Η γνωστή αρθρογράφος και αναλύτρια με έγγραφα στα εθνικά θέματα και επί χρόνια στο ρεπορτάζ το διπλωματικό και του υπουργείου Εξωτερικών, Κύρα Αδάμ, μιλώντας σήμερα στον 98.4 αποκάλυψε τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, που αποδεικνύει όπως λέει, ότι η Ελλάδα μέσω Γαλλίας όχι μόνο απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά έχασε και την ευκαιρία να προκαλέσει ανοιχτά και επίσημα την Τουρκία για όπου υπάρχει διαφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ/ υφαλοκρηπίδας. Η Κύρα Αδάμ, εξήγησε ότι η Navtex η Ελληνική το απόγευμα της Παρασκευής περιγράφει μια πορεία με συντεταγμένες για έρευνα του ηλεκτρικού καλωδίου, περίπου ως "κρουαζιέρα" στην Ανατολική Μεσόγειο, νότιο-νοτιοανατολικά της Κρήτης, χωρίς καμία αναφορά σε ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ab initio και ipso facto υφαλοκρηπίδας, ούτε αναφοράς σε μερική οριοθέτηση ΑΟΖ στο σημείο με την Αίγυπτο, καν αναφορά σε μη οριοθετημένη ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά η σχεδόν ταυτόχρονη αντι-navtex της Τουρκίας κάνει συγκεκριμένη αναφορά σε δική της ΑΟΖ και παραπέμπει και στην τουρκολιβυκή ΑΟΖ με συντεταγμένες στη ίδια περιοχή όπως κατατέθηκαν στον ΟΗΕ. Η Ελλάδα όχι μόνο μέχρι σήμερα δεν απάντησε σε αυτή την αντι-navtex με νέα navtex με στοιχεία τόσο της οριοθετημένης μερικώς ΑΟΖ με την Αίγυπτο στο σημείο, αλλά και με στοιχεία ελληνικής υφαλοκρηπίδας και δυνητικής ΑΟΖ, αλλά ακόμη χειρότερα όπως αποκάλυψε, διαβάζοντας, όπως υποστήριξε στον 98.4, τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, η Γαλλία για λογαριασμό, όπως αναγράφεται, του Ελληνικού κράτους, γνωστοποιεί στη Τουρκία ότι στην αντι-navtex της, την πολύ συγκεριμένη περί ύπαρξης δικαιωμάτων ΑΟΖ και Αοζ του τουρκολιβυκού μνημονίου, η Γαλλία, όπως αποκάλυψε, ενημερώνει την Τουρκία πως η Ελλάδα δεν θα εκδώσει άλλη navtex απαντητική. Η Γαλλία, λέει η Κύρα Αδάμ, στη ουσία πρωτοφανώς στα διπλωματικά ειωθότα, ανακοινώνει για λογαριασμό της Αθήνας, την απεμπόληση μέσω της ελληνικής navtex, κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, "νομιμοποιώντας" τις τουρκικές αιτιάσεις για τουρκική ΑΟΖ αλλά και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Mpelalis Reviews
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026
Κύρα Αδάμ: Η "γλοιώδης" Ελληνική navtex είναι η υποχώρηση & η αποκάλυψη της Γαλλικής ρηματικής
Η γνωστή αρθρογράφος και αναλύτρια με έγγραφα στα εθνικά θέματα και επί χρόνια στο ρεπορτάζ το διπλωματικό και του υπουργείου Εξωτερικών, Κύρα Αδάμ, μιλώντας σήμερα στον 98.4 αποκάλυψε τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, που αποδεικνύει όπως λέει, ότι η Ελλάδα μέσω Γαλλίας όχι μόνο απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά έχασε και την ευκαιρία να προκαλέσει ανοιχτά και επίσημα την Τουρκία για όπου υπάρχει διαφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ/ υφαλοκρηπίδας. Η Κύρα Αδάμ, εξήγησε ότι η Navtex η Ελληνική το απόγευμα της Παρασκευής περιγράφει μια πορεία με συντεταγμένες για έρευνα του ηλεκτρικού καλωδίου, περίπου ως "κρουαζιέρα" στην Ανατολική Μεσόγειο, νότιο-νοτιοανατολικά της Κρήτης, χωρίς καμία αναφορά σε ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ab initio και ipso facto υφαλοκρηπίδας, ούτε αναφοράς σε μερική οριοθέτηση ΑΟΖ στο σημείο με την Αίγυπτο, καν αναφορά σε μη οριοθετημένη ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά η σχεδόν ταυτόχρονη αντι-navtex της Τουρκίας κάνει συγκεκριμένη αναφορά σε δική της ΑΟΖ και παραπέμπει και στην τουρκολιβυκή ΑΟΖ με συντεταγμένες στη ίδια περιοχή όπως κατατέθηκαν στον ΟΗΕ. Η Ελλάδα όχι μόνο μέχρι σήμερα δεν απάντησε σε αυτή την αντι-navtex με νέα navtex με στοιχεία τόσο της οριοθετημένης μερικώς ΑΟΖ με την Αίγυπτο στο σημείο, αλλά και με στοιχεία ελληνικής υφαλοκρηπίδας και δυνητικής ΑΟΖ, αλλά ακόμη χειρότερα όπως αποκάλυψε, διαβάζοντας, όπως υποστήριξε στον 98.4, τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, η Γαλλία για λογαριασμό, όπως αναγράφεται, του Ελληνικού κράτους, γνωστοποιεί στη Τουρκία ότι στην αντι-navtex της, την πολύ συγκεριμένη περί ύπαρξης δικαιωμάτων ΑΟΖ και Αοζ του τουρκολιβυκού μνημονίου, η Γαλλία, όπως αποκάλυψε, ενημερώνει την Τουρκία πως η Ελλάδα δεν θα εκδώσει άλλη navtex απαντητική. Η Γαλλία, λέει η Κύρα Αδάμ, στη ουσία πρωτοφανώς στα διπλωματικά ειωθότα, ανακοινώνει για λογαριασμό της Αθήνας, την απεμπόληση μέσω της ελληνικής navtex, κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, "νομιμοποιώντας" τις τουρκικές αιτιάσεις για τουρκική ΑΟΖ αλλά και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Το καλώδιο, οι κορόνες και η πραγματικότητα…
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει πάμπολλες αφορμές για να της ασκηθεί σκληρή αντιπολίτευση. Όμως, στις σχέσεις με την Τουρκία όλες οι κυβερνήσεις πάνω κάτω την ίδια πολιτική ακολουθούν. Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.
Αν πιστέψουμε την ελληνική κυβέρνηση, η μόνη χώρα που έδωσε «άδεια» για το περίφημο καλώδιο είναι η Ελλάδα. Φυσικά, πρόκειται για αστειότητα. Διότι μας λέει ότι έδωσε άδεια στον εαυτό της, αφού οι εργασίες θα γίνουν σε ελληνικά ύδατα.
Αν πιστέψουμε την τουρκική, «όλα καλά, όλα φυσιολογικά», που είπε ο Φιντάν. Δηλαδή, η Τουρκία έδωσε την «άδειά» της και το έργο θα ξεκινήσει. Την «άδεια» αυτή ζήτησαν οι Γάλλοι μέσω «ρηματικής διακοίνωσης», που αποτελεί μια συνήθη μορφή ενημέρωσης.
Αν πιστέψουμε την εγχώρια εθνικιστική δεξιά(πολιτική και μιντιακή), έχει ήδη διαπραχθεί ένα είδος εθνικής μειοδοσίας(ή και προδοσίας), αφού δεν έπρεπε να γίνει καμιά ενημέρωση στην Τουρκία, γιατί αυτό σημαίνει ότι ζητάμε «άδεια».
Αν πιστέψουμε την άλλη, εξ αριστερών, αντιπολίτευση(είναι πιο μετρημένη), η κυβέρνηση επιδεικνύει «υποχωρητικότητα» έναντι της Τουρκίας(λέει ΕΛ.Α.Σ) και πρέπει να επιβληθούν ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία(λέει το ΠΑΣΟΚ).
Τι από αυτά είναι αλήθεια και τι εφικτό να γίνει; Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα πέρα από τα προπαγανδιστικά της κυβέρνησης και τις υπερβολές της αντιπολίτευσης.
Πρώτον, η Ελλάδα λέει ότι το καλώδιο θα περάσει μόνο από ελληνικά και κυπριακά νερά, άρα η Τουρκία δεν νομιμοποιείται να κάνει καμιά παρέμβαση.
Δεύτερον, η Τουρκία λέει ότι το καλώδιο θα περάσει και από δικά της νερά, τα οποία έχει δηλώσει πρόσφατα στον ΟΗΕ.
Τρίτον, τι συμβαίνει στην πράξη; Ένα μέρος του θαλάσσιου χώρου, από τον οποίο θα περάσει το καλώδιο, είναι διαφιλονικούμενο. Για την Ελλάδα είναι η λεγόμενη δυνητική υφαλοκρηπίδα. Όμως, επειδή δεν έχει οριοθετηθεί(το… αιώνιο πρόβλημα με την Τουρκία), η Τουρκία εμπλέκεται εξ αντικειμένου.
Τέταρτον, οπότε το δίλημμα είναι: Ενημερώνουμε την Τουρκία και προχωράει το καλώδιο ομαλά ή δεν κάνουμε καμιά ενημέρωση, προχωράμε και περιμένουμε την τουρκική αντίδραση; Η κυβέρνηση επέλεξε μια μεσοβέζικη λύση. Στην επίσημη ρητορεία της κυριάρχησε το «άδεια δίνει μόνο η Ελλάδα». Αποφεύγει έτσι τα της «ενημέρωσης», για να αποκρούσει τα πυρά της εθνικιστικής δεξιάς(Σαμαράς κ.α). Και αναθέτει την ενημέρωση στη Γαλλία.
Πέμπτον, κάπως έτσι λύνεται το πρόβλημα. Η Ελλάδα λέει ότι δεν ζητήσαμε καμιά άδεια. Η Τουρκία εκλαμβάνει την ενημέρωση που της έκανε η Γαλλία ως άδεια κι έτσι «όλα καλά», που είπε ο Φιντάν.
Υπάρχουν δύο σκοπιές από τις οποίες μπορεί κάποιος να δει το θέμα:
1.Η απόλυτη ή αλλιώς ούλτρα «πατριωτική». Κάνουμε ό,τι θέλουμε, η Τουρκία δεν έχει καμιά δουλειά, άρα ούτε συζήτηση για ενημέρωση.2.Η μεσοβέζικη. Είναι αυτή που επέλεξε η κυβέρνηση. Αφήνουμε τους Γάλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα(ενημέρωση).
Η κυβέρνηση θα είχε και μια τρίτη, αν τολμούσε να μιλήσει καθαρά, να πει την αλήθεια και χωρίς να φοβάται τη ρετσινιά της «προδοσίας», που της κολλάει έτσι κι αλλιώς το πάλαι ποτέ δικό της (ακρο)δεξιό κομμάτι με εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Η κυβέρνηση, δηλαδή, αντί να κρύβεται πίσω από υπεκφυγές του τύπου «μόνο εμείς δίνουμε άδεια», να πει καθαρά: Ναι, θα ενημερώσουμε τα παράκτια κράτη, δηλαδή και την Τουρκία. Αυτό δεν είναι άδεια. Και θα το κάνουμε γιατί αυτό που προέχει είναι να γίνει το έργο.
Οι οπαδοί της απόλυτης άρνησης(«καμιά ενημέρωση») ουσιαστικά δεν θέλουν να προχωρήσει το έργο. Ο ισχυρισμός ότι η ενημέρωση σημαίνει άδεια της Τουρκίας και αυτό κατοχυρώνει τις μελλοντικές διεκδικήσεις της είναι έωλος. Αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Από τη στιγμή που δεν γίνεται οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών(υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ), υπάρχει κανείς που να πιστεύει σοβαρά ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο;
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει στα σοβαρά ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει στο Αιγαίο τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και θα ενώσει την ΑΟΖ της με την κυπριακή από το Καστελλόριζο μέχρι το Νησί χωρίς καμιά τουρκική αντίδραση;
Αυτά είναι αστειότητες. Το ήξεραν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις, γι’ αυτό ΚΑΜΙΑ δεν άσκησε το δικαίωμα των 12 μιλίων. Ούτε του Κώστα Καραμανλή ούτε του Αντώνη Σαμαρά(που σήμερα είναι οπαδοί της απόλυτης άρνησης-«καμία ενημέρωση στην Τουρκία») ούτε του Αλέξη Τσίπρα. Και σωστά έπραξαν.
Γι’ αυτό σήμερα οι πολιτικοί, τουλάχιστον αυτοί που έχουν κυβερνήσει, να αποφεύγουν τις ανεύθυνες- δήθεν πατριωτικές- κορόνες. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι, αν δεν οριοθετήσουμε την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ με την Τουρκία(αυτό σημαίνει προσφυγή στη Χάγη), η Τουρκία θα έχει λόγο και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει μονομερώς στα 12 μίλια. Διότι, εκτός από την Τουρκία, δεν συμφωνούν οι ΗΠΑ και(πιθανότατα) η Ρωσία. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είτε είναι ανεύθυνος «υπερπατριώτης» είτε απλώς πολιτικός καιροσκόπος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει πάμπολλες αφορμές για να της ασκηθεί σκληρή αντιπολίτευση. Όμως, στις σχέσεις με την Τουρκία όλες οι κυβερνήσεις πάνω κάτω την ίδια πολιτική ακολουθούν. Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.
Γι’ αυτό ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του καλό είναι να αφήσουν την κουτοπόνηρη προπαγάνδα και να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, αντί να τρέμουν την από τα δεξιά τους εθνικιστική ρητορεία. Και τα υπεύθυνα κόμματα να βρουν άλλα αντιπολιτευτικά πεδία.
Αλήθεια, τι το διαφορετικό θα έκανε αύριο μια κυβέρνηση της ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα ή του ΠΑΣΟΚ; Τίποτα. Το πιστοποιεί το παρελθόν.
Εν κατακλείδι: Αυτό που προέχει σήμερα είναι να προχωρήσει το έργο με το καλώδιο. Και αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει καμιά ουσιαστική παρέμβαση. Τέτοια παρέμβαση θα ήταν η παρεμπόδιση και, τελικά, η ματαίωση του έργου. Αν το έργο γίνει, όλα τα άλλα(«ενημέρωση», «άδεια» κτλ) είναι ήσσονος σημασίας. Οι ανεύθυνες, δήθεν πατριωτικές, κορόνες δεν θα έχουν καμιά σημασία.
Αυτή είναι η δουλειά που έχουν να κάνουν ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του, λέγοντας την αλήθεια και όχι παίζοντας με προπαγανδιστικές πιρουέτες και λέξεις…
Οι οπαδοί της απόλυτης άρνησης(«καμιά ενημέρωση») ουσιαστικά δεν θέλουν να προχωρήσει το έργο. Ο ισχυρισμός ότι η ενημέρωση σημαίνει άδεια της Τουρκίας και αυτό κατοχυρώνει τις μελλοντικές διεκδικήσεις της είναι έωλος. Αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Από τη στιγμή που δεν γίνεται οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών(υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ), υπάρχει κανείς που να πιστεύει σοβαρά ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο;
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει στα σοβαρά ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει στο Αιγαίο τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και θα ενώσει την ΑΟΖ της με την κυπριακή από το Καστελλόριζο μέχρι το Νησί χωρίς καμιά τουρκική αντίδραση;
Αυτά είναι αστειότητες. Το ήξεραν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις, γι’ αυτό ΚΑΜΙΑ δεν άσκησε το δικαίωμα των 12 μιλίων. Ούτε του Κώστα Καραμανλή ούτε του Αντώνη Σαμαρά(που σήμερα είναι οπαδοί της απόλυτης άρνησης-«καμία ενημέρωση στην Τουρκία») ούτε του Αλέξη Τσίπρα. Και σωστά έπραξαν.
Γι’ αυτό σήμερα οι πολιτικοί, τουλάχιστον αυτοί που έχουν κυβερνήσει, να αποφεύγουν τις ανεύθυνες- δήθεν πατριωτικές- κορόνες. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι, αν δεν οριοθετήσουμε την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ με την Τουρκία(αυτό σημαίνει προσφυγή στη Χάγη), η Τουρκία θα έχει λόγο και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει μονομερώς στα 12 μίλια. Διότι, εκτός από την Τουρκία, δεν συμφωνούν οι ΗΠΑ και(πιθανότατα) η Ρωσία. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είτε είναι ανεύθυνος «υπερπατριώτης» είτε απλώς πολιτικός καιροσκόπος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει πάμπολλες αφορμές για να της ασκηθεί σκληρή αντιπολίτευση. Όμως, στις σχέσεις με την Τουρκία όλες οι κυβερνήσεις πάνω κάτω την ίδια πολιτική ακολουθούν. Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.
Γι’ αυτό ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του καλό είναι να αφήσουν την κουτοπόνηρη προπαγάνδα και να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, αντί να τρέμουν την από τα δεξιά τους εθνικιστική ρητορεία. Και τα υπεύθυνα κόμματα να βρουν άλλα αντιπολιτευτικά πεδία.
Αλήθεια, τι το διαφορετικό θα έκανε αύριο μια κυβέρνηση της ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα ή του ΠΑΣΟΚ; Τίποτα. Το πιστοποιεί το παρελθόν.
Εν κατακλείδι: Αυτό που προέχει σήμερα είναι να προχωρήσει το έργο με το καλώδιο. Και αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει καμιά ουσιαστική παρέμβαση. Τέτοια παρέμβαση θα ήταν η παρεμπόδιση και, τελικά, η ματαίωση του έργου. Αν το έργο γίνει, όλα τα άλλα(«ενημέρωση», «άδεια» κτλ) είναι ήσσονος σημασίας. Οι ανεύθυνες, δήθεν πατριωτικές, κορόνες δεν θα έχουν καμιά σημασία.
Αυτή είναι η δουλειά που έχουν να κάνουν ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του, λέγοντας την αλήθεια και όχι παίζοντας με προπαγανδιστικές πιρουέτες και λέξεις…
Εφτά χρόνια στην κυβέρνηση κι ακόμα φταίει ο Τσίπρας…
Η πραγματικότητα έχει τη συνήθεια να φωνάζει, αλλά τι και πώς ακούει ο καθένας είναι μια άλλη ιστορία. Ετσι γινόταν πάντα, έτσι γίνεται και τώρα με τη σκληρή, αυτό είναι αλήθεια, σύγκρουση του Τσίπρα με την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Η Δεξιά, αλλά και κάποιοι στην ίδια γραμμή από αριστερά, αποδίδουν τους υψηλούς τόνους όχι στις δεξιές πολιτικές, αλλά στην επιστροφή της ΕΛΑΣ και του επικεφαλής της σε αριστερές τακτικές. Βγάζει αριστερό φλας γιατί απέτυχε ως κεντρώος. Ξέχασε το rebranding και θυμήθηκε την Αριστερά, γιατί οι δημοσκοπήσεις δεν τον ευνοούν. Δεν του βγήκαν οι ήπιοι τόνοι και καταφεύγει σε ύβρεις – αυτό είναι της Ντόρας. Επανέρχεται στον παλιό εαυτό του, αμετανόητος, πολωτικός και επικίνδυνος.
Αυτά κι άλλα παρόμοια. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που ακούνε τον αχό των γεγονότων πίσω από την αντιπαράθεση. Για παράδειγμα: Πληθωρισμός 5,6% στην Ελλάδα, έναντι 4% στην ευρωζώνη. Αύξηση 29,3% τον Νοέμβριο στη χρέωση της ΔΕΗ σε πράσινα τιμολόγια. 68% δηλώνουν ότι η οικονομική τους κατάσταση χειροτέρεψε το τελευταίο δωδεκάμηνο. 63% μόλις τα βγάζουν πέρα. Ενα στα πέντε νοικοκυριά θα παγώσει τον χειμώνα, χωρίς θέρμανση. Για τον Νοέμβριο μόνο έχουν προγραμματιστεί 1.107 πλειστηριασμοί κατοικιών. Οι κτηνοτρόφοι χάνουν το βιος τους και η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει με ψίχουλα. Και ο Πιτσιλής δεν είδε το πάρτι του «Χωριάτικου», ούτε τη διαφθορά στην αυλή του, αλλά έχει αναλάβει να εξυγιάνει τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτά «έσκασαν» και εμφανίστηκαν στη δημοσιότητα, αν και κάποια «θάφτηκαν» στα ψιλά, τις τελευταίες μέρες. Και –ω του θαύματος!– ακριβώς τις ίδιες μέρες ο Μητσοτάκης έδωσε τη «γραμμή» της επίθεσης στην ηθική του Τσίπρα. Θυμήθηκε το 2019 και τους Κώδικες, ο γαβ γαβ του κυρίου του θυμήθηκε τον Μαδούρο, ο πρόθυμος για κάτι τέτοια Φλωρίδης τους κακούργους που βγήκαν από τη φυλακή, ο πλειστηριασμένος Πιερρακάκης τους πλειστηριασμούς της Αριστεράς. Και όλη η ορχήστρα της Δεξιάς μάς έχει πάρει τα αυτιά στο δεκαήμερο αυτό της έξαψης να στριγγλίζει, να φωνάζει, να κορυβαντιά.
Για τον Τσίπρα! Εφτά χρόνια στην κυβέρνηση, πολιορκημένοι από τα γεγονότα που οι ίδιοι δημιούργησαν και δημιουργούν, και άντε πάλι στον Τσίπρα.
Τι καταλαβαίνει ο καθένας, δικό του θέμα βέβαια. Ποιος να στερήσει το δικαίωμα σε σοφούς δεξιούς, επιφανείς τεχνοκράτες, ακόμα και πολύ ριζοσπάστες αριστερούς, να ασχολούνται με τα δήθεν ταπεινά κίνητρα του Τσίπρα και όχι με τα υπερήφανα έργα του Μητσοτάκη; Μάτι βγάζει ο λόγος που ώθησε τον τελευταίο να καταφύγει στην ανασκολόπιση του παρελθόντος, αλλά αν κάποιος θέλει να πιστεύει ότι ο Τσίπρας βγάζει νεύρα γιατί δεν του βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις, τι να του πεις; Ας προμηθευτούν λασπωτήρες οι υποψιασμένοι, πάντως. Μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που λειτουργούν με όρους διαφθοράς και συμβολαίων θα διαπράξουν μέχρι τις εκλογές όλες τις ασχήμιες, εκ των οποίων προσφορότερη η λάσπη, για να εκτροχιάσουν την επί της ουσίας αντιπαράθεση. Μπας και γλιτώσουν από τη λαϊκή καταδίκη που έρχεται…
Αυτά κι άλλα παρόμοια. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που ακούνε τον αχό των γεγονότων πίσω από την αντιπαράθεση. Για παράδειγμα: Πληθωρισμός 5,6% στην Ελλάδα, έναντι 4% στην ευρωζώνη. Αύξηση 29,3% τον Νοέμβριο στη χρέωση της ΔΕΗ σε πράσινα τιμολόγια. 68% δηλώνουν ότι η οικονομική τους κατάσταση χειροτέρεψε το τελευταίο δωδεκάμηνο. 63% μόλις τα βγάζουν πέρα. Ενα στα πέντε νοικοκυριά θα παγώσει τον χειμώνα, χωρίς θέρμανση. Για τον Νοέμβριο μόνο έχουν προγραμματιστεί 1.107 πλειστηριασμοί κατοικιών. Οι κτηνοτρόφοι χάνουν το βιος τους και η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει με ψίχουλα. Και ο Πιτσιλής δεν είδε το πάρτι του «Χωριάτικου», ούτε τη διαφθορά στην αυλή του, αλλά έχει αναλάβει να εξυγιάνει τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτά «έσκασαν» και εμφανίστηκαν στη δημοσιότητα, αν και κάποια «θάφτηκαν» στα ψιλά, τις τελευταίες μέρες. Και –ω του θαύματος!– ακριβώς τις ίδιες μέρες ο Μητσοτάκης έδωσε τη «γραμμή» της επίθεσης στην ηθική του Τσίπρα. Θυμήθηκε το 2019 και τους Κώδικες, ο γαβ γαβ του κυρίου του θυμήθηκε τον Μαδούρο, ο πρόθυμος για κάτι τέτοια Φλωρίδης τους κακούργους που βγήκαν από τη φυλακή, ο πλειστηριασμένος Πιερρακάκης τους πλειστηριασμούς της Αριστεράς. Και όλη η ορχήστρα της Δεξιάς μάς έχει πάρει τα αυτιά στο δεκαήμερο αυτό της έξαψης να στριγγλίζει, να φωνάζει, να κορυβαντιά.
Για τον Τσίπρα! Εφτά χρόνια στην κυβέρνηση, πολιορκημένοι από τα γεγονότα που οι ίδιοι δημιούργησαν και δημιουργούν, και άντε πάλι στον Τσίπρα.
Τι καταλαβαίνει ο καθένας, δικό του θέμα βέβαια. Ποιος να στερήσει το δικαίωμα σε σοφούς δεξιούς, επιφανείς τεχνοκράτες, ακόμα και πολύ ριζοσπάστες αριστερούς, να ασχολούνται με τα δήθεν ταπεινά κίνητρα του Τσίπρα και όχι με τα υπερήφανα έργα του Μητσοτάκη; Μάτι βγάζει ο λόγος που ώθησε τον τελευταίο να καταφύγει στην ανασκολόπιση του παρελθόντος, αλλά αν κάποιος θέλει να πιστεύει ότι ο Τσίπρας βγάζει νεύρα γιατί δεν του βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις, τι να του πεις; Ας προμηθευτούν λασπωτήρες οι υποψιασμένοι, πάντως. Μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που λειτουργούν με όρους διαφθοράς και συμβολαίων θα διαπράξουν μέχρι τις εκλογές όλες τις ασχήμιες, εκ των οποίων προσφορότερη η λάσπη, για να εκτροχιάσουν την επί της ουσίας αντιπαράθεση. Μπας και γλιτώσουν από τη λαϊκή καταδίκη που έρχεται…
Τα ball boys της λάσπης
Σύμφωνα με μια ανεκδοτολογική φράση που αποδίδεται στον Λίντον Τζόνσον και στην οποία αναφερθήκαμε εδώ από τη στήλη και την περασμένη εβδομάδα (σ.σ.https://thefaq.gr/oi- kathosprepei-tou-giorgou-trapezioti/), όταν κάποτε του πρότειναν να διαδώσει μια εξωφρενική κατηγορία σε βάρος του πολιτικού του αντιπάλου, φέρεται να απάντησε στους συνεργάτες του πως «Ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια. Θέλω όμως να τον δω να το διαψεύδει!».
Τι περιγράφει ιδιαιτέρως εύγλωττα η φράση που αποδίδεται στον Αμερικανό πρώην πρόεδρο; Ακριβώς όσα παρακολουθούμε να… έρπονται και να ξεδιπλώνονται μεθοδικά τις τελευταίες ημέρες στον δημόσιο διάλογο. Μια επιχείρηση πολιτικής σπίλωσης, με όχημα την επιλεκτική και παραπλανητική ανάγνωση των Ποινικών Κωδίκων του 2019 και με προφανή στόχο τον Αλέξη Τσίπρα.
Με τους προεκλογικούς τόνους να ανεβαίνουν, καθώς πλησιάζουν οι κάλπες του 2027, και ενώ οι αποκαλύψεις για υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής διαδέχονται η μία την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που εσχάτως πουλάει – και – αφήγημα «κάθαρσης», βρίσκει την ευκαιρία να στρέψει τη συζήτηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, μιλώντας για τις συγκεκριμένες υποθέσεις, επέλεξε να εξαπολύσει ταυτόχρονα προσωπικές πολιτικές επιθέσεις κατά του πρώην πρωθυπουργού. Στόχος; Να μετατρέψει τη συζήτηση για τη διαφάνεια και τη νομιμότητα, στο πλαίσιο της επικοινωνιακής αναβάθμισης του δόγματος «νόμος και τάξη», σε ακόμη ένα πεδίο αμφισβήτησης του πολιτικού και ηθικού αποτυπώματος της κυβέρνησης του 2015-2019 και βέβαια του ίδιου του Τσίπρα.
Ουδείς ισχυρίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι υπεράνω πολιτικής κριτικής. Πολλά μπορεί να του καταλογίσει κάποιος για αστοχίες,
αβλεψίες ή παραλείψεις κατά τη διακυβέρνησή του. Διαφθορά και προσωπικό χρηματισμό, όμως, δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει χωρίς συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία. Εάν δε, είχε καρπωθεί έστω και μισό ευρώ με παράνομο τρόπο, είναι σαφές άλλωστε πως ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Δεξιάς θα είχε ήδη… φροντίσει να αξιοποιήσει την υπόθεση μέχρι τελευταίας ρανίδας. Λάσπη λοιπόν, υπονοούμενα και ό,τι πιάσει.
Κάπως έτσι λοιπόν, στο έργο της αποδόμησης του «ηθικού πλεονεκτήματος» επιστρατεύονται οι οικοδόμοι αλλά και τα νεο- μαστοράκια του κυβερνητικού αφηγήματος. Άλλοι μιλούν για βαλίτσες με λεφτά και Βενεζουέλες και άλλοι ανασύρουν επιλεκτικά τους Ποινικούς Κώδικες. Κοινός παρονομαστής; Η αναπαραγωγή ενός αφηγήματος που, όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να καταστεί ως «αλήθεια».
Μετά τον Άδωνι Γεωργιάδη, που επιχείρησε την περασμένη εβδομάδα να «βενεζουελοποιήσει» τον δημόσιο διάλογο με τις αναφορές του στον Τσίπρα, τη σκυτάλη πήρε ο Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος των Δημοκρατών και συμπαίκτης του υπουργού Υγείας στο τένις, μεταφέροντας τη συζήτηση στους Ποινικούς Κώδικες του 2019.
«Το να πληρώσει ένας σαν τον Τζέφρι Έπστιν ένα 14χρονο κορίτσι για σεξουαλική πράξη, σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα που ψήφισε ο Αλέξης Τσίπρας το 2019, ήταν πλημμέλημα και όχι κακούργημα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασσελάκης σε βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακολούθησαν και νέες παρεμβάσεις του, με τις οποίες επανήλθε στο ζήτημα, επιχειρώντας να διευκρινίσει τη θέση του.
Στη συνέχεια, ο Κασσελάκης χαρακτήρισε τη διάταξη «κατάπτυστη», υποστηρίζοντας ότι ψηφίστηκε «μέσα σε μία νύχτα» και ότι ουδέποτε του είχε αναφερθεί. Μόνο που η συνολική αναμόρφωση των Ποινικών Κωδίκων δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά, ούτε αποτέλεσε προσωπική νομοθετική πρωτοβουλία του Τσίπρα. Ήταν προϊόν πολυετούς εργασίας νομοπαρασκευαστικών επιτροπών.
Eπειδή όμως η νομική πραγματικότητα δεν χωρά στα βολικά βίντεο των λίγων δευτερολέπτων που αναρτώνται στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης, ας θυμίσουμε ορισμένα πράγματα.
Ο βιασμός ανηλίκων (άρθρο 336 παρ. 3 ΠΚ), το trafficking ανηλίκων (αρθρο 323Α ΠΚ), η κατάχρηση ανηλίκων σε γενετήσιες πράξεις (άρθρα 339 και 342ΠΚ), η γενετήσια πράξη ανηλίκων έναντι αμοιβής (άρθρο 351Α ΠΚ), η προσέλκυση παιδιών για γενετήσιους λόγους (άρθρο 348Β ΠΚ), η πορνογραφία ανηλίκων (άρθρα 348Α, 348Γ ΠΚ), αλλά και άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων τυποποιούνται σε διαφορετικές διατάξεις στον Ποινικό Κώδικα, με διαφορετικές αντικειμενικές υποστάσεις, πράγμα το οποίο αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια του νομοθέτη να προβλέψει και να ποινικοποιήσει όλο το εύρος του modus operandi των επικίνδυνων εγκληματιών που στρέφονται ενάντια σε παιδιά.
Μάλιστα, ο νομοθέτης του 2019 συμπεριέλαβε στον Ποινικό Κώδικα νεοπαγείς διατάξεις που ποινικοποιούν Εγκλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να έχει προβλέψει ο νομοθέτης του 1950 (προηγούμενου Ποινικού κώδικα), όπως το grooming ανηλίκων μέσω διαδικτύου ή η παιδική πορνογραφία στο dark web ακόμα και η AI generated πορνογραφία για την όποια έχουν αλιευθεί από το ίντερνετ φωτογραφίες υπαρκτών ανηλίκων.
Προφανώς καθένα εξ αυτών των αδίκημα έχει διαφορετικό πλαίσιο ποινής, αναλόγως της βαρύτητας της πράξης – πρόκειται για την
θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας των ποινών, σύμφωνα με την οποία όμως και πάλι, τα ειδεχθέστερα Εγκλήματα (σ.σ. όπως αυτό του βιασμού ή του trafficking ανηλίκων) αντιμετωπίζεται με ισόβια κάθειρξη, τουτέστιν τα εγκλήματα αυτά παρέμειναν κακουργήματα.
Εντούτοις, αυτό που επιλέγουν να μην αναφέρουν οι δημοσιολογούντες, είναι ότι ένα από τα στοιχήματα του νέου Ποινικού Κώδικα του 2019 ήταν η εναρμόνιση της επιβληθείσας από το δικαστήριο (σ.σ «ονομαστικής») ποινής με την πραγματικά εκτιτέα, τουτέστιν έλαβαν χώρα αλλαγές στα άρθρα που αφορούν την υφ' όρων απόλυση ώστε ο καταδικασμένος να εκτίει περισσότερο χρόνο. Το γεγονός ότι τα αδικήματα κατά των ανηλίκων παρέμειναν κακουργήματα και με τον νέο ΠΚ υπενθύμισε και ο δικηγόρος Γιάννης Απατσίδης, παραθέτοντας τις σχετικές διατάξεις. Ο ίδιος δε, χαρακτήρισε την παρέμβαση Κασσελάκη «την πιο χυδαία παράσταση που παίζεται πάνω στις πλάτες των θυμάτων παιδικής κακοποίησης». Αντίστοιχες επισημάνσεις έκαναν και νομικοί που παρενέβησαν δημόσια στη συζήτηση. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πλέον απλό: όταν κάποιος εμφανίζεται ως τιμητής της αλήθειας και επικαλείται το ιερότερο όλων, την προστασία των παιδιών, δεν έχει τουλάχιστον την υποχρέωση να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στα εγκλήματα για τα οποία μιλά;
Σχεδόν ταυτόχρονα όμως, κατά την στιγμή που ο πάλαι ποτέ «με φύτεψε ο Αλέξης» Κασσελάκης, ο οποίος συγχρόνως αντιλαμβάνεται πλέον τη Νέα Δημοκρατία ως «Νέα Δημοκρατία»(σκέτο) και την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) ως «κόμμα μόρφωμα» και ο Σταύρος Κοντονής και η Ζωή Κωνσταντοπούλου αλλά κ.α. συνειδητά πλέον επιλέγουν να βαδίσουν εκκινώντας από διαφορετικές(;) πολιτικές αφετηρίες, το ίδιο γεμάτο από λάσπες, μονοπάτι. Παραδίδοντας ταυτόχρονα και τα απαραίτητα «ιδιαίτερα μαθήματα αριστερής ηθικής». Εκ δεξιών, όπως γινόταν πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις. Και λειτουργώντας τελικά, «συνειδητά» λένε οι πιο καχύποπτοι, «ασυνείδητα» ισχυρίζονται οι πιο αθώοι, ως τα πολιτικά ball boys της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η τελευταία, κουβαλά στις πλάτες της και προσπαθεί να απαλλαγεί από δεκάδες σκάνδαλα, όπως αυτά των υποκλοπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το έγκλημα των Τεμπών.
Μέχρι τις κάλπες όμως έχουμε ακόμη δρόμο. Και μέχρι τότε, μέχρι και ο τελευταίος ψηφοφόρος (πλην εμμονικών ή ανοήτων) θα εχει
εμπεδώσει το ποιοι στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και ποιοι, ιδεολογικά πια, λειτουργούν ως οι νεροκουβαλητές της. Είτε για να επιπλεύσουν της πολιτικής τους αορατότητας, είτε για να νοηματοδοτήσουν την αντιπολιτική τους ασημαντότητα – ή και για τα δύο μαζί. Προσφέροντας όμως τελικά «καλή υπηρεσία» στην ομολογουμένως χειρότερη κυβέρνηση στην Ιστορία της Γ´ Ελληνικής Δημοκρατίας.
Οι Δημοκρατικοί ανέδειξαν νέους αστέρες, στρεφόμενοι από την ατζέντα των δικαιωμάτων στο κόστος ζωής. Μπορεί όμως η νέα γενιά να ευθυγραμμιστεί με το κομματικό κατεστημένο;
Πέτρος Παπακωνσταντίνου
«Το όνομά μου είναι Αμπντουλραχμάν Μοχάμεντ ελ Σαγέντ. Σας ευχαριστώ που ποντάρατε στον πιο απίθανο υποψήφιο». Με αυτά τα λόγια άρχισε την επινίκια ομιλία του ο γιος Αιγυπτίων μεταναστών, ο οποίος, χάρη στην ψήφο των πολιτών του Μίσιγκαν, θα γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην αμερικανική Ιστορία. Ηταν μία από τις πολλές πρωτιές των ενδιάμεσων εκλογών, που ανέτρεψαν εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλάζοντας ταυτόχρονα, σε σημαντικό βαθμό, το πρόσωπο των Δημοκρατικών.
Ο 42χρονος γιατρός από το Ντιτρόιτ πέρασε από σαράντα κύματα για να φτάσει στη νίκη. Στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών όλο το κατεστημένο του κόμματος υποστήριξε την ανθυποψήφιά του, βουλευτή Χέιλι Στίβενς, την καμπάνια της οποίας ενίσχυσε το ισραηλινό λόμπι μέσω της AIPAC με 30 εκατ. δολάρια. Ο Ντόναλντ Τραμπ τον χαρακτήρισε «αποτυχημένο κομμουνιστή που μισεί τους Εβραίους». Από την πλευρά του, ο Στιβ Σκαλίσε, επικεφαλής της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, θεώρησε την επικράτηση του Ελ Σαγέντ και άλλων αριστερών, που υποστηρίχθηκαν από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA), ως απόδειξη ότι το κόμμα των Δημοκρατικών «αλώθηκε από τους μπολσεβίκους». Δύο ημέρες προτού ανοίξουν οι κάλπες, η Χέιλι Στίβενς επιχείρησε να μαχαιρώσει πισώπλατα τον υποψήφιο του κόμματός της, δηλώνοντας ότι θα ψηφίσει τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του. Παρ’ όλα αυτά, ο χαρισματικός Ελ Σαγέντ νίκησε πειστικά, με επτά μονάδες διαφορά.
Δαυίδ και Γολιάθ
Εξίσου δύσκολη ήταν η μάχη για ένα άλλο νέο αστέρι των Δημοκρατικών, τον Τζέιμς Ταλαρίκο, ο οποίος χάρισε στο κόμμα του νίκη σε εκλογές για τη Γερουσία στο Τέξας για πρώτη φορά από το 1988. Με θεολογικές σπουδές, ο 37χρονος πρώην εκπαιδευτικός παρομοίαζε τον εαυτό του με τον Δαυίδ που τα έβαλε με τον Γολιάθ – τον Ελον Μασκ, που έχει τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα στο Τέξας και διέθεσε 45 εκατ. δολάρια στην καμπάνια του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς ξεπέρασε ακόμη και τον Τραμπ σε πολιτική χυδαιότητα, χαρακτηρίζοντας τον Ταλαρίκο «τρελαμένο αριστεριστή» και αφήνοντας υπαινιγμούς ότι είναι ομοφυλόφιλος και δείχνει αρρωστημένο ενδιαφέρον για τα παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, ο Δημοκρατικός υποψήφιος κατατρόπωσε τον αντίπαλό του με διαφορά 12 μονάδων.
Ταλαρίκο και Ελ Σαγέντ ήταν τα πιο λαμπερά νέα πρόσωπα στον πιο σαρωτικό θρίαμβο των Δημοκρατικών από τις αντίστοιχες εκλογές του 1974, στον απόηχο του «Γουότεργκεϊτ». Το «μπλουνάμι» (μπλε τσουνάμι) της 3ης Νοεμβρίου τούς εξασφάλισε άνετο έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, τις θέσεις κυβερνήτη σε εννέα από τις δέκα μεγαλύτερες πολιτείες και πλεονέκτημα περίπου δεκατριών μονάδων στη λαϊκή ψήφο. Οι Δημοκρατικοί ψηφίστηκαν από το 72% των νέων 18-29 ετών, το 69% των ισπανόφωνων, το 88% των μαύρων και το 48% των ανθρώπων χωρίς τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η γενική εικόνα έδωσε στο κόμμα τους ισχυρή ώθηση στη μάχη για τις προεδρικές εκλογές του 2028, που ουσιαστικά έχει κιόλας ξεκινήσει.
Θα ήταν αφελές, πάντως, να θεωρηθεί η ψήφος της Τρίτης λευκή επιταγή. Οι Δημοκρατικοί σερφάρισαν άνετα πάνω σε ένα κύμα λαϊκής αποδοκιμασίας του εν ενεργεία προέδρου που δεν είχε προηγούμενο από την εποχή του Χάρι Τρούμαν, αλλά εάν αυτό το κύμα τούς βγάλει ύστερα από δύο χρόνια σε μια ειδυλλιακή ακτή ή σε κοφτερά βράχια, είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν κρίθηκαν στα μαρμαρένια αλώνια αντίπαλων ιδεολογιών, αλλά στο βενζινάδικο και στο σούπερ μάρκετ.
Με ποια ατζέντα
Ερευνα του NBC στα τέλη Οκτωβρίου ανέφερε ότι το 37% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων έβλεπε θετικά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ενώ το ποσοστό αυτό υποχωρούσε στο 30% αναφορικά με τους Δημοκρατικούς – χαμηλότερα και από την εφορία. Οι αρχηγοί τους στη Βουλή και στη Γερουσία, Χακίμ Τζέφρις και Τσακ Σούμερ, προκαλούν έντονη αντιπάθεια στη λαϊκή βάση του κόμματός τους και θα δυσκολευτούν στις προκριματικές εκλογές του 2028 στην προοδευτική Νέα Υόρκη, που έβγαλε δήμαρχο τον σοσιαλιστή Ζοράν Μαμντάνι. Ουδείς γνωρίζει με ποιο πρόγραμμα και με ποιον υποψήφιο θα κατέβουν οι Δημοκρατικοί στις προεδρικές εκλογές – ο επικεφαλής της εκστρατείας του Μπαράκ Ομπάμα στις εκλογές του 2012, Τζιμ Μεσίνα, είπε πρόσφατα ότι έχει ήδη μιλήσει με 29 πιθανούς υποψηφίους.
Στο απερχόμενο Κογκρέσο, τρία διακριτά ρεύματα διεκδικούσαν επιρροή στο «γαλάζιο» στρατόπεδο. Η δεξιά πτέρυγα εκφραζόταν μέσα από την ομάδα των «Μπλε Σκύλων», με μόνο δέκα μέλη. Η κεντρώα ομάδα του Νέου Δημοκρατικού Συνασπισμού (NDC) ήταν η μεγαλύτερη, με 110 μέλη. Υπερασπιζόταν προοδευτικές θέσεις στα κοινωνικά θέματα, αλλά στα ζητήματα οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής υιοθετούσε παραδοσιακές επιλογές, κοντά σε εκείνες του οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου. Αριθμητικά ισχυρή, με 101 μέλη, ήταν και η Ομάδα Προοδευτικών του Κογκρέσου, στους κόλπους της οποίας ενεργό ρόλο είχαν ριζοσπάστες αριστεροί όπως ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς και η βουλευτής Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ.
Τις δύο βασικές «φυλές» των Δημοκρατικών χωρίζουν βαθιές διαφορές πολιτικών θέσεων και στρατηγικής. Οι μετριοπαθείς θεωρούν ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις κερδίζονται από τον χώρο του Κέντρου και ότι οι αριστεροί μπορεί μεν να επικρατούν σε παραδοσιακά «γαλάζιες» περιοχές, αλλά είναι καταδικασμένοι να χάσουν στις κρίσιμες, αμφιταλαντευόμενες πολιτείες, αφού απωθούν τους ταλαντευόμενους. Οι εκλογές της Τρίτης δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι αριστεροί κατάφεραν να συγκινήσουν και να φέρουν στα εκλογικά τμήματα πολίτες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ψήφιζαν. Ο Ελ Σαγέντ νίκησε στο Μίσιγκαν, όπου είχε επικρατήσει ο Ντόναλντ Τραμπ το 2024, και ένας άλλος υποστηριζόμενος από τον Μπέρνι Σάντερς, ο υλοτόμος Τρόι Τζάκσον, επικράτησε στο Μέιν, απέναντι στην επί 30 χρόνια γερουσιαστή των Ρεπουμπλικανών Σούζαν Κόλινς.
Το 2007 ο Σάντερς ήταν ο μόνος σοσιαλιστής στο Κογκρέσο. Το 2018, δύο μέλη του DSA, η Οκάσιο Κορτέζ και η Ρασίντα Ταΐμπ, εξελέγησαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το επόμενο Κογκρέσο θα έχει τρεις αριστερούς γερουσιαστές και οκτώ βουλευτές υποστηριζόμενους από το DSA, με επιρροή και σε αρκετούς άλλους. Με τη νίκη της Νίθια Ράμαν στις δημοτικές εκλογές του Λος Αντζελες απέναντι στην απερχόμενη δήμαρχο, που υποστηρίχθηκε από το κατεστημένο των Δημοκρατικών, το DSA κρατάει τα ηνία των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας. Το exit poll του CNN φέρει το 33% των ψηφισάντων να έχει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, ποσοστό που μεταξύ των Δημοκρατικών φτάνει στο 57%.
Η πάλη των τάσεων
Το εκλογικό αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν προσφέρεται για μονοδιάστατες ερμηνείες. Στο Κάνσας οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν για πρώτη φορά από το 1932 γερουσιαστή, τον πάστορα Ανταμ Χάμιλτον, ο οποίος μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο ήταν εγγεγραμμένος ως Ρεπουμπλικανός. Πολλά από τα νέα πρόσωπα των Δημοκρατικών, συμπεριλαμβανομένων των Ταλαρίκο, Ελ Σαγέντ και Τζάκσον, έκαναν καμπάνια εναντίον των εγκλημάτων του Ισραήλ στη Γάζα και του πολέμου στο Ιράν, αλλά ο Τζέφρις και ο Σούμερ απολαμβάνουν πάντα την υποστήριξη της AIPAC. Δύο από τα ονόματα που ακούγονται για το προεδρικό χρίσμα του 2028, ο κυβερνήτης της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο και ο γερουσιαστής της Τζόρτζια Τζον Οσοφ, κατήγαγαν συντριπτικές νίκες την Τρίτη υποστηρίζοντας μετριοπαθείς θέσεις.
Αν υπάρχει μια μείζων αλλαγή στην πολιτική συνισταμένη του άκρως ετερογενούς κόμματος, αυτή βρίσκεται στη μετατόπιση από τη woke ατζέντα, που είχε αποκτήσει μεγάλο ειδικό βάρος την περίοδο των κινημάτων Black Lives Matter και Metoo, προς τον «οικονομικό λαϊκισμό». Για τους Αμερικανούς, ο όρος δεν παραπέμπει στην πολιτική δημαγωγία, όπως στην Ελλάδα, αλλά σε πολιτικές που επιδιώκουν να εκφράσουν τις λαϊκές τάξεις απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα. Η στροφή ξεκίνησε από τον Ζοράν Μαμντάνι, ο οποίος, χωρίς να κάνει υποχωρήσεις σε θέματα όπως η γυναικεία ισότητα, η καταπολέμηση του ρατσισμού ή τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, έριξε το κύριο βάρος της εκστρατείας του στο κόστος ζωής, στο στεγαστικό και στα εργατικά δικαιώματα.
Η επιτυχία του Μαμντάνι άσκησε καταλυτική επιρροή σε αυτή την αναμέτρηση. Ο Τζέιμς Ταλαρίκο έκανε μαχητική εκστρατεία εναντίον του Μασκ και των data centers που θέλουν να κατασκευάσουν οι «βαρώνοι» της ΑΙ στο Τέξας, υπογραμμίζοντας ότι «η πραγματική μάχη σε αυτήν τη χώρα διεξάγεται όχι ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά, αλλά ανάμεσα στους από πάνω και στους από κάτω. Οι από πάνω μάς διαιρούν ανάλογα με το κόμμα, τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία, την κουλτούρα, έτσι ώστε να μην προσέχουμε όταν μας κλέβουν το πορτοφόλι». Πριν από μερικά χρόνια, μόνο πολιτικοί σαν τον Μπέρνι Σάντερς θα υποστήριζαν τέτοιες θέσεις. Το 2028 είναι πιθανό ότι ακόμη και οι ισχυρότεροι υποψήφιοι του κομματικού κατεστημένου θα χρειαστούν κάποιες δόσεις οικονομικού λαϊκισμού για να επικρατήσουν. Αλλωστε, ισχύει πάντα ο αφορισμός του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα ότι «πρέπει να αλλάξουν πολλά για να μείνουν όλα ίδια».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Καθημερινή" της Κυριακής
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026
«Ηγέτες υποχείρια τραπεζιτών, χειραγωγούν τον κόσμο με το φόβο του πολέμου»-Βασίλης Λύκος
«Οι περισσότερες ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι ελεγχόμενες …Είναι υποχείρια τραπεζών…Θυμηθείτε ότι ο Μακρόν έγινε πρόεδρος της Γαλλίας χωρίς κόμμα…Που ήταν και που είναι η Ευρώπη σ’ όλα τα μεγάλα θέματα; Που είναι στο θέμα της ενέργειας, όπου η Γερμανία έχει φθάσει στο 60% των αποθεμάτων της; Η Ευρώπη πυροβόλησε τα πόδια της».
Ο Διδάσκων Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης είναι καυστικός για όσα ζούμε στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Εξηγεί με γεγονότα και στοιχεία ,γιατί οι υποτιθέμενοι ευρωπαίοι ηγέτες δεν κάνουν όσα αυτονόητα μπορούν να κάνουν για να ανακουφίσουν την καθημερινότητα των πολιτών τους. Αντιθέτως τους ζητάνε ,σχεδόν το απαιτούν πλέον, να πολεμήσουν!
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση έχει βυθίσει τον κόσμο σε απόγνωση και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει. Ο κ. Λύκος αποκαλύπτει ότι τα 145 data centers που υποδέχεται με …υπερηφάνεια η κυβέρνηση , η χώρα θα χρειαστεί 20% περισσότερη ενέργεια, την οποία θα την βρει σε πανάκριβο φυσικό αέριο που θα το πληρώσουν οι πολίτες!
Ο κ. Λύκος αποκαλύπτει ότι παγκοσμίως έχουν σπαταληθεί 30 τρις σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η συμμετοχή τους στο ενεργειακό μείγμα δεν ξεπερνά το 3%!
Για την Ελλάδα ο κ. Λύκος δηλώνει βέβαιος ότι πάμε «σίγουρα σε νέο μνημόνιο, που θα φέρει νέες περικοπές». Πιστεύει όμως ότι ο κόσμος αυτή τη φορά θα αντιδράσει. Στην Ευρώπη ήδη αντιδρά.
Μπορεί οι πολιτικές ελίτ να αντιμετωπίσουν αυτές τις αντιδράσεις με έναν πόλεμο; «Πως θα κάνουν πόλεμο ,χωρίς ενέργεια οι Ευρωπαίοι; Μάλλον προσπαθούν να χειραγωγήσουν τον κόσμο με τον φόβο του πολέμου», λέει ο κ. Λύκος.
«Χαρούμενο ποίημα – Χαιρετισμός στον André Breton» του Ρόκε Δάλτον
Χαρούμενο ποίημα
Στην πατρίδα μου φτιαγμένη για να δοκιμάζουν καταπέλτες και παγίδες
ζει αυτός ο τύπος γυναίκας που αγαπώ.
Ω πώς ξεπηδά απ’ το δειλό πρωινό η γυναίκα μου
πληγωμένη στα μικρά της χρόνια από τη θάλασσα που σκέφτηκαν λιγότερο
ενάντια σε ορισμένες χαοτικές παρθενιές.
Ω πώς ξεπηδά η γυναίκα μου που φυλάει σ’ ένα σακουλάκι
την καρδιά κι έναν σπόνδυλο των ετοιμοθάνατων γονιών της
ω πώς λάμπει η γυναίκα μου με τους άπληστους πόρους στους τόπους της συνάντησης
σε κάτι πυρπολημένα απομεσήμερα απ’ της αγριοφράουλες της χαύνωσης
ω πώς κενώνει το φαΐ η αντάρτισσα γυναίκα μου που την κατασκοπεύουν
κατοικημένη από υγρά ερπετά
που ανακουφίζουν τα μεγάλα σκονισμένα ζώα
ώ πώς με δένει η γυναίκα μου που ζει χωρίς να μου πει
πώς κερδίζει το ψωμί με τη ντροπή του κόσμου
αφέντισσα μεγάλων φλογών σκλάβα
ραχιτικών δασκάλων που έφυγαν απελπισμένοι
σαν έμαθαν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου.
Η γυναίκα μου είναι η πιο ένδοξη ρητορική αυτής της πατρίδας
όπου δε θα πεθάνουνε ποτέ ο Μπαλζάκ ή ο Κοπέρνικος
ούτε οι στραγγαλισμένοι κομμουνιστές θα δείξουν τις αποσυνθέσεις τους
στις βιτρίνες για την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ
η γυναίκα μου είναι η συνομιλία των ψαριών κάτω από το φεγγάρι
ο πυρετός εκείνου που ζωγράφισε τις κηλίδες του λεόπαρδου
οι γεύσεις του ψωμιού οπλισμένου με αγγελτήρια
η απαγόρευση ενός καινούριου νόμου ενάντια στα λυκόφωτα.
Τα μάτια της πλημμυρισμένα πράγματα
παρακινούν το κλάμα στους δώδεκα ωραιότερους πολυελαίους του κόσμου
αφού ανάμεσα σε πέτρινα κύματα ανάμεσα σε ενορχηστρώσεις
σαλιγκαριών κοπιαστικά χτισμένων
ήθελε να ξεκουράσει τους πονεμένους αφρούς της.
Το αίμα της ωραίο και τρομερό σταματά μόνο από τα γεράκια
από κάτι σκασίματα στον ήχο των κόκκινων δακτύλων
κι από τους ύπερους του κρίνου που διαπερνάν τις παρτιτούρες του τυφλού.
Είναι αρρώστιες είναι πίνακες νέων Γάλλων ζωγράφων
καταυλισμένων στην παρακμή του μύρτου
στα αλληλούια των απόκρυφων
ή στην τελική τρυφεράδα των δολοφονημένων πλάι σ’ ένα ποτάμι από γύψο.
Τα μαλλιά της είναι σφριγηλοί χορευτές από χρυσάφι φλεγόμενοι
πρωταρχικές κλωστές της μεσημβρίας κλεμμένης από την καταιγίδα
ξαφνικές πυρκαγιές
κομμένες από την ντροπή στα βάθη της θύμησης.
Το σώμα της είναι όλα τα πράγματα.
Τη γυναίκα μου τη λένε Χιμένα ή ουράνιο λαγουδάκι ή απλά κοπέλα
και την γνώρισα πριν πέντε λεπτά.
“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.
ζει αυτός ο τύπος γυναίκας που αγαπώ.
Ω πώς ξεπηδά απ’ το δειλό πρωινό η γυναίκα μου
πληγωμένη στα μικρά της χρόνια από τη θάλασσα που σκέφτηκαν λιγότερο
ενάντια σε ορισμένες χαοτικές παρθενιές.
Ω πώς ξεπηδά η γυναίκα μου που φυλάει σ’ ένα σακουλάκι
την καρδιά κι έναν σπόνδυλο των ετοιμοθάνατων γονιών της
ω πώς λάμπει η γυναίκα μου με τους άπληστους πόρους στους τόπους της συνάντησης
σε κάτι πυρπολημένα απομεσήμερα απ’ της αγριοφράουλες της χαύνωσης
ω πώς κενώνει το φαΐ η αντάρτισσα γυναίκα μου που την κατασκοπεύουν
κατοικημένη από υγρά ερπετά
που ανακουφίζουν τα μεγάλα σκονισμένα ζώα
ώ πώς με δένει η γυναίκα μου που ζει χωρίς να μου πει
πώς κερδίζει το ψωμί με τη ντροπή του κόσμου
αφέντισσα μεγάλων φλογών σκλάβα
ραχιτικών δασκάλων που έφυγαν απελπισμένοι
σαν έμαθαν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου.
Η γυναίκα μου είναι η πιο ένδοξη ρητορική αυτής της πατρίδας
όπου δε θα πεθάνουνε ποτέ ο Μπαλζάκ ή ο Κοπέρνικος
ούτε οι στραγγαλισμένοι κομμουνιστές θα δείξουν τις αποσυνθέσεις τους
στις βιτρίνες για την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ
η γυναίκα μου είναι η συνομιλία των ψαριών κάτω από το φεγγάρι
ο πυρετός εκείνου που ζωγράφισε τις κηλίδες του λεόπαρδου
οι γεύσεις του ψωμιού οπλισμένου με αγγελτήρια
η απαγόρευση ενός καινούριου νόμου ενάντια στα λυκόφωτα.
Τα μάτια της πλημμυρισμένα πράγματα
παρακινούν το κλάμα στους δώδεκα ωραιότερους πολυελαίους του κόσμου
αφού ανάμεσα σε πέτρινα κύματα ανάμεσα σε ενορχηστρώσεις
σαλιγκαριών κοπιαστικά χτισμένων
ήθελε να ξεκουράσει τους πονεμένους αφρούς της.
Το αίμα της ωραίο και τρομερό σταματά μόνο από τα γεράκια
από κάτι σκασίματα στον ήχο των κόκκινων δακτύλων
κι από τους ύπερους του κρίνου που διαπερνάν τις παρτιτούρες του τυφλού.
Είναι αρρώστιες είναι πίνακες νέων Γάλλων ζωγράφων
καταυλισμένων στην παρακμή του μύρτου
στα αλληλούια των απόκρυφων
ή στην τελική τρυφεράδα των δολοφονημένων πλάι σ’ ένα ποτάμι από γύψο.
Τα μαλλιά της είναι σφριγηλοί χορευτές από χρυσάφι φλεγόμενοι
πρωταρχικές κλωστές της μεσημβρίας κλεμμένης από την καταιγίδα
ξαφνικές πυρκαγιές
κομμένες από την ντροπή στα βάθη της θύμησης.
Το σώμα της είναι όλα τα πράγματα.
Τη γυναίκα μου τη λένε Χιμένα ή ουράνιο λαγουδάκι ή απλά κοπέλα
και την γνώρισα πριν πέντε λεπτά.
“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Ρόκε Δάλτον (Roque Antonio Dalton García), ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ, γεννήθηκε στις 14 του Μάη 1935 και δολοφονήθηκε στις 10 του Μάη 1975.
Γιος ενός Αμερικανού μετανάστη και μιας νοσοκόμας από το Ελ Σαλβαδόρ, σπούδασε νομικά και ανθρωπολογία. Άρχισε να γράφει ποίηση όντας φοιτητής.
Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ σε ηλικία 22 ετών, το 1957, ενώ την ίδια χρονιά επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση.
Στην πατρίδα του διώχτηκε άγρια για την πολιτική του δράση και φυλακίστηκε επανειλημμένως.
Έζησε εξόριστος στη Γουατεμάλα, στην Τσεχοσλοβακία, όπου εργάστηκε ως ανταποκριτής για το περιοδικό «Προβλήματα της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού», και στην Κούβα, όπου δημοσιεύτηκε το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου.
Υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή στρατευμένος ποιητής και φλογερός μαρξιστής επαναστάτης, ο οποίος με το έργο του και τη ζωή του εξέφραζε την αφοσίωσή του στη σοσιαλιστική υπόθεση σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, κυρίως όμως στην Κούβα και στην πατρίδα του, το Ελ Σαλβαδόρ.
Ο Ρόκε Δάλτον από την Κούβα επέστρεψε στο Ελ Σαλβαδόρ και βγήκε στο βουνό ως μέλος του επαναστατικού κινήματος. Όπως σημειώνεται στο αφιέρωμα «Λατινοαμερικάνοι δημιουργοί νεκροί και εξαφανισμένοι από δικτατορίες» (Κική Αλεξοπούλου, Κυριακάτικος Ριζοσπάστης 20 Γενάρη 2008) ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ, στις 10 του Μάη 1975 «δολοφονήθηκε υπό περίεργες συνθήκες. Πολύ πιθανόν ο δολοφόνος του να ήταν πράκτορας της CIA, ο οποίος είχε διεισδύσει στις γραμμές των ανταρτών και όχι ότι έπεσε θύμα σε σύγκρουση αντιτιθέμενων ομάδων, όπως υποστηρίχτηκε».
Το συγγραφικό έργο του Δάλτον περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, μια προσωπική μαρτυρία και ένα θεατρικό έργο, καθώς και διηγήματα, κριτικές και δοκίμια που αφορούν τόσο τη λογοτεχνία όσο και την πολιτική. Μέρος της ποίησής του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, τσεχικά, ρωσικά και ιταλικά.
«Γλεντζές, αφοσιωμένος στις ιδέες του και στους φίλους, ήταν μια καταπληκτική παρουσία, με τη ρωμαλέα του ποίηση και τον γλυκό και ήπιο χαρακτήρα του, ανάμεσα στους ποιητές της γενιάς του. Έφυγε όπως έζησε στην ποίησή του: ένας ακαταμάχητος αγωνιστής που παλεύει ενάντια στη σκληρή πραγματικότητα ενός άδικου σήμερα και στο ιδεατό μιας καλύτερης κοινωνίας του μέλλοντος, ανάμεσα στην αδυσώπητη λογική εμπειρία της στιγμής και στο όνειρο που θα λυτρώσει αυτόν και τον κόσμο από την τόση οδύνη του» σημειώνει ο Ρήγας Καππάτος στην «Γενική Ανθολογία Σύγχρονης Λατινο-αμερικανικής ποίησης 1892-1975» (Εκλογή – Πρόλογος – Σημειώσεις – Μετάφραση από τα Ισπανικά: Ρήγας Καππάτος) που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Εκάτη, και στην οποία εμπεριέχεται το «Χαρούμενο ποίημα» που φιλοξενεί η στήλη.
Ο Ρόκε Δάλτον (Roque Antonio Dalton García), ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ, γεννήθηκε στις 14 του Μάη 1935 και δολοφονήθηκε στις 10 του Μάη 1975.
Γιος ενός Αμερικανού μετανάστη και μιας νοσοκόμας από το Ελ Σαλβαδόρ, σπούδασε νομικά και ανθρωπολογία. Άρχισε να γράφει ποίηση όντας φοιτητής.
Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ σε ηλικία 22 ετών, το 1957, ενώ την ίδια χρονιά επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση.
Στην πατρίδα του διώχτηκε άγρια για την πολιτική του δράση και φυλακίστηκε επανειλημμένως.
Έζησε εξόριστος στη Γουατεμάλα, στην Τσεχοσλοβακία, όπου εργάστηκε ως ανταποκριτής για το περιοδικό «Προβλήματα της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού», και στην Κούβα, όπου δημοσιεύτηκε το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου.
Υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή στρατευμένος ποιητής και φλογερός μαρξιστής επαναστάτης, ο οποίος με το έργο του και τη ζωή του εξέφραζε την αφοσίωσή του στη σοσιαλιστική υπόθεση σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, κυρίως όμως στην Κούβα και στην πατρίδα του, το Ελ Σαλβαδόρ.
Ο Ρόκε Δάλτον από την Κούβα επέστρεψε στο Ελ Σαλβαδόρ και βγήκε στο βουνό ως μέλος του επαναστατικού κινήματος. Όπως σημειώνεται στο αφιέρωμα «Λατινοαμερικάνοι δημιουργοί νεκροί και εξαφανισμένοι από δικτατορίες» (Κική Αλεξοπούλου, Κυριακάτικος Ριζοσπάστης 20 Γενάρη 2008) ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ, στις 10 του Μάη 1975 «δολοφονήθηκε υπό περίεργες συνθήκες. Πολύ πιθανόν ο δολοφόνος του να ήταν πράκτορας της CIA, ο οποίος είχε διεισδύσει στις γραμμές των ανταρτών και όχι ότι έπεσε θύμα σε σύγκρουση αντιτιθέμενων ομάδων, όπως υποστηρίχτηκε».
Το συγγραφικό έργο του Δάλτον περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, μια προσωπική μαρτυρία και ένα θεατρικό έργο, καθώς και διηγήματα, κριτικές και δοκίμια που αφορούν τόσο τη λογοτεχνία όσο και την πολιτική. Μέρος της ποίησής του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, τσεχικά, ρωσικά και ιταλικά.
«Γλεντζές, αφοσιωμένος στις ιδέες του και στους φίλους, ήταν μια καταπληκτική παρουσία, με τη ρωμαλέα του ποίηση και τον γλυκό και ήπιο χαρακτήρα του, ανάμεσα στους ποιητές της γενιάς του. Έφυγε όπως έζησε στην ποίησή του: ένας ακαταμάχητος αγωνιστής που παλεύει ενάντια στη σκληρή πραγματικότητα ενός άδικου σήμερα και στο ιδεατό μιας καλύτερης κοινωνίας του μέλλοντος, ανάμεσα στην αδυσώπητη λογική εμπειρία της στιγμής και στο όνειρο που θα λυτρώσει αυτόν και τον κόσμο από την τόση οδύνη του» σημειώνει ο Ρήγας Καππάτος στην «Γενική Ανθολογία Σύγχρονης Λατινο-αμερικανικής ποίησης 1892-1975» (Εκλογή – Πρόλογος – Σημειώσεις – Μετάφραση από τα Ισπανικά: Ρήγας Καππάτος) που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Εκάτη, και στην οποία εμπεριέχεται το «Χαρούμενο ποίημα» που φιλοξενεί η στήλη.
Σκάνδαλα με το τσουβάλι, μνήμη με το σταγονόμετρο
Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους.
Πόσα σκάνδαλα μπορεί να αντέξει μια χώρα; Και, κυρίως, πόσα μπορεί να θυμάται μια έρμη προλετάρια; Διότι στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται κανείς σημειωματάριο, ημερολόγιο και αρκετές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο του για να παρακολουθήσει τις σκανδαλώδεις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή τα τελευταία 7,5 χρόνια. Και πάλι, δεν τα θυμάμαι όλα.
*** Είχα μια συζήτηση σήμερα με μία φίλη, εκλεκτό μέλος της μπουρζουαζίας και ψηφοφόρο του Μητσοτάκη, και της παρέθεσα, όσες θυμόμουν τέλος πάντων, τις δεκάδες υποθέσεις που έχουν προκαλέσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, δημοσιογραφικές αποκαλύψεις (οι περισσότερες, εννοείται, από το Documento και το Documentonews.gr), εισαγγελικές έρευνες ή ακόμη και δικαστικές αποφάσεις. Εκεί που της ανέφερα τη μία υπόθεση, αυτομάτως μου ερχόταν μια άλλη στο μυαλό. Και μετά μια τρίτη, μια τέταρτη, μια πέμπτη. Στο τέλος έχασα και το μέτρημα. Εννοείται ότι η φίλη μου ότι τα είχε ξεχάσει όλα. Afroditi Aslanidouστο X
*** Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, δημόσιες συμβάσεις, απευθείας αναθέσεις, καταγγελίες για διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Υποθέσεις διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετική βαρύτητα και διαφορετική εξέλιξη. Δεν είναι όλες ίδιες, ούτε μπορεί κάθε καταγγελία να θεωρείται απόδειξη ενοχής. Υπάρχει, όμως, ένα κοινό ερώτημα: Πόσες από αυτές έχουν απαντηθεί επαρκώς στη συνείδηση της κοινωνίας; Συναχωμένο Τσιτάχστο X
*** Για παράδειγμα, οι υποκλοπές. Τέσσερις άνθρωποι καταδικάστηκαν πρωτοδίκως για την υπόθεση του Predator. Η υπόθεση, ωστόσο, εξακολουθεί να έχει ανοιχτά δικαστικά μέτωπα. Ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις ποινικές διώξεις για παράνομες επιδοτήσεις και τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που έφτασαν στη Βουλή. Δεν μιλάμε, δηλαδή, μόνο για πολιτικές καταγγελίες που εκτοξεύονται από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Μιλάμε και για υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, ορισμένες μάλιστα με καταδικαστικές αποφάσεις. Gina Tzakστο X
*** Το πρόβλημα με τη διαρκή εναλλαγή αποκαλύψεων είναι ότι πλέον συνηθίζουμε. Αντιμετωπίζουμε κάθε νέα υπόθεση που ξεσπάσει σαν άλλο ένα επεισόδιο της αγαπημένης μας τηλεοπτικής σειράς (εξαιρετικός ο νέος κύκλος του «Lupin», παρεμπιπτόντως). Να εξοργιζόμαστε για δύο ημέρες, να συζητάμε για άλλες τρεις και την επόμενη εβδομάδα να ασχολούμαστε με κάτι καινούργιο. Όχι επειδή η προηγούμενη υπόθεση αποδείχθηκε ασήμαντη, αλλά επειδή η επόμενη έχει ήδη τραβήξει την προσοχή μας. Λεμουριοςστο X
*** Κι εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της πολιτικής ζωής. Η λογοδοσία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής μιας είδησης. Μια υπόθεση δεν κλείνει επειδή έπαψε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Κλείνει όταν διερευνηθεί, όταν δοθούν απαντήσεις και όταν αποδοθούν οι ευθύνες που πράγματι προκύπτουν. Για το αν θα το δούμε ποτέ στην πράξη όλο αυτό, με κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αυτή τη Δικαιοσύνη, την απάντηση την ξέρετε.
*** Και κάτι τελευταίο. Όταν χρειάζονται δεκάδες σελίδες για να καταγράψεις τις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες είναι. Είναι πόσες από αυτές θυμόμαστε, πόσες παρακολουθούμε μέχρι τέλους και για πόσες απαιτούμε ακόμη απαντήσεις.
Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους. Ε, κάπου εκεί είμαστε κι εμείς…
Βλέποντας τη σύγχρονη δυτική πολιτική, αναρωτήθηκα γιατί η Ευρώπη φοβάται σήμερα τη Ρωσία;;;
Παρόλο που η Ρωσία είναι ανοιχτή, από όλες τις πλευρές του Προέδρου και ο Αρχηγός του ΥΠΕΞ λέει συνεχώς :
Ή Ρωσία δεν έχει σχέδια να επιτεθεί στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ”! Αλλά η Ευρώπη εξακολουθεί να φοβάται και να ετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία, και όχι για πρώτη φορά! Άρχισα να μελετώ τις ρίζες αυτού του φόβου και να τι πήρα.
Αν πετάξεις το ιδεολογικό κέλυφος, είναι πολύ πιο εύκολο : Η Ευρώπη δεν φοβάται μια επιθετική και κακή Ρωσία, φοβάται μια ισχυρή Ρωσία. Να φοβάστε τον Συναγωνιστή !
Ας θυμηθούμε την ιστορία! Η Ρωσία δεν πήγε ποτέ να κατακτήσει την Ευρώπη όπως έκανε, για παράδειγμα, Βρετανία ή Γαλλία στις αποικίες. Η Ρωσία πάντα προσπαθούσε να επιστρέψει μόνο ό,τι της ανήκε προηγουμένως τα εδάφη της, την έξοδό της στις θάλασσες, τα παλιά της σύνορα.
Για παράδειγμα ο Βόρειος Πόλεμος. Ο Πέτρος ο Πρώτος πολεμάει τη Σουηδία, αλλά την πολεμάει ΟΧΙ κοντά στα σύνορα της, αλλά αντίθετα οι Σουηδοί είναι στη Ρωσία! Είναι αποδεκτό να πιστεύουμε ότι η νίκη του Πέτρου κοντά στην Πολτάβα έδωσε στη Ρωσία μια διέξοδο προς τα κράτη της Βαλτικής. Αλλά στην πραγματικότητα, λίγοι γνωρίζουν ότι η Ρωσία δεν κατέκτησε εκείνη την εποχή, αλλά ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ τον δρόμο προς τη Βαλτική Θάλασσα, την οποία έχασε κατά τη διάρκεια πολέμων σε περιόδους αναταραχής στις αρχές του 17ου αιώνα.
Η Ρωσία ΕΙΧΕ έξοδο στη Βαλτική από την εποχή του Ιωάννη του Γ’ και του Ιωάννη του Δ’, που γνωρίζουμε ως Τρομερό. Ώστε η Ρωσία είχε παράθυρο στην Ευρώπη πριν τον Πέτρο! Σείστηκε τότε η Ευρώπη: «Οι Ρώσοι επέστρεψαν την πρόσβαση στη θάλασσα;! Λοιπόν, τώρα είναι ναυτική δύναμη! Και αυτό είναι επικίνδυνο για εμάς, γιατί η Ρωσία θα γίνει ισχυρή! »
Τώρα για την Κριμαία. Αυτή η χερσόνησος κατακτήθηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες τον 7ο αιώνα π.Χ., την πόλη Χερσώνα, Ποντικαπέι (cov. Kerch), Θεοδοσία. Οι εσωτερικές στέπες καταλαμβάνουν τους ουρανούς. Αργότερα, η περιοχή εμπίπτει στη σφαίρα επιρροής του Βασιλείου του Βοσπόρου (το Ελληνοσυθιακό κράτος). Αργότερα η Κριμαία πέφτει στην τροχιά της Ρωμαϊκής, μετά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στους 9-10 αιώνες στη Χερσώνα, σύμφωνα με τη χρονολογία, βαπτίστηκε ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ – κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της Ρωσίας.
Τον 8ο αιώνα μ.Χ. – η κατάκτηση των Μογγόλων, αργότερα η χερσόνησος γίνεται μέρος της Χρυσής Ορδής. 1441 σχηματίζεται το Χανάτο της Κριμαίας ένα τουρκικό κράτος υπό την εξουσία της δυναστείας Gireyev. Ακολουθεί η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 1475 – Το Χανάτο της Κριμαίας γίνεται υποτελής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κύρια δραστηριότητα του Χανάτου ήταν οι επιδρομές σε ρωσικά εδάφη, η σύλληψη κρατουμένων και το δουλεμπόριο μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Φυσικά, αυτό δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ. Η Ρωσία πολεμά τακτικά με την Κριμαία και την Τουρκία. 1774 Ειρήνη Κιουτσούκ Καϊναρντζία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Το Χανάτο αναγνωρίζει την ανεξαρτησία από την Τουρκία. Και το 1783, ως αποτέλεσμα της νίκης της Αικατερίνης Β ́, ο Χαν Σαγκίν-Γκιρέι υπέγραψε μια πράξη εθελοντικής προσάρτησης της Κριμαίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ξεκινάει η ενεργή κατασκευή πόλεων: Σεβαστούπολη, Συμφερόπολη, Κερτς. Η Ρωσία μετατρέπει την Κριμαία σε ναυτική βάση στη Μαύρη Θάλασσα. Προφανώς σε ποιον ανήκει η Κριμαία, ανήκει η Μαύρη Θάλασσα.
Ακούγεται ξανά θόρυβος στην Ευρώπη :
«Η Ρωσία σκαρφαλώνει στη Μεσόγειο!
Είναι επικίνδυνο! » Και ξανά φόβος, μύθοι, δαιμονοποίηση.
Οι Ευρωπαίοι βασιλιάδες, και αργότερα τραπεζίτες και πολιτικοί, πάντα φοβόντουσαν ότι η Ρωσία θα γινόταν υπερβολικά ισχυρή. Αν όμως η Ρωσία είναι ισχυρή, τότε σε ποιον να πουλήσει τα αγαθά της, σε ποιον να επιβάλει κανόνες ;;; Είναι καλύτερο να την κρατάς υπό πίεση, να την εκθέτεις ως «βάρβαρους», «απειλή για τον κόσμο» και «μια αυτοκρατορία του κακού. ”
Εάν το δείτε από την άποψη των ίσων δικαιωμάτων και σχέσεων, η ίδια η Ευρώπη διεξάγει συνεχώς πολέμους μεταξύ της και με τις αποικίες. Αγγλία και Γαλλία χώρισαν την Αφρική, η Ισπανία λήστεψε την Αμερική, η Γερμανία ξεκίνησε δύο φορές Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά κατηγόρησαν τη Ρωσία έτσι κι αλλιώς. Γιατί έτσι ;;; Επειδή η Ρωσία απέτυχε να γίνει «της» ανάμεσά τους.
Έχει διαφορετικό τρόπο, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική αντίληψη για δικαιοσύνη και εξουσία.
Φοβάται η Ευρώπη τη Ρωσία ;;;
Ας φανταστούμε αυτή την κατάσταση. Είμαστε όλοι για δίκαιο και δίκαιο ανταγωνισμό, έτσι δεν είναι;;;
Ποιοι Ευρωπαίοι θα πουν ότι είναι κατά της τιμής και της δικαιοσύνης ;;; Κανείς!
Ας φανταστούμε όμως αυτή την κατάσταση : Αγώνες ποδοσφαίρου. Έχει προγραμματιστεί η συνάντηση δύο ισχυρών ομάδων. Αλλά η μία ομάδα φοβάται την άλλη και…. ρίχνει κάποιου είδους χημεία στο φαγητό των αντιπάλων για να τους αποδυναμώσει, προκαλεί ατύχημα με το λεωφορείο τους, πείθει το κοινό να μισήσει τους αντιπάλους του δημιουργώντας μια νευρική ατμόσφαιρα. Δεν είναι δίκαιο, έτσι δεν είναι ;;; Και στη μεγάλη πολιτική, οι “πολιτισμένες” χώρες κάνουν ακριβώς αυτό και λέγεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΑΤΗΣΗΣ! Για τι είδους δίκαιους και δίκαιους διαγωνισμούς μιλάμε αυτή την περίπτωση ;;;
Επιστρέφοντας στο θέμα ότι η Ρωσία δεν εστίασε ποτέ σε κάποιου άλλου, αλλά μόνο επέστρεψε το δικό της. Θυμηθείτε το περίφημο πέρασμα του Suvorov μέσω των Άλπεων! Ρωσικά στρατεύματα βρίσκονταν στην Ιταλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν άφησαν ούτε μία πόλη. Επέστρεψαν στη Ρωσία. Ο ρωσικός στρατός βρισκόταν στη Βουλγαρία και την Πολωνία, αλλά δεν προσάρτησε αυτές τις χώρες. Οι Ρώσοι βρίσκονταν στο Παρίσι υπό τον Ναπολέοντα, αλλά δεν κατέκτησαν τη Γαλλία, αλλά επέστρεψαν στην πατρίδα τους, εμπλουτίζοντας τη γαλλική γλώσσα με νέες λέξεις όπως «BistrO».
Υπήρχαν ρωσικά στρατεύματα στο Βερολίνο τρεις φορές : Κατά τον Επταετή Πόλεμο το 1760. Τραβήχτηκε σε 4 μέρες. Το 1813 κατά τη διάρκεια του πολέμου με τον Ναπολέοντα και το 1945 κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Ναζιστική Γερμανία. Και κάθε φορά που η Ρωσία επέστρεφε στα εδάφη της, εκτός από την τελευταία. Αλλά μετά υπήρξε ένα διαφορετικό πολιτικό σενάριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, που οργάνωσαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άφησαν τα στρατεύματά κατοχής τους στην Ευρώπη και η ΕΣΣΔ δεν είχαν παρά να δημιουργήσουν τη δική τους ζώνη κατοχής.
Το ΝΑΤΟ είναι οι ίδιες δυνάμεις κατοχής με τους ίδιους στόχους, αλλά σε βάρος της ίδιας της Ευρώπης! Εάν η ΕΣΣΔ είχε εγκαταλείψει την Ευρώπη, τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ θα στεκόνταν κοντά στα σύνορα της ΕΣΣΔ ήδη το 1949, κάτι που ήταν πολύ κρίσιμο για την ΕΣΣΔ όσον αφορά την στρατιωτική ασφάλεια. Νομίζω ότι κανείς δεν έχει αμφιβολίες.
Ώστε η Ρωσοφοβία δεν είναι μόνο μίσος.
Αυτό είναι εργαλείο. Επινοήθηκε για να συγκρατήσει τη Ρωσία, να επιβραδύνει την ανάπτυξη της. Η Ρωσοφοβία μολύνεται από ανθρώπους γύρω και ακόμη και εντός της Ρωσίας. Οι συγγραφείς της Ρωσοφοβίας έχουν ανάγκη να μην υπάρχει ενότητα ούτε εντός της Ρωσίας ούτε με τους πιο κοντινούς της γείτονες! Αρχικά, μοναρχίες όπως η Αγγλία και η Σουηδία το έκαναν. Τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες εντάχθηκαν μαζί τους, τώρα η ιδέα πήρε μεγάλες οργανώσεις όπως το ΝΑΤΟ και μέρος της ευρωπαϊκής ελίτ.
Θυμάστε για το σύστημα παροχών που δημιούργησαν οι παγκόσμιες ελίτ για το κράτος των ΗΠΑ τον “πολιτισμένο” κόσμο ;;;
Η σύνδεση και το κύριο σημείο αυτής της έκδοσης είναι άμεση η εξάλειψη των ανταγωνιστών και η δημιουργία πλεονεκτημάτων για τον εαυτό σας! Και χρειάζεται ρωσοφοβική προπαγάνδα για να κρατήσουν τους και τους ξένους λαούς τους υπό τον φόβο της δήθεν επιθετικής σατανικής Ρωσίας, που δεν θα έρθει σήμερα, αλλά αύριο, θα καταστρέψουν τα σπίτια τους, θα κακομαθαίνουν τις γυναίκες τους και θα γευτούν την πίτσα τους, όχι να κάνουν ερωτήσεις όπως “Γιατί το χρειάζεται αυτό η Ρωσία”, αλλά εύκολα, με μίσος στην καρδιά, πήραν ένα όπλο και πήγαν σε πόλεμο με αυτό. Κατάφεραν να το κάνουν με την Ουκρανία.
Ποιο από όλα τα ειπωμένα πράγματα μπορεί να βγει στο συμπέρασμα ;;; Αυτό είναι απλό! Ο κόσμος είναι στα δεξιά της ωμής βίας και του ψεύδους. Αυτό ήταν προφανές εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη και διεθνές δίκαιο στον κόσμο. Υπάρχει ένας άγριος και αιματηρός ανταγωνισμός, όπου οι ζωές των ανθρώπων, ακόμη και των κρατών δεν κοστίζουν τίποτα, γιατί δεν είναι παρά εργαλεία στα χέρια των παγκόσμιων ελίτ.
Η Ρωσία δεν είναι Ευρώπη και δόξα στον Παντοδύναμο! Αυτή είναι μια διαφορετική! Είναι Ανεξάρτητη και αυτάρκης! Κάθε φιλοδοξία για έναν “πολιτισμένο” κόσμο είναι εξευτελισμός όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά και για άλλες χώρες, γιατί αυτή η φιλοδοξία είναι να αναγνωρίσουμε την ανωτερότητα αυτού του κόσμου έναντι του εαυτού του. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι πολιτισμένοι, αλλά κάθε έθνος έχει τον δικό του πολιτισμό και όλοι είμαστε ίσοι!
Η Ευρώπη δεν θα δεχτεί ποτέ τη Ρωσία ως ίσους. Που σημαίνει ότι η Ρωσία πρέπει να είναι ισχυρή για να αντέξει την ενωμένη δύναμη του “πολιτισμένου” κόσμου. Και η δύναμη της Ρωσίας θα δοθεί μόνο από την ενότητα μέσα της. Και εμείς, οι γείτονες της Ρωσίας, πρέπει να θυμόμαστε ένα πράγμα εάν η Δύση δεν αποδεχτεί τη Ρωσία ως ισότιμη, τότε δεν είμαστε πιο πολύτιμοι για αυτούς από τους Ινδιάνους, τους οποίους κατέστρεψαν κατά 95%. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι αν εμπνεόμαστε να μισήσουμε κάποιον, αυτό σημαίνει ότι είμαστε προετοιμασμένοι για πόλεμο μαζί του.
Υ.Γ. Δείτε τα πολιτικά καρτούν στον πάτο.
131 χρόνια μεταξύ τους! Τίποτα δεν έχει αλλάξει ! Που σημαίνει ότι πρόκειται για στοχευμένη προπαγάνδα αιώνων, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα…
Πηγή: iskra.gr
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026
Παναγίωτης Παύλος: Τι σηματοδοτεί η διπλή ήττα Τραμπ για τις ΗΠΑ αλλά και την γεωπολιτική σκακιέρα
Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και συνεργάτης - αρθρογράφος του hellasjournal.com Παναγιώτης Παύλος σε μια άμεση αλλά βαθιά ανάλυση για την διπλή ήττα Τραμπ στις εκλογές των ΗΠΑ, τους συμβολισμούς αλλά και τις πολιτικές διεργασίες που απεγκλωβίζει, την ουσία της ψήφου στους Δημοκρατικούς, ως κατά βάση ψήφο διαμαρτυρίας στις πολιτικές Τραμπ σε οικονομία, μεσανατολικό αλλά και ποιότητα δημοκρατίας και θεσμών και την προσέγγιση νέων κοινωνικών στρωμάτων στις κάλπες. Σημειώνει ότι σε κάθε περίπτωση ο Τραμπ θα είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ για 2 ακόμη χρόνια με τις γνωστές υπερεξουσίες που διαθέτει ένας Πρόεδρος και το κρίσιμο άμεσο ερώτημα είναι αν θα αλλάξει στάση ιδίως στο πόλεμο με το Ιράν ή αν θα φουλάρει τις μηχανές σύγκρουσης εκ νέου όπως τον πιέζει το Ισμαήλ. Αίσθηση όμως προκαλούν όσα λέει ο κ. Παύλος για τις επιδράσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τα εθνικά μας θέματα, τονίζοντας πως το κρίσιμο δεν είναι τι κάνουν εχθροί και φίλοι της Ελλάδας, αλλά τι κάνει η κυβερνητική εξουσία και το πολιτικό μας σύστημα για τα εθνικά μας δίκαια, όταν είναι πασιφανές πως στις όποιες σημερινές και αυριανές προκλήσεις, πρέπει μόνοι μας να ανταπεξέλθουμε.
Επικές νίκες, δύσκολη συνέχεια
Για τον Λούλα και την Φοιτητική Λίστα στην Σερβία ο λόγος. Αξιοθαύμαστες οι εκλογικές επιδόσεις, αλλά τα προβλήματα καιροφυλακτούν.
1) Βραζιλία: Η θεαματική ανατροπή στην διχασμένη αυτή χώρα οφείλεται κυρίως στην πρωτοφανή κινητοποίηση των ψηφοφόρων κατά τον δεύτερο γύρο. Όμως θα ήταν παράλειψη να μην σημειωθεί οτι παρά τα ασταθή δημοσιονομικά της χώρας, ο Λούλα δεν υπολείφθηκε του φρενιασμένου Μπολσονάρο σε διαγωνισμό παροχολογίας.
Η νίκη του Λούλα θορύβησε τις…αιώνιες αγορές με αποτέλεσμα να υπάρξει πτώση στο Χρηματιστήριο και κατάρρευση του νομίσματος(real) κατά 10% έναντι του δολλαρίου.
Αν στο ασταθές της οικονομικής πραγματικότητος συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη, τότε καθίσταται προφανές οτι ο Λούλα έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Και ίσως η λιγότερο δυσάρεστη θα είναι η αδυναμία του να υλοποιήσει τις περισσότερες από τις προεκλογικές εξαγγελίες…
Προβληματική εικόνα
Το News247 φιλοξένησε προσφάτως ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά τις εκλογές στην Βραζιλία. Τίτλος: «Η εντυπωσιακή επιστροφή του Λούλα και η δημοσιονομική αλήθεια».
Αντιγράφουμε:
«Ακόμη και πριν από την προεκλογική του εκστρατεία, τα δημόσια οικονομικά της Βραζιλίας είχαν αρχίσει να δείχνουν ασταθή. Κατά τη διάρκεια της τρίτης θητείας του Λούλα, η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2023, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά περισσότερο από 10 ποσοστιαίες μονάδες, ξεπερνώντας το 82% του ΑΕΠ, καθώς η κυβέρνηση επεδίωκε ταχύτερη ανάπτυξη μέσω αυξημένων δημόσιων δαπανών.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να διαμορφωθεί φέτος στο 8% του ΑΕΠ. Τα πραγματικά επιτόκια βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, αυξάνοντας το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους και διογκώνοντας το έλλειμμα. Κατά την άποψη πολλών επενδυτών, η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη.
Οι επενδυτές ομολόγων θορυβήθηκαν επίσης από μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία ο Λούλα και ο ακροδεξιός αντίπαλός του, Φλάβιο Μπολσονάρο, επιδόθηκαν σε έναν αγώνα υποσχέσεων παροχών προς τους ψηφοφόρους – από δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες τα Σαββατοκύριακα εκ μέρους του Λούλα, μέχρι αναστολή αποπληρωμής χρεών για τους καταναλωτές από πλευράς Μπολσονάρο».
Ένα βουνό, λοιπόν, μπροστά στον αδάμαστο ηγέτη της Βραζιλίας. Στα πλεονεκτήματά του καταχωρίζονται η εγγενής δυναμική της βραζιλιάνικης οικονομίας (προσοχή: η δυναμική αυτή δεν αποδίδει πάντοτε τα αναμενόμενα), η διεθνής ακτινοβολία του Λούλα, η εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του, η φυγή του Μπολσονάρο αλλά και η ήττα του Τράμπ.
Η πιθανότητα να πετύχει ο Λούλα στην διαχείριση των υπαρκτών δυσκολιών θα είναι βάλσαμο για τις προοδευτικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής η οποία κατά το μέγα μέρος της διαθέτει πλέον συντηρητικές κυβερνήσεις.
2)Το θαύμα της Σερβίας
Εδώ η λέξη πρωτοφανές αποκτά αδιαμφισβήτητη κυριολεξία. Το τραγικό γεγονός στο Νοβι Σαντ ήταν η θρυαλλίδα για να πάρουν φωτιά οι δρόμοι της χώρας, σε ένα ανεπανάληπτο σκηνικό αντιδράσεων και εκρήξεων μεγάλης διάρκειας.
Οι θαρραλέοι φοιτητές δεν περιόρισαν τα αιτήματά τους στην απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, αλλά επέκτειναν την καταιγιστική κριτική και εναντίωσή τους σχεδόν σε όλα τα πεδία της ασκούμενης πολιτικής.
Ούτε οι απειλές ούτε τα ΜΑΤ ούτε οι δηλώσεις του Βούτσιτς για ξένο δάκτυλο αναχαίτισαν την δυναμική των διαδηλώσεων, οι οποίες αποκτούσαν βαθμηδόν μεγάλη λαϊκή στήριξη και εξελίχθηκαν σε χιονοστιβάδα. Το αποτέλεσμα των εκλογών τους δικαίωσε.
Οι δυσκολίες
Η Φοιτητική Λίστα με την αρωγή διακεκριμένων πανεπιστημιακών και επιστημόνων παρουσίασε προεκλογικά ένα Πρόγραμμα πολλών σελίδων.
Εικάζεται οτι δεν ήταν το Πρόγραμμα αυτό που συνετέλεσε στον εκλογικό θρίαμβο, αλλά το ευήκοον ούς της σερβικής κοινωνίας προς κάτι εντελώς νέο και φρέσκο, και φυσικά η έντονη αρνητική διάθεση/τιμωρητική ψήφος εναντίον του Βούτσιτς.
Το «μετά» δεν προβλέπεται εύκολο. Η Λίστα δεν είναι συγκροτημένο κόμμα με όργανα, αρμοδιότητες και κατευθύνσεις. Επόμενο είναι να παραμένει ακόμη ασαφές πως θα συγκροτηθεί το επιτελείο, αν θα εκλεγεί-και πως- ο ηγέτης, ποιοι θα διοριστούν υπουργοί κλπ.
Πέραν αυτών, η νέα κυβέρνηση οφείλει να προωθήσει την ζητούμενη κάθαρση, να καταθέσει συγκεκριμένη οικονομική πρόταση για την χώρα και- ίσως το πιο σοβαρό-να καθορίσει των προσανατολισμό της στην διεθνή σκηνή.
Οι σοβαρές δεσμεύσεις της Λίστας και των «επωνύμων» που την υποστηρίζουν για αποτοξίνωση της κοινωνίας, για θεσμική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας, για την κραταίωση δημοκρατικών θεσμών κλπ, προϊδεάζουν για θετικό ξεκίνημα.
Φυσικά, απαιτείται να επιταχυνθούν οι αναγκαίες διαδικασίες για την συγκρότηση του ηγετικού επιτελείου και την αντιμετώπιση συναφών προβλημάτων και απαιτήσεων. Η αλκή και η εκλογική επιτυχία του εκπληκτικού κινήματος δεν αρκούν.
Η Λίστα λένε πολλοί ότι πιθανώς θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα στο μέλλον λόγω διαφορετικών τάσεων(ευρωπαϊστές, αριστεροί κ.α.) στους κόλπους της. Προβλήματα που ενδεχομένως να δημιουργήσουν αργότερα ρηγματώσεις και διασπάσεις.
Εν πάση περιπτώσει, το κυβερνάν απαιτεί Σχέδιο, ευελιξία, εμμονή στα υπεσχημένα και προπάντων την συναίσθηση ότι αν το ουτοπικό που έγινε πράξη, το μέγα θαύμα, εγκαταλείψει ή απαρνηθεί τα βασικά χαρακτηριστικά και τις δεσμεύσεις του, ενδέχεται να δημιουργήσει μια αποκαρδιωτική δυστοπία.
ΥΓ: Οι δυσκολίες των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ μετά την περιφανή εκλογική νίκη τους δεν εντοπίζονται τόσο και μόνο στην εφεξής αντιμετώπιση του πληγωμένου Τράμπ, αλλά στις εσωτερικές εξελίξεις του κόμματος.
Η υπαρκτή διαφοροποίηση των μετριοπαθών του «κέντρου» έναντι της ριζοσπαστικής τάσης ενδέχεται να εξελιχθεί σε πολεμική προσεχώς με απροσδιόριστες συνέπειες.
Πάντως, ο θρίαμβος στις ενδιάμεσες εκλογές θέτει τώρα στο περιθώριο τις διαφορές και προϊδεάζει για περαιτέρω θετική πορεία των Δημοκρατικών.
Η μεγάλη αρπαγή και η υποκρισία…
Πιάστε τον Γιάννη Αγιάννη και σφάξτε τον!
Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας και οι παραφυάδες του, αρπάζουν όλοι μαζί τα σπίτια του κόσμου- τις α’ κατοικίες.
Και τσακώνονται για τον τρόπο που θα τις αρπάζουν.
Αυτός ο τρόπος είναι πιο «δίκαιος», λέει ο ένας. Αυτός ο τρόπος είναι τελείως «άδικος», λέει ο άλλος.
Και στο μεταξύ τα σπίτια πέφτουν στα σαγόνια των κορακιών, των πιράνχας και των σκορπιών, κατά κόσμον servisers.
Τους servicers, που είναι που, προστατεύουν τα κυρίαρχα κόμματα κι όχι τα σπίτια του κόσμου.
Η α’ κατοικία είναι πολύ απλό πράγμα! Ορίζεται πολύ εύκολα! Και, επίσης, είναι Συνταγματικό δικαίωμα. Που πρέπει να προστατεύεται κι όχι να διώκεται.
Ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος και κάποια στοιχειωδώς ηθικά κόμματα, μπορούν να ξεχωρίσουν αμέσως τους κακοπληρωτές δανειολήπτες από τους κακοπληρωμένους δανειολήπτες. Από τους δυσπραγούντες.
Η δυσπραγία των οποίων μάλιστα οφείλεται στη διακυβέρνηση αυτών ακριβώς των κομμάτων.
Αυτά τα κόμματα, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και κάθε είδους Τσιπροειδές, μείωσαν το εισόδημα των δανειοληπτών με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις ή να βασανίζονται για να ανταποκριθούν.
Και τι κάνουν αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί;
Έχουν δημιουργήσει ένα πέλαγος νόμων, άρθρων και διατάξεων μέσα στο οποίο πνίγουν τους δανειολήπτες. Ένα πέλαγος λεπτομερειών και προϋποθέσεων, μια τεράστια σύγχυση μέσα στα οποία πνίγουν οικογένειες.
Και διαγωνίζονται ποιος τις πνίγει ηθικότερα!
Μέσα σε αυτό το πέλαγος πνίγουν το απλό του προβλήματος: Ποιος δεν πληρώνει ενώ μπορεί; – στο πυρ το εξώτερον. Ποιος δεν μπορεί να πληρώσει; (μάλιστα ενώ εμείς φταίμε γι’ αυτό) – να δούμε τι θα κάνουμε.
Έτσι, οι servicers θα έφευγαν απ’ τη χώρα! Δεν θα υπήρχε άλλο αίμα να πιουν. Επιπροσθέτως όλα τα αδικοχαμένα ακίνητα θα μπορούσαν να ανακτηθούν!
Όπως οι servicers απέκτησαν α’ κατοικίες για ένα κομμάτι ψωμί, έτσι το κράτος θα μπορούσε να τους αποζημιώσει με ένα κομμάτι ψίχουλο.
Επίσης, όσοι πολίτες απαλλάσσονταν από τον βραχνά των ανήθικων δόσεων, θα ήταν πιο χρήσιμοι στην πραγματική οικονομία.
Και το χειρότερο: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσιπροειδή και servicers έχουν ενισχύσει όλον εκείνο τον κοινωνικό βούρκο, όλον εκείνο τον όχλο που ευχαριστιέται «να ψοφάει η κατσίκα του γείτονα»!
Ανήθικα κόμματα που διαφθείρουν την ίδια την κοινωνία. Εις βάθος. Πολλά χρόνια τώρα…
Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας και οι παραφυάδες του, αρπάζουν όλοι μαζί τα σπίτια του κόσμου- τις α’ κατοικίες.
Και τσακώνονται για τον τρόπο που θα τις αρπάζουν.
Αυτός ο τρόπος είναι πιο «δίκαιος», λέει ο ένας. Αυτός ο τρόπος είναι τελείως «άδικος», λέει ο άλλος.
Και στο μεταξύ τα σπίτια πέφτουν στα σαγόνια των κορακιών, των πιράνχας και των σκορπιών, κατά κόσμον servisers.
Τους servicers, που είναι που, προστατεύουν τα κυρίαρχα κόμματα κι όχι τα σπίτια του κόσμου.
Η α’ κατοικία είναι πολύ απλό πράγμα! Ορίζεται πολύ εύκολα! Και, επίσης, είναι Συνταγματικό δικαίωμα. Που πρέπει να προστατεύεται κι όχι να διώκεται.
Ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος και κάποια στοιχειωδώς ηθικά κόμματα, μπορούν να ξεχωρίσουν αμέσως τους κακοπληρωτές δανειολήπτες από τους κακοπληρωμένους δανειολήπτες. Από τους δυσπραγούντες.
Η δυσπραγία των οποίων μάλιστα οφείλεται στη διακυβέρνηση αυτών ακριβώς των κομμάτων.
Αυτά τα κόμματα, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και κάθε είδους Τσιπροειδές, μείωσαν το εισόδημα των δανειοληπτών με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις ή να βασανίζονται για να ανταποκριθούν.
Και τι κάνουν αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί;
Έχουν δημιουργήσει ένα πέλαγος νόμων, άρθρων και διατάξεων μέσα στο οποίο πνίγουν τους δανειολήπτες. Ένα πέλαγος λεπτομερειών και προϋποθέσεων, μια τεράστια σύγχυση μέσα στα οποία πνίγουν οικογένειες.
Και διαγωνίζονται ποιος τις πνίγει ηθικότερα!
Μέσα σε αυτό το πέλαγος πνίγουν το απλό του προβλήματος: Ποιος δεν πληρώνει ενώ μπορεί; – στο πυρ το εξώτερον. Ποιος δεν μπορεί να πληρώσει; (μάλιστα ενώ εμείς φταίμε γι’ αυτό) – να δούμε τι θα κάνουμε.
Έτσι, οι servicers θα έφευγαν απ’ τη χώρα! Δεν θα υπήρχε άλλο αίμα να πιουν. Επιπροσθέτως όλα τα αδικοχαμένα ακίνητα θα μπορούσαν να ανακτηθούν!
Όπως οι servicers απέκτησαν α’ κατοικίες για ένα κομμάτι ψωμί, έτσι το κράτος θα μπορούσε να τους αποζημιώσει με ένα κομμάτι ψίχουλο.
Επίσης, όσοι πολίτες απαλλάσσονταν από τον βραχνά των ανήθικων δόσεων, θα ήταν πιο χρήσιμοι στην πραγματική οικονομία.
Και το χειρότερο: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσιπροειδή και servicers έχουν ενισχύσει όλον εκείνο τον κοινωνικό βούρκο, όλον εκείνο τον όχλο που ευχαριστιέται «να ψοφάει η κατσίκα του γείτονα»!
Ανήθικα κόμματα που διαφθείρουν την ίδια την κοινωνία. Εις βάθος. Πολλά χρόνια τώρα…
Πηγή: www.militaire.gr
Οι ενδιάμεσες, η «πτώση» του Τράμπ και ένας... ψιλοτραμπιστής ονόματι Κυριάκος
Αν είχαμε στην Ελλάδα ενδιάμεσες εκλογές και ενωμένη αντιπολίτευση, ο «Μητσοτακισμός» θα ήταν μια άγνωστη λέξη
«Εσείς, εκεί στο Ellada, ενδιάμεσες εκλογές έχετε;», με ρώτησε ο Άλεξ, γιός μιας οικογενειακής φίλης, φοιτητής στο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Όχι, ούτε ενδιάμεσες εκλογές, ούτε προεδρική Δημοκρατία έχουμε, μόνο... Τράμπ – τρόπος του λέγειν – έχουμε, που ούτε Πρόεδρος, ούτε ακριβώς Τράμπ είναι, ένας ψιλοτραμπιστής πρωθυπουργός είναι, ονόματι Μητσοτάκης. Κι ούτε καν όπως ήταν ο Όρμπαν της Ουγγαρίας ή ο Βούσιτς της Σερβίας (σ. σ: και οι δυό έκπτωτοι, μετά συγχωρήσεως, είναι σήμερα), μόνο «ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης είναι», όπως λένε οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, αριστεροί ή δεξιοί, αντίπαλοί του ή... «σύμμαχοι». Ναι, τον Κυριάκο, το γιό του «συχωρεμένου» σήμερα – και εν ζωή ξεφωνημένου απ’ το πανελλήνιο – αποστάτη πατέρα του, Κώστα Μητσοτάκη... έχουμε! Εκόντες – άκοντες, να μας κάθεται στο σβέρκο για δεύτερη συνεχόμενη τετραετία τον έχουμε, ελέω της προαιώνια διαιρεμένης κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, κυρίως, αλλά και του πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου λαού μας
Ωστόσο, αν είχαμε «ενδιάμεσες», η κωδωνοκρουσία θανάτου του Μητσοτακισμού θα ηχούσε πιθανότατα πριν ενάμισι χρόνο, με τον τρόπο που ήχησε την περασμένη Τετάρτη η κωδωνοκρουσία θανάτου του Τραμπισμού στις ΗΠΑ και στα δυτικά πέριξ. Τι διάβολο, υποθέτω ότι η προαιώνια διαιρεμένη και νυν πολυδιασπασμένη κεντροαριστερή αντιπολίτευση θα ένωνε τις δυνάμεις της εντός κι εκτός Κογκρέσου – συγνώμη, εντός κι εκτός Βουλής, ήθελα να πω – προκειμένου το εκλογικό σώμα να ψηφίσει αποφασιστικά υπέρ του περιορισμού της εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως έκανε το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ, ψηφίζοντας αποφασιστικά τον περιορισμό τη εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Ντόναλντ Τράμπ. Τώρα, καθώς οι Αμερικανοί ψηφοφόροι απορρίπτουν την ατζέντα του Τράμπ, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν την πλειοψηφία και τον έλεγχο της Γερουσίας. Έτσι, θα μπορούν να ερευνούν και να ελέγχουν τον πρόεδρο και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, να εφιστούν την προσοχή του κοινού στα δικά τους θέματα ημερήσιας διάταξης, να διεκδικούν τα συνταγματικά προνόμια του Κογκρέσου και να εμποδίζουν τους διορισμούς των Ρεπουμπλικανών δικαστών, κλπ., κλπ.
Εντάξει, έχετε δίκιο να το σκέφτεστε, έχω ξεφύγει, συγκρίνω δυό απολύτως διαφορετικά μεγέθη. Δυό μεγέθη ασύγκριτα, με χαώδεις διαφορές όσον αφορά τις ασκούμενες εξουσιαστικές δυνάμεις και δυναμικές κυρίως, αλλά και τα ποιοτικά μεγέθη... αλλοπροσσαλοτήτων που συνδέουν τους χαρακτήρες των συγκρινόμενων εξουσιαστών. Είπαμε εξ αρχής, ωστόσο, απ’ τη μια ο Τράμπ και ο Τραμπισμός αυτοπροσώπως κι απ’ την άλλη ένας Ευρωπαίος... ψιλοτραμπιστής, ονόματι Μητσοτάκης. Και, το δυστύχημα είναι ότι εμείς, εδώ στο... Ellada, ενδιάμεσες εκλογές δεν έχουμε. Έτσι, ενώ ο πρώτος θα εισέλθει στο 2027 σε ένα εχθρικό Κογκρέσο, με αισθητά μειωμένη εξουσιαστική δύναμη, μια κατακόρυφη πτώση του ποσοστού αποδοχής του και ένα τετελεσμένο όριο θητείας, ο δεύτερος θα εισέλθει στο ίδιο έτος σχεδιάζοντας – με αρκετές, θαρρώ, πιθανότητες επιτυχίας – την... τρίτη κυβερνητική του θητεία.
*****************************
Κλείνω αυτό το απρόβλεπτα συγκριτικό – όπως, εν τέλει, προέκυψε – σημείωμα, με δυό παραγράφους του εξαιρετικού αρθρογράφου του Guardian Αντίτια Τσακραμπόρτι, ο οποίος εξηγεί πώς οι απλοί Αμερικανοί εργαζόμενοι οδήγησαν στον θρίαμβο των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές...
Πάμε απ’ την αρχή: Εκείνο το ξημέρωμα (σ.σ. μετά την δεύτερη εκλογή Τραμπ), το να είσαι ζωντανός ήταν ευδαιμονία, αλλά το να είσαι δισεκατομμυριούχος ήταν αληθινός παράδεισος. Γιατί, στο πρόσωπο του Τραμπ, οι μεγιστάνες της τεχνολογίας έβλεπαν έναν πολιτικό που μπορούσε να κάνει μαγικά κόλπα, σφυρηλατώντας μια αιώνια συμμαχία ανάμεσα στους ίδιους και την εργατική τάξη της Αμερικής...
»Αυτός ήταν ο πυρήνας του Τραμπισμού, το κόλπο που άφηνε άναυδους τους δεξιούς όλου του κόσμου: πώς μπορούσε να ενώσει τους εργαζόμενους με τον κατώτατο μισθό με το 1% της οικονομικής ελίτ, τους Λατίνους και τους μαύρους ψηφοφόρους με εκείνους που φλέρταραν με τον ρατσισμό, τους πολέμιους τον Έπσταϊν με τους ομοίους του Έπσταϊν (ποιος μπορεί να ξεχάσει το email του Έλον Μασκ στον Τζέφρι: «Ποια μέρα/νύχτα θα γίνει το πιο ξέφρενο πάρτι στο νησί σου;»). Και το έκανε, όπως οι παλιοί αλχημιστές, μετατρέποντας τον ταξικό ανταγωνισμό σε πολιτισμικό πόλεμο... «Ξεχάστε την αύξηση μισθών - έχετε ακουστά για τους Αϊτινούς που τρώνε σκύλους;» (......)
»Οι ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης της Σίλικον Βάλεϊ, της Γουόλ Στριτ και της ανατολικής ακτής είδαν τον Τραμπισμό όχι ως πολιτική στρατηγική, αλλά ως μια στροφή στο σύνολο του πολιτικού πολιτισμού: μια μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα δεξιά. Έκαναν λάθος. Το βράδυ της Τρίτης σήμανε την ολοκληρωτική απόρριψη του προέδρου. Πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, υπερπλούσιοι χορηγοί όπως ο Μασκ πόνταραν δισεκατομμύρια στους πληρεξουσίους του Τραμπ, αλλά η εργατική και η μεσαία τάξη δεν το δέχτηκαν. Ο σχετικά νέος συνασπισμός δυνάμεων που οδήγησε τον ‘πορτοκαλί άνδρα’ στον Λευκό Οίκο διαλύθηκε από την παραδοσιακή πάλη των τάξεων».
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026
Ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;
Πώς θα βγάλουμε εύκολα φράγκα; Θα εκμεταλλευτούμε την ανημποριά και την απόγνωση που όμοιά της δεν υπάρχει- να σώσουν τα παιδιά τους- με την ευαισθησία όσων έχουν ακόμα λίγο αίμα και θέλουν να βοηθήσουν. Ανίκητος συνδυασμός, φοβερή κέντα!
Αν βάλεις δίπλα δίπλα τις ειδήσεις για την απόπειρα ξεσπιτώματος της 92χρονης ανάπηρης γυναίκας στην Θεσσαλονίκη και της κομπίνας του ζεύγους που δεν έδωσε ποτέ τα χρήματα για τις θεραπείες που χρειάζονταν τα βαριά άρρωστα παιδιά, σού βγαίνει αυθόρμητα ένα παχύ «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;».
Δεν είναι εκείνο που ακούμε από μικρά παιδιά σχεδόν από όλους τους μεγαλύτερους «πώς έχει γίνει πια ο κόσμος!» είναι κάτι βαθύτερο.
Οι ψύχραιμοι θα πουν πως δεν είναι ιδιαίτερα πολιτική αυτή η αντίδραση και ίσως να την χαρακτηρίσουν και λιγάκι λαϊκίστικη, γιατί παραφυάδα του λαϊκισμού είναι και το να γενικεύσεις ένα μεμονωμένο παράδειγμα και να υποστηρίζεις πως είναι ο κανόνας.
Στην περίπτωση της ΜΚΟ σίγουρα δεν είναι ο κανόνας. Στην περίπτωση της γιαγιάς όμως είναι εντελώς ο κανόνας, δεδομένου πως νομικά ήταν εφικτό να γίνει. Ήταν εντελώς νόμιμο, άρα σίγουρα αφορά και πάρα πολλούς άλλους. (Αν και στην προκειμένη περίπτωση, ακόμα και ο ένας είναι αρκετός).
Η αντίδραση σε όσους πολιτικούς έχουν επιτρέψει να είναι νόμιμο είναι ακριβώς η ίδια: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»
Οι τελείως χαλασμένοι, όσοι έχουν μόνο πέτσα και κόκκαλα, δεν είναι κάτι που παλεύεται, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Τους ακούω -και δεν νομίζω πως πέφτω πολύ έξω- να στήνουν την μηχανή τους. «Πώς θα βγάλουμε εύκολα φράγκα; Θα εκμεταλλευτούμε την ανημπόρια και την απόγνωση που όμοιά της δεν υπάρχει- να σώσουν τα παιδιά τους- με την ευαισθησία όσων έχουν ακόμα λίγο αίμα και θέλουν να βοηθήσουν. Ανίκητος συνδυασμός, φοβερή κέντα!»
Στην άλλη περίπτωση όμως, το «μεμονωμένο περιστατικό» είναι κεντρική πολιτική επιλογή. Νομίζω πως πάλι τους ακούω να νομοθετούν, προσπαθώντας να χώσουν τελευταία στιγμή αστερίσκους και παραθυράκια σε πρακτικές που ξύνουν τον πάτο του ανθρώπινου πολιτισμού. Από ατόφια ιδεολογία προφανώς. Αποκλείω την οικονομική συναλλαγή και τον προσωπικό πλουτισμό και όποιος έχει στοιχεία για το αντίθετο να τα καταθέσει στον εισαγγελέα.
Η πλειονότητα, η μεγάλη πλειονότητα, δεν είναι σαν το ζεύγος. Δεν μας έχω μετρήσει αλλά είμαι σίγουρος πως δεν είναι. Για κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχουν πολλές άλλες που δεν δημοσιοποιούνται, δεν τις μαθαίνουμε αλλά λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα. Σε μικρά και σε μεγάλα. Αλληλεγγύη, νοιάξιμο, ουσιαστική βοήθεια και παρηγοριά. Αλλά δυστυχώς έχουμε ξεμάθει να παίρνουμε κουράγιο από το καλό, μας τσαλαπατάει την ψυχολογία το κακό.
Στην μηχανή του χρόνου, πηγαίνουμε πίσω, βρίσκουμε τον Σαίξπηρ και τον Σοφοκλή, που έπιασαν τις δύο απάτητες κορυφές στην παγκόσμια δραματουργία, με όλον τον σπαραγμό της ανθρώπινης περιπέτειας, τον Άμλετ και την Αντιγόνη, και τους ζητάμε να γράψουν κάτι για αυτές τις δύο ειδήσεις.
Νομίζω πως και οι δύο, βλέποντας την τόσο μεγάλη «αστοχία υλικού» του ανθρώπου μέσα στα χρόνια, θα απαντούσαν: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»
Ο Κυριάκος, το 25% και το πολιτικό… AIDS
Δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση
Ο Kυριάκος πάσχει από πολιτικό… ΑΙDS, μου έλεγε τις προάλλες ιστορικό στέλεχος της παράταξης με μεγάλη εμπειρία στις εσωκομματικές ζυμώσεις. Προς στιγμήν μπερδεύτηκα. «Τι εννοείτε; Οτι σε λίγο δεν θα τον πλησιάζουν ούτε οι δικοί του;» είπα. «Οχι» αποκρίθηκε.
«Οι πραιτοριανοί εκεί θα είναι για κάποιο καιρό. Αλλωστε, αυτοί ειδικεύονται στην τελευταία μαχαιριά, τη θανατηφόρο. Εγώ αναφέρομαι στην καθαρά ιατρική έννοια του όρου και την παραβολική αναγωγή της. Την αναλογία στην πολιτική, δηλαδή, όταν μιλάμε για τη δημόσια εικόνα ενός προσώπου.
Οπως γνωρίζεις, το AIDS, που ευτυχώς στις μέρες μας θεραπεύεται πλήρως, γκρεμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ενα απλό κρυωματάκι, που άλλοτε θα το περνούσες στο πόδι, μπορεί να σε στείλει στην Εντατική. Ετσι και στην πολιτική, αγαπητέ μου. Οταν βρίσκεσαι σε πολιτική ανοσοκαταστολή, μία γρατσουνιά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε γάγγραινα, σε σηψαιμία. Αυτό έχει πάθει ο Κυριάκος, που μέχρι σήμερα βγήκε αλώβητος από πολλές επικίνδυνες καταστάσεις. Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι το προσδόκιμο της πολιτικής του ζωής είναι απρόβλεπτο. Γι’ αυτό πιθανότατα, λίγο πριν από τις εκλογές ή αμέσως μετά, θα αποσυρθεί οικειοθελώς».
Ομολογώ ότι βρήκα την παραβολή περί ανοσοκαταστολής εύστοχη. Διαφώνησα, όμως, ως προς την τελευταία πρόβλεψη. Ο Μητσοτάκης δεν έχει καμία πρόθεση να αποχωρήσει «οικειοθελώς». Ούτε που του περνάει από το μυαλό. Ακριβώς επειδή, όπως ο Μακρόν, δεν έχει καμία επίγνωση της κατάστασης. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση.
Τούτων δοθέντων προκαλεί μεγάλη εντύπωση η πρόσφατη αναφορά από τον ίδιο στον εκλογικό πήχη του 25% ως καταλύτη γεγονότων, πιθανότατα και αποφάσεων. Βεβαίως, η αναφορά ήταν αμφίσημη. Δεν είπε ο άνθρωπος ότι θα παραιτηθεί, αυτό έλειπε. Ομως, κάτω από το όριο εκλογικής επίδοσης, η αρνητική κριτική, ανεπίτρεπτη μέχρι σήμερα για έναν ηγέτη τέτοιου διαμετρήματος, καθίσταται «εύλογη», αν και όχι απαραίτητα καλοδεχούμενη.
Παραλίγο να μέναμε με την απορία, αλλά την κρίσιμη διευκρίνιση έδωσε η πρωθυπουργική αδελφή, που σε δική της συνέντευξη, προ ημερών, είπε ότι αν η Νέα Δημοκρατία στις επερχόμενες εκλογές πέσει κάτω από 25%, ο Κυριάκος θα παραιτηθεί. Προσοχή, για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις. Η Ντόρα δεν έχει καμία πρόθεση να υπονομεύσει τον Κυριάκο αμφισβητώντας την κυριαρχία του στον δρόμο προς μια κρίσιμη αναμέτρηση που μοιάζει με αγώνα επιβίωσης για ολόκληρη τη φαμίλια. Ακριβώς γιατί στη φαμίλια τα μέλη μπορεί να έχουν διαφορετικές ατζέντες, ως προς τα θέματα βιοπορισμού, αλλά μπροστά στην προοπτική νομής της εξουσίας ενώνονται σαν μια γροθιά. Και βγαίνουν μπροστά ακόμη κι αν φάνε τη σφαίρα.
Η Ντόρα, λοιπόν, δεν υπονομεύει τον Κυριάκο. Νιαουρίζει στα κανάλια και παζαρεύει ενδοοικογενειακά, εκ του ασφαλούς, για τον εαυτό της, κυρίως όμως για το «μη απολύτου αρτιότητος», όπως θα έλεγε ο μεγάλος Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, πρωτότοκο τέκνο της. Το 25% συνεπώς δεν το ξεφούρνισε για να δυσκολέψει τον αδελφό της, αλλά για να θέσει ένα όριο συναγερμού σε όλους που σιτίζονται αδρά από τα «γαλάζια» ταμεία (που γεμίζουν με χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου), αλλά και στους αθεράπευτα αφελείς που πιστεύουν ότι αν πέσει ο Κυριάκος θα αφανιστεί όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολάκερος ο πλανήτης!
Δεύτερες εκλογές
Εχω ξαναγράψει ότι ο επιτελικός σχεδιασμός του Μεγάρου Μαξίμου επικεντρώνεται στις δεύτερες εκλογές. Τις «επαναληπτικές», στις οποίες οδηγούμαστε νομοτελειακά, εκτός κι αν στις πρώτες η Νέα Δημοκρατία υποστεί εκλογική καθίζηση τεκτονικών προδιαγραφών. Πέσει, δηλαδή, κάτω από το ψυχολογικό αλλά και ουσιαστικό όριο του 25%, που, ως γνωστόν, ενεργοποιεί το εκλογικό bonus για το πρώτο κόμμα με άμεσο «δώρο» 20 εδρών κι από κει και πέρα μία έδρα για κάθε μισή μονάδα.
Κάποιοι, λοιπόν, έχουν πείσει τη φαμίλια ότι ο Κυριάκος έχει στο τσεπάκι του το 25%. Σεισμός, λιμός, καταποντισμός, Σαμαράς μαινόμενος να προκύψει, η σημερινή μεταλλαγμένη Ν.Δ. δεν πέφτει πιο κάτω. Εχει το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος βάση «μπετόν-αρμέ». Κύριος οίδε πώς και γιατί. αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου αυτό πιστεύουν. Τους το είπε ο Γκρίνμπεργκ, τους το έβγαλε ο καημένος ο Λιβάνιος με το μπακαλοτέφτερο, ο εξωγήινος του Υμηττού, θα σας γελάσω. Αλλά κοιμούνται ήσυχοι και ξυπνούν με το μυαλό στον επαναληπτικό γύρο, όπου θα ρίξουν τα σκληρά διλήμματα (έρχεται ο Τσίπρας, έρχεται ο Πούτιν, κλείνουν οι τράπεζες κ.λπ.), ελπίζοντας να επαναπατρίσουν ψηφοφόρους.
Ολα καλά στον συλλογισμό, αλλά προσωπικά αυτό το σιγουράκι του 25% εγώ δεν το βλέπω. Βάση μπετόν-αρμέ όχι του 25% αλλά του 40% είχε και ο Βούτσιτς, όταν όμως η προσέλευση στην κάλπη αυξήθηκε κατά 15 ποσοστιαίες μονάδες, έχασε πανηγυρικά. Αν αυτό συμβεί -που θα συμβεί- στις ερχόμενες «πρώτες» εκλογές, όταν θα σπεύσουν να ψηφίσουν όλοι όσοι θέλουν να… ξεκαπνίσουν μαυρίζοντας το σημερινό καθεστώς, μαύρο φίδι που τον έφαγε τον Κυριάκο. Οποιαδήποτε αύξηση της συμμετοχής θα είναι σε συντριπτικό ποσοστό «τιμωρητικού χαρακτήρα» κι αυτό το ομολογούν σήμερα όλοι οι δημοσκόποι. Αν η προσέλευση αυξηθεί κατά δέκα έστω μονάδες και ο Σαμαράς γράψει μια αξιοπρεπή επίδοση, όπως όλα δείχνουν, η Νέα Δημοκρατία δεν θα γράψει μπροστά «2» στην εκλογική της επίδοση. Με απλή αριθμητική δεν βγαίνουν τα νούμερα.
Αν, λοιπόν, το βράδυ των εκλογών δείτε πολύ αυξημένη συμμετοχή, Σαμαρά και Βελόπουλο πάνω από 7%, αλλά τον Κυριάκο να κρατά το οχυρό του… 25%, να ξέρετε ότι άλλο θα έχει συμβεί. Ενα θαύμα, ας πούμε, ισάξιο και εφάμιλλο με αυτά του Μωυσή στην Παλαιά Διαθήκη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»
Πηγή: www.dimokratia.gr
Δεν έβαλε η Κοβέσι την Ελλάδα στο στόχαστρο της ΕΕ, αλλά τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη
Η Λάουρα Κοβέσι ολοκλήρωσε τη θητεία της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα μας πήρε συγχωροχάρτι…
Παρατηρώ ότι υπάρχει, από διάφορες πλευρές, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών στελεχών, ένα κλίμα ενθουσιασμού για το γεγονός ότι η Λάουρα Κοβέσι ολοκλήρωσε τη θητεία της ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Ο ενθουσιασμός αυτός στηρίζεται σε ένα αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η κυρία Κοβέσι καταχράστηκε το αξίωμά της, είχε δική της ατζέντα και στοχοποίησε άδικα τη χώρα μας αναδεικνύοντας σκάνδαλα, που, βάσει των αφηγητών, δεν υπήρχαν, και με αυτόν τον τρόπο τροφοδότησε μια σκανδαλολογία που μόνο σκοπό είχε να πλήξει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τώρα που η κυρία Κοβέσι δεν είναι πια η Ευρωπαία Εισαγγελέας, συνεχίζει το «πανηγυρικό» αφήγημα, θα σταματήσει ο «διωγμός» της κυβέρνησης και θα επανέλθει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην «κανονικότητα», δηλαδή δεν θα ενοχλεί την ελληνική κυβέρνηση.
Βεβαίως υπάρχουν μερικά κρίσιμα στοιχεία που το αφήγημα αυτό δεν περιλαμβάνει. Η κυρία Κοβέσι δεν καθαιρέθηκε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δεν την έδιωξαν. Δεν την θεώρησαν ανεπαρκή. Ολοκλήρωσε, «ευδοκίμως» όπως θα λέγαμε παλιά, τη θητεία της, όπως ακριβώς προβλεπόταν.
Ούτε, με εξαίρεση την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει ένα γενικό κύμα διαμαρτυρίας στην Ευρώπη κατά του θεσμού.
Στην πραγματικότητα, η Λάουρα Κοβέσι έκανε τη δουλειά της, που ήταν ακριβώς να είναι δραστήρια και σε συντονισμό με τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς κάθε χώρας να δώσει τη μάχη ενάντια στη διασπάθιση των ευρωπαϊκών πόρων και τις διασυνοριακές απάτες με τον ΦΠΑ. Για την ακρίβεια να διαλευκάνει υποθέσεις, να φτιάξει δικογραφίες και στη συνέχεια να αναλάβουν τα αρμόδια δικαστικά όργανα να κρίνουν ποιοι πρέπει να παραπεμφθούν και περαιτέρω ποιοι πρέπει να καταδικαστούν και ποιοι είναι αθώοι.
Το γεγονός ότι σε αυτό το πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έφερε στο προσκήνιο και ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες υπουργών και πολιτικών, συνέβη ακριβώς επειδή έκανε τη δουλειά της. Γιατί υπήρχαν σαφείς ενδείξεις. Ότι η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπισε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία ως διαρκές απαλλακτικό βούλευμα και εξασφάλισε ότι κάποιοι υπουργοί δεν θα βρεθούν τελικά αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αυτό αφορά το πώς η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη νομιμότητα και την ακεραιότητα, όχι το εάν υπήρχαν ποινικές ευθύνες υπουργών.
Επομένως, το εάν υπήρξαν ή όχι σκάνδαλα δεν είναι κάτι που θα το αποφασίσει η κυβέρνηση. Και αυτό γιατί πολύ απλά τα σκάνδαλα υπήρξαν και δεν τα «κατασκεύασε» η κυρία Κοβέσι.
Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι υπήρξε σοβαρό πρόβλημα με τις συμβάσεις για το σιδηροδρομικό δίκτυο και ξέρουμε πολύ καλά ότι εάν είχαν ολοκληρωθεί τα σχετικά έργα δεν θα είχε γίνει η τραγωδία των Τεμπών. Αυτό είναι ένα πραγματικό σκάνδαλο, με τραγικές επιπτώσεις, και έχει σημασία να διερευνηθεί και να αποδοθούν ευθύνες.
Ξέρουμε επίσης πολύ καλά ότι υπήρξε σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ότι υπήρξε εκτεταμένη διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων, καθώς ένας κομματικός μηχανισμός χρησιμοποιούσε πόρους για να διαμορφώσει ευνοϊκότερο πολιτικό συσχετισμό για τη Νέα Δημοκρατία.
Ξέρουμε ακόμη ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με αρκετές από τις συμβάσεις του Ταμείου Ανάκαμψης, είτε αυτό αφορούσε «στημένους διαγωνισμούς», είτε υπέρμετρες αμοιβές των διαφόρων εταιρειών συμβούλων και ότι για αυτόν τον λόγο αυτές οι υποθέσεις ερευνώνται. Ξέρουμε ότι υπάρχουν προβλήματα με άλλους διαγωνισμούς και προμήθειες.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασχολήθηκε και ασχολείται με τέτοιες υποθέσεις, ακριβώς γιατί υπάρχει ζήτημα διασπάθισης πόρων, κακοδιαχείριση, και διαφθοράς. Όχι επειδή έχει κάποιο γινάτι με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί υπάρχουν πραγματικά σκάνδαλα. Και όσο υπάρχουν θα συνεχίσει να τα ψάχνει, ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει σε όσους θεωρούν κανονικότητα τη κατασπατάληση πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα.
Άλλωστε, το τι συμβαίνει με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το πώς θα κάνουν τη δουλειά τους ευτυχώς δεν το καθορίζουν τα non papers μιας κυβέρνησης που πιάστηκε υπερβολικά πολλές φορές «με τη γίδα στην πλάτη». Το καθορίζουν η ευρωπαϊκή νομοθεσία και οι αρχές του κράτους δικαίου. Αυτές που η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί εύκολα να προσπερνά.
Πηγή: www.in.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)