Εις Μνημόσυνον (Άϊ Γαρούφαλλό μου) | The Last Note - Το τελευταίο σημείωμα

Τραγούδι: Εις Μνημόσυνον (Άϊ Γαρούφαλλό μου).

Μουσική: Αργύρης Κουνάδης (βασισμένο στο ισπανικό Gallo Rojo, Gallo Negro)

Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας. 

Τραγουδούν: Ασπασία Στρατηγού, Γιώργος Νταλάρας.

Αποσπάσματα από την ταινία "Το Τελευταίο Σημείωμα" (2017), σκηνοθεσίας Παντελή Βούλγαρη.

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι / σύννεφο έβαλαν γιορντάνι / κι άντρας ζωνει τ’ άρματά του / 

πάει ταμένος του θανάτου / Και ποιος θα σου κρατήσει / άσπρο στο χορό μαντήλι / 

μαγιάπριλο του κόσμου / πίκρα περπατάει στα χείλη / άι... γαρούφαλλό μου... / άι... γαρούφαλλό μου... 

Άλογο φαρί καβάλα / δράκοι του'στησαν κρεμάλα / μπρος στο μαρμαρένιο αλώνι / 

στέκει και το πεταλώνει / Ανέμη να γυρίσει / παραμύθι ν’ αρχινήσει / 

μαύρο κρασί να πιούμε / το φεγγάρι έχει μεθύσει / άι... γαρούφαλλό μου... / άι... γαρούφαλλό μου... / 

και στην άκρη, στο ποτάμι / μια φλογέρα, ένα καλάμι / κάνει τον καημό φλογέρα / 

το παράπονό του αέρα / Και ποιος θα σου κρατήσει / άσπρο στο χορό μαντήλι / 

μαγιάπριλο του κόσμου / πίκρα περπατάει στα χείλη / άι... γαρούφαλλό μου... / άι... γαρούφαλλό μου... 

Ποιος πονεί και ποιος το θέλει / του ανέμου οι Αρχαγγέλοι / του καπνού `ναι και τ’ ανέμου / 

δεν το βάσταξα ποτέ μου / Ανέμη να γυρίσει / παραμύθι ν’ αρχινήσει / μαύρο κρασί να πιούμε / το φεγγάρι έχει μεθύσει άι... γαρούφαλλό μου... / άι... γαρούφαλλό μου...

Αγάπη μου, συρρίκνωσα τις γεννήσεις!

 

Είναι δυνατόν να μας παραμυθιάζει η κυβέρνησή μας και να μας παραπλανούν οι εκπρόσωποί της;

Χρήστος Ξανθάκης

Καλά, αξέχαστη η απορία με την οποία έκλειναν τις συζητήσεις τους στο πάλαι ποτέ Alter ο άνκορμαν Νίκος Ευαγγελάτος με τον ρεπόρτερ Νίκο Τσιαμτσίκα:

“Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;”

Τη θυμάμαι ως μόνιμη επωδό χαρντκοράδικων ρεπορτάζ για τα όχι και τόσο παρφουμέ κοινωνικά συμβάντα της εποχής, που τάραζαν τα σώψυχα των τηλεθεατών.

Στο τέλος έγινε προφορικό meme, ακόμη κι εγώ το είχα πετάξει στον Τσιαμτσίκα τότε που έγραψα media στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία” και του πήρα  συνέντευξη για τη μπλουζ μπάντα του.

Ευτυχώς ο Νικόλας εκτός από ερευνητικό δαιμόνιο διέθετε και χιούμορ, οπότε δεν με διαολόστειλε!

Καμιά εικοσαριά έτη αργότερα, το ερώτημα θα μπορούσε να επαναδιατυπωθεί ως εξής:

Θα φέρουμε, άραγε, παιδιά σε αυτόν τον κόσμο;

Και η απάντηση θα ήταν κοφτή  και σύντομη:

Όχι…

Με βάση τα πρώτα στοιχεία, το περασμένο έτος καταγράφηκαν οι λιγότερες γεννήσεις στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, από το 1932.

Σύνολον 66.532, με πτωτική πορεία διαρκή από το 2010, το πρώτο έτος των μνημονίων δηλαδή, οπότε και καταγράφηκαν 114.766 γεννήσεις. Μια σχετική συγκράτηση της πτώσης είχαμε από το 2015 ως το 2020 και από εκεί και πέρα η κατηφόρα απέκτησε δραματικές διαστάσεις.

Η τελευταία τετραετία ήταν πραγματικά και  μακράν η χειρότερη.

Και είναι ν’ αναρωτιέται κανείς γιατί, αφού από τη μία πετάει η οικονομία μας και από  την άλλη χάρις στο brain regain επέστρεψαν από το εξωτερικό οι ηλικίες από 25 ως 35 έτη!

Ποιο οικονομικό άγχος σα να λέμε, που κρατάει μακριά τα ζευγάρια από τα μαιευτήρια και ποιες δυσκολίες γονιμότητας, να εδώ είναι οι πιο καρπεροί και οι πιο καρπερές;

Είναι δυνατόν να μας παραμυθιάζει η κυβέρνησή μας και να μας παραπλανούν οι εκπρόσωποί της;

Θα ρώταγα τον Τζάμπα, αλλά, ως γνωστόν, ο Τζάμπας πέθανε…

Εκείνο, πάντως, που παραμένει ολοζώντανο είναι το κύμα των δημοσιευμάτων για το πως “πεθαίνουμε σα χώρα”.

Μέρα δεν περνάει που να μη μας προκύψει ένα πιο τσίλικο,  ένα πιο καυτό, ένα πιο ζόρικο.

Με τίτλους φωτιά, που θα έκαναν ακόμη και τους παλιούς εφημεριδάδες να κοκκινίσουν απ’ τη ζήλεια τους.

Και εδώ είναι που καταφεύγει κανείς στη χείρα βοηθείας τόσο του σερτς όσο και του κόπυ πάστε για να θυμίσει κάτι που έγραφα πέρυσι, στα τέλη Αυγούστου στο Newpost:

“Επειδή σας έχω για έξυπνα παλικάρια και ακόμη πιο έξυπνες γοργόνες, θα σημειώσω το εξής:

Αν δεν δείτε να πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για την “κρισιμότητα” του δημογραφικού εντός των προσεχών εβδομάδων, κοιμηθείτε χαλαρά άνευ Ζάναξ.

Αν δείτε να πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για την «κρισιμότητα» του δημογραφικού εντός των προσεχών εβδομάδων, ετοιμαστείτε για τρεξίματα με τις αμβλώσεις.

Όπως νερό ένα πράγμα, αλλά αυτό το ξέρετε ήδη…”

Τα ανωτέρω πριν από εξήμιση μήνες, όταν δεν μας είχαν προκύψει ακόμη οι όχι και τόσο κομψές δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού στη Μίνα Καραμήτρου για το ζήτημα των αμβλώσεων.

Τις πέρασε ένα καλιμπράρισμα την επόμενη μέρα ομολογουμένως και σημείωσε ότι δεν αμφισβητεί τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά το αυτί του πρωτοκλασάτου στελέχους της που επέμεινε πως “οι αμβλώσεις είναι έγκλημα”, δεν είδα να το τραβάει.

Άλλωστε επανήλθε και η ιδία στο θέμα λίγες μέρες αργότερα, μιλώντας για οικονομικούς λόγους που οδηγούν πολλές γυναίκες στην άμβλωση και κάνοντας λόγο για 250.000 αμβλώσεις το χρόνο στη χώρα μας.

Το πρώτο ισχύει, όλοι  και όλες το ξέρουμε, το δεύτερο από που της προέκυψε, μόνο η Καρυστιανού το ξέρει…

Εν κατακλείδι;

Εν κατακλείδι, έχω την εντύπωση ότι δεν την γλυτώνουμε τη μετωπική.

Η οποία πολύ φοβούμαι ότι θα αποκτήσει και προεκλογικό χαρακτήρα, μιας και μεγάλος αριθμός ιεραρχών θα σπεύσει να καταθέσει στο τραπέζι σχέδιο περιορισμού των αμβλώσεων με αντάλλαγμα στήριξη στις κάλπες.

Και τότε;

Θα έχει ένα ενδιαφέρον, αναμφιβόλως, να μετρήσει κάποιος μέσα σε πόσα δέκατα του δευτερολέπτου οι μειλίχιοι φιλελεύθεροι θα μεταμορφωθούν σε βαρβάτους σκοταδιστές…

Υ.Γ.: Μην αγχώνεστε πάντως, δεν θα ξεμείνει η μαμά πατρίδα από κατοίκους:

Όπως έγραψε η “Καθημερινή”, πέρυσι εγκρίθηκαν συνολικά 8.879 άδειες παραμονής μέσω golden visa, αύξηση κατά 95 % σε σχέση με τις 4.535 που είχαν εγκριθεί το 2024!

newpost.gr

H ανθρωπιά είναι και η τελευταία μας επανάσταση

Κυκλοθυμικός

Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που χάρηκαν όταν 15 ψυχές κομματιάστηκαν στα νερά του αιγαίου, σε εκείνους που ενώ είχαν 5 νεκρές συναδέλφισσές τους, για ένα κομμάτι ψωμί ξεπούλησαν την αξιοπρέπεια τους. Σε εκείνους που βλέπουν το κτήνος δίπλα τους να γιγαντώνεται και αποφασίζουν να γίνουν ίδιοι με αυτό…
Η ιστορία μας ξεκινά στο καφενείο μίας μικρής Γαλλικής πόλης. Ο Μπερανζέ, ένας απλός άνθρωπος συναντά τον Ζαν. Καθώς κουβεντιάζουν, ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος! Ένας ρινόκερος περνά μέσα από την πόλη! Οι περαστικοί σοκάρονται, μα οι περισσότεροι προσπαθούν να βρουν εξηγήσεις για αυτό το απίθανο γεγονός… ήταν αφρικανικός ή ασιατικός; Είχε ένα ή δύο κέρατα; Μήπως είναι ψευδαίσθηση ή όχι; Σιγά σιγά, όμως, η ανησυχία μετατρέπεται σε αδιαφορία και οι περισσότεροι συνεχίζουν τη ζωή τους.
Η υπόθεση μετά από λίγο μεταφέρεται στο γραφείο όπου εργάζεται ο Μπερανζέ, εκεί βρίσκεται και η Νταίζη, με την οποία είναι ερωτευμένος. Στο γραφείο έχει ξεσπάσει καυγάς ανάμεσα στον Ντιντάρ και τον ευέξαπτο Μποτάρ. Ο Μποτάρ δεν πιστεύει ότι υπάρχουν ρινόκεροι παρά τους ισχυρισμούς διαφόρων αυτοπτών μαρτύρων, μέχρι που φεύγει εκνευρισμένος. Μετά από λίγο, ένας ρινόκερος εισβάλλει στο γραφείο, ενώ οι υπάλληλοι δραπετεύουν με κάθε τρόπο πανικόβλητοι. Αυτός ο ρινόκερος δεν είναι άλλος από τον Μποτάρ…
Ο Μπερανζέ αφού καταφέρνει να δραπέτευσε πηγαίνει να επισκεφθεί τον Ζαν τον οποίο βρίσκει βαριά άρρωστο. Ο Ζαν, ενώ στην αρχή είναι κατά των ρινόκερων, σταδιακά γίνεται πιο επιεικής απέναντί τους. Αρχίζει να τους υπερασπίζεται και να υποστηρίζει ότι είναι πιο φυσικό να είσαι ρινόκερος από το να είσαι άνθρωπος. Καθώς η σκηνή εξελίσσεται το πρόσωπό του αλλοιώνεται. Ένα κέρατο φυτρώνει στο κεφάλι του, το δέρμα του σκληραίνει, και η ομιλία του μετατρέπεται σταδιακά σε άναρθρα μουγκρητά. Ξαφνικά ο Ζαν επιτίθεται στον Μπερανζέ με οργή, σπάζει αντικείμενα, και στο τέλος βγαίνει στο δρόμο ως ρινόκερος, αφήνοντας τον φίλο του τρομοκρατημένο.
Οι μέρες περνούν και η πόλη έχει βυθιστεί στο χάος. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι έχουν μεταμορφωθεί σε ρινόκερους. Τα πάντα έχουν παραλύσει. Ο Μπερανζέ έχει κλειστεί στο σπίτι του. Προσπαθεί να πλυθεί, να ντυθεί, να κρατήσει την αξιοπρέπειά του. Η Νταίζη τον επισκέπτεται. Αρχικά αγκαλιάζονται, μιλούν για το μέλλον, φαντάζονται να φτιάξουν μαζί έναν δικό τους κόσμο. Εκείνος βρίσκει επιτέλους κουράγιο. Σιγά σιγά όμως η Νταίζη αλλάζει. Της φαίνεται γοητευτική η ελευθερία των ρινόκερων, το πόσο δυνατοί και αληθινοί φαίνονται, αρχίζει να λέει πως δεν αντέχει την ανθρώπινη αδυναμία, τις ενοχές, τα προβλήματα. Οι ρινόκεροι είναι χαρούμενοι. Τελικά, τον εγκαταλείπει και βγαίνει έξω να ενωθεί με το κοπάδι…
Ο Μπερανζέ μένει μόνος. Απελπισμένος, σκέφτεται ότι δεν έχει νόημα να μείνει άνθρωπος. Στέκεται μπροστά στον καθρέφτη, προσπαθεί να μουγκρίσει σαν ρινόκερος αλλά δεν μπορεί. Το πρόσωπό του παραμένει ανθρώπινο, η φωνή του ασθενική, και η μορφή του εύθραυστη. Στο τέλος, με όλη του τη δύναμη φωνάζει “Δεν θα υποχωρήσω! Δεν θα γίνω ρινόκερος!” Το έργο τελειώνει με τον ήχο του κοπαδιού των ρινόκερων να καλπάζει στους δρόμους, ενώ ο Μπερανζέ στέκει μόνος, αλλά άνθρωπος, μέσα στον απόλυτο τρόμο.
Και γιατί γράφω για το θεατρικό έργο του Ιονέσκο που με αυτόν τον τρόπο ήθελε να περιγράψει την σταδιακή αποκτήνωση των ανθρώπων στην περίοδο του μεσοπολέμου και την άνοδο του ναζισμού και του φασισμού; Επειδή κάτι τέτοιο ζούμε και εμείς από την περίοδο της οικονομικής κρίσης και μετά.
Αρχικά ήταν η Χρυσή Αυγή και η τεράστια υποστήριξη που είχε. Άγριοι, επιθετικοί, ογκώδεις, αναίσθητοι, οργανωμένοι σε αγέλες με σκοπό να σαρώσουν τα πάντα, με μια στρατιωτική ομοιότητα που έχει κατασπαράξει την μοναδικότητα και την προσωπικότητα των μελών της. Τρομακτικοί για εμάς, εντυπωσιακοί για την απαίδευτη μάζα. Αυτή που εξαιτίας της έλλειψης ταξικής συνείδησης δεν μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς προκαλεί τις κρίσεις, την φτώχια και την ανέχεια. Άλλωστε ο φασισμός δεν επικρατεί μόνο με φόβο, αλλά και με τη γοητεία που ασκεί η επίδειξη ισχύος. Επέλεξε λοιπόν η μάζα να τους μοιάσει, να τους ακολουθήσει στην “ελευθερία” που φαίνεται να είχαν. Έγιναν και αυτοί κτήνη. Επιτέθηκαν σε γείτονες τους, σε μετανάστες, σε κάθε έναν που θεωρούσαν ότι δεν ταίριαζε στο κτήνος που και οι ίδιοι επέλεξαν να μεταμορφωθούν. Κανονικοποίησαν την βία, τις δολοφονίες, τις απειλές. Αποδέχτηκαν να γίνουν ένα με την μάζα, με την αγέλη των παχύδερμων.
Και αν η Χρυσή Αυγή κατέρρευσε, η λογική του κτήνους παραμένει… Στον δρόμο και τις γειτονίες όπου η λογική του κάτσε φρόνιμα μην σε στείλω στο νοσοκομείο από το ξύλο, έχει επικρατήσει. Μαγκιά, κουτσαβακισμός και συνήθως σε αγέλες. Στις πορείες και στην αστυνομική βία που έφτασε να θεωρείται κάτι αυτονόητο. Μπάτσοι ντυμένοι εντυπωσιακά, γυμνασμένοι, πάνω σε μηχανές μεγάλου κυβισμού, με εξοπλισμό που τρομάζει και προκαλεί δέος, στην λογική της αγέλης να ξυλοκοπούν πολίτες, να καταχρώνται την εξουσία τους. Στους χώρους εργασίας όπου η ρουφιανιά και η λογική του πατώ πάνω στο πτώμα σου είναι μια κανονικότητα που ενισχύεται από όλους. Θέλουμε killers και όχι αλληλεγγύη θα σου πουν στις συνεντεύξεις για δουλειά. Είσαι πολύ ευαίσθητος για να αντέξεις. Εδώ είναι ο λάκκος με τα κτήνη, θα μεταμορφωθείς ή θα σε φάμε ζωντανό. Στην κοινωνική αλληλεγγύη, όπου πολύ συχνά ακούμε την φράση και εμένα τι με νοιάζει; Τι με νοιάζει που πέθανε σε ένα απαξιωμένο εθνικό σύστημα υγείας; Ας έκανε τα κουμάντα του να πλήρωνε το Υγεία ή το Metropolitan. Τι με νοιάζει που του παίρνουν το σπίτι και δεν έχει να πληρώσει για το ρεύμα; Ας πρόσεχε ο βλάκας. Τι με νοιάζει που έχει παιδί με αυτισμό, με σύνδρομο Down, ανάπηρο; Να μην το γεννούσε. Τι με νοιάζει ρε φίλε που είσαι ανάπηρος και θες να κυκλοφορήσεις; Κάτσε σπίτι σου ρε. Την βίασαν; Τι με νοιάζει. Ποιος ξέρει τι φορούσε, καλά της έκαναν δεν θα έπαθε και κάτι. Εξαϋλώθηκε μέσα σε ένα εργοστάσιο που ήταν ωρολογιακή βόμβα; Και μένα τι με νοιάζει; Εγώ ζω και θέλω να συνεχίσω να δουλεύω στο κάτεργο για τρεις και εξήντα. Έπεσε πάνω του σκάφος του λιμενικού και του διέλυσε το κορμί; Και λοιπόν; Να μην ερχόταν, να καθόταν στην χώρα του να πεθαίνει λίγο λίγο από την πείνα.
Και αν αυτή είναι η άμεση συμπεριφορά του κτήνους, υπάρχει και αυτή που είναι καμουφλαρισμένη με γραβάτες και ωραία λόγια περί αριστείας και τεχνοκρατών. Θα στηρίξεις τα κτήνη και θα γίνεις ένα με αυτά για μια θέση στο Δημόσιο, για μια θέση μετακλητού ή μπάτσου. Θα δεις 57 ψυχές να κομματιάζονται στις λαμαρίνες 2 τρένων που συγκρούστηκαν, αλλά εσένα τι σε νοιάζει ρε; Δικά σου παιδιά ήταν άλλωστε; Ας πρόσεχαν, ας είχαν λεφτά για αμάξι, για αεροπλάνο. Ένα κωλοτρένο θα σου χαλάσει την μπίζνα ρε; Πάμε καλά; Εσύ έχεις την επιδότηση, βρήκες το κόλπο. Λεβέντης ρε, μάγκας. Θα γίνεις ένα με τον τοπικό κομματάρχη, με το παχύδερμο, θα μπεις στην αγέλη και συ, άλλωστε τα λεφτά είναι πολλά, η εξουσία γλυκιά. Δεν είμαι μόνος μου ρε κοιτά. Είναι και άλλοι. Είναι όλο το νησί στο κόλπο και όλη η Ελλάδα. Εγώ επιδοτήσεις, ο άλλος διορισμό, ο άλλος ΕΣΠΑ κάποιος ακόμα κάτι μικρορουσφέτια. Και κοίτα τον όχλο, κοίτα τους ρινόκερους, πως κινούνται τόσο εντυπωσιακά σε κοπάδι, τίποτα δεν τους αναχαιτίζει, τίποτα δεν τους σταματά. Τόση δύναμη, τόση ισχύς. Άλλωστε ο ρινόκερος δεν είναι ένα ζώο με κακία από τη φύση του, είναι απλά ένα κτήνος χωρίς συνείδηση. Αυτό άλλωστε δεν επιδιώκει και η πιο ακραία μορφή του καπιταλισμού; Αυτού του συστήματος που γεννάει φασίστες, ανθρώπους δίχως κριτική σκέψη, μόνο με ένστικτα. Ένστικτο επιβίωσης… και ορμούν μόνο με το θυμικό του κοπαδιού.
Και μεις; Εμείς κάπου κλεισμένοι στο “σπίτι”, στον δικό μας μικρόκοσμο. Στο τελευταίο καταφύγιο ανθρωπιάς στην πόλη που καταρρέει. Στο μόνο μέρος που διατηρούμε μια ψευδαίσθηση κανονικότητας, να προσπαθούμε να κρατήσουμε την αξιοπρέπεια μας μέσα στο χάος και όσο “χάνουμε” φίλους και σχέσεις που κάποτε αγαπήσαμε, βλέποντάς τους και αυτούς στην αγέλη να φτάνουμε στο σημείο να κάνουμε τον εσωτερικό διάλογο… Άραγε αξίζει άραγε αυτό που ζω; Αξίζει να μην βγαίνει ο μήνας; Αξίζει να δουλεύω και στο τέλος να καταλήγω στους ψυχολόγους από την πίεση; Αξίζει να προσπαθώ να παραμείνω άνθρωπος; Αλλά ρε διάολε δεν γίνεται να είμαστε κάτι άλλο πέρα από άνθρωποι, δεν μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε κτήνη. Μπερναζέ και μεις αρνούμενοι να υποταχθούμε στην ισχύ του κοπαδιού.
Άλλωστε στο τέλος, η ανθρωπιά είναι και η τελευταία μας επανάσταση, ένας σιωπηλός θρίαμβος μέσα στην βαβούρα των ρινόκερων έξω από το σπίτι, που μας θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη είναι να πεις “Δεν θα γίνω κτήνος”, ακόμα κι αν είσαι μόνος.

Πηγή: Facebook

μέσω sioualtec.blogspot.com

Η Ιστορία ξαναφορά γερμανική στολή

Από NewsRoom3

Ένας από τους μεγάλους στοχαστές του γερμανικού πνεύματος, ο Φρίντριχ Χέγκελ, προσπαθώντας να συλλάβει τη λογική της Ιστορίας, κατέληξε στην ιδέα της επανάληψης των γεγονότων. Μια πρώτη φορά ως τραγωδία, μια δεύτερη ως γελοιοποίηση. Η φράση πέρασε στη συλλογική μνήμη μέσω του Καρλ Μαρξ, ο οποίος της έδωσε πολιτικό βάθος και ιστορική ειρωνεία. Η ακριβής πατρότητα ελάχιστα έχει σημασία μπροστά στο ερώτημα που τίθεται σήμερα με όρους αγωνιώδεις: μήπως η Ιστορία ετοιμάζεται να επαναληφθεί για τρίτη φορά. Και αυτή τη φορά όχι ως φάρσα, αλλά ως εφιάλτης. Όταν το υποκείμενο είναι η Γερμανία, η πιθανότητα δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Στο ίδιο μοτίβο εντάσσεται και η συστηματική επιχείρηση αναθεώρησης του παρελθόντος, με τεχνικές εξωραϊσμού, συμψηφισμών και απονεύρωσης της μνήμης για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Ιδίως στην Ελλάδα, όπου η γερμανική παρουσία άφησε πίσω της ένα αιματοβαμμένο αποτύπωμα που δύσκολα χωρά σε λέξεις.

Linkwise

Στη χώρα αυτή συντελέστηκε ένα ολοκαύτωμα περιορισμένης γεωγραφίας και απόλυτης αγριότητας. Από την Κρήτη έως το Κομμένο, από τα Καλάβρυτα έως τον Χορτιάτη. Ένα ολοκαύτωμα χωρίς φυλετική ή ρατσιστική ιδεολογία. Ένα ολοκαύτωμα καθαρά τιμωρητικό, σχεδιασμένο για να συντρίψει το ηθικό ενός λαού που τόλμησε να αντισταθεί. Το ήθος αυτής της αντίστασης αποτυπώνεται στα πρόσωπα των εκτελεσμένων. Στα βλέμματα ανθρώπων που γνωρίζουν τη μοίρα τους και παρ’ όλα αυτά δεν εκλιπαρούν. Δεν καταρρέουν. Στέκονται όρθιοι με οργή και αξιοπρέπεια.

Οι εκτελέσεις στο Σκοπευτήριο, οι μαζικές σφαγές σε χωριά και πόλεις, οι δολοφονίες αμάχων έξω από τα σπίτια τους, δεν αποτελούν παρεκκλίσεις. Αποτελούν τον κανόνα της κατοχικής πρακτικής. Γέροντες, γυναίκες, παιδιά, ανυπεράσπιστοι πολίτες, εξοντώθηκαν με μεθοδικότητα. Η νεότερη Ιστορία δεν προσφέρει πολλά αντίστοιχα παραδείγματα τέτοιας κλίμακας ωμής βίας. Ελάχιστοι λαοί μπορούν να σταθούν στον ίδιο κατάλογο αγριότητας.

Αυτή η πραγματικότητα δεν ξέφυγε από την αντίληψη των νικητών του πολέμου. Προς το τέλος της σύγκρουσης, όταν η ναζιστική μηχανή είχε καταρρεύσει, ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ εξέφρασε με ωμότητα την πεποίθησή του ότι το γερμανικό πρόβλημα δεν επιδέχεται επιφανειακές λύσεις. Η αγανάκτησή του ήταν τέτοια που οδήγησε σε σκέψεις ακραίας τιμωρίας, δείγμα του φόβου ότι το φαινόμενο θα επανεμφανιστεί.

Ο Χένρι Μόργκενταου, πιο ψύχραιμος αλλά όχι λιγότερο αποφασισμένος, πρότεινε έναν διαφορετικό δρόμο: την οριστική αποστέρηση της Γερμανίας από τα μέσα που της επέτρεψαν να μετατρέψει τις φιλοδοξίες της σε παγκόσμια καταστροφή. Ένα μεταπολεμικό σχέδιο αποβιομηχάνισης που θα ακύρωνε τις γεωστρατηγικές της δυνατότητες. Η συζήτηση έκλεισε με μια ξεκάθαρη απαίτηση: να μην υπάρξει ποτέ ξανά γερμανικός στρατός, γερμανική αεροπορία, γερμανικό πηλήκιο.

Η Ιστορία πήρε άλλη τροπή. Ο Ρούζβελτ πέθανε, ο Μόργκενταου παραμερίστηκε, οι νέες προτεραιότητες της Ουάσιγκτον στράφηκαν αλλού. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε, η Γερμανία ανασυγκροτήθηκε, χρηματοδοτήθηκε, ενισχύθηκε. Η ίδια βιομηχανική βάση που υπηρέτησε τον Χίτλερ επανήλθε ως πυλώνας της ευρωπαϊκής ισχύος και σήμερα στηρίζει ενεργά έναν ακόμη πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η στρατιωτική επιστροφή υπήρξε πλήρης. Στολές και σύμβολα επανεμφανίστηκαν, η Λουφτβάφε ανασυστάθηκε, γερμανικά αεροσκάφη συμμετείχαν σε βομβαρδισμούς στα Βαλκάνια. Σήμερα, το Βερολίνο προβάλλει ως υποψήφιος εγγυητής της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Χωρίς κοινωνική αντίδραση, χωρίς ιστορικό φρένο, οικοδομείται ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, σε απόλυτη αντιστοιχία με τις παραμονές των προηγούμενων καταστροφών.

Παράλληλα, ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση σύρεται σε έναν αγώνα εξοπλισμών, με τη Γερμανία να ορίζει και τον αντίπαλο. Η Ρωσία ανακηρύσσεται υπαρξιακή απειλή, σε μια επανάληψη παλιών λογαριασμών που ποτέ δεν έκλεισαν. Η ήττα του 1945 παραμένει αφομοίωτη, η πορεία του Κόκκινου Στρατού προς το Βερολίνο παραμένει τραύμα.

Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ζει πλέον σε καθεστώς υστερίας. Ένας ολόκληρος πολιτικός και μιντιακός μηχανισμός καλλιεργεί την ιδέα ενός επικείμενου ρωσικού κινδύνου, επενδύοντας σε μια ιστορική ρεβάνς που εξυπηρετεί τους ηττημένους του παρελθόντος. Η γερμανική φιλοδοξία να ελέγξει την άμυνα της ηπείρου αντιμετωπίζεται ως αυτονόητη. Η μνήμη των ευρωπαϊκών λαών τίθεται σε αναστολή.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η νέα γερμανική επιδίωξη για συμμετοχή στον πυρηνικό σχεδιασμό της Ευρώπης. Μέσω της αναδιάταξης της πυρηνικής αρχιτεκτονικής και της απομάκρυνσης από την αμερικανική ομπρέλα, η Γερμανία αποκτά ρόλο συνδιαχειριστή στρατηγικών αποφάσεων ύψιστου κινδύνου. Τα κλειδιά πολλαπλασιάζονται, οι ευθύνες διαχέονται, οι παλιές εμμονές επανέρχονται.

Το ερώτημα παραμένει αμείλικτο μπροστά στις εικόνες των εκτελεσμένων της Καισαριανής. Είναι δυνατόν οι ίδιοι μηχανισμοί που αιματοκύλισαν την Ευρώπη να παρουσιάζονται σήμερα ως προστάτες της; Είναι δυνατόν μια ανύπαρκτη απειλή να δικαιολογεί μια πραγματική πυρηνική περιπέτεια;

Αυτό που διαμορφώνεται δεν συνιστά ασφάλεια για τις επόμενες γενιές. Συνιστά ένα επικίνδυνο στοίχημα με την Ιστορία. Η Γερμανία επιστρέφει, επενδύοντας στην αμνησία και στη διάλυση της συλλογικής μνήμης. Γι’ αυτό η υπενθύμιση του παρελθόντος παραμένει πράξη πολιτικής ευθύνης. Και γι’ αυτό τέτοια κείμενα δεν αποτελούν πολυτέλεια, αλλά αναγκαιότητα.

www.primenews.press

Η σταθερότητα ως άλλοθι

του Απόστολου Αποστόλου

Η προεκλογική περίοδος άρχισε πριν ακουστεί το επίσημο σφύριγμα. Άρχισε με δίλημμα: «Μια Ελλάδα ασφαλής ή ακυβέρνητο καράβι;». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Γραμματείας Οργανωτικού της ΝΔ δήλωσε: «Η μάχη των επόμενων εκλογών έχει ήδη ξεκινήσει. Θα παραμείνει η Ελλάδα ασφαλής, ισχυρή και σταθερή σε μια τροχιά προόδου ή θα ρισκάρει; Θα ρισκάρει τις κατακτήσεις της για να μετατραπεί σ’ ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα σε αχαρτογράφητα διεθνή νερά;»  Έτσι λοιπόν, το πολιτικό αφήγημα συμπυκνώθηκε σε θαλασσινή μεταφορά. Η χώρα εισήλθε ξαφνικά σ’ ένα  σκηνικό διαφήμισης και οι πολίτες ως κομπάρσοι θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στον φόβο και στον… μεγαλύτερο φόβο.  Κανένας  απολογισμός, καμιά ουσιαστική αυτοκριτική, μόνο ένα τιμόνι υψωμένο σαν τρόπαιο και μια κοινωνία που καλείται να χειροκροτήσει, σαν να ήταν οι πολίτες της χώρας θεατές σε παράσταση τρόμου.

Η «ασφάλεια» έγινε λέξη πασπαρτού. Στην οικονομία, στους θεσμούς, στη γεωπολιτική. Μα όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο αδειάζει. Σε  ποια ασφάλεια αναφέρεται ο πρωθυπουργός;  Σε μια  ασφάλεια με υποκλοπές που τραυμάτισαν τον πυρήνα του κράτους δικαίου;  Σε μια ασφάλεια με τα Τέμπη να υπενθυμίζουν ότι οι υποδομές δεν λειτουργούν;  Σε μια ασφάλεια με σκάνδαλα που ξεπηδούν σαν υποσημειώσεις σε κρατικούς οργανισμούς; Και κάθε φορά, όταν η πραγματικότητα διαψεύδει τη ρητορική, επιστρατεύεται το «διαχρονικό»: φταίει το παρελθόν. Το παρόν απλώς… διαχειρίζεται.

Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, τα εκατομμύρια έφυγαν, οι ευθύνες χάθηκαν και οι υπογραφές έμοιαζαν  με λουλούδια σε μπουκέτο που κανείς δεν τα  άγγιξε. Και σα να μην έφταναν αυτά, ήρθε η υπόθεση της ΓΕΣΕ φάκελοι, καταγγελίες, ερωτήματα για διαχείριση και ελέγχους, όλα μπερδεμένα σ’ ένα δακτυλοδεικτικό παιχνίδι, σαν να λένε «δείτε πόσο πολύ προσπαθούμε να είμαστε νομότυποι».  Και έρχεται και η  ΔΥΠΑ, ο οργανισμός που υποτίθεται ότι στηρίζει ανέργους και ευάλωτους και εκεί καταγράφηκαν επίσης σοβαρά ερωτήματα για διαδικασίες, διαγωνισμούς και διαφάνεια. Κάθε φορά όμως,  η ίδια απάντηση: «Η Δικαιοσύνη θα κρίνει». Σωστό. Μα η πολιτική ευθύνη δεν είναι παράρτημα της ποινικής διαδικασίας, είναι η καρδιά που χτυπάει ή δεν χτυπάει στο σώμα της διακυβέρνησης.

Κι ενώ οι φάκελοι παραμένουν ανοιχτοί, εμφανίζεται το «παραθυράκι» για μείωση ΦΠΑ σύμφωνα με όσα είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε συνέντευξη του. Παραθυράκι  όμως,  όχι καθαρή δέσμευση. Η ακρίβεια δεν λύνεται με υπαινιγμούς, ούτε τα νοικοκυριά πληρώνουν τον λογαριασμό του ρεύματος με δηλώσεις προθέσεων. Το καράβι συνεχίζει να βαφτίζει τις ρωγμές «αναπόφευκτες», ενώ η κοινωνία καταλαβαίνει ότι η «ασφάλεια» που προβάλλεται είναι προϊόν συμβιβασμού, φόβου και επικοινωνιακής μαγείας, όχι ουσίας.

Και όσο τα σκάνδαλα σωρεύονται, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης φαίνεται να παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Η κριτική περιορίζεται σε «ήπια σχόλια», ενώ η κυβέρνηση αναπαράγει θριαμβευτικά τα επικοινωνιακά σποτ της. Κάθε αμήχανη ερώτηση ανασκευάζεται ή χάνει τον τόνο της, ενώ οι αντιπολιτευτικές αστοχίες μεγεθύνονται σε επικίνδυνες κρίσεις. Οι ειδήσεις μοιάζουν με καθρέφτη που κολακεύει τον καπετάνιο και αγνοεί τα μπουρίνια στο κατάστρωμα. Η ενημέρωση γίνεται θεατρική παράσταση. Έτσι  οι πολίτες βλέπουν θέαμα, όχι λογοδοσία. Το παιχνίδι είναι απλό,  προστασία εξουσίας και καλλιέργεια αίσθησης «αναγκαίας σταθερότητας». Οι δημοσιογράφοι μετατρέπονται σε καπετάνιους μικρού μεγέθους, που φουσκώνουν τα πανιά των κυρίων και αγνοούν τη φουρτούνα.

Στο φόντο, η κυβέρνηση υψώνει το ενεργειακό αφήγημα. Εξορύξεις, γεωπολιτική αναβάθμιση, διεθνείς συνεργασίες. Η χώρα ως ενεργειακός κόμβος, η Chevron αναλαμβάνει έρευνες και η ρητορική γίνεται πανηγυρική. Όμως οι ερωτήσεις επιμένουν. Ποιοι είναι  οι όροι; Ποιες  είναι οι εγγυήσεις; Ποιος ελέγχει τις συμβάσεις; Πώς διασφαλίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα σε περιοχές ευαίσθητες, όπως νότια του Καστελόριζου; Η ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί να είναι επικοινωνιακή φιέστα. Οι θαλάσσιες ζώνες δεν είναι γραμμές σε PowerPoint. Η χώρα δεν είναι οικόπεδο για business plan.

Να πούμε λοιπόν, ότι οι υποκλοπές δεν ήταν απλώς «μια δύσκολη στιγμή», ήταν ρήγμα στον πυρήνα της δημοκρατίας. Τα Τέμπη δεν ήταν «ανθρώπινο λάθος», ήταν τραγωδία που αποκάλυψε χρόνιες παθογένειες και κυρίως  πολιτική αδράνεια των τελευταίων ετών. Οι πολίτες παρακολουθούν μια πολιτική που βαφτίζει την αδράνεια «διαχείριση κρίσης» και την εγκληματική αμέλεια «αναπόφευκτο γεγονός». Ο καπετάνιος όμως συνεχίζει να χαμογελάει στον καθρέφτη.

Μπροστά σε όλα αυτά, το δίλημμα «σταθερότητα ή ακυβερνησία» μοιάζει όλο και πιο απλουστευτικό. Σταθερότητα σε τι; Στη διαχείριση κρίσεων που επαναλαμβάνονται; Στη συνήθεια των σκανδάλων που βαφτίζονται «μεμονωμένα»; Στην επικοινωνιακή υπεροχή που υποκαθιστά τον ουσιαστικό έλεγχο; Η ΝΔ γνωρίζει ότι η αυτοδυναμία δεν είναι αυτονόητη. Η πίεση προς τον ενδιάμεσο χώρο εντείνεται. Ενώ η πόλωση  λειτουργεί ως εργαλείο. Ή μαζί μας ή με το χάος. Μα η δημοκρατία δεν είναι παιδικό παιχνίδι με δύο στρατόπεδα. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να κρίνουν με βάση το σύνολο: έργο, αστοχίες, θεσμική συμπεριφορά.

Οι πολίτες δεν ζητούν αλάνθαστους κυβερνώντες, ζητούν καθαρές απαντήσεις. Ζητούν να μη μετατρέπεται κάθε σκάνδαλο σε επικοινωνιακή διαχείριση. Ζητούν να μη ακούν διαρκώς ότι «όλα είναι νόμιμα» όταν το θέμα αφορά ηθική και πολιτική ευθύνη. Και θέλουν να ξέρουν αν οι φορείς που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα  (ΟΠΕΚΕΠΕ,ΓΕΣΕ ΔΥΠΑ, ΓΕΣΕ) λειτουργούν με διαφάνεια ή με λογική «παραθυράκι για επικοινωνιακή ασφάλεια».

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν το καράβι θα έχει καπετάνιο. Είναι αν ο καπετάνιος δέχεται έλεγχο. Αν αναγνωρίζει λάθη. Αν αλλάζει ρότα όταν οι ενδείξεις το απαιτούν. Αν κατανοεί ότι η σταθερότητα δεν είναι άλλοθι για ακινησία.

Γιατί στο τέλος, το ακυβέρνητο καράβι δεν είναι εκείνο που θα  αλλάζει πορεία μέσα από δημοκρατική επιλογή, είναι εκείνο που θα επιμένει να διαφημίζει νηνεμία ενώ τα κύματα θα  χτυπούν ήδη τα πλευρά του. Και όταν οι πολίτες μπουν στο παραβάν, δεν θα ψηφίσουν τη μεταφορά του καραβιού. Θα ψηφίσουν αν πιστεύουν ότι η σταθερότητα που τους προτείνεται είναι εγγύηση διαφάνειας, ή απλώς ένα καλοτυπωμένο σωσίβιο επικοινωνίας.

--------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Διεθνών Δημοσίων Σχέσεων του Πανεπιστημίου Federiciana Ρώμης.

Πηγή: www.dromosanoixtos.gr

«Στην Ελλάδα κάποιοι δεν αναζητούν συμμάχους για τη χώρα αλλά νταβατζήδες»! Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

«Η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιβεί μεταξύ των συμφερόντων Τουρκίας-Ισραήλ…Κάποιοι λένε ότι αντί να γίνουμε τουρκικό σαντζάκι ας γίνουμε καλύτερα ισραηλινό προτεκτοράτο! Υπάρχει και η λύση να γίνουμε ανεξάρτητο κράτος κι αυτό υποστηρίζω». Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλά για το τρίγωνο Ελλάδας-Ισραήλ-Τουρκίας και εξηγεί γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει να βγει χαμένη απ΄αυτό. Μιλά για την πολιτική ελίτ η οποία «ψάχνει υποστηρικτές όχι για τη χώρα, αλλά για το πως θα παραμείνει στην εξουσία. Στην Ελλάδα κάποιοι αναζητούν νταβατζήδες κι όχι συμμάχους», λέει. Ο κ. Κωνσταντακόπουλος κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για τα ελληνοτουρκικά, την Κύπρο και τον ρόλο Ισραήλ και ΗΠΑ.

Καισαριανή: «Το τελευταίο σημείωμα» του Γιώργου Κρόκου

Δάσκαλος από την Ικαρία, πολιτικός κρατούμενος, εκτελεσμένος την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, σύμβολο αξιοπρέπειας και αντίστασης μέχρι τέλους

Πέτρος Κατσάκος

Οι πρόσφατες φωτογραφίες-ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας, απεικονίζοντας τις συγκλονιστικές τελευταίες στιγμές των 200 αγωνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έχουν κινητοποιήσει μια μεγάλη ιστορική έρευνα. Σκοπός της προσπάθειας, που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι να δοθεί ξανά «πρόσωπο» και ονοματεπώνυμο στους ήρωες της Πρωτομαγιάς του 1944 που χαράχτηκε με αίμα στη συλλογική μνήμη. Διακόσιοι πολιτικοί κρατούμενοι – στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές – οδηγήθηκαν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Ανάμεσά τους και ο Γιώργος Κρόκος, ένας δάσκαλος από την Ικαρία, ένας άνθρωπος που η ζωή του σφραγίστηκε από τις ιδέες και τη συνέπειά του.
Γεννημένος το 1905 ή το 1906 στο χωριό Στελί της Ικαρίας, μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια. Από τα δεκαέξι παιδιά που έφερε στον κόσμο η μητέρα του, επέζησαν τα δέκα, μια σκληρή υπενθύμιση των δυσκολιών της εποχής. Ο Γιώργος τελείωσε το Γυμνάσιο στην Ικαρία και συνέχισε τις σπουδές του στη Μυτιλήνη, στο Διδασκαλείο, επιλέγοντας τον δρόμο της εκπαίδευσης. Παράλληλα, εντάχθηκε στην αρχειομαρξιστική οργάνωση, αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στους πολιτικούς αγώνες της περιόδου. Για τις ιδέες και τη δράση του κυνηγήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς Μεταξά, συνελήφθη και φυλακίσθηκε μαζί με άλλους κομμουνιστές και τροτσκιστές στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Εκεί τον βρήκε ο πόλεμος του 40 και η γερμανική κατοχή αφού μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενους παραδόθηκε στους ναζί.
Το 1942, οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας μεταφέρονται στο Μεταγωγών Πειραιά, με προορισμό τόπους εξορίας στις Κυκλάδες. Ο Γιώργος Κρόκος προοριζόταν για τη Σίκινο. Στις 16 Μαρτίου 1942 στέλνει επιστολή στους δικούς του, πιθανότατα στην αδελφή του Άννα. Περιγράφει τον συνωστισμό, την εξαθλίωση και τους καθημερινούς θανάτους στα κρατητήρια. «Τον προηγούμενο μήνα πέθαναν 23 σε 28 μέρες σε αυτό το τμήμα», γράφει, ζητώντας, αν προλάβει κάποιος συγγενής, να τον επισκεφθεί.
Η Σίκινος, όμως, δεν ήταν ακόμη έτοιμη να δεχθεί εξόριστους. Αντί γι’ αυτό, μεταφέρεται στην Εύβοια μαζί με περίπου εβδομήντα ακόμη κρατούμενους τον Ιούλιο του 1942 και μοιράζεται σε τμήματα χωροφυλακής. Όσοι παρέμειναν, οδηγήθηκαν αργότερα στη Λάρισα και κατόπιν στο Χαϊδάρι.
Το πρωί της 1ης Μαΐου 1944, τα στρατιωτικά φορτηγά ξεκινούν για την Καισαριανή. Στον δρόμο προς τον τόπο της εκτέλεσης, ο Γιώργος Κρόκος ρίχνει ένα μικρό χειρόγραφο σημείωμα. Δέκα λέξεις όλες κι όλες, λιτές και συγκλονιστικές:

«Να σταλή: Άνναν Κ. Πλακίδη, Κάμπος Ικαρίας. Γιώργης Κρόκος. Σας φιλώ όλους. Απ’ τον τόπο της εκτέλεσης. 1-5-1944 πρωί».

Δέκα λέξεις που συμπυκνώνουν μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή αφιερωμένη στη γνώση, στην πίστη στις ιδέες, στην αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος. Ένα όνομα ανάμεσα στα διακόσια, που παραμένει ζωντανό στη μνήμη ως σύμβολο αντίστασης και θυσίας.

www.rosa.gr

Μετράει στην κάλπη η Αναθεώρηση;

Η συζήτηση περί την Αναθεώρηση όχι μόνο δεν θα φέρει την κυβέρνηση εγγύτερα προς το μικρό αλλά πολύτιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα κομμάτι του δημοκρατικού Κέντρου αλλά θα της γυρίσει μπούμερανγκ.

Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
 
Στο άρθρο του στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, ο αγαπητός συνάδελφος και φίλος Ευτύχης Βαρδουλάκης απαντάει, με την ανάλυσή του, στο ερώτημα αν η Συνταγματική Αναθεώρηση μπορεί να επηρεάσει και αυτή το εκλογικό αποτέλεσμα:
«Η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση έχει μεν θεσμική βαρύτητα, η εκλογική της βαρύτητα, ωστόσο, είναι περιορισμένη. Τα θέματα που θα κρίνουν τις ερχόμενες εκλογές είναι κυρίως αυτά που σχετίζονται με την οικονομία, την καθημερινότητα των πολιτών και τη γενική εικόνα της χώρας. Ζητήματα όπως αυτά που τίθενται στην εν λόγω συζήτηση έχουν την αξία τους, αλλά δεν θα κρίνουν τις εκλογές ως αυτοτελή διακυβεύματα», γράφει.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει ούτε μία έρευνα κοινής γνώμης που να δείχνει πως ό,τι άπτεται των θεσμών ιεραρχείται ψηλά από τους πολίτες. Ναι, η Διαφθορα δηλώνεται ως σημαντικό πρόβλημα της χώρας αλλά η λειτουργία των θεσμών δεν απασχολεί ιδιαίτερα την κοινή γνώμη και αυτό το διατυπώνω με μεγάλο σεβασμό προς τους συμπολίτες μας που έχουν πέσει θύματα της απαξιωσης τους (πχ στην υπόθεση των υποκλοπών).
Οι θεσμοί και η λειτουργία τους «δεν πουλάνε» και οι λόγοι έχουν αναλυθεί πολλάκις και από πολλούς με στιβαρή θεωρητική κατάρτιση, δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω παπαγαλιζοντας.
Διαφωνώ όμως με όσα γράφει ο Ευτύχης Βαρδουλάκης για τον τρόπο που πρέπει να τοποθετηθεί το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα της δημοκρατικής Αντιπολίτευσης στην πρόσκληση του Πρωθυπουργού για διάλογο.
«Αν επιλέξει μια στρατηγική άρνησης ή απαξίωσης της θεσμικής διαδικασίας, κινδυνεύει να παραχωρήσει «μέτρα» στη Ν.Δ. Πολλώ δε μάλλον όταν συνοδεύεται από επιχειρήματα τύπου «επειδή κάνατε το Α ή το Β, δεν δικαιούστε σήμερα να πράξετε το Γ», που θυμίζουν περισσότερο φοιτητικό αμφιθέατρο παλαιότερων δεκαετιών παρά μια διαδικασία με θεσμική βαρύτητα», γράφει ο Ευτύχης Βαρδουλάκης.
Όχι. Σε καμία περίπτωση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να προσποιηθεί ότι συζητάει σοβαρά το ζήτημα της Αναθεώρησης με μια κυβερνητική πλειοψηφία που όχι μόνον απαξιώνει συστηματικά το Σύνταγμα αλλά χρησιμοποιεί την Αναθεώρησή του είτε για να προσεγγίσει, όπως διαρρέει στις στήλες παραπολιτικής, το Κέντρο είτε για να καμωθει τη θεσμική, τον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησής της και μετά απ’ όσα έχουν συμβεί.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ να δεχτεί να γίνει κομπάρσος του Κυριάκου Μητσοτάκη και μάλιστα για ένα θέμα που δεν καίει τους πολίτες;
Αν η συζήτηση αφορούσε την Παιδεία ή την Υγεία ή τη διαχείριση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης (όσα έχουν απομείνει, τέλος πάντων) τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αλλά γι αυτά, που καίνε τους Έλληνες, η κυβέρνηση και μάλιστα με τρόπο επιδεικτικό, αρνείται να συζητήσει το ο,τιδήποτε, με τον οποιονδήποτε.
Μάλιστα, τα στελέχη και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να μπαίνουν σε αυτή τη συζήτηση στα πάνελ και σε κάθε δημόσια συζήτηση:
«Ας φέρει η κυβέρνηση τις προτάσεις της και θα δούμε. Για την ώρα αυτά που «καίνε» τους πολίτες είναι τα θηριώδη προβλήματα της καθημερινότητας και η ανικανότητα της Νέας Δημοκρατίας να τα επιλύσει».
Αυτή είναι μια καλή απάντηση που φέρνει ψήφους.
Θα έλεγα ακόμα ότι είναι εξαιρετικά έξυπνο αλλά κυρίως αποτελεσματικό για το ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία του να αφήσει τον π. Πρόεδρο του κόμματος Βαγγέλη Βενιζέλο «να καθαρίσει» εκείνος με την κυβέρνηση.
Είναι ο καταλληλότερος λόγω της αναμφισβήτητης θεωρητικής του επάρκειας αλλά κυρίως γιατί πείθει το δημοκρατικό Κέντρο που τον εμπιστεύεται και με το οποίο ποτέ δεν έχασε την επαφή του, αντίθετα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που δείχνει να θυμάται τον κόσμο αυτό μόνο όταν ζορίζεται.
Θα τολμήσω και μια πρόβλεψη: η συζήτηση περί την Αναθεώρηση όχι μόνο δεν θα φέρει την κυβέρνηση εγγύτερα προς το μικρό αλλά πολύτιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα κομμάτι του δημοκρατικού Κέντρου αλλά θα της γυρίσει μπούμερανγκ.
Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση, οι υπουργοί και τα στελέχη της ΝΔ, αδυνατούν να τοποθετούνται με τη μετριοπάθεια που αξιώνουν από το ΠΑΣΟΚ. Είναι διαρκώς εριστικοί, επιθετικοί και απειλούν τους πάντες. Αν η συζήτηση για την Αναθεώρηση απαιτεί μετριοπάθεια τότε η παρούσα ΚΟ της ΝΔ είναι η πλέον ακατάλληλη για να την ξεκινήσει.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποφύγει την παγίδα της συζήτησης για την Αναθεώρηση και μάλιστα χωρίς κόστος, αν την αφήσει στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Αυτός ξέρει.

www.news247.gr

Η αόρατη φυλακή του φόβου και η μηχανική της υποταγής

 

από NewsRoom3

Η ανθρωπότητα κινείται μέσα σε έναν αθέατο κλοιό, δεμένη όχι με αλυσίδες, αλλά με τους ίδιους της τους φόβους. Ο τρόμος απέναντι στην αβεβαιότητα, την απώλεια και τη μεταβολή έχει μετατραπεί σε εργαλείο κυριαρχίας, σε μια αθόρυβη αλλά απόλυτα αποτελεσματική τεχνική εξουσίας. Κάθε ρωγμή αυτοπεποίθησης, κάθε ανασφάλεια και κάθε εσωτερικός δισταγμός αξιοποιείται συστηματικά ως μοχλός χειραγώγησης. Οι κοινωνίες δεν υποτάσσονται από άγνοια, αλλά επειδή οι μηχανισμοί εξουσίας γνωρίζουν πώς να μετατρέπουν τις ανθρώπινες αδυναμίες σε μέσα ελέγχου.

Η προπαγάνδα λειτουργεί με ακρίβεια. Διαχέει ψευδείς αφηγήσεις, κατασκευάζει φαινομενικές επιλογές που στην πράξη είναι προσχεδιασμένες παγίδες και εγκλωβίζει τη συνείδηση σε έναν φαύλο κύκλο άγχους, ενοχής και διαρκούς ανασφάλειας. Η υποταγή δεν επιβάλλεται πάντα με βία· παράγεται μέσα από τον φόβο που καλλιεργείται και συντηρείται. Ο φόβος έχει εξελιχθεί στο πιο αποτελεσματικό όπλο της εποχής.

Η κατανόηση αυτού του μηχανισμού αποτελεί το πρώτο ρήγμα στο οικοδόμημα της εξάρτησης. Όποιος αντιμετωπίζει χωρίς υπεκφυγές τις φοβίες του και αποδέχεται την αλήθεια, αποκτά πρόσβαση σε μια μορφή ελευθερίας που δεν παραχωρείται, αλλά κατακτάται. Η σιωπηλή αυτή υποταγή δεν είναι τυχαία· αποτελεί προϊόν ενός ψυχολογικού μηχανισμού μελετημένου, καταγεγραμμένου και αξιοποιημένου.

Ο μηχανισμός αυτός φέρει το όνομα γνωστική ασυμφωνία. Πρόκειται για τον όρο που εισήχθη στην ψυχολογία στα μέσα του 20ού αιώνα, για να περιγράψει την εσωτερική σύγκρουση που βιώνει ο άνθρωπος όταν οι πεποιθήσεις, οι αξίες και οι σκέψεις του αλληλοαναιρούνται. Η σύγκρουση αυτή γεννά έντονη ψυχική δυσφορία και πίεση. Για να μειωθεί, ο άνθρωπος αναζητά διεξόδους που συχνά δεν περνούν από τη λογική, αλλά από τη δικαιολόγηση, την άρνηση και την επιλεκτική τύφλωση απέναντι στα γεγονότα.

Η γνωστική ασυμφωνία δεν περιορίζεται σε ένα ατομικό ψυχολογικό σύμπτωμα. Συνιστά πεδίο σύγκρουσης της συνείδησης με την πραγματικότητα. Κάθε φορά που η αλήθεια διαψεύδει τις βεβαιότητές μας, προκαλεί αναστάτωση και αποδιοργάνωση. Η ανακούφιση αναζητείται συχνά στην αυταπάτη και στη σύγχυση, όχι στην αναθεώρηση στάσεων.

Στην καθημερινή ζωή, το φαινόμενο εκδηλώνεται με απλότητα και σκληρότητα. Άνθρωποι επιμένουν σε συμπεριφορές που γνωρίζουν ότι τους βλάπτουν, αδιαφορούν για συνέπειες που βλέπουν να εξελίσσονται μπροστά τους και εξοικειώνονται με την αδικία μέσω γενικευμένων δικαιολογιών. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί απλώς ψυχική αμηχανία, αλλά μορφή εσωτερικής αιχμαλωσίας.

Σε συλλογικό επίπεδο, η γνωστική ασυμφωνία μετατρέπεται σε εργαλείο ισχύος. Κρατικοί μηχανισμοί, πολυεθνικά συμφέροντα και δομές επιρροής παράγουν αντιφατικά μηνύματα που διασπείρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Η κοινωνία βομβαρδίζεται με διακηρύξεις περί ελευθερίας και προόδου, την ίδια στιγμή που εγκαθιδρύονται πρακτικές ελέγχου και περιορισμού. Τα ψεύδη εκτίθενται, αλλά η συμμόρφωση συνεχίζεται, επειδή η εσωτερική σύγκρουση προκαλεί φόβο μεγαλύτερο από την ίδια την αλήθεια.

Ολόκληρες κοινωνίες λειτουργούν μέσα σε μια συλλογική ψευδαίσθηση. Η προπαγάνδα γίνεται αποδεκτή όχι λόγω έλλειψης πληροφόρησης, αλλά επειδή η αλήθεια παράγει ένταση που πολλοί αδυνατούν να αντέξουν. Η ασφάλεια της αυταπάτης φαντάζει προτιμότερη από την αβεβαιότητα της ελευθερίας. Η ιστορική επανάληψη αυτού του μοτίβου αποκαλύπτει ανθρώπους που βλέπουν την πραγματικότητα να απογυμνώνεται και παρ’ όλα αυτά προσκολλώνται σε κατασκευασμένες αφηγήσεις.

Η γνωστική ασυμφωνία συνιστά τη σιωπηλή φυλακή της εποχής. Η απελευθέρωση δεν πηγάζει από εξωτερικές ρυθμίσεις ή θεσμικές παρεμβάσεις, αλλά από την απόφαση να αντιμετωπιστεί η εσωτερική σύγκρουση χωρίς παραμορφώσεις. Η αναγνώριση της αντίφασης και η αποδοχή της αλήθειας αποτελούν πράξεις ρήξης με τη μαζική χειραγώγηση.

Η εποχή της ασυμφωνίας λήγει μόνο όταν ο άνθρωπος καλλιεργεί αντίληψη, ασκεί κριτική σκέψη και παύει να φοβάται την αλήθεια. Τότε η γνώση παύει να είναι παθητική πληροφορία και μετατρέπεται σε δύναμη, σε αντίσταση και σε πλήρη απελευθέρωση.

www.primenews.press

82 χρόνια μετά, σύντροφε, είδα το πρόσωπό σου…

Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από χθες το βράδυ με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή αποτελούν ντοκουμέντο με μεγάλο ιστορικό βάρος για τη σύγχρονη Ελλάδα.

Δήμητρα Μυρίλλα

Μέχρι χθες ήσουν ένα σχεδόν μυθικό, μεταφυσικό πρόσωπο. Η θυσία σου μπροστά στο τοίχο της Καισαριανής ήταν ο τροχειοδείκτης μας για μια στάση ζωής που έστω λίγο θα ακουμπούσε την δική σου καθάρια και ακλόνητη συνείδηση.

Είχες όνομα, μα δεν είχες πρόσωπο.

Το παράστημά σου μόνο να το φανταστώ μπορούσα, να το πλάσω μέσα στο μυαλό μου έτσι όπως αρμόζει στους αντρειωμένους. Την περήφανη κορμοστασιά σου μπροστά σε εκείνον τον τοίχο τη σχημάτιζα όπως πρόσταζε η απόφασή σου να παλέψεις για έναν κόσμο που ταιριάζει στον Ανθρωπο, χωρίς να υποχωρήσεις ούτε σπιθαμή πίσω από αυτό το ιδανικό. Οπως προστάζει η απόφαση να είσαι κομμουνιστής και να πράττεις ως κομμουνιστής, χωρίς ναι μεν, αλλά, ίσως και διότι… μπροστά στο ναζιστικό τέρας.

Και ναι, ήξερα, όλοι μας ξέραμε, πως μόνο το ξάστερο βλέμμα, το  όρθιο κορμί, το αγέρωχο στήθος, σου ταίριαζε καθώς κοιτούσες την κάνη των ναζί λίγο πριν την τελευταία βολή.

Βέβαια, ήταν κι εκείνη η συγκλονιστική περιγραφή της Μέλπως Αξιώτη στις "Πρωτομαγιές 1886-1945", όταν μιλάει για στην Πρωτομαγιά του 1944. «Απ’ το κατώφλι κι ύστερα, τους τρέχανε μες στα μαύρα καμιόνια οι Γερμανοί, κι εκείνοι τραγούδαγαν. Μπρουμουτισμένοι, στοιβαγμένοι, σα να ‘ταν κιόλας ψόφιο πράμα, κι ωστόσο τραγούδαγαν. Ο έξω κόσμος ωσάν αστραπή το ‘μαθε. «Κουβαλούν μελλοθάνατους από το Χαϊδάρι στο Θυσιαστήριο! (…) Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγούδαγαν «40 παλικάρια» «έχε γεια, καημένε κόσμε» και τον εθνικό ύμνο μας. Στο πέρασμά τους πέταξαν ένα δαχτυλίδι με τ’ όνομα, ξέσκισε μια γυναίκα λουρίδα απ’ το ρούχο της και την πέταξε, και πολλοί επιμένουν πως πέταξαν κι ένα άσπρο κουρέλι όπου με αίμα είχανε γραμμένα: «Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία». Δεν επιτρέπονταν μολύβι και χαρτί απάνω τους. Γιατί να μην είνε αλήθεια; Οσα που κάμανε, ήταν λιγότερα απ’ αυτό;»

Ηταν και οι σπαρακτικές προφορικές μαρτυρίες:

«Με το τελευταίο αυτοκίνητο στην τελευταία παρτίδα ένα παιδί που δεν θάταν ούτε 16 χρονών κατέβηκε με τον πατέρα του. Το σήκωσα ανάλαφρα και το έβαλα μαζί με τον πατέρα του μέσα στο αυτοκίνητο για να πάνε έτσι αντάμα και στον τάφο. Στο μεταξύ σαν να επρόκειτο για “σφαχτάρια” έπεφταν στα καμιόνια τα κορμιά. (…)», περιγράφει Σπύρος Δημητρίου το 1980 (Ριζοσπάστης, 27 Απρίλη 1980, ρεπορτάζ του αείμνηστου κομμουνιστή δημοσιογράφου, Νίκου Καραντηνού)

Ηταν και το χαρακτικό του Τάσσου που αποτυπώνει όλη την τραγικότητα και τον ηρωισμό σου. 

Πολιτισμός - Χαρακτική - Τάσσος - Πρωτομαγιά, 1944
 - Καισαριανή - 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές

Ηταν και τα σημειώματα που έριξες εσύ και οι άλλοι μελλοθάνατοι σύντροφοί σου μέσα από τα γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια και διασώθηκαν από τον κόσμο που σας αποχαιρετούσε. 

«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου», (Ναπ. Σουκατζίδης). 

«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος», (Ν. Μαριακάκης). 

Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές», (Μ. Ρεμπούτσικας). 

Ναι, ήταν όλα αυτά,  αλλά το πρόσωπό σου έλειπε…

Και ξαφνικά, η ιστορία, η μνήμη, η απόδοση τιμής, απέκτησαν υλική υπόσταση.

82 χρόνια μετά…

Εχεις βλέμμα, φωνή, βάδισμα. Σε ακούω να τραγουδάς και νιώθω τον χτύπο της καρδιάς σου καθώς αγέρωχος κοιτάς τον εκτελεστή σου.

Είδα το πρόσωπό σου, το ύστατο κοίταγμά σου στη ζωή εκείνο το πρωτομαγιάτικο πρωϊνό, την περπατησιά σου όταν βάδιζες στο Σκοπευτήριο, την κορμοστασιά σου όταν στάθηκες στον μαρτυρικό τοίχο.

Ορθοστατών και ορθοβαδίζων.

Είδα την υψωμένη γροθιά σου, είδα το προτεταμένο στήθος σου μπροστά στην κάνη πριν ο ναζί αξιωματικός φωνάξει «Πυρ».

Σε βλέπω να ψηλώνεις πάνω από το μπόι σου, έτσι όπως σε είχα φανταστεί. 

“Φως όλα μέσα κ’ έξω”, λέει ο Ποιητής (Κ. Βάρναλης, Πρωτομαγιά του 1944)

«Χτυπάτε», λέει το σώμα σου. «Μα όσο κι οσο κι χτυπήσετε θα έρθει η στιγμή που το δίκιο θα υψωθεί και θα σας τσακίσει.»

Είδα τα χείλη σου μισάνοιχτα καθώς βαδίζεις τα τελευταία μέτρα στη ζωή μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής. Κι έτσι το υλικό τεκμήριο ήρθε και ταίριαξε με την γραπτή και προφορική αφήγηση.

Πήγες στο θάνατο τραγουδώντας. Οχι σαν μελλοθάνατος, αλλά σαν τελετουργία συλλογικού αγώνα και παρακαταθήκη για το μέλλον.

Οι φωτογραφίες, αυτό το αναπάντεχο δώρο, που εντελώς απρόσμενα ήρθαν στο φώς – λίγο πριν βγουν σε δημοπρασία – και αποτυπώνουν την τελευταία πορεία των 200 αντρειωμένων από το Χαϊδάρι ως τον τοίχο του Σκοπευτηρίου, προκαλούν κυριολεκτικό ρίγος συγκίνησης και πραγματικό συγκλονισμό.

Δεν είναι και λίγο να βλέπεις τα πρόσωπα των «ιερών και οσίων» αυτού του βασανισμένου τόπου.

Δεν είναι και λίγο να αποκτά σάρκα, οστά και ήχο εκείνη η τελευταία φράση της Μέλπως Αξιώτη:

“Ετσι γίνηκε η εχτέλεση των 200 ηρώων.”

Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από χθες το βράδυ αποτελούν ντοκουμέντο με μεγάλο ιστορικό βάρος για τη σύγχρονη Ελλάδα.

Ετούτη η ιστορία ανήκει στο λαό. Αλλά και αυτές οι μικρές φωτογραφίες, μεγάλης ιστορικής αξίας στο λαό ανήκουν επίσης…

Το αίμα των κομμουνιστών και των αντρειωμένων δεν βγαίνει σε δημοπρασία. Ιστορικά τεκμήρια τέτοιας βαρύτητας χρήζουν ανάλογου σεβασμού και διαχείρισης. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποτελούν αντικείμενο ιδιωτικής και εμπορικής εκμετάλλευσης.

www.imerodromos.gr

ΥΓ του blog: ...χωρίς λόγια....μια σκηνή μόνο από την ταινιά του Παντελή Βούλγαρη ¨Το Τελευταίο Σημείωμα.¨ με αναφορά στο ίδιο γεγονός....

Γεώργιος Μαργαρίτης: Οι προεκτάσεις από τις 8 φωτογραφίες - ντοκουμέντων 200 εκτελεσθέντων το 1944

Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας, Γιώργος Μαργαρίτης, μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί οι 8 φωτογραφίες - ντοκουμέντο από τους 200  εκτελεσθέντες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, είναι από τα "λάβαρα του λαού μας" και των αγώνων του για μία ελεύθερη πατρίδα. Την ώρα που "άγνωστοί" βεβήλωναν  τις πλάκες με τα ονόματα των εκτελεσθέντων στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, το "σφαγείο" εκατοντάδων Ελλήνων πατριωτών, η συγκινησιακή φόρτιση που έχει προκληθεί, χτυπάει κόκκινο, από το Σάββατο με την  δημοσιοποίηση των ιστορικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, με την αμφιλεγόμενη δημοπρασία στο eBay που διακόπηκε σήμερα το πρωί από τον ίδιο τον Βέλγο συλλέκτη. Ο Βέλγος συλλέκτης που έχει στην κατοχή του τις συγκλονιστικές φωτογραφίες στην Καισαριανή, με σημείωμα που έστειλε στην Εφημερίδα των Συντακτών δηλώνει ανοιχτός για εποικοδομητικό διάλογο με τις ελληνικές αρχές. Στο σημείωμα του ο Τιμ Ντε Κρένε από τη Γάνδη, αναφέρει πως «κατανοεί πλήρως ότι αυτές οι φωτογραφίες είναι ευαίσθητης ιστορικής φύσης». Επίσης, δηλώνει σοκαρισμένος βαθιά «από τη ζημιά που προκλήθηκε στο μνημείο της Καισαριανής χθες». «Γνωρίζω ότι τα συναισθήματα γύρω από αυτό το θέμα μπορεί να είναι σημαντικά και λυπάμαι που το θέμα οικειοποιείται και πολιτικά», υπογραμμίζει. Πριν από λίγο, οι φωτογραφίες «κατέβηκαν» από το E bay. «Σήμερα το πρωί, αποφάσισα προσωπικά να κλείσω τις δημοπρασίες του eBay σχετικά με τις ιστορικές φωτογραφίες της Καισαριανής», εξηγεί. «Δεν έχει ληφθεί ακόμη απόφαση για πώληση και παραμένω ανοιχτός σε εποικοδομητικό διάλογο με τις αρμόδιες ελληνικές κυβερνητικές αρχές σχετικά με το μέλλον αυτού του υλικού», τονίζει. Ο Γιώργος Μαργαρίτης, στον 98.4 συνέδεσε την ιστορικότητα της τότε εποχής και την μεγάλη λαϊκή αντίσταση με το σήμερα, όχι μόνο στο πεδίο της στρέβλωσης και σκόπιμης αναθεώρησης της Ιστορίας, αλλά και στο πως η ελληνική πολιτεία διαχρονικά, είναι απέναντι στα "λάβαρα των αγώνων" του απλού Ελληνικού λαού. 

Μενέλαος Χαραλαμπίδη «Τα λόγια μοιάζουν φτωχά»

.....για τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων της Καισαριανής

Newsroom

Συγκίνηση στην αριστερά και στον προοδευτικό κόσμο έχουν σκορπίσει οι φωτογραφίες που τέθηκαν προς δημοπρασία στο eBay και φαίνεται να απεικονίζουν τη στιγμή που κομμουνιστές οδηγούνται από τους ναζί τον Μάιο του 1944 στην Καισαριανή.  Ενώ έχει ήδη αρχίσει να φουντώνει η συζήτηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν από την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της ώστε να επιστρέψουν τα μοναδικά ντοκουμέντα στη χώρα, ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, με βαθιά γνώση των θεμάτων της Αντίστασης και της Κατοχής, έκανε μια πρώτο τοποθέτηση για το υλικό.
Με ανάρτησή του στο facebook υπογραμμίζει ότι «τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που μας δημιουργούν» και τονίζει πως «πρέπει να γίνει προσπάθεια ώστε αυτές οι φωτογραφίες να αποκτηθούν και να κατατεθούν σε επίσημο αρχειακό φορέα, με τον όρο ότι θα είναι διαθέσιμες στην έρευνα και ότι τα ψηφιακά τους αντίγραφα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς αντίτιμο σε εκδόσεις, εκθέσεις, ντοκιμαντέρ κ.ά. Μεγάλος αριθμός πολύτιμων πηγών (έγγραφα, φωτογραφίες, κινηματογραφικά αρχεία, αντικείμενα κ.ά.) αγοράζεται από ιδιώτες συλλέκτες, χρησιμοποιείται για ιδιωτική χρήση και δεν είναι διαθέσιμος στην έρευνα».

Αναλυτικά η ανάρτηση του ιστορικού
«Πρώτες σκέψεις για τις φωτογραφίες από την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που εμφανίστηκαν χθες προς δημοπρασία στο eBay: Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές. Τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που μας δημιουργούν.

Πρέπει να γίνει προσπάθεια ώστε αυτές οι φωτογραφίες να αποκτηθούν και να κατατεθούν σε επίσημο αρχειακό φορέα, με τον όρο ότι θα είναι διαθέσιμες στην έρευνα και ότι τα ψηφιακά τους αντίγραφα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς αντίτιμο σε εκδόσεις, εκθέσεις, ντοκιμαντέρ κ.ά. Μεγάλος αριθμός πολύτιμων πηγών (έγγραφα, φωτογραφίες, κινηματογραφικά αρχεία, αντικείμενα κ.ά.) αγοράζεται από ιδιώτες συλλέκτες, χρησιμοποιείται για ιδιωτική χρήση και δεν είναι διαθέσιμος στην έρευνα.
Οι φωτογραφίες αυτές χρειάζονται επιστημονική τεκμηρίωση. Βλέπουμε λήψεις από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, από τα γερμανικά φορτηγά που μετέφεραν τους κρατουμένους και από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι απεικονίζουν κάποιους από τους 200 εκτελεσμένους της Πρωτομαγιάς του 1944, γιατί η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις 10 Μαΐου 1944, με την εκτέλεση άλλων 100 πολιτικών κρατουμένων. Συνεπώς, πρέπει να αναγνωρίσουμε τουλάχιστον ένα από τα πρόσωπα που διακρίνονται σε αυτές.
Αν θέλουμε να αφηγηθούμε την ιστορία των κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αφετηρία μας δεν μπορεί να είναι η περίοδος της Κατοχής, αλλά εκείνη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936, που επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά με την υποστήριξη του βασιλιά. Και αυτό διότι οι 157 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι που είχαν συλληφθεί από τις αρχές ασφαλείας του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά την περίοδο 1936–1939 και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα γερμανικά στρατεύματα, όταν αυτά εισέβαλαν στη χώρα τον Απρίλιο του 1941. Όμως, και μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους, η διοίκηση των χώρων κράτησης των κομμουνιστών παρέμεινε στα χέρια της Ελληνικής Χωροφυλακής. Με άλλα λόγια, αυτοί οι άνθρωποι ήταν πρωτίστως θύματα του αντικομμουνιστικού ελληνικού κράτους και δευτερευόντως των Γερμανών κατακτητών.
Εκτός από τους 157 προπολεμικούς κομμουνιστές πολιτικούς κρατουμένους (από αυτούς, τρεις ήταν αρχειομαρξιστές και τέσσερις τροτσκιστές), μεταξύ των εκτελεσμένων της Πρωτομαγιάς του 1944 υπήρχαν και τουλάχιστον 22 μέλη του ΕΑΜ, τα οποία είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση.
Θα μπορούσαμε να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα για τα θύματα αυτά, καθώς έχουμε ηθική υποχρέωση να τιμούμε τη μνήμη τους. Όμως το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να κρατά κλειστά τα πολύτιμα για την έρευνα αρχεία των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 80 χρόνια από τη λήξη του πολέμου και 85 χρόνια από την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά».

Οι ιστορικοί περίπατοι του Χαραλαμπίδη

Ο ιστορικός, Μενέλαος Χαραλαμπίδης, συχνά διοργανώνει ιστορικούς περιπάτους σε διάφορα σημεία της Αθήνας, είτε γνωστά στο ευρύ κοινό, είτε άγνωστα, βασισμένος στην δική του προσωπική έρευνα.
Σκοπός είναι να φωτιστούν οι διαφορετικοί κόσμοι που δημιουργήθηκαν και συγκρούστηκαν στα χρόνια της Κατοχής: οι Αντιστασιακοί και τους Δωσίλογοι.
Οι περίπατοι βασίζονται στην έρευνα του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, Διδάκτορα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποιούνται από αυτόν. Στοιχεία για τους περιπάτους αντλούνται από τα βιβλία του «Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2012, «Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2014, “Οι Δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής”, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2023 και από τη διαρκή έρευνα γύρω από τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.
ΦΩΤ: Βλέπουμε λήψεις από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, από τα γερμανικά φορτηγά που μετέφεραν τους κρατουμένους και από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής 

Facebook

μέσω www.koutipandoras.gr

Ο Παναγόπουλος δεν είναι οικονομικό σκάνδαλο

 

Κώστας Βαξεβάνης

Αν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτοµέρειες, όπως λένε, τότε ο Βελζεβούλ στην υπόθεση του σκανδάλου µε τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο είναι η συνδικαλιστική παράταξη της ∆ΑΚΕ. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ µετέτρεψαν σε κόλαση την κυβέρνηση καταθέτοντας τις λεπτοµέρειες εκείνες που ο Μητσοτάκης δεν θα ήθελε ποτέ να γίνουν γνωστές. Στην ανακοίνωση της ∆ΑΚΕ δεν γίνονται αναφορές σε ένα σκάνδαλο οικονοµικού τύπου όπου πρωταγωνιστής είναι ο «ισοβίτης» πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ώστε να καρπωθεί η Ν∆ την πτώση του πασοκοτραφούς Παναγόπουλου.

«Η Νέα ∆ηµοκρατία και οι υπουργοί της είχαν άριστη και διαρκή συνεργασία µε τον πρόεδρο Παναγόπουλο και από κοινού καθόρισαν την πολιτική του Υπουργείου Εργασίας και τη στάση της ΓΣΕΕ» αναφέρεται στην ανακοίνωση για να καταλήξει στο συµπέρασµα: «Η πραγµατικότητα είναι σκληρή. Τυπικά ο πρόεδρος ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά ήταν στη Νέα ∆ηµοκρατία».

Ο Γ. Παναγόπουλος δεν ήταν ολίγο από Ν∆ και µπόλικο από ΠΑΣΟΚ. Είναι το εκφραστικό «όλο» από ένα σύστηµα συναινετικής λειτουργίας που κρύβεται πίσω από τις λεκτικές αντιπαραθέσεις. Επί των ηµερών του η ΓΣΕΕ ήταν θυγατρική των κυβερνήσεων και συνεταιριστική των εργοδοτών.

Στα 72 του χρόνια ο Γ. Παναγόπουλος έχει κατοχυρώσει τον τίτλο του επαγγελµατία συνδικαλιστή και ισόβιου προέδρου της εργατικής συνοµοσπονδίας. Είναι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κάποιος ότι η ΓΣΕΕ έχει περίπου έναν αιώνα ζωής και ο Γ. Παναγόπουλος είναι στο τιµόνι της για το ένα πέµπτο της ύπαρξής της. Η σχέση του γενικότερα µε τον συνδικαλισµό αριθµεί 40 χρόνια. Κάθε άλλος στη θέση του θα είχε αποχωρήσει. Αλλωστε η παραµονή του στην προεδρία γίνεται µε «παράθυρο νόµου». Οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα συνταξιοδοτούνται στον 67ο έτος της ηλικίας τους, αλλά ο Γ. Παναγόπουλος εκπροσωπεί τους εργάτες όντας θεωρητικά συνταξιούχος εδώ και χρόνια. Γαντζωµένος στην καρέκλα για το καλό της εργατικής τάξης που δεν έχει ούτε σκαµπό.

Λίγο αφότου ανέλαβε πρόεδρος στη ΓΣΕΕ (2006) οι εργαζόµενοι έχασαν το εισόδηµά τους µέσα στην κρίση, ζουν σε οικονοµική και εργασιακή ανασφάλεια και χάνουν κεκτηµένα. Παρ’ όλα αυτά η ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου αποδείχτηκε µια ανεκτική συνοµοσπονδία που έφτασε στο σηµείο να χειροκροτεί τα µνηµόνια.

Στον αντίποδα βέβαια της οικονοµικής ανέχειας των απλών εργαζόµενων ο συνδικαλιστικός ηγεµόνας τους ζει πλουσιοπάροχα, απολαµβάνει προνοµίων και διατηρεί πολυπλόκαµη εξουσία όχι ως εκφραστής της εργασίας, αλλά ως αµορτισέρ που αποσβένει τις συγκρούσεις που θα έπρεπε να υπάρχουν µε την εξουσία και τα συµφέροντα. Αν ο Γ. Παναγόπουλος δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουν οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σε κάθε περίπτωση ο «αλγόριθµος Παναγόπουλου» έχει ελάχιστες ηµέρες εργασίας, συνδικαλισµό νταραβεριού και όχι πεζοδροµίου, καλή προσωπική ποιότητα ζωής, απολαβές και απ’ ό,τι φαίνεται και περιουσία. Βασικό του συστατικό όµως είναι το θράσος.

Ο Γ. Παναγόπουλος εµφανίστηκε σε συνέντευξη Τύπου για να κατακεραυνώσει τους επικριτές του και να παραθέσει την ταπεινότητα της «βίλας και της πισίνας». Σύµφωνα µε αυτό το προτέρηµά του, διέθετε πισίνα (την αποκάλεσε στέρνα και µπορεί πραγµατικά να αποκαλείται έτσι στην οικοδοµική άδεια για φορολογικούς λόγους) την οποία χρησιµοποιούσε για θεραπεία η σύζυγός του ενώ αγόρασε τη βίλα σε πολύ χαµηλή τιµή γιατί έπεσε στην ανάγκη του πωλητή.

Η ουσία των κατηγοριών που απευθύνει η ανεξάρτητη αρχή για την καταπολέµηση του µαύρου χρήµατος στον Γ. Παναγόπουλο είναι άλλη. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ φαίνεται να έχει στήσει µια φάµπρικα µε κέντρα επαγγελµατικής κατάρτισης (ΚΕΚ) και να εισπράττει µαύρο χρήµα µέσω εικονικών εταιρειών από τις οποίες περνούσε η ανταπόδοση της µίζας «για τις δουλειές» που δεν ήταν δουλειές.

Για κάποιον περίεργο λόγο το βιογραφικό του Γιάννη Παναγόπουλου διαθέτει περισσότερες διοργανώσεις επιδοτούµενων εκπαιδεύσεων για ανέργους απ’ ό,τι διαµαρτυρίες για να µην υπάρχουν ανεργία και άνεργοι. Σύµφωνα δε µε τη συνδικαλιστική οργάνωση της Ν∆, ο ΚΕΚατζής πρόεδρος της ΓΣΕΕ είχε και περισσότερες σχέσεις µε υπουργούς Εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ευθύνονται για την επιβλαβή πολιτική απ’ ό,τι θα έπρεπε και µάλλον για τους λάθος λόγους. Ο Γιάννης Βρούτσης, ο Κωστής Χατζηδάκης και η Νίκη Κεραµέως είχαν ανάρµοστες σχέσεις µε τον Γ. Παναγόπουλο. Η (τότε) γενική γραµµατέας του υπουργείου Αννα Στρατινάκη, της οποίας ο σύντροφος συµµετείχε στο πάρτι που περιγράφει το πόρισµα της ανεξάρτητης αρχής, ήταν η ενδιάµεσος µεταξύ ΓΣΕΕ και υπουργείου, αλλά όχι για να υπογραφούν συλλογικές συµβάσεις ή να εξασφαλιστούν εργασιακά δικαιώµατα. Τα ενδιαφέροντα ήταν άλλα. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ επιµένουν ότι για όλα αυτά ήταν ενήµερη η κυβέρνηση και φυσικά ο πρωθυπουργός. Για όποιον αµφιβάλλει για το colpo grosso, οι νεοδηµοκράτες συνδικαλιστές γίνονται πιο συγκεκριµένοι:

«Ο τότε πρόεδρος της ∆ΑΚΕ, ως Γραµµατέας του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, κατήγγειλε τη λανθασµένη κατεύθυνση του ΙΝΕ, ακόµη και σχέδια επένδυσης ενός εκατοµµυρίου ευρώ σε Fund από τον πρόεδρο. Πρότεινε τη δηµιουργία αντιπροσωπευτικού προεδρείου, ώστε καµία παράταξη να µην έχει πλειοψηφία στο ΙΝΕ. Η πρόταση συζητήθηκε επίσηµα στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της ΓΣΕΕ. Ολοι όµως “στρογγύλεψαν τις γωνίες”, επιλέγοντας τη διαχείριση θέσεων και ισορροπιών. Η ∆ΑΚΕ ήταν ξεκάθαρη! ∆εν θα συµµετείχε σε προεδρείο όπου υπήρχε πλειοψηφία υπέρ του προέδρου. Τελικά, Γραµµατέας του ΙΝΕ έγινε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΠΑΜΕ κράτησε τη γνωστή διπλή στάση… τυπικά απείχε, ουσιαστικά όµως διατηρούσε άριστες σχέσεις και διαρκείς συζητήσεις στο γραφείο του προέδρου».

Είναι πραγµατικά εντυπωσιακό πώς η πιο ξεκάθαρη κριτική στην υπόθεση Παναγόπουλου και µάλιστα µε την πολιτική της διάσταση γίνεται από αυτούς που δεν το περιµένεις. Την ίδια τη ∆ΑΚΕ, η οποία χαλάει το αφήγηµα του παραταξιακού Παναγόπουλου για τον οποίο έχει ευθύνη ένα κόµµα. Ακόµη κι αν η αφετηρία τους µπορεί να είναι η προσωπική αντιπαράθεση µε τον Γ. Παναγόπουλο, όσα περιγράφουν είναι πραγµατικά γεγονότα. Στη ΓΣΕΕ υπήρχε ένα καθεστώς και ένας καθεστωτικός πρόεδρος. Το καθεστώς επήλθε ως συµφωνία στρογγυλοποίησης, συναίνεσης και συµψηφισµών. Σήµερα τα ίδια χαρακτηριστικά βλέπουµε στην πολιτική ζωή.

Αυτό που περιγράφεται ως οικονοµικό σκάνδαλο Παναγόπουλου είναι το αποτέλεσµα. Το οικονοµικό σκάνδαλο υπήρξε και διατηρήθηκε επί χρόνια γιατί επικράτησε η καρτελοποίηση του συνδικαλισµού. Ο κακός και γραφειοκρατικός συνδικαλισµός, που µπορεί να µην επιτελούσε το έργο που όλοι θα ήθελαν, έδωσε τη θέση του στον συνδικαλισµό της συνδιαλλαγής και της συναλλαγής. Φαίνεται ότι στον κατήφορο αυτό ο συνδικαλισµός προηγήθηκε. Σήµερα ακολουθεί το σύνολο της πολιτικής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο κύριος ευνοηµένος ως ο καταλληλότερος και πιο γνήσιος να εκφράσει τα προς εξυπηρέτηση συµφέροντα.

www.documentonews.gr

Νέα έρευνα υποδεικνύει την αιτία της σπάνιας παρενέργειας της πήξης του αίματος από το εμβόλιο COVID-19

από NewsRoom3

Στις αρχές του 2021, γιατροί σε διαφορετικές χώρες άρχισαν να παρατηρούν ένα σπάνιο αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο σύνδρομο σε ορισμένους ασθενείς μετά τον εμβολιασμό κατά της Covid-19. Πρόκειται για μια κατάσταση κατά την οποία το αίμα σχημάτιζε θρόμβους, την ίδια στιγμή που τα αιμοπετάλια μειώνονταν δραματικά, οδηγώντας σε απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές. Το φαινόμενο ονομάστηκε εμβολιοεπαγόμενη ανοσολογική θρομβωτική θρομβοπενία, γνωστή ως VITT, και για μεγάλο διάστημα η αιτία του παρέμενε αδιευκρίνιστη.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine ρίχνει φως στον μηχανισμό πίσω από αυτή τη σπάνια αντίδραση. Ερευνητές από την Αυστραλία, τη Γερμανία και τον Καναδά ανέλυσαν 100 περιστατικά ασθενών που είχαν λάβει εμβόλια αδενοϊικού φορέα και στη συνέχεια ανέπτυξαν VITT. Τα ευρήματά τους δείχνουν ότι το σύνδρομο πυροδοτείται από μια κρίσιμη μεταβολή στα αντισώματα, η οποία τα μετατρέπει από αβλαβή σε παθολογικά.

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, όταν το ανοσοποιητικό σύστημα έρχεται σε επαφή με έναν ιό, ένα βακτήριο ή ένα εμβόλιο που μιμείται λοίμωξη, ενεργοποιείται η μαζική παραγωγή αντισωμάτων. Τα αντισώματα αυτά προσδένονται στον «εισβολέα» και τον καθιστούν στόχο για την εξουδετέρωσή του από άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού. Κατά τη διαδικασία αυτή, τα αντισώματα υφίστανται μικρές μεταβολές ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικά.
Στην περίπτωση του VITT, ένα και μόνο γενετικό «σφάλμα» στη δομή ορισμένων αντισωμάτων αποδείχθηκε καθοριστικό. Η συγκεκριμένη μεταβολή τα έκανε πιο επιρρεπή στο να προσδένονται όχι στα συστατικά του αδενοϊού, αλλά στα αιμοπετάλια. Ο λόγος είναι ότι τμήματα των αιμοπεταλίων παρουσιάζουν δομικές ομοιότητες με τον αδενοϊό. Έτσι, τα μεταλλαγμένα αντισώματα προσκολλώνται στα αιμοπετάλια, τα ενεργοποιούν και τα οδηγούν σε συσσωμάτωση, δημιουργώντας θρόμβους μέσα στα αιμοφόρα αγγεία και ταυτόχρονα εξαντλώντας τον αριθμό τους στο αίμα.
«Αυτό ήταν ο κρίκος που έλειπε για να εξηγηθεί πώς μια φυσιολογική ανοσολογική απόκριση μπορεί, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, να εξελιχθεί σε επικίνδυνη», δήλωσε η Jing Jing Wang από το Πανεπιστήμιο Flinders, σε σχετική ανακοίνωση. Ο συν-συγγραφέας της μελέτης και ομότιμος καθηγητής παθολογίας και μοριακής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο McMaster, Theodore Warkentin, σημείωσε ότι δεν είναι σαφές γιατί προκύπτει αυτή η συγκεκριμένη μεταβολή, εκτιμώντας ότι ενδέχεται να αποτελεί τυχαίο γεγονός.
Η ανάλυση των ιατρικών δεδομένων των ασθενών αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ανοσολογική εκτροπή δεν εμφανίζεται μεμονωμένα. Οι ερευνητές εντόπισαν δύο ακόμη παράγοντες που φαίνεται να προδιαθέτουν την εμφάνιση του VITT. Ο πρώτος είναι η προηγούμενη λοίμωξη από αδενοϊό. Πολλοί από τους ασθενείς παρουσίασαν ταχεία και έντονη ανοσολογική απόκριση μετά τον εμβολιασμό, στοιχείο που υποδηλώνει ότι είχαν ήδη έρθει σε επαφή με αδενοϊούς στο παρελθόν και διέθεταν έτοιμα αντισώματα.
Ο δεύτερος παράγοντας αφορά τη γενετική προδιάθεση. Και οι 100 ασθενείς της μελέτης έφεραν έναν κοινό γονιδιακό τύπο, ο οποίος απαντάται περίπου στο 60% των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής. Το στοιχείο αυτό προσφέρει μια εξήγηση για το γεγονός ότι το VITT καταγράφηκε συχνότερα σε δυτικές χώρες. Πολλοί άνθρωποι φέρουν το συγκεκριμένο γονίδιο, αρκετοί έχουν εκτεθεί σε αδενοϊούς, και σε έναν εξαιρετικά μικρό αριθμό περιπτώσεων ο συνδυασμός αυτός οδηγεί στη μοιραία μεταβολή των αντισωμάτων.
Σύμφωνα με τον Warkentin, το σύνδρομο εκδηλώνεται μόνο σε άτομα που διαθέτουν τον συγκεκριμένο γονότυπο, αν και αναγνωρίζει ότι στην ιατρική δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες. Προηγούμενες έρευνες της ίδιας ομάδας έχουν δείξει ότι και οι ίδιες οι λοιμώξεις από αδενοϊούς μπορούν να προκαλέσουν παρόμοιες θρομβωτικές διαταραχές, ενώ δεν αποκλείεται και άλλοι ιοί να είναι σε θέση να πυροδοτήσουν αντίστοιχους μηχανισμούς.
Τα ευρήματα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για την ανάπτυξη ασφαλέστερων εμβολιαστικών σκευασμάτων, καθώς επιβεβαιώνουν ότι το φαινόμενο συνδέεται με τον αδενοϊικό φορέα και όχι με άλλα συστατικά. Παράλληλα, προστίθενται σε ένα ευρύτερο σώμα ερευνών που έχουν συνδέσει τόσο τη λοίμωξη COVID-19 όσο και τα εμβόλια mRNA με σπάνια επεισόδια θρομβώσεων, ενδεχομένως σε σχέση με τις πρωτεΐνες ακίδας.
Παρότι η μελέτη χαρτογραφεί με ακρίβεια τον μηχανισμό του VITT, το ερώτημα γιατί ο οργανισμός ορισμένων ανθρώπων ενεργοποιεί αυτή την αλυσιδωτή αντίδραση παραμένει αναπάντητο. Ο Warkentin επισημαίνει ότι η εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τύχη. Κάθε ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, και η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού αποκρίνεται με τρόπους που αποκλίνουν από το αναμενόμενο, ακριβώς επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα δεν λειτουργεί ποτέ με απόλυτα ομοιόμορφο τρόπο.

www.primenews.press

Ο αχάριστος κύριος Στουρνάρας

«Αν οι Συριζαίοι ήξεραν πως λειτουργούν οι θεσμοί της Ευρώπης, η θητεία του θα τελείωνε την επομένη της εκλογικής νίκης τους»

Γιώργος Λακόπουλος

Με την πιο μακροσκελή δήλωσή του, από την εκλογική ήττα του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για ένα ζήτημα που έφερε στην επικαιρότητα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας – από ένα βήμα που δεν προσήκει στο κύρος του κεντρικού τραπεζίτη της χώρας.
Για την ακρίβεια ανέφερε ότι οι σχέσεις του με τον Τσίπρα διαταράχθηκαν όταν απέρριψε τη διοίκηση μιας μικρής τράπεζας -και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έστειλε τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς στην εταιρία της συζύγου του.
Δεν έγινε ακριβώς έτσι, αλλά ο διοικητής κάνει τώρα το Ίδιο λάθος που έκανε ο τέως Πρωθυπουργός με την «Ιθάκη» του: άνοιξε μια συζήτηση για το παρελθόν που τον αφορά, ξύνοντας πληγές που έχουν κλείσει.
Δεν ζει ο ευπατρίδης Γιώργος Προβόπουλος για να πιάσει αυτή τη συζήτηση από την ενδοκυβερνητική διαπάλη που αφορούσε την αντικατάστασή του από τον Στουρνάρα, στην ΤτΕ.
Υπάρχει όμως ο Βαγγέλης Βενιζέλος που ως κυβερνητικός εταίρος και αντιπρόεδρος πίεζε τον ΠρωθυπουργόΣαμαρά να ανανεώσει θητεία του Προβόπουλου και πάντως να μην δώσει τον ρόλο στον Στουρνάρα.
Προβάλλοντας ότι είχε ήδη διαχειριστεί επί Σημίτη την πώληση μιας τράπεζας και όχι και πολύ αξιοθαύμαστα αποτελέσματα και ότι υπήρξε στέλεχος χρηματιστηριακής εταιρίας.
Γιατί ο Σαμαράς προτίμησε να τον αγνοήσει, παρότι είχε βαρύνοντα λόγο, επειδή ο Στουρνάρας ήταν «χρεωμένος» στο ΠΑΣΟΚ, παραμένει μυστήριο.
Εν πάση περιπτώσει ως νέος αρχιτραπεζίτης έκανε νωρίς το μόνο λάθος που δεν έπρεπε να κάνει: στις παραμονές των εκλογών του 2015, στράφηκε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, με κινδυνολογία για τις καταθέσεις
Αν οι Συριζαίοι ήξεραν πως λειτουργούν οι θεσμοί της Ευρώπης, η θητεία του θα τελείωνε την επομένη της εκλογικής νίκης τους.
Έφτανε ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός να στείλει στον Ντράγκι το φάκελο με τις παρεμβάσεις Στουρνάρα, που παραβίαζαν το ιερό κανόνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: ουδετερότητα , ανεξαρτησία και καμία εμπλοκή σε πολιτικές αναμετρήσεις.
Προτίμησαν να τον αφήσουν στις διαθέσεις της Κωνσταντοπούλου, που είχε κηρύξει τη Βουλή ανεξάρτητο κράτος και ετοίμαζε κρεμάλες.
Ό,τι καλύτερο για τον διοικητή, που συνέχισε να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση. Χωρίς καν να στείλει λουλούδια στο Μέγαρο Μαξίμου.
Δεν το έκανε ούτε στο τέλος της θητείας του το 2019 , όταν ο Τσίπρας, το βράδυ που έχασε τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου, κατέφυγε αψυχολόγητα σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Κακό του κεφαλιού του.
Αν συνέχιζε να κυβερνάει ως το φθινόπωρο που έληξε η συνταγματική θητεία της Βουλής, θα ασκούσε τα εξής προνόμια: θα διόριζε την ηγεσία των ανωτάτων Δικαστηρίων, θα τοποθετούσε όποιον ήθελε στην Κομισιόν και θα αντικαθιστούσε τον Στουρνάρα, που έληγε η θητεία του, στην Τράπεζα της Ελλάδας. Και τα σκυλιά δεμένα.
Με αυτό το ιστορικό – στο οποίο προστέθηκε και η αυτοκριτική για τη Νοβάρτις – η επίθεση Τσίπρα στον Στουρνάρα είναι ετεροχρονισμένη και ατυχής. Ας πρόσεχε…
Ο διοικητής -που δεν καταδέχθηκε να απαντήσει και το άφησε σε «κύκλους» του – βαρύνεται με το αδίκημα της αχαριστίας.
Για το παρελθόν και για το μέλλον: πώς να του κόψει την τρίτη θητεία ο Μητσοτάκης και να φανεί ότι υποκύπτει στις πιέσεις Τσίπρα;

www.anoixtoparathyro.gr

Λαμπρινή Θωμά "Γροιλανδία: Το δράμα μιας χώρας που οι πολίτες της παλεύουν με τον ρατσισμό και τον αφανισμό"

Την Γροιλανδία μας την «σύστησε» ο Τραμπ…Δυστυχώς… Το χειρότερο είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι το μοναδικό δράμα που έχει ζήσει ο λαός της Γροιλανδίας. Έχει ζήσει πολύ χειρότερα και πολύ πιο δραματικά γεγονότα…Ρατσισμό και συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης τους από τους «πολιτισμένους» Δανούς! Όχι τα «παλιά τα χρόνια». Αυτή η απάνθρωπη τακτική διήρκησε μέχρι το 1992! Ο τρόπος που προσπάθησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό με στόχο να τον ελέγξουν ή και να τον εξαφανίσουν είναι αποτρόπαιος. 57.000 άνθρωποι έχουν απομείνει στην Γροιλανδία ,μετά απ’  όλα αυτά. Και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ… Μόνο ένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης, μία δημοσιογράφος μ΄ έναν οπερατέρ- φωτογράφο τόλμησαν να ταξιδέψουν στην Γροιλανδία και τα όσα κατέγραψαν είναι απλά συγκλονιστικά. Το The Pressproject με τη δημοσιογράφο Λαμπρινή Θωμά και τον οπερατέρ-φωτογράφο Νίκο Βεντούρα με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ μας εξηγούν τι είχε συμβεί, τι συμβαίνει και τι έρχεται στην Γροιλανδία. Στο στούντιο του militaire channel η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά.