Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Η θεωρία της εξάρτησης

.
Η σχέση των δυτικών χωρών της περιφέρειας με τις μητροπόλεις δεν θα είναι απλά μία σχέση εξάρτησης, αλλά μία αποικιοκρατική – πολύ πιο επώδυνη από αυτήν των κρατών του τρίτου κόσμου στο παρελθόν, αφού ουσιαστικά θα είναι υπό την απόλυτη οικονομική κατοχή και εκμετάλλευση των μητροπόλεων.
Ανάλυση

Με αφετηρία μία δημόσια συζήτηση, σχετικά με το εάν η Ελλάδα είναι μία αποικία χρέους ή μία εξαρτημένη χώρα, θεωρούμε πως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών – ειδικά αφού η εξαρτημένη χώρα μπορεί να απελευθερωθεί, όπως συνέβη στην...
πρώτη αποικιοκρατική εποχή (αν και οι σχέσεις εξάρτησης παρέμειναν για αρκετό χρονικό διάστημα, όπως θα δούμε στη συνέχεια), ενώ η αποικία χρέους, έχοντας κατακτηθεί με οικονομικά μέσα και όχι με στρατιωτικά όπλα, είναι πολύ πιο δύσκολο να τα καταφέρει, με τις συνθήκες για τον πληθυσμό της μακροπρόθεσμα αρκετά χειρότερες.
Ειδικότερα, όταν ο «εχθρός» έχει αγοράσει νόμιμα τη δημόσια και ιδιωτική της περιουσία, σε εξευτελιστικές τιμές μέσω των υπερβολικών φόρων, σε συνάρτηση με τη σκόπιμη μείωση των εισοδημάτων των Πολιτών της, είναι αδύνατη η απελευθέρωση της.
Εκτός αυτού, εντείνοντας ο «εχθρός» σταδιακά τις εισπρακτικές μεθόδους (για παράδειγμα, από τις αρχές του 2018 προωθείται στην Ελλάδα ο «ξαφνικός θάνατος», όπου όταν κάποιος καθυστερήσει έστω και για μία ημέρα την πληρωμή των ρυθμισμένων φόρων του θα παύουν να ισχύουν οι ρυθμίσεις – οπότε θα κατάσχονται σε χρόνο μηδέν τα περιουσιακά του στοιχεία), είναι σε θέση να μην αφήσει απολύτως τίποτα στους Πολίτες της – μετατρέποντας τους σε φθηνούς σκλάβους χρέους των δικών του πια επιχειρήσεων.
Η θεωρία της υποταγής
Περαιτέρω, η θεωρία της εξάρτησης ή της υποταγής αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στη Λατινική Αμερική, λόγω της οικονομικής κυριαρχίας των Η.Π.Α. – ενώ οι βασικές παραδοχές της είναι στενά συγγενικές με αυτές που αφορούν τις αναπτυσσόμενες/αναδυόμενες χώρες, οι οποίες τονίζουν την ύπαρξη ιεραρχικών εξαρτήσεων μεταξύ των βιομηχανικών ηγετικών κρατών (=μητροπόλεις) και των αναπτυσσομένων/αναδυομένων υποτελών (=περιφέρειες).
Με βάση αυτές ακριβώς τις σχέσεις εξάρτησης, τεκμηριώθηκε πως οι δυνατότητες ανάπτυξης των αναδυομένων χωρών του «τρίτου κόσμου» ήταν πολύ περιορισμένες – κάτι που διαπιστώνουμε σήμερα στην Ευρωζώνη, στην οποία οι χώρες της περιφέρειας, του «ευρωπαϊκού τρίτου κόσμου» κατά κάποιον τρόπο, αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλα προβλήματα στο ρυθμό ανάπτυξης τους, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας.
Οι θεωρίες της εξάρτησης προέκυψαν σε κριτική αντιπαράθεση με τις θεωρίες του εκσυγχρονισμού, εξάγοντας τα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα. Δηλαδή το ότι, η αιτία της υπανάπτυξης ορισμένων χωρών κατά τα δυτικά πρότυπα δεν οφειλόταν σε ενδογενείς παράγοντες, όπως η έλλειψη κεφαλαίων, οι πολιτιστικές συμπεριφορές και οι παραδοσιακές επιρροές, αλλά καθαρά σε εξωγενείς – οι οποίοι δεν επιτρέπουν στις αναπτυσσόμενες χώρες της περιφέρειας να αποκτήσουν μακροπρόθεσμα σταθερές δομές, υποχρεούμενες να έχουν μία δευτερεύουσα θέση στην παγκόσμια οικονομία.
Με απλά λόγια πως οι βιομηχανικές χώρες ανάγκαζαν ανέκαθεν τις αναδυόμενες με διάφορους ύπουλους τρόπους να μην είναι σε θέση να αναπτυχθούν σωστά – έτσι ώστε να μην υποστούν τον ανταγωνισμό τους και να τις εκμεταλλεύονται. Αποτελεί δε έωλη αιτιολογία το ότι, οι ίδιες δεν είναι σε θέση να αναπτυχθούν ανάλογα, επειδή δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χρήματα, τη βιομηχανική παράδοση, τον ορθολογισμό, είναι διεφθαρμένες εκ φύσεως κοκ. – αντιλήψεις που «εμφυτεύονται» με τη βοήθεια της χειραγώγησης από τις βιομηχανικές χώρες στις υπόλοιπες, για να συνεχίσουν να είναι υπανάπτυκτες και να σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι.
Συνεχίζοντας, ιστορικά υπεύθυνη για αυτές τις εξελίξεις θεωρείται η αποικιοκρατική εποχή, κατά την οποία η οικονομία των προτεκτοράτων ρυθμιζόταν μονομερώς και μονόπλευρα –  έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες των αποικιοκρατικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα να «μπλοκάρονται» οι δυνατότητες ανάπτυξης τους. Οι δυσμενείς αυτές σχέσεις εξουσίας παρέμειναν ως είχαν ακόμη και μετά την «απο-αποικιοποίηση» των χωρών του τρίτου κόσμου – έτσι ώστε οι πρώην αποικίες να συνεχίσουν να λειτουργούν ως οικονομικές περιφέρειες των βιομηχανικών κρατών, τα οποία ενεργούσαν όπως οι κλασσικές μητροπόλεις.
Η ένταξη τους τώρα στην παγκόσμια αγορά στα πλαίσια της δεύτερης παγκοσμιοποίησης, η δραστηριότητα των πολυεθνικών εταιρειών, καθώς επίσης η συνεχιζόμενη αντιμετώπιση τους ως απλούς εξαγωγείς ενέργειας και πρώτων υλών (ο τουρισμός ανήκει ουσιαστικά στον εξαγωγικό τομέα πρώτων υλών), σταθεροποίησε την εξαρτημένη θέση των αναπτυσσομένων χωρών στην περιφέρεια της παγκόσμιας οικονομίας – αντί να την καλυτερεύσει, όπως ισχυρίζονται οι θεωρίες του εκσυγχρονισμού, τις οποίες εκφράζει αναμφίβολα μεταξύ άλλων το ΔΝΤ.
Αυτή η «ανισότιμη ανταλλαγή» μεταξύ των προμηθευτών πρώτων υλών του τρίτου κόσμου και των κατασκευαστών μεταποιημένων προϊόντων στο βιομηχανικό κόσμο, υπονομεύει τη θεωρία του «συγκριτικού πλεονεκτήματος» – την οποία περιέγραψε πολύ σωστά ο D. Ricardo, αναφέροντας σε γενικές γραμμές πως τα προϊόντα και οι υπηρεσίες πρέπει να «παράγονται» εκεί που συμφέρουν περισσότερο, από την πλευρά του κόστους.
Η οικονομική εσωτερική δομή των αναπτυσσομένων χωρών λοιπόν, στις οποίες ανήκει ουσιαστικά και η Ελλάδα, παραμορφώνεται μόνιμα και διαστρεβλώνεται – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια των εγχωρίων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, οι οποίες υπηρετούν τα συμφέροντα των μητροπόλεων, εξασφαλίζοντας τους επί πλέον την πολιτισμική επιρροή (για παράδειγμα στην Ελλάδα, ο κ. Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980 και πρόσφατα Έλληνες πρώην στελέχη του ΔΝΤ, ο πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, οι γερμανόφιλες ελίτ κλπ. – η ονομαζόμενη πέμπτη ελληνική φάλαγγα). 
Επί πλέον, επιδεινώνεται συνεχώς η ανταγωνιστικότητα των αναπτυσσομένων κρατών, σύμφωνα με την υπόθεση Prebisch-Singer – με βάση την οποία οι πραγματικοί όροι εμπορίου των αναπτυσσομένων χωρών χειροτερεύουν, επειδή η ενσωμάτωση τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα επιδεινώνεται μακροπρόθεσμα (αντίθετα, οι πραγματικοί όροι εμπορίου των βιομηχανικών χωρών βελτιώνονται).
Ως εκ τούτου η υπανάπτυξη, για την οποία κατηγορούμε συνεχώς την Ελλάδα ως υπεύθυνη λόγω της άγνοιας μας, είναι το σκόπιμο αποτέλεσμα του διεθνούς οικονομικού συστήματος – επεξηγώντας γιατί χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν εναγωνίως να ανεξαρτητοπηθούν. Σύμφωνα δε με τον γερμανό D. Senghaas τα εξής:
«Η ελλειμματική ανάπτυξη αποτελεί μία ιστορικά εξελισσόμενη συνιστώσα του κυριαρχούμενου από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις (βιομηχανικά κράτη) διεθνούς οικονομικού συστήματος – οπότε της παγκόσμιας κοινωνίας. Η εξέλιξη αυτών των μητροπόλεων, τα κέντρα και η ιστορία της υπανάπτυξης του τρίτου κόσμου, αποτελούν συμπληρωματικές διαδικασίες, οι οποίες απορρέουν από το διεθνές σύστημα«.
Στα πλαίσια αυτά προτάθηκε στις εξαρτημένες χώρες του τρίτου κόσμου από τους οπαδούς της θεωρίας της εξάρτησης μία μερική αποχώρηση από τις διεθνείς αγορές, για να αναπτυχθεί σωστά η εσωτερική δομή τους, χωρίς τις εξωτερικές ενοχλήσεις – κάτι που υιοθετήθηκε στο παρελθόν από αρκετά ασιατικά κράτη, με πολύ θετικά αποτελέσματα (ανάλυση).
Η απεξάρτηση όμως πολλών αναπτυσσομένων χωρών από τις βιομηχανικές, η οποία έχει ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες, με κέντρο βάρους τη Ρωσία και την Κίνα που βοηθούν τις υπόλοιπες για να στηριχθούν και οι ίδιες, έχει δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στις βιομηχανικές μητροπόλεις – η ισχύς των οποίων υποχωρεί συνεχώς, ενώ αντιμετωπίζουν προβλήματα υπερχρέωσης που έχουν παροδικά μόνο ελέγξει με τη μαζική εκτύπωση νέων χρημάτων (γράφημα, παγκόσμιο QE στο οποίο μόνο η Κίνα συμμετέχει για δικούς της καθαρά λόγους).
Αυτό τις έχει αναγκάσει κατά κάποιον τρόπο «να τρώνε από τις σάρκες τους», πόσο μάλλον όταν η παραγωγικότητα υποχωρεί διεθνώς (γράφημα) – όπως στο παράδειγμα των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ που, έχοντας εκδιωχθεί από πολλές περιοχές του πλανήτη, δραστηριοποιείται πλέον στις σχετικά πιο ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, προσπαθώντας να επιβιώσει από αυτές. Κάτι ανάλογο διαπιστώνεται με τη Γερμανία η οποία, μετά την κρίση του 2008, απομυζεί πλέον αχόρταγα τους εταίρους της – μετατρέποντας εν πρώτοις τις πιο αδύναμες χώρες του Νότου σε απόλυτα εξαρτημένες «περιοχές» από την ίδια.
 
Επίλογος
 
Στην περίπτωση της Ευρώπης είναι αδύνατη η απεξάρτηση των χωρών μέσω της μερικής αποχώρησης τους από τις διεθνείς αγορές, όπως συνέβη με τα κράτη της Ασίας – αφού είτε είναι μέλη της Ευρωζώνης, είτε της ΕΕ, όπου απαγορεύονται αυτού του είδους οι πολιτικές. Το γεγονός αυτό τις καθιστά πολύ πιο ευάλωτες – σταθεροποιώντας και διαιωνίζοντας τις σχέσεις εξάρτησης τους.
Ακόμη χειρότερα είναι ευκολότερη η λεηλασία του ιδιωτικού και δημοσίου πλούτου τους, μέσω της σκόπιμης υπερχρέωσης τους – η οποία είναι ουσιαστικά μία απλούστατη διαδικασία μέσω της ΕΚΤ, της ελεγχόμενης ροής των κεφαλαίων όπου μία συντονισμένη μαζική εκροή τους φτάνει για να χρεοκοπήσει ακόμη και η υγιέστερη χώρα κοκ.
Επομένως, η σχέση των ευρωπαϊκών χωρών της περιφέρειας πλέον δεν θα είναι απλά μία σχέση εξάρτησης, αλλά μία αποικιοκρατική, πολύ πιο επώδυνη από αυτήν των κρατών του τρίτου κόσμου στο παρελθόν – αφού ουσιαστικά θα είναι υπό την απόλυτη οικονομική κατοχή των μητροπόλεων. Δεν θα έχουν δε καν τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθούν κάποια στιγμή στο μέλλον, αφού νόμιμα δεν θα τους ανήκουν ούτε τα εδάφη, ούτε οι επιχειρήσεις τους – ενώ ο έλεγχος των μαζών θα εξασφαλισθεί με την είσοδο νέων πληθυσμών και τη μετατροπή τους σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.
Σημείωση: Οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η εξάρτηση της Κίνας από τη Δύση δεν έχει μειωθεί σημαντικά – αφού ακόμη έχει μεγάλη ανάγκη από τις εξαγωγές στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη, καθώς επίσης από την αμερικανική αγορά ομολόγων. Κάτι ανάλογο ισχύει για τη Ρωσία, επειδή εξαρτάται από τις εξαγωγές ενέργειας στην Ευρώπη – τις οποίες προσπαθεί να αναπληρώσει εν μέρει με την Κίνα, έχοντας πάρει μεγάλο μερίδιο εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας (ανάλυση).
Η Κίνα βέβαια αφενός μεν προσπαθεί να αυξήσει την εσωτερική της κατανάλωση, αφετέρου έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο της την Ευρώπη ως αγορά για τα προϊόντα της – μαζί με τη Ρωσία όσον αφορά την ενέργεια. Η μεγάλη μάχη λοιπόν αναμένεται στην Ευρώπη – με πιθανότερο θύμα τη Γερμανία.
Τέλος είναι σημαντικό να τονίσουμε πως όσον αφορά τους τρεις συντελεστές παραγωγής, τη Φύση, την Εργασία και το Κεφάλαιο, η Ρωσία ηγείται στον πρώτο (Φύση – εδάφη, ενέργεια και πρώτες ύλες), η Κίνα στο δεύτερο (Εργασία – παραγωγική μηχανή του πλανήτη), ενώ οι Η.Π.Α. στον τρίτο (Κεφάλαιο – χρηματοπιστωτικός κλάδος, δυτικό σύστημα του χρέους) – οπότε όποιος εξασφαλίσει τη συμμαχία του άλλου θα είναι ο μεγάλος νικητής του παιχνιδιού.

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, διαλεχτή μορφή της σοσιαλιστικής ιδεολογίας

 
Επιμέλεια Ηρακλής Κακαβάνης

Στις 22 Ιούλη 1920  πέθανε σε ηλικία 52 χρόνων, ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, διαλεχτή μορφή των ελληνικών Γραμμάτων και της σοσιαλιστικής ιδεολογίας. Σπούδασε στην Γερμανία όπου ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Ιδρυσε, μόλις το 1909, στο Μόναχο της Γερμανίας τη Σοσιαλιστική Δημοτικιστική Ενωση. Μετέφρασε πρώτος στα ελληνικά το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ως Κοινωνιστικό Μανιφέστο στα 1913. Ολο σχεδόν το λογοτεχνικό του έργο είναι βαθιά επηρεασμένο από τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η Οχτωβριανή Επανάσταση τον ενθουσίασε μα δεν έζησε για να δει τα επιτεύγματά της.
Τιμώντας τη μνήμη του δημοσιεύομαι το ιδιαίτερα επίκαιρο «Ένα παραμύθι» του από τη συλλογή του «Απλοί τρόποι». Στίχοι αυτού του ποιήματος πολλές φορές αποδίδονται στον Κώστα Βάρναλη, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (για το θέμα έχω γράψει στο Ποιείν).

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Τι θέλουν αυτοί κάτω συναγμένοι / κι άγρια φωνάζουν κι έξω με ζητούν; / ο βασιλιάς ρωτά, και οι καθισμένοι / γύρω βλέπονται μόνο και σιωπούν.

Μα η βοή δυνατώτερα γρικιέται. / «Τι θέλουν είπα;» ξαναλέει με ορμή / ο ρήγας και σκιαχτά του απολογιέται / από την άκρη μια φωνή: «Ψωμί.»

«Ψωμί; και το γυρεύουν από μένα! / δεν έχουν χέρια;» — «Ακαμάτης λαός», / ψιθύρισε ένας κι ο άλλος δειλιασμένα / ξανάπε: «Ρήγα, ο τόπος μας στενός.»

«Γιαυτό θέλω κι εγώ να τον πλατύνω, / και μη άλλο τι πασχίζω ολημερίς; / Στο μεγαλείο του τόπου μας το πίνω!» / «Βασιλιά μας, χιλιόχρονος να ζης!»

Και τα ποτήρια υψώθηκαν· εσβήσαν / σιγά στη σάλα οι κρυσταλένιοι αχοί. / Μα οι φωνές πάλι κάτωθε βουίσαν: / «Ο βασιλιάς, ο αφέντης μας να βγη!»

Σιγή ξανά μέσα στη σάλα απλώθη, / το βασιλιά όλοι κοίταξαν δειλά. / «Να τους σκορπίσουν», είπε και σηκώθη / και βγήκε· και οι αρχόντοι όλοι κοντά.

Στον κήπο κάτω ανάδευε το αέρι / μύριους κλώνους, χιλιάδες ευωδιές· / η βάρκα καρτερούσε να τους φέρη / σε πιο όμορφες αντίκρυ ακρογιαλιές.

Αχάριστοι, ταράζετε την ώρα / που ο αφέντης σας ζητά ν’ αναπαυθή· / για σας κοπιάζει τόσα χρόνια τώρα, / για να κάμη τη χώρα σας τρανή.

Ντροπή, λαέ! τι θέλεις συναγμένος; / Στου παλατιού την έξω πόρτα ορθός / έτσι έκραξε ένας στα χρυσά ντυμένος. / «Ψωμί, ψωμί», τον έκοψε ο λαός.

«Ψωμί! απ το βασιλιά το καρτεράτε; / τα χωράφια το δίνουν το ψωμί.» / «Τα χωράφια σεις λίγοι τα κρατάτε / όσα μας μείναν τάπνιξε η βροχή,

τάκαψε ο λίβας· άλλο δεν καρπίζουν / πεινούμε· γύμνια δέρνει τα κορμιά», / βραχνά, βαριά χίλιες φωνές βουίζουν. / «Σκορπισθήτε! μη θέλετε με βιά

να σας σκορπίσουν», ο άρχοντας προστάζει / και φεύγει· στη ματιά του αστράφτει οργή. / «Η πείνα, η δυστυχία δε σας σπαράζει; / Λεήστε μας! δεν είστε χριστιανοί;»

βογκά ο λαός· κι άλλος τα χέρια δένει, / άλλος πέφτει στη γη γονατιστός / μα μέσα από το πλήθος ξάφνω βγαίνει / κι ορθός αντίκρυ στήνεται ένας νιος.

Η όψη του χλομή, αυστηρή· το μάτι / σαν απόκοσμη λάμψη του φωτά· / σα χήτη λιονταριού μακριά στην πλάτη / του χύνονται τα ολόμαυρα μαλλιά.

«Απάνω! ορθοί όλοι! αλίμονο που χάρη / του τυράννου γυρεύει, του ληστή, / και το δικό του δε χιμά να πάρη / και την πόρτα δε σπα σα δεν του ανοιεί»,

μούγκρισε απάνω υψώνοντας το χέρι / και βροντερή του αντήχησε η λαλιά / καθώς στο λόγκο όταν κοπή το αέρι, / όμοια στα πλήθη απλώθη σιγαλιά.

«Κανένας δε σαλεύει; μες στο στήθος / δε νιώθει αντρίκεια την καρδιά κανείς; / μπροστά σ’ έναν και τρέμει τόσο πλήθος;» / Σκιαχτά κοντά του σάλεψαν δυο τρεις

και κάποιοι ανανοήθηκαν πιο πέρα / και μαζεύτηκαν γύρω του δειλά / κάποια κεφάλια νέα· και τον αέρα / γεμίσαν οι φωνές: «Στο βασιλιά!»

«Ποιο βασιλιά;» αγριεμένα ο νέος βρυχήθη. / «Τον άρχοντά μας θέλομε να βγη, / τον πόνο μας να δη», βούισαν τα πλήθη. / «Ποιον άρχοντα; άρχος είσαι μόνο εσύ! /

Ξύπνα μονάχα απ το αποκοίμισμά σου, / μη σκύβης, λεημοσύνες μη ζητάς, / τρίζε τα δόντια, αγρίεψε, ανταριάσου, / σπάσε όποιο εμπρός σου εμπόδιο απαντάς.

Ρίχνε ό τι κόβει την ορμή σου, χίμα / σαν ακράτητη θάλασσα πλατειά· / κάθε άλλο μεγαλείο μπροστά σου τρίμμα / ας πέση απ τη γερή σου τη γροθιά.

Αιώνες δεν απόστασες να γέρνης / σαν το νωθρό το βόδι στο ζυγό, / να σου θερίζουν άλλοι ό τι εσύ σπέρνεις, / αργούς να τρέφης στάζοντας ιδρό;

Να χύνης αίμα αυτούς για να πλουταίνης, / να τους υψώνης σκύβοντας στη γη, / και συ να λαχταράς, να μη χορταίνης / και το πικρό σου, το ξερό ψωμί!»

«Πικρό ψωμί! ξερό ψωμί», ξεχύθη / κραυγή βραχνή, βοή βαρεία, βαθειά, / σα να στενάξαν χίλια μύρια στήθη / από της γης τα πέρατα πλατιά.

Και με ολόρθο κορμί το παλικάρι, / στην πλάτη η χήτη ανέμισε χυτή: / «Ήρθε ο καιρός», ξανάκραξε, «να πάρη / το δίκιο του καθένας στη ζωή.

Το δίκιο αυτό όμως δεν το ζητιανεύουν / με ψηλά το κεφάλι το ζητούν / και με το χέρι ορθό το διαφεντεύουν, / το αρπάζουν με βια απ όποιους το κρατούν.

Την πόρτα αν δεν ανοιή τη σπουν σας είπα· / τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; / Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα /  και κέρδισε μονάχος το ψωμί.

Ιερή φωτιά όποιον μέσα τον πυρώνει / και την ψυχή του πνίγουν τα δεσμά, / κοντά μου ! Κάτω ας πέση ό τι σηκώνει / γαύρο κεφάλι ενάντια μας! Μπροστά!»

Και με ματιά άγρια, άγια πυρωμένη / ώρμησε· ακολουθήσαν λιγοστοί, / περσότερα παιδιά· το πλήθος μένει / βουβό, μαρμαρωμένο τον θωρεί.

Πώς στο ακρογιάλι ένα κύμα μονάχο / απ τα μάκρη φερμένο φουσκωτό, / ορμά να ρίξη σύντριμμα το βράχο / κι έξαφνα σβήνει μ’ έναν κούφιο αχό,

έτσι κι ο νέος σταμάτησε γυρνώντας / κατά το πλήθος θλιβερή ματιά: / «Δεν ανασαίνει», ρώτησε βογκώντας, / «στα στήθη κανενός γερή καρδιά;

Σας την έχει η σκλαβιά τόσο αρρωστήσει, / κάθε αναφτέρωμα έλειψε από σας; / Τα σίδερα, λαέ, έχεις συνηθίσει, / τη λεημοσύνη μόνο λαχταράς;

Ξέρει το δάκρυ μοναχά το μάτι, / να το φλογίση δεν μπορεί η οργή; / το σκύψιμο γνωρίζει μόνο η πλάτη, / το χέρι δεν τολμά να σηκωθή;

Ντροπή, γενιά νεκρή, ξεφυλισμένη, / σπετό να σέρνης την κοιλιά, / να σε πατούν και συ ευχαριστημένη / τη φτέρνα να φιλής που σε πατά.

Ντροπή να γλύφης το άπραγο το χέρι, / ζωές να τρέφης άχρηστες, λαέ, / να προσκυνάς αρχόντους κι ας μην ξέρη / ο κόσμος άλλον άρχοντα από σε»,

είπε και γύρω αντάριασμα βουίζει, / αχός σκορπά πλασιά σα στεναγμός. / Ο κόσμος μοναχό άρχοντα γνωρίζει / εκείνον που διώρισε ο θεός»,

ξάφνω φωνή πίσω απ το νέο βροντάει / κι αστράφτουν γύρω τα γυμνά σπαθιά: / «Ποιος είν’ αυτός που αδιάντροπα πλανάει / τους πιστούς του μεγάλου βασιλιά;»

-Ένας πιστός σε νόμο πιο μεγάλο, / σε δύναμη στον κόσμο πιο τρανή.» / Εδώ ο τόπος δεν ‘ξέρει νόμον άλλο / παρά του βασιλιά την προσταγή»,

είπε ο άρχοντας, «κι αυτή είναι» Στο νόημά του / ο νέος κλείστηκε μέσα στα σπαθιά / οι συναγμένοι πριν ολόγυρά του / μέσα στο πλήθος σκόρπισαν γοργά

«Δες, έτσι το ψωμί, λαέ, σου δίνουν», / τινάζεται άγρια και φωνάζει ο νιος· / το στόμα του χέρια βαριά του κλείνουν, / κάτω: «ψωμί, ψωμί!» βογκά ο λαός.

«Σκορπίστε τους!» ο άρχοντας προστάζει, / και στους γονατισμένους τα σπαθιά / χιμούν, χτυπούν τυφλά, το αίμα στάζει, / γεμίζουν τον αέρα βογκητά.

Το δροσερό ανοιξιάτικον αέρα / που πνιγμένος σε μύριες ευωδιές / το βασιλιά και τους αρχόντους πέρα / σε πιο όμορφες τους φέρνει ακρογιαλιές.

Κάθε άεργο, ζητιάνο, κλέφτη, αλήτη / γύρω απ τη χώρα έχει μαζέψει εδώ, / από καλύβι γύρισε σε σπίτι / κι ερέθισε τον κόσμο το φτωχό.

Όποιους πεινούνε κι όποιους γυμνητεύουν / τους άναψε τα λίγα τα μυαλά, / τους είπε αν δεν τους δίνουνε να κλέβουν / και να σκοτώνουν όποιον βρουν μπροστά.

Να γδύνουν όσους πλούτισαν με κόπο, / κάθε άρχοντα και αφέντη να χτυπούν, / να κάψουν, να ρημάξουνε τον τόπο, / να ρίξουν τις αρχές που κυβερνούν.

Να κάμουν μετερίζι κάθε δρόμο / κι αρματωμένοι να χυθούν παντού / σκοτώνοντας, σκορπίζοντας τον τρόμο / στα πλήθη του πιστού σου του λαού.

Κι έτσι τους έφερε άγριος, αφρισμένος / εδώ ίσια με το θρόνο σου μπροστά / και χίμησε σαν τίγρης μανιωμένος / να βάλη στο παλάτι σου φωτιά.

Καλούσε το λαό να τον βοηθήση, / τον έκραζε μαζί του να χυθή· / δεν άφησε υψηλό να μη το βρίση / και την πατρίδα αρνήθη την ιερή.

Την αρχοντιά φοβέριζε θα πνίξη, / δε σεβάστηκε μήτε το θεό, / και το πιο μέγα: τόλμησε να γγίξη / το σεβαστό όνομά σου το τρανό.

Πρόσταξε, βασιλιά, τι θες να γίνη.» / «Να κρεμαστή», με μια είπανε φωνή / οι τριγύρω στο ρήγα καθισμένοι, / μα σκυμμένος ο ρήγας δε μιλεί.

Ένας αλήτης απ’ αυτούς που ζούνε / κεντώντας και συμπώντας το λαό / όσα έχει απ το θεό να μη του αρκούνε / και του κηρύττουν άγριο σηκωμό,

και ρίξιμο και σύντριμμα όσων στέκουν / βαλτά απ τον ουρανό τόσο σοφά, / και στο φτωχό του νου το μύθο πλέκουν / πως αδικία τον κόσμο κυβερνά.

Μέγας κίνδυνος είναι τέτοιοι πλάνοι· / που τους σαρώνει απ τη θωριά της γης / για το καλό της έργο μέγα κάνει· / βασιλιά, να προστάξης μην αργής!»

«Να κρεμαστή», η αρχοντιά και πάλι κράζει, / μα ο βασιλιάς πάντα σκυφτός σιωπά / και ο πρώτος ξαναλέει: «Μη σε τρομάζη / ό τι εδώ σου ζητούμε, βασιλιά!

Ένας αγύρτης θέλησε να ρίξη / ό τι οι πατέρες έστησαν τρανό· / το θρόνο σου αποκότησε να γγίξη, / να βάλη πιο ψηλά σου το λαό.

Αν η τόλμη ατιμώρητη του μείνη, / στοχάσου τι μπορεί αύριο να γενή· / ό τι στεριώθη μ’ αίμα δεν το αφίνει / από δούλους κανείς να πατηθή.

Βασιλιά, μη διστάζης να προστάξης, / προστάζει με το στόμα σου ο θεός, / που σ’ έχει εδώ σταλμένο να φυλάξης / ό,τι έχει μέγα θεμελιώσει αυτός.

Το έργο χρόνια που ακολουθάς με κόπο / λαμπρότερο στον κόσμο να στηθή, / το θρόνο σου να υψώσης και τον τόπο, / να κάμης την πατρίδα μας τρανή.»

Κι ένεψε ο βασιλιάς / Την άλλη μέρα / σα φώτισε η αυγή τον ουρανό, / το κορμί του νέου σειόταν στον αέρα / στου πλατάνου τους κλώνους κρεμαστό.

Χήτη νεκρή στις πλάτες απλωμένα / τα μακρυά κατάμαυρα μαλλιά, / τα μάτια άγρια κοιτάζουν πεταγμένα, / φριχτή τρομάζει, μελανή η θωριά.

Και μέρες κρεμαστός εκεί για τρόμο / να μένη έχει προστάξει ο βασιλιάς· / κάθε πιστός αλλάζει εκείθε δρόμο, / «προδότη», λέει, «καλά να τα τραβάς.»

Σαν άνομο καθένας το κοιτάζει / ως τρέμει στον αέρα το κορμί, / και μόνο καμιάς κόρης δάκρυ στάζει: / «Κρίμα σε τόση νιότη ευγενική.»

Και παρέκει στο δρόμο συναγμένος / σ’ ένα βήμα ολοτρόγυρα ο λαός, / αχνός ακούει, βουβός και τρομαγμένος / πως μιλεί ένας της χώρας διαλεχτός.

«Αυτή είναι η μοίρα καθενός προδότη / παράδειγμα λαέ, να σου γενή / που τον στέλνουν της κόλασης τα σκότη / νάρθη να σου μολύνη την ψυχή,

κι ενάντια σε κείνους να τη γυρίση / που αφέντες μας τους έβαλε ο ουρανός, / την έχθρα στην καρδιά να σου φυσήση / σ’ ό τι νόμος του κόσμου είναι τρανός.

Λαέ, φθαρτά αγαθά μη σε δολώνουν, /  λαέ, ποτέ η ψυχή σου μην ξεχνά /  όσα μονάχα τη ζωή σηκώνουν: / τα έργα τα τρανά και δυνατά.

Λαέ, στοχάσου· τι σε περιμένει, / γύρω πολλοί σε ζώνουν φθονεροί, / πρέπει να πέσουν όλοι ντροπιασμένοι / οι μιαροί της πατρίδας μας εχθροί.

κι όλοι χάμω γειρτοί να προσκυνήσουν / το βασιλιά μας τον τρανό βαθιά, / κι όλα της γης τα πέρατα να ηχήσουν: / Δόξα στον αντρειωμένο βασιλιά!»

«Δόξα στο βασιλιά», έκραξε κοντά του, / «δόξα στο βασιλιά», κάποια λαλιά, / «δόξα στο βασιλιά», το πήραν κάτου / το πλήθη του λαού μακριά πλατιά.

«Αυτό θέλει η βουλή που βασιλεύει / ψηλά και κυβερνά ουρανό και γη / και στέλνει εδώ τον έναν να δουλεύη / κι άλλον όσους δουλεύουν να οδηγή.

Το λόγο να ρωτούμε εδώ σταλμένοι / δεν είμαστε, και χρέος μας ιερό / |είναι στο έργο που είμαστε βαλμένο / να κοπιάζωμε δίχως βογκητό.

Άλλοι σκλάβοι, άλλοι αφέντες ως μας έχει / η βουλή Του διορίσει εδώ στη γης· / αλί σε κείνον που μωρά παντέχει / πως θ’ αλλάξη το δρόμο της ζωής.

Αλί σ’ όποιον ο νους του το χωρέσει / το θέλημα ν’ αλλάξη τ’ ουρανού!» / Κι έδειξε ο διαλεχτός κατά τη θέση / που σειόταν το κορμί του αντάρτη νιου.

«Αλί του, αλί του», αλάλαξαν τα πλήθη· / |και κράζει ο διαλεχτός πιο βροντερά: / «Οργή δεινή θεού τον εκδικήθη / μ’ αυτή την προσταγή του βασιλιά.

Χιλιόχρονο ο θεός να τον φυλάη / τους προδότες βαριά να τιμωρή !» / -«Χιλιόχρονος ο ρήγας μας», βογκάει / σα θάλασσα ο λαός με μια φωνή.

Και η βοή στο γαλάζιο φεύγει αέρα / και σμίγει με τις μύριες ευωδιές / που ευφραίνουν βασιλιά κι αρχόντους πέρα / σε ολόχλωρα νησιά και ακρογιαλιές.

Του κρεμασμένου μόνο ως να σπαράζουν / τα χείλη με χαμόγελο πικρό, / μα τα μάτια άγρια ασάλευτα κοιτάζουν / προς κάποιο όνειρο μέγα μακρινό.

Ποσοτική χαλάρωση- Όψεις της αντιφατικής λειτουργίας του ευρώ


Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Η δύσκολη κατάσταση που βιώνουν οι λαοί των χωρών της Ευρωζώνης, δεν οφείλεται στη δήθεν πίεση που αυτή υφίσταται από τον υφεσιακό ανταγωνισμό με άλλες περιοχές της γης. Αντίθετα η Ευρώπη, όντας η μεγαλύτερη αγορά παγκόσμια, λειτουργώντας σαν μια ‘μαύρη τρύπα’ παρασύρει στην περιδίνηση τις υπόλοιπες περιοχές του κόσμου. Οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Κίνα κλπ, επιταχύνουν τους οικονομικούς ρυθμούς τους χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο, ενώ η Ευρωζώνη αντίθετα εφαρμόζει ακραία λιτότητα, περικόπτοντας εισοδήματα και δημόσιες δαπάνες. Έτσι, αποσπά εξωτερικά πλεονάσματα, που δεν τα ανακυκλώνει, σε βάρος του υπόλοιπου κόσμου, αφού τα επιτευχθέντα πλεονάσματα μιας περιοχής σημαίνουν αυτόματα ελλείμματα ρευστότητας για τις άλλες περιοχές.
Η Ευρωζώνη και κυρίως η Γερμανία επιτυγχάνουν εντυπωσιακά εξωτερικά πλεονάσματα, αξιοποιώντας την επέκταση δαπανών των άλλων με ταυτόχρονες περικοπές των δικών τους. Κατά το 2016, το γερμανικό εξωτερικό πλεόνασμα ξεπέρασε τα 320 δις δολάρια, ίσο με το 8,9% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της, που επιτυγχάνεται κατά το 1/3 από συναλλαγές με τις χώρες της Ευρωζώνης και κατά 2/3 από συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο. Τα γερμανικά πλεονάσματα, εκτός της επίτευξής τους σε βάρος του υπόλοιπου κόσμου, επιτυγχάνονται επίσης από την πραγματοποίηση διμερών συναλλαγών με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες υφίστανται τις συνέπειές τους. Η επίτευξη εξωτερικών πλεονασμάτων από τη Γερμανία, σημαίνει τη συνεχή απομύζηση της ρευστότητας των εταίρων της.
Σύμφωνα με τον Keynes, οποιαδήποτε ανισορροπία στα εξωτερικά εθνικά ισοζύγια, δημιουργεί αστάθεια στις διεθνείς συναλλαγές. Συνεπώς, τη διεθνή ευστάθεια βλάπτουν όχι μόνο τα ελλείμματα, αλλά εξίσου και περισσότερο τα πλεονάσματα που αφαιμάσσουν τη διεθνή ρευστότητα. Οι πλεονασματικές χώρες έχουν τεράστια ευθύνη, αφού οφείλουν να αποκαταστήσουν τη διεθνή αποσταθεροποίηση, που προκάλεσαν οι πολιτικές τους, ανακυκλώνοντας τα πλεονάσματά τους στις χώρες από όπου τα απέσπασαν.
Όμως η Γερμανία, απορρίπτει οποιαδήποτε ιδέα ανακύκλωσής τους, ακόμη και στη χώρα της, ικανοποιούμενη από την πραγματοποίησή τους με αυξανόμενο ρυθμό στο όνομα της διατήρησης της υψηλής διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της. Οι γερμανικές επενδύσεις στο εξωτερικό δεν ξεπερνούν το 1,5% του ΑΕΠ της, δηλαδή μόνο 17% περίπου των εξωτερικών πλεονασμάτων της. Δεν πραγματοποιείται ανακύκλωση των πλεονασμάτων ούτε στο εσωτερικό της, αφού οι επενδύσεις και ο σχηματισμός κεφαλαίου στο εσωτερικό της Γερμανίας, συρρικνώνονται συνεχώς και έχουν φθάσει στο 16% του ΑΕΠ της, από 24,5% το 2000, έναντι 18% του Ευρωζωνικού ΑΕΠ που είναι ο μέσος όρος του συνόλου των χωρών της Ευρωζώνης.
Η Γερμανία με τα τεράστια πλεονάσματα, σε βάρος των εταίρων της, δεν ανακυκλώνει τη ρευστότητα που αποσπά, συμβάλλοντας στην αποσταθεροποίηση και των εταίρων της αλλά και της Ευρωζώνης. Η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) ακολουθεί από το 2012 μια εκδοχή της πολιτικής της λεγόμενης ‘ποσοτικής χαλάρωσης’, ακολουθώντας εν μέρει την επιλογή της FED (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ), για να αποφύγει τον κίνδυνο της μειούμενης ρευστότητας στις ευρωπαϊκές οικονομίες, διασφαλίζοντας την αναγκαία πολύτιμη ρευστότητα κίνησης με εξαιρετικά χαμηλό ή και μηδενικό κόστος χρήματος.
Αν και η Γερμανία αποδοκιμάζει έντονα και παντοιοτρόπως την ακολουθούμενη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, είναι η κύρια ωφελημένη χώρα γιατί οι πιστώσεις χαμηλού κόστους της ΕΚΤ κατανέμονται μεταξύ των χωρών-μελών όχι σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες τους, αλλά αναλογικά σύμφωνα με το ποσοστό συμμετοχής τους στα ίδια κεφάλαιά της. Έτσι, οι ανταγωνιστικές και πλεονασματικές χώρες μοιράζονται τη μερίδα του λέοντος, ενώ οι ελλειμματικές, που βρίσκονται σε κατεπείγουσα ανάγκη, ‘απολαμβάνουν’ τα ψίχουλα που μένουν στο τραπέζι.
Η Ελλάδα έχει παραμείνει εκτός της εφαρμογής των μέτρων ποσοτικής χαλάρωσης, με προσχηματική ‘αιτιολόγηση’ την υπερχρέωσή της και την ουσιαστική μη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους της. Δηλαδή, οι χώρες που έχουν κατεπείγουσες ανάγκες, αποκλείονται από την εφαρμογή του προγράμματος της ΕΚΤ, εξαιτίας του μεγέθους των αναγκών τους. Σε ποιόν άραγε χρησιμεύει η ποσοτική χαλάρωση, εξασφαλίζοντας πρόσθετη ρευστότητα σε χώρες που δεν τη χρειάζονται ουσιαστικά και ταυτόχρονα δεν χορηγείται σε όσες τη χρειάζονται πραγματικά;
Η Γερμανία έχει ήδη χρηματοδοτηθεί τη χρονική περίοδο 2012-2015, μέσω του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης, με περισσότερα από 30,5 δις ευρώ, εμφανίζοντας ένα ετήσιο δημοσιονομικό πλεόνασμα περίπου 18,5 δις ευρώ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η ΕΚΤ δεν προμηθεύει με ρευστότητα τις χώρες που τους είναι απαραίτητη, αλλά αυτές που ουσιαστικά τους είναι περιττή και δεν λειτουργεί ως ‘δανειστής ύστατης καταφυγής’ στην Ευρωζώνη, όπως οποιαδήποτε κεντρική τράπεζα παγκόσμια. Ουσιαστικά λειτουργεί ως απλή εμπορική τράπεζα, που υπακούει τυφλά στις εκτός ελέγχου κινήσεις των ‘αγορών’, μη ελέγχοντας τις για να προστατεύσει τις χώρες-μέλη και παραδίδεται άνευ όρων στις επιθυμίες τους, χορηγώντας υπερβάλλουσα ρευστότητα σε όσες χώρες έχουν ήδη πλεονάζουσα, ενώ αρνείται τη χορήγηση ρευστότητας σε όσες χώρες την έχουν άμεση ανάγκη. 
Η κυρίαρχη γερμανική αντίληψη για την Ευρώπη, θεωρεί ότι η Ευρωζώνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει και δεν μπορούν να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο, αλλά ως ένα άθροισμα ισορροπημένων και ισχυρών χωρών σε εθνικό επίπεδο και ανταγωνιστικών σε διεθνές. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, οι σταθεροποιητικές μεταβιβάσεις πόρων μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών πρέπει να απαγορεύονται, ακόμη και στην περίπτωση στήριξης χωρών που βρίσκονται σε δυσχερέστατη θέση, γιατί τυχόν πραγματοποίησή τους θα έβλαπτε την απαραίτητη δημοσιονομική πειθαρχία κάθε κράτους-μέλους.
Με αυτή τη συλλογιστική ένα κοινό νόμισμα, όπως το ευρώ, είναι περιττό γιατί η ύπαρξη και λειτουργία του, χωρίς αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών, μοιραία οδηγεί σε διεύρυνση των μεταξύ τους αποκλίσεων και όχι σε συγκλίσεις. Ο αποκλεισμός της αλληλεγγύης ανάμεσα στους ‘κερδισμένους’ και τους ‘χαμένους’, σημαίνει ότι το ευρώ οδηγεί σε επιταχυνόμενη πολυδιάσπαση, και όχι σε ενοποίηση, των ευρωπαϊκών χωρών. Η ακραία λιτότητα που επιβάλλει στους εταίρους της η Γερμανία από το 2010 έως τώρα, διασώζει την ίδια οικονομικά αλλά δυσχεραίνει τη συνολική λειτουργία της Ευρωζώνης, οξύνοντας-μεγεθύνοντας τις αποκλίσεις μεταξύ των χωρών-μελών.
Ο απολογισμός της γερμανικής Ευρώπης, συνοψίζεται στην υπερδιόγκωση των αποθηκευμένων πλεονασμάτων της Γερμανίας με ταυτόχρονη επιδεινούμενη ύφεση των εταίρων της. Το χρονικό διάστημα 2010-2016 το ευρώ, με την μέχρι τώρα λειτουργία του, είναι ένας παράγοντας που προωθεί την πρόσθετη αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης. Η πιθανή διάλυση της κοινής νομισματικής περιοχής της Ευρωζώνης, εξαιτίας των σαρωτικών συνεπειών της ακραίας λιτότητας σε περίοδο έντονης ύφεσης, συνεπάγεται ότι ο μεγαλύτερος χαμένος θα είναι η ίδια η Γερμανία, που έως σήμερα είναι η κύρια ωφελημένη από τη λειτουργία της.

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Πληρωμένη ελεημοσύνη, η μόδα των γιορτών

 
του Πάνου Σείκιλου

Όσο περνά ο καιρός, μας χαρακτηρίζει όλο και περισσότερο η απληστία, η ζήλια για τα αποκτήματα του γείτονα, η μισαλλοδοξία. Όλες οι αρετές των πολιτισμών που κληροδότησαν οι παλαιότερες γενιές πάνε στράφι, την ίδια στιγμή που ακόμα και ο πόλεμος γίνεται για ένα μάτσο ιδιοκτησίες. Στη φτωχή Ελλάδα, το φάντασμα της ευμάρειας άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στην ψυχή του καταπιεσμένου πολίτη. Αυτό το κενό προσπάθησε, χρόνια τώρα, να αναπληρώσει με ψυχαναγκασμούς και υποκουλτούρα. Οι συνέπειες του ηθικού μας ξεπεσμού ως τα σήμερα, είναι κάθε άλλο παρά τυχαίες. Μόνο που προτιμάμε να μην τις βλέπουμε.
Είναι σύνηθες να βλέπουμε την ελεημοσύνη καιροσκοπικά. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και ενώ φρεσκάρει την μπουρζουά γκαρνταρόμπα των σουέτ παλτών -η γκαρνταρόμπα του ιδεοψυχαναγκασμού είναι κλειδαμπαρωμένη για χρόνια- ο νοικοκυραίος τσεκάρει τί του περισσεύει, «να το δώσουμε σε κάποιο παιδί μωρέ…». Ενώ η κοινωνία δείχνει να έχει χάσει κάθε ηθική αφετηρία, ο κύρης του σπιτιού φέρνει στον ουρανίσκο τη γνωστή καραμέλα, όχι όμως απροσκάλεστος. Επιδίδεται στους γνωστούς αφορισμούς από τον καναπέ, γιατί έτσι τον κουρδίζει το σαπιοκάναλο που βλέπει. Και ξάφνου, το ίδιο παρωχημένο τηλεκανάλι αλλάζει ρότα: «Πλήθος επωνύμων έδωσε το παρόν στο φιλανθρωπικό γκαλά της κας Μ. Β., υπό την αιγίδα της εκκλησίας της Ελλάδος. Τα χρήματα θα διατεθούν στο πρόγραμμα της αρχιεπισκοπής “Εκκλησία στο σπίτι”…»
-Καλή ιδέα! Γυναίκα να δώσουμε κι εμείς χρήματα!
Τόσο κοινότυπα, τόσο πρόστυχα. Από την ακραία απάθεια στην επίκαιρη ελεημοσύνη, ένα τηλεσκουπιδορεπορτάζ δρόμος. Λες και η βοήθεια στον πεινασμένο, η προσφορά στο ορφανό είναι συγχωροχάρτι. Μόνο που δε ζούμε στο 1400 να αγοράσουμε ιντουλγκέντσιες έναντι χρημάτων, να σχωρεθούμε, να κλείσουμε μια θεσούλα στον παράδεισο. ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΑ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ!
 
 ~~
Θυμόμαστε να είμαστε φιλάνθρωποι μόνο όταν υπάρχει περίσσευμα. Όμως η χορηγία δεν είναι φιλανθρωπία. Η ΧΟΡΗΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, καλέ μου άνθρωπε. Και αυτοί που σου λήστεψαν τον παρά ουρλιάζοντας στις οθόνες ότι φταις, προβάλλουν το φιλάνθρωπο έργο των αφεντικών τους με δόλο, σφάζοντάς σε. Εν ψυχρώ και στο ψαχνό.
Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια. Εκεί έξω υπάρχουν αγγελικές φιγούρες με αδειανές τσέπες κι αδάμαστη ψυχή, που περπατούν δρόμο το δρόμο αξημέρωτα, να παράσχουν ιατρική φροντίδα στους άστεγους της πόλης. Συλλογικότητες που χωρίς διαφημιστική δαπάνη σώζουν ζωές. Γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας, που με μόνο εφόδιο την αποφασιστικότητα δίνουν λίγο ψωμί και ένα ποτήρι ζεστό τσάι στους άπορους των γεφυρών, στους ανήμπορους κάθε στενού. Εθελοντές κάθε γενιάς που μαγειρεύουν για τον αναξιοπαθούντα της γειτονιάς, χωρίς να διατυμπανίζουν «όλοι μαζί μπορούμε».
Κι αν στη δίνη της η ζωή σε πάτησε αφήνοντάς σε πίσω, μην ξεχνάς μόνο τούτο. Η ελεημοσύνη του ενός έναντι της ελεημοσύνης των πολλών, διαφέρει σε ένα πράγμα. Όσοι περισσότεροι απλώνουν το χέρι να βοηθήσουν, τόσο λιγότερο αβάσταχτος γίνεται ο πόνος κι η ανημποριά του διπλανού μας.

Ποτέ δεν είναι αργά.
Πάντα θα υπάρχει ανάγκη.
Ειδικά όταν περάσουν τα Χριστούγεννα.

Η Μποφίλιου και τα νταβατζόπουλα


 
Toυ Γ. Λακόπουλου

Μια νεαρή κοπέλα,  συμπαθής τραγουδίστρια είπε μια μέρα τη γνώμη της. «Φυσικά είναι δικτατορία η Ε.Ε. Θα ήταν ωραίο να γινότανε μια παγκόσμια επανάσταση. Εγώ στα βάθη της ψυχής μου είμαι τροτσκίστρια. Θα μου πεις, βέβαια, είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο; Μακάρι να υπήρχε ένας ηγέτης να τα παρατήσω όλα και να πάω μαζί του στο βουνό». Τέτοια πράγματα.  Καθημερινά. Και λίγο  ρομαντικά και απραγματοποίητα.
Από την επομένη έπεσαν επάνω της οι πιο προβεβλημένοι χυδαιολόγοι των καθώς πρέπει ΜΜΕ. Περίεργο. Μια γνώμη είπε η χριστιανή. Εντάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δικτατορία. Αλλά μήπως αυτοί οι σερίφηδες δεν κοπανάνε όλη μέρα ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι χούντα», «ο Τσίπρας απειλεί το καθεστώς»; Δεν λιβανίζουν τον Άδωνι που διακηρύσσει ότι έχουμε… κομμουνισμό;
Πού είναι το κακό να δηλώνει μια κοπέλα οπαδός του Τρότσκι; Και γιατί δεν μπορεί να προβάλλει την ουτοπία μιας επανάστασης, όπως κάνουν όλες οι γενιές; Τι μύγα τους τσίμπησε και της την έπεσαν όλοι μαζί;
Έπρεπε να βγουν στο μεϊντάνι οι καλύτεροι γελωτοποιοί του βασιλέως για να το καταλάβουμε. Ενοχλεί ότι η Μποφίλιου χάλασε τη συνταγή: «καλλιτέχνης που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και έχει μετανιώνει». Υπάρχουν κάποιοι. Τι ψήφισαν ένας θεός ξέρει. Τι έλεγαν  και τι λένε πρέπει να το περάσει κανείς συχνά και από τις ανάγκες  δημοσιότητας  έχει ο καθένας.
Όμως κάποια ΜΜΕ προβάλλουν αυτή την ευάριθμη ομάδα ως ένδειξη «μεταστροφής» των ψηφοφόρων. Είναι μια ομάδα με πιασάρικες δηλώσεις. Και το σύστημα Μητσοτάκη τις χρειάζεται για να συνεχίσει η θεωρία «ο Τσίπρας κυβερνάει επειδή είπε ψέματα».
Φυσικά ο Τσίπρας ούτε κανέναν κορόιδεψε, ούτε με ψέματα  κυβερνάει. Πήγε στις εκλογές του 2015 ως αιθεροβάμων. Με υπερβολές και μαξιμαλιστικό λόγο. Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Ούτε το πρώτο κόμμα είναι ούτε το τελευταίο. Επικεφαλής αριστερού κόμματος ήταν, τι θα έλεγε: Ψηφίστε με για να κάνω ό,τι και οι προηγούμενοι;  Αυταπάτες είχε, όπως παραδέχθηκε ο ιδιος. Ψέματα, όμως, δεν έλεγε.
Το αντίθετο. Ο Τσίπρας υπήρξε ίσως ο πρώτος πρωθυπουργός που επιχείρησε να εφαρμόσει όσα – ακραία- είπε προεκλογικά. Δεν ανακάλυψε τη Δευτέρα ότι δεν θα κάνει αυτά που είπε την Κυριακή. Και το πάλεψε. Έχασε γιατί αυτό που πάλευε – αυτό που πίστευε η αριστερά για τα πράγματα  και τη ζωή των  ανθρώπων-δεν μπορούσε να γίνει σε μια  χώρα, χρεοκοπημένη, ήδη υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο και με άδεια ταμεία.
Δεν τα παράτησε. Όμως, ούτε βολεύτηκε στην εξουσία. Το πήγε μέχρι εκεί που πήγαινε. Και φυσικά υποχρεώθηκε να αλλάξει. Κακό ήταν αυτό; Τι περίμεναν δηλαδή; Να βγουν οι ονειρώξεις του ότι θα βγάλει τη χώρα από το ευρώ, όπως τον κατηγορούσαν; Ή να δικαιωθούν οι διεστραμμένες θεωρίες του ότι θα καταργήσει τη Δημοκρατία;
Διαπραγματεύθηκε μια νέα συμφωνία. Πήρε στην πλάτη το ιστορικό βάρος να μην ακολουθήσει τη γραμμή που του υποδείχθηκε με το -συμβουλευτικό έτσι κι αλλιώς- δημοψήφισμα. Και  αφού συμφώνησε με τους δανειστές και έκανε αυτό που κάνουν οι Πρωθυπουργοί που σέβονται τους πολίτες. Κατέθεσε την εντολή που είχε πάρει για να εφαρμόσει ένα συγκεκριμένο  πρόγραμμα και ζητήσει νέα για να προχωρήσει στην υλοποίηση όσων συμφώνησε με το τριτο Μνημόνιο.
Αυτό κάνει έκτοτε με επιτυχία και είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός της κρίσης που κερδίζει το στοίχημα της εξόδου, βελτιώνοντας όλους τους δείκτες σε μια χώρα που δεν χρεοκόπησε αυτός, με  πολιτικό σύστημα σε διαφθορά που δεν προκάλεσε αυτός.
Αυτό το σύστημα παίζει τα ρέστα του, με ένα κρεσέντο διαστρέβλωσης και χυδαιότητας εναντίον προσώπων σαν τη Μποφίλιου που δεν λένε όσα εξυπηρετούν με την συντονισμένη επιχείρηση ανατροπής  της κυβέρνηση Τσίπρα.
Αυτή η κυβέρνηση έχει πολλά κουσούρια- με πρώτο την σύμπραξη με το δεξιό κόμμα του Καμμένου- αλλά δεν  διανέμει το δημόσιο χρήμα για την  καλοπέραση «ντζαβατζήδων» και νταβατζόπουλων…
www.anoixtoparathyro.gr

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

«Η νέα γενιά δίνει δημιουργικό αγώνα έναντι στον φόβο χωρίς κουκούλες»

Αναρτήθηκε από
 
Τον Δεκέμβρη του 2008, έγινε μια έκρηξη αριστερής και δεξιάς επιθετικότητας και προκλητικότητας με αποτέλεσμα την απώλεια της ζωής ενός νέου. Δεν ήτανε η πρώτη φορά που κάποιες κοινωνικές αντιδράσεις επιζητούν να φανούν άκρως χρήσιμες στο πολιτικό προσσκήνιο.
Αλοίμονο σε όλους μας, για τους χρήσιμους θανάτους των συνανθρώπων μας.
Ήδη σήμερα αναγράφεται στους τοίχους πως εκείνος ο Δεκέμβρης ήτανε η ερώτηση. Σαν τί ερώτηση δηλαδή; Μήπως, μια ερώτηση της μορφής:"τί άλλο θα κάνει η εξουσία, από το να μας σκοτώσει;"
Ή μήπως, της μορφής: "τί θα κάνει η εξουσία αν την εξωθήσουμε στα άκρα, αν δηλ. αχρηστεύσουμε τους μηχανισμούς που έχει για καταστολή ;"
Η ερώτηση στους τοίχους, λοιπόν, είναι πολιτικό ερώτημα, που το θέτουν εκείνοι που έχουν εγείρει ερωτήματα "υπαρξιακά" (ας μου επιτραπεί -κατά προσωποποίηση της εξουσίας- ο όρος) για την εξουσία. Εκείνοι που αμφισβητούν την (κάθε) εξουσία, εκτός, ασφαλώς, από την δική τους.
Και δεν είναι ένα απλό ερώτημα, είναι -στην ουσία- μια απειλή, ενάντια στην κρατική εξουσία, ενάντια στο κράτος και ενάντια σε κάθε κρατικό θεσμό που έχει κατεστημένο ρόλο, λειτουργία, σκοπό, μέσα, όργανα, διαδικασίες.
Είναι προφανές πως τέτοιας μορφής ερωτήματα, δεν γεννώνται μόνο στα νεανικά μυαλά, τα οποία έχουν ασφαλώς το δικαιολογητικό της ανωριμότητας και της ασθενούς, άλλως, της υποκειμενικής, κρίσης. Γεννώνται και στα μυαλά ωρίμων ανθρώπων, που προσκολλημένοι σε μια πολιτική άποψη και ιδεολογία, με εμπάθεια και εμμονή, άσχετα από κάθε πραγμτικότητα και ρεαλιστική εκτίμηση των πραγμάτων, επιδιώκουν την υλοποίηση της πολιτικής τους ιδέας και την εγκαθίδρυση της εξουσίας τους, ώστε μόνοι αυτοί να ορίζουν, να αποφασίζουν και να ρυθμίζουν. Όχι μόνο ερήμην των άλλων, αλλά, συχνά, και εναντίον όλων των άλλων. Συχνά βαδίζοντας σε περαιτέρω δηλώσεις αδιαφορίας προς τους άλλους, όπως για παράδειγμα έχει ακουστεί πολιτικός αρχηγός να λέει: "ή εμείς, ή αυτοί" σε μια έξαρση ρεβανσισμού, ή σε μια έξαρση αντιπαράθεσης έως θανάτου. Κάτι σαν εξολοθρευτικός πόλεμος σε συνθήκες πολιτικής αντιπράθεσης.
Φαίνεται πως η κοινωνία (που -σύμφωνα με την νεωτερική θεωρία- αναζητεί κάθε τόσο έναν μύθο για να στηρίζει την ύπαρξή της) αφού πέρασε στην μεταπολίτευση με τον μύθο του πολυτεχνείου, [αυτήν την αυθόρμητη νεανική και ρομαντική έκρηξη ενάντια στην χούντα, που την μετέτρεψε σε οργανωμένη εξέγερση όσων βαπτίσθηκαν "αντιστασιακοί της ώρας"], τώρα διαβαίνει στο μετα-μεταπολιτευτικό στάδιό της.
Γιορτάσαμε με παγώνια και μασκαράτες τα 40 τόσα χρόνια του πολυτεχνείου, αλαλλάξαμε κατά των αμερικάνων όλοι μαζί οι πολίτες, αλλά οι εξουσίες μας, οι δοξασμένες για τους "αντιχουντικούς" τους αγώνες, όλες, όλες ανεξαιρέτως, συνέφαγαν με τους αμερικάνους, χειραγωγήθηκαν από αυτούς, και -ως εντεταλμένοι τους- εξυπηρέτησαν τις τρέχουσες ανάγκες της συμμαχίας κάθε φορά που αυτό ζητήθηκε, ακόμη κι όταν η συμμαχία δεν μας στάθηκε όπως έπρεπε.
  • Τώρα που γνωρίζουμε την εκμετάλλευση των ιερών αγώνων, και ζούμε τις συνέπειες της μεταπολιτευτικής τους εξαργύρωσης (με τους κομματικοποιημένους εργατοπατέρες και τις κομματικοποιημένες πανεπιστημιακές οργανωμένες νεολαίες, δημιουργείται το πολιτικό προσωπικό που μας διαφεντεύει, εν είδει αμοιβής για τις κομματικές του υπηρεσίες), 
  • τώρα που ξέρουμε πως οι ιδεαλιστές επαναστάτες μπορεί να γίνουνε περισσότερο υλιστές κι από τους συμφεροντολόγους μαυραγορίτες της πολιτικής, 
  • τώρα που ξέρουμε πως η ενασχόληση με την πολιτική δεν σημαίνει αναγκαίως και ότι θα παραχθεί πολιτικό έργο, 
  • τώρα που ξέρουμε πως όταν κάποιος γίνεται πολιτικός, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει συνήθως πολιτικό ενδιαφέρον για τα κοινά, αλλά, κυρίως ότι έχει ("πολιτικό") ενδιαφέρον για την σταδιοδρομία του, δηλ.για τον ασφαλή και προνομιούχο βιοπορισμό του και τις περαιτέρω διασυνδέσεις του. Η επιτυχία του, μάλιστα, είναι εξασφαλισμένη αν έχει την κατάλληλη δόση αναισθησίας για να παρακάμπτει το απαιτούμενο πολιτικό έργο, για να δημιουργήσει  και να εξυπηρετήσει τον κύκλο εκείνο των ψηφοφόρων, που θα του εξασφαλίσει τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων εκλογής και παρουσίας του στο πολιτικό προσκήνιο.

Ας αποκρυπτογραφήσουμε τώρα τί να σημαίνει άραγε το μήνυμα του πρωθυπουργού: «Η νέα γενιά δίνει δημιουργικό αγώνα έναντι στον φόβο χωρίς κουκούλες».
Η νέα γενιά των ανέργων, των αποκλεισμένων, των απαίδευτων, των ανειδίκευτων, των πτυχιούχων, των διδακτόρων, των ενδεών, των οικογενειαρχών που δεν μπορούν να ζήσουν την οικογένειά τους, [σήμερα στην Ελλάδα των "μεγάλων αγωνιστών και δημοκρατών της μεταπολίτευσης", που με την πολιτική και τα έργα τους οδήγησαν την πατρίδα μας στην φτώχεια και την υποδούλωση με εκατονταετή υποθήκευση του δημόσιου πλούτου, αλλά και με την πάγια χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων για να φτιάχνουν γυμναστήρια και για να τακτοποιούν τους πολιτικά ημέτερους], έχουν πράγματι να δώσουν έναν αγώνα. Αλλά τί είδους αγώνα;
Ο αγώνας απελευθέρωσης από όλα τούτα τα δεινά, προϋποθέτει παλλαϊκή αφύπνιση από την πολιτική ύπνωση που μας υποβάλλει το πολιτικό προσκήνιο, με τα άπνευστα έργα και τα ξέπνοα οράματά του. Κι αυτό (η αφύπνιση) θα αργήσει, γιατί είμαστε απασχολημένοι με την ... ρεβάνς! Η απάντηση συνήθως είναι πως οι άλλοι δεν κάνανε καλύτερα, ή ότι έκαναν χειρότερα!
Ο αγώνας επιβίωσης, είναι συνήθως ένας αγώνας με μεγάλη ανασφάλεια και ένταση. Είναι όμως ένας αγώνας δίκαιος, γιατί όλοι πρέπει να ζήσουν.
Είναι όμως, κι ένας αγώνας άνισος, γιατί ο αγωνιζόμενος δεν γνωρίζει τους αντιπάλους του.
Ο αγώνας επιβίωσης, δεν είναι ένας αγώνας δημιουργικός, στην Ελλάδα του σήμερα, γιατί η κατεστημένη Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί για να δυσκολέψει τον άνθρωπο που προσπαθεί, και να κόψει τα φτερά εκείνου που θέλει να πετάξει. Δεν είναι δημιουργικός, γιατί η επιχειρηματικότητα υποβάλλεται σε τόσες και τέτοιες προϋποθέσεις, που είναι αδύνατο να ξεκινήσει, κι έτσι ο αγώνας επιβίωσης των ενδεών Ελλήνων που φιλοδοξούν "να επιχειρήσουν" , είναι όχι απλά αδύνατος, αλλά είναι και αντίθετος με τα πολιτικά προτάγματα της παρούσης εξουσιαστικής δομής, κι ας κόπτεται αυτή δια λόγων περί του αντιθέτου.
Απομένει ο ... "δημιουργικός αγώνας έναντι στον ...φόβο"+!
Και το "χωρίς κουκούλες" με τί συνταιριάζει; ποιά κατάσταση προσδιορίζει μέσα στην παραπάνω πρωθυπουργική πρόταση; Μήπως "φόβο χωρίς κουκούλες"; ή "αγώνα χωρίς κουκούλες"; Τέλος πάντων! Η Ελληνική γλώσσα είναι δύσκολη, όταν θέλεις αυτά που λές να έχουνε νόημα.
Οι πολιτικές αοριστολογίες και ασυναρτησίες, κάτι βαθύτερο σημαίνουν, που μάλλον, εξηγεί την πορεία και το "όραμά" μας. Κι έχουμε και τον Ερντογάν προσκεκλημένο....

+Σημείωση: λέμε έναντι του φόβου ή απέναντι στον φόβο

John Lennon: Working Class Hero

 
 
Στις, 8 Δεκεμβρίου του 1980, έφυγε από τη ζωή ο John Lennon (1940 – 1980), όταν πυροβολήθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Mark David Chapman.
Ο Lennon ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους μουσικούς, ιθύνων νους στο συγκρότημα των Beatles, ένα συγκρότημα που άνοιξε νέους δρόμους στη σύγχρονη μουσική έκφραση. Ο Lennon ήταν ο βασικός συνθέτης των τραγουδιών τους.
Μετά τη διάλυση των Beatles ο John Lennon ακολούθησε τη δική του, ξεχωριστή, προσωπική διαδρομή. Στην πορεία του έγραψε τραγούδια εξαιρετικής ποιότητας, τα οποία χαρακτηρίζονται από στίχο στρατευμένο στα ιδανικά της ειρήνης και της αλληλεγγύης των λαών, στο δίκιο της εργατικής τάξης.
Πολλά από τα τραγούδια του Lennon αποτέλεσαν – και αποτελούν ακόμα- σύμβολα αγώνων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το Imagine (το Imagine «είναι το δικό μου Κομμουνιστικό Μανιφέστο» είχε δηλώσει ο Λένον) και το Working Class Hero (Ήρωας της εργατικής τάξης).
Ο  Lennon  πήρε μέρος στο κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Επέστρεψε μάλιστα το βραβείο που είχε πάρει με τα άλλα μέλη των Beatles στη βασίλισσα της Βρετανίας.
 


Από τη Μάνδρα ώς τις Σκουριές.

 
Η αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, ιδιαίτερα των ορυκτών καυσίμων, είχε αποτέλεσμα η κλιματική αλλαγή να μην είναι πλέον μια θεωρητική πιθανότητα ή πρόβλεψη, αλλά μια πραγματικότητα που συναντάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και τα αποτελέσματά της είναι ιδιαίτερα καταστρεπτικά και θανατηφόρα.
Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά της είναι και η μάλλον συχνή εμφάνιση πολύ έντονων και ακραίων καιρικών φαινομένων.
Στη χώρα μας όμως δεν εμφανίζονται τέτοια πολύ επικίνδυνα φαινόμενα (π.χ. τυφώνες) που συναντώνται σε άλλες περιοχές του πλανήτη, αλλά οι επεμβάσεις του ανθρώπου στη φύση έχουν αποτέλεσμα ακόμη και συνηθισμένης έντασης βροχές να έχουν καταστρεπτικές συνέπειες.
Αυτή η ελληνική «ιδιομορφία» οφείλεται στο στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης που υιοθετήθηκε από τους κυβερνώντες εδώ και δεκαετίες, «πυρήνας» του οποίου θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ήταν το δόγμα «ανάπτυξη με κάθε κόστος για το περιβάλλον», που σημαίνει ανυπαρξία πολιτικής για βιώσιμη και φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη και ληστρική εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου.
Ενα μοντέλο που πρακτικά αγνοεί τη φύση και τους κανόνες λειτουργίας της και υποτιμά τη σπουδαιότητα του φυσικού περιβάλλοντος για τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων.
Ενα μοντέλο σύμφωνα με το οποίο η προστασία του περιβάλλοντος θεωρείται πολυτέλεια και αντιαναπτυξιακό μέτρο. Ενα μοντέλο που έχει μοναδικό στόχο το εύκολο και γρήγορο κέρδος για λίγους.
Αυτό το τριτοκοσμικό μοντέλο ανάπτυξης που έχει ήδη καταστρέψει χώρες σε τραγικό βαθμό και το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουν και αυτές οι χώρες που το εφαρμόζουν, οδήγησε σε αποψίλωση και καταπάτηση δασών και δασικών εκτάσεων, ανυπαρξία πολιτικών αναδάσωσης μετά από πυρκαγιές, «μπάζωμα» χειμάρρων και ρεμάτων χωρίς την κατάλληλη διευθέτηση και χωρίς αντιπλημμυρικά έργα, τσιμεντοποίηση αστικών περιοχών κτλ.
Καθώς αυτό το μοντέλο ανάπτυξης βασιζόταν σε πελατειακές σχέσεις, ώθησε και ενθάρρυνε το «ελληνικό δαιμόνιο» να δράσει και να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο, να αγνοήσει τη σημασία του φυσικού περιβάλλοντος, να καταπατήσει δασικές εκτάσεις, να αλλοιώσει το φυσικό ανάγλυφο, να χτίσει αυθαίρετα και άναρχα ακόμη και μέσα στην κοίτη ρεμάτων.
Κυβερνήσεις και πολίτες σκόπιμα αγνοούν ότι το νερό «δεν ξεχνά το δρόμο του», ένα δρόμο που το ίδιο δημιούργησε κατά τη διάρκεια χιλιάδων ή εκατομμυρίων χρόνων και εύκολα τον ξαναβρίσκει.
Ετσι είναι μάλλον βέβαιο ότι οι έντονες και μεγάλης διάρκειας βροχοπτώσεις που έπληξαν τις τελευταίες ημέρες τη χώρα μας, ιδιαίτερα τη Δ. Αττική όπου εξελίχθηκε πραγματική τραγωδία (δεκάδες νεκροί, αγνοούμενοι και τραυματίες και ανυπολόγιστη καταστροφή ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας), δεν θα είχαν αυτά τα θανατηφόρα και τραγικά αποτελέσματα αν δεν προϋπήρχαν όλα όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως (δασικές πυρκαγιές χωρίς αναδασώσεις και αντιδιαβρωτικά έργα, μπαζώματα ρεμάτων, ανυπαρξία αντιπλημμυρικών έργων, αυθαίρετη δόμηση κτλ).
Τώρα, μετά την τραγωδία της Δ. Αττικής, κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα αναφέρονται, πέρα από την αυτονόητη αναγκαιότητα για αποκατάσταση των ζημιών των υποδομών και δικτύων και για την αποζημίωση των πληγέντων κατοίκων, στην ανάγκη λήψης προληπτικών μέτρων ώστε να μην ξανασυμβούν όσα τραγικά βίωσε η περιοχή.
Ολα όσα έγιναν στη Δ. Αττική αλλά και τα αίτια που τα προκάλεσαν εύλογα παραπέμπουν στη Β.Α. Χαλκιδική (Σκουριές) καθώς εκεί συνυπάρχουν, αλλά και αυξάνουν καθημερινά, όλα τα αίτια που προκάλεσαν την τραγωδία της Δ. Αττικής.
Τον Ιανουάριο του 2004, με ειδικό νόμο, τα μεταλλευτικά δικαιώματα και το σύνολο των εγκαταστάσεων των «Μεταλλείων Κασσάνδρας» περιήλθαν στην Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. Γιώργος Τσιάρας
Στις Σκουριές εξελίσσεται μια μεταλλευτική δραστηριότητα που κυριολεκτικά «βιάζει» τη φύση και αν συνεχιστεί ο σχεδιαζόμενος παραλογισμός, οι μη αναστρέψιμες συνέπειές της δεν θα αργήσουν να εμφανιστούν σε πολύ έντονο βαθμό.
Εκεί, για να αναφερθούμε μόνο σε ορισμένα, έγιναν ή σχεδιάζεται να γίνουν άμεσα από την «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» (θυγατρικής της ELDORADO GOLD) αποψίλωση χιλιάδων στρεμμάτων πυκνού και αρχέγονου δάσους, κατασκευή δύο φραγμάτων, ύψους περίπου 150 μέτρων το καθένα, μέσα σε δύο ρέματα για την απόθεση 65 εκατ. τόνων τοξικών αποβλήτων.
Φυσικά προβλέπεται να γίνουν διευθετήσεις ώστε τα επιφανειακά νερά αυτών των ρεμάτων να ακολουθήσουν άλλο «δρόμο».
Η ιστορία όμως μας έχει δείξει ότι ποτέ κάτι τέτοιο δεν ήταν ικανό να παρεμποδίσει το νερό να ακολουθήσει τον «δικό» του δρόμο.
Επιπλέον ακόμη ένα φράγμα που πρόσφατα αδειοδοτήθηκε και κατασκευάζεται σε σχετικά μικρή απόσταση από τα προηγούμενα (Κοκκινόλακκας) για τη δημιουργία Χώρου Υγειονομικής Ταφής Επικίνδυνων Αποβλήτων (ΧΥΤΕΑ) επάνω ακριβώς σε σεισμικό ρήγμα που κατά τα τελευταία εκατό χρόνια έδωσε τρεις σεισμούς με ένταση μεγαλύτερη από 7 Ρίχτερ.
Σε αυτή την περίπτωση θεωρούμε ότι σταματάει η ανθρώπινη λογική. Ετσι αν συμβεί κάτι, που είναι πολύ πιθανό, μετά από μια έντονη και μεγάλης διάρκειας βροχόπτωση ή ένα σεισμό, η περιοχή δεν θα κατακλυστεί από λάσπες και άλλα φερτά υλικά, όπως έγινε στη Δ. Αττική, αλλά από εκατομμύρια τόνους τοξικά απόβλητα.
Σε αυτή την απευκταία περίπτωση οι δηλώσεις συμπαράστασης από την όποια κυβέρνηση ή τα πολιτικά κόμματα δεν θα έχουν κανένα πρακτικό αποτέλεσμα και θα είναι «πολύ αργά για δάκρυα».
Είναι νομίζουμε η κατάλληλη στιγμή να αναλάβουν όλοι, και ιδιαίτερα η κυβέρνηση, τις ευθύνες τους και να βάλουν οριστικό τέλος σε αυτή την καταστροφική επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας που αναπτύσσεται στη Β.Α. Χαλκιδική.
*Ομότιμος καθηγητής Εδαφολογίας ΑΠΘ, πρόεδρος Δ.Σ. Δήμου Αριστοτέλη
Πηγή: efsyn.gr

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Άυλη πολιτιστική κληρονομιά το Ρεμπέτικο...


Συγκαταλέχθηκε στο κατάλογο της UNESCO...

Η μουσική παράδοση του Ρεμπέτικου εντάχθηκε στον κατάλογο της UNESCO για την «Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας».
Σε... σχετική ανάρτηση στον ιστότοπο της UNESCO, μεταξύ άλλων, αναφέρεται: «Το ρεμπέτικο αποτελεί μία μορφή μουσικής και πολιτιστικής έκφρασης, η οποία συνδέεται με το τραγούδι και τον χορό. Διαδόθηκε αρχικά στις λαϊκές και εργατικές τάξεις, στις αρχές του 20ού αιώνα.
Τα ρεμπέτικα τραγούδια αποτελούσαν μέρος του κλασικού ρεπερτορίου σχεδόν όλων των κοινωνικών εκδηλώσεων, όπου υπήρχε χώρος για χορό και τραγούδι, ενώ λάμβανε χώρα δημόσια, με τους ερμηνευτές να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή του κοινού.
Όλοι οι Έλληνες, και όσοι μιλούν Ελληνικά, και αγαπούν αυτό το είδος μουσικής και χορού μπορούν να συμμετάσχουν. Τα ρεμπέτικα βρίθουν ανεκτίμητων αναφορών σε έθιμα, πρακτικές και παραδόσεις που συνδέονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο ζωής».
«Το ρεμπέτικο είναι κυρίως μία ζωντανή μουσική παράδοση με ισχυρό καλλιτεχνικό, συμβολιστικό και ιδεολογικό χαρακτήρα. Αρχικά, το ρεμπέτικο διαδόθηκε μόνο προφορικά, μέσω ζωντανών ερμηνειών, αλλά και μέσω της μαθητείας νεότερων καλλιτεχνών στο πλάι μεγαλύτερων μουσικών και τραγουδιστών.
Αυτός ο ανεπίσημος τρόπος μάθησης παραμένει σημαντικός ως τις μέρες μας. Ωστόσο, με την πρόσφατη γενίκευση της ηχογράφησης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του κινηματογράφου, τα μέσα μετάδοσης του ρεμπέτικου έχουν διευρυνθεί.
Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, το ρεμπέτικο διδάσκεται όλο και περισσότερο στα μουσικά σχολεία, τα ωδεία και τα πανεπιστήμια, γεγονός που έχει συμβάλει στην αύξηση της διάδοσής του. Οι μουσικοί και οι λάτρεις του ρεμπέτικου εξακολουθούν να διαδραματίζουν έναν ρόλο-κλειδί για τη διαιώνιση αυτής της πρακτικής».

Ο Μανώλης Γλέζος και το πείραμα στην Απείρανθο

Γιώργος Βότσης

Ο μόνος, πιθανότατα, οικισμός που δεν κινδυνεύει από φονικές και καταστροφικές πλημμύρες είναι η Απείρανθος της Νάξου, που ευτύχισε να είναι η γενέτειρα του Μανώλη Γλέζου. Ακριβώς γιατί αυτός ο πολυπράγμων οραματιστής και ακαταπόνητος αγωνιστής φρόντισε να απλωθεί πάνω από το χωριό του ένα επιστημονικά θεμελιωμένο, τεχνικά άρτιο και αποτελεσματικό (όσο ακόμη επιτρέπει η ολέθρια πλανητική απειλή της κλιματικής αλλαγής) δίχτυ περιβαλλοντολογικής προστασίας. Μια περιβαλλοντική θωράκιση που θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο για την ευάλωτη σε φυσικές καταστροφές χώρα μας, αλλά αγνοείται σκανδαλωδώς από την πολιτική ηγεσία, την τοπική αυτοδιοίκηση και τον δημόσιο προβληματισμό, όπως τον διαμορφώνουν παραπλανητικά τα μέσα ενημέρωσης της φλύαρης ασχετοσύνης.
Μου δόθηκε η ευκαιρία προ ημερών να θίξω το θέμα στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε ολιγόλεπτη κουβέντα μας στο πόδι. Του επεσήμανα ότι από το 1991 οι υπηρεσίες της Ε.Ε. έχουν εκπονήσει ειδικό πρόγραμμα περιβαλλοντικής προστασίας για τις χώρες μέλη της Μεσογείου, το οποίο αξιοποίησε ο έτοιμος από καιρό  Μανώλης Γλέζος. Ο κ. Τσίπρας μου απάντησε ότι έχει επισκεφτεί την Απείρανθο και ξέρει καλά και εκτιμά και ως πολιτικός μηχανικός την δουλειά του Μανώλη. Τόσο το καλύτερο, λοιπόν, ώστε όταν επουλωθούν όσο γίνεται οι πληγές από την τραγωδία κυρίως στην Δυτική Αττική να αρχίσουν με γοργούς ρυθμούς και πανελλαδικά ο σοβαρός επιτέλους σχεδιασμός και τα μέτρα για να αποτραπούν νέες πολύνεκρες τραγωδίες.
Ξαφνιάστηκαν οι πολλοί το 1986, όταν ο Μανώλης Γλέζος που είχε εκλέγει τον προηγούμενο χρόνο, Βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο για να γίνει Κοινοτάρχης τ’ Απεράθου (όπως επιμένει ότι είναι η σωστή ονομασία της Απείρανθου). Ξαφνιάστηκαν γιατί σε όλη σχεδόν την Ευρώπη σύνηθες είναι το αντίστροφο: Να χρησιμοποιείται η τοπική αυτοδιοίκηση ως εφαλτήριο για την Βουλή και την Κεντρική εξουσία.
Επανειλημμένα Βουλευτής ο Γλέζος  (δύο φορές μάλιστα, το 1951 και το 1961 εξελέγει φυλακισμένος) αποτόλμησε το πρωτόφαντο πολιτικό άλμα με δύο αλληλένδετους στόχους:
Ο πρώτος ήταν να λειτουργήσει η κοινότητα με θεσμούς άμεσης Δημοκρατίας. Για να δημιουργεί συλλογικά και αποτελεσματικά και για να φανεί, ίσως, εξ’ αντιδιαστολής η φενάκη της αντιπροσωπευτικής δήθεν δημοκρατίας. Όλες τις αποφάσεις για τα τοπικά προβλήματα τις παίρνει η συνέλευση του χωριού, που συνέρχεται μια φορά τουλάχιστον τον μήνα και αυτοδιευθύνεται (εκλέγει προεδρείο και ορίζει την ατζέντα). Και όλα τα κοινοτικά έργα, υλοποιούνται από όλους τους χωριανούς κατά τις κατευθύνσεις της συνέλευσης. Παρά τις επιφυλάξεις και αντιδράσεις για την καινοφανή λειτουργία το πείραμα πέτυχε. Στους ισχυρισμούς των παντού και πάντα καλοθελητών ότι όλα τα επιβάλλει στην συνέλευση το κύρος του Γλέζου και η εξουσία του ως κοινοτάρχη, απάντησε παραιτούμενος από Πρόεδρος Κοινότητας στα μισά της θητείας του, ενώ πειθαρχούσε πάντοτε στις αποφάσεις της συνέλευσης και όταν διαφωνούσε. Χαρακτηριστικό δείγμα:
Η πρόταση του να μεταφερθεί το Νεκροταφείο έξω από το οικισμό για λόγους περιβαλλοντικούς καταποντίστηκε. Πήρε μόλις τέσσερις ψήφους από τις πάνω από εξακόσιες. Το Νεκροταφείο μεταφέρθηκε αργότερα και μόνον όταν το χωριό συνειδητοποίησε ότι ο Γλέζος είχε δίκιο.
Επιτρέψτε μου να κλείσω τα του πρώτου στόχου με στίχους. Ο καταδικασμένος τρείς φορές σε θάνατο Μανώλης Γλέζος δείχνει να φέρει βαρέως ότι επέζησε, έστω «κατά λάθος και από τύχη», όπως γράφει ενώ γύρω του θέριζε ο θάνατος. Στα συγκλονιστικά ποιήματα του της συλλογής «ΝΕΚΥΙΑΙ ΩΔΑΙ», όπου ανταμώνει έναν έναν και όλους μαζί τους αλησμόνητους νεκρούς συντρόφους του υπάρχουν και τούτοι οι στίχοι αφιερωμένοι (και αυτοί) στον εκτελεσμένο μονάκριβο αδερφό του Νίκο:
 
Γιόμισα τις πλατείες, τα σπίτια και τα έντυπα
Τις ιστοσελίδες και τα ραδιόφωνα
Με το όνομά σου
Για να ψηφίζει ο πολίτης τον εαυτό του
Και να αποφασίζει ο ίδιος για την τύχη του
 
Ο δεύτερος, πολυσήμαντος επίσης, στόχος του Μανώλη Γλέζου, όταν αναβάθμισε την πολιτική δράση του με το άλμα από το Κοινοβούλιο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ήταν να μετατρέψει τ’ Απεράθου σε υψηλού πολιτιστικού επιπέδου νησιωτικό οικισμό πρότυπο περιβαλλοντικής προστασίας και ήπιας ανάπτυξης. Προς τούτο δεν αρκούσαν μόνο το όραμα, η αποφασιστικότητα και η διασφαλισμένη συλλογική ενεργοποίηση των συγχωριανών του. Με ανεπτυγμένη οικολογική ευαισθησία και πολύχρονες μελέτες ο Γλέζος διέθετε σε βάθος και τις επιστημονικές γνώσεις υδρογεωλογίας, τις απολύτως αναγκαίες για το μεγαλόπνοο εγχείρημα.
Απλή και μεγαλοφυής η κεντρική ιδέα:
Με προϊούσα την ερημοποίηση του Μεσογειακού χώρου από την λειψυδρία, τα νερά της βροχής, ακόμη και της καταρρακτώδους αντί να χύνονται και να χάνονται στην θάλασσα (να θαλασσώνονται, όπως λέει ο Μανώλης) και αντί να προκαλούν καταστροφικές πλημμύρες να μεταβάλλονται από κατάρα σε ευλογία:
Με επιστημονική διαχείριση τους και πρόσφορες τεχνικές επεμβάσεις να μετατρέπονται σε πηγή ζωής και αειφόρου ανάπτυξης.
Με πεδίο δράσης πρωτίστως τη λεκάνη απορροής χειμάρρων και ρεμάτων στα Ανάντη (ό,τι δηλαδή δεν έγινε Πάνω από τη Μάνδρα με το βουνό και τους γύρω λόφους αποψιλωμένους από πυρκαγιές και αυθαίρετες εκχερσώσεις και με τα ρέματα μπαζωμένα εγκληματικά στα Κατάντη). Και με ένα πλέγμα ποικίλων έργων (αναδασώσεις και φυτώρια για υποβοήθηση της αυτοφυούς της βλάστησης, δεκάδες φράγματα διάσπαρτα στις πρωτογενείς κοίτες χειμαρρικής ροής δεξαμενές και υδαταγωγοί, ενίσχυση των φυσικών πηγών και αναβαθμίδες καλλιέργειας κ.α.) ολοκληρώθηκε σε έξι περίπου χρόνια το τολμηρό εγχείρημα. Έτσι, εξαφανίστηκαν χείμαρροι και πλημμύρες, εξαλείφτηκε η λειψυδρία  και διασφαλίστηκε επάρκεια νερού για ύδρευση, άρδευση και μελλοντική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Γι αυτό το θαύμα απαιτήθηκαν οι διαρκής εγρήγορση ολοκλήρου του χωριού, ο μόχθος 150 μαστόρων και εργατών, σημαντική ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση και πάνω από όλα η έμπνευση, η πίστη και η άγρυπνη εποπτεία του Μανώλη Γλέζου.
Στα σημεία των καιρών, ότι αυτό το πιο σημαντικό ίσως έργο του πληθωρικού σε δημιουργία Γλέζου παραμένει άγνωστο στους πολλούς αφού περί άλλα τυρβάζουν τα μέσα ενημέρωσης και έμεινε αναξιοποίητο από Κυβερνήσεις, Περιφέρειες και Δήμους. Ο εμπνευστής του έχει πάντως την τιμητική αναγνώριση των ειδημόνων:
Έχει αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτορας στα έξι μεγαλύτερα Πανεπιστήμιά μας και έχει ανακηρυχτεί Επίτιμο Μέλος σε όλους σχεδόν τους Συλλόγους Γεωτεχνικών και Υδρογεωλόγων.
Η μέγιστη ωστόσο  τιμή για τον πιο τιμημένο εδώ και διεθνώς Έλληνα είναι, νομίζω, το μισό εκατομμύριο ψήφων που τον ανέδειξαν Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Ο Μανώλης έμεινε στην Ευρωβουλή όσο χρειαζόταν για να προβάλλει έντονα στην Ευρώπη το μέγα θέμα των Γερμανικών οφειλών στη δεινοπαθημένη Ελλάδα. Παραιτήθηκε σε ένα χρόνο με την δήλωση ότι: Το Δημόσιο αξίωμα δεν είναι επάγγελμα. Δήλωση δεικτική και σίγουρα επικροτούμενη από τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που τιμούν και με την ψήφο τους τον σχεδόν αιωνόβιο υποδειγματικό πολίτη Μανώλη Γλέζο, με την αδιάκοπη προσφορά του στον τόπο και την κοινωνία.
 
*Ομιλία του Γιώργου Βότση στην τιμητική εκδήλωση για τον Μανώλη Γλέζο στο 11ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας

«Στην Ελλάδα σε λένε κωλότουρκο, στην Τουρκία σε λένε γκιαούρ»

Griechenland Eskicami Moschee in Komotini (picture-alliance/dpa) 
 
Μαρία Ρηγούτσου 

«Έίναι δύσκολο να είσαι μειονοτικός σε όποια χώρα και να βρίσκεσαι. Άμα συμβεί κάτι στην Ελλάδα σε λένε κωλότουρκο, πας στην Τουρκία σε λένε γκιαούρ». Ο 46χρονος Οσκάν ξέρει πολύ καλά για... ποιο πράγμα μιλάει. Είναι «γέννημα – θρέμμα», όπως με περηφάνια συχνά τονίζει στη συζήτησή μας, Κομοτηναίος. Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε. Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα,  μέλος της μειονότητας. Στο δημοτικό πήγε στο μειονοτικό σχολείο κοντά στο μεγάλο πάρκο της πόλης. Αργότερα στο γυμνάσιο, οι γονείς του τον έστειλαν στο ελληνικό σχολείο για να μάθει καλά και τα ελληνικά. Έκανε πολλές δουλειές για να ζήσει και να συντηρήσει την οικογένειά του, κυρίως όμως δούλεψε ως χειριστής μηχανημάτων.
Αυτό κάνει και τώρα που ζει μαζί με τη γυναίκα του και τον 16χρονο γιο του σε μια μικρή κωμόπολη κοντά στην Κολωνία. Η κρίση στην Ελλάδα δεν έκανε διακρίσεις σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Το 2013 ένας συγγενής του στο Μόναχο προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, ωστόσο η Γερμανία δεν ήταν παράδεισος. «Και χριστιανοί και μουσουλμάνοι το ίδιο σε εκμεταλλεύονται. Οι παλιοί μετανάστες που ήρθαν πριν από μας είναι αλλιώς. Θέλανε να δουλεύουμε με καθόλου λεφτά ή με πολύ λίγα» λέει γεμάτος πίκρα.
Κάποια στιγμή απελπίστηκε. Δεν μπορούσε να μαζέψει χρήματα για να φέρει τη γυναίκα του και το παιδί του. Είχε αποφασίσει να επιστρέψει στην Ελλάδα όταν ένας φίλος τού πρότεινε να κάνει μια τελευταία δοκιμή και να πάει στη κωμόπολη όπου σήμερα μένει. Στάθηκε τυχερός και τώρα δουλεύει σαν χειριστής μηχανημάτων σε ένα γερμανικό εργοστάσιο. «Το 70% των εργατών είναι Τούρκοι, το 5% Έλληνες και οι υπόλοιποι Γερμανοί» λέει. Αυτό τον βοηθάει με τη γλώσσα βέβαια αλλά οι φίλοι του στη Γερμανία είναι Έλληνες παρόλο που οι Τούρκοι είναι περισσότεροι. «Πάω στην ελληνική καφετέρια. Οι Τούρκοι εδώ είναι αλλιώς, έχουν άλλες συνήθειες. Δεν παίζουν τα παιχνίδια στα χαρτιά που παίζουμε εμείς. Εγώ θα παίξω ‘κουμ-καν’, ‘Θανάση’».
Όσο για μουσική, ακούει πολλά είδη. Όταν πίνει το ουζάκι του θέλει να ακούει Τσιτσάνη. Αλλά και ο Καζαντζίδης του αρέσει πολύ και ο Ιμπραήμ και οι Skorpions.
Να φτιάξει η κατάσταση στην Ελλάδα να γυρίσουμε πίσω
Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής
Άποψη από το κέντρο της Κομοτηνής
«Μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός» λέει. Καπνίζει αρειμανίως και πίνει ελληνικό καφέ. Τον αγόρασε η γυναίκα του η Γκιουλτσέν από τον Μουσταφά στην Κομοτηνή. Η Γκιουλτσέν παρακολουθεί με ενδιαφέρον τη συζήτησή μας αλλά δεν θέλει να μιλήσει. Τα ελληνικά της δεν είναι καλά. Προτιμάει να τα πει ο άντρας της. Όταν τους λέω πως ο Ερντογάν θα πάει στην Κομοτηνή και τους ρωτώ πώς βλέπουν αυτή την επίσκεψη, ο Οσκάν σπεύδει να μου ξεκαθαρίσει πως δεν ανακατεύεται με τα πολιτικά. Βεβαίως, λέει, κάθε ‘μεγάλος’ που πάει στην περιοχή καλό είναι, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι εάν η Ελλάδα μπορεί να κάνει κάτι, εάν μπορεί να διορθωθεί η οικονομική κατάσταση για να γυρίσουν πίσω στην Κομοτηνή. Η ζωή στη Γερμανία δεν του αρέσει. «Εδώ οι άνθρωποι βράδυ πάνε στη δουλειά, βράδυ γυρίζουν» λέει. Δεν του αρέσει το κλίμα και σκέφτεται πότε θα έρθει το καλοκαίρι να πάει διακοπές στη Θάσο. Στην Τουρκία έχει να  πάει 17 χρόνια αν και έχουν εκεί συγγενείς.
Τον ρωτάω πως είναι η κατάσταση για τη μειονότητα σήμερα και μου λέει πως δεν υπάρχει πια πρόβλημα, δεν είναι όπως παλιά. «Πριν από 35-40 χρόνια δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε ούτε κεραμίδι. Χρειαζόμασταν άδεια. Τα αλλάζαμε παράνομα, υπήρχαν οι χαφιέδες, να τα πρόστιμα» θυμάται. Ούτε τηλέφωνο είχαν, ούτε καν οι επιχειρηματίες. Για να είχες τηλέφωνο έπρεπε να έχεις μέσο κανένα χριστιανό, κανένα βουλευτή, κανέναν που να τα παίρνει. Ο πατέρας του ήταν από τους πρώτους στη μειονότητα που είχαν τηλέφωνο γιατί ήταν συντηρητής καλοριφέρ και δούλευε στα δικαστήρια και την αστυνομία. «Ο δικαστής δεν ήθελε να μπαίνει σε κρύα αίθουσα και δεν μπορούσε να πηγαίνει συνέχεια σπίτι να τον φωνάζει κι έτσι του βάλανε τηλέφωνο».
Στην Κομοτηνή θέλει να επιστρέψει η οικογένεια του Οσκάν
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα στην Κομοτηνή χριστιανοί και μουσουλμάνοι
Σήμερα όμως δεν υπάρχουν προβλήματα. «Στο στενό που μένω στην Κομοτηνή, ένα αδιέξοδο, μένουν έξι οικογένειες μουσουλμάνων και έξι χριστιανών. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Στο μπαϊράμι μάς εύχονται κι εμείς τους ευχόμαστε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Όταν σφάζουμε στο μπαϊράμι θα δώσουμε και στο χριστιανό, τι μόνο στο μουσουλμάνο; Κι αυτοί το Πάσχα μας δίνουν τσουρέκια και κόκκινα αυγά. Γεμίζει το σπίτι κόκκινα αυγά» λέει γελώντας και αναπολώντας με συγκίνηση. «Η γειτόνισσα μου η Ελληνίδα μου μιλάει στα τούρκικα επειδή εγώ δεν μιλάω καλά ελληνικά» λέει με μια φυσική ευγένεια και γλυκύτητα η Γκιουτσέλ.
«Έλληνας, μειονοτικός, μετανάστης» είναι ο τίτλος που σκέφτομαι να βάλω στο άρθρο λέω στον Οσκάν. Εντάξει μου απαντά «όλα σωστά». Η χαμογελαστή Γκιουτσέλ συμπληρώνει λίγο διστακτικά «είμαστε και Τούρκοι, η γλώσσα, η θρησκεία αλλά εμείς την Ελλάδα ξέρουμε και αγαπάμε».
Έχει δίκιο ο Οσκάν, πολύ μπέρδεμα να είσαι μειονοτικός. «Σε ένα πόλεμο εμείς οι μουσουλμάνοι θα είμαστε στην πρώτη γραμμή. Και θα είμαι στη μέση. Κι όταν είσαι στη μέση δεν είσαι πουθενά. Μια σφαίρα θα φάω από την Τουρκία και μια σφαίρα θα φάω από την Ελλάδα».

Καλά χριστούγενα κύριε Λώρενς


Πέτρος Αργυρίου

Κι ενώ το ελληνοσύμπαν βγάζει τα προερχόμενα από τις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις απωθημένα του στις δηλώσεις Μποφίλιου, η κυβέρνηση του προετοιμάζει ένα δωράκι βόμβα.
Σας είχαμε ενημερώσει για το τι είναι το μνημόνιο 4 που πάρθηκε φέτος εν είδει ασφαλιστικής δικλείδας για τους δανειστές για να κλείσει μία και μόνο αξιολόγηση.
Την πρωτοχρονιά λοιπόν έρχεται στους συνταξιούχους το ραβασάκι με τη νέα τους σύνταξη που τους ειδοποιεί ότι έχουν ένα μόλις χρόνο ακόμη οικονομικής ζωής.
Με βάση τον νόμο του συνταξιοφάγο Κατρούγκαλου και σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών, η συντριπτική πλειοψηφία των συντάξεων θα κοπούν μαχαίρι κατά 18%.
Οι περισσότεροι συνταξιούχοι θα χάσουν εισοδήματα από 4000 για ότι έχει απομείνει από τους υψηλοσυνταξιούχους εως 800 ευρώ τον χρόνο για τις συντάξεις πείνας των 400 ευρώ.
Να το κάνουμε πιο λιανά: Συνταξιούχος παίρνει το κοινωνικό μέρισμα των 400 ευρώ. Γιούπι. Θα φάμε γαλοπούλα. Αλλά μόνο για φέτος. Γιατί του χρόνου τέτοια εποχή το ληστρικό κράτος θα του παίρνει μόνο από την φτωχοδιαβολοσύνταξη του 800 ευρώ κάθε χρόνο μέχρι το τέλος της μίζερης ζωής του.
Και δεν είναι αρκετό:
Φέτος ενδέχεται να πέσει το αφορολόγητο στα 6700 ευρω. Κάθε ευρώ πάνω από αυτό φορολογείται με 22%.
Για να καταλάβετε για τι είδους μακελειό μιλάμε: πάρτε ένα συνταξιούχο των 900 ευρώ: Δεν είναι πολλά τα λεφτά για έναν άνθρωπο που φαγε όλη τη ζωή του στα μεροκόμματα.
Αυτός χάνει το 2019 περίπου στα 2000 χιλιάδες ευρώ από τον Κατρούγκαλο και γύρω στα 800 ευρώ από τη μείωση του αφορολόγητου.
ΧΑΝΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ Η ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 670 ΕΥΡΏ.
Κι αυτά μόνο για το 19.
Το 20 τ’ αφορολόγητο πέφτει στα 5000. Άλλη μισή σύνταξη χάνεται.
Αυτά είναι τα αισιόδοξα σενάρια.
Ήδη το ληστροκράτος που έχει κάνει σημαντική εσωτερική στάση πληρωμών και απομυζεί φορολογικά με πρωτόγνωρο ζήλο για να βγάζει τα ματωμένα πλεονάσματά του, έχει φοροϋστέρηση άνω του ενός δισεκατομμυρίου.
Φανταστείτε τι έχει να γίνει στην αγορά γενικά, στην αγορά ακινήτων ειδικότερα και στα έσοδα του κράτους το 19 και το 20 με τους συνταξιούχους σε οικονομικό κώμα.
Έτσι λοιπόν θα ενεργοποιηθεί κι ο κόφτης. Ο νομομαθής μακελάρης Κατρούγκαλος έβαλε προσωρινή οροφή 18% στην μείωση των παλαιών συντάξεων.
Θα δείτε όμως τι πα να πει προσωρινή διαφορά και πως θα την λύσει εις βάρος σας ο Κατρ-ούγκαλος:
Θα σας κόψουν μέχρι και 44% των ήδη πετσοκομμένων συντάξεων σας
Με άλλα λόγια, η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει πλήρως αν δεν υπάρξει γενναία έξωθεν παρέμβαση. Δεν αρκεί πλέον ούτε καν κούρεμα χρέους, πόσο μάλλον απλή αναδιάρθρωσή του.
Οι συντάξεις ήταν μια ακόμη κόκκινη γραμμή, ένα στρινγκάκι που πλύθηκε μαζί με τον μνημονιακό ζουρλομανδύα και γίναν όλα ροζ.
Κι ο πληθυσμός, έχοντας πάρει τα ληγμένα που παίρνουν κι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που παίζουν σε σκληρό πορνό το ρόλο του «πρωί αριστερός διαδηλωτής, το βράδυ μνημονιακός νομοθέτης», μιλά για την Μποφίλιου και μην τους τους social κύκλους τάρανδε.
Σας το χα πει ότι η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι η φτωχοποίηση, η ισοπέδωση προς τα κάτω.
Το δηλώνουν πλέον και μόνοι τους.
Να ζει ο Έλληνας ως επαίτης της ΕΕ για να συνεχίσουν αυτοί να τρώνε με χρυσά κουτούλια και να πίνουν το αίμα ενός λαού σκέτη απογοήτευση.
Τα επιχειρήματα αν φύγει αυτός θα ρθεί ο άλλος και μόνο 3 χρόνια έχουν στην εξουσία είναι για αυτούς που δεν θέλουν να ζυμώσουν.
Όλο το πολιτικό μνημονιακό σύστημα πρέπει να πεθαίνει. Η θανατική καταδίκη είναι πρέπουσα για τους φονιάδες των λαών.
Ακόμη κι σκατολαών όπως αποδεχτήκαμε και αποδειχτήκαμε ότι είμαστε.
Καλά Χριστούγεννα και καλή πρωτοχρονιά και φάτε καλά όσο και όσοι ακόμη προλαβαίνετε.
Το παραμυθάκι έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Όσο αυτοί ζουν καλά, εμείς μόνο χειρότερα θα ζούμε. Για όσο μπορούμε ακόμα να ζούμε.