Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα στις ημέρες μας, λέει ο γνωστός Ηρακλειώτης ποινικολόγος Γιώργος Στειακάκης, μιλώντας στον 98.4, με αφορμή μια σειρά υποθέσεων με έντονο νομικό ενδιαφέρον, όπως το έγκλημα της Marfin, η εν ψυχρώ βολές εκτέλεσης από αστυνομικούς σε 20χονο στο Άργος, αλλά και η υπόθεση του λευκού κολάρου με τις υποκλοπές και το predator . Όπως σημειώνει κράτος δικαίου σε μια χώρα με γενικευμένη την κοινωνική και πολιτική παρακμή, χωρίς ενδιαφέρον για τους αδύναμους και αναδιανομή εισοδήματος, σημαίνει διεύρυνση των ανισοτήτων, εργαλειοποίηση θεσμών και επιβολής δια αυτών μίας βούλησης που ικανοποιεί μια κοινή γνώμη εθισμένη στην ισχύ με "αιμοβόρικες" διαθέσεις, αντί για την επικράτηση ενός κράτους δικαίου προς υπεράσπιση συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων των πολλών. Όπως λέει, είκοσι μία σφαίρες, ένας 20χρονος νεκρός. Αυτά είναι τα αδιαμφισβήτητα δεδομένα. Και όσο κι αν επιχειρείται να «στρογγυλευτεί» η εικόνα με διοικητικές διατυπώσεις και πολιτικές εξηγήσεις, η ουσία δεν αλλάζει, μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε από αστυνομικά πυρά, Δεν είναι λίγοι, σημειώνει ο κ. Στειακάκης, εκείνοι που διαπιστώνουν ότι η κρατική πυγμή εμφανίζεται με διαφορετική ένταση, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι. Η εικόνα είναι γνώριμη. Οι επιχειρήσεις εντυπωσιασμού στήνονται εύκολα απέναντι στους αδύναμους, στους μετανάστες, στους διαδηλωτές, σε όσους δεν διαθέτουν πολιτική ή οικονομική ισχύ. Εκεί οι μηχανισμοί λειτουργούν με ταχύτητα, αποφασιστικότητα και πολλές φορές με υπερβάλλοντα ζήλο. Η Μαρφίν απαιτεί αλήθεια, όχι επικοινωνία. Δεκαέξι χρόνια μετά τη δολοφονική επίθεση στη Μαρφίν, κάθε ουσιαστική εξέλιξη στην έρευνα είναι καλοδεχούμενη. Οι οικογένειες των θυμάτων δικαιούνται να μάθουν ποιοι ευθύνονται. Η προϋπόθεση, όμως, είναι μία. Οι ανακοινώσεις να στηρίζονται σε στοιχεία και όχι στην ανάγκη διαμόρφωσης της πολιτικής επικαιρότητας. Η δημοκρατία δεν δοκιμάζεται μόνο όταν διαπράττονται εγκλήματα. Δοκιμάζεται κυρίως από τον τρόπο που τα αντιμετωπίζει η Πολιτεία. Η ισχύς του κράτους δεν αποδεικνύεται από τον αριθμό των συλλήψεων, ούτε από τη σκληρότητα των επιχειρήσεων. Αποδεικνύεται όταν ο νόμος εφαρμόζεται με την ίδια συνέπεια απέναντι στον ισχυρό και στον αδύναμο, στον ένστολο και στον πολίτη, στον εργοδότη και στον εργαζόμενο. Γιατί το κράτος δικαίου δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά. Ή ισχύει για όλους ή, αργά ή γρήγορα, παύει να είναι κράτος δικαίου. Αίσθηση προκαλούν τέλος, τα όσα αναφέρει γύρω από τις εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών και του predator, σημειώνοντας ότι η υπόθεση αυτή όσο κι αν κάποιοι σήμερα δείχνουν να βολεύονται, έχει μπροστά της μεγάλο χρονικό εύρος για να φτάσει σε παραγραφή, άρα τίποτα δεν κλείνει απλά για λόγους χρονικής συγκυρίας και πολιτικών υπολογισμών.
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026
Το δικαίωμα να ζούμε στον τόπο μας με αξιοπρέπεια
Επιχειρήσεις και τα funds τους έχουν εξαπολύσει µια επίθεση εναντίον του βασικού δικαιώµατος των πολιτών για µια αξιοπρεπή ζωή
του Γιάννη Σπιλάνη
Η παγκόσµια κοινότητα ζει τα τελευταία 20 χρόνια µια νέα περίοδο µεγάλων αναταράξεων (οικονοµικές κρίσεις, πανδηµίες, πόλεµοι µε άµεση εµπλοκή των ισχυρών του πλανήτη, έντονα µεταναστευτικά ρεύµατα) που έχουν εντείνει την ανασφάλεια µιας αυξανόµενης µερίδας πολιτών. Παράλληλα –και µε ισχυρή αλληλεξάρτηση από αυτά αν όχι εξαιτίας τους– οι οικονοµικοί κολοσσοί (πετρελαϊκοί, χρηµατοπιστωτικοί, κατασκευαστικοί, ναυτιλιακοί, ενεργειακοί, βιοµηχανικοί, πληροφοριακοί κ.λπ.) µε τις επιχειρήσεις και τα funds τους έχουν εξαπολύσει µια επίθεση εναντίον του βασικού δικαιώµατος των πολιτών για µια αξιοπρεπή ζωή µέσω της πλήρους επικράτησης του νεοφιλελευθερισµού που βλέπει παντού µόνο κέρδη, σε βάρος του πλανήτη και των κατοίκων του.
Η νέα τεχνολογία (διαδίκτυο, τεχνητή νοηµοσύνη), αντί να χρησιµοποιηθεί για την απελευθέρωση των πολιτών από τις δυσκολίες της καθηµερινότητας, χρησιµοποιείται ως εργαλείο έµµεσου ελέγχου και εξανδραποδισµού τους.
Το σύστηµα διεθνούς συνεργασίας που θεµελιώθηκε µεταπολεµικά βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση µε την επικράτηση ξανά του κανόνα του ισχυρού και των κάθε είδους αυταρχισµών. Το «νέο σύστηµα εξουσίας» έχει ταυτόχρονα καταφέρει να αλλοιώσει τον σηµαντικότερο κώδικα επικοινωνίας µεταξύ των ανθρώπων, τις έννοιες των λέξεων, χρησιµοποιώντας τες για να τις απαξιώσει και για να σπείρει την απογοήτευση στους πολίτες ότι «όλοι ίδιοι είµαστε» και ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (ΤΙΝΑ).
Ολα αυτά έχουν δηµιουργήσει ένα νέο παγκόσµιο µεταναστευτικό κύµα προς περιοχές περισσότερο ασφαλείς και ελκυστικές για κατοικία και απασχόληση. Αυτό ισχύει ακόµη περισσότερο σε µια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία «έχασε» 500.000 εκπαιδευµένους νέους που δεν µπορούσαν να παραµείνουν στη χώρα, ενώ ταυτόχρονα η περιφέρεια φθίνει γιατί δεν έχει τις προϋποθέσεις να συγκρατήσει τον πληθυσµό της και ιδιαίτερα τους νέους.
Η ανατροπή αυτής της κατάστασης απαιτεί αλλαγή των µηχανισµών αυταρχικής και αυθαίρετης εξουσίας σε µηχανισµούς προοδευτικής, δηµοκρατικής διακυβέρνησης µε τη δηµιουργία τοπικών, εθνικών και παγκόσµιων δοµών που θα έχουν ως αποστολή την εξασφάλιση της περιβαλλοντικής, κοινωνικής και οικονοµικής ανθεκτικότητας µε στόχο την ανθρώπινη ευηµερία. όπως περιγράφουν οι Παγκόσµιοι Στόχοι της Βιώσιµης Ανάπτυξης µέσα από µια αυξηµένη και ισότιµη συνεργασία όλων των ενδιαφερόµενων µερών. Αυτό απαιτεί βελτίωση του κοινωνικού κεφαλαίου και ειδικά της δηµιουργίας εµπιστοσύνης (και όχι του φόβου) προς τους θεσµούς, που ειδικά στη χώρα µας και σε σύγκριση µε το σύνολο των χωρών της δυτικής Ευρώπης βρίσκεται στα τάρταρα.
Σε µια προοδευτική διακυβέρνηση οφείλουµε να δώσουµε όραµα και προοπτική στα µέλη της κοινωνίας που αισθάνονται παραγκωνισµένα από το σύστηµα. Να τα βοηθήσουµε να βρουν την αξιοπρέπειά τους που έχει χαθεί κάτω από τα θεσµικά, κοινωνικά και οικονοµικά συντρίµµια που δηµιούργησαν οι αυταρχικές και µε νεοφιλελεύθερο προσανατολισµό κυβερνήσεις που ενισχύθηκαν από τις αλλεπάλληλες κρίσεις. Και το όραµα αυτό είναι να υπηρετήσουµε το δικαίωµα να ζούµε στον τόπο µας, στη χώρα µας, στον πλανήτη µας µε αξιοπρέπεια και ασφάλεια.
Ο ρόλος του αναπτυξιακού σχεδιασµού είναι να θέσει «προοδευτικούς» στόχους και να χρησιµοποιήσει διαφορετικά εργαλεία (π.χ. κοινωνική οικονοµία) για να εξασφαλίσει περισσότερα και δικαιότερα κατανεµηµένα οφέλη σε µια συντεταγµένη πορεία υλοποίησης του οράµατος. Μια στρατηγική βιώσιµης ανάπτυξης µπορεί να έχει διαφορετικές και διαρκώς ενισχυόµενες δοσολογίες «βιωσιµότητας» µε βάση όσα συµβαίνουν στον παγκόσµιο περίγυρο. Η καθυστέρηση της εφαρµογής τους δεν µπορεί να έχει ως δικαιολογία την απώλεια ανταγωνιστικότητας της οικονοµίας, αλλά αντίθετα η επιτάχυνσή τους προσθέτει ανταγωνιστικότητα για µια χώρα που µπορεί να γίνει παγκόσµιο υπόδειγµα βιωσιµότητας και ελκυστικότητας.
Ο τόπος και οι συνθήκες κατοικίας δεν µπορεί να είναι απλά το αποτέλεσµα των µηχανισµών της αγοράς. Η παραµονή µε ασφάλεια και αξιοπρέπεια στον τόπο που θέλει ο καθένας µας να ζήσει είναι δικαίωµα που µια προοδευτική διακυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίζει. Είναι το όραµά µας.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Γιάννης Σπιλάνης είναι ομότιμος καθηγητής του τμήματος Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Πηγή: www.documentonews.gr
Η στρατηγική της υστερίας
Ο Ιούλιος απεδείχθη ότι είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων μήνας, καθώς σχηματοποιήθηκε σε πρώτη φάση η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας στον δρόμο προς τις εκλογές οψέποτε διεξαχθούν αυτές.
Σχηματοποιήθηκε επίσης η νέα ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, η οποία θα αναλαμβάνει εφεξής τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος θα εμφανίζεται ως ο… μετριοπαθής Πόντιος Πιλάτος του πολιτικού συστήματος που πολεμά την… τοξικότητα.
Σχηματοποιήθηκε, τέλος, και το ύφος της προεκλογικής εκστρατείας της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο εμφανίζεται προς τα έξω ως επιθετικό, αλλά στην ουσία, αν αφαιρέσουμε την οξύτητα των διατυπώσεων, θα διαπιστώσουμε ότι είναι καθαρά αμυντικό. Στη λογική τού «φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι». Ότι «είμαστε κι εμείς διεφθαρμένοι, είστε κι εσείς, είναι κι οι άλλοι». Και πως «αν δεν καθίσετε ήσυχοι», όπως δήλωσε μπροστά σε τηλεοπτικό μικρόφωνο ο εξ απορρήτων δημοσιογράφος ενός υπουργού, τότε «δεν θα καθίσουμε ούτε κι εμείς».
Στην ουσία, γίνονται τεράστια νομικά άλματα που κατατείνουν στη διατύπωση δημόσιων εκβιασμών για να μη βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο η φιλελεύθερη παράταξη στην προεκλογική περίοδο απολογούμενη για τα σκάνδαλά της. Απειλές διατυπώνονται για να κλείσουν στόματα. Απειλές διατυπώνονται από κάποιους τους οποίους ολόκληρη η επιχειρηματική αγορά θεωρεί βαριά διεφθαρμένους. Και βεβαίως επιλέγονται υψηλοί ακροδεξιοί τόνοι προκειμένου να συσπειρωθεί το πόπολο εναντίον του κομμουνιστικού «εχθρού» για να μην του μείνει χρόνος να αξιολογήσει τι συνέβη και τι δεν συνέβη αυτήν την επταετία.
Όσα ζούμε είναι εξαιρετικά διδακτικά. Πρώτα ακούσαμε πρώην υπουργό να διατυπώνει το «νομικό» επιχείρημα ότι η επωνυμία ενός κόμματος λειτουργεί ως παρότρυνση σε βία και ότι αυτός που επέλεξε την επωνυμία αυτού του κόμματος είναι ο ηθικός αυτουργός σε μία ποινική πράξη με την οποία εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να έχει καμία σχέση. Τα γκαζάκια. Όσο κι αν αντιπαθούμε και αποστρεφόμαστε αυτόν τον πολιτικό εναντίον του οποίου διατυπώθηκε αυτή η κατηγορία, μεγαλύτερη νομική βαρβαρότητα από αυτήν δεν θα μπορούσε να υπάρξει.
Μετά ακούσαμε από πολιτικό πρόσωπο, το οποίο ωρυόταν μπροστά στις κάμερες στο παρελθόν πως είναι θύμα σκευωρίας όταν κατηγορήθηκε ότι «τα έπιανε» από εταιρία, να κάνει ακριβώς το ίδιο: να κατηγορεί πολιτικό αρχηγό ότι χρηματίστηκε επειδή ψηφίστηκαν από το Κοινοβούλιο νέες διατάξεις για τον Ποινικό μας Κώδικα. Δεν αποκλείεται να συνέβη αυτό, όπως δεν αποκλείεται κατά τον ίδιο τρόπο σκέψης (υπόθεση εργασίας με βάση το επιχείρημα) να χρηματίζεται και ο πολιτικός του προϊστάμενος όταν νομοθετεί αντίστοιχες διατάξεις σήμερα για το ακαταδίωκτο των τραπεζών.
Με τη λογική ότι, επειδή κάποιος γλιτώνει την ποινική διαδικασία με νομοθετική ρύθμιση, μπορεί να διατυπωθεί το επιχείρημα ότι και ο Τσίπρας χρηματίστηκε, και ο Μητσοτάκης χρηματίστηκε. Ο ένας για τους Κώδικες και ο άλλος για τους τραπεζίτες. Μπορεί να το αποδείξει όμως; Η βάσανος του ποινικού νόμου χρειάζεται τις αποδείξεις.
Το οποίο σημαίνει ότι, όταν λες ότι ο Τσίπρας χρηματίστηκε, αυτό είναι εξόχως ενδιαφέρον, μας κινείς την περιέργεια να μάθουμε αν ισχύει, αλλά πρέπει να μας πεις από ποιον χρηματίστηκε, για ποιον λόγο χρηματίστηκε, τα τεκμήρια του χρηματισμού και τα λοιπά. Αυτό σημαίνει κράτος δικαίου.
Το ίδιο πράγμα θα ίσχυε αν έλεγε κάτι σχετικό για τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και για τη νομοθέτηση του ακαταδίωκτου των τραπεζιτών που είναι νομοθετική πρωτοβουλία αντίστοιχης σημασίας. Όποιος βγει να πει ότι ο πρωθυπουργός χρηματίστηκε τότε πρέπει να πει από ποιον τραπεζίτη χρηματίστηκε και με ποιον τρόπο χρηματίστηκε. Αυτός είναι ο δρόμος.
Γίνεται αντιληπτό ότι στη φάση που έχει μπει η πολιτική αντιπαράθεση οι ευθείες επιθέσεις πολιτικών κατά πολιτικών χωρίς αποδείξεις ότι δωροδοκήθηκαν βάζει τη χώρα σε μια καινούργια πίστα. Από την οποία όσοι μπουν μπροστά στο τέλος θα βγουν από τις μετωπικές σκόνη και θρύψαλα. Αδιακρίτως.
Επειδή οι πρωταγωνιστές το ξέρουν αυτό, είναι προφανές ότι λειτουργούν προληπτικά για να γλιτώσουν τυχόν καταγγελίες για σκάνδαλα με συγκεκριμένες αποδείξεις μέσα στην προεκλογική περίοδο.
Ωστόσο, η ομερτά αυτή που επιδιώκεται να επιβληθεί μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Μπορεί πράγματι κάποιοι να σιωπήσουν για να μη γίνει κι αυτή η συζήτηση, ωστόσο επαναφέρει και υπενθυμίζει με πάσα επισημότητα το ζήτημα της διαφθοράς, το οποίο η κυβέρνηση τόσο προσπάθησε να εξαφανίσει από τη δημόσια συζήτηση. Τώρα το υπογραμμίζει.
Και στη συνείδηση των πολιτών, οι οποίοι, για να δικάσουν τις κυβερνήσεις πίσω από το παραβάν, δεν χρειάζονται την προσκόμιση αποδείξεων, αλλά αίσθηση και ένστικτο, αυτό λειτουργεί ακόμα και ως πρόκληση.
Στην ίδια λογική της στρατηγικής της υστερίας εντάσσεται και η κατακόρυφη αύξηση των τόνων από μία σειρά φιλόδοξων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας μετά την εκλογή του νέου γενικού γραμματέα του κόμματος Κωνσταντίνου Κυρανάκη στο αξίωμά του.
Παρατηρούμε ότι στελέχη όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Παύλος Μαρινάκης, ο Μάκης Βορίδης συναγωνίζονται μάλλον αγχωμένα σε οξύτητα τον νεαρό γραμματέα του κόμματος, ο οποίος με την παρουσία του άλλαξε την επετηρίδα στην κορυφή της ιεραρχίας και μάλλον ενοχλεί.
Αυτή η τετράδα μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της συσπείρωσης της Νέας Δημοκρατίας, μπορεί όμως με τον ανταγωνισμό της να ανατινάξει τη Νέα Δημοκρατία.
Από την ώρα που εμφανίστηκε ο Κωνσταντίνος πάνω στην πίστα, οι άλλοι τρεις δίνουν ρέστα. Ο Άδωνις καταγγέλλει τους διεφθαρμένους , ο Μαρινάκης τους «αλήτες», ο Βορίδης την «ακτιβίστρια» Κοβέσι και πάει λέγοντας. Ο ανταγωνισμός τους, είτε είναι σε συνεννόηση με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας είτε λειτουργεί με την ανοχή της, δίδει ένα συγκεκριμένο στίγμα στο κόμμα.
Μπορεί να συσπειρώνει σε πρώτη φάση κόσμο, αλλά δημιουργεί στο ευρύτερο εκλογικό σώμα μεγάλες αντισυσπειρώσεις, οι οποίες Κύριος οίδε πού θα συγκεντρωθούν. Όσα λένε οι τέσσερις ακούγονται ως μουσική στα αυτιά στον πτοημένο κόσμο της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος τα τελευταία τέσσερα χρόνια βρίσκεται διαρκώς απολογούμενος για πράξεις ή παραλείψεις τους, μπορεί όμως να λειτουργούν και σαν κόκκινο πανί αντισυσπείρωσης σε πλειονότητες που μπορούν να συσπειρωθούν σε απροσδόκητους πολιτικούς χώρους. Ακόμη και συντηρητικούς χώρους.
Υπό αυτήν την έννοια, η στρατηγική της υστερίας μπορεί να δώσει μπόι και σταυρούς σε πολιτικά πρόσωπα που αύριο μπορεί να θελήσουν να πλασαριστούν στην κούρσα διαδοχής της Νέας Δημοκρατίας, αλλά σίγουρα μπορεί να αποτελέσει και μεγάλη στρατηγική ζημιά.
Όχι για την «κεντρώα» φυσιογνωμία του κόμματος. Αλλά για το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία επιτιθέμενη στην ουσία εμφανίζεται διαρκώς απολογούμενη. Σε βάθος χρόνου στις εκλογές, εφόσον συντρέξουν αυτές οι προϋποθέσεις, η πεποίθηση αυτή θα παγιωθεί.
Αυτό δεν αφορά δελφίνους και δελφινάκια που θα πάρουν σταυρούς και σταυρουδάκια, αλλά σίγουρα ενδιαφέρει όλους όσοι παρατηρούν την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος και αποστρέφονται αυτό το είδος του «πολιτεύεσθαι». Θα κάνουν τις τελικές επιλογές τους κι αυτοί.
Η θλιβερή εξωτερική πολιτική μιας θλιβερής άρχουσας τάξης
του Πάσχου Λαζαρίδη
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία καθορίστηκε από την ατζέντα Τραμπ: Πίεση στην Ευρώπη να αναλάβει τα κόστη της ευρωπαϊκής άμυνας, αύξηση στρατιωτικών δαπανών, προσφυγή στην πολεμική οικονομία, και βεβαίως, αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας.
Η τελευταία παράμετρος είναι προφανής για όποιον βλέπει την πραγματικότητα ως έχει. Τα παραμορφωτικά γυαλιά της ελληνικής δημοσιογραφίας αρέσκονται να ερμηνεύουν την τουρκική αναβάθμιση ως απλή προσωπική συμπάθεια του Τραμπ στον Ερντογάν η οποία θα παρέλθει με το πλήρωμα του χρόνου, ωστόσο στην πολιτική και πολύ περισσότερο στη γεωπολιτική, τα πράγματα δεν είναι ποτέ προσωπικά.
Η Τουρκία διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο για τρεις λόγους:
Πρώτον, γιατί είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ στρατιωτικά και η Ευρώπη τη θεωρεί απαραίτητη για την άμυνά της έναντι της Ρωσίας. Εδώ, δεν έχει σημασία αν οι ευρωπαϊκές αντιρωσικές ψυχώσεις έχουν βάση. Σημασία έχει ότι αυτή η αντιρωσική υστερία είναι ο βασικός διαμορφωτής της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας, και σε αυτήν, επιφυλάσσεται ρόλος για την Τουρκία, λόγω θέσης και μεγέθους.
Δεύτερον, γιατί είναι μια δύναμη με αμυντική παραγωγή, μέτοχος σε πολυδάπανα στρατιωτικά πρότζεκτ (πχ τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς είχαν αρχικά την Τουρκία ως συμπαραγωγό και όχι ως απλό αγοραστή), εξαγωγέα πολεμικού υλικού που κατασκευάζεται σε τουρκικά εργοστάσια. Στην έκρηξη των αμυντικών δαπανών της Ευρώπης (με πρωταθλήτρια χώρα τη Γερμανία) η Τουρκία έχει βασικό ρόλο και υψηλές προσδοκίες.
Τρίτον, γιατί είναι η αιχμή του δόρατος του ΝΑΤΟ στη Δυτική Ασία, και με την απόσυρση των ΗΠΑ, οι Τούρκοι επιδιώκουν να καλύψουν το κενό. Η αντιπαράθεση Τουρκίας – Ισραήλ αφορά κυρίως τον ανταγωνισμό για την πρωτοκαθεδρία στην περιοχή και όχι κάποια στρατηγική αντιπαράθεση που μπορεί να οδηγήσει σε πολεμική αναμέτρηση. Το τρίγωνο Σαουδική Αραβία – Αίγυπτος – Τουρκία, φαντάζει πλέον για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό εξίσου ελκτικό και ίσως πιο ικανό να επιλύει ζητήματα στην περιοχή, συγκρινόμενο με ένα αφιονισμένο Ισραήλ που βάλει κατά πάντων – χωρίς επιτυχία – όπως έδειξε και η κατάληξη του πολέμου με το Ιράν.
Πού βρίσκεται στα παραπάνω η Ελλάδα, τουλάχιστον στα μυαλά των Ευρωπαίων και των Αμερικανών;
Πουθενά.
Η Ελλάδα πολύ απλά δεν λαμβάνεται υπόψη. Είναι ταγμένη και δεδομένη για τη Δύση, σύμφωνα άλλωστε και με τις δηλώσεις των κυβερνώντων της. Στην καλύτερη θεωρείται ως μικρός εταίρος της Τουρκίας για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, με αναβαθμισμένο φυσικά τον ρόλο της τελευταίας.
Ακόμα και οι δηλώσεις Μητσοτάκη, οι οποίες στην Ελλάδα παρουσιάστηκαν ως έκφραση σθεναρής στάσης και πατριωτισμού (“οι ευαισθησίες να λαμβάνονται υπόψη”), δεν ήταν τίποτα άλλο από το δειλό και ντροπαλό παράπονο του ασήμαντου που δεν του δίνουν σημασία οι Αμερικανοί όταν δηλώνουν ότι οι κυρώσεις ενάντια στην Τουρκία θα παρακαμφθούν ώστε να αγοράσει η Άγκυρα τα F35.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να τα δει ένας αντικειμενικός παρατηρητής. Αν όμως είχε την τύχη ή την ατυχία να παρακολουθεί τα ελληνικά ΜΜΕ, θα ήταν σίγουρος ότι η Ελλάδα κατάφερε ιστορικό διπλωματικό θρίαμβο.
Ανεξάρτητα όμως από τον φθηνό προπαγανδιστικό θόρυβο της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των επικοινωνιακών της μηχανισμών, είναι προφανές ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική αντανακλά την ποιότητα της μεταμνημονιακής ελληνικής άρχουσας τάξης: Μόνιμα υποβαθμισμένη, οριστικά εγκλωβισμένη στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, συμπληρωματική της Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, στον πάτο όλων των σημαντικών δεικτών, πίσω ακόμα και από την πλειοψηφία των βαλκανικών χωρών, με μια οικονομία που στηρίζεται σε χαμηλής ποιότητας υπηρεσίες, στον τουρισμό και στη φούσκα του real estate και με μια αμυντική πολιτική που αγοράζει πανάκριβα αμερικανικά, ευρωπαϊκά και ισραηλινά συστήματα, έχοντας προηγουμένως διαλύσει κάθε εγχώρια παραγωγική δυνατότητά της. Η ελληνική άρχουσα τάξη έχει απομείνει να πανηγυρίζει για την αθρόα εισροή ξένων κεφαλαίων που κατευθύνονται όμως σχεδόν αποκλειστικά στον τομέα των ακινήτων με μαζικές αγορές από ξένα funds και τοποθετήσεις στους μονοπωλιακούς κλάδους της ενέργειας και της ιδιωτικής υγείας που εγγυώνται άκοπα κέρδη με την εγγύηση της κυβέρνησης.
Όλα αυτά, δεν μπορεί να μην αντανακλώνται στην εξωτερική πολιτική και στη διπλωματία. Η ελληνική άρχουσα τάξη βλέποντας το ειδικό της βάρος να μειώνεται δραματικά και να μην έχει να “πουλήσει” τίποτα στους συμμάχους, αρκείται σε δηλώσεις αιώνιας πίστης, υπακοής και νομιμοφροσύνης στα αμερικανικά κελεύσματα. Η πέρα από κάθε λογικό όριο αντιρωσική παραφροσύνη, η ανάληψη ρόλου υπηρετικού προσωπικού προς το Ισραήλ, οι δηλώσεις αμφισβήτησης της καθολικότητας και της ισχύος του διεθνούς δικαίου – μόνο όμως αν αυτό παραβιάζεται από ΗΠΑ και Ισραήλ, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε περιφρονημένο φτωχό συγγενή που προσκολλάται απελπισμένος στον πλούσιο και ισχυρό θείο.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να μένει η Ελλάδα όχι απλά στη λάθος και στην άδικη πλευρά της ιστορίας, αλλά ακόμα και τη στιγμή που οι ΗΠΑ αμφισβητούν την πλήρη ταύτισή τους με τη γενοκτονία, τις εθνοκαθάρσεις και την επιθετικότητα του Ισραήλ, η Ελλάδα να έχει να επιδείξει την πλήρη σύμπλευση με τις αποκρουστικές πολιτικές του Ισραήλ. Την ώρα που η Ουάσινγκτον, είτε δια του αντιπροέδρου Βανς, είτε δια του ίδιου του Τραμπ, εξέφραζε τη δυσαρέσκειά της για το γεγονός ότι το Ισραήλ σκοτώνει ότι κινείται, και αυτό δεν μπορεί να είναι βιώσιμη πολιτική για την περιοχή, η ελληνική κυβέρνηση κατασκεύαζε για εσωτερική κατανάλωση την γελοία προσδοκία ότι το Ισραήλ θα λύσει για λογαριασμό μας τα ανοιχτά θέματα της Κύπρου, του Αιγαίου ή και της τουρκικής επιθετικότητας γενικότερα.
Η προσδοκία θα ήταν απλώς αστεία αν δεν ήταν τραγική. Η ελληνική άρχουσα τάξη στήνει την εξωτερική της πολιτική σε απλοϊκά και βλακώδη σχήματα, τα οποία έχουν δοκιμαστεί εδώ και μια δεκαετία με πλήρη αποτυχία. Η Τουρκία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται να επιτεθεί στο Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η πιο επιθετική έκφραση (με ένα μικρό βαθμό αυτονομίας) της αμερικανικής ισχύος στην περιοχή. Δεν πρόκειται να επιτεθεί στη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ.
Αυτές οι βλακείες λέγονται στα σοβαρά μόνο από απελπισμένους προπαγανδιστές της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Φυσικά, αφορούν αποκλειστικά το εσωτερικό ακροατήριο. Σε διεθνές ακροατήριο, όποιος άκουγε τις στρατηγικές αφέλειες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα έβαζε τα γέλια.
Τουρκία και Ισραήλ ανταγωνίζονται για το ποιος θα είναι η μεγαλύτερη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή. Στο βαθμό όμως που και οι δύο δυνάμεις παραμένουν στο δυτικό στρατόπεδο και δεν αποσκιρτούν από αυτό (πχ υπέρ της Κίνας), ο ανταγωνισμός θα παραμένει φραστικός, με μικροεπεισόδια διπλωματικά και εμπορικά, χωρίς περαιτέρω κλιμακώσεις. Θα διεκδικούν αμφότεροι, με την έγκριση των ΗΠΑ, να κερδίσουν χώρο από τη μερική απόσυρση των Αμερικανών από τα φλέγοντα μέτωπα της περιοχής. Και ειδικά η Τουρκία, με το γνωστό και πιεστικό ανατολίτικο παζάρι, θα διεκδικεί ανταλλάγματα για κάθε της υπηρεσία. Θα πουλά ως εκδούλευση ακόμα και το γεγονός ότι παραμένει στο ΝΑΤΟ, υπέρ των ΗΠΑ, ενώ είναι γνωστό ότι είναι στρατηγικά ενταγμένη στο δυτικό στρατόπεδο. Και το αντάλλαγμα της “εκδούλευσης”, το ορεκτικό στο τραπέζι των συμφωνιών, το “ρεγάλο” για την τουρκική μεγαλοθυμία να εξυπηρετήσει μια ακόμα φορά τις ΗΠΑ, θα είναι η ελληνοκυπριακή ΑΟΖ, το Αιγαίο, τα F-35.
Όσο η Ελλάδα αποδέχεται το δόγμα της Ε.Ε. ότι η Ρωσία είναι ο θανάσιμος εχθρός της, τόσο θα αποδέχεται αντικειμενικά και αναπόφευκτα ότι η Τουρκία είναι απαραίτητη για την Ευρώπη.
Όσο η Ελλάδα δείχνει πρόθυμη να κλείνει τα μάτια σε κάθε παραβίαση του διεθνούς δικαίου που διαπράττει είτε το Ισραήλ είτε οι ΗΠΑ, τόσο θα φαντάζουν γελοίες, προσχηματικές και χωρίς κανένα βάρος οι αιτιάσεις Ελλάδας και Κύπρου για τουρκική κατοχή στο νησί.
Να γιατί η θλιβερή εξωτερική πολιτική δεν είναι απλά ασύμβατη με το διεθνές δίκαιο και ενταγμένη στη λάθος πλευρά της ιστορίας, αλλά είναι και επικίνδυνη.
Πηγή: www.antapocrisis.gr
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026
Bolero de Madrugada en La Habana – Melodías para el Alma
Καλώς ήρθατε, όπου ο διαχρονικός ρομαντισμός της κουβανέζικης μουσικής ζωντανεύει σε κάθε νότα. Αφήστε τις απαλές ώρες της madrugada να σας περιβάλλουν με εγκάρδια μπολερό, ζεστές κουβανέζικες κιθάρες και νοσταλγικές μελωδίες εμπνευσμένες από τη χρυσή γοητεία της παλιάς Αβάνας. Από τα ήσυχα καφέ και τους φεγγαρόλουστους δρόμους μέχρι το απαλό αεράκι του Malecón, κάθε τραγούδι φέρει την αίσθηση της αγάπης, της μνήμης και της ψυχής της λατινικής ομορφιάς. Ιδανικό για χαλάρωση τη νύχτα, δημιουργώντας μια ζεστή ατμόσφαιρα κουβανέζικου καφέ, διάβασμα, μελέτη, εργασία ή απλά για να παρασυρθείτε στους γαλήνιους ήχους της Κούβας. Αν αγαπάτε τη μουσική σε στυλ Buena Vista, τα κλασικά μπολερό, το Son Cubano, το Trova και το ρομαντικό πνεύμα της La Habana, αυτή η λίστα αναπαραγωγής είναι για εσάς.
Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ''ανιωθίλα''
Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις στάθηκε η υπόθεση του εικοσάχρονου νέου στο φάσμα του αυτισμού που τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά μπάτσων στο Άργος.
Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί -αν και όταν- για τις ποινικές ευθύνες.
Εδώ υπάρχει όμως ένα άλλο βασανιστικό ερώτημα. Τι απέγινε η κοινωνία που παρακολουθεί αυτή την είδηση και το πρώτο που αναρωτιέται δεν είναι «πώς χάθηκε μια ζωή;», αλλά «τι ήταν αυτό το παιδί;» Ήταν Ρομά; Ήταν παραβατικός; Ήταν μετανάστης; Μήπως ήταν gay ή "ναρκωμανής"; Είχε δίπλωμα; Έφταιγε;
Σαν να υπάρχει μια αόρατη ζυγαριά που αποφασίζει ποιος δικαιούται τη συμπόνια μας και ποιος όχι. Κι' αυτό που τρομάζει περισσότερο δεν είναι βία, είναι η επιλεκτική συμπόνια. Γιατί η συμπόνια που εξαρτάται από το ποιος είναι ο άλλος, δεν είναι συμπόνια, είναι ιδεολοψία.
Και δεν είναι η πρώτη φορά. Θυμάμαι -εκτός από πολλούς άλλους- τον Αντώνη Καρυώτη. Έναν άνθρωπο με νοητική αναπηρία, που δολοφονήθηκε από λιμενικούς στο λιμάνι του Πειραιά, αφού απωθήθηκε βίαια από τον καταπέλτη του πλοίου.
Θυμάμαι κι εκεί τα πρώτα σχόλια. «Τι γύρευε;» «Γιατί επέμενε;» «Είχε προβλήματα.»
Προσέξτε τι κάνουμε. Δεν ψάχνουμε πρώτα να καταλάβουμε τι συνέβη. Ψάχνουμε να βρούμε έναν λόγο ώστε να μη χρειαστεί να πονέσουμε.
Και κάπου εδώ αρχίζω να πιστεύω πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η βία. Είναι ότι έχει κουραστεί να συμπονά ή μάλλον έχει κουραστεί να νιώθει. Η ενσυναίσθηση έγινε πολυτέλεια ή αντικείμενο συζήτησης σε δωμάτια ψυχοθεραπείας και άρθρα της πόπ ψυχολογίας. Η ευαλωτότητα έγινε ενοχλητική. Ο αδύναμος έγινε βάρος. Ο διαφορετικός έγινε ύποπτος. Ο άνθρωπος στο φάσμα έγινε «περίεργος». Ο ψυχικά πάσχων έγινε «επικίνδυνος». Ο άστεγος έγινε «τεμπέλης». Ο φτωχός άξιος της μοίρας του. Ο Ρομά έγινε «εκ φύσεως παραβατικός».
Στην Ελλάδα δεν βλέπουμε πια ανθρώπους. Βλέπουμε ταμπέλες.
Και αυτό είναι το κριτήριο του πότε μια κοινωνία αρχίζει να αρρωσταίνει πραγματικά. Όχι όταν εμφανίζονται βίαιοι άνθρωποι, γιατί βίαιοι άνθρωποι υπήρχαν πάντοτε. Μια κοινωνία αρρωσταίνει όταν σταματά να προστατεύει εκείνους που δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
Γιατί αυτό είναι το μέτρο κάθε πολιτισμού. Όχι πώς φέρεται στους ισχυρούς, αλλά πώς φέρεται στον πιο ευάλωτο. Στο παιδί, στον άνθρωπο με αναπηρία, στον νευροδιαφορετικό, στον ηλικιωμένο, στον ψυχικά πάσχοντα, στον ξένο, στον φτωχό, στον "ηττημένο".
Η Hannah Arendt έγραψε πως το κακό γίνεται κοινότοπο όταν οι άνθρωποι παύουν να σκέφτονται. Νομίζω πως σήμερα θα έπρεπε να προσθέσουμε κάτι ακόμη. Το κακό γίνεται καθεστώς όταν οι άνθρωποι παύουν να συγκινούνται. Όταν ο θάνατος ενός παιδιού μπορεί να γίνεται αφορμή για πανηγυρισμούς λες και γιορτάζει, ως φαίνεται, η μάτσο ισχύς του μπάτσου!
Το κακό γίνεται καθεστώς όταν η πρώτη μας αντίδραση δεν είναι ο πόνος, αλλά η κατηγοριοποίηση. Είναι οι "αυτοί" που φταίνε!
Ο Jung θα έλεγε ότι τότε μια κοινωνία έχει κυριευθεί από τη Σκιά της, επειδή άρχισε να φοβάται τόσο πολύ, ώστε χρειάζεται συνεχώς κάποιον «άλλο» για να φορτώσει επάνω του ό,τι δεν αντέχει να δει μέσα της. Έτσι γεννιέται το αρχέτυπο του ολοκληρωτισμού. Κι όπως γνωματεύει ο ψυχίατρος Bessel van der Kolk "στη δεκαετία του 1930, η άρνηση της γερμανικής κοινωνίας να αναγνωρίσει τις βλάβες που προκάλεσε ο 1ος Π.Π. και η μη ανοχή απέναντι στην "αδυναμία" υπήρξαν καταλύτες για την άνοδο του φασισμού και της μιλιταριστικής νοοτροπίας".
Ο φασισμός, ο ολοκληρωτισμός, δεν γεννιέται στα κοινοβούλια.
Γεννιέται στην ψυχή, την μέρα που ο άνθρωπος παύει να βλέπει απέναντί του ένα πρόσωπο και βλέπει μόνο μια κατηγορία.
Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο να σταματήσουμε εδώ. Γιατί αυτή η ίδια "α ν ι ω θ ί λ α" κατοικεί και μέσα στα σπίτια μας. Πόσες φορές δεν ακούσαμε τον άνθρωπό μας να κλαίει και του είπαμε:
«Υπερβάλλεις.» Πόσες φορές δεν είπαμε στο παιδί μας: «Μη κάνεις έτσι.» Πόσες φορές δεν αγνοήσαμε τον ηλικιωμένο πατέρα μας γιατί «τα ίδια λέει συνέχεια»; Πόσες φορές δεν χαρακτηρίσαμε έναν άνθρωπο «τοξικό», χωρίς να αναρωτηθούμε ποιο τραύμα κουβαλά;
Η "ανιωθίλα" δεν αρχίζει από το κράτος-όσο κι αν αυτό την εργαλειοποιεί. Η "ανιωθίλα" αρχίζει από τη στιγμή που ο πόνος του άλλου μάς κουράζει.
Και τότε θυμάμαι τον Τ. Πατρίκιο. «Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική. Ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.» Έχει δίκιο. Δεν θέλω να αηδιάσω με την κοινωνία μας. Θέλω να μου επιτρέψω να τη φοβηθώ. Γιατί μια κοινωνία που χάνει τη συμπόνια της δεν γίνεται απλά πιο σκληρή, γίνεται στ' αλήθεια επικίνδυνη.
Επικίνδυνη όχι μόνο για τους αυτιστικούς, όχι μόνο για τους Ρομά, όχι μόνο για τους αδύναμους ή τους φτωχούς. Επικίνδυνη για όλους μας.
Γιατί όταν μια κοινωνία αποφασίσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν τη συμπόνια της, αργά ή γρήγορα θα έρθει η μέρα που κανείς δεν θα την αξίζει. Και τότε δεν θα έχει πεθάνει μόνο η ενσυναίσθηση ή η δημοκρατία, θα έχει πεθάνει και η ίδια η ανθρώπινη κοινωνία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι Αναπτυξιακός & Κοινωνικός Ψυχολόγος, Διδάσκων Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Ποιοι επιδιώκουν την ελληνική «φινλανδοποίηση»;
Μέρος Α΄: Διπλωματία με το «δόγμα Αλεξάνδρας»
Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον «μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας. Κατέδειξε όμως και την αντίστοιχη περιθωριοποίηση της «μικράς, πλην εντίμου Ελλάδος» που διαθέτει μοναδικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, αλλά παράλληλα διαθέτει σάπιους πολιτικούς, ανίκανους και απρόθυμους να τα αξιοποιήσουν.
Δεν θα σταθώ τόσο στο «επιχειρησιακό τετελεσμένο» που δημιουργούν τα νέα στρατηγεία όσο στην εξαφάνιση από τα ραντάρ δημοσιότητας της ελληνικής αμυντικής συνεισφοράς, παρότι η χώρα μας είναι -εδώ και δεκαετίες- από τα πιο συνεπή μέλη της Συμμαχίας στις στρατιωτικές δαπάνες. Η αντικειμενική αξία στρατηγικών υποδομών της πατρίδας μας, όπως το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, σκοπίμως υποτιμάται, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλειοδοτεί στη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι παραχωρώντας δωρεάν λειτουργικό εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Τούτων δοθέντων, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Σύνοδο ως ένα είδος happy traveler, υπό τους ήχους τουρκικών εμβατηρίων, με διαπίστευση περισσότερο παρατηρητή παρά συμμετέχοντος. Ο ίδιος επωμίζεται συνειδητά την υποβάθμιση της Ελλάδος, αφού συναίνεσε χωρίς τον παραμικρό «αστερίσκο» στη νέα επιχειρησιακή δομή.
Συνήθως σε τέτοιες διεθνείς συναντήσεις όπου κλέβει την παράσταση ο Τραμπ, προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος για να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Στο παρελθόν προσπαθούσε να πιάσει καμιά κουβεντούλα, αλλά όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του πλανητάρχη και αναγκάστηκε να μιλάει στον εαυτό του, άλλαξε ρότα. Προχθές απέφυγε ακόμα και να συναντήσει το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου, με τον φόβο μην του πετάξει κανένα από τα συνήθη προσβλητικά καλαμπούρια ή τον ρωτήσει τίποτα για το Αιγαίο και μπλέξει άσχημα.
Η θεωρία στο σύγχρονο κράτος των Αθηνών είναι απλή και λέει ότι όπου μαζεύονται ελέφαντες και βουβάλια δεν έχουν θέση, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει έχουν λόγο, τα βατράχια. Μπορεί από ατύχημα να ποδοπατηθούν.
Πρακτικά πρόκειται για το λεγόμενο… «δόγμα Αλεξάνδρας». Αυτό που ανέπτυξε πριν από μερικά χρόνια μιλώντας εμπιστευτικά σε δημοσιογράφους η ανεκδιήγητη διπλωματική σύμβουλος του Κυριάκου, η ίδια που εσχάτως βολεύτηκε με μεταμεσονύκτια τροπολογία σε θέση… μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών, όπως αυτές που υπήρχαν επί χούντας στο υπουργείο του αλησμόνητου Παναγιώτη Πιπινέλη.
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, λοιπόν, η υφυπουργός, είχε πει ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Ελλάδα πρέπει να έχει έναν και μόνο στόχο: «Να περνάει κάτω από τα ραντάρ. Απαρατήρητη». Να μην «προκαλούμε», δηλαδή. Ιδιαίτερα τους απέναντι. Και φυσικά αυτό δεν αποτελεί αντίληψη μόνο της συγκεκριμένης κυρίας και του αφεντικού της, αλλά μιας ολόκληρης κάστας πολιτικών και διανοουμένων των Αθηνών, καθηγητών, συμβούλων και μεγαλοδημοσιογράφων που «διαμορφώνουν τις γνώμες», με όχημα αναφοράς στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το πολυθρύλητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Τη δεξαμενή σκέψης, της οποίας μέχρι σχετικά πρόσφατα γενικός διευθυντής υπήρξε ο Θάνος Ντόκος. Ο δαιμόνιος «σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας» που παρακαλούσε τον υποτιθέμενο Ουκρανό ομόλογό του να μην έχουμε άλλο επεισόδιο με drone στα ελληνικά νησιά γιατί βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο, υφίσταται κίνδυνος ατυχήματος και αυτό θα είχε πολιτικό αντίκτυπο για την κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές!
Ο Ντόκος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είχε προηγηθεί ο Γεραπετρίτης που παρακαλούσε τον Φιντάν να μεταθέσει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να προηγηθούν οι ελληνικές εκλογές και να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Μητσοτάκη.
Αλλά οι οπαδοί του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» μέσω παραχώρησης εθνικών κεκτημένων δεν ανιχνεύονται μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και αναφύονται σταθερά σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα.
Προχθές ένας γυρολόγος του εθνομηδενισμού που εσχάτως βρήκε στασίδι στο νέο κόμμα του Τσίπρα έψεξε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ επειδή είπε πως πρέπει επιτέλους να ποντιστεί το περιβόητο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, που έμεινε μετέωρο μετά τη δυναμική παρέμβαση της Τουρκίας στη Κάσο.
Σιγοντάροντας τη γραμμή «αποφυγή έντασης με κάθε κόστος», ο Νίκος Μπίστης έφτασε να πει ότι το εύλογο αίτημα του κυρίου Ανδρουλάκη αποτελεί «ανέξοδο παλικαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των αντιτουρκικών ρεφλέξ»!
Η πρωτοφανής αυτή δήλωση, που μοιάζει να έχει γίνει από εκπρόσωπο της κυβέρνησης Ερντογάν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, αλλά σχεδόν αυτόματα πετάχτηκε ένας άλλος αστέρας του νέου… ρόστερ Τσίπρα, ο επικεφαλής του επιστημονικού ινστιτούτου, Γιώργος Σιακαντάρης, για να πει ότι «επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική».
Επομένως, δεν είναι μόνο το σύστημα Μητσοτάκη που αγοράζει πολιτικό χρόνο με τις παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Είναι ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα πολιτικών, ακαδημαϊκών και σχολιογράφων «έγκριτων εφημερίδων» που στηρίζουν τη σχολή της μειοδοσίας πάνω στο αφήγημα… καλύτερα να φινλανδοποιηθούμε παρά να αντισταθούμε.
Θεμελιωτής της θεωρίας της ελληνικής «φινλανδοποίησης» που έχει γίνει πολύ «hot» το τελευταίο διάστημα και σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο βασικός επικοινωνιακός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Μαρατζίδης, που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο με αφορμή χρηματοδότηση από περίεργες οργανώσεις του εξωτερικού «πρακτορικής» χροιάς.
Ο Μαρατζίδης ήταν αυτός που πριν από μερικά χρόνια έριξε το πυροτέχνημα με τη φινλανδοποίηση, προκρίνοντάς την ως λύση για να ξεμπερδέψουμε με τις απειλητικές βλέψεις των απέναντι. Προφανώς όμως, παρότι δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν είχε την παραμικρή επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας όσων πρότεινε ή, αντιθέτως, σκοπίμως προέβη σε αδόκιμες συγκρίσεις. Η Φινλανδία αναγκάστηκε να εκχωρήσει σοβαρές πτυχές της εθνικής της κυριαρχίας έπειτα από έναν πικρό πόλεμο και αφού έχασε μεγάλο τμήμα της εδαφικής της επικράτειας. Αναλογίες με τη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η σχολή Μαρατζίδη μάς προτρέπει να παραχωρήσουμε εδαφική κυριαρχία χωρίς να πέσει ντουφεκιά και να δεθούμε εφεξής στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας ως πρόθυμος δορυφόρος, διευκολύνοντας και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ομολογουμένως ασυνήθιστη αντίληψη ισορροπιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον για κάποιον που δηλώνει Έλληνας…
Στο επόμενο, Β’ Μέρος: Ιστορικός αναθεωρητισμός και εθνική μειοδοσία
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»
Πηγή: από: dimokratia.gr
Κερδοφόρες παραλίες και μπάνια πολυτέλεια
Η χαρά του καλοκαιριού χάνεται στους αβυσσαλέους βυθούς της πλεονεξίας και του κέρδους
του Σπύρου Τζόκα
Τα πάλαι ποτέ καλοκαίρια αποτελούν πλέον ασκήσεις προσομοίωσης. Στις ασκήσεις αυτές θα παρουσιάζονται εικόνες από κάποια άλλη εποχή με τις ελεύθερες παραλίες, την άμμο, τα βότσαλα και το θαύμα μιας δροσερής θάλασσας. Η χαρά του καλοκαιριού χάνεται στους αβυσσαλέους βυθούς της πλεονεξίας και του κέρδους πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες, πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Οι ελεύθερες παραλίες, οι ελεύθερες θάλασσες αποτυπώνονται πλέον σε κάτι ασπρόμαυρες φωτογραφίες χωμένες βαθιά στα συρτάρια.
Ολοένα και περισσότερο και σε βαθμό απελπισίας περιφράσσονται οι παραλίες, και γίνονται λιγότερες για το λαό. Κοστίζουν. Στα πολλά καθημερινά προβλήματα του λαού, όπως αβεβαιότητα, ανεργία, μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, μείωση μισθών, χρέη, ελάχιστες ή μηδενικές διακοπές προστίθενται οι παραλίες της Αττικής απαγορευτικές για το λαό και κερδοφόρες για κάποιους επιχειρηματίες. Αυτές οι παραλίες, δίπλα μας, που αποτελούν το αποκούμπι του σκληρά εργαζόμενου και δοκιμαζόμενου λαού μας. Η ευλογία, δηλαδή, του φυσικού κάλους, του φυσικού περιβάλλοντος μετατρέπεται σε κατάρα.
Και δεν έχει τέλος. Η μία παραλία κλείνει μετά την άλλη και τώρα έρχεται η Αττική Ριβιέρα και το Ελληνικό να ολοκληρώσει το κακό. Το καταπράσινο αθλητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά, πυλώνας Πολιτισμού και Αθλητισμού με ανεκτίμητη οικονομική και κοινωνική αξία εκποιήθηκε για «δεκάρες» και μετατράπηκε σε ένα συνονθύλευμα μπετόν με κιτς ουρανοξύστες στην παραλία. Εκρίζωσαν τη νεολαία και τον εργαζόμενο λαό από το δικό τους σπίτι και το παρέδωσαν βορά σε παχυλά πορτοφόλια. Μια βόλτα στην περιοχή θα μας πείσει, αν δεν μας ρίξει σε βαριά κατάθλιψη.
Το κόστος δυσβάστακτο για ένα και μόνο μπάνιο. Ας ξεκινήσουμε από την είσοδο στην «σιδερόφρακτη» παραλία: το κόστος «μικρομεσαίας- λαϊκής» και όχι αριστοκρατικής κυμαίνεται το σαββατοκύριακο κατά μέσο όρο στα 20 ευρώ. Συνεχίζουμε με τις ξαπλώστρες που απλώνονται σε όλη την παραλία και ενοικιάζονται έξτρα κάποιες φορές. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος τολμήσει να προχωρήσει σε αναψυκτικά, καφέδες ή ακόμα χειρότερο σε εστίαση θα πρέπει να βάλει το χέρι του βαθιά στην τσέπη. Συνολικά μια οικογένεια με δυο παιδιά θα ξοδέψει με μέτριους υπολογισμούς πάνω από 50 ευρώ που μπορεί να αγγίξουν και τα 100 για ένα μόνο μπάνιο!!!! Είναι τραγικό, αν σκεφτεί κάποιος τους μισθούς ή τις συντάξεις σήμερα.
Δεν μιλάμε βέβαια για τις προκλητικές τιμές που έχουν κάποιες «σιδερόφρακτες» παραλίες για τους λίγους και εκλεκτούς. Σε αυτές ο εργαζόμενος ενδεχομένως να δώσει όλο τον μισθό του για ένα μπάνιο. (στον «Αστέρα Βουλιαγμένης» 80 € το σετ και για τα παιδιά 20 €!!!») Εκεί το μπάνιο έχει συγκεκριμένο τιμοκατάλογο που καθορίζεται από το lifestyle.
Το δημόσιο αγαθό, δηλαδή, μετατρέπεται σε εμπόρευμα και οι παραλίες, το δημόσιο κτήμα, παραδόθηκαν και συνεχίζουν να παραδίδονται στους επιχειρηματίες που τις μετατρέπουν σε μαγαζί τους ή σε προέκταση του μαγαζιού τους. Ελάχιστες πλέον οι ελεύθερες παραλίες και αυτές σκόπιμα εγκαταλελειμμένες από θεούς και δαίμονες, από συγκοινωνία ως καθαριότητα. Να φανεί δήθεν ότι αν δεν υπάρχει ο επιχειρηματίας δεν υπάρχει και σωστή παραλία. Το επιχείρημα απλό και πάντα πρόσφορο: «δεν υπάρχει άλλη λύση. Το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να συντηρεί τους δημόσιους χώρους!!!»
----------------------------------------------------------------------------
Ο Σπύρος Τζόκας είναι πανεπιστημιακός, συγγραφέας
Πηγή: www.documentonews.gr
Τρίτη 14 Ιουλίου 2026
Γιάννης Ραχιώτης : Η Marfin, φονική καταδίωξη αστυνομικών, ο Ασπρόπυργος και οι υποκλοπές
Ο γνωστός ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις αστυνομικές εξελίξεις στην υπόθεση της Marfin, κάνοντας λόγο για τηλεοπτική εργαλειοποίηση διαρροών ανεξάρτητα από την δικαστική οδό της υπόθεσης, αφήνοντας να εννοηθεί πως ακόμη και η ανακρίτρια με τα ίδια αστυνομικά στοιχεία σε μια υπόθεση 16 ετών, εκδίδει εντάλματα σύλληψης, χωρίς με βάση τις μέχρι τώρα διαρροές να έχει εντρυφήσει στη ουσία της υπόθεσης. Όπως λέει οι επιφυλάξεις της κοινωνίας είναι εύλογες, το "θέαμα" έχει στηθεί και στο παρελθόν με ανώνυμο γράμμα, σήμερα με ανώνυμο email, αλλά το αποτέλεσμα και τότε ήταν η προφυλάκιση ανθρώπων που στη συνέχεια δικαστικά απαλλάχθηκαν των κατηγοριών, έμειναν όμως για επικοινωνιακούς λόγους προφυλακισμένοι. Μιλάει ακόμη για την υπόθεση των θανάσιμων εν ψυχρώ πυροβολισμών αστυνομικών σε βάρος του 20 χρόνου που δεν σταμάτησε σε έλεγχο της αστυνομίας, ως αντίληψη που εμπεδώνεται σε κρατικές υπηρεσίες περί της αντιμετώπισης αυτού που θεωρούν ως λαϊκό περιθώριο, αλλά και για την ανυπαρξία μέτρων υγιεινής ασφάλειας με αφορμή ο εργατικό δυστύχημα στον Ασπρόπυργο που μετρά και νεκρό πλέον. Ο Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει τέλος και για τις υποκλοπές με αφορμή την προχθεσινή συνέντευξη του άλλοτε γραμματέα του πρωθυπουργού, που αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη παραιτήθηκε των καθηκόντων του.
Αυτοί που κυβερνούν τη χώρα
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω»
ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ
Κώστας Βαξεβάνης
«Ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα;». Την ιστορική φράση φαίνεται να απηύθυνε το 1963 ο Κωνσταντίνος Καραµανλής στον αρχηγό της ΚΥΠ και επιστήθιο φίλο του Αλέξανδρο Νάτσινα µετά τη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαµπράκη. Ακόµη και ο Καραµανλής έδειχνε απορηµένος µε το παρακράτος που λειτουργούσε δίπλα του και πολλές φορές µε τις ευλογίες του.
Το τότε βαθύ κράτος της ∆εξιάς, πατώντας πάνω στις στάχτες του Εµφυλίου, είχε επιβάλει πέρα από την εξουσία του και τους κανόνες. Η κρατική οντότητα ήταν συνδεδεµένη µε την παράταξη, την ιδεολογία της και πάντα µε τα συµφέροντά της. Η Ελλάδα δεν ανήκε απλώς στη ∆ύση, αλλά αποτελούσε και προτεκτοράτο της. Οι Ελληνες πολιτικοί έδιναν διαπιστευτήρια στον Αµερικανό πρέσβη και η εθνική πολιτική ήταν ταυτισµένη µε κάθε «συµµαχικό» σχεδιασµό, που οδήγησε στις µεγαλύτερες εθνικές καταστροφές, µε πιο µεγάλες την επιβολή της χούντας και το κυπριακό.
Μετά την αποκατάσταση της δηµοκρατίας στη µεταπολίτευση, η ελληνική κοινή γνώµη –ακόµη και συντηρητικοί πολίτες– αντιµετώπιζε µε καχυποψία τον ρόλο του ξένου παράγοντα στην Ελλάδα. Ηταν ίσως η µοναδική υγιής αντίδραση απέναντι σε όσα δηµιούργησαν µια εξαρτηµένη Ελλάδα. Ακόµη και η ανάγκη του «ανήκειν» σε µία από τις δύο υπερδυνάµεις δεν κατάφερε να εξαλείψει την ιστορική µνήµη για όσα «είχαν προκαλέσει οι ξένοι».
Η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν συνδεδεµένη µε το αίσθηµα της ανάγκης για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. ∆εν επρόκειτο για τη δηµαγωγική ή την επικοινωνιακή ικανότητα του Αντρέα Παπανδρέου, αλλά για ανάγκη που υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει.
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω». Η δηµοκρατία είναι ασφαλής, ο κοινοβουλευτισµός είναι ο τρόπος που αυτή ασκείται και τα κόµµατα είναι οι φορείς που, εκφράζοντας τη λαϊκή θέληση, µπορούν να την εγγυώνται. Αυτό θεωρητικά, γιατί πρακτικά τα πράγµατα διαφέρουν. Η δηµοκρατία όλο και περισσότερο µοιάζει ως εκφυλισµένη µορφή µιας διαδικασίας ψηφοφοριών µε σκοπό την ανάθεση της εξουσίας. Τα δικαιώµατα είναι σε συνεχή αµφισβήτηση, ενώ η κοινωνία χάνει όλο και περισσότερο την ιδιότητά της να είναι ένα πεδίο συλλογικής συνύπαρξης όπου οι άνθρωποι απολαµβάνουν όσα παράγουν. Οι πολίτες γίνονται αποµονωµένες µονάδες, που δηµιουργούν προσωπικό ιδιωτικό χώρο για να προστατεύσουν όλα αυτά που έπρεπε να είναι εξασφαλισµένα. Οι ανισότητες γίνονται αφ’ εαυτού απειλή για τη δηµοκρατία, η οποία δεν µπορεί να εγγυηθεί παρά µόνο την υποκρισία που καταλήγει να αναπαράγει. Η πολιτική µετατρέπεται από αντιπαραθετική και διεκδικητική εξασφάλιση της δηµοκρατίας σε επετηρίδα όπου πολιτικοί, µε τη µορφή ασώµατων κεφαλών, µεταπηδούν από κόµµα σε κόµµα, αποδεικνύοντας µε τον πιο πρακτικό τρόπο ότι τα κόµµατα είναι ή µπορούν να γίνουν ίδια, εξυπηρετώντας απλώς τον σκοπό της προσωπικής επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το εκφυλιστικό χάος, που µοιάζει µε µετριοπαθή πολιτισµένη συνύπαρξη, οι πολιτικές αξίες δεν έχουν θέση. Και ως εκ τούτου και ο έλεγχος που ασκούν και τα κριτήρια που βάζουν. Το καλό και το κακό παύουν να είναι σε διαρκή διαµάχη γιατί γίνονται σλόγκαν που θα κριθούν στο marketing.
Κατά έναν παράξενο τρόπο, όσο πιο εκφυλισµένη και καθεστωτική γίνεται η δηµοκρατία τόσο απειλεί τον εαυτό της, αφού καταφέρνει να εµφανίσει ως κανονικότητα αυτό που η κοινωνία έχει µάθει να ανέχεται.
Αν σήµερα θέταµε µε αγανάκτηση το ερώτηµα «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;», δεν θα είχαµε κάποιο παρακράτος να επιδείξουµε ως δράστη. Οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις αποτέλεσαν επιλογή του δηµοκρατικού κυβερνώντος κόµµατος για να εξουσιάζει κι έχουν καταλήξει ως ένα εκβιαστικό σύστηµα µέσα από το οποίο χειραγωγούνται και υπακούν όσοι ήταν σε παρακολούθηση. Τα κόµµατα αντιµετωπίζουν τις παρακολουθήσεις ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι ως απειλή στη δηµοκρατία. Θεωρείται µάλλον απίθανο να διοργανωθεί µια λαϊκή διαµαρτυρία για τις υποκλοπές που θα απαιτεί να αποδοθεί τιµωρία για την οποία δεν είναι διατεθειµένη η ∆ικαιοσύνη. Σε λίγο κάθε διαµαρτυρία για την κατάλυση της δηµοκρατίας θα είναι περιττή αφού θα ισχύει (αυτό άλλωστε προωθούν τα κόµµατα) «εδώ δεν έχουµε να φάµε µε αυτά θα ασχοληθούµε;».
Αυτές τις µέρες υπάρχει µια αποκάλυψη από το Documento και τη διαδικτυακή εκποµπή «Το κουτί της Πανδώρας» που αποδεικνύει την απειλή στη δηµοκρατία. Η βρετανική οργάνωση Integrity Initiative συνδέεται άµεσα µε τις βρετανικές υπηρεσίες κι έχει αναπτύξει δίκτυο χειραγώγησης σε όλη την Ευρώπη. Ενώ επικαλείται τον «ρωσικό κίνδυνο», πραγµατοποιεί καλυµµένες επιχειρήσεις εναντίον πολιτικών που θεωρείται απαραίτητο να εξολοθρευτούν µέσα από συκοφαντικές επιθέσεις. Η Βρετανία µε αυτές τις επιχειρήσεις παρεµβαίνει στα εσωτερικά ευρωπαϊκών χωρών. Το δίκτυο έχει πυρήνα (cluster) στην Ελλάδα, που αποτελείται από γνωστούς δηµοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστηµίου και δηµοσιολόγους, οι οποίοι φαίνεται να εκτελούν εντολές και να δίνουν αναφορές στη Βρετανία.
∆ύο πολύ σηµαντικά πρόσωπα, που βρίσκονται το ένα δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το άλλο δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι µέλη του ελληνικού δικτύου της σκοτεινής Integrity Initiative. Ο Θάνος Ντόκος, γενικός γραµµατέας Εθνικής Ασφάλειας και πρώην γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, καταγράφεται στα εσωτερικά έγγραφα της οργάνωσης ως σηµαντικός παράγοντας. Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, σύµβουλος του Τσίπρα τουλάχιστον από το 2023 και καθοριστικός παράγοντας στο νέο κόµµα του, καταγράφεται ως «leader» του πυρήνα.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία (τα στοιχεία είναι δηµοσιευµένα, ενώ αποκαλύπτουµε και άλλα σήµερα) ότι η οργάνωση διοικείται από ανθρώπους των υπηρεσιών πληροφοριών της Βρετανίας, χρηµατοδοτείται από το ΝΑΤΟ και το Φόρεϊν Οφις και εµπλέκεται σε βρόµικες επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα µάλιστα αυτές οι επιχειρήσεις είναι υπό την εποπτεία του «εργολάβου της CIA» Τζον Ρέντον.
Παρά τις αποκαλύψεις, Ντόκος και Μαραντζίδης συνεχίζουν να παραµένουν στο πλευρό των δύο πολιτικών αρχηγών, οι οποίοι προφανώς δεν βρίσκουν κάποιο ηθικό ή ουσιαστικό θέµα στο να καθορίζουν τµήµα της πολιτικής τους πρόσωπα που συνδέονται µε οποιονδήποτε τρόπο µε οργανώσεις και συµφέροντα ξένων υπηρεσιών. Τόσο ο Μητσοτάκης και πολύ περισσότερο ο Τσίπρας, που επικαλείται το ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς, θεωρούν τον εαυτό τους συµβατό µε τα συγκεκριµένα πρόσωπα και τις λειτουργίες τους. Επέλεξαν µάλιστα να τους καλύψουν διά της σιωπής. Και ναι µεν ο Μητσοτάκης έχει εντρυφήσει στη µέθοδο και την εµπλοκή του σε καταστάσεις που δεν είναι συµβατές µε το εθνικό συµφέρον, αλλά από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να εκπαιδεύεται στο δόγµα Μητσοτάκη «κάτσε λίγο πίσω µέχρι να ξεχαστεί».
Το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν ταράσσουν το πολιτικό σκηνικό και δεν δηµιουργούν έστω την ανάγκη να τηρηθούν κάποια προσχήµατα προφανώς αποκαλύπτει το µέγεθος του εκφυλισµού της εγχώριας δηµοκρατίας. Επιστρέφουµε µάλλον στο δόγµα Πιουριφόι µε άρωµα µάλιστα Αριστεράς.
Το ανεξιχνίαστο μυστήριο της εξαφάνισης του Τζων Αυλακιώτη
Η υπόθεση της στυγερής και κυριολεκτικά εν ψυχρώ δολοφονίας τριών ανθρώπων από αποφασισμένους εκτελετές μέσα στην Μαρφίν το Μάϊο του 2010 εν μέσω μιας τεράστιας λαϊκής διαδήλωσης είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση… Πολύ σοβαρή, αλλά και αναμενόμενα άλυτη. Οι συνειρμοί για άγρια προβοκάτσια προφανώς και σχετίζονται με το άλυτο της υπόθεσης. Υπάρχει όμως και μία κυβέρνηση, αυτή του Κ. Μητσοτάκη, η οποία δεν διστάζει να την εργαλειοποιήσει με τρόπους και μεθόδους οριακά γελοίους, προκλητικά ασεβείς και φανερά επικίνδυνους.
Αντί, λοιπόν, για σοβαρότητα αντιμετωπίζουμε την εξής γελοία κατάσταση από την πλευρά της ΕΛ. ΑΣ και του Μ. Χρυσοχοίδη, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής:
“H Ελληνική Αστυνομία διάγει ημέρες ένδοξες. Η ικανότητά της στην εξιχνίαση εγκλημάτων απογειώνεται σε άπιαστα ύψη.
Ακόμα, δε, και οι αποτυχίες της δεν είναι παρά ο δρόμος προς την επιτυχία….
Ας πούμε η εξιχνίαση, μετά από 16 χρόνια, του στυγερού εγκλήματος στη Μαρφίν.
Πληροφορίες, εικασίες ή βεβαιότητες ότι εκείνες τις ημέρες το κράτος επιστράτευσε το παρακράτος, το οποίο με τη σειρά του ενεργοποίησε τα πιο επίλεκτα μέλη του, εκείνα που διαθέτουν παγωμένο αίμα δολοφόνου, ώστε να στήσει “υποδειγματική” προβοκάτσια ενάντια στις μεγαλειώδης διαδηλώσεις, το εργατικό και λαϊκό κινήμα, ελέγχονται ως απολύτως ανακριβείς.
Αοκνες οι προσπάθειες συνεχίζονται από το 2010 ως και σήμερα με αρχηγό, οδηγό και οργανωτή πάντα τον Μ. Χρυσοχοϊδη.
Μπορεί εκείνο το usb στο παγκάκι, που κάποιος ανώνυμος το άφησε το 2020 για να το παραλάβει η Αστυνομία… να αποδείχθηκε άνθρακας, αλλά ο Μ. Χρυσοχοϊδης έχει μύτη, υπομονή και προπάντων τύχη, η οποία ως γνωστόν βοηθάει τους τολμηρούς.
Ενα ανώνυμο email ήρθε να τα ξεδιαλύνει όλα. Το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν “ανώνυμα” email, στη παρούσα φάση αξιολογείται ως άχρηστη πληροφορία, ικανή να αποπροσανατολίσει από το στόχο. Επίσης, η διαπίστωση ότι το 2026 φορούσαν τα ίδια ρούχα με το 2010, τη μέρα που συνέβη το έγκλημα, κρίνεται ότι ναι… μπορεί και να συμβαίνει. Κάθε άλλος σχολιασμός ή υπαινιγμός μόνο κακεντρέχεια μπορεί να φανερώνει και τίποτα άλλο.
Επίσης, υπάρχει και μια σειρά άλλων ερωτημάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη, όπως:
Το email εστάλη πριν ή μετά το φονικά γκαζάκια στη Θεσσαλονική;
Το email εστάλη πρίν ή μετά τη σύλληψη των δύο φερόμενων ως δραστών στη Θεσσαλονίκη;
Το email εστάλη πριν ή μετά την καταδίωξη στο Αργος κατά την οποία αστυνομικοί κάρφωσαν πισώπλατα σφαίρες το κεφάλι ενός 20 χρονου;
Το email εστάλη πριν ή μετά την κήρυξη ως ένοχων των αστυνομικών της Ομόνοιας που βίασαν την 20χρονη κοπέλα;
Εντούτοις, για τις απαντήσεις στα παραπάνω σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης, η ΕΛ.ΑΣ έχει βάσιμους λόγους να πιστεύει ότι θα αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη από το μείζον, δηλαδή την μεγάλη επιτυχία.
Επίσης, ειδικότερες λεπτομέρειες, όπως το τεκμήριο της αθωότητας, στην προκειμένη περίπτωση είναι περιττές και αχρείαστες δημοκρατικές ευαισθησίες.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης και του Μ. Χρυσοχοίδη είναι πανηγυρικές, όπως αρμόζει στην περίπτωση. Και επειδή η Ελληνική Αστυνομία αργεί αλλά δεν λησμονεί, πιστεύουμε πως η ακλόνητη πίστη που δήλωσε στην απόδοση δικαίου και στη δημοκρατία θα ισχύσει το ίδιο για τους σκοπευτές του 20χρονου ή για τους δολοφόνους του Β. Μάγγου ή για τους δολοφόνους του Ν. Σαμπάνη.
Παραθέτουμε τη δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη:
«Η Δημοκρατία μας είναι πολύ ισχυρή και πάντα νικά στο τέλος. Δεν νικά εκδικητικά. Οι νίκες της έχουν να κάνουν με τη δικαίωση και την απόδοση δικαίου που πρέπει, κάθε φορά, να γίνεται στο πλαίσιο του Συντάγματος και των Νόμων. Δεν νοείται έγκλημα – αφαίρεση ζωής, χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Και δεν νοείται κάποιοι να έχουν πάρει για τον εαυτό τους ένα προνόμιο, να επιχειρούν να φοβίσουν κάποιους άλλους. Τότε η Δημοκρατία υφίσταται πλήγμα. Αλλά, η Δημοκρατία και σήμερα, όπως και στο παρελθόν, αλλά ακόμη περισσότερο αύριο, είναι ισχυρή και νικά.
Κατόπιν των παραπάνω έχουμε βάσιμες υποψίες να πιστεύουμε ότι το κράτος, διά του νόμιμου κατασταλτικού του μηχανισμού που νόμιμα ασκεί την κρατική βία θα εξιχνιάσει εγκαίρως και τη δολοφονία του Τζων Αυλακιώτη. Και πιστεύουμε βαθύτατα πως θα το πράξει σε εύλογο χρονικό διάστημα, δηλαδή ούτε πολύ κοντά, αλλά ούτε και πολύ μακριά από τις επικείμενες εκλογές”.
Υ.Γ. 1: Η σειρά «Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΑΥΛΑΚΙΩΤΗ», προβλήθηκε από την ΕΡΤ στη δεκαετία το 1985 και είναι βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό – πολιτικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή. Η υπόθεση διαδραματίζεται στα 1939, λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγγλοι και Γερμανοί κατάσκοποι έχουν μαζευτεί στην Ελλάδα, ενώ η κυβέρνηση του φασίστα Μεταξά παίζει τα δικά της παιχνίδια. Ο Τζων Αυλακιώτης, ένας πανίσχυρος οικονομικός παράγοντας με σκοτεινό παρελθόν και διασυνδέσεις με ξένες μυστικές υπηρεσίες (Άγγλους και Γερμανούς κατασκόπους), εξαφανίζεται ξαφνικά χωρίς να αφήσει ίχνη. Η ταυτότητα του ανθρώπου που πάτησε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Τζων Αυλακιώτη παραμένει ένα άλυτο μυστήριο.
Αλλά πάντα ελπίζουμε σε ένα ανώνυμο email….
Για τα ρούχα δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι… έχουν αλλάξει και οι ενδυματολογικοί κώδικες.
Υ.Γ. 2: Η κυβέρνηση έχει ήδη αποδείξει Αυτή είναι ηπως (δεν) τιμά τους νεκρούς της Μαρφίν και τις οικογένειές τους.
Υ.Γ. 3: Αυτό το κυβερνητικό τσίρκο παράγει θρασύ εμπαιγμό, αναίδεια και ασέβεια σε τέτοιες ποσότητες ώστε δεν προλαβαίνουμε να τις μεταβολίσουμε.
Υ.Γ.4: Τους αξίζει κάθε ειρωνία, αλλά και μέγιστη λαϊκή εγρήγορση και επιφυλακή για το τι είναι ικανοί να κάνουν, να στήσουν, να αντιστρέψουν, να κουκουλώσουν, να θάψουν.
Υ.Γ.5: Η Μαρφίν δεν προσφέρεται για χυδαία προκλητική εκμετάλλευση.
Πηγή: www.imerodromos.gr
Ξενοφών Κοντιάδης: Ο Δημητριάδης και η κοινοτοπία του κακού
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Είδα τη συνέντευξη Γρηγόρη Δημητριάδη, του ανιψιού του πρωθυπουργού που ήταν το ισχυρότερο πρόσωπο δίπλα του μέχρι την παραίτησή του για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων πριν από τρία χρόνια και ο οποίος έγινε πάλι πρώτη είδηση μετά την ανταλλαγή χειροδικιών με τον Βαγγέλη Μαρινάκη στον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ούτε σκοπεύω να κάνω εδώ ένα πολιτικό-κοινωνικό ψυχογράφημα του ανθρώπου, όμως το θέμα έχει και θεσμική σημασία για να κατανοήσουμε πώς ασκείται η πολιτική εξουσία στην Ελλάδα σήμερα.
Βλέποντας τη φιλική, ανοιχτή συζήτηση με τον έμπειρο Θανάση Λάλα, ερχόμαστε σε επαφή με έναν άνθρωπο μορφωμένο, με αγάπη για τα βιβλία, πιθανόν ευχάριστο στην παρέα, μεγαλωμένο σε μία αστική οικογένεια με πλούσιες πολιτικές παραστάσεις από μικρό παιδί δίπλα στον παππού του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι «είμαι Νέα Δημοκρατία όπως είμαι Ολυμπιακός, παίζω για τη φανέλα», άρα αφοσιωμένος τυφλά στο κόμμα όπου έχει κυρίαρχο ρόλο η οικογένειά του τα τελευταία 40 χρόνια.
Έχει σημασία ότι επαναλαμβάνει πως ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο (το οποίο ο ίδιος αρνείται ότι αποτελεί σκάνδαλο) «για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη, τις υπηρεσίες ασφαλείας και την πατρίδα» και ότι ο «κώδικας τιμής» του επιβάλλει να μην μιλήσει ποτέ και για κανένα λόγο σχετικά με όσα αφορούν το σκάνδαλο αυτό για να μην «προδώσει».
Εδώ βέβαια γεννιέται η απορία, να μην προδώσει ποιον, για ποιες πράξεις; Οι φράσεις αυτές δεν αρμόζουν σε πρώην ανώτερους δημόσιους λειτουργούς μίας δημοκρατίας και ταυτόχρονα υπονοούν σαφώς, σε συνάρτηση με όσα είπε για τον ρόλο που είχε ως alter ego του πρωθυπουργού, ότι στην πραγματικότητα καλύπτει τον πρωθυπουργό για τις ευθύνες του στο σκάνδαλο, ο οποίος τυγχάνει να είναι επίσης θείος του, επικεφαλής της παράταξης της οποίας ο ίδιος φοράει από παιδάκι τη «φανέλα» και πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Πρόκειται επίσης για ένα πρόσωπο εμφανώς πληγωμένο επειδή αναγκάστηκε να παραιτηθεί, πολιτικά περιθωριοποιημένο, διαρκώς βαλλόμενο από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, με διαψευσμένες υψηλές πολιτικές προσδοκίες, έναν άνθρωπο που από πανίσχυρος επικεφαλής του πρωθυπουργικού επιτελείου, ο οποίος κατά τα λεγόμενά του αλλά και πολλές μαρτυρίες αποφάσιζε συχνά αντ' αυτού και συμμετείχε στη λήψη όλων των μεγάλων κυβερνητικών και πολιτικών αποφάσεων επί τρία χρόνια, τώρα απειλείται με ποινικές διώξεις για κακουργήματα.
Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξη είναι μία κραυγή απόγνωσης για τον πολιτικό αποκλεισμό του ενός ανθρώπου προορισμένου από την «οικογενειακή του μοίρα» να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή, ή αν πρόκειται για ένα μήνυμα ότι συνεχίζει να υπηρετεί (εθελοντικά όπως διευκρίνησε) και να ανήκει σε μία πολιτική παράταξη που τον έχει πρακτικά αποβάλλει, ή ίσως μία υπόρρητη προειδοποίηση ότι ναι μεν «δεν θα μιλήσω ποτέ» αλλά δεν ευθύνομαι και άδικα αίρω τις αμαρτίες για τις αποφάσεις άλλων, εν προκειμένω του πρωθυπουργού, φράση η οποία θα μπορούσε όμως να μεθερμηνευτεί και με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, ότι δηλαδή «θα μπορούσα όμως και να μιλήσω»...Δεν εμπίπτει άλλωστε στα πεδία των επιστημονικών μου ενδιαφερόντων ούτε η ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου που έζησε στα «σκοτεινά δωμάτια» της εξουσίας και ξαφνικά αποκλείστηκε από αυτά, ούτε ποιους επικοινωνιακούς σκοπούς εξυπηρετεί αυτή η συνέντευξη, ούτε αν τα περί «κωδίκων τιμής» και σιωπής αρμόζουν μάλλον στην ομερτά της Μαφίας παρά σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου, ούτε καν η πρωτόγονη αντίληψη για το κόμμα ως στοιχείο άκριτα ταυτισμένο με τον ψυχισμό όπως η αφοσίωση σε μία ποδοσφαιρική ομάδα.
Αυτό που κρατάω είναι η εικόνα ενός συμπαθητικού ανθρώπου με πνευματικά ενδιαφέροντα και κοινωνική δράση, βαθιά βιβλιόφιλου, με αγάπη για τον αθλητισμό, αφοσιωμένου οικογενειάρχη και επιτυχημένου δικηγόρου, ο τελευταίος ίσως που θα διέπραττε μία κακή πράξη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται κάτι που η σπουδαία πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αποκάλεσε «Κοινοτοπία του Κακού»: Πώς το Κακό στην πολιτική ζωή μπορεί να διαπραχθεί από συνηθισμένους, καθημερινούς ανθρώπους που απλώς ακολουθούν εντολές ή εξυπηρετούν ένα σύστημα, έναν πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό, χωρίς προσωπικό κίνητρο, εμπάθεια ή μίσος. Όπως γράφει η Άρεντ, το Κακό δεν είναι προϊόν σατανικών ή διεστραμμένων προθέσεων, αλλά γίνεται τρομακτικά επικίνδυνο ακριβώς επειδή είναι άψυχο, μηχανικό και βασίζεται στην απουσία κριτικής σκέψης, στην τυφλή υπακοή στην εξουσία και τελικά στην έλλειψη προσωπικής ευθύνης.
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτό δεν τον απαλλάσσει ασφαλώς από τις ευθύνες για το σκάνδαλο, τις οποίες ανέλαβε πολιτικά και αρμόδια να κρίνει είναι τελικά η δικαστική εξουσία.
Η συνέντευξη φωτίζει επίσης τον τρόπο που λειτούργησε και συνεχίζει ακόμη σήμερα να λειτουργεί το κέντρο διακυβέρνησης της χώρας, τον οποίο γνωρίζαμε θεσμικά αλλά αποκαλύπτει περαιτέρω ο Δημητριάδης. Με την πολύωρη συνέντευξή του αποκαλύπτεται η Κοινοτοπία του Κακού σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι που υπηρέτησαν και υπηρετούν αυτό τον «μηχανισμό του Κακού».
-------------------------------------------------------------------------------------
Ο Ξενοφών Κοντιάδης είναι συνταγματολόγος, Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γνώμη από newsroom@dnews.gr (Ξενοφών Κοντιάδης)
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026
Οι παρακολουθούμενοι υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες
Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς.
Άλλο ένα ρεσιτάλ αντιθεσμικής συμπεριφοράς, το οποίο κατέληξε στον εξευτελισμό οι παρακολουθούμενοι να υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες, είδαμε στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Καταστρατηγώντας τον Κανονισμό της Βουλής, η «γαλάζια» πλειοψηφία αρνήθηκε το αίτημα της αντιπολίτευσης να κληθούν για να καταθέσουν οι Ταλ Ντίλιαν και ο Γρηγόρης Δημητριάδης με το επιχείρημα ότι δεν είναι δημόσια πρόσωπα. Μιλάμε για την ίδια πλειοψηφία και τον ίδιο πρόεδρο που το 2022 καλούσαν τον Ισραηλινό πρώην στρατιωτικό για ακρόαση μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου. Simoritis***🇵🇸στο X
*** Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Ταλ Ντίλιαν απέκτησε ξαφνικά το δικαίωμα στην… ιδιωτικότητα. Από εκεί που ήταν αρκετά «δημόσιο πρόσωπο» ώστε να κληθεί από την ίδια Επιτροπή, σήμερα έγινε ένας απλός ιδιώτης που δεν πρέπει να ενοχλείται. Η κυβερνητική πλειοψηφία κατάφερε έτσι να ανακαλύψει μια νέα συνταγματική θεωρία: δημόσιο πρόσωπο είναι όποιος βολεύει να είναι δημόσιο πρόσωπο.
*** Ξέρετε τι άλλαξε σε σχέση με το 2022; Άλλαξε ότι ο Ισραηλινός πρώην στρατιωτικός θέλει να έρθει στη Βουλή να καταθέσει. Αυτό άλλαξε και έτσι η γαλάζια πλειοψηφία υποχρεώνεται σε ένα άνευ προηγουμένου αυτοεξευτελισμό. Η απόρριψη της κλήτευσης του Ντίλιαν στην Επιτροπή Θεσμών κ Διαφάνειας από τη ΝΔ συνιστά ευθεία ομολογία ενοχής. Οι εκβιασμοί Ντίλιαν απέδωσαν. Το αφήγημα του ΠΘ περί σταθερότητας καταρρευσε. Η παραμονή του αποτελεί πλέον παράγοντα εθνικού κινδύνου κ ακραίας αποσταθεροποίησης. Nikolaos bossστο X
*** Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς. Είναι μια πιο οικονομική εκδοχή της διαφάνειας: αντί να ρίχνεις φως στην υπόθεση, κατεβάζεις τα ρολά. Άλλωστε, το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει περάσει εδώ και καιρό από το στάδιο της συγκάλυψης στο στάδιο της κανονικοποίησης. Η λογική είναι απλή: αν εμποδίσεις αρκετές φορές τη διερεύνηση, στο τέλος η μη διερεύνηση θα μοιάζει με θεσμική κανονικότητα.
*** Έτυχε να ακούσω τον Μάκη Βορίδη στο Action24 να απαντάει κάτι γενικότητες για το σκάνδαλο, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στάση του. Αναρωτιέμαι, αν ως έμπειρος νομικός που είναι, θα συμβούλευε κάποιον πελάτη του να έχει αυτή ακριβώς τη στάση αν ήταν στη θέση του; Ο πρώην υπουργός, όπως σωστά θύμισε ο Ζαχαρίας Κεσσές, δεν έκανε μήνυση, δεν παρέστη στη δίκη για την υποστήριξη της κατηγορίας, δεν κατέθεσε αγωγή για να διεκδικήσει αποζημίωση, γενικώς δεν έκανε το παραμικρό. Όπως και αρκετοί άλλοι…Ο κ. Βορίδης επέλεξε χθες να τοποθετηθεί και να διαστρεβλώσει την αλήθεια, παριστάνοντας τον ανίδεο. Για να μη εκτίθεται ο ίδιος αλλά ούτε να εκθέτει σε αναλήθειες όσους τον ακούν, τον ενημερώνω για τα κάτωθι μιας και είπε ότι μέχρι και σήμερα δεν ξέρει.Το όνομα του… Zac Kessesστο X
*** Είδα ότι στην ελληνική αποστολή που ταξίδεψε στην Άγκυρα για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ συμμετείχε και ο Θάνος Ντόκος. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες που έκαναν την πλάκα τους οι Ρώσοι φαρσέρ, οι αντίστοιχοι Ντόκοι πήγαν σπίτι τους, εδώ πάλι πετάμε ένα «υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας, μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης» και όλα καλά. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό
| Middle East Eye
Την περασμένη Παρασκευή, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιγύπτου έγραψε ιστορία. Οι «Φαραώ» επικράτησαν δύσκολα της Αυστραλίας και έγιναν το δεύτερο αραβικό έθνος που προκρίθηκε στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.
Τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, αφιέρωσε τη νίκη της ομάδας του στον λαό της Γάζας, καθώς πολλοί Παλαιστίνιοι παρακολούθησαν τον αγώνα ζωντανά μέσα στα ερείπια.
Για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, το ποδόσφαιρο ήταν ένας «καθρέφτης των πάντων». Το όμορφο παιχνίδι, υποστήριζε, αντανακλούσε πάντοτε τον χαρακτήρα του κόσμου μέσα στον οποίο παίζεται – τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του πλευρές.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, νομιμοποιώντας την επανεμφάνιση μιας ανανεωμένης ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την κοινή μας ανθρωπιά μέσα από τη συλλογική χαρά.
Λίγες μόλις ημέρες πριν οι Παλαιστίνιοι πανηγυρίσουν το πέναλτι τύπου «Πανένκα» του αρχηγού της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Σαλάχ, στο στάδιο του Ντάλας, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν θανάσιμα τον Σαλίμ αλ-Ασχκάρ, έναν 32χρονο Παλαιστίνιο τερματοφύλακα, ο οποίος αναζητούσε καύσιμα για μαγείρεμα για την έγκυο σύζυγό του.
Ήταν ένας από τους 567 Παλαιστίνιους που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του ποδοσφαίρου και έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023.
Την Τρίτη, πλήθη συγκεντρώθηκαν στην Πόλη της Γάζας για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της Αιγύπτου με την Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι. Καθώς η ισραηλινή γενοκτονική εκστρατεία έχει προκαλέσει ζημιές ή έχει καταστρέψει το 90% των κτιρίων του θύλακα και έχει διαλύσει τα ηλεκτρικά δίκτυα της Γάζας, οι δημόσιες προβολές του αγώνα βασίστηκαν σε μικρές ηλεκτρογεννήτριες.
Παιδιά ανέμιζαν σημαίες πάνω στα συντρίμμια ισοπεδωμένων κτιρίων, ενώ οι φίλαθλοι πανηγύρισαν το γκολ του Γιασέρ Ιμπραχίμ στο σημείο όπου κάποτε βρίσκονταν τα σπίτια τους.
Αποικιοκρατικός ρατσισμός
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σύντομη ανάπαυλα ήταν υπερβολική για τις κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις. Μία ώρα πριν από τη σέντρα, ο Μοχάμεντ αλ-Ουαχίντι, εργαζόμενος σε ανθρωπιστική οργάνωση που είχε οργανώσει τη δημόσια μετάδοση στην Πόλη της Γάζας, σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα, καθώς κατευθυνόταν να παρακολουθήσει τον αγώνα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέλεξε τις εβδομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου για να εντείνει τον πόλεμό του εναντίον του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου – όμως η FIFA δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει σε αυτό να αποσπάσει την προσοχή από «τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία των διοργανώσεων».
Το «όμορφο» τουρνουά, όπως το χαρακτήρισε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, έχει δει διαιτητές κορυφαίου επιπέδου να συλλαμβάνονται και να απελαύνονται, ποδοσφαιριστές να ανακρίνονται επί ώρες και τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να στερείται εντελώς τη βίζα εισόδου. Όλα αυτά είναι δυνατά λόγω της ατιμωρησίας, που η FIFA παρέχει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αποδίδονται στο Ισραήλ.
Με την πλήρη αποτυχία της να λογοδοτήσει το μέλος της, η παγκόσμια ποδοσφαιρική συνομοσπονδία έχει ουσιαστικά νομιμοποιήσει την αναβίωση του αποικιοκρατικού ρατσισμού, τον οποίο έχουν υποστεί φίλαθλοι, προπονητές και αθλητές από τις αμερικανικές αρχές τις τελευταίες εβδομάδες.
Αυτό δεν είναι απλώς «αθλητικό ξέπλυμα» (sportswashing). Είναι μια δημόσια επικύρωση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου της Ουάσιγκτον, μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.
Ο Ινφαντίνο, που κάποτε επέμενε ότι «το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει έξω από την πολιτική», έχει χαράξει προσεκτικά τη θέση της FIFA ως αξιόπιστου συνεργού στην επίθεση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κατά του διεθνούς δικαίου.
Τίποτα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων όταν πρόκειται να ικανοποιηθεί η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, ούτε καν οι αποφάσεις εντός αγωνιστικού χώρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, με ένα απλό τηλεφώνημα, ο Τραμπ – στον οποίο ο Ινφαντίνο απένειμε το πρώτο Βραβείο Ειρήνης της FIFA τον Δεκέμβριο του 2025 – έπεισε τις ποδοσφαιρικές αρχές να ανακαλέσουν την τιμωρία του Αμερικανού επιθετικού και πρώτου σκόρερ Φολαρίν Μπαλογκούν.
Πολλοί επικεντρώθηκαν στη σκανδαλώδη φύση αυτής της απόφασης. Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι η FIFA εξακολουθεί να δεσμεύεται από την αρχή του «ευ αγωνίζεσθαι». Η εθνική ομάδα του Ιράν, στην οποία απαγορεύτηκε να δημιουργήσει προπονητική βάση στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και δεν είναι η μόνη. Την παραμονή του πρώτου αγώνα της Αϊτής, η FIFA απαίτησε από την ομάδα να τροποποιήσει την επίσημη εμφάνισή της ώστε να αφαιρεθεί κάθε αναφορά στην επανάσταση που δημιούργησε την πρώτη Μαύρη Δημοκρατία στον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι «τα πολιτικά μηνύματα» απαγορεύονται.
Το Μεξικό, το οποίο δεν θα φιλοξενήσει ούτε έναν αγώνα μετά τη φάση των «16», γνωρίζει επίσης καλά την υποκρισία της διοργάνωσης, όπως και τα εκατομμύρια φιλάθλων που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες λόγω της «δυναμικής τιμολόγησης» των εισιτηρίων.
Η συλλογική ταυτότητα
Η FIFA, όπως και η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχει εγκαταλείψει ακόμη και την ψευδαίσθηση του «ευ αγωνίζεσθαι», προκαλώντας την καταδίκη ακόμη και του διαβόητου πρώην προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ. Ο Γκαλεάνο είχε δίκιο: η σκιά του ιμπεριαλισμού πλανάται πάνω από το τουρνουά.
Η διοργάνωση αποτελεί το τέλειο μεταφορικό σχήμα ενός παγκόσμιου συστήματος που σπέρνει την καταστροφή, εξαντλεί τους πόρους και στερεί την κυριαρχία από τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου για να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη του Βορρά. Σε αντάλλαγμα για τη μετατροπή του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε θέατρο «τραμπικής» πολιτικής, η FIFA προσδοκά να αποκομίσει έσοδα-ρεκόρ ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Υπήρξαν, ωστόσο, και στιγμές φωτός. Οι απλουστευτικές αντιλήψεις περί εθνικής ταυτότητας, που βασίζονται στη θρησκεία ή το χρώμα του δέρματος, κατέρρευσαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Περισσότεροι από τους μισούς ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ διαθέτουν διπλή υπηκοότητα· έξι γεννήθηκαν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ άλλοι προέρχονται από οικογένειες μεταναστών.
Οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου, υποστήριζε ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ, εκπροσωπούν τα κράτη στη συλλογική συνείδηση: «Η φαντασιακή κοινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων μοιάζει πιο πραγματική όταν προσωποποιείται σε μια ομάδα έντεκα γνωστών προσώπων», έγραφε. Γι’ αυτό και η παρουσία πολυπολιτισμικών ομάδων αποτέλεσε πλήγμα για τον εθνοεθνικισμό του Τραμπ και των ιδεολογικών συμμάχων του.
Αφού είχε εξαπολύσει έναν παράνομο και απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν τον Φεβρουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος ήλπιζε ότι η ιρανική ομάδα δεν θα εμφανιζόταν καν στη διοργάνωση. Αντίθετα, η αποστολή έγινε δεκτή με ανοιχτές αγκάλες στο Μεξικό για να εγκαταστήσει εκεί τη βάση της – μια χώρα που και η ίδια έχει δεχθεί επανειλημμένες απειλές αμερικανικής εισβολής.
Κάτοικοι της Τιχουάνα διοργάνωσαν δημόσιες προβολές των αγώνων του Ιράν και εισέπραξαν τις θερμές ευχαριστίες της ομάδας: «Η πράξη σας θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας», έγραψαν οι παίκτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τον αμφιλεγόμενο αποκλεισμό τους από τη φάση των ομίλων.
Μακριά από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, η αλληλεγγύη των φιλάθλων επιβεβαίωσε μια αλήθεια που ο κόσμος γνωρίζει εδώ και καιρό. Όσο κι αν η εταιρική ηγεσία της FIFA επιδιώκει να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε μια ατελείωτη τηλεοπτική διαφήμιση, το ίδιο το άθλημα μπορεί ακόμη να αποτελεί ένα σπάνιο αντίδοτο στην αποξένωση και την περιφρόνηση.
Στην εποχή του ατομικισμού, το ποδόσφαιρο παραμένει αυτό που ο Γκαλεάνο αποκάλεσε «πρωταρχικό σύμβολο συλλογικής ταυτότητας». Ένα σύμβολο πολύ ισχυρότερο από την ιδιοτέλεια του Ινφαντίνο· ένα σύμβολο που εξακολουθεί να ενώνει τον λαό της Γάζας για 90 λεπτά, αψηφώντας την απόπειρα εξαφάνισής του.
Το ποδόσφαιρο, αυτός ο «καθρέφτης των πάντων», αντανακλά για άλλη μία φορά τις αντιφάσεις του κόσμου, υπογραμμίζοντας το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που αγαπούν το όμορφο παιχνίδι και σε εκείνους που το διοικούν.
Πηγή: info-war.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)