Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Δευτέρα 27 Απριλίου 2026

Η Ελλάδα «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» ,περιμένει…περιμένοντας!


του Σ
ΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Και περιμένοντας, περιμένουμε…
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής.
Κατάσταση αναμονής για τα επόμενα επιδόματα.
Ο πλανήτης βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής, αν θα ανοίξουν, φερ’ ειπείν, τα Στενά του Ορμούζ, αλλά στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αναμονή αν θα κάνει κόμμα ο Τσίπρας.
Θα κατέβει στην πολιτική για να κλείσει τις τράπεζες ή θα γίνει εν τέλει ληστής τραπεζών;
Αναμονή αν η κυρία Τζάκρη θα πάει στο ΠΑΣΟΚ ή αν ο Δούκας θα φάει τον Ανδρουλάκη στη στροφή, ή αν η κυρία Καρυστιανού μάθει να ξεχωρίζει την Αριστερά από τη Δεξιά.
Ο «Economist» αναρωτιέται αν αυτό που έρχεται είναι «πείνα» ή «λιμός», αλλά αυτά τα θέματα στην Ελλάδα είναι ταμπού. Τα συζητάει μόνον ο κ. Στουρνάρας με τον κ. Στουρνάρα, πλην όμως δεν σημειώνονται διαρροές για να μάθουμε κι εμείς τι τρέχει.
Η Ουάσιγκτον Ποστ, η Γουώλ Στριτ Τζέρναλ και οι Νιου Γιορκ Τάϊμς αναρωτιούνται αν ο Τραμπ είναι «παράφρων» ή «θεόμουρλος», αλλά η Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας χωρίς όμως να μπορεί να ποντίσει το καλώδιο στην Κάσο.
Η Ελλάδα είναι σε αναμονή! Πόσο θα ανέβουν οι τιμές την άλλη βδομάδα στα σούπερ μάρκετ; Πόσο ακόμα θα ακριβύνει η στέγη; Πόσες πρώτες κατοικίες θα χαθούν και θα μετατραπούν σε τάφους ονείρων;
Βρισκόμαστε σε αναμονή για τους επόμενους φακέλους ΟΠΕΚΕΠΕ και τους φακέλους τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. (Εδώ να σημειώσουμε: Γάτα η Κοβέσι! Ούτε ο Άδωνις μπόρεσε να την απαγάγει, ούτε ο Φλωρίδης να την εξαφανίσει).
Αλλά πάνω απ’ όλα σε αναμονή βρίσκεται η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Περιμένοντας τι άλλο ευχάριστο θα τους πει η προπαγάνδα και η Ομάδα Αλήθειας;
Περιμένοντας αν ο Μακάριος Λαζαρίδης θα πετάει φόλες σε κάθε αριστερό που θα κυκλοφορεί μετά την βραδινή απαγόρευση της κυκλοφορίας; Τι άλλο περιμένουν οι Έλληνες;
Μάλλον το επόμενο γκάλοπ…

«Η ευτυχία είναι επιλογή;»


Ευάγγελος Ορφανίδης

Κλινικός Ψυχολόγος

Κάποιος με ρώτησε … «Η ευτυχία είναι επιλογή;»
Θα σου πω κάτι που ίσως χαλάσει μερικά stories με motivational quotes, ηλιοβασιλέματα και λεζάντες τύπου «choose happiness». Όχι. Δεν είναι τόσο απλό.
Δεν ξυπνά ο άνθρωπος που πενθεί, που κουβαλά τραύμα, που παλεύει με άγχος, κατάθλιψη ή οικονομική ασφυξία και λέει «σήμερα διαλέγω ευτυχία», σαν να παραγγέλνει καπουτσίνο με κανέλα (οκ και κρουασάν με γέμιση pistachio.)
Αυτές οι ατάκες ακούγονται όμορφες, αλλά πολλές φορές είναι αφέλεια .. 
Η ευτυχία δεν γεννιέται απλά έτσι . Επηρεάζεται από το νευρικό σύστημα, από τις πρώτες σχέσεις δεσμού, από τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από το σώμα που κουράστηκε να αντέχει, από την αίσθηση ασφάλειας, από το αν υπάρχει νόημα να σηκωθείς το πρωί.Γιατί ένας άνθρωπος που έμαθε από μικρός να ζει σε ένταση, συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ηρεμία ως κάτι ασφαλές. Τη μπερδεύει με κενό. Τη χαρά με απειλή. Την αγάπη με κάτι προσωρινό που κάπου θα χαλάσει. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή που επίσης πονάει. Μπορεί να μην επιλέγεις πάντα τι θα νιώσεις, αλλά συχνά επιλέγεις ,συνειδητά ή ασυνείδητα, τα μονοπάτια που σε κρατούν μακριά από αυτό που χρειάζεσαι.
Επιλέγεις αν θα μείνεις εκεί που σε μικραίνουν γιατί το γνώριμο μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο. Επιλέγεις αν θα συνεχίσεις να ζεις μόνο για να σε χειροκροτούν, ενώ μέσα σου αδειάζεις. Επιλέγεις αν θα ζητήσεις βοήθεια ή θα παίζεις τον δυνατό μέχρι να σπάσεις. Επιλέγεις αν θα ακούσεις το σώμα σου ή θα το θυμηθείς μόνο όταν φωνάξει με σύμπτωμα. Επιλέγεις αν θα πεις την αλήθεια σου ή θα επιβιώνεις μέσα σε βολικά ψέματα. Άρα όχι. Η ευτυχία δεν είναι κουμπί.
Είναι θεραπευτική διεργασία. Είναι καλλιέργεια εσωτερικού χώρου. Είναι η ικανότητα να αντέχεις τη χαρά χωρίς να την σαμποτάρεις. Είναι μικρές πράξεις φροντίδας που επαναλαμβάνονται όταν δεν σε βλέπει κανείς.
Και να στο πω λίγο διαφορετικά…
Πολλοί δεν κυνηγούν την ευτυχία, κυνηγούν το γνώριμο δράμα τους. Γιατί ο πόνος που ξέρεις μοιάζει πιο ασφαλής από την αγάπη που δεν έμαθες να εμπιστεύεσαι, από την ηρεμία που δεν έμαθες να κατοικείς, από τη χαρά που δεν έμαθες να αντέχεις.
Πηγή: Facebook

Πρόκληση! Ενοχλείται η Κομισιόν και ζητά να αποσυρθούν τα αμείλικτα ερωτήματα της ιστορικής αλήθειας που ακτινοβολεί η θυσία των 200 κομμουνιστών ηρώων της Καισαριανής


Η Κομισιόν ζητά προκλητικά την απόσυρση της Ερώτησης της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, η οποία με βάση τα συγκλονιστικά πειστήρια των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών που στάθηκαν απέναντι στο ναζιστικό τέρας αποκαλύπτει τον ανιστόρητο χαρακτήρα του ιδεολογήματος της ΕΕ περί εξίσωσης του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού, όσο και την υπονομευτική και με σκοπιμότητα στάση της στο αδικαίωτο αίτημα να αποδοθούν οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις για τις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.
«Οι ιστορικές αφηγήσεις και οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Επιτροπής», ισχυρίζεται η Κομισιόν ξεδιάντροπα, παροτρύνοντας για την απόσυρση της ερώτησης.
Οι 200 της Καισαριανής και το μεγαλείο της προσφοράς τους δεν είναι «αφήγημα», όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια που είναι «καρφί στο μάτι» της.
Είναι φανερό ότι η ΕΕ ενοχλείται αφάνταστα από τέτοια ερωτήματα, γιατί αναδεικνύουν ότι η θυσία των 200 ηρώων του λαού μας τεκμηριώνει τη χρεοκοπία της δικής της θεωρίας «των δύο άκρων», της εξίσωσης του θύτη με το θύμα, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις ναζιστικές θηριωδίες και να θάψει το αίτημα για άμεση και πλήρη απόδοση των γερμανικών αποζημιώσεων.
Αλήθεια όμως, ποιος επικαλείται υποκριτικά «αναρμοδιότητα»;
H Ευρωπαϊκή Ένωση, που:
  • έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης, Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού»
  • βαφτίζει την 9η Μάη, ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών ως μέρα της… Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρώντας -μάταια- να σβήσει την ιστορική μνήμη
  • «κάνει πλάτες» σε κράτη μέλη της, όπως τώρα η Πολωνία, τα οποία επιχειρούν να απαγορεύσουν Κομμουνιστικά Κόμματα
  • επιχειρεί να σερβίρει για ιστορική αλήθεια μυθεύματα όπως αυτά του Γολοντομόρ, ή του Κατίν και φιλοξενεί στο Ευρωκοινοβούλιο με ανοιχτές αγκάλες κάθε είδους εκδηλώσεις φασιστών
  • έχει στήσει βιομηχανία αντικομμουνιστικών ψηφισμάτων που αναποδογυρίζουν την Ιστορία που έγραψαν με το αίμα τους οι ίδιοι οι λαοί
  • παρέχει κάλυψη σε ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και θηριωδίες όπου γης, σαν κι αυτές των συμμάχων της ΗΠΑ και Ισραήλ
  • απαγορεύει στο ευρωκοινοβούλιο εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και σιγοντάρει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατάπνιξής του.
Όλα αυτά, «εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της». Όχι όμως οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των ναζί, όχι το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο κι η ληστεία των αρχαιολογικών θησαυρών, που έχουν καθοριστεί από διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν δύο κράτη-μέλη της.
Η βαθιά αντιδραστική, ταξική πολιτική της ΕΕ είναι στο DNA κάθε ιμπεριαλιστικής διακρατικής συμμαχίας. Για αυτό και δεν μπορεί να κρυφτεί η «αλλεργία» της σε κάθε τι που τεκμηριώνει τους «δύο κόσμους» που συγκρούονται, αυτούς των εργαζομένων παραγωγών του πλούτου από τη μία και των εκμεταλλευτών τους από την άλλη.
Ο αντικομμουνισμός πάει χέρι – χέρι με την πολεμική εμπλοκή και την στροφή στην πολεμική οικονομία, την εργασιακή εκμετάλλευση, πάνω από όλα με τον φόβο ότι οι λαοί με την πάλη τους μπορούν να ανατρέψουν το σημερινό σάπιο σύστημα που και η ΕΕ υπηρετεί, οικοδομώντας την νέα σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία.
Η ερώτηση δεν αποσύρεται, ούτε κι η Ιστορική αλήθεια και τα αμείλικτα ερωτήματα που αυτή θέτει ακτινοβολώντας!
Την καλύτερη απάντηση θα δώσουν οι «θάλασσες» διαδηλωτών, εργατών και νεολαίας, στις πλατείες και τις λεωφόρους όλου του κόσμου, στην δική τους μέρα, τη μέρα της τάξης τους, την Πρωτομαγιά, τη μέρα της θυσίας των 200 κομμουνιστών ηρώων.
Πηγή Photo: Eurokinissi

Robert F. Kennedy Jr. στη Γερουσία: Οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση εξαιτίας των εμβολίων COVID


Το περσινό εμβόλιο κάτι της γρίπης είχε "κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα", υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η λήψη του εμβολίου γρίπης στην πραγματικότητα αυξάνει την πιθανότητα μιας μόλυνσης. Τα εμβόλια και τα κρούσματα ιλαράς στις ΗΠΑ κυριάρχησαν σε μια μακρά μέρα στο Καπιτώλιο, καθώς ο Υπουργός Υγείας, Robert F. Kennedy Jr., αντιμετώπισε διαδοχικές ακροάσεις την Τετάρτη.

γραφεί
η Jill Erzen/The Defender

Η απογευματινή συνεδρίαση ενώπιον της Επιτροπής Υγείας, Παιδείας, Εργασίας και Συντάξεων της Γερουσίας των ΗΠΑ ακολούθησε μια τεταμένη πρωινή εμφάνιση ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικών της Γερουσίας.
Και στις δύο ακροάσεις, την έκτη και την έβδομη του Kennedy σε λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα, οι Αμερικανοί νομοθέτες κάλυψαν τα πάντα, από τις τιμές των φαρμάκων έως την αγροτική υγειονομική περίθαλψη και τους περιβαλλοντικούς κινδύνους. Αλλά οι πιο έντονες ανταλλαγές συνέχισαν να επιστρέφουν στην ιλαρά.
«Οι άνθρωποι μιλούν για την ιλαρά όλη μέρα», είπε ο Kennedy. Ενώ τα κρούσματα έχουν σημασία, είπε, «δεν μπορούμε επίσης να μιλάμε γι’ αυτό εξαιρώντας αυτό που σκοτώνει τη χώρα μας».
Ο Kennedy επισήμανε τις χρόνιες ασθένειες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 90% των 4,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσιο κόστος υγειονομικής περίθαλψης της χώρας. «Πρέπει να κάνουμε κάτι για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας», είπε.
Οι ΗΠΑ έχουν το υψηλότερο φορτίο χρόνιων ασθενειών από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο και «κατά τη διάρκεια της COVID, είχαμε το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στη Γη», είπε ο Kennedy.
Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ, τα δύο είναι απολύτως συνδεδεμένα.
«Όταν ρωτάς το CDC, “Γιατί πέθαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από COVID;”… Λένε ότι οφείλεται στην επιδημία χρόνιων ασθενειών μας», είπε. «Ο μέσος Αμερικανός που πέθανε είχε 3,8 χρόνιες ασθένειες». Ο Kennedy πρόσθεσε:
«Δεν επρόκειτο για την μολυσματική ασθένεια που σκότωνε υγιείς ανθρώπους. Σκότωνε άρρωστους ανθρώπους. Έτσι, η σύνδεση μεταξύ χρόνιας ασθένειας και μολυσματικής ασθένειας είναι εκεί για να τη δουν όλοι.
Αλλά όλοι την αγνοούν. Κάθε Δημοκρατικός σε αυτήν την επιτροπή, το μόνο που θέλει να κάνει είναι να μιλήσει για την ιλαρά».
«Οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση»
Οι νομοθέτες προειδοποίησαν ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το χειρότερο ξέσπασμα ιλαράς εδώ και δεκαετίες, με αρκετούς γερουσιαστές να συνδέουν αυτό με τη μείωση των ποσοστών εμβολιασμού.
«Παιδιά πεθαίνουν ως αποτέλεσμα», δήλωσε ο γερουσιαστής Bernie Sanders. Επεσήμανε αυτό που θεωρεί ως αυξανόμενη σύγχυση των γονέων σχετικά με τα εμβόλια.
Ο Kennedy απέρριψε την υπόθεση ότι οι πολιτικές του οδηγούν σε μείωση του εμβολιασμού ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς (MMR).
«Προωθούμε το MMR. Συμβουλεύουμε κάθε παιδί να κάνει το MMR», είπε. Πρόσθεσε ότι το εμβόλιο «προλαμβάνει την ιλαρά στο 97% των ανθρώπων που το λαμβάνουν».
Ο Kennedy αντέτεινε ότι τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού είναι αποτέλεσμα της διαβρωμένης εμπιστοσύνης στους ομοσπονδιακούς υγειονομικούς υπαλλήλους μετά τις πολιτικές της εποχής COVID-19. «Τα επίπεδα εμβολιασμού μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της COVID επειδή οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση. Είμαι εδώ για να αποκαταστήσω αυτήν την εμπιστοσύνη».
Υπερασπίστηκε επίσης την αντίδραση των ομοσπονδιακών υγειονομικών υπηρεσιών στο ξέσπασμα της ιλαράς.
«Εμείς, υπό την ηγεσία μου, χειριστήκαμε το ξέσπασμα της ιλαράς καλύτερα από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο», είπε ο Kennedy, επικαλούμενος συγκρίσεις με το Μεξικό και τον Καναδά.
Ο γερουσιαστής Tim Scott απέδωσε στον Kennedy τη βοήθεια στη διαχείριση ενός μεγάλου ξεσπάσματος στην Πολιτεία του (Νότια Καρολίνα).
«Ξέρω — χωρίς καμία αμφιβολία — ότι δεν θα ήμασταν στη σωστή πλευρά αυτής της επιδημίας χωρίς την ηγεσία σας και χωρίς τη βοήθειά σας», είπε ο Scott, επικαλούμενος τον συντονισμό με πολιτειακούς αξιωματούχους και την ομοσπονδιακή υποστήριξη. HHS Rapid Responseστο X

Τα εμβόλια γρίπης έχουν «κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα»
Η στάση του Kennedy σχετικά με τα εμβόλια γρίπης τράβηξε επίσης κριτική μετά από μια δύσκολη περίοδο.
Ο γερουσιαστής Michael Bennet, Δημοκρατικός από το Κολοράντο, σημείωσε ότι το 89% των παιδιών που πέθαναν ήταν ανεμβολίαστα και έριξε την ευθύνη στην απόσυρση ομοσπονδιακών μηνυμάτων υπό τον Kennedy.
Ο Kennedy απάντησε ότι το περσινό εμβόλιο είχε «κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα» και είπε ότι «τα εμβόλια ενός αντιγόνου» μπορεί να μην εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Children’s Health Defenseστο X:
«Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η λήψη του εμβολίου γρίπης στην πραγματικότητα αυξάνει την πιθανότητα» μιας μόλυνσης, είπε.
Ερωτηθείς για την κατάργηση των απαιτήσεων εμβολιασμού γρίπης για τα στρατεύματα των ΗΠΑ, ο Kennedy είπε ότι η κίνηση αναγνωρίζει ότι τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων «αγωνίζονται για τις ελευθερίες μας και ότι θα πρέπει να έχουν και κάποια ελευθερία». Children’s Health Defenseστο X
Πιεσμένος για το αν οι υγειονομικές υπηρεσίες θα παρακολουθούν τα κρούσματα στον στρατό, είπε: «Σίγουρα παρακολουθούμε τα κρούσματα γρίπης», αν και όχι μέσω προγραμμάτων ειδικά για τις ένοπλες δυνάμεις.

Γερουσιαστής: «Τσαρλατάνοι και θεωρητικοί συνωμοσίας» καθοδηγούν την πολιτική των εμβολίων
Οι Δημοκρατικοί κατηγόρησαν επανειλημμένα τον Kennedy ότι υπονομεύει την εμπιστοσύνη έναντι των εμβολίων, επισημαίνοντας μια σειρά από σημαντικές αλλαγές πολιτικής νωρίτερα φέτος.
Τον Ιανουάριο, το CDC αναθεώρησε το πρόγραμμα ανοσοποίησης παιδιών. Ένας ομοσπονδιακός δικαστής μπλόκαρε αυτές τις αλλαγές τον Μάρτιο και μπλόκαρε τα νεοδιορισμένα μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής του CDC, ωθώντας την αμερικανική κυβέρνηση να εκδώσει νέους κανόνες όσον αφορά την επιτροπή.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι Δημοκρατικοί εξαπέλυσαν έναν χείμαρρο έντονης κριτικής.
Η γερουσιαστής Maggie Hassan (Δημοκρατική από το Νιου Χάμσαϊρ) δήλωσε ότι ο Kennedy επιλέγει «τσαρλατάνους και θεωρητικούς συνωμοσίας για να καθοδηγήσουν την πολιτική εμβολίων» σε μια προσπάθεια να προωθήσει τις δικές του θεωρίες για την υγεία του αμερικανικού λαού.
Ο γερουσιαστής Ron Wyden (Δημοκρατικός από το Όρεγκον) επανέλαβε τις απόψεις της Hassan, λέγοντας ότι ο Kennedy χρησιμοποίησε την πλατφόρμα του για να «κάνει τους γονείς να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και για τους γιατρούς τους», όταν «τα εμβόλια σώζουν ζωές».
Ακόμα και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι εξέφρασαν ανησυχίες. Ο γερουσιαστής Bill Cassidy (Ρεπουμπλικάνος-Λουιζιάνα), ο οποίος υποστήριξε την επιβεβαίωση του Kennedy, αμφισβήτησε το επιχείρημά του ότι η δυσπιστία απέναντι στην COVID-19 τροφοδοτεί τη μείωση των ποσοστών εμβολιασμού.
Το «χάσμα εμπιστοσύνης έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο χρόνο λόγω ψευδών δηλώσεων» σχετικά με τα εμβόλια, είπε ο Cassidy. «Είμαι γιατρός που έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν με εμβόλια».
Ο Cassidy αμφισβήτησε επίσης εάν η νέα ηγεσία στο CDC θα είναι ελεύθερη να ενεργεί ανεξάρτητα από τους πολιτικούς διορισμένους που, όπως είπε, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη.
«Ο διευθυντής του CDC έχει αυτή την εξουσία τώρα», απάντησε ο Kennedy, προσθέτοντας ότι οι ισχυρισμοί για πολιτικές παρεμβάσεις είναι λανθασμένοι.
Ο Sanders πρόσθεσε τη δική του κριτική, λέγοντας ότι οι γιατροί σε εθνικό επίπεδο «ανησυχούν για τις ενέργειες» που έχουν ληφθεί από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ και το CDC.
Επικαλέστηκε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Lancet που εκτιμά ότι τα εμβόλια έχουν αποτρέψει 154 εκατομμύρια θανάτους από το 1974. Ο Kennedy απέρριψε αυτή την άποψη ως «μοντελοποιητική μελέτη» και επικαλέστηκε μια μελέτη στο Pediatrics που δίνει έμφαση στην αποχέτευση και την υγιεινή.
«Έχετε δικαίωμα στην άποψή σας», είπε ο Sanders.
«Αυτή δεν είναι η άποψή μου. Αυτή είναι η άποψη του CDC», απάντησε ο Kennedy. Humanspectiveστο X

Νέες οδηγίες για τα τρόφιμα θα «φέρουν επανάσταση στη διατροφική κουλτούρα» στις ΗΠΑ
Η πολιτική για τα τρόφιμα προσέλκυσε την ευρύτερη υποστήριξη κατά τη διάρκεια της ακρόασης της Τετάρτης.
Ο Sandres χαιρέτισε τις προσπάθειες για τον περιορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων, αλλά σημείωσε τις συγκεχυμένες ετικέτες διατροφής. «Πολλοί γονείς που θα ήθελαν να αγοράσουν υγιεινά τρόφιμα για τα παιδιά τους πραγματικά δεν μπορούν να κατανοήσουν τις ετικέτες», είπε.
Ο Kennedy απάντησε ότι η αμερικανική κυβέρνηση βρίσκεται κοντά στο να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα, με έναν επίσημο ορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων και την ετικέτα «έτοιμα προς κατανάλωση» μόλις ολοκληρωθούν οι διατμησιακοί έλεγχοι.
Χαρακτήρισε τη διατροφή ως κεντρικής σημασίας για την κρίση υγείας της χώρας.
«Το ογδόντα τοις εκατό των νέων γιατρών σήμερα» λένε ότι αισθάνονται ανεπαρκώς εξοπλισμένοι για να προσφέρουν συμβουλές διατροφής, ωστόσο «το 90% των χρόνιων ασθενειών μας προκαλούνται από τη διατροφή», είπε ο Kennedy.
Η νέα, βασισμένη σε επιστήμη, ομοσπονδιακή οδηγία θα δώσει έμφαση στις πρωτεΐνες, τα λαχανικά και τα δημητριακά ολικής αλέσεως, κάτι που θα μπορούσε να «φέρει επανάσταση στη διατροφική κουλτούρα σε αυτή τη χώρα», είπε. Secretary Kennedyστο X
Οι Ρεπουμπλικάνοι συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό, πιέζοντας για αλλαγές στις επιδοτήσεις και στο φαγητό που σερβίρεται στα σχολεία και τα νοσοκομεία.
«Είσαι ήρωας στην Πολιτεία μου, επειδή τα παιδιά αρχίζουν να κατανοούν την πυραμίδα των τροφίμων», είπε στον Kennedy ο γερουσιαστής Tommy Tuberville (Ρεπουμπλικάνος από την Αλαμπάμα). «Έχει πάρει “φωτιά” (το ζήτημα)».HHS Rapid Responseστο X

Ο Kennedy υπερασπίστηκε το εκτελεστικό διάταγμα παρά τη «διαφωνία» για τη γλυφοσάτη
Οι νομοθέτες πίεσαν επίσης τον Kennedy για τη γλυφοσάτη και ένα πρόσφατο εκτελεστικό διάταγμα για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής.
Είπε ότι η κυβέρνηση εργάζεται για τη σταδιακή κατάργηση του ζιζανιοκτόνου — με την υποστήριξη 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε ομοσπονδιακή χρηματοδότηση — ενώ παράλληλα υποστηρίζει τους αγρότες κατά τη διάρκεια της μετάβασης.
«Έχω εκφράσει τη διαφωνία μου για αυτό το ζήτημα», είπε για τη συνεχιζόμενη χρήση.
Υποστήριξε επίσης ότι η μετάβαση αφορά εν μέρει τη μείωση της εξάρτησης από τις ξένες αλυσίδες εφοδιασμού.
Ταυτόχρονα, ο Kennedy χαρακτήρισε την πολιτική ως κίνηση της αλυσίδας εφοδιασμού, όχι ως επέκταση της χρήσης.
Όταν η Hassan ρώτησε αν η μεγαλύτερη παραγωγή θα μπορούσε να σημαίνει υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου, εκείνος απάντησε: «Αυξάνει την εγχώρια παραγωγή για να εκτοπίσει την κινεζική παραγωγή», είπε, προσθέτοντας ότι το διάταγμα δεν αυξάνει τη συνολική χρήση γλυφοσάτης.

Κυριακή 26 Απριλίου 2026

Τεχνητή νοημοσύνη: Από την ασφάλεια μέχρι την καταστροφή ένα Mythos απόσταση


Ο Χάρης Γεωργίου Γενικός Γραμματέας Δ.Σ. Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας σε μια συζήτηση για τις προκλήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ασφαλείας.
Τον προηγούμενο μήνα μια μια νεοσύστατη εταιρεία, αξίας περίπου 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχει ως έδρα το Σαν Φρανσίσκο παρουσίασε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης ικανό να εντοπίζει τα κενά ασφαλείας των προγραμμάτων και να τα επισημαίνει. Η Anthropic, η οποία και σχεδίασε το πρόγραμμα Mythos, το περιέγραψε ως «ορόσημο για την κυβερνοασφάλεια».
Στις αρχές του Απριλίου η Anthtropic επέτρεψε σε εταιρείες τεχνολογίας και τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων των Apple και Goldman Sachs, να έχουν πρόσβαση στο μοντέλο και να αξιολογήσουν τους κινδύνους που θα μπορούσε να θέσει για τις επιχειρήσεις και τους πελάτες τους αλλά και να αξολογήσουν τα τρωτά τους σημεία και την ασφάλειά τους. Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τους συμμετέχοντες ήταν εντυπωσιακό ενώ άλλοι το χαρακτήρισαν τρομακτικό.
Το εντυπωσιακό αφορά στη δυνατότητα εκτέλεσης επιθέσεων που περιλαμβάνουν πολλαπλά βήματα και ο εντοπισμός ελαττωμάτων IT χωρίς ανθρώπινη καθοδήγηση.
Το τρομακτικό αφορά στο ό,τι έγινε κατανοητό ότι η ευλογία του εργαλείου θα μπορούσε να αποτελεί και κατάρα ανάλογα με τη χρήση της καθώς η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές ζημιές στον πραγματικό κόσμο ανάλογα με τα χέρια στα οποία βρίσκεται.
Εχθές η εταιρεία γνωστοποίησε πως ο φόβος έγινε πραγματικότητα, με την Anthropic να επιβεβαιώνει ότι μια ομάδα χρηστών σε ένα ιδιωτικό διαδικτυακό φόρουμ είχε αποκτήσει πρόσβαση στο μοντέλο της..

Κι αν είχε σκοτωθεί;


Κι αν είχε σκοτωθεί; Τι θα είχε συμβεί στην Αθήνα και σε όλη την χώρα; Κι αν την επόμενη φορά δεν σταθούν όλοι τόσο τυχεροί;

Σπύρος Ραπανάκης


Η χθεσινή μέρα ήταν μια καλή μέρα. Ο Νίκος Ρωμανός έπειτα από από 519 ημέρες προφυλάκισης για αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα, αφέθηκε ελεύθερος. Χρειάστηκε περισσότερο από ενάμιση χρόνο για την ελληνική «Δικαιοσύνη» να αποφανθεί για την αθωότητα ενός ανθρώπου που έχει τιμωρηθεί όσο κανείς άλλος από ένα κράτος απίστευτα εκδικητικό.
Ένα Καφκικό κράτος που έχει μετατρέψει τον Ρωμανό στον νούμερο ένα εσωτερικό εχθρό του που δεν διστάζει να τον εξοντώσει σε κάθε ευκαιρία. Ακόμα κι αν αυτή κατασκευάζεται.
Ρωμανός: Η κατηγορία εις βάρος μου προσαρμόζεται στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα στοιχεία
Αυτή η απόφαση δεν άρεσε σε όλους. Έξω από το εφετείο υπήρχε μια μικρή συγκέντρωση αλληλεγγύης. Οι άνδρες των ΜΑΤ πήραν εντολή να την διαλύσουν. Όπως καταγράφεται σε βίντεο που διακινείται στα social media κατά την απώθηση των συγκεντρωμένων- οι οποίοι κάθε άλλο παρά απειλητικοί μοιάζουν- ένας αστυνομικός κλωτσάει και σπρώχνει μια κοπέλα η οποία πέφτει στο πεζοδρόμιο.Για λίγα χιλιοστά δεν προσγειώθηκε βίαια με το πίσω μέρος του κεφαλιού της στην γωνία μιας ζαρντινιέρας. Είναι καθαρά θέμα τύχης που σήμερα μιλάμε μόνο για απρόκλητη καταστολή και όχι για μια βαριά τραυματισμένη, αν όχι νεκρή γυναίκα από επίθεση των ΜΑΤ.
Κι αν είχε σκοτωθεί; Τι θα είχε συμβεί στην Αθήνα και σε όλη την χώρα; Κι αν την επόμενη φορά δεν σταθούν όλοι τόσο τυχεροί; ΕΛ.ΑΣ.: ΕΔΕ για τα επεισόδια έξω από το εφετείο Αθηνών | OPEN TV
Πρέπει να συμβεί το μοιραίο για να καταλάβουν στην κυβέρνηση ότι το ακραίο και αδικαιολόγητο μένος των ΜΑΤ και της ΔΕΛΤΑ δεν μπορεί να αποτελεί το στανταρ playbook της ΕΛΑΣ;

Μια νέα Φιλική Εταιρεία το μοντέλο του κόμματος Τσίπρα

Όχι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να πατήσει το κουμπί για να ξεκινήσει το κόμμα. Εχει πατηθεί προ πολλού. Το «επιστρέφω» στηρίζουν ήδη 18 ομάδες εργασίας που εδώ και καιρό δουλεύουν εντατικά πάνω στο εγχείρημα

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Ενδεικτική της κυριαρχίας της εμπορικής επικοινωνίας πάνω στην ενημέρωση είναι η αντίληψη που συναντά κανείς σε πλήθος ρεπορτάζ για το «πώς ξεκινά ένα κόμμα». Κατά βάση αυτό που διαβάζεις δεν αφορά μια πολιτική πρωτοβουλία. Παραπέμπει περισσότερο στο λανσάρισμα ενός νέου προϊόντος, ενός σχήματος σε νυχτερινό μαγαζί με τα ονόματα στη μαρκίζα, στα εγκαίνια ενός πολυκαταστήματος, στην καθέλκυση ενός κρουαζιερόπλοιου, αλλά όχι στην ίδρυση ενός κόμματος. Εξου και όλες οι περιγραφές και οι «αποκαλύψεις» για το πώς «θα πατήσει το κουμπί» ο Τσίπρας.
Τα κόμματα, όμως, δεν είναι «προϊόντα», διαφημιστικές καμπάνιες, όσο και κάποιοι το λησμονούν. Τα κόμματα – τουλάχιστον αυτά που όντως εκπροσωπούν κάτι περισσότερο από την πολιτική φαντασίωση των ιδρυτών τους – αντιπροσωπεύουν πραγματικές δυναμικές μέσα στην κοινωνία. Συμπεριλαμβάνουν κοινωνικές δυνάμεις, συγκροτούν σχέσεις εκπροσώπησης με κομμάτια της κοινωνίας, προκύπτουν μέσα από τα σταυροδρόμια που αναδεικνύονται σε κάθε ιστορική συγκυρία και οργανώνονται για να κάνουν πράξη ένα όραμα για τον τόπο.
Γι’ αυτό ακόμη και όταν έχουν αρχηγούς, πάντα στην πραγματικότητα έχουν προκύψει ως ανάγκη και έχουν συγκροτηθεί «από τα κάτω», από ανθρώπους που είναι μέσα στην κοινωνία και που μεταφράζουν συλλογικά σε πολιτικό πρόγραμμα «την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή», όπως αυτή έρχεται κάθε στιγμή στο προσκήνιο.
Ακόμη και εάν έχουν μια τυπική στιγμή έναρξης, μια «γενέθλια πράξη», ένα «ιδρυτικό συνέδριο», ή μια «ιδρυτική διακήρυξη», στην πραγματικότητα έχουν ιδρυθεί πολύ καιρό πριν και πατάνε πάνω σε διεργασίες που ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα σε εξέλιξη, ακόμη και εάν δεν αποκτούσαν κάποια δημοσιότητα.
Μια ιστορική αναλογία, οικεία σε εμάς, είναι αυτή με την Φιλική Εταιρεία. Όλοι μπορεί να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ως «στιγμή» της Ελληνικής Επανάστασης, παρότι βέβαια ούτε στην Αγία Λαύρα ξεκίνησε, ούτε εκείνη την ημερομηνία, όμως όλοι ξέρουμε ότι η διεργασία που καταλήγει στον ένοπλο αγώνα ξεκινά καιρό πριν, εκεί που συναντάμε την Φιλική Εταιρεία και τη δράση της «κάτω από τη μύτη» των Οθωμανικών Αρχών.
Η Φιλική Εταιρεία δεν φτιάχτηκε από «ήρωες». Ούτε καν από πολέμαρχους. Από ανήσυχους εμπόρους, εμπνευσμένους σε μεγάλο βαθμό από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού δημιουργήθηκε, που με προσοχή και μυστικότητα διαμόρφωσαν ένα πλατύ δίκτυο που περιλάμβανε όλους όσους με βάση αυτά τα ιδανικά ήθελαν μια ελεύθερη πατρίδα, με ένα Σύνταγμα που να εγγυάται τις βασικές ελευθερίες και δικαιώματα και που ήταν διατεθειμένοι να πολεμήσουν: εμπόρους, ιερωμένους, οπλαρχηγούς, καραβοκύρηδες ακόμη και κοτζαμπάσηδες. Ήταν αυτή η «υπόγεια» δουλειά που επέτρεψε όταν ήρθε η ώρα και ένοπλοι να υπάρχουν και πόροι και ένα ευρύ δίκτυο ανθρώπων έτοιμων να συμμετέχουν στον ξεσηκωμό. Ένα δίκτυο που δεν «φαινόταν», αλλά όταν ήρθε η ώρα έκανε τη διαφορά.
Προφανώς η σημερινή συνθήκη είναι πολύ διαφορετική. Όμως, σκέφτομαι ότι εάν κανείς θα ήθελε να κατανοήσει και να περιγράψει τη διεργασία γύρω από αυτό που με τρόπο ιδιαίτερα ανακριβή τα ΜΜΕ περιγράφουν ως «κόμμα Τσίπρα», θα έπρεπε πολύ περισσότερο να σκεφτεί μια σύγχρονη Φιλική Εταιρεία παρά μια διαφημιστική για το λανσάρισμα ενός νέου μοντέλου κινητού τηλεφώνου.
Πρώτα από όλα γιατί σε αντίθεση με την εύκολη «επικοινωνιακή» αντίληψη της πολιτικής, που συχνά συγχέει την πολιτική διεργασία με τη μεταγραφική περίοδο στο ποδόσφαιρο – δηλαδή ποιος θα πάει που και με ποιον, με τι όρους, κ.λπ.–, αυτό που συμβαίνει συνδέεται πολύ περισσότερο με την αγωνία να διαμορφωθεί ένας σχηματισμός που να απαντάει σε μια ιστορική ανάγκη για τη χώρα: και αυτή δεν είναι άλλη από την ύπαρξη ενός πολιτικού σχηματισμού που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, τα λαϊκά στρώματα, τη μεσαία τάξη και να μπορεί να προτείνει μια σύγχρονη εκδοχή προοδευτικής δημοκρατικής πολιτικής που να βγάλει τη χώρα από τα νεοφιλελεύθερα αδιέξοδα του «υπαρκτού μητσοτακισμού».
Μόνο που για να φτιαχτεί ένας τέτοιος σχηματισμός απαιτείται πρώτα από όλα πολιτική κατεύθυνση και πρόγραμμα, που θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά μιας «ιδρυτικής διακήρυξης», αλλά και τη βάση εναλλακτικού σχεδίου διακυβέρνησης. Αυτό ακριβώς κάνει ένα ευρύ φάσμα από ομάδες που δουλεύουν αποκεντρωμένα και εστιασμένα, ώστε να υπάρξει πρόγραμμα γειωμένο και άρτια επεξεργασμένο. Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 18 ομάδες αυτή τη στιγμή δουλεύουν πάνω σε όλες τις πτυχές του προγράμματος που θα ανακοινωθεί με την ιδρυτική διακήρυξη. Δουλεύουν επισταμένως, συχνά τα μέλη μίας ομάδας δεν γνωρίζουν ποιες και ποιοι συμμετέχουν στις υπόλοιπες, και το επίδικο είναι ακριβώς η παραγωγή στρατηγικής. Σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συλλογική προσπάθεια παραγωγής πολιτικού λόγου, την ώρα που άλλα κόμματα είτε απλώς κάνουν copy-paste από παλιές διακηρύξεις ή κάνουν το πρόγραμμα outsourcing σε κάθε λογής «ομάδες συμφερόντων».
Με τον ίδιο τρόπο φτιάχνεται και ο «μηχανισμός»: με ένα σύνολο πρωτοβουλιών που διαμορφώνουν πανελλαδικό ιστό και εξασφαλίζουν ότι υπάρχει η όρεξη, το μεράκι και η διάθεση προσφοράς. Φροντίζουν να εκπροσωπούνται όλες οι βασικές κοινωνικές κατηγορίες, αλλά και να κινητοποιηθούν – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – άνθρωποι, που η επίσημη πολιτική μέχρι σήμερα τους απωθούσε να συμμετέχουν και να συνεισφέρουν με τη γνώση και την εμπειρία τους. Γιατί τα κόμματα φτιάχνουν ιστορικές δυναμικές όταν σε αυτά συμμετέχουν τα καλύτερα μυαλά κάθε γενιάς και όχι τα πιο κυνικά, που διαλέγουν την πολιτική γιατί είναι ο «εύκολος δρόμος» για να «κάνουν δουλίτσες» (αυτό ακριβώς που σήμερα πληρώνει ακριβά η κυβερνητική παράταξη και έχει οδηγήσει στην ηθική της κατάπτωση).
Όλα αυτά σημαίνουν ότι κανένα κουμπί δεν θα πατηθεί, γιατί πολύ απλά η διεργασία έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Και όταν ανακοινωθεί δεν θα είναι μια προσωπική αρχηγική πρωτοβουλία, που θα καλέσει την κοινωνία να ακολουθήσει. Αυτό που θα ανακοινωθεί θα εκπροσωπεί ένα νέο ιστορικό ρεύμα, μια τομή, με γερές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Δεν θα πρόκειται απλώς για μια «πολιτική πρόταση», αλλά για πρόταση αλλαγής σελίδας στην πορεία του τόπου. Γιατί το στοίχημα σήμερα δεν είναι απλώς η επιστροφή σε κάποιες πολιτικές ρίζες, αλλά το να διατυπωθεί ως πολιτική μια ιστορική εναλλακτική πορεία. Με τον τρόπο που το έκανε η Φιλική Εταιρεία όταν έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της διαμόρφωσης έθνους-κράτους, όπως το έκανε ο Βενιζέλος στις αρχές του 20ου αιώνα όταν έθεσε την πρόκληση του να γίνει η χώρα πραγματικά σύγχρονη, όπως το έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το αίτημα της αλλαγής βάζοντας τέλος στον Εμφύλιο. Με τον τρόπο που το χρειαζόμαστε σήμερα εάν θέλουμε να αποφύγουμε τον κατήφορο προς μια χώρα χαμηλών προσδοκιών, ένα μεγάλο οικόπεδο για επενδυτές δεύτερης διαλογής, χωρίς όραμα και χωρίς ελπίδα.
Αυτοί που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις ήδη υπογραμμίζουν ότι ο πήχης μπαίνει ψηλά σε σχέση με την στράτευση σε μια τέτοια συλλογική προσπάθεια. Γι’ αυτό και όσοι επιχείρησαν να εφαρμόσουν δοκιμασμένες πρακτικές πολιτικού παραγοντισμού είδαν αμέσως να ανακαλούνται στον πάγκο, ορισμένοι να στέλνονται και στην εξέδρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο Φόρουμ των Δελφών απέπνεε τη σιγουριά ενός ανθρώπου που όχι μόνο έχει κυβερνήσει αλλά και – κυρίως – ξέρει πώς πρέπει να κυβερνήσει τώρα, όχι μόνο λόγω του ηγετικού χαρίσματος, που ομολογουμένως έχει, αλλά κυρίως γιατί έχει επίγνωση ότι πατάει πάνω σε μια διεργασία που όντως θα του εξασφαλίσει τα «όπλα» να κυβερνήσει με έναν τρόπο που θα μπορέσει να «ξεκολλήσει» τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα.
Και δεν είναι τυχαίο ότι ήδη μη δημοσιοποιημένες δημοσκοπήσεις, αυτές που δεν αναπαράγουν τη «μαγική εικόνα» μιας κυβερνητικής παντοδυναμίας σε «εκτιμήσεις ψήφου» παραλείποντας τα κόμματα που στην πραγματικότητα ήδη υπάρχουν ακόμη και εάν δεν έχουν επισήμως ανακοινωθεί, ήδη κάνουν σαφές ότι γύρω από το «κόμμα Τσίπρα» καταγράφεται εκλογική δυναμική που το φέρνει στη δεύτερη θέση, ακόμη και χωρίς να έχει ανακοινώσει πρόγραμμα και όνομα και χωρίς φυσικά να έχει βγάλει από την τωρινή «συνωμοτική συνθήκη» τον πλατύ και συγκροτημένο μηχανισμό της σύγχρονης «Φιλικής Εταιρείας». Πράγμα που προμηνύει ότι το τοπίο όταν γίνουν αυτές οι αναγκαίες κινήσεις θα είναι ριζικά διαφορετικό και ο πραγματικός πολιτικός συσχετισμός θα έχει ήδη ανατραπεί και θα μιλάμε για νέα συνθήκη.
Κατά συνέπεια ας μην αγωνιούν οι διάφοροι καλοθελητές πότε και πώς θα «πατήσει το κουμπί» ή θα «κόψει την κορδέλα». Γιατί στην πραγματικότητα η ανατροπή έχει ήδη ξεκινήσει. Ακόμη και εάν δεν γίνεται ορατή.

17 μήνες βασανιστηρίου γιατί...

Κυκλοθυμικός

Δε νιώθω καμία χαρά, δε νιώθω καμία ικανοποίηση. Νιώθω ανακούφιση γιατί τελειώνει μια ταλαιπωρία ενός αθώου ανθρώπου μα κι απίστευτη οργή για αυτό το καψόνι που έγινε στον Νίκο Ρωμανό. 17 μήνες φυλακής γιατί βρήκαν τάχα μου ένα του αποτύπωμά σε μια σακούλα σουπερμάρκετ σε έναν χώρο που είχε εξαϋλωθεί. Τρέλα. Πραγματική τρέλα.
Δεν κρίθηκε σήμερα αθώος, αθώος ήταν από την πρώτη στιγμή, και το ξέραμε όλοι, εχθροί, ουδέτεροι και φίλοι. Το διακύβευμα δεν ήταν η αθωότητα του, αλλά η τιμωρία του λόγω των απόψεων, του ιστορικού και της ιδεολογίας του. Μια –χυδαία- νοοτροπία του στυλ «βάρα τον 3 φορές την ημέρα, εσύ δεν ξέρεις γιατί, αυτός ξέρει». Ήταν 17 μήνες βασανιστηρίου γιατί… έτσι, για να παίζει το κράτος με έναν άνθρωπο, όπως παίζει η γάτα με μια ακρίδα μέχρι να την εξοντώσει και να την παρατήσει. Το ίδιο κράτος που μπροστά στα μάτια του, όταν ακόμα ήταν ανήλικος, του σκότωσε τον κολλητό, για να κάνει μια ακόμα επίδειξη δύναμης και μαγκιάς.
Κι είστε αστείοι εσείς του κράτους δικαίου. Εσείς που μας κουνάτε τους νόμους σα να είστε ο Μωυσής που κατέβηκε από το όρος Σινά με τις εντολές από τον Θεό και πετάτε τη λάσπη του τάχα μου λαϊκισμού σε όσους διαφωνούμε ή έχουμε αντιρρήσεις κι ενστάσεις, λες κι οι νόμοι αποδεικνύονται σε επιστημονικά εργαστήρια και δύσκολες μαθηματικές εξισώσεις και δεν πρέπει είναι γειωμένοι με την κοινωνική ανάγκη και την πραγματικότητα που βιώνει ο κάθε πολίτης. Ο καταδικασμένος πρωτόδικα Δημήτρης Λιγνάδης για βιασμούς ανηλίκων είναι έξω και θα είναι έξω από τις φυλακές μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση σε επόμενους βαθμούς. Ένας άνθρωπος που έχει καταδικαστεί για το χειρότερο ίσως των εγκλημάτων, ένα έγκλημα, που αν έχει τελεστεί, έχει και τεράστιες πιθανότητες επανάληψης. Ένα έγκλημα που αφορά έναν δημόσιο κίνδυνο απέναντι στις πιο ευάλωτες ομάδες. Και την ίδια ώρα που ο καταδικασμένος είναι έξω, ο αθωωμένος ήταν μέσα, προφυλακισμένος, με ένα κατηγορητήριο βασισμένο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αυτή είναι η δικαιοσύνη σας και σας την τρίβω στη μούρη, ακόμα κι αν, όπως το χαλασμένο 
Όχι σήμερα δεν είναι ημέρα χαράς, είναι μέρα οργής κι ανακούφισης. 
Πηγή: Facebook

Παρά την κατρακύλα Μητσοτάκη, οι χαμηλές πτήσεις Ανδρουλάκη – Τσίπρα συνεχίζονται…


Εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων η πολιτική ζωή της χώρας
 
γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και, κυρίως, χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία…  
Την περασμένη Τετάρτη, ας πούμε, επτά χρόνια μετά την πρώτη εγκατάσταση του κατά γενική ομολογία «πιο διεφθαρμένου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης» στον πρωθυπουργικό θώκο, τις ώρες που οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης τού έσερναν τα εξ αμάξης, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για την άρση ασυλίας των 13 εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ βουλευτών του, εκείνος μοίραζε ένα ακόμα απ’ τα συνήθη πακέτα στοχευμένων φιλοδωρημάτων του – αντίδοτων της πολιτικής του διαφθοράς, όπως νομίζει – σε μέρος των αναξιοπαθούντων χαμηλοσυνταξιούχων και πολύτεκνων δυνητικών ψηφοφόρων του. Πιστεύοντας ότι έτσι θα βάλει φρένο στη νέα δημοσκοπική κατρακύλα του κόμματός του (σ. σ: πτώση «κάτω του ψυχολογικού ορίου του 25%» στην πρόθεση ψήφου) που, αμέσως μετά τη δημοσκόπηση της Interview για το politic.gr, επιβεβαίωνε και η έρευνα  της RealPolls για το Protagon, που είδε το φως της δημοσιότητας το βράδυ της περασμένης Τρίτης.
Θα τα καταφέρει; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι: Η επόμενη δημοσκόπηση θα δείξει. Και η μεθεπόμενη και η… επόμενη της μεθεπόμενης.  Και αυτό θα συμβαίνει όσο η πραγματική πολιτική ζωή της χώρας θα παραμένει εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων (ιδιόκτητα – προσωποπαγή κόμματα με αμφιβόλου πολιτικού ήθους ηγεσίες), που θα ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της πλειοψηφίας – όποιας πλειοψηφίας – του απογοητευμένου από το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης εκλογικού σώματος…
Λοιπόν, που λέτε, όπως έγραφε προ ημερών (σε μια ανάλυσή του στη «Δημοκρατία») και ο συνάδελφος Γιώργος Χατζηδημητρίου, η πολιτική ζωή της χώρας είναι εγκλωβισμένη  στο αξίωμα «Ήθος ανθρώπων δαίμων», το οποίο, αιώνες πριν, είχε διατυπώσει ο Ηράκλειτος: «χαμηλά (σ. σ: ηγετικά και στελεχιακά) πολιτικά μεγέθη  που πνίγονται μέσα στα πάθη τους και σε προσωπικές φιλοδοξίες, οι οποίες δεν συμπίπτουν με τις προσδοκίες των πολιτών»…
Ακολούθως, επικεντρώνοντας – κατ’ αρχήν –  την κριτική του στον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη,  ο Γ.Μ. κάνει μια εξαιρετικά αξιοσημείωτη παρατήρηση που, κατά τη γνώμη μου, δεν αφορά μόνο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αλλά, κατά προσέγγιση, το σύνολο των ηγετών των κομμάτων της αντιπολίτευσης: «Ενώ στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνεται έντονα η διάθεση του κόσμου για πολιτική αλλαγή που θα απομακρύνει από την εξουσία τον πολιτογραφημένο πλέον ως «πρωθυπουργό της διαφθοράς» Κυριάκο Μητσοτάκη, το αίτημα αυτό σκοντάφτει πάνω στην αμετακίνητη ακαμψία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Ο οποίος, προσκολλημένος «στις εποχές ενός μονολιθικού δικομματισμού» και «στις ατομικές επιδιώξεις του, κακά τα ψέματα, αγωνίζεται για να έλθει δεύτερος: χαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου»…
Επαναλαμβάνω, λοιπόν, εν κατακλείδι, ότι «το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και κυρίως χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία»: κακά τα ψέματα, όλοι αγωνίζονται για να έλθουν δεύτεροι… Xαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου…

Σάββατο 25 Απριλίου 2026

Λάουρα, go home…


Αφού αυτή η ενοχλητική κυρία …απειλεί τη δημοκρατία μας, νομιμοποιούνται η Σοφία και ο Άδωνης να ανακράξουν εν χορώ(το πλακάτ να το κρατάει ο  Μακάριος): “Λάουρα, go home”!

Γιώργος Καρελιάς


Η ΝΔ είναι (φιλο)ευρωπαϊκό κόμμα.  Έτσι επαίρονταν όλοι οι αρχηγοί της.  Ειδικά ο σημερινός το έχει για ψωμοτύρι.
Ερώτηση 1: Θα μπορούσε η ΝΔ του Καραμανλή, του Ράλλη, του Μητσοτάκη(πατέρα), του Καραμανλή(του νεότερου), ακόμα και του Σαμαρά, να αμφισβητεί ένα ανεξάρτητο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Απάντηση: Η  λέξη «αμφισβητεί» είναι ήπια και ανταποκρίνεται σε όσα έχει πει ο σημερινός πρωθυπουργός για την ενοχλητική Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Τα υπόλοιπα τα λένε οι «αποκάτω», όσο «αποκάτω» είναι υπουργοί και βουλευτές, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης και η Σοφία Βούλτεψη, οι οποίοι πρωτοστατούν στις ανοίκειες επιθέσεις εναντίον προσώπων που συγκροτούν το θεσμό.
Ερώτηση 2: Τι είδους ευρωπαϊκό κόμμα είναι αυτό που μια πρώην υπουργός και νυν βουλευτής του λέει για την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας «να πάει στη Ρουμανία»(Ρουμάνα γαρ);
Ερώτηση 3: Τι είδους ευρωπαϊκό κόμμα είναι αυτό που ένας αντιπρόεδρός του και  υπουργός έχει πει(19 Μαρτίου 2024) ότι πρέπει να… τιμωρηθεί η ευρωπαία εισαγγελέας,  επειδή τόλμησε να πει ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος εμποδίζει την έρευνα για υπουργούς; «Δεν θα μας πει θα κάνουμε», έχει πει αυτός ο αντιπρόεδρος του κόμματος και υπουργός. Περιέργως, λίγο καιρό μετά ο πρόεδρος αυτού του κόμματος και  πρωθυπουργός συμφώνησε με την εισαγγελέα και εξήγγειλε την αναθεώρηση αυτού του άρθρου! Αλλά ο Άδωνης δεν το άκουσε. Ή ο Μητσοτάκης παριστάνει τον ευρωπαίο και ο Άδωνης καταχερίζει ευρωπαίους «κομισάριους και δερβέναγες», που έρχονται «να μας πουν  τι θα κάνουμε».
Ερώτηση 4: Πώς λέγεται το κόμμα που ακούει τον αντιπρόεδρό του και υπουργό να λέει ότι η (ελληνίδα) ευρωπαία εισαγγελέας είναι «άσχετη»,  στέλνει «αστείες» δικογραφίες και τις στέλνει «για να κρατάει όμηρο την κυβέρνηση»;
Απάντηση στις ερωτήσεις 2, 3 και 4: Το κόμμα αυτό δεν είναι  ούτε φιλοευρωπαϊκό ούτε αντιευρωπαϊκό, είναι τυχοδιωκτικό. Διότι έχει αποφασίσει ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ «δεν είναι σκάνδαλο»(και «ποια είναι η Κοβέσι;»), όπως έχει αποφανθεί ο παλαιός «ειδικός επιστήμονας» Μακάριος Λαζαρίδης. Κι αφού δεν είναι σκάνδαλο, έχουν κηρυχθεί αθώοι χωρίς έρευνα οι εμπλεκόμενοι υπουργοί Βορίδης και Αυγενάκης. «Έχουμε πλειοψηφία και αποφασίζουμε», Άδωνης έφη.
Είναι τυχοδιωκτικό,  διότι επιτρέπει σε υπουργούς να συναντώνται με την «Ρουμάνα», της οποίας την ελληνίδα συνεργάτιδα Πόπη Παπανδρέου ήθελαν «να ξεκωλώσουν» οι γαλάζιοι φραπεδοχασάπηδες της Κρήτης. Και τώρα στο(λεκτικό) «ξεκώλωμα» πρωτοστατούν τα τέρατα νομικής μορφώσεως Σοφία και Άδωνης, αφού χάσαμε τον πανεπιστήμονα Μακάριο.
Ο Άδωνης, αφού παρακολούθησε όσα είπε η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στους Δελφούς, εξαπέλυσε την τελευταία μπούρδα του: «Όσο μας επιτρέπει ακόμη η κυρία Κοβέσι  έχουμε δημοκρατία»!
Και αφού αυτή η ενοχλητική κυρία …απειλεί τη δημοκρατία μας, νομιμοποιούνται η Σοφία και ο Άδωνης να ανακράξουν εν χορώ(το πλακάτ να το κρατάει ο  Μακάριος): «Λάουρα, go home»!

Ζωή και θάνατος του μοδέρνου ελληνικού καλοκαιριού


Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.

Χρήστος Ξανθάκης


Κατά κάποιο τρόπο ο σημερινός τίτλος συνδέεται άμεσα με τις θερινές συναυλίες.
Κατά κάποιο τρόπο που θα τον εξηγήσω αμέσως παρακάτω, ράιτ θρου σε πρώτο πρόσωπο κι από πρώτο χέρι.
To ελληνικό θέρος εκμονδερνίστηκε στη δεκαετία του ογδόντα, όταν βγήκε μια και καλή η χώρα από μετεμφυλιακό ψύχος και πέρασε σε κλίμα εύκρατο και ευρωπαϊκό.
Εκεί όπου ήθελε ο Καραμανλής να μας προσανατολίσει από την πρώτη στιγμή της επιστροφή του, αλλά με Σόλωνα Γκίκα, Κωνσταντίνο Λάσκαρη και Ευάγγελο Αβέρωφ δε γίνονται και τόσο εύκολα πραγματικότητα οι επιθυμίες.
Να του πιστώσουμε,  πάντως, τις υπογραφές για την ένταξη στην ΕΟΚ, που στην αρχή την καταριότανε  το ΠΑΣΟΚ για να δει ύστερα το φως το αληθινό και να ρωτήσει “καλησπέρα σας, προς τα που πάω για το μπουφέ;”
Για το φαγοπότι δεν έχει νόημα να γράφω σήμερα, τα είδαμε και τα ζήσαμε όλα εμείς τα παιδιά της Αλλαγής.
Οφείλω, ωστόσο, να σημειώσω ότι δεν ήταν όπως τώρα κλειστό το κύκλωμα, ότι έρεε για πολύ κόσμο το χρήμα, ότι ήταν μέλι και ζάχαρη τα είτιζ, σιελόρροια σε πιάνει  όποτε τα θυμάσαι.
Και νοσταλγία αβάσταχτη για εκείνα τα καλοκαίρια τα τσίλικα, όπου είχες φράγκα και δεν είχες χωροφύλακα και μπορούσες να κόβεις βόλτες ανά την επικράτεια καβάλα στο φρήντομ.
Να χάνεσαι, να χαώνεσαι, να ξοδεύεις τη νεότητά σου con gusto και να μη δίνεις λογαριασμό σε κανένα κερατά.
Με αποκορύφωμα της ζούρλιας, εκείνο το ανεπανάληπτο, το αδιανόητο, το αξεπέραστο Rock in Athens, όπου ζήσαμε (“βιώσαμε” για εσάς τους τεμπέληδες αριστερούς!), ένα πάρτυ, ένα πανηγύρι, μια μάζωξη όλων των φυλών, ένα πάντρεμα όλων των βλαμμένων, μια γιορτή της πιτσιρικάδας  χωρίς προηγούμενο.
Ήταν σαν να κάψαμε σε δυο βραδιές μέσα όλα τα γιοφύρια με το μουχλιασμένο, το καταραμένο, το ξεφτιλισμένο το χτες και να φωνάξαμε με φωνή μεγάλη “οι ουρανοί είναι δικοί μας”!
Δεν ήταν φυσικά, όχι μόνο οι ουρανοί αλλά ούτε καν οι αιγιαλοί, όπως άρχισε να αποδεικνύεται όσο περνούσαν τα χρόνια.
Όσο μας άφηνε νταγκλαριστός ο ένας αιώνας κι έμπαινε φορτσάτος ο επόμενος, με σύρματα, με κάγκελα, με περιφράξεις παντού.
Σαν αυτά που μαθαίνουμε ότι θα συνοδεύουν ουκ ολίγες από τις επερχόμενες τουριστικές και όχι μόνο εξορμήσεις στο χώρο του παραθαλάσσιου ρήαλ εστέητ.
Κάτι χωριά  ολόκληρα, ας πούμε, με δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά δόμησης σε εκατοντάδες στρέμματα, όπου “με επίκληση των άρθρων 5 και 6 του Ν. 4864/2021, επιτρέπεται αποκλειστική παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας, απαγορεύοντας την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών ,όπου «παρεμποδίζει την επένδυση»”.
Και έχεις και το υπηρετικό προσωπικό της κυβερνήσεως να μιλάει για “προφανώς αντισυνταγματική εφαρμογή στη συγκεκριμένη περιοχή μοναδικού και παρθένου βιοκλιματικού περιβάλλοντος”, για “ακραία βλαπτική μεταβολή και υποβάθμιση του πολεοδομικού κεκτημένου της περιοχής”, για “ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα της ακτής γεγονός κατάφωρα αντισυνταγματικό”.
Αυτά, βέβαια, τα λέμε μόνο για τις ιδιαίτερες πατρίδες μας, όταν οι συμπέθεροι βγάζουν καπνούς απ’ όλες τις τρύπες.
Σε ξένους κώλους, εκατό καμτσικιές που έλεγε και η γιαγιά μου η Μικρασιάτισσα…
Ορίστε λοιπόν το τέλος του  μοδέρνου ελληνικού καλοκαιριού, παλικάρια και γοργόνες μου.
Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.
Όπως κοίταζε ο John Cale το κοινό του Ηρωδείου πριν από δύο καλοκαίρια, βλέποντας το να αποχωρεί σχεδόν μαζικά πριν καν τη μέση της συναυλίας του.
Ηλίθια τουριστάκια γαρ, που είχαν βγάλει τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια τους με φόντο το μνημείο και την ορχήστρα, τα είχαν ποστάρει στο Ίνσταγκραμ και στο TikTok κι όξω απ’ την πόρτα, τι να κάτσουμε να κάνουμε εδώ, ν’ ακούμε το μαλάκα;
Τους περιμένανε φρέσκα φώτο οπορτούνιτιζ, σ’ ετούτο την πάλαι ποτέ Παλάτι των Θεών, που μεταμορφώθηκε σε Airbnb των Καλικάντζαρων…

Η ενέργεια ως όπλο: H Ελλάδα στο νέο παιχνίδι – Πώς η αστάθεια στη Μέση Ανατολή δημιουργεί ευκαιρίες, αλλά και ρίσκο


του Δημήτρη Μηλάκα

Η εικόνα των τελευταίων ημερών στη Μέση Ανατολή δίνει την εντύπωση αποκλιμάκωσης. Τα Στενά του Ορμούζ άνοιξαν, οι αγορές αντέδρασαν θετικά και οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν, ενώ στο έδαφος μια εύθραυστη εκεχειρία συγκρατεί την ένταση στον Λίβανο. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι επιφανειακή.
Η περιοχή δεν βγήκε από την κρίση, αλλά πέρασε σε μια νέα φάση όπου η ένταση δεν εξαφανίζεται, αλλά βρίσκεται υπό διαχείριση. Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να επηρεάζει την παγκόσμια ροή ενέργειας χωρίς να οδηγηθεί σε γενικευμένη σύγκρουση, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να διατηρήσουν την πίεση αποφεύγοντας μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Έτσι διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο: ένα περιβάλλον που δεν είναι ούτε κανονική ειρήνη ούτε ανοιχτός πόλεμος, αλλά ένα σύστημα ελεγχόμενης αστάθειας, με σταθερό σημείο αναφοράς τα Στενά του Ορμούζ.

Ορμούζ: Ο διακόπτης
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι ότι τα Στενά άνοιξαν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο άνοιξαν. Η ναυσιπλοΐα επιτρέπεται, αλλά υπό όρους που θέτει η Τεχεράνη, με συγκεκριμένες διαδρομές και επιχειρησιακό έλεγχο, ενώ τα στρατιωτικά πλοία παραμένουν εκτός.
Με αυτόν τον τρόπο, η ροή της ενέργειας συνεχίζεται, αλλά η κυριαρχία πάνω σε αυτήν τη ροή μετατρέπεται στο βασικό εργαλείο ισχύος. Το Ιράν δεν χρειάζεται να κλείσει το Ορμούζ για να προκαλέσει κρίση· αρκεί να διατηρεί την ικανότητα να το ελέγχει και να το απειλεί.
Η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί πλέον υπό τη σκιά αυτής της δυνατότητας, καθώς ο βασικός ενεργειακός διάδρομος παραμένει ευάλωτος σε πολιτικές και στρατιωτικές αποφάσεις. Η αστάθεια, με άλλα λόγια, δεν αποτελεί παρενέργεια· ενσωματώνεται ως εργαλείο.

Η Ελλάδα ως κόμβος
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απλός παρατηρητής. Η συμφωνία για έναρξη γεωτρήσεων στο Ιόνιο, σε συνδυασμό με τα ενεργειακά projects νοτίως της Κρήτης, δείχνει ότι η χώρα επιχειρεί να τοποθετηθεί στον χάρτη των εναλλακτικών ενεργειακών πηγών της Ευρώπης.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά τρόπους να μειώσει την εξάρτησή της από ασταθείς περιοχές και αβέβαιες θαλάσσιες διαδρομές. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα εμφανίζεται ως δυνητικός κόμβος, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και μεταφοράς.
Ωστόσο, αυτή η αναβάθμιση συνοδεύεται από μια αντίφαση. Η χώρα αποκτά αυξημένη γεωστρατηγική αξία, αλλά ταυτόχρονα εντάσσεται βαθύτερα σε ένα πλέγμα ισχύος που καθορίζεται κυρίως από τρίτους.

Αξία χωρίς αυτονομία;
Το βασικό ερώτημα που ανακύπτει δεν αφορά μόνο τα οικονομικά οφέλη ή τις ενεργειακές προοπτικές. Αφορά το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να μετατρέψει αυτή την αυξανόμενη σημασία σε πραγματική πολιτική και στρατηγική αυτονομία.
Μέχρι στιγμής, τα δεδομένα δείχνουν ότι η χώρα λειτουργεί περισσότερο ως μέρος ενός ευρύτερου δυτικού σχεδιασμού, παρά ως αυτόνομος διαμορφωτής όρων. Η αξία της ενισχύεται κυρίως ως υποδομή και ως κρίκος ενός μεγαλύτερου συστήματος, γεγονός που ενέχει και κινδύνους.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι ενεργειακές υποδομές συνδέονται άμεσα με γεωπολιτικές εντάσεις, η αυξημένη σημασία μπορεί να συνεπάγεται και αυξημένη έκθεση σε πιέσεις ή και απειλές.

Η νέα γεωπολιτική της ενέργειας
Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά μέρος μιας ευρύτερης αναδιάταξης ισχύος. Στον 21ο αιώνα, ο έλεγχος των ενεργειακών ροών και των θαλάσσιων διαδρόμων αναδεικνύεται σε βασικό εργαλείο επιρροής.
Τα Στενά του Ορμούζ λειτουργούν πλέον ως κομβικό σημείο αυτής της δυναμικής, ενώ η αστάθεια μετατρέπεται σε παράγοντα που διαμορφώνει πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της, αξιοποιώντας τη γεωγραφική και ενεργειακή της δυναμική. Το αν αυτή η προσπάθεια θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη επιρροή ή απλώς σε βαθύτερη ενσωμάτωση σε ξένους σχεδιασμούς παραμένει ανοιχτό.
Το βέβαιο είναι ότι στο νέο αυτό σύστημα δεν αρκεί η συμμετοχή. Εκείνο που καθορίζει την έκβαση είναι η ικανότητα επιβολής όρων.

Το νομικό πλαίσιο των σχέσεων ΗΠΑ – Βενεζουέλας μετά την απαγωγή Μαδούρο,


του Γιάννη Ραχιώτη


Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει κατά πόσον οι νομοθετικές και διοικητικές  αλλαγές που σημειώθηκαν και στις δύο χώρες τον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις κυρίως της αμερικανικής ηγεσίας
Η απρόκλητη εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η  εξόντωση  δεκάδων ανθρώπων  και  η απαγωγή και αιχμαλωσία του προέδρου της, όπως ήδη έχει αναλυθεί από πολλούς, συνιστά προσβολή του πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Από την πλευρά της Βενεζουέλας  ισοδυναμεί με κατάλυση της κυριαρχίας της. Τα λίγα ιστορικά προηγούμενα  σύλληψης αρχηγού του κράτους από ξένα στρατεύματα όπως του Ναπολέοντα του Γ’ από τους Πρώσους μετά τη μάχη του Σεντάν ή  του Νοριέγκα  και του Σαντάμ Χουσεΐν  μετά τις αντίστοιχες εισβολές  των  ΗΠΑ στις χώρες τους, είχαν σαν νομικό και πραγματικό επακόλουθο την κατάλυση της κυριαρχίας τoυς  και την υπαγωγή τους στον κατακτητή, ανεξάρτητα από το αν ένα μέρος του κρατικού και  κυβερνητικού μηχανισμού  διατηρείτο  στις θέσεις του.
Το διεθνές δίκαιο, όπως διαμορφώθηκε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια τον μόνιμο αντίπαλό του. Πλέον πρέπει να θεωρούνται σαν εξωτερική απειλή για το σύστημα του διεθνούς δικαίου και συνακόλουθα απειλή για τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Ο πολιτικός σκοπός της επίθεσης των ΗΠΑ είχε επανειλημμένα δηλωθεί εκ των προτέρων, απ’ όταν άρχισαν να συγκεντρώνουν τις  στρατιωτικές δυνάμεις τους στα θαλάσσια σύνορα της Βενεζουέλας: Η κατάλυση της Μπολιβαριανής-σοσιαλιστικής  δημοκρατίας  και η ανάκτηση του  ελέγχου στην πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας η  εθνικοποίηση της οποίας είχε  ολοκληρωθεί το 1976, δηλαδή πολύ πριν την εκλογή του Τσάβες.
Λίγες ώρες μετά την απαγωγή του Βενεζουελάνου προέδρου δηλώθηκε από  την αμερικανική ηγεσία η επίτευξη των στόχων τους. Δήλωσαν ότι στο εξής θα «τρέχουν» οι ίδιοι τη χώρα [ ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον  Τραμπ],  για αόριστο χρονικό διάστημα με τη συνδρομή όχι της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης αλλά  των υπολειμμάτων της  κυβέρνησης Μαδούρο, πληροφορώντας μας  ότι η αντιπρόεδρος της χώρας συνεργάζεται μαζί τους και χαίρει της εκτίμησής τους (βλ. κοινή συνέντευξη Τύπου  Τραμπ-Ρούμπιο-Χέγκσεθ στις 3.1.2026). Οι αντίστοιχες δηλώσεις εκπροσώπων της πρώην κυβέρνησης Μαδούρο, πρακτικά επιβεβαίωσαν  και πάντως δεν διέψευσαν τις δηλώσεις της αμερικανικής ηγεσίας (βλ. δηλώσεις της τότε αντιπροέδρου και του υπουργού αμύνης  στις 3.1.2026).
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει κατά πόσον οι νομοθετικές και διοικητικές  αλλαγές που σημειώθηκαν και στις δύο χώρες τον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις κυρίως της αμερικανικής ηγεσίας, δηλαδή αν είμαστε αντιμέτωποι με την έναρξη μιας διαδικασίας εντατικής επαναποικιοποίησης της Βενεζουέλας  ή αν ,αντίθετα, η 3η Γενάρη ήταν ένα δυσάρεστο ιστορικό περιστατικό χωρίς σημαντικές περαιτέρω συνέπειες , όπως παρουσιάζεται από αρκετούς αρθρογράφους .
Οι νομοθετικές και διοικητικές αλλαγές στη Βενεζουέλα στον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή.
Στις 29.1.2026, μόλις  26 ημέρες μετά την αιχμαλωσία του Νικολάς Μαδούρο, το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας ολοκλήρωσε την  ψήφιση του νόμου που τροποποίησε τον «οργανικό νόμο για τους υδρογονάνθρακες – Ley Orgánica de Hidrocarburos»  [Gazeta official  No 6978¹ ] καταργώντας, μετά από ακριβώς 50 χρόνια, τον κρατικό έλεγχο  πάνω στη βασική πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, το πετρέλαιο [ άρθρο 3 τροποποιητικού νόμου  που τροποποίησε το αρθ. 23 παρ3 του οργανικού νόμου] . Οι βασικές προβλέψεις  του νέου νόμου είναι:
– Οι ξένες εταιρείες  που εξορύσσουν πετρέλαιο στη Βενεζουέλα μπορούν πλέον να αποκτούν πλειοψηφικό πακέτο μετοχών στο αντίστοιχο εταιρικό σχήμα και προπαντός να έχουν τη διοίκησή του (management) [άρθρα 3,4]. Άρα να δηλώνουν χωρίς έλεγχο τι ποσότητα και με τι κόστος εξόρυξαν και πρακτικά να καθορίζουν μόνες τους τι θα πληρώσουν στο κράτος για φορολογία, δικαιώματα και μερίσματα.
– Η φορολογία των εταιρειών μαζί με κάθε είδους τέλη δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει σωρευτικά το 15% των καθαρών κερδών. Τα δικαιώματα παραχώρησης απαγορεύεται να υπερβαίνουν το 30% και εξουσιοδότησε τον αρμόδιο υπουργό να μειώνει το ποσοστό μέχρι και στο 15%, αν υπάρχουν εξορυκτικές δυσκολίες [ άρθρο 51 οργανικού νόμου] . Δηλαδή το κράτος απαγόρευσε με νόμο στον εαυτό του (!!!)  να επιδιώκει  μεγαλύτερο ποσοστό δημόσιου οφέλους κατά τις διαπραγματεύσεις με τους εργολάβους. Τα ποσοστά αυτά είναι κατά πολύ μικρότερα από αυτά που πρόβλεπε η προηγούμενη νομοθεσία για τις μειοψηφικές (τότε) συμμετοχές ξένων εταιρειών .
– Οι ξένες εταιρείες θα μπορούν να μπουν και στην  εμπορία του  πετρελαίου, ακόμη και αν έχουν μειοψηφική συμμετοχή  [ άρθρο 8].Μέχρι τώρα η εμπορία ανήκε αποκλειστικά στην κρατική εταιρεία PdVSA . Έτσι όλο το κύκλωμα εξόρυξης-διακίνησης πετρελαίου, περνάει στα χέρια των ξένων εταιρειών ( αποκλειστικά αμερικανικών όπως θα δούμε στη συνέχεια) και αντίστοιχα  το κράτος χάνει τον έλεγχο στον μακράν σημαντικότερο δημόσιο πόρο .
– Κάθε διαφορά που προκύπτει μεταξύ κράτους και εργολάβων θα μπορεί να υπαχθεί σε ξένη διαιτησία [άρθρο 2], παρ’ όλο που οι διαφορές θα έχουν προκύψει από δημόσια σύμβαση και επί του εδάφους της Βενεζουέλας. Η υπαγωγή αποκλειστικά στο δίκαιο και τα δικαστήρια των ΗΠΑ δεν αναφέρεται ρητά. Οι συμβάσεις με τις ξένες εταιρείες εγκρίνονται από την πρόεδρο της Δημοκρατίας και υπερισχύουν του εθνικού δικαίου [άρθρο 6].
Παράλληλα με διοικητικές πράξεις και νόμο που ετοιμάζεται, απολύθηκαν από τις φυλακές ή προβλέπεται να απολυθούν οι λίγες εκατοντάδες στελεχών της αντιπολίτευσης που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα χωρίς να εξαιρούνται, σύμφωνα με όσα ξέρουμε μέχρι τώρα, ούτε οι καταδικασμένοι για ανθρωποκτονίες.  Η πρακτική σημασία αυτών των μέτρων είναι μικρή αλλά η πολιτική τους σημασία , σαν κίνηση συνολικής αποκήρυξης του προηγούμενου καθεστώτος,  είναι προφανώς μεγάλη.
Απολύθηκαν τέλος με απόφαση της μεταβατικής  προέδρου  κάποιοι  στρατιωτικοί διοικητές και το πιο αξιοπρόσεκτο, ο Αλεξ Σάαμπ, Υπουργός βιομηχανίας και εθνικής παραγωγής, πρώην διπλωμάτης, στενός συνεργάτης του απαχθέντος προέδρου και  αρμόδιος για τις διεθνείς συνεργασίες για την υπέρβαση των κυρώσεων. Ο Αλεξ Σάαμπ ήταν γι’ αυτό το λόγο πάντα στο στόχαστρο των ΗΠΑ, είχε συλληφθεί το 2020 στο Πράσινο Ακρωτήρι για να παραδοθεί στους Αμερικανούς, φυλακίστηκε στις ΗΠΑ και μετά από παγκόσμια καμπάνια για τη διάσωσή του είχε ανταλλαχθεί το 2023 με αμερικανούς κρατούμενους στη Βενεζουέλα. Ήδη κυκλοφορούν πληροφορίες  ότι η κυβέρνηση Ροντρίγκεζ ετοιμάζεται να τον (ξανα)παραδώσει στις ΗΠΑ.
Οι ταυτόχρονες αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο των ΗΠΑ
Όπως είναι γνωστό οι ΗΠΑ σε ρητή αντίθεση με τους ορισμούς του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, από το 2014 να επιβάλλουν στη  Βενεζουέλα μονομερή μέτρα (UCMs)  οικονομικής ασφυξίας, ιδίως στον τομέα της πετρελαϊκής βιομηχανίας, τα οποία ονομάζουν παραπλανητικά «κυρώσεις» για να υπολαμβάνονται σαν τιμωρία για κάποια «παράβαση» του άλλου μέρους. Επίσης παράνομα, επιβάλουν σε όσες τρίτες χώρες μπορούν, να εφαρμόζουν τις «κυρώσεις» τους.
Τα μέτρα αρχικά αφορούσαν την αποκοπή της Βενεζουέλας από το διεθνές  τραπεζικό σύστημα ώστε να μην μπορεί να εισπράττει το τίμημα των πωλήσεων πετρελαίου ούτε να πληρώνει τις εισαγωγές της. Στη συνέχεια απαγόρευσαν την πώληση όλων των ανταλλακτικών και υλικών που ήταν αναγκαία για την πετρελαϊκή της βιομηχανία,  κατάσχεσαν το διυλιστήριο της PdVSA που βρίσκονταν στο έδαφός τους και μέσω των Βρετανών κατέσχεσαν τα αποθέματα της χώρας σε χρυσό. Ετσι κατόρθωσαν να μειώσουν τα έσοδα της από πωλήσεις πετρελαίου, από 40 δις $ το 2014  σε μόλις 740 εκατ. $ το 2019. Η Βενεζουέλα με την ηγεσία του Νικολάς Μαδούρο κατάφερε να εξουδετερώσει σε ένα βαθμό  τα  UCMs  με  μεγάλες κινεζικές επενδύσεις, για να γίνουν οι αναγκαίες μετατροπές και να ξεπεραστεί το εμπάργκο ανταλλακτικών και υλικών και με επιχειρηματικές συμπράξεις με κινεζικές ρωσικές και άλλες εταιρείες οι οποίες δέχθηκαν να παίρνουν την αμοιβή τους σε πετρέλαιο, παρακάμπτοντας έτσι το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.
Οι ΗΠΑ απάντησαν πέρυσι το καλοκαίρι με  ναυτικό αποκλεισμό της χώρας και την πειρατική κατάσχεση κάθε τάνκερ που κινείτο από και προς τη Βενεζουέλα και τελικά με την εισβολή  και την απαγωγή του προέδρου της.
Τα  UCMs των ΗΠΑ δεν άρθηκαν  μετά την 3η Γενάρη, όμως την ίδια ακριβώς ημερομηνία που η Βενεζουέλα νομοθέτησε την ιδιωτικοποίηση –  άνοιγμα της πετρελαϊκής της βιομηχανίας  το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ μέσω του OFAC – Office of Foreign Assets Control  εξέδωσε την  General License No. 46 /29.1.2026²  η οποία επιτρέπει αποκλειστικά σε αμερικανικές εταιρείες που είναι εγκαταστημένες στις ΗΠΑ τουλάχιστον ένα χρόνο πριν την έκδοσή της, να ασκούν  επιχειρηματικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το βενεζουελανικό πετρέλαιο, ενώ διατηρεί την αυθαίρετη απαγόρευση για όλες τις υπόλοιπες εταιρείες του κόσμου. Πχ η κρατική PdVSA ή  μια κινεζική εταιρεία που – υποθετικά- θα υπέγραφε με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας σύμβαση  εξόρυξης ή μεταφοράς πετρελαίου θα εξακολουθoύσε να  υπόκειται στα αμερικανικά UCMs, δηλαδή στον εμπορικό, τραπεζικό και ναυτικό αποκλεισμό [ παραγραφος b3] . Με αυτό τον τρόπο οι αμερικανικές εταιρείες αποκτούν μονοπώλιο στην εκμετάλλευση του βενεζουελάνικου πετρελαίου και μάλιστα με τους αποικιακούς  όρους που περιγράψαμε παραπάνω.
Η ίδια διοικητική πράξη προβλέπει ότι:  1) Οι αμερικάνικες εταιρείες που θα αναλάβουν την βενεζουελάνικη πετρελαϊκή βιομηχανία  δεν θα πληρώνουν, κατευθείαν στο κράτος ή στην PdVSA,  ούτε τα μειωμένα δικαιώματα και το φόρο που θα προβλέπει η σύμβασή τους, αλλά θα τα καταθέτουν σε λογαριασμούς που  θα υποδεικνύονται και θα επιβλέπονται από το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών (escrow accounts) [ § a2].  Για να αναλάβει κάποιο μέρος από αυτά τα χρήματα η κυβέρνηση θα πρέπει να υποβάλει στον  υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ νομοσχέδιο  που θα ορίζει πως θα  διατεθούν τα χρήματα και να λάβει την έγκρισή του³ . Τα χρήματα, όπως έχει ήδη δηλωθεί δημόσια, θα  διατίθενται αποκλειστικά για αγορά αμερικανικών προϊόντων και υπηρεσιών.
Τέλος ορίζεται ρητά [ § a1] ότι σε οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των αμερικανικών εταιρειών που θα εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα εφαρμόζεται αποκλειστικά το δίκαιο των ΗΠΑ και θα είναι αρμόδια τα διαιτητικά και δικαστικά όργανα των ΗΠΑ.
Ο συνδυασμός των παραπάνω μέτρων που νομοθέτησαν ταυτόχρονα από τη μια  η Βενεζουέλα και από την άλλη οι ΗΠΑ σε ρόλο αποικιακής διοίκησης, οδηγούν την πρώτη σε απώλεια ελέγχου όχι μόνο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της αλλά και επί του ίδιου του κρατικού προϋπολογισμού της . Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις γνώσεις δημοσίου δικαίου γνωρίζει ότι η απόφαση επί του κρατικού προϋπολογισμού είναι θεμελιώδες στοιχείο της κρατικής κυριαρχίας . Το ίδιο και η  άσκηση της δικαστικής εξουσίας. Στην περίπτωση που εξετάζουμε αυτά δεν θα ανήκουν πλέον στη νόμιμη κυβέρνηση, τουλάχιστον ως προς ένα σημαντικό μέρος τους.
Ανάλογα μέτρα ελέγχου των δημοσίων εσόδων από το πετρέλαιο επέβαλλαν  οι ΗΠΑ,  σαν κατοχική δύναμη, στο Ιράκ μετά το 2003, τα οποία συνεχίζουν να εφαρμόζονται μέχρι σήμερα. Είχαν σαν συνέπεια να εμποδίζεται η χώρα να ανακάμψει, αφού ακόμη και οι συρρικνωμένοι πόροι της από το πετρέλαιο κατευθύνονται όπου εγκρίνουν οι ΗΠΑ με κριτήριο φυσικά τα δικά τους συμφέροντα. Μια πρόσθετη σημαντικότατη συνέπεια είναι ότι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στα δημόσια οικονομικά του Ιράκ έχει μετατραπεί στο βασικό εργαλείο πολιτικού ελέγχου και διαφθοράς,  αφού μέσω των εγκρίσεων ωφελούν ή βλάπτουν τις διάφορες κοινωνικές ομάδες και τα αντίστοιχα τμήματα του πολιτικού συστήματος. Ας ελπίσουμε ότι στη  Βενεζουέλα θα εξελιχθούν διαφορετικά τα πράγματα και  ο λαός της, παρά το ισχυρότατο χτύπημα που δέχθηκε, θα βρει σύντομα τις δυνάμεις για την ανάκτηση της κυριαρχίας του για την οποία έχει υποστεί τόσες θυσίες.
  1. Το πλήρες κείμενο του νέου νόμου  μπορεί να αναζητηθεί στην ιστοσελίδα της εφημερίδας της κυβέρνησης της Βενεζουέλας  στο  https://mega.nz/file/JNUkFLyY#1HnwUFh-4vi6E26RR_4tGmWItGJAua33kfClr7XJ7qc
  2. https://ofac.treasury.gov/recent-actions/20260129
  3. https://www.federalregister.gov/documents/2026/01/15/2026-00831/safeguarding-venezuelan-oil-revenue-for-the-good-of-the-american-and-venezuelan-people
Πηγή: dikastiko.gr
διά kommon.gr

Παρασκευή 24 Απριλίου 2026

H διαρκής κρίση ως σύστημα


Διαβάζοντας «ψυχοπολιτικά» τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Φαντάσου έναν άνθρωπο κλεισμένο σε έναν θάλαμο σάουνας.
Στην αρχή η θερμοκρασία είναι ανεκτή. Ιδρώνει λίγο, αλλά το αντέχει. Ξαφνικά, κάποιος έξω αρχίζει να πειράζει τον θερμοστάτη.
Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Ο άνθρωπος δυσφορεί. Πριν φτάσει στο όριο, πέφτει ξανά. Ανακουφίζεται. Μετά ανεβαίνει πάλι. Πιο πολύ αυτή τη φορά. Μετά πέφτει. Μετά ανεβαίνει.
Ξανά και ξανά. Δεν τον αφήνουν ούτε να καεί, ούτε να ηρεμήσει.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά ανησυχεί. Μετά εξαντλείται. Στο τέλος… συνηθίζει. Δεν ξέρει πια ποια είναι η «φυσιολογική» θερμοκρασία.
Ξέρει μόνο ότι κάποιος άλλος την ρυθμίζει.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η σύγκρουση μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν. Μάλλον κάπως έτσι λειτουργεί και η "ελληνική κρίση". 
Υπάρχουν πόλεμοι που τελειώνουν. Και υπάρχουν πόλεμοι που δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτό που συμβαίνει εδώ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Υπήρχε πάντα ένταση, αλλά ποτέ αποτέλεσμα. Υπήρχαν πάντα γεγονότα ,αλλά ποτέ κατάληξη.
Υπήρχε πάντα σύγκρουση, αλλά ποτέ τέλος.
Και αυτό γιατί δεν παρακολουθούμε έναν πόλεμο. Παρακολουθούμε ένα σύστημα. 
Από το 1979, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν βρίσκονται απλώς σε αντιπαράθεση. Διατηρούν μια σταθερή κατάσταση έντασης.
Κυβερνήσεις άλλαξαν. Στρατηγικές άλλαξαν. Συνθήκες άλλαξαν.
Η ένταση έμεινε. Όχι επειδή δεν μπορούν να τη λύσουν, αλλά επειδή δεν προσπαθούν πραγματικά να τη λύσουν. Την διαχειρίζονται. Η σχέση τους δεν είναι απλώς σύγκρουση. Είναι μια αρχιτεκτονική έντασης. 
Ένα σύστημα που δεν επιδιώκει τη νίκη, αλλά τη διατήρηση της μεταβλητότητας της θερμοκρασίας, έτσι ώστε αν η θερμοκρασία πέσει πολύ, το σύστημα αποδυναμώνεται. Αν ανέβει πολύ, καταρρέει. Χρειάζεται να μένει στο «λίγο πριν».
Και εδώ μπαίνει ο πραγματικός «θερμοστάτης». Τα στενά του Ορμούζ. Ανοίγουν,  η ένταση πέφτει. Απειλούνται,  η ένταση ανεβαίνει. Κλείνουν, οι τιμές της ενέργειας αυξάνονται, το στρες των ανθρώπων αυξάνεται. Ανοίγουν, οι τιμές πέφτουν, το στρες μειώνεται.  
Δηλώσεις, κυρώσεις, επεισόδια, «ατυχήματα». Η θερμοκρασία ρυθμίζεται. Όχι τυχαία. Συστημικά.
Η σύγκρουση λειτουργεί σαν γεωπολιτικός θερμοστάτης: Πάρα πολλή ειρήνη αποδυναμώνει τις δομές ισχύος. Πάρα πολύς πόλεμος τις καταστρέφει. Η διαρκής κρίση τις διατηρεί. Όπως και η Μνημονιακή κρίση στην Ελλάδα. 
Και κάπου εκεί, η «Διεθνής των Αγορών» δεν παρακολουθεί απλώς. Ρυθμίζει. Και κερδίζει.
Ο Carl Schmitt είχε πει ότι η πολιτική θεμελιώνεται στη διάκριση φίλου–εχθρού. Εδώ βλέπουμε κάτι πιο προχωρημένο: Δεν έχουμε απλώς εχθρούς. Έχουμε αμοιβαία αναγκαίους εχθρούς.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν συγκρούονται μόνο. 
Αλληλο-ορίζονται.
Ο Byung-Chul Han περιγράφει όλο αυτό ως ψυχοπολιτική.
Η ένταση παράγει φόβο, αυξάνει την εγρήγορση, κινητοποιεί -ή όχι- τις κοινωνίες, δικαιολογεί πολιτικές και κυρίως δεν χρειάζεται ποτέ να ολοκληρωθεί
Οι κρίσεις δεν είναι αποτυχίες του συστήματος. Είναι ο τρόπος λειτουργίας του.
Και τότε επιστρέφουμε στον άνθρωπο μέσα στη σάουνα.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά κουράζεται. Μετά προσαρμόζεται.
Και στο τέλος παύει να ρωτά: «Γιατί ανεβαίνει η θερμοκρασία;» ή «ποιός μαλ....ας πειράζει τον θερμοστάτη ;»
Ρωτά μόνο: «Πότε θα πέσει λίγο για να αντέξω;»
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό σημείο. Ο άνθρωπος που εκτίθεται διαρκώς σε ελεγχόμενη ένταση εξαντλείται, απευαισθητοποιείται, "παγώνει", μουδιάζει, συνηθίζει.
Και τότε δεν αμφισβητεί. Απλώς αντέχει.
Ποιος ωφελείται από μια σύγκρουση που δεν τελειώνει ποτέ;
Η απάντηση είναι απλή: γεωπολιτικά συμφέροντα, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, τα ενεργειακά δίκτυα, οι πολιτικές ελίτ, η διεθνής των Αγορών. 
Όλα λειτουργούν καλύτερα μέσα σε μια ελεγχόμενη αστάθεια.
Γι’ αυτό και η σύγκρουση δεν λήγει. Γιατί η λήξη της θα κατέστρεφε το σύστημα που τη συντηρεί.
Η πιο επικίνδυνη μορφή πολέμου δεν είναι αυτή που φαίνεται.
Είναι αυτή που λειτουργεί χωρίς να ονομάζεται πόλεμος. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει (και) εδώ.
Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι παρακολουθούμε μια κρίση. Στην πραγματικότητα, ζούμε μέσα σε έναν μηχανισμό. 
Και εδώ αλλάζει το ουσιαστικό ερώτημα. Δεν είναι: «πότε θα τελειώσει αυτό;» 
Αλλά: «τι κάνεις εσύ όταν καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να τελειώσει;»
Γιατί ο θερμοστάτης θα συνεχίσει να ανεβοκατεβαίνει.
Αλλά από τη στιγμή που το δεις, δεν ιδρώνεις πια με τον ίδιο τρόπο.

Ποιος πόλεμος και πότε


Έχουμε ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους.

Θέμης Τζήμας

Μας είναι αρκετά αρεστό να μιλούμε για τον πρόεδρο Τραμπ σαν να πρόκειται για κάποιο εξωτικό φρούτο που εμφανίστηκε κάπως, στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ και του κόσμου. Φυσικά όμως, η αλήθεια πολύ απέχει από αυτήν την απλοϊκή και βολική εξήγηση. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ αποτελεί το «ώριμο τέκνο» του εκφασισμού των καπιταλιστικών μητροπόλεων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί την αναμενόμενη απάντηση στην ανάγκη πειθάρχησης και παραπλάνησης των λαών εν μέσω της εντεινόμενης, μακρόχρονης κρίσης μοντέλου αλλά και των διευρυνομένων κοινωνικών ανισοτήτων.
Την ώρα κατά την οποία ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ με όλες τις γνωστές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, το άγχος της ηγεσίας της Ε.Ε., συνίσταται στο πώς θα πολεμήσουν (οι λαοί) εναντίον της Ρωσίας. Οι δηλώσεις περί επερχομένου πολέμου με τη Ρωσία δίνουν και παίρνουν με τελευταίο τον Βέλγο αρχηγό του γενικού επιτελείου της χώρας του, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί αγοράζουν χρόνο υπέρ της Ε.Ε., πολεμώντας εκείνοι εναντίον της Ρωσίας, ούτως ώστε η πρώτη να διαθέτει επαρκή χρόνο προετοιμασίας για τον επερχόμενο πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας μέχρι τη χρονιά εκείνη.
Η υποχωρούσα γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία στρέφεται στην παραγωγή όπλων ούτως ώστε να ξαναβάλει μπροστά τις μηχανές της και όπως είναι κατανοητό αυτά τα όπλα πρέπει να ξοδευτούν. Το μεγάλο μέρος της ηγεσίας της Ε.Ε., διαπραγματεύεται με τον Τραμπ, τη στήριξη του τελευταίου στο πλαίσιο του πολέμου της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας και παραπονούνται γιατί ακριβώς δε συμβάλλει σε αυτόν, αντί να απαιτούν και να προωθούν μια γενικευμένη πολιτική ειρήνης.
Ταυτοχρόνως, η Ρωσία έχει ανακοινώσει ότι θεωρεί νόμιμους στόχους της, τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες κατασκευής drones ή εξαρτημάτων drones, τα οποία κατόπιν χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία. Άλλωστε, η τελευταία έχει καταφέρει ορισμένα σημαντικά πλήγματα εναντίον της Ρωσίας και ειδικότερα των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της, ενώ η Ρωσία φαίνεται να μην είναι σαφές αν πιστεύει ή όχι τις δηλώσεις Τραμπ κατά του συγκεκριμένου πολέμου και αν τις πιστεύει γιατί το κάνει. Επιπλέον, η τελευταία συνηθίζει να εξαγγέλλει κόκκινες γραμμές και κατόπιν να τις εγκαταλείπει αλλά έστω κι έτσι, η απειλή πληγμάτων εναντίον βιομηχανικών εγκαταστάσεων κρατών του ΝΑΤΟ, από τη Ρωσία, θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό ως προς την πιθανότητα κλιμάκωσης του πολέμου. Αντιθέτως, οι ηγεσίες μιας σειράς κρατών-μελών της Ε.Ε. και της ίδιας της Ε.Ε., δείχνουν να θέλουν πάση θυσία να «τεντώσουν» όσο γίνεται ή και να «σπάσουν» το σκοινί της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Έχουμε λοιπόν ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν και πρωταρχικό εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους στους ατέλειωτους πολέμους του. Δεν είναι τυχαία, η «μοναξιά» του Ισπανού πρωθυπουργού, ο οποίος χωρίς να είναι κανένα πρότυπο αντί-ιμπεριαλισμού και αριστεράς, είπε τα αυτονόητα για έναν Σοσιαλδημοκράτη ως προς το κράτος του Ισραήλ και τον σιωνισμό (αυτά που δεν λέει η πλειοψηφία των εν Ελλάδι «Σοσιαλδημοκρατών»).
Είναι φαινομενικώς παρανοϊκό αλλά για τις ελίτ των «δυτικών» κρατών, ο πόλεμος αποτελεί τη μόνη λύση που μπορούν να φανταστούν σε ό,τι αφορά την οικονομική τους επιβίωση εξ ου και προσφεύγουν είτε στον πιο ανοιχτό εκφασισμό (βλ. περίπτωση Τραμπ), είτε στον πιο τυπικό και «καθωσπρέπει» αστικό αυταρχισμό, με πρώτο τον λόγο της δικαστικής λειτουργίας σε συνδυασμό με τμήματα της εκτελεστικής. Ταυτοχρόνως, οι οικονομίες καθίστανται ολοένα πιο ολιγοπωλιακές και άνισες εσωτερικώς.
Το ζήτημα της απειλής της καταστροφής του πλανήτη από έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο είναι ζήτημα δημοκρατίας μέσα στην ίδια τη «Δύση» και επομένως μη-αναζήτησης της αλήθειας. Εξ ου και το ερώτημα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της «Δύσης» δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά ποιος πόλεμος πότε.  
Εικονογράφηση: Matt Rota