Ο Βασίλης Φούσκας καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, μιλά για την πλήρη πολιτική παραδοξότητα που ζούμε στην Ελλάδα. Μια κυβέρνηση που στη συνείδηση του κόσμου έχει απαξιωθεί τελείως, μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση και μια «γέννα» για κάτι νέο που δεν έρχεται…Ο κ. Φούσκας επισημαίνει ότι σε πολιτικό αδιέξοδο βρίσκεται σχεδόν όλη η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία και η Γαλλία. Που αποδίδει τον κατακερματισμό των πολιτικών συστημάτων σ’ όλη την Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα που έχει όπως λέει ιδιαιτερότητες; Η πρώτη είναι τα κόμματα που εξέθρεψε η μεταπολίτευση τα οποία πνέουν τα λοίσθια, ταυτόχρονα με το οικονομικό μοντέλο που επιβλήθηκε στη χώρα ,ειδικά μετά από το 1996 και τη διακυβέρνηση Σημίτη. Κόμματα που συμμετείχαν στην ταπείνωση της χώρας με τα μνημόνια. Η δεύτερη είναι τα σκάνδαλα! Ο κ. Φούσκας χαρακτηρίζει απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα με τα σκάνδαλα! Από που να αρχίσει κάποιος και που να τελειώσει. Μπορεί να ξανασταθεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα με ανθρώπους που έχουν ευθύνες για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα; Πως μπορεί να σταθεί κάτι νέο με παλαιά υλικά; Στην Ελλάδα «υπάρχει μια μορφή δικτατορίας», υποστηρίζει ο κ. Φούσκας προσθέτοντας ότι «η κυβέρνηση δεν έχει καμία λαϊκή στήριξη» και γι’ αυτό συμπεριφέρεται και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με τρόπο ολοκληρωτικό. «Μια κυβέρνηση που δεν έχει λαϊκή στήριξη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί για τίποτα», λέει. Ο κ. Φούσκας μιλά για το έγκλημα των Τεμπών, τονίζοντας ότι είναι τεράστιο πολιτικό θέμα. Τι λέει για τη Μαρία Καρυστιανού, το ενδεχόμενο να εμπλακεί με την πολιτική και τις επιθέσεις που δέχεται του ελληνικού πολιτικού συστήματος; «Πιστεύω στις πολιτικές διαστάσεις που μπορεί να έχει η υπόθεση των Τεμπών. Το κίνημα των Τεμπών ενσαρκώνει όλη την απογοήτευση που νιώθει ο κόσμος κι όχι μόνο για το έγκλημα που έγινε στα Τέμπη. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να μη στηρίζει αυτή τη προσπάθεια, παρά τα όποια προβλήματα μπορούν να υπάρξουν κυρίως σε θέματα οργάνωσης. Που έχει άδικο σε όσα λέει η κυρία Καρυστιανού; Όσο για τις «κατηγορίες» εναντίον της, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο θάνατος του παιδιού της είναι πολιτικό θέμα», λέει ο κ. Φούσκας. Παρόλα αυτά ο κ. Φούσκας θεωρεί ότι υπάρχει ένα αισιόδοξο μήνυμα και αυτό είναι το γεγονός ότι «η κοινωνία βράζει». Και απ’ αυτό πρέπει να προκύψει το νέο.
Mpelalis Reviews
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026
Η Βενεζουέλα και η αβάσταχτη ελαφρότητα «της νομιμότητας των πρόσφατων ενεργειών»
Tο πρόβλημα δεν είναι μόνο τι επιβάλλουν οι ισχυροί. Είναι τι μας εκπαιδεύουν να θεωρούμε φυσιολογικό.
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο έχουν ειπωθεί σχεδόν τα πάντα, και από «ειδικούς» και από θυμωμένους σχολιαστές, για τη Βενεζουέλα.
Και κάπου εδώ χάνεται η ουσία, γιατί το πραξικόπημα, η εισβολή και η απαγωγή εκλεγμένου αρχηγού κράτους από τις ΗΠΑ, δεν είναι απλά η παλιά αποικιοκρατία με καλύτερες δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι απλά άλλο ένα συμβάν αρπαγής πλούτου από φτωχότερες χώρες.
Είναι αλλαγή κανόνα. Από εδώ και μπρος οι διεθνείς σχέσεις θα μοιάζουν λιγότερο με διπλωματία και περισσότερο με το διάλογο των Μηλίων με τους Αθηναίων, όπως τον εξιστόρησε ο Θουκυδίδης.
Δηλαδή, μέσες άκρες, «αδύναμε ή συμμορφώνεσαι ή σου εξηγήσουμε τι σημαίνει κανονικότητα».
Για τις λεπτομέρειες, ας μιλήσουν άλλοι, όμως το κεντρικό ζήτημα δεν είναι μόνο η πράξη της ισχύος. Είναι η αργή μεταβολή του αυτονόητου που επιβάλλει.
Όταν το έκτακτο παρουσιάζεται ως καθημερινό τότε δεν αλλάζουν μόνο οι ειδήσεις. Αλλάζει η ηθική μας γεωγραφία.
Κάθε φορά που το συνηθίζουμε χάνουμε κάτι από το μέτρο μας. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι επιβάλλουν οι ισχυροί. Είναι τι μας εκπαιδεύουν να θεωρούμε φυσιολογικό.
Με τη Βενεζουέλα το «φυσιολογικό» μετακινείται επικίνδυνα. Η απαγωγή ενός εν ενεργεία αρχηγού κράτους σε ξένο έδαφος, η μεταφορά του στις ΗΠΑ για να δικαστεί, η στρατιωτική επιχείρηση που ντύνει την πολιτική ανατροπή με τη στολή της «επιβολής του νόμου», όλα αυτά δεν είναι απλώς κυνισμός. Είναι νέα παιδαγωγική. Γιατί εμπεδώνουμε πέραν πάσης αμφιβολίας και κανόνων του διεθνούς δικαίου, πως κυριαρχία δεν είναι αρχή με ηθικές διαστάσεις. Είναι όρος χρήσης με μεγάλα γράμματα.
Μας εκπαιδεύει στο να αφομοιώνουμε πως το (διεθνές) Δίκαιο δεν είναι φραγμός. Είναι μια μη υποχρεωτική διατύπωση που εφαρμόζεται κατά περίπτωση.
Κι κάπου εδώ τελειώνει η εύκολη συζήτηση του τύπου «ναι αλλά ο Μαδούρο».
Το καίριο νόημα είναι ότι μια υπερδύναμη αποφασίζει (για ακόμα μία φορά) να μετατρέψει τόσο απρόκλητα την πολιτική σε διοικητική πράξη, σαν να μπορεί να αλλάζει κυβερνήσεις όπως αλλάζουν οι διοικητές σε νοσοκομεία.
Κι όταν αυτό καθαγιάζεται ως «RealPolitic» τότε το μήνυμα προς τον κάθε μικρότερο είναι ωμό. Όπως κάποτε οι Αθηναίοι, η Pax Romana, οι αποικιοκράτες όπως η Μ. Βρετανία, o Λεοπόλδος ο Β’ στο Κονγκό και οι ΗΠΑ σε όλες τις ηπείρους.
Το νόημα αυτών των επιβολών δεν είναι μόνο η ανατροπή μη αρεστών κυβερνήσεων ή η βάρβαρη εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου.
Είναι η κανονικοποίηση, η «νέα πραγματικότητα», η «επιβολή της ειρήνης και της δημοκρατίας», ο «αναγκαίος ρεαλισμός».
Η στιγμή που ο κόσμος μαθαίνει να ζει με την ιδέα ότι υπάρχουν χώρες που μπορούν να κάνουν αυτό που απαγορεύεται στους άλλους, επειδή έχουν το μονοπώλιο να βαφτίζουν τις πράξεις τους αλλάζοντας τα νοήματα των λέξεων.
Η απαγωγή γίνεται «σύλληψη», η εισβολή γίνεται «επιχείρηση», το πραξικόπημα γίνεται «μετάβαση». Μια γλώσσα που δεν περιγράφει, αλλά ρυθμίζει το εύρος της ντροπής.
Οι διεθνείς σχέσεις έχουν μπει στην εποχή των «πόλεων-κρατών» και της «Ρωμαϊκής Ειρήνης», γιατί πολύ απλά καταρρέει η προσδοκία του κοινού κανόνα. Κι όταν δεν υπάρχει κοινός κανόνας δεν υπάρχει και κοινός κόσμος.
Όλο και περισσότερα κράτη θα ψάξουν προστασία σε κέντρα ισχύος, όχι από ιδεολογική ταύτιση αλλά από καθαρό ένστικτο επιβίωσης. Περισσότερες κοινωνίες θα εκπαιδευτούν να βλέπουν την πολιτική ως κάτι που αποφασίζεται αλλού. Οχι επειδή μόνο γιατί «έτσι είναι ο κόσμος, τι να κάνουε» αλλά επειδή κάποιοι δουλεύουν συστηματικά για να γίνει έτσι.
Αυτό σημαίνει και κάτι ακόμη πιο απειλητικό.
Όταν μια τέτοια πράξη, όπως η επιβολή ισχύος των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (ή της Ρωσίας στην Ουκρανία) παρουσιάζεται ως καθημερινότητα, τότε η ανθρωπότητα χάνει τη δυνατότητα ακόμα και να σοκάρεται με ακρίβεια. Δεν είναι μόνο από το γεγονός. Είναι και από το απροκάλυπτο πλέον ύφος.
Κι έτσι μετακινείται το κέντρο βάρους. Δεν συζητάμε πια αν επιτρέπεται. Συζητάμε αν απέδωσε. Και αυτό ακριβώς είναι η ήττα του μέτρου.
Η Βενεζουέλα λοιπόν δεν είναι ένα ακόμα επεισόδιο σε μια μακρινή ήπειρο. Είναι μια δοκιμή για το πόσο γρήγορα μπορούμε να συνηθίσουμε την κατάργηση των ορίων. Κι όταν τα όρια καταργούνται δεν καταργούνται μόνο για τους «κακούς». Καταργούνται για όλους.
Όταν για παράδειγμα, ο Έλληνας πρωθυπουργός γράφει δημόσια «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», δεν ασκεί διπλωματική ουδετερότητα. Μετακινεί τη νομιμότητα από τον πυρήνα στο περιθώριο. Σαν να είναι θέμα χρονισμού και όχι θέμα αρχής. Σαν να μπορείς να κρατάς το Διεθνές Δίκαιο για τις ήσυχες μέρες και να το βάζεις στην άκρη όταν οι ισχυροί αποφασίζουν ότι βιάζονται. Αυτή η μικρή μετατόπιση είναι τεράστιο και επικίνδυνο παράθυρο για δεδικασμένα.
Γιατί το «δεν είναι η στιγμή» είναι το πρώτο βήμα για να γίνει «δεν είναι και τόσο απαραίτητο».
Κι όταν μια χώρα σαν την Ελλάδα αποδέχεται δημόσια ότι υπάρχουν στιγμές όπου η νομιμότητα δεν είναι θέμα συζήτησης, ανοίγει μια τεράστια “Κερκόπορτα”.
Δίνει με χειρουργική ακρίβεια το επιχείρημα που θα χρησιμοποιήσουν άλλοι, όταν έρθει η σειρά μας (η σειρά της Γροιλανδίας, της Ταιβάν, του Αιγαίου και ποιος ξέρει πόσων άλλων).
Δίνει το παράδειγμα, οτι η ισχύς προηγείται της αρχής. Ότι τα σύνορα είναι λεπτομέρεια σε έναν χάρτη. Ότι η εθνική κυριαρχία είναι κάτι που ερμηνεύεται.
Και το θλιβερό είναι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός και οι τραμπικοί ακόλουθοί του, νομίζουν ότι είμαστε οι Αθηναίοι, ενώ ξεκάθαρα είμαστε οι Μήλιοι.
Αν λοιπόν κάποιος ψάχνει το νόημα των γεγονότων ας μην το ζητήσει στις επιμέρους ερμηνείες. Ας το ζητήσει στην αλλαγή του μέτρου.
Όταν η βία γίνεται καθημερινή, ο κόσμος δεν γίνεται μόνο πιο άδικος, γίνεται και πιο συνηθισμένος στην αδικία.
Και τότε η μεγαλύτερη νίκη του ισχυρού δεν είναι να επιβάλει μια απόφαση. Είναι να κάνει την απόφαση να μοιάζει φυσική.
Κι αυτό, σε κάθε εποχή, είναι η αρχή μιας περιόδου όπου όλα τα σύνορα αλλάζουν. Και τα φυσικά και τα ηθικά. Γιατί οι κοινωνίες δεν καταρρέουν μόνο όταν ηττώνται. Καταρρέουν όταν παύουν να αναγνωρίζουν τι είναι ηθικό, τι είναι κανονικό, ποιο είναι αυτό για το οποίο αξίζει να παλέψεις.
ΥΓ1. Μήλος, Καρχηδόνα, Γαλατία, Κονγκό, Βιετνάμ, Κούβα, Χιλή, Σερβία, Ιράκ, Βενεζουέλα κι έχει πάντα ο Θεός (τους).
ΥΓ. Και μέσα σε όλα έχουμε και τους ευρωσοσιαλιστές του «Τρίτου Δρόμου» και των «όπλων μαζικής καταστροφής» να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το πραξικόπημά και την εισβολή στη Βενεζουέλα. Χωρίς ντροπή. Ή μάλλον χειρότερα, χωρίς επίγνωση για το πού μας οδήγησαν. Και τον κόσμο και την κεντροαριστερά.
Το CDC περιορίζει τις συστάσεις για εμβόλια σε παιδιά, σε συνέχεια της εντολής Trump. Ποιοι εμβολιασμοί βγαίνουν από τη λίστα.
Ένας αξιωματούχος δήλωσε ότι ο οργανισμός συμβουλεύτηκε αξιωματούχους στη Δανία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία, καθώς και επιστήμονες εμβολίων στο CDC και τον FDA
Breaking News
Οι υγειονομικοί αξιωματούχοι στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν στις 5 Ιανουαρίου ότι περιορίζουν τον αριθμό των εμβολίων που συνιστώνται ευρέως για παιδιά, σε συνέχεια πρόσφατης εντολής του Donald Trump.
Συγκεκριμένα, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ προχωρούν με μόνο γενικές συστάσεις για οκτώ εμβόλια για παιδιά, από τα 14 που ήταν έως σήμερα.
Ο Trump, τον Δεκέμβριο, έδωσε εντολή στον Υπουργό Υγείας Robert F. Kennedy Jr. και στον αναπληρωτή Διευθυντή του CDC, Jim O’Neill, να επανεξετάσουν τα προγράμματα εμβολιασμών στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ομόλογες χώρες και να καθορίσουν εάν το πρόγραμμα των ΗΠΑ πρέπει να ενημερωθεί. Ονόμασε τρεις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Δανίας, που συνιστούν λιγότερα εμβόλια και λιγότερες δόσεις εμβολίων.
«Ο Πρόεδρος Trump μας έδωσε εντολή να εξετάσουμε πώς άλλα ανεπτυγμένα έθνη προστατεύουν τα παιδιά τους και να αναλάβουμε δράση εάν τα πάνε καλύτερα», δήλωσε ο Kennedy σε δήλωσή του.
«Μετά από μια εξαντλητική εξέταση των στοιχείων, ευθυγραμμίζουμε το πρόγραμμα εμβολιασμών παιδικής ηλικίας των ΗΠΑ με τη διεθνή συναίνεση, ενισχύοντας παράλληλα τη διαφάνεια και τη συνειδητή συναίνεση. Αυτή η απόφαση προστατεύει τα παιδιά, σέβεται τις οικογένειες και αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στη δημόσια υγεία».
Στο μέλλον, το CDC θα σταματήσει να συστήνει ευρέως εμβόλια κατά της γρίπης, του ροταϊού, της ηπατίτιδας Α και της μηνιγγιτιδοκοκκικής νόσου. Το CDC το 2025 είχε ήδη περιορίσει τις συστάσεις για τον εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β και της COVID-19 με βάση τις συμβουλές συμβούλων που επέλεξε ο Kennedy.
Ο οργανισμός διατηρεί τη σύστασή του ότι τα παιδιά των οποίων οι μητέρες δεν έλαβαν εμβόλιο κατά του αναπνευστικού συγκυτιακού ιού πρέπει να λαμβάνουν ένα αντίσωμα, ή παθητική ανοσοποίηση, κατά του ιού.
Οι αλλαγές προτάθηκαν από τη Dr. Tracy Beth Hoeg, αναπληρώτρια διευθύντρια του Κέντρου Αξιολόγησης και Έρευνας Φαρμάκων του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), η οποία, κατά τη διάρκεια πρόσφατης παρουσίασης, σχολίασε ευνοϊκά το πρόγραμμα εμβολιασμών της Δανίας, και τον Martin Kulldorff, τον οποίο ο Kennedy διόρισε ανώτερο σύμβουλο το 2025. Οι Hoeg και Kulldorff ανέφεραν σε μια αξιολόγηση 34 σελίδων ότι απαιτείται ενημέρωση λόγω της μειωμένης εμπιστοσύνης στη δημόσια υγεία, των μειώσεων στα ποσοστά εμβολιασμού και των στοιχείων που αποδεικνύουν ότι ορισμένα συνιστώμενα εμβόλια είχαν περιορισμένα οφέλη.
Ένας αξιωματούχος του CDC δήλωσε σε δημοσιογράφους σε τηλεφωνική επικοινωνία στις 5 Ιανουαρίου ότι ο οργανισμός συμβουλεύτηκε αξιωματούχους στη Δανία, τη Γερμανία και την Ιαπωνία, καθώς και επιστήμονες εμβολίων στο CDC και τον FDA.
Δεν ζητήθηκε η γνώμη των κατασκευαστών εμβολίων, δήλωσε ένας άλλος αξιωματούχος.
Η αμερικανική κυβέρνηση αναφέρει ότι η ενημέρωση δεν εμποδίζει τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε εμβόλια και ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες θα συνεχίσουν να τα καλύπτουν χωρίς συμμετοχή στο κόστος βάσει του Νόμου για την Προσιτή Φροντίδα Υγείας.
Το CDC εξακολουθεί να συνιστά ορισμένα από αυτά τα εμβόλια για ορισμένους πληθυσμούς, όπως ο εμβολιασμός κατά της ηπατίτιδας Β για παιδιά που γεννιούνται από γυναίκες που έχουν θετικό αποτέλεσμα στον ιό. Για άλλους, επικεντρώνεται στην κοινή λήψη κλινικών αποφάσεων ή στη σύσταση να συμβουλεύονται οι άνθρωποι γιατρούς και να λαμβάνουν υπόψη παράγοντες όπως ο κίνδυνος ασθένειας όταν αποφασίζουν εάν θα εμβολιάσουν τα παιδιά τους.
Το CDC διατηρεί σε ισχύ ευρείες συστάσεις για εμβόλια κατά της διφθερίτιδας, του τετάνου, του ακυτταρικού κοκκύτη ή κοκκύτη, του αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου β, της πνευμονιοκοκκικής νόσου, της πολιομυελίτιδας, της ιλαράς, της παρωτίτιδας, της ερυθράς, της ανεμοβλογιάς, και του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV).
Το νέο πρόγραμμα μειώνει τον αριθμό των συνιστώμενων δόσεων HPV από δύο σε μία, μετά από πρόσφατη έρευνα που έδειξε ότι μία δόση είναι εξίσου αποτελεσματική.
«Σημαντικά εμβόλια… θα συνεχίσουν να συνιστώνται για τα παιδιά μας», δήλωσε αξιωματούχος του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών κατά την ενημέρωση.
«Αυτή η αλλαγή θα προκαλέσει μεγάλη αντίδραση, αλλά η αντίδραση είναι αναπόφευκτη», δήλωσε στην Epoch Times μέσω email ο Dr. Joel Warsh, παιδίατρος με έδρα την Καλιφόρνια. «Η μείωση των καθολικών συστάσεων δεν σημαίνει ότι τα εμβόλια απαγορεύονται ή κηρύσσονται μη ασφαλή – σημαίνει ότι το CDC αναγνωρίζει επιτέλους ότι δεν έχει κάθε εμβόλιο το ίδιο προφίλ κινδύνου-οφέλους για κάθε παιδί».
Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής δήλωσε ότι αντιτίθεται στις αλλαγές.
«Σε μια εποχή που οι γονείς, οι παιδίατροι και το κοινό αναζητούν σαφή καθοδήγηση και ακριβείς πληροφορίες, αυτή η απερίσκεπτη απόφαση θα σπείρει περαιτέρω χάος και σύγχυση και θα διαβρώσει την εμπιστοσύνη στους εμβολιασμούς», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Dr. Andrew Racine, πρόεδρος της ομάδας, η οποία συνεργάζεται με εταιρείες εμβολίων. «Αυτός δεν είναι τρόπος να κάνουμε τη χώρα μας πιο υγιή».
Μαρία Δεναξά: Το Ελιζέ, από άγνοια ή δουλοπρέπεια, θεώρησε δεδομένη την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα
Το Ελιζέ, από άγνοια ή δουλοπρέπεια, θεώρησε δεδομένη την αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα. Ο Μακρόν έφτασε μάλιστα να προτείνει αντικαταστάτη για τον Μαδούρο. hXsTJPsNwM / X
Όμως οι αρχές της Βενεζουέλας παραμένουν στη θέση τους. Ο Τραμπ απέρριψε την αλλαγή καθεστώτος καθώς η κατάσταση γεωπολιτικά για την ώρα μάλλον δεν τον ευνοεί παρά τους...τραμπουκισμούς!
Τώρα η Βενεζουέλα απειλεί με αντίποινα τη Γαλλία η οποία στο παρελθόν αποτελούσε ισχυρή φωνή υπέρ του διεθνούς δικαίου και της προστασίας της εθνικής κυριαρχίας, ενώ σήμερα έχει χάσει τη διεθνή της νομιμοποίηση εξαιτίας ενός Προέδρου που ο λαός απορρίπτει και τα ζωτικά της συμφέροντά απειλούνται.
μέσω olympia.gr
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026
Θέμης Τζήμας: Τι σηματοδοτεί η απαγωγή Μαδούρο & οι συνέπειες των δηλώσεων Μητσοτάκη για τον Ελληνισμό
Ο νομικός και διδάκτορας στο ΑΠΘ του δημοσίου διεθνούς δικαίου και της πολιτικής επιστήμης Θέμης Τζήμας σε μια ολιστική ανάλυση των εξελίξεων μετά την απαγωγή Μαδούρο και την κατάλυση κάθε έννοιας και επίφασης διεθνούς δικαίου στη Βενεζουέλα από την διοίκηση Τραμπ των ΗΠΑ, για τις ριζικές παγκόσμιες προεκτάσεις, γεωπολιτικά, γεωοικονομικά αλλά σε προβολές ισχύος πλέον, που μας οδηγούν κατευθείαν όπως εκτιμά σε νέες πολεμικές εξάρσεις. Αίσθηση προκαλεί και η τοποθέτηση του , πώς η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού: "Ο Nicholas Maduro ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών"… ουσιαστικά θα έπρεπε να οδηγεί σε πρόταση μομφής από την αντιπολίτευση στο σύνολο της, αφού μεταξύ όλων των άλλων αποτελεί ουσιαστικά και δήλωση νομιμοποίησης του Τουρκικού Αττίλα στη Κύπρο το 1974, ο οποίος τότε με πρόσχημα την κατάλυση της συνταγματικής τάξης στη Κύπρο, πραγματοποίησε την εισβολή και κατοχή στο βόρειο μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Σπορέας
Η αυγή του καινούριου χρόνου ήθελε να τον βρει στον τόπο του να σπέρνει και για γι’ αυτό το λόγο δεν έλειψε καμία μέρα από τον αγώνα του δρόμου. Πόντο πόντο, σπιθαμή προς σπιθαμή θα υπερασπιζόταν τη γη που τον γέννησε και τον έθρεψε…
Κατιούσα
Ανδριανή Στράνη
Στο ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς του 2026 η παρέα επέστρεφε στη Νίκαια μετά από το καλωσόρισμα του νέου χρόνου στα μπλόκα. Στο λυκαυγές διέκριναν τη φιγούρα του να παίρνει το κατηφορικό μονοπάτι και παραξενεύτηκαν.
Τον Βασίλη Π. γνώριζαν όλοι, τα βουνά και οι κάμποι. Γιος αγρότη, αγρότης και ο ίδιος πάλευε με τη γη που λάτρευε από μικρός. Με δυσκολίες μεγάλωνε και συντηρούσε την οικογένειά του αλλά δεν τα παράταγε με τίποτα. Καθημερνά έφτανε στα χωράφια πριν απ’ τον ήλιο. Όταν ο ήλιος έδυε, πολλές φορές ο Βασίλης ήταν ακόμη στο χωράφι. Με τον καιρό είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μαζί του γι’ αυτό και η ζωή του ήταν λουσμένη στο φως. Έντιμος οικογενειάρχης αλλά και επίμονος είχε επιλέξει τον δρόμο του αγώνα. Νοικοκύρης αλλά και αλληλέγγυος ξεχώριζε γιατί δεν έμοιαζε με τους άλλους «νοικοκυραίους» του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ακόμα και τώρα που ήταν σχεδόν στη δύση της ζωής βρισκόταν πρώτος στα χωράφια και στα μπλόκα του αγώνα.
Όπως ξεμάκραινε ο Βασίλης και το φως της μέρας ζωήρευε, η παρέα τον διέκρινε να ροβολάει προς τον κάμπο ολομόναχος. Ψηλός και γεροδεμένος προχωρούσε με το καπέλο κατεβασμένο ίσα με τ’ αυτιά. Με εντυπωσιακή σβελτάδα που μετρούσε διπλά στην κατεβασιά έσερνε λιθάρια στο κατόπι του. – Μα πού πηγαίνει ετούτο το πρωτοχρονιάτικο ξημέρωμα; αναρωτήθηκε η παρέα.
Άξαφνα στάθηκε σα να ήθελε να ανασάνει. Με αριστεροσύνη ξεκούμπωσε το φθαρμένο παλτό και αποκαλύφτηκε το ταγάρι που είχε περάσει σταυρωτά επάνω του. Με μιας βύθισε το τραχύ του χέρι στο υφασμάτινο σακούλι, χάιδεψε τους σπόρους του σιταριού και γεμίζοντας τη φούχτα του συνέχιζε να κατεβαίνει. Έσπερνε για την καλή χρονιά, μια δεξιά και μια ζερβά.
Η παρέα που διακριτικά τον ακολουθούσε κατάλαβε…
Η αυγή του καινούριου χρόνου ήθελε να τον βρει στον τόπο του να σπέρνει και για γι’ αυτό το λόγο δεν έλειψε καμία μέρα από τον αγώνα του δρόμου. Πόντο πόντο, σπιθαμή προς σπιθαμή θα υπερασπιζόταν τη γη που τον γέννησε και τον έθρεψε, περιμένοντας να φυτρώσει και να θεριέψει η σπορά του. Όταν ερχόταν η ώρα να κοιμηθεί σ’ αυτή τη γη – επειδή γη είσαι και στη γη θα επιστρέψεις (Γεν.3,19) – ήθελε να έχει ήσυχη τη συνείδησή του ότι έκανε το χρέος.
Προς το παρόν, η εμπειρία της ζωής τον δίδαξε ότι δεν θα φυτρώσουν όλοι οι σπόροι, γιατί οι καιρικές συνθήκες αλλά κυρίως οι συγκεκριμένες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Νέα ΚΑΠ 2028-2034, με το «ενιαίο ταμείο» δεν ευνοεί τις αγροτικές καλλιέργειες.
Αυτός είναι ο Καλός Σπορέας! αναφώνησε ο Μάρκος, ενθυμούμενος την παραβολή του Ιησού από το ομώνυμο Ευαγγέλιο (Κατά Μάρκον 4.1-9).
Στο μεταξύ ο κυρ Βασίλης με μεγάλες δρασκελιές στο φως της αυγής συνέχιζε χαρούμενος να σπέρνει το όνειρο…
Στην Χαραυγή, τη φιλότεχνη της παρέας, ο Βασίλης θύμισε την αρχετυπική φιγούρα του καταπιεσμένου -φοβισμένου ‘’Σπορέα’’ (1) ενώ στη συνέχεια τον θαρραλέο και επαναστάτη ‘’Σπορέα’’ (2).
Οι δύο αυτές παραλλαγές του έργου του Jean – Francois Millet (1814-1875) που χαρακτηρίστηκε ως ‘’η φωνή του σιταριού’’, απεικονίζουν τη μοναχικότητα αλλά και τη μαχητικότητα του αγρότη για την επιβίωσή του στη φύση και την κοινωνία.
Μπροστά στα μαχητικά μπλόκα της σύγχρονης αγροτιάς, που τρόμαξαν την κυρίαρχη πολιτική της χώρας, πρόβαλε η φιγούρα του Σπορέα του Millet, που απείλησε την παρισινή αστική τάξη του 1850 φέρνοντας στο προσκήνιο τον αγρότη και τη σκληρή ζωή της υπαίθρου. (Πίνακας ζωγραφικής που χλευάστηκε την εποχή εκείνη από την κριτική τού Θεόφιλου Γκωτιέ).
Καθώς ο ήλιος ανέτειλε μεγαλόπρεπα και καλημέρισε τον Βασίλη, η Φωτεινή είδε στο πρόσωπό του, έναν άλλο ‘’Σπορέα’’(3) του Vincent van Gogh (1853-1890), τον αγωνιστή αγρότη που σπέρνει στο φως του ήλιου.
Ο Βασίλης Π. άνθρωπος του μόχθου, δίχως να έχει ιδέα από την ιστορία της τέχνης, τίναξε και τον τελευταίο σπόρο από το ταγάρι του και πριν φύγει γύρισε και τους κοίταξε με φλογώδη λάμψη στο βλέμμα.
– Κυρ Βασίλη καλή χρονιά και καλή σοδειά, του ευχήθηκαν.
“Τώρα που σπέρνει το έργο έχει οριστεί, σύντομα θα έρθει η ώρα του θερισμού…”, ακούστηκε να λέει η Δήμητρα-Διώνη , ενθυμούμενη τον στίχο από το ποίημα ‘’Σπορέας’’ του Βίκτωρα Ουγκώ.
«Η ψηλή, σκοτεινή του σιλουέτα / κυριαρχεί στα βαθιά οργωμένα χωράφια.
Νιώθει κανείς πόσο βαθιά πρέπει να πιστεύει / στο γόνιμο πέρασμα των ημερών.
Περπατάει στην απέραντη πεδιάδα, / πηγαίνει, έρχεται, σκορπάει τον σπόρο παντού,
ανοίγει το χέρι του και ξεκινάει ξανά, / και εγώ διαλογίζομαι, ένας σκοτεινός μάρτυρας,» (4)
Ο Βασίλης που ήθελε να ορίζει τη σοδειά του και τη ζωή του επέστρεψε στη θέση του αγώνα, στο μπλόκο της Νίκαιας.
Παραπομπές – Σημειώσεις
1.«Ο Σπορέας» (1847-1848) του Jean -Francois Millet, λάδι σε καμβά, Amgueddfa Cymru- Εθνικό Μουσείο Ουαλίας, Κάρντιφ, 4ος όροφ, αίθουσα 12.
2.«Ο Σπορέας» (1850) του Jean Francois Millet, ελαιογραφίσε καμβά, Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστώνη ΗΠΑ από το 1917.
3.«Ο Σπορέας» (1888) του Vincent van Gogh, λάδι σε καμβά, Μουσείο Kroller- Muller, Otterlo Ολλανδίας.
4.«Ο Σπορέας» του Victor Hugo από την ποιητική συλλογή Les Chatiments (Οι τιμωρίες) παρατίθεται από το Wikisource : Hugo – Oeuvres completes (Άπαντα, Εθνικό Τυπογραφείο, Ποίηση, Τόμος VII. Djvu/231, δίγλωσση έκδοση γαλλικά-ελληνικά, με τίτλο: Saison des Semailles. Le soir/Εποχή Σποράς. Βράδυ III.
Υ.Γ. Το παρόν άρθρο γράφτηκε την Κυριακή 4-1-2026 ως ένδειξη συμπαράστασης στον δίκαιο αγώνα των αγροτών για την στήριξη και προστασία του πρωτογενούς τομέα παραγωγής. \
Από τα Τέμπη και τη Γάζα ως τη Βενεζουέλα : Tο διαδικτυακό οικοσύστημα της απανθρωπιάς
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Γράφω με ανησυχία γιατί εδώ δεν βλέπουμε «άποψη», βλέπουμε εκτόνωση του τραύματος. Η συντριπτική πλειονότητα αυτών των σχολίων δεν επιχειρηματολογεί. Δεν προσπαθεί να πείσει.
Απλώς "ξερνά".
Ύβρεις, αποανθρωποποίηση («σκουπίδια», «ζώα», «ναυάγια», «ψεκασμένοι», «άπλυτοι», «να τους μαζέψει απορριμματοφόρο»), ειρωνεία, γελοιοποίηση, σεξουαλικοποιημένες προσβολές και γλώσσα γεμάτη βία.
Αυτό είναι κλασική εικόνα μη επεξεργασμένου συλλογικού τραύματος. Όταν ένα τραύμα δεν πενθείται, δεν αναγνωρίζεται, δεν αποδίδεται στην πραγματική του αιτία, μετατρέπεται σε διάχυτο θυμό χωρίς στόχο.
Και βέβαια, ο θυμός δεν στρέφεται προς την εξουσία, στρέφεται προς τον διπλανό ως “εσωτερικό εχθρό”. Ψυχοδυναμικά, εδώ συμβαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Η πραγματική πηγή του τραύματος (κράτος, ελίτ, διεθνής υποτέλεια, οικονομική βία, ιστορικές ήττες) είναι πολύ ισχυρή για να αντιμετωπιστεί. Οπότε, ο ψυχισμός αναζητά ασφαλή στόχο και τον βρίσκει στον οικείο Άλλο. Τον αριστερό, τον διαδηλωτή, το «κομμούνι», τον «περίεργο». Και είναι αυτό ακριβώς που ορίζεται ως μετατόπιση της επιθετικότητας.
«Οι αριστεροί», «τα κομμούνια», «τα ζόμπι», «οι άπλυτοι» γίνονται σάκος του μποξ για όλα όσα δεν αντέχει να παραδεχτεί μια κοινωνία για τον εαυτό της.
Δυστυχώς, ο εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ, απλώς μετακόμισε στο Facebook. Οι αναφορές στον Εμφύλιο, στον «Εθνικό Στρατό», στους «ηττημένους», ή στο «συμμοριτοπόλεμο» δεν είναι ιστορικές. Είναι τραυματικές αναμνήσεις που δεν πενθήθηκαν ποτέ.
Στην Ελλάδα δεν υπήρξε συλλογική συμφιλίωση, δεν υπήρξε θεσμική κάθαρση, δεν υπήρξε δικαιοσύνη μνήμης. Αντιθέτως, υπήρξε πλήρης δικαίωση και επιβράβευση των "φιλόδοξων και ιδιοτελών καθαρμάτων" που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή.
Το τραύμα κληροδοτήθηκε απο γενιά σε γενιά άλυτο. Έτσι, κάθε φορά που εμφανίζεται πολιτική ένταση επανενεργοποιείται το παλιό μίσος, όχι ως ιδεολογία, αλλά ως συναισθηματικό αντανακλαστικό.
Γι’ αυτό η γλώσσα είναι πρωτόγονη. Δεν μιλά ο ενήλικος πολίτης.
Μιλά το τραυματισμένο παιδί της Ιστορίας.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η λατρεία της ωμής ισχύος! Είδαμε τα ίδια σχόλια για όσους ανθρώπους ευαισθητοποιήθηκαν με την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στη Γάζα. Πρόκειται για τον νέο Θεό. Την ισχύ! Που βέβαια δεν είναι τίποτα περισσότερο από αμυντικός μηχανισμός του ανίσχυρου. Οι πιο αδύναμοι γίνονται πάντα οι πιο φανατικοί πιστοί στη λατρεία της Ισχύος.
Η εξιδανίκευση του Τραμπ, της «σύλληψης», της «γροθιάς», της βίας χωρίς διαδικασία, όπως και του πανίσχυρου Ισραήλ, δεν είναι πολιτική θέση. Είναι ταύτιση με τον θύτη. Όταν κάποιος νιώθει ανίσχυρος, προδομένος, γελοιοποιημένος, κοινωνικά ακυρωμένος, ταυτίζεται ανακουφιστικά με τον δυνατό για να μην νιώθει πλέον θύμα.
Γι’ αυτό ακούμε «μακάρι να έρθει εδώ», «να τους μαζέψουν», «να τους συλλάβουν».
Αυτό δεν είναι δημοκρατικός λόγος. Είναι κραυγή φόβου μεταμφιεσμένη σε σκληρότητα.
Όμως, η αποανθρωποποίηση αυτή είναι το τελευταίο στάδιο πριν τη βία. Όταν μια ομάδα παύει να θεωρείται άνθρωποι και γίνεται «σκουπίδια», «ζώα», «μολυσμένοι» τότε κάθε βία εναντίον της νομιμοποιείται ψυχικά. Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Όχι γιατί «προσβάλλει». Αλλά γιατί ετοιμάζει το έδαφος.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι στα σχόλια αυτά δεν υπάρχει ίχνος χαράς, έστω με όρους ποδοσφαιρικής ομάδας που νικά, υπάρχει μόνο μίσος. Δεν υπάρχει ανακούφιση, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει όραμα. Μόνο χλευασμός, μνησικακία, κενό. Αυτό είναι σημάδι κατάθλιψης σε μανιακή μορφή: γελάω, βρίζω, ειρωνεύομαι για να μη νιώσω πόσο άδειος είμαι.
Η περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποίησε επίσης το ίδιο επαναλαμβανόμενο σχήμα λόγου -με το οποίο μια κοινωνία μαθαίνει να μιλά- που είδαμε να ξεδιπλώνεται στα εμετικά σχόλια για τη Βενεζουέλα ή για την Γάζα: απαξίωση, χλευασμός, ψυχιατρικοποίηση, υποψία σκοπιμότητας. Όπως ο διαδηλωτής βαφτίζεται «πληρωμένος», «άπλυτος» ή «ψεκασμένος», έτσι και η μάνα που πενθεί μετατρέπεται σε «εργαλείο», «πολιτικό σχέδιο», «επικίνδυνη φωνή».
Πρόκειται για ένα "καλούπι λόγου" που αναπαράγεται ξανά και ξανά. Ίδια emojis, ίδιες φράσεις, ίδιες αναφορές, ίδιο μίσος, ίδια “αστεία”. Πρόκειται για ένα απάνθρωπο οικοσύστημα που λειτουργεί αυτο-συντονιζόμενο ως δίκτυο κοινών αντανακλαστικών από επαγγελματίες trolls και χρήσιμους ηλίθιους και ενισχύεται τοξικά από τους αλγόριθμους, μέσα σ' ένα πλαίσιο που νομιμοποιεί τον χλευασμό.
Ο στόχος δεν είναι να αντικρουστεί η αντίθετη άποψη. Ο στόχος είναι να γελοιοποιηθεί («γερόντισσες», «αστρολόγοι»), να ψυχολογικοποιηθεί («υστερική», «χειραγωγούμενη»), να πολιτικοποιηθεί τεχνητά («όργανο», «αριστερή», «ακροδεξιά») και να κουραστεί ο κόσμος. Ο στόχος είναι να αποδομηθεί ηθικά ο φορέας του λόγου.
Αυτό που ενώνει τα σχόλια για τη Βενεζουέλα και την Γάζα με τις επιθέσεις στην Καρυστιανού δεν είναι η πολιτική τους «διαφωνία», αλλά ο φόβος της αυθεντικής μαρτυρίας. Το εδραιωμένο μοτίβο λόγου λειτουργεί ως ασπίδα της εξουσίας: μαθαίνει στην κοινωνία να επιτίθεται σε όποιον θυμίζει ότι η αδικία έχει πρόσωπο και όνομα. Όταν ο πόνος γελοιοποιείται, η λογοδοσία καθίσταται αδύνατη. Και όταν αυτό γίνεται κανονικότητα, η σιωπή παρουσιάζεται ως ωριμότητα.
Αυτό που διαβάζουμε στα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι πολιτικός αντίλογος. Είναι το συλλογικό νευρικό ξέσπασμα μιας κοινωνίας που δεν πένθησε τις ήττες της, δεν τιμώρησε τους υπεύθυνους, δεν εμπιστεύεται κανέναν, και φοβάται βαθιά τον ίδιο της τον θυμό. Γι’ αυτό τον στρέφει οριζόντια, στον διπλανό, στον συμπολίτη, όχι κάθετα.
Και ίσως εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη ευθύνη όποιου μιλά πολιτικά. Όχι να απαντήσει με ύβρη. Αλλά να δείξει πού πραγματικά πονάει η πληγή.
Γιατί όταν μια κοινωνία βρίζει ασταμάτητα, δεν είναι δυνατή.
Είναι τραυματισμένη και αφρόντιστη. Κι αν δεν τολμήσει να το δει, ο θυμός της θα συνεχίσει να τρώει τα σωθικά της, μέχρι να μη μείνει τίποτα κοινό.
μέσω dromosanoixtos.gr
“Αυτό μου φέρνει τρόμο”: Επικίνδυνη Αμερική, θλιβερή Ευρώπη…
Ο νόμος των γκάνγκστερ μπορεί αύριο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, αν κάποιος άλλος “μικρός Τραμπ” πιστέψει ότι μπορεί να τον μιμηθεί
Η εισβολή της Αμερικής του Τραμπ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο δεν είναι η πρώτη κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου στη μεταπολεμική ιστορία του κόσμου μας. Είναι, όμως, η πρώτη που φέρνει τρόμο σε κάθε άνθρωπο που θέλει να αισθάνεται ελεύθερος.
Η Αμερική όλων των προέδρων έχει κάνει πολέμους και άλλες επεμβάσεις παραβιάζοντας κάθε κανόνα δικαίου. Η Κορέα και το Βιετνάμ, ο πόλεμος του Κόλπου, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, πέρσι η επίθεση στο Ιράν και τώρα στη Βενεζουέλα είναι τα πιο γνωστά από τα εκατοντάδες παραδείγματα τέτοιων επεμβάσεων.
Αλλά και το άλλο στρατόπεδο, που υπήρχε μέχρι το 1989, είχε κάνει τα δικά του. Οι εισβολές της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και(εκτός ανατολικού μπλοκ) στο Αφγανιστάν το 1979 είχαν την ίδια ιμπεριαλιστική λογική, αν και ο αριθμός των επεμβάσεων της πρώην ανατολικής υπερδύναμης δεν συγκρίνεται με εκείνον της δυτικής.
Η προτελευταία, αυτή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία, καταδικάστηκε από όλον το δυτικό κόσμο. Είχε μια δικαιολογητική βάση, την οποία πρόβαλε ο εισβολέας( η επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι την αυλή της Ρωσίας), αλλά αυτή δεν αίρει το παράνομο της πράξης.
Η επανεκλογή του Τραμπ, η σχεδόν εχθρική του στάση απέναντι στους ευρωπαίους συμμάχους των ΗΠΑ και ο σχεδόν κοινός βηματισμός με τον Πούτιν έχει αλλάξει δραστικά και δραματικά όλα τα δεδομένα.
Όμως, η επίθεση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Μαδούρο έχει μερικά πρωτοφανή χαρακτηριστικά:
Πρώτον, δεν έχει καμιά δικαιολογητική βάση. Τα περί επικεφαλής καρτέλ ναρκωτικών είναι αστεία. Είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος των ΗΠΑ λέει ανοιχτά ότι θέλει τα πετρέλαια μιας ανεξάρτητης χώρας. Και θα δούμε τι θα συμβεί αν αύριο προλάβει να κάνει κάτι ανάλογο στη Γροιλανδία ή στον Καναδά.
Δεύτερον, είναι η πρώτη φορά που σχεδόν καμιά δυτική χώρα και κανένας ηγέτης της (με τη φωτεινή εξαίρεση του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ) δεν καταδίκασε ανοιχτά αυτήν την πράξη διεθνούς πειρατείας. Η ηγεσία (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια) της Ευρώπης επιδεικνύει θλιβερή συμπεριφορά. Βδελύσσεται τη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά δεν ψελλίζει δυο λέξεις καταδίκης της γκανγκστερικής πράξης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.
Τρίτον, αν αύριο οι ειδικές δυνάμεις του Πούτιν κάνουν κάτι ανάλογο στην Ουκρανία με τον Ζελένσκι ή όπου αλλού εντοπίσουν κάποιον «εχθρό» και ο Τραμπ σιωπήσει κυνικά, τι θα πουν οι ψοφοδεείς ευρωπαίοι «ηγέτες»; Αν αύριο η Κίνα εισβάλλει και καταλάβει την Ταϊβάν, ποιος θα νομιμοποιείται να το καταγγείλει;
Τέταρτον, είναι τρομακτική η απουσία ουσιαστικής αντίδρασης στην ίδια την Αμερική. Μοναδικές φωτεινές εξαιρέσεις ο γερουσιαστής Σάντερς και ο δήμαρχος Μαμντάνι, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.
Η «ελεύθερη Αμερική» είναι τραγικά απούσα. Το ίδιο και η Ευρώπη. Ο νόμος των γκάνγκστερ, που εφαρμόζεται σήμερα στην αδύναμη Βενεζουέλα του Μαδούρο, μπορεί αύριο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, αν κάποιος άλλος «μικρός Τραμπ» πιστέψει ότι μπορεί να τον μιμηθεί.
Γι’ αυτό η τωρινή πράξη κρατικής τρομοκρατίας και διεθνούς πειρατείας σε βάρος μιας αδύναμης χώρας διαφέρει από όλες τις προηγούμενες.
Όπως το λέει ο στίχος του ποιητή: «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μ’ αυτό μου φέρνει τρόμο»
…
ΥΓ: Η δήλωση Μητσοτάκη είναι απλώς θλιβερή, ελπίζουμε να μην αποδειχθεί και επικίνδυνη. Τουλάχιστον ας σιωπούσε…
ΥΓ: Η δήλωση Μητσοτάκη είναι απλώς θλιβερή, ελπίζουμε να μην αποδειχθεί και επικίνδυνη. Τουλάχιστον ας σιωπούσε…
ΦΩΤ: O πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συνομιλεί με τον Διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ και τον Υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ενώ ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ παρακολουθεί την οθόνη ενός υπολογιστή, ελέγχοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα Molly Riley/The White House via AP
Τι σημαίνει η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur
Κ.Πολ.
Από κινητοποιήσεις αγροτών στη Γαλλία
2025 The Associated Press. All
Στον βωμό της κερδοφορίας των ευρωπαϊκών βιομηχανικών μονοπωλίων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού τους με ΗΠΑ και Κίνα, η ΕΕ σφραγίζει μια συμφωνία - λαιμητόμο για τους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους.
Η συμφωνία με τις χώρες της Mercosur (Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη και Βολιβία) υπηρετεί κατά γράμμα τις συστάσεις της έκθεσης Ντράγκι, θυσιάζοντας τον ατομικό αγροτοπαραγωγό για χάρη της «ανταγωνιστικότητας» των ομίλων.
Η συμφωνία αυτή είναι ένα ωμό παζάρι ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπου οι αγρότες μετατρέπονται σε «αναλώσιμο είδος», για να φουσκώσουν τα ταμεία των βιομηχάνων: Σύμφωνα με την Κομισιόν, η συμφωνία θα καταργήσει δασμούς στο 91% των προϊόντων που εξάγει η ΕΕ (αυτοκίνητα, χημικά, φάρμακα), εξοικονομώντας περίπου 4 δισ. ευρώ ετησίως για τα ευρωπαϊκά μονοπώλια.
Ωστόσο, το τίμημα είναι οι αθρόες εισαγωγές φθηνών προϊόντων (βόειο κρέας, ζάχαρη, μέλι) από τη Λατινική Αμερική. Οι Ευρωπαίοι αγρότες καλούνται να ανταγωνιστούν προϊόντα που παράγονται με πάμφθηνα εργατικά χέρια, χαμηλότερο κόστος παραγωγής (χωρίς τα βάρη της «Πράσινης Μετάβασης»), χρήση φυτοφαρμάκων και ορμονών που είναι απαγορευμένα στην ΕΕ. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε περαιτέρω πίεση για πτώση των τιμών κάτω από το κόστος παραγωγής, υπερχρέωση και τελικά στον αφανισμό των μικρών παραγωγών.
Με τα τρακτέρ στις Βρυξέλλες
2025 The Associated Press. All
Η ΕΕ θυσιάζει τους βιοπαλαιστές αγρότες, προκειμένου οι ευρωπαϊκοί όμιλοι αυτοκινήτων, μηχανημάτων, χημικών κ.ά. να εξάγουν τα προϊόντα τους στη Λατινική Αμερική χωρίς δασμούς, προσδοκώντας κέρδη δισεκατομμυρίων. Επιπλέον, με τη συμφωνία σφραγίζει την πρόσβαση των μονοπωλίων σε φθηνή Ενέργεια και κρίσιμες ύλες (όπως το λίθιο), εξασφαλίζοντας την «ανταγωνιστικότητα» του κεφαλαίου απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα, την ώρα που ο αγρότης στενάζει από το κόστος παραγωγής.
Ψάχνουν «ρήτρες προστασίας» των μονοπωλίων τους
Οι αντιδράσεις κρατών όπως η Γαλλία ή μεγάλων ομίλων (π.χ. «Lactalis», LDC, CEFS) δεν γίνονται για την προστασία των ατομικών αγροτοπαραγωγών. Αντανακλούν, μεταξύ των άλλων, τη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στα βιομηχανικά μονοπώλια, που θέλουν ελεύθερες εξαγωγές, και ορισμένα αγροτοδιατροφικά μονοπώλια, που φοβούνται τον ανταγωνισμό από τη Λατινική Αμερική.
Οι «ρήτρες διασφάλισης», που ψήφισε την περασμένη Τρίτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (από την Ελλάδα τις υπερψήφισε η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ, ενώ τα υπόλοιπα αστικά κόμματα καταψήφισαν για να «χαϊδέψουν τα αυτιά» των αγροτών που βρίσκονται στα μπλόκα, χωρίς όμως να αμφισβητούν την ουσία της καταλήστευσής τους από τα μονοπώλια μέσω και της ΚΑΠ) παρουσιάζονται ως «δίχτυ προστασίας».
Στην πραγματικότητα, αποτελούν επικοινωνιακό ελιγμό για τον κατευνασμό των αγροτικών κινητοποιήσεων. Παράλληλα, λειτουργούν ως διαπραγματευτικό εργαλείο της ΕΕ για την προστασία των δικών της εξαγωγικών μονοπωλίων. Η «δέσμη μέτρων» υπόσχεται αυστηρή επιτήρηση των εισαγωγών σε «ευαίσθητα» αγροτικά προϊόντα και δυνατότητα επανεισαγωγής δασμών.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται, επειδή ο χαρακτηρισμός ενός προϊόντος ως «ευαίσθητου» είναι μεταβλητός και εξαρτάται από τις εκάστοτε ανάγκες κερδοφορίας των ομίλων. Κι επίσης, προϊόντα κρίσιμα για την τοπική παραγωγή μιας χώρας μπορεί να εξαιρεθούν από τη λίστα αν δεν θεωρούνται «ευαίσθητα» για το σύνολο της ΕΕ.
Ουσιαστικά, οι ρήτρες δεν αφορούν τις ανάγκες των αγροτών, αλλά αποτελούν δικλίδες εγγυήσεων για κράτη - μέλη (όπως η Γαλλία) που αντέδρασαν για λογαριασμό των μονοπωλίων τους. Για παράδειγμα, γαλλικά μεγαθήρια όπως η «Lactalis» (γαλακτοκομικά) ή ο όμιλος LDC (πουλερικά), καθώς και η CEFS (ζάχαρη), αντιδρούν γιατί φοβούνται την απώλεια μεριδίου αγοράς από τα αντίστοιχα μονοπώλια της Mercosur. Οι «αντιστάσεις» τους δεν έχουν καμία σχέση με τον μικρό παραγωγό. Είναι απλώς συγκρούσεις μεταξύ των ομίλων της βιομηχανίας και της αγροτοδιατροφής.
Νέα πλήγματα από τον αναθεωρημένο Κανονισμό της ΚΑΠ
Αυτή η συμφωνία δεν έρχεται στο κενό. Αποτελεί αναπόσπαστο συμπλήρωμα της αντιλαϊκής στρατηγικής που εξειδικεύεται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ).
Κι ενώ η Mercosur ανοίγει περαιτέρω την πόρτα στον ανταγωνισμό που αποτελεί θηλιά στον λαιμό του αγρότη, ο αναθεωρημένος Κανονισμός της ΚΑΠ - που ψηφίστηκε επίσης την περασμένη Τρίτη στο Ευρωκοινοβούλιο - έρχεται να πολλαπλασιάσει τα ήδη οξυμένα προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτόν τον Κανονισμό τον υπερψήφισαν «με χέρια και με πόδια» όλα τα κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, Βελόπουλος και Νίκη), με μοναδική εξαίρεση την Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ.
Οι επικαιροποιημένες διατάξεις - παρά τα επικοινωνιακά «μπαλώματα» για τον κατευνασμό των αγροτικών κινητοποιήσεων - διατηρούν την ουσία μιας πολιτικής που επιδεινώνει τους όρους επιβίωσης των βιοπαλαιστών αγροτών.
Είναι χαρακτηριστικά τα εξής: Προωθείται η περαιτέρω αντικατάσταση των επιτόπιων ελέγχων από το σύστημα δορυφορικής παρακολούθησης (monitoring), το οποίο έχει προκαλέσει τεράστια προβλήματα στους Ελληνες παραγωγούς. Η εφαρμογή του οδήγησε στον άδικο αποκλεισμό χιλιάδων αγροτεμαχίων από τις επιδοτήσεις, ταλαιπωρώντας αναίτια χιλιάδες αγρότες. Παράλληλα, η αποδυνάμωση των φυσικών ελέγχων διευκολύνει την κατάχρηση των ενισχύσεων από επιτήδειους, όπως κατέδειξε και το πρόσφατο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τα κόμματα που υπερψήφισαν τον σχετικό Κανονισμό (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.ά.) φέρουν ακέραιη την ευθύνη για τις εξελίξεις. Στο πλαίσιο αυτό, οι όποιες διαμαρτυρίες τους για την κατάσταση των ελέγχων που πολλαπλασίασαν τη δυσλειτουργία του ΟΠΕΚΕΠΕ κρίνονται ως άκρως υποκριτικές.
Η θέσπιση των πληρωμών κρίσης (Crisis Payments) αποτελεί αποσπασματική λύση που δεν καλύπτει την ουσιαστική αποζημίωση και πρόληψη. Αντί για αποζημίωση στο 100% της ζημιάς, προωθείται η ιδιωτική ασφάλιση και η λογική του πλαφόν (30% απώλεια για να εξασφαλιστεί αποζημίωση), αφήνοντας τους παραγωγούς εκτεθειμένους. Οι κατ' αποκοπή ενισχύσεις που προβλέπονται για τους νέους αγρότες δεν αρκούν για να κλείσουν την «ψαλίδα» μεταξύ του κόστους παραγωγής και των χαμηλών τιμών παραγωγού.
Ψήφισαν σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών - κτηνοτρόφων
Ο αναθεωρημένος Κανονισμός δεν ικανοποιεί κανένα από τα δίκαια αιτήματα επιβίωσης των αγροτών, όπως για μείωση του κόστους παραγωγής (αφορολόγητο πετρέλαιο, φθηνό ρεύμα και εφόδια), εγγυημένες τιμές πώλησης των προϊόντων, πλήρη κρατική αποζημίωση για ζημιές και ζωονόσους, αντιμετώπιση των ζωονόσων από το κράτος και με εμβολιασμούς, υλοποίηση απαραίτητων έργων υποδομής (άρδευση, αντιπλημμυρικά, αντιπυρικά) κ.λπ.
Τα υπόλοιπα κόμματα ψήφισαν και αυτήν την επικαιροποίηση του Κανονισμού της ΚΑΠ επικαλούμενα τις επιδοτήσεις, τις οποίες παρουσιάζουν ως δήθεν στήριξη στον αγρότη. Ομως, οι ίδιοι οι αγρότες πλέον καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι οι αγροτικές επιδοτήσεις χορηγούνται για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου στη μεταποίηση και το εμπόριο και εξασφαλίζουν φθηνές πρώτες ύλες για τους μεγάλους ομίλους (αγροτοβιομηχάνους, σουπερμαρκετάδες) - εις βάρος του αγρότη που εκτοπίζεται.
Η διέξοδος για τον βιοπαλαιστή της υπαίθρου δεν βρίσκεται εντός των πλαισίων της ΚΑΠ, η οποία υπηρετεί τα λόμπι των αγροτοβιομηχάνων. Η λύση απαιτεί κλιμάκωση του αγώνα ενάντια στην ΕΕ και το σύστημα της εκμετάλλευσης, με στόχο μια οικονομία όπου οι παραγωγοί θα καρπώνονται οι ίδιοι τον πλούτο που παράγουν.
Πηγή: www.rizospastis.gr
Ο κόσμος προχωρά προς έναν μεγάλο πόλεμο χάους
από NewsRoom3
Ο κόσμος κινείται πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, με τα γεωπολιτικά ρεύματα να φυσούν από κάθε κατεύθυνση και με τα κράτη να παλεύουν όχι απλώς για ισχύ, αλλά για την ίδια τους την υπόσταση. Είναι πια προφανές ότι η εποχή των σταθερών κανόνων έχει τελειώσει, ότι το διεθνές σύστημα έχει αποσυντεθεί σε βαθμό που καμία συνθήκη, καμία αρχή, καμία νομική δομή δεν μπορεί να επικαλεστεί σοβαρά την έννοια της δεσμευτικότητας. Μπροστά μας ανοίγεται ένας Μεγάλος Πόλεμος Χάους, ορατός ακόμη και σε όσους επιμένουν να κλείνουν τα μάτια. Κάθε παγκόσμια σύγκρουση στην ιστορία γεννήθηκε από λιγότερες αντιφάσεις από αυτές που συσσωρεύονται σήμερα.
Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη συλλογική Δύση και τους ανερχόμενους πόλους ισχύος —Ρωσία, Κίνα, Ινδία— δεν είναι μια απλή διαφορά συμφερόντων. Είναι σύγκρουση κοσμοαντίληψης, σύγκρουση για το τι σημαίνει διεθνής τάξη, για το ποιος θα την ορίσει, για το ποιος θα εξαναγκαστεί να ζήσει μέσα σε αυτήν ως κυρίαρχος ή υποτελής. Στο επίπεδο αυτό, η πιθανότητα ενός παγκόσμιου πολέμου δεν είναι απλώς «υπαρκτή». Είναι πιο πιθανή από οποιαδήποτε στιγμή μετά το 1945. Το 2026 ή το πολύ το 2027 εμφανίζονται ως χρονικά παράθυρα όπου οι εντάσεις αυτές μπορεί να ξεχυθούν στο προσκήνιο με τρόπο μη αναστρέψιμο.
Σε τέτοιες εποχές, τα ψεύδη λειτουργούν ως όπλα. Και ο Ντόναλντ Τράμπ το απέδειξε με τον πιο κυνικό τρόπο στη Βενεζουέλα. Η «στρατιωτική επιχείρηση» που εξαπέλυσε, με την άμεση σύλληψη του Maduro μέσα σε trente minutes, ήταν μια επίδειξη δύναμης προσεκτικά σκηνοθετημένης. Όχι απαραίτητα για το Καράκας, αλλά για όλο τον κόσμο. Χωρίς πραγματική αντίσταση, χωρίς ουσιαστικές απώλειες, με έναν στόχο που παρουσιάστηκε ως «ναρκέμπορος» παρά το γεγονός ότι η Βενεζουέλα δεν παράγει κοκαΐνη, η Ουάσινγκτον έδωσε μάθημα: ο ισχυρός αποφασίζει· ο ισχυρός κατασκευάζει το αφήγημα· ο ισχυρός επιβάλλει τις συνέπειες.
Η επιχείρηση αυτή είχε δύο πραγματικούς στόχους:
- τον έλεγχο του πετρελαίου, που εδώ και δεκαετίες οι αμερικανικές εταιρείες θεωρούν κληρονομικό τους δικαίωμα·
- την παραγωγή ενός πολιτικού θεάματος που θα υπενθυμίζει στον κόσμο ότι η αμερικανική ισχύς δεν έχει σκουριάσει.
Η υπόθεση των ναρκωτικών ήταν ένα ακόμη χρήσιμο πρόσχημα. Το Αφγανιστάν προσφέρει δεκαετίες εμπειρίας για το πώς ένας πόλεμος κατά των ναρκωτικών μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προπέτασμα καπνού για βαθύτερα γεωπολιτικά σχέδια. Και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Maduro πρότεινε συνεργασία για την καταπολέμηση των καρτέλ, η Ουάσινγκτον είχε ήδη έτοιμο το αφήγημα: οι Αμερικανοί «απελευθέρωσαν» τη χώρα από έναν εγκληματία.
Αυτό που ακολούθησε ήταν η ξεκάθαρη πρόθεση εγκαθίδρυσης μιας κυβέρνησης μαριονέτας. Ο Trump δεν το έκρυψε: οι αμερικανικές εταιρείες, είπε, έχουν ουσιαστικό δικαίωμα στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας επειδή «εκείνες έχτισαν την υποδομή». Το γεγονός ότι η εθνικοποίηση των πετρελαϊκών εταιρειών έγινε δεκαετίες πριν δεν παίζει κανέναν ρόλο στη λογική του ιμπεριαλισμού· η μνήμη είναι όπλο που χρησιμοποιείται κατά το δοκούν.
Ο λαός της Βενεζουέλας φυσικά δεν βγήκε στους δρόμους να πολεμήσει υπέρ ή κατά του Maduro. Όχι γιατί τον αγαπά, αλλά γιατί δεν περιμένει τίποτα καλύτερο από αυτούς που θα τον αντικαταστήσουν. Η εκμετάλλευση αλλάζει χέρια, όχι μορφή. Και αυτή η κυνική σοφία της κοινωνίας εξηγεί γιατί ο παλιός κόσμος της επανάστασης, των ηγετών-σωτήρων και των «λαϊκών κινημάτων» έχει πλέον διαλυθεί.
Ο Trump δεν βρήκε στη Βενεζουέλα τον «Zelensky» που θα έπαιζε το ρόλο του μαχητικού οργάνου μιας ξένης ατζέντας. Η χώρα δεν είχε καμία διάθεση να γίνει Ουκρανία της Λατινικής Αμερικής. Εκεί έγκειται η μεγάλη διαφορά: οι Ουκρανοί δέχθηκαν να πολεμήσουν για συμφέροντα που δεν τους ανήκουν· οι Βενεζουελάνοι όχι.
Γιατί λοιπόν η Ρωσία δεν έκανε το ίδιο το 2022; Γιατί δεν κατέλαβε τον Zelensky μέσα σε μισή ώρα; Η απάντηση είναι απλή: δεν θα άλλαζε τίποτα. Η ουκρανική πολιτική ελίτ διαθέτει πολλούς πρόθυμους διαδόχους, πολλούς πιο σκληροπυρηνικούς, πολλούς περισσότερο πρόθυμους να συνεχίσουν τον πόλεμο έως ότου η χώρα εξαντληθεί ολοκληρωτικά. Η σύγκρουση της Ρωσίας δεν αφορά πρόσωπα αλλά το μοντέλο εξουσίας του ΝΑΤΟ. Στην Ουκρανία, η μάχη δεν είναι για έδαφος μόνο, αλλά για το ποιος καθορίζει την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης.
Εδώ αρχίζει η τελική αποδόμηση της έννοιας του διεθνούς δικαίου. Οι παλιές συνθήκες μοιάζουν πλέον με βιβλία ιστορίας. Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας παραμένει στα χαρτιά, αλλά έχει καταρρεύσει ως ουσιαστικό θεμέλιο. Το σύστημα της Βεστφαλίας, που κάποτε καθόρισε την Ευρώπη, ήταν προϊόν ενός συγκεκριμένου συσχετισμού δυνάμεων. Σήμερα, αυτός ο συσχετισμός δεν υπάρχει. Η κυριαρχία σήμερα αναγνωρίζεται μόνο σε όσους διαθέτουν την ισχύ να την επιβάλουν.
Η ιστορία του 20ού αιώνα απέδειξε ότι οι μεγάλοι πόλεμοι είναι προϊόν συγκρούσεων ανάμεσα σε αντίπαλες παγκόσμιες κοσμοθεωρίες. Τότε είχαμε καπιταλισμό, φασισμό και κομμουνισμό. Σήμερα έχουμε φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μονοπολική αμερικανική ηγεμονία και το ανερχόμενο πολυπολικό μπλοκ. Η σύγκρουση είναι διαφορετική, αλλά το μοτίβο είναι το ίδιο: όταν τρεις κόσμοι δεν μπορούν να συνυπάρξουν, καταλήγουν να αναμετρώνται με τρόπο που να επιβάλλει ο ένας στον άλλο την οπτική του.
Από το 1991 έως και το 2010, οι ΗΠΑ πίστεψαν ότι είχαν νικήσει οριστικά. Ότι το διεθνές σύστημα είχε τελειώσει με τη μορφή του ανταγωνισμού και ότι ο πλανήτης θα οργανωνόταν κατά μήκος των δικών τους προτύπων. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση κατασκευάστηκε ως μικρογραφία παγκόσμιας κυβέρνησης. Γι’ αυτό τα κράτη καλούνταν να παραδώσουν κυριαρχία, τα σύνορα να ανοίξουν, οι πληθυσμοί να σμιλευτούν σε νέο ανθρωπολογικό τύπο χωρίς ιδιαίτερες ταυτότητες.
Όμως η ιστορία δεν τελειώνει επειδή το θέλει μια υπερδύναμη. Η άνοδος της Κίνας και η αναγέννηση της Ρωσίας ανέτρεψαν το όραμα της μονοπολικότητας. Γεννήθηκε ο πολυπολικός κόσμος, ανεπεξέργαστος ακόμη, χωρίς θεσμικό πλαίσιο και χωρίς κοινή ιδεολογία. Αυτό το κενό δημιουργεί χάος. Οι BRICS προσπαθούν να συγκροτήσουν μια νέα διεθνή νομιμότητα, αλλά η διαδικασία είναι αργή, ανολοκλήρωτη και συχνά αντιφατική.
Ο πλανήτης λειτουργεί σήμερα με πέντε παράλληλα και ασύμβατα μοντέλα διεθνούς τάξης, όλα ενεργά, όλα αλληλεπιδρώντα, όλα συγκρουόμενα. Αυτό είναι η συνταγή ενός Μεγάλου Πολέμου. Ένα σύστημα χωρίς ενιαίο νομικό πλαίσιο, χωρίς κοινή αρχή νομιμοποίησης, χωρίς κοινό ορισμό κυριαρχίας, οδηγεί αναπόφευκτα στην επιστροφή της βίας ως τελικού κριτή των διαφορών.
Και εκεί βρισκόμαστε τώρα: στην άκρη της αβύσσου.
Το κενό νομιμότητας που έχει εγκατασταθεί στις διεθνείς σχέσεις δεν είναι σύμπτωμα μιας μεταβατικής περιόδου· είναι η ίδια η μεταβατική περίοδος, μια εποχή όπου όλα καταρρέουν ταυτόχρονα και τίποτα νέο δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί. Η παλιά τάξη έχει διαλυθεί και η νέα δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Αυτή η μεταιχμιακή κατάσταση είναι η πιο επικίνδυνη από όλες, διότι η Ιστορία διδάσκει ότι όταν η πολιτική θεμελίωση ενός κόσμου χάνει τη συνοχή της, η βία αναλαμβάνει τον ρόλο του νομοθέτη. Οι αυτοκρατορίες δεν μπαίνουν σε νέα εποχή μέσα από διασκέψεις, αλλά μέσα από συγκρούσεις. Κι έτσι, ο πλανήτης συσσωρεύει όλους τους όρους για έναν Μεγάλο Πόλεμο Χάους.
Η συλλογική Δύση συνεχίζει να λειτουργεί με δύο παράλληλες στρατηγικές, που φαινομενικά συγκρούονται, αλλά στην πράξη υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Η πρώτη γραμμή είναι η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση: η προσπάθεια εγκαθίδρυσης μιας παγκόσμιας τάξης όπου έθνη, σύνορα, παραδόσεις και ιστορικές ταυτότητες αποδομούνται προκειμένου να δημιουργηθεί ένα νέο παγκόσμιο ανθρωπολογικό υπόδειγμα. Η δεύτερη γραμμή είναι η ωμή ηγεμονία, που δεν ενδιαφέρεται για την ανθρωπολογική αναμόρφωση αλλά για την άμεση στρατιωτική, οικονομική και τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ. Η πρώτη μιλά για δικαιώματα· η δεύτερη για δύναμη. Η πρώτη διεκδικεί νομιμότητα· η δεύτερη ξέρει ότι δεν τη χρειάζεται.
Απέναντι σε αυτό το δυτικό δίπολο δεν στέκεται ένα ενιαίο στρατόπεδο, αλλά τρεις διαφορετικοί πόλοι ισχύος —Ρωσία, Κίνα, Ινδία— που δεν έχουν κοινή ιδεολογία, κοινή αποστολή ή κοινό πολιτισμικό ορίζοντα. Αυτό που τους ενώνει είναι μόνο η άρνηση του μονοπολικού κόσμου. Αυτή η «αρνητική ενότητα» όμως δεν αρκεί για να παράγει σταθερότητα. Αντίθετα, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου κάθε κρίση μπορεί να λειτουργήσει ως σπινθήρας που θα βάλει φωτιά σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Αυτό το χάος αποτυπώνεται σήμερα στη Μέση Ανατολή, όπου το Ιράν, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ βρίσκονται ήδη σε ανεπίσημο πόλεμο. Αποτυπώνεται στην Ουκρανία, όπου η Δύση έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει στρατιωτικά. Αποτυπώνεται στην Ασία, όπου η Κίνα αναμετράται με την αμερικανική παρουσία στον Ειρηνικό και ετοιμάζεται για σύγκρουση στην Ταϊβάν. Αποτυπώνεται στην Αφρική, όπου νέα πραξικοπηματικά καθεστώτα απομακρύνονται από τη γαλλογερμανική επιρροή και στρέφονται προς τη Ρωσία και την Κίνα.
Κάθε περιοχή του πλανήτη λειτουργεί σαν κομμάτι ενός εκρηκτικού μωσαϊκού. Και ολόκληρο αυτό το μωσαϊκό τροφοδοτείται από την απουσία ενός κοινού συστήματος κανόνων.
Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει. Δεν έχει απλώς αποδυναμωθεί· έχει καταρρεύσει ως έννοια. Δεν υπάρχει μία αρχή κυριαρχίας που γίνεται σεβαστή από όλους. Δεν υπάρχει κοινή συμφωνία για το ποιος έχει δικαίωμα να επεμβαίνει, να επιβάλλει κυρώσεις, να αναγνωρίζει σύνορα ή να επιβάλλει αλλαγές καθεστώτος. Ο πλανήτης δουλεύει με πέντε διαφορετικά λειτουργικά συστήματα εξουσίας που δεν είναι απλώς ασύμβατα — είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους. Και όταν στον ίδιο χώρο συνυπάρχουν διαφορετικά συστήματα κυριαρχίας, ο πόλεμος γίνεται ο μηχανισμός επίλυσης.
Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους δεν το κρύβουν: επιδιώκουν να επαναβεβαιώσουν τη μονοπολική τάξη με οποιοδήποτε μέσο. Η υπόθεση της Βενεζουέλας δεν ήταν μια επιχείρηση κατά ενός αυταρχικού καθεστώτος· ήταν ένα μήνυμα προς την Κίνα και τη Ρωσία. Το μήνυμα ήταν σαφές: «Μπορούμε ακόμα να ανατρέπουμε κυβερνήσεις μέσα σε μισή ώρα». Ο Trump δεν ενδιαφέρεται να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός, ούτε καν ως υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η δύναμή του είναι η ικανότητα να δείξει ότι το κενό νομιμότητας της εποχής δεν τον τρομάζει· το χρησιμοποιεί.
Ρωσία και Κίνα, ωστόσο, βρίσκονται σε διαφορετική κατάσταση. Η Ρωσία έχει εμπλακεί σε έναν υπαρξιακό πόλεμο με το ΝΑΤΟ, που δεν αφορά μόνο την Ουκρανία, αλλά το ερώτημα αν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ως κυρίαρχος πόλος. Η Κίνα, από την άλλη, γνωρίζει ότι η αμερικανική οικονομική και στρατηγική πίεση θα ενταθεί όσο πλησιάζει το σημείο καμπής για την Ταϊβάν. Οι δύο αυτές δυνάμεις δεν έχουν την πολυτέλεια να δεχθούν τη μονοπολικότητα ούτε να παραμείνουν αδρανείς. Αυτός ο σπειροειδής κύκλος ανταγωνισμού οδηγεί σε μια συγκρουσιακή κορύφωση που δύσκολα θα αποφευχθεί.
Ο πλανήτης βρίσκεται σε μια κατάσταση «προθερμικού πολέμου», όπου οι μεγάλες δυνάμεις δοκιμάζουν τα όριά τους χωρίς να έχουν ενεργοποιήσει τον συνολικό μηχανισμό καταστροφής. Κάθε σύγκρουση —στην Ουκρανία, στη Γάζα, στη Συρία, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, στον Ειρηνικό, στον Καύκασο— λειτουργεί σαν μετωπικό θερμόμετρο της παγκόσμιας τάσης. Και όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η θερμοκρασία ανεβαίνει επικίνδυνα.
Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, στο μυαλό πολλών, φαντάζει ως μια πυρηνική αποκάλυψη. Αλλά οι πόλεμοι του 21ου αιώνα δεν ξεκινούν έτσι. Ξεκινούν με κατάρρευση θεσμών, με παράλληλες στρατιωτικές επιχειρήσεις, με οικονομικό αποκλεισμό, με δολιοφθορές, με κυβερνοεπιθέσεις, με αξιοποίηση «πληρεξούσιων» κρατών. Ήδη βρισκόμαστε μέσα σε αυτά τα στάδια. Αυτό που απομένει είναι η στιγμή που μια κρίση δεν θα μπορεί πλέον να περιοριστεί. Και τότε θα περάσουμε από το προθερμικό στο θερμό στάδιο.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, το πολυπολικό μπλοκ εμφανίζεται ιδεολογικά ανέτοιμο. Η Κίνα μιλά για «Κοινότητα Κοινού Πεπρωμένου», η Ρωσία για «πολυπολικό κόσμο», η Ινδία για «στρατηγική αυτονομία». Όμως κανένα από αυτά δεν είναι ολοκληρωμένη δομή διεθνούς νομιμότητας. Οι BRICS προσπαθούν να συζητήσουν ένα νέο σύστημα, αλλά το εγχείρημα παραμένει πρωτόλειο. Ο πολυπολικός κόσμος υπάρχει ως γεωπολιτική πραγματικότητα, αλλά όχι ως ιδεολογία ούτε ως διεθνές δίκαιο.
Αυτό είναι το μεγάλο τους μειονέκτημα. Ο αντίπαλος έχει ιδεολογία, έχει κανόνες (έστω και μονομερώς επιβαλλόμενους), έχει θεσμούς που παριστάνουν το διεθνές δίκαιο. Ο πολυπολικός κόσμος έχει μόνο την απόρριψη της Δύσης. Όμως η απόρριψη δεν αρκεί για την οικοδόμηση σταθερότητας.
Η σύγκρουση θα γίνει αναπόφευκτη όταν το πολυπολικό στρατόπεδο αποφασίσει ότι δεν μπορεί πια να λειτουργεί χωρίς το δικό του κανονιστικό πλαίσιο. Και τότε, η μάχη δεν θα είναι για την Ουκρανία, για την Ταϊβάν ή για τη Μέση Ανατολή. Θα είναι για την παγκόσμια τάξη. Το 2026 φαίνεται χρονιά όπου όλες αυτές οι τάσεις θα συναντηθούν: η αδυναμία της Ευρώπης, η υπερβολική πίεση των ΗΠΑ, η στρατηγική υποχρέωση της Ρωσίας να κερδίσει, η ανάγκη της Κίνας να μην καθυστερήσει άλλο. Ο πλανήτης πλησιάζει το σημείο της μεγάλης σύγκλισης των κρίσεων.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έχουν τελειώσει. Ο κόσμος έχει βρεθεί πολλές φορές στην άκρη της αβύσσου και κατάφερε να σταθεί πίσω από το χείλος. Όμως το επίπεδο συστημικής αστάθειας σήμερα είναι άνευ προηγουμένου. Δεν υπάρχει ένας Όμιλος Εξουσίας ικανός να επιβάλει ειρήνη, ούτε μια κοινή νομική αρχή που να συγκρατεί τις δυνάμεις. Ο καθένας λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες. Και όταν δεν υπάρχει κοινό παιχνίδι, υπάρχει μόνο σύγκρουση.
Αν η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία δεν διαμορφώσουν άμεσα ένα ενιαίο πλαίσιο διεθνούς νομιμότητας, ο πόλεμος θα είναι το εργαλείο μέσω του οποίου θα το αναζητήσουν αργότερα. Αν η Δύση συνεχίσει να διεκδικεί μονοπολικότητα, η σύγκρουση θα γίνει το μέσο με το οποίο θα επιδιώξει να την αποκαταστήσει. Αυτή η διπλή κίνηση φέρνει τον πλανήτη σε τροχιά που μοιάζει με εκείνη της δεκαετίας του ’30 — αλλά σε πολύ πιο επικίνδυνη εκδοχή, γιατί τώρα υπάρχουν πυρηνικά, κυβερνοπόλεμος, ιδιωτικοί στρατοί και τεχνητή νοημοσύνη.
Ο κόσμος στέκεται στο κατώφλι ενός πολέμου που δεν θα μοιάζει με κανέναν προηγούμενο. Και αν δεν υπάρξει ένας νέος ορισμός διεθνούς δικαίου, αν δεν εμφανιστεί μια νέα συμφωνία κυριαρχίας, αν δεν συγκροτηθεί ένας νέος τρόπος συνύπαρξης, τότε ο πόλεμος θα είναι ο μηχανισμός που θα μεταμορφώσει τον κόσμο οριστικά.
Το 2026 είναι εδώ. Και τίποτα, απολύτως τίποτα, δεν πείθει ότι οι μεγάλες δυνάμεις είναι έτοιμες να κάνουν πίσω. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Και αυτό κάνει τον Μεγάλο Πόλεμο Χάους όχι μια πρόβλεψη, αλλά μια πραγματική πιθανότητα που βαραίνει πάνω από την ανθρωπότητα.
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026
Ποιος κυβερνά τη Βενεζουέλα, η αποδόμηση του πλανήτη και ο επικίνδυνος Κ.Μητσοτάκης-Κ.Ήσυχος
Ποιος κυβερνά τη Βενεζουέλα σήμερα; Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν τα ηνία της χώρας και θα καθορίσουν ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση. Ανακοίνωσε ακόμη ότι οι πετρελαϊκές αμερικανικές εταιρείες έχουν το ελεύθερο να μπουν στη Βενεζουέλα και να εκμεταλλευθούν το πετρέλαιο. Αυτός ήταν και παραμένει ο πραγματικός λόγος της επίθεσης στη Βενεζουέλα και της απαγωγής του Μαδούρο. Υπάρχει κάτι που μπορεί να σταματήσει την αμερικανική επέλαση στη Βενεζουέλα αλλά και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής; Είναι η Ρωσία και η Κίνα διατεθειμένες να σταθούν απέναντι στον Τραμπ ή μήπως εξυπηρετούνται από το «μοντέλο» του; Τι σημαίνει για την Ελλάδα η εξαϋλωση του διεθνούς δικαίου από τον Τραμπ; Ποιος θα συμμαζέψει επιτέλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη που στα θέματα εξωτερικής πολιτικής έχει εξελιχθεί σε κίνδυνο για τη χώρα; Η δήλωση υποστήριξης της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα έχει αφήσει άφωνους ακόμη και υποστηρικτές του. Ποιος θα φανταζόταν ότι ο πρωθυπουργός μιας χώρας που έχει ως τελευταία γραμμή άμυνας το διεθνές δίκαιο, θα επικροτούσε με τόσο θορυβώδη τρόπο την εξαφάνιση του;
Ο Κώστας Ήσυχος, άριστος γνώστης της κατάστασης στη Λατινική Αμερική, πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, απαντά σε όλα αυτά τα ζητήματα.....
Τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Γράφει ο αείμνηστος Δημήτρης Γληνός στο ιδρυτικό μανιφέστο ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΑΜ.
"Ὅταν ὁ Χίτλερ ἐπροετοίμαζε στὰ κρυφὰ τὰ ἐγκληματικά του σχέδια γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, συζητώντας κάποιαν ἡμέρα μ' ἕνα φίλο του ποὺ τὸν ἐρωτοῦσε μὲ ποιὸν τρόπο θὰ νικήσει τὴν ἐσωτερικὴ ἀντίσταση τῶν λαῶν καὶ θὰ τὴν παραλύσει, εἶπε μὲ τὴ συνειθισμένη του ξετσιπωσιά :
«Σὲ κάθε τόπο θὰ βρεθοῦνε κάμποσα φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελῆ καθάρματα, ποὺ θὰ ἐξυπηρετήσουν πρόθυμα τοὺς σκοπούς μου, γιατὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀναδειχτοῦν καὶ νὰ πλουτίσουνε στὴ χώρα τους».
Καὶ ἡ πρόβλεψή του αὐτὴ ἐπραγματοποιήθηκε δυστυχῶς. Γιατὶ σ' ὅλες τὶς χῶρες βρέθηκαν οἱ διάφοροι Λαβάλ καὶ Κουΐσλιγκ γιὰ νὰ προδώσουνε τὸν τόπο τους. Ἔτσι καὶ στὴ δική μας χώρα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔτρεξαν κοντὰ στοὺς καταχτητὲς τὰ φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελή καθάρματα".
Έτσι και στην Βενεζουέλα σήμερα. Όπως φαίνεται, υπήρξαν κι εκεί -όπως υπάρχουν κι εδώ, να είμαστε βέβαιοι- κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα που εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Στη φωτο, μέσα στο αεροπλάνο που ανάρτησε ο Τραμπ, με καλυμμένα μάτια και δεμένα χέρια μεταφέρεται ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας...
μέσω dromosanoixtos.gr
Το αγροδιατροφικό και η υπόσταση της χώρας
Ας παρακάμψουμε για λίγο τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση για τα αιτήματα των αγροτών. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Το αγροτικό εισόδημα μειώνεται, οι τιμές παραγωγού σε σχέση με το κόστος παραγωγής είναι χαμηλές, πολλοί είναι στο όριο της εγκατάλειψης, ειδικά η κτηνοτροφία απειλείται με αφανισμό, η ύπαιθρος ερημώνει και οι νέοι δεν μένουν πίσω, η χώρα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από εισαγωγές για να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της.
Εάν είναι έτσι η κατάσταση, που αναγκάζει ακόμα και τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει πρόβλημα, τότε το μείζον ζήτημα είναι τι προτείνει και τι θα κάνει η κυβέρνηση για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, που παρεμπιπτόντως είναι αποτέλεσμα και των πολιτικών της…
Το ίδιο ερώτημα απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού συστήματος το οποίο περιορίζεται σε μια εύκολη αντιπολίτευση και ασχολείται με το αγροδιατροφικό ζήτημα μόνο όταν αυτό έρχεται, μέσω κινητοποιήσεων, στην επικαιρότητα.
Η απάντηση είναι «σχεδόν τίποτα» ή «μια από τα ίδια». Το μόνο που η κυβέρνηση αντιτείνει είναι ότι:
α) θα πληρώσει τις επιδοτήσεις που ούτως ή άλλως κάθε χρόνο οφείλει να δίνει (ανάθεμα πώς τις δίνει και αυτές) και
β) συζητά-παζαρεύει κάποια πιο χαμηλή τιμή στο αγροτικό ρεύμα, μεγαλύτερη επιστροφή φόρου ή και αφορολόγητο πετρέλαιο, αύξηση της κάλυψης του ΕΛΓΑ, ένα ποσό για την κτηνοτροφία και κάποιες ενισχύσεις αναπλήρωσης εισοδήματος για κάποιες από τις καλλιέργειες που κατέρρευσαν οι τιμές τους (βαμβάκι, σιτάρι), με χρήματα που θα προκύψουν από αδιάθετα ποσά των αγροτικών ενισχύσεων, δηλαδή από ποσά που έπρεπε ήδη να είχε μοιράσει στους αγρότες.
Τα παραπάνω δεν συνιστούν καμία πολιτική ανάταξης της γεωργίας και κτηνοτροφίας, δεν δείχνουν καμία αγωνία για το μέλλον του πρωτογενή τομέα και της υπαίθρου. Είναι η μερική ικανοποίηση κάποιων οικονομικών αιτημάτων των αγροτών που μπορεί να δώσει μια πρόσκαιρη μικρή ανάσα αλλά βρίσκεται μακριά από την ουσία του προβλήματος.
Αυτό που απασχολεί την κυβέρνηση είναι με ποιους πολιτικούς-επικοινωνιακούς χειρισμούς θα ξεμπλέξει με τα μπλόκα και όχι πώς θα αντιστραφεί η πορεία παραγωγικής αποδιάρθρωσης και ερήμωσης.
Γιατί, εάν ενδιαφερόταν, θα έπρεπε πρωτίστως να απαντήσει:
▪ Υπάρχει στόχος και σχέδιο για συγκράτηση του αγροτικού πληθυσμού και ηλικιακή ανανέωσή του;
▪ Υπάρχει στόχος και σχέδιο για μια πιο ισόρροπη και παραγωγική ανάπτυξη από τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, του real estate και του κάθε είδους υπηρεσιών;
▪ Υπάρχει στόχος για διατροφική κυριαρχία, επισιτιστική επάρκεια και μείωση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων που ξεπέρασαν τα 10 δισ. ετησίως;
▪ Υπάρχει πρόθεση για ενίσχυση της διαπραγματευτικής και εμπορικής θέσης των παραγωγών και έλεγχο της κερδοσκοπίας μεσαζόντων και καρτέλ;
▪ Υπάρχει αντίθεση ή συναίνεση στις συμφωνίες της Ε.Ε. για αθρόες εισαγωγές αγροτικών προϊόντων από Τρίτες χώρες (ώστε να εξυπηρετηθούν οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων των ισχυρών χωρών προς αυτές) και τον αθέμιτο ανταγωνισμό που δημιουργείται προς του Ευρωπαίους παραγωγούς;
▪ Υπάρχει πρόθεση για προστασία της χώρας απέναντι σε υποκατάστατα και γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα;
Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να πάρουν θέση οι κυβερνώντες και το πολιτικό σύστημα της χώρας που ειδικεύονται στον μεταπρατισμό, τον αεριτζηδισμό και στην παρασιτική λεηλασία του δημόσιου χρήματος.
Εάν υπήρχε θετική απάντηση στα παραπάνω, τότε θα άνοιγε μια πραγματικά χρήσιμη συζήτηση για το πώς μπορούν να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι. Δηλαδή:
- Με ποιο εθνικό και περιφερειακό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης;
- Με ποια εργαλεία χάραξης και υποστήριξης πολιτικών;
- Με ποιο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και ποιες υπηρεσίες;
- Με ποια οργάνωση και κατεύθυνση των ερευνητικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων;
- Με ποια σύνδεση της επιστήμης με τις πραγματικές παραγωγικές ανάγκες;
- Με ποια οργάνωση και κατεύθυνση των επιδοτήσεων;
- Με ποια οργάνωση και συμμετοχή των παραγωγών;
- Μέσα από ποια εμπορικά δίκτυα και μέσα από ποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς από το χωράφι στο ράφι;
- Με ποια κόστη παραγωγής και με ποια αναδιάρθρωση καλλιεργειών;
- Με ποιες παρεμβάσεις και θεσμίσεις ώστε ο παραγωγός να μην αναγκάζεται να πουλά τα προϊόντα του κάτω του κόστους παραγωγής;
- Με ποια εγχώρια βιομηχανία υποστήριξης του αγροτικού τομέα και των εισροών του (σπόροι, πολ/κό υλικό, λίπασμα, μηχανήματα, φυτοπροστασία);
- Με ποιες υποδομές και με ποια κίνητρα παραμονής στην ύπαιθρο;
- Με ποιον ΕΛΓΑ απέναντι στις εντεινόμενες κλιματικές προκλήσεις;
- Με ποια διαχείριση των κοινών πόρων και ειδικά του νερού, με ποιες υποδομές, σε ποιο βιώσιμο παραγωγικό σχέδιο και με ποια προστασία του από την εμπορευματοποίηση;
- Με ποια πολιτική απέναντι στην ΚΑΠ, στην περιβόητη πράσινη μετάβαση, στις ευρωπαϊκές εμπορικές συμφωνίες και στα υποβαθμισμένα τεχνητά τρόφιμα;
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως για όλα τα παραπάνω. Δε μπορούν ούτε καν να διανοηθούν μια χώρα που θα παράγει, θα έχει μια ισόρροπη ανάπτυξη, θα στέκεται στα πόδια της και θα δημιουργεί όρους αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης για τους πολίτες της. Αντιμετωπίζουν την χώρα ως οικόπεδο, αποικία, μπαταρία, κόμβο μεταφορών και μεταπρατισμού και πεδίο πλουτισμού για μια ολιγαρχία.
Το ενδιαφέρον και σημαντικό είναι ότι στον αγροτικό ξεσηκωμό, ίσως για πρώτη φορά, υπάρχουν πολλές φωνές που θέτουν το γενικότερο αγροδιατροφικό ζήτημα και την βαθιά υπαρξιακή διάσταση που έχει για την ύπαιθρο και την χώρα. Αυτό συνδέει το πρόβλημα τόσο με την υπόλοιπη κοινωνία όσο και με το συνολικό ζήτημα υπόστασης της χώρας. Αυτή η οπτική πρέπει να διατηρηθεί, να εμβαθυνθεί και να μην περιοριστεί στο στενό πλαίσιο κάποιων προσφερόμενων οικονομικών παραχωρήσεων από την κυβέρνηση, που δεν δίνουν προοπτική.
Έχουμε ανάγκη, ειδικά όταν πρόκειται για μαζικά ζωντανά κινήματα, από προβληματισμούς που αναδεικνύουν τις βασικές προϋποθέσεις για την ανάταξη της παραγωγής, που συνενώνουν ρυάκια αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας, που συμβάλλουν στον αναγκαίο κοινό αγώνα για μια χώρα με Παραγωγή, Δικαιοσύνη, Κυριαρχία
Πηγή: edromos.gr
Δέος και συγκίνηση!..
Δημήτρης Τσίρκας
Η πρώτη μέρα του 2026 έμελλε να είναι και η πιο χαρμόσυνη για όλους τους Έλληνες απανταχού της γης. Με δέος και συγκίνηση πληροφορηθήκαμε από τα χείλη του πολυχρονεμένου μας ηγεμόνα ότι ο υιός του και διάδοχος του θρόνου, Κωνσταντίνος θα νυμφευθεί την πριγκίπισσα Μαρία, εντός του 2027.
Πλήθος κόσμου κατέκλυσε του δρόμους και τις πλατείες όλης της χώρας πανηγυρίζοντας για το ευτυχές νέο.
Εις ανταπόδοση της αγάπης των υπηκόων του το παλάτι – Μέγαρο Μαξίμου – ανακοίνωσε ότι ανοίγουν για τρεις ημέρες (έξι για τους Κρήτες) οι αιτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και ο καθένας θα μπορεί να δηλώσει όσα στρέμματα και όσα ζώα επιθυμεί.
Επιπλέον, κληρώνονται 1.000 απευθείας αναθέσεις σε παιδιά του κόμματος.
Τέλος, το 2027 ανακηρύσσεται σε έτος «Μητσοτακικού Γάμου» και όσα ζευγάρια αποφασίσουν να εισέλθουν εις γάμον κοινωνία την ίδια χρονιά θα προικίζονται από το πριγκιπικό ζεύγος, Κωνσταντίνο & Μαρία, με 100.000 ευρώ (αφορολόγητα) από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ «Αλλάζω Μητσοτάκη».
Μια νέα ημέρα ξημερώνει για την πατρίδα μας: πιο φωτεινή, πιο αισιόδοξη, πιο μητσοτακική!
μέσω www.zoornalistas.com
Το διεθνές δίκαιο κουρέλι; Σιγά την είδηση...
Αυτό που επιδιώκει ο Ντόναλντ Τραμπ, που συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένος έφηβος, είναι να βάλει το βρόμικο χέρι του στο πετρέλαιο, τον χρυσό και τις σπάνιες γαίες.
Τάσος Παππάς
Χτες η Ρωσία κατέλαβε την Κριμαία και λίγο αργότερα εισέβαλε στην Ουκρανία για να προστατεύσει τους ρωσόφωνους πληθυσμούς που διώκονταν από το καθεστώς του Ζελένσκι. Έχουν τη δύναμη, γράφουν το διεθνές δίκαιο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, κατακτούν το 20% των εδαφών της Ουκρανίας και απαιτούν να αναγνωριστεί η κυριαρχία τους.
Σήμερα οι Η.Π.Α χτυπούν την Βενεζουέλα επειδή ο πρόεδρος της χώρας Μαδούρο διευθύνει τα καρτέλ των ναρκωτικών και επίσης επειδή έγινε πρόεδρος με βία και νοθεία.
Στοιχεία δεν έχουν προσκομίσει, αλλά αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Άλλωστε αυτό που επιδιώκει ο αρχηγός τους, που συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένος έφηβος, είναι να βάλει το βρόμικο χέρι του στο πετρέλαιο, τον χρυσό και τις σπάνιες γαίες. Διοικεί μια μεγάλη δύναμη που προωθεί τα συμφέροντα της με τη διπλωματία των κανονιοφόρων όπως την παλιά ...καλή εποχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλισμών.
Το 2025 το Νόμπελ Ειρήνης πήγε στην ακροδεξιά Ματσάδο που είχε ζητήσει από τους Αμερικανούς να διώξουν από τη χώρα της τον Μαδούρο. Το 2026 το Νόμπελ Ειρήνης πρέπει να το πάρει ο Τραμπ. Το δικαιούται. Μπορεί να έχει επιτεθεί σε δύο χώρες (Βενεζουέλα, Ιράν), αλλά ήταν για το καλό της ανθρωπότητας.
Σήμερα επίσης ο καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου Νετανιάχου κάνει ό,τι γουστάρει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και δεν τρέχει τίποτα.
Η Ευρώπη παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας, εκφράζει κάποιες αντιρρήσεις, αλλά επί της ουσίας, δεν ενοχλεί τον Μπίμπι, τον φίλο του Τράμπ, τον οποίο κυνηγάει για διαφθορά και η δικαιοσύνη του Ισραήλ.
Με βάση αυτά, αναρωτιέται κανείς, γιατί αύριο η Κίνα να μην πράξει κάτι ανάλογο στην Ταιβάν για να εφαρμόσει το επιθετικό δόγμα της «ένα κράτος, ένα έθνος, δύο συστήματα» και σε βάθος χρόνου να απορροφήσει την Ταιβάν; Υπάρχουν προηγούμενα που θα νομιμοποιηθούν, αυτή γιατί να μείνει έξω από τον χορό.
Πως είπατε; Το διεθνές δίκαιο κουρέλι; Σιγά την είδηση. Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία θα είναι. Το έχει πει ο μέγας Θουκυδίδης στο πολύ μακρινό παρελθόν: «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμη τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».
Στοιχεία δεν έχουν προσκομίσει, αλλά αυτό είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Άλλωστε αυτό που επιδιώκει ο αρχηγός τους, που συμπεριφέρεται σαν ψυχικά διαταραγμένος έφηβος, είναι να βάλει το βρόμικο χέρι του στο πετρέλαιο, τον χρυσό και τις σπάνιες γαίες. Διοικεί μια μεγάλη δύναμη που προωθεί τα συμφέροντα της με τη διπλωματία των κανονιοφόρων όπως την παλιά ...καλή εποχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των άλλων ιμπεριαλισμών.
Το 2025 το Νόμπελ Ειρήνης πήγε στην ακροδεξιά Ματσάδο που είχε ζητήσει από τους Αμερικανούς να διώξουν από τη χώρα της τον Μαδούρο. Το 2026 το Νόμπελ Ειρήνης πρέπει να το πάρει ο Τραμπ. Το δικαιούται. Μπορεί να έχει επιτεθεί σε δύο χώρες (Βενεζουέλα, Ιράν), αλλά ήταν για το καλό της ανθρωπότητας.
Σήμερα επίσης ο καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου Νετανιάχου κάνει ό,τι γουστάρει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη και δεν τρέχει τίποτα.
Η Ευρώπη παρακολουθεί από απόσταση ασφαλείας, εκφράζει κάποιες αντιρρήσεις, αλλά επί της ουσίας, δεν ενοχλεί τον Μπίμπι, τον φίλο του Τράμπ, τον οποίο κυνηγάει για διαφθορά και η δικαιοσύνη του Ισραήλ.
Με βάση αυτά, αναρωτιέται κανείς, γιατί αύριο η Κίνα να μην πράξει κάτι ανάλογο στην Ταιβάν για να εφαρμόσει το επιθετικό δόγμα της «ένα κράτος, ένα έθνος, δύο συστήματα» και σε βάθος χρόνου να απορροφήσει την Ταιβάν; Υπάρχουν προηγούμενα που θα νομιμοποιηθούν, αυτή γιατί να μείνει έξω από τον χορό.
Πως είπατε; Το διεθνές δίκαιο κουρέλι; Σιγά την είδηση. Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία θα είναι. Το έχει πει ο μέγας Θουκυδίδης στο πολύ μακρινό παρελθόν: «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμη τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».
Μητσοτάκης, ένα πολιτικά γλοιώδες «ΗΠΑλληλάκι» του Τραμπ
Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης ξεπέρασε κάθε όριο χυδαιότητας και πολιτικής ελεεινότητας. Φόρεσε τη στολή του «αμερικανοτσολιά» και με μια ανάρτηση..
από ημεροδρόμο
Οπρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης ξεπέρασε κάθε όριο χυδαιότητας και πολιτικής ελεεινότητας. Φόρεσε τη στολή του «αμερικανοτσολιά» και με μια ανάρτηση του στα social media, υιοθέτησε και αναμάσησε όλα τα άθλια προσχήματα της μαύρης προπαγάνδας του Λευκού Οίκου για την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.
Ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που έχει δώσει «γη και ύδωρ» στην κυβέρνηση Τραμπ, που έχει παραδώσει λιμάνια, βάσεις και αεροδρόμια στους ιμπεριαλιστές και τα αμερικάνικα μονοπώλια, έδειξε ότι μπορεί να βουτήξει πολύ βαθιά στο βούρκο της αθλιότητας για τα …«αφεντικά» από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο Μητσοτάκης με συνοπτικές διαδικασίες πέταξε στο καλάθι των σκουπιδιών τις ευαισθησίες του περί «Διεθνούς Δικαίου» που το επικαλείται μόνο όταν στέλνει «ραβασάκι» η Αμερικάνικη Πρεσβεία στην Αθήνα και ξεδιάντροπα δήλωσε: «Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» των ΗΠΑ!
Μάλιστα! Για τον Μητσοτάκη, τον επίδοξο τοποτηρητή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, η εισβολή σε μια χώρα, ο βομβαρδισμός υποδομών της, η απαγωγή του προέδρου της, η καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας της και οι εξαγγελίες Τραμπ ότι οι υπουργοί του θα διοικήσουν τη Βενεζουέλα, δεν είναι επί του …παρόντος! Αντίθετα βρήκε πολλές λέξεις για να ισχυριστεί ότι «ο Νίκολας Μαδούρο προήδρευσε μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε απίστευτα δεινά στον λαό της Βενεζουέλας». Ποια είναι αυτά δεν μας είπε. Γιατί πιθανά περιμένει να καθαρογραφεί το «ραπόρτο» από την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι τόσο υποτακτική στις επιταγές των ΗΠΑ που ο Μητσοτάκης περίμενε πρώτα να ολοκληρώσει τις δηλώσεις του ο Τραμπ – και αφού έχουν περάσει ώρες μετά την εισβολή – για να προχωρήσει σ’ αυτή την κατάπτυστη ανάρτηση του!
Πρόκειται ταυτόχρονα για μια δήλωση άκρως επικίνδυνη που νομιμοποιεί τις στρατιωτικές επιθέσεις και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπως αυτή που βιώνει εδώ και χρόνια ο κυπριακός λαός με την τουρκική εισβολή και κατοχή.
Σύμφωνα με την λογική Μητσοτάκη, που διαπερνά και τις επίσημες παρεμβάσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και χωρών μελών τους, μια ιμπεριαλιστική δύναμη μπορεί να οργανώνει πραξικοπήματα και ανατροπές κυβερνήσεων ανάλογα με τα συμφέροντα της. Κι όλα αυτά την ώρα που ο Τραμπ προαναγγέλλει αντίστοιχες επεμβάσεις και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Ο Μητσοτάκης για ακόμα μια φορά απέδειξε περίτρανα ότι είναι ένα πολιτικά γλοιώδες «ΗΠΑλληλακι» του Τραμπ…
Ακολουθεί το άθλιο κείμενο Μητσοτάκη στο Facebook:
Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών. Προτεραιότητα πρέπει τώρα να είναι η εξασφάλιση μιας ειρηνικής και γρήγορης μετάβασης σε μια νέα κυβέρνηση χωρίς αποκλεισμούς που θα απολαμβάνει πλήρη δημοκρατική νομιμότητα.
Η Ελλάδα θα συντονιστεί με τους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το θέμα. Παραμένουμε προσηλωμένοι στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)