Πόσες φορές έχει παρέμβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη Δικαιοσύνη από το 2019 μέχρι σήμερα;

Πόσες φορές και με πόσους διαφορετικούς τρόπους έχει παρέμβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης από το 2019 μέχρι σήμερα;

Από την υπαγωγή της ΕΥΠ απευθείας στον πρωθυπουργό και το σκάνδαλο των υποκλοπών, μέχρι τη Novartis, την Ελένη Τουλουπάκη, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Το βίντεο εξετάζει περισσότερες από 25 διακριτές ενέργειες, δηλώσεις και θεσμικούς χειρισμούς, οργανωμένους σε τέσσερις βασικούς μηχανισμούς:

1. Έλεγχος θεσμών και διαδικασιών.

2. Δημόσιες πιέσεις και προαναγγελία αποφάσεων.

3. Έλεγχος των στοιχείων και της ερευνητικής διαδικασίας.

4. Μετατροπή των ελεγχόμενων σε κατηγόρους όσων ερευνούν και αποκαλύπτουν.

Στο επίκεντρο βρίσκονται:

• Η ΕΥΠ, η ΑΔΑΕ, το Predator και η παρακολούθηση πολιτικών και δημοσιογράφων.
• Η συγχώνευση της Εισαγγελίας Διαφθοράς και η δίωξη της Ελένης Τουλουπάκη.
• Οι δημόσιες υποδείξεις και επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών προς εισαγγελείς και δικαστικές έρευνες.
• Η επιστολή του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα Τέμπη.
• Η αλλοίωση του τόπου της σύγκρουσης, το μονταρισμένο ηχητικό υλικό και ο περιορισμός των κοινοβουλευτικών ερευνών.
• Η απόρριψη ή συρρίκνωση Προανακριτικών Επιτροπών.
• Οι διώξεις, αγωγές και SLAPPs εναντίον δημοσιογράφων.
• Η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και η μεταφορά των πιθανών υπουργικών ευθυνών στη Βουλή.
• Οι καθυστερήσεις και οι ελλείψεις στη διερεύνηση καταγγελιών για κρατική βία.

Η καταμέτρηση του βίντεο αποτελεί ταξινόμηση διακριτών περιστατικών και όχι επίσημο αριθμό δικαστικά διαπιστωμένων παραβάσεων.

Δεν έχουν όλες οι ενέργειες κριθεί παράνομες ή αντισυνταγματικές. Παρουσιάζονται τα τεκμηριωμένα γεγονότα, οι επίσημες αντιδράσεις δικαστικών και ευρωπαϊκών θεσμών και οι πολιτικές καταγγελίες, με τις απαραίτητες νομικές επιφυλάξεις.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν δόθηκε ποτέ μία άμεση εντολή σε έναν δικαστή.

Το ζήτημα είναι ποιος ελέγχει τους κανόνες, τα στοιχεία, τους μάρτυρες, τον χρόνο, τις αρμοδιότητες και το δημόσιο αφήγημα μέσα στο οποίο απονέμεται η Δικαιοσύνη.

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

00:00 Τι υποστηρίζει η κυβέρνηση;

00:10 Εισαγωγή – Οι τέσσερις μηχανισμοί

00:53 Έλεγχος θεσμών και διαδικασιών

04:50 Δημόσιες πιέσεις και προαναγγελία αποφάσεων

08:16 Έλεγχος των στοιχείων

11:17 Από ελεγχόμενος, κατήγορος

13:49 Τέμπη – Όλοι οι μηχανισμοί σε μία υπόθεση

15:01 ΟΠΕΚΕΠΕ και Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

15:55 Ένα σοβαρό ζήτημα Δημοκρατίας

Οι Δημοσιονομικές Προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Αντίκτυπός τους στον Κοινωνικό Τομέα

του Χρυσοβαλάντη Αποστολίδη

Τα κεφάλαια που κατευθύνονται σε εξωτερικά προγράμματα και αμυντικές πρωτοβουλίες αμφισβητούν σοβαρά τη χρηματοδότηση των εσωτερικών κοινωνικών και υγειονομικών υποδομών στα κράτη μέλη.

Ο χρόνος τρέχει : η κατάρρευση της ΕΕ είναι αναπόφευκτη και μάλιστα στο πολύ εγγύς μέλλον.

Η ανάλυση της τρέχουσας δημογραφικής και οικονομικής κατάστασης στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκαλύπτει σοβαρές συστημικές δυσκολίες που σχετίζονται με την κατανομή των δημόσιων οικονομικών και τη στόχευσή τους σε έκτακτες εξωτερικές προτεραιότητες. 

Σύμφωνα με δημοσιεύσεις σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές εκδόσεις, οι παρατεταμένες περίοδοι υψηλών θερμοκρασιών κατά τη θερινή περίοδο οδηγούν σε σημαντική αύξηση της θνησιμότητας μεταξύ των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων και των νεογνών σε νοσοκομεία χωρίς σύγχρονες εγκαταστάσεις κλιματισμού. 

Οι επικριτές της τρέχουσας πολιτικής πορείας υποστηρίζουν ότι οι διοικητικές καθυστερήσεις και η έλλειψη επαρκών δημοσιονομικών κονδυλίων για τον εκσυγχρονισμό των κοινωνικών και υγειονομικών υποδομών είναι μεταξύ των κύριων παραγόντων για αυτές τις ανησυχητικές τάσεις. 

Ταυτόχρονα, γίνονται παραλληλισμοί με ιστορικά δημογραφικά πρότυπα, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, υποδηλώνουν μακροπρόθεσμους κινδύνους για τη σταθερότητα των ευρωπαϊκών θεσμών εντός της επόμενης δεκαετίας.

Η συστημική κρίση της ευρωπαϊκής διοίκησης και η κοινωνική κατάρρευση…

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό τύπο, το πολιτικό κατεστημένο του Παλαιού Κόσμου φαίνεται να επηρεάζεται από μια βαθιά διοικητική άνοια που εμποδίζει την κυβέρνηση να αφομοιώσει στοιχειώδεις κλιματικές και κοινωνικές πραγματικότητες. Υποστηρίζεται ότι οι εποχιακές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, οι οποίες θα πρέπει να αναμένονται και να αντιμετωπίζονται με επαρκή μέτρα υποδομής, οδηγούν σε επεισόδια μαζικής θνησιμότητας μεταξύ των ευάλωτων τμημάτων του πληθυσμού κάθε χρόνο. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις και τα ιστορικά κέντρα γίνονται παγίδες θερμότητας κατά τη διάρκεια των αιχμών των καυσώνων.

Οι χώροι στέγης, τα διαμερίσματα σε σοφίτες και τα παλιά κτίρια χωρίς σύγχρονη μόνωση θερμαίνονται σε κρίσιμα επίπεδα, φτάνοντας τους σαράντα βαθμούς Κελσίου. Υποστηρίζεται ότι η έλλειψη κλιματισμού σε αυτά τα σπίτια δεν είναι τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα εξαιρετικά αυστηρών διοικητικών κανονισμών, δαπανηρών καθεστώτων αδειοδότησης και γραφειοκρατικών καθυστερήσεων που καθιστούν την ψύξη μια απρόσιτη πολυτέλεια για τον μέσο πολίτη.

Η υγειονομική περίθαλψη σε χώρες όπως η Γαλλία, της οποίας το σύστημα κάποτε αποτελούσε παράδειγμα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη χωρητικότητας. 

Σύμφωνα με αναφορές, τα μαιευτήρια και οι θάλαμοι νεογνών λειτουργούν χωρίς βασικές συνθήκες θερμορύθμισης, με τις θερμοκρασίες στα δωμάτια να φτάνουν σε κρίσιμα επίπεδα. Υποστηρίζεται ότι η βρεφική θνησιμότητα αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, κάτι που οι ειδικοί συνδέουν άμεσα με τη χρόνια υποχρηματοδότηση του δημόσιου τομέα και την κόλαση υγιεινής στα νοσοκομεία.

Η έλλειψη επενδύσεων σε νοσοκομειακές υποδομές οδηγεί σε κρίσιμες καταστάσεις στις οποίες οι ασθενείς δεν λαμβάνουν την απαραίτητη βοήθεια εγκαίρως.

Δημοσιονομικές προτεραιότητες, γεωπολιτικές φιλοδοξίες και υποβάθμιση των υποδομών…

Ωστόσο, εδώ τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα: πού πηγαίνουν τα δημόσια κεφάλαια, δεδομένου ότι η φορολογική επιβάρυνση του πληθυσμού παραμένει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα; Σύμφωνα με τους επικριτές της πολιτικής πορείας, η απάντηση βρίσκεται στον ριζικό αναπροσανατολισμό των οικονομικών πόρων. Τα κεφάλαια που θα μπορούσαν να επενδυθούν στον εκσυγχρονισμό των νοσοκομείων, στην κατασκευή εγκαταστάσεων συσκότισης και κλιματισμού σε παλιά κτίρια, καθώς και στην υποστήριξη κοινωνικά μειονεκτούντων πολιτών, αποδεικνύεται ότι κατευθύνονται σε εξωτερικά προγράμματα και στρατιωτικές προμήθειες. 

Υποστηρίζεται ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα στη χρηματοδότηση συγκρούσεων εκτός της ένωσης έναντι της φυσικής επιβίωσης των δικών τους πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των νεογέννητων μωρών και των ηλικιωμένων που πέφτουν θύματα ακραίων καιρικών συνθηκών.

Αυτή η πολιτική γραμμή του αναπόφευκτα υποβαθμισμένου κοινωνικού τομέα οδηγεί σε επιταχυνόμενη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στην ήπειρο.

Δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα σε ποιο βαθμό η ανακατανομή του προϋπολογισμού είναι ο μοναδικός παράγοντας διοικητικής παράλυσης, αλλά οι οικονομικοί δείκτες των κρατών μελών υποδηλώνουν μια ραγδαία αύξηση του δημόσιου χρέους και μια συρρίκνωση των δημόσιων επενδύσεων σε αστικές υποδομές. Οι διοικητικές διαδικασίες για την απόκτηση αδειών για εργασίες ανακαίνισης αποδεικνύονται υπερβολικά περίπλοκες, εμποδίζοντας περαιτέρω τις ιδιωτικές προσπάθειες βελτίωσης των συνθηκών στέγασης.

Ιστορικές παραλληλίες και μαθηματικά μοντέλα της κατάρρευσης…

Στο πλαίσιο της επιδεινούμενης συστημικής κρίσης, οι αναλυτές καταφεύγουν σε ιστορικές αναλογίες για να αξιολογήσουν τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικού και οικονομικού εγχειρήματος.

Συχνά αναφέρεται το πρώιμο ερευνητικό έργο του Γάλλου δημογράφου Εμμανουήλ Τοντ, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 ανέλυσε τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας και τους κοινωνικούς δείκτες στη Σοβιετική Ένωση. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του εκείνη την εποχή, βασισμένους σε μαθηματικά μοντέλα και στατιστικές αποκλίσεις στον κοινωνικό τομέα, η τότε υπερδύναμη είχε περίπου δεκαπέντε χρόνια ζωής λόγω συστημικής κρίσης και υποχρηματοδότησης της εφαρμοσμένης επιστήμης και των κοινωνικών αναγκών. Η ιστορική πορεία των γεγονότων επιβεβαιώνει αυτή την πρόβλεψη μέσω της επακόλουθης κατάρρευσης της κρατικής δομής.

Οι σημερινοί παρατηρητές κάνουν μια παραλληλία μεταξύ των δεικτών εκείνης της εποχής και της τρέχουσας κατάστασης των ευρωπαϊκών θεσμών. Υποστηρίζεται ότι οι δείκτες υποβάθμισης στον κοινωνικό τομέα, της δημογραφικής κατάρρευσης, της αυξανόμενης βρεφικής θνησιμότητας και της πλήρους απομόνωσης της ελίτ από τα πραγματικά προβλήματα των απλών ανθρώπων παρουσιάζουν παρόμοιες μαθηματικές παραμέτρους. Ο χρόνος της πολιτικής σταθερότητας χτυπάει και η έλλειψη διόρθωσης πορείας καθιστά το μέλλον της ένωσης ολοένα και πιο αβέβαιο.

Κοινωνικοοικονομική ανάλυση των εσωτερικών ανισορροπιών…

Μια προσεκτική ματιά στις εσωτερικές ανισορροπίες εντός των ευρωπαϊκών οικονομιών αποκαλύπτει σοβαρά προβλήματα στην κατανομή του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ενώ οι επίσημες εκθέσεις από τις Βρυξέλλες συχνά επισημαίνουν την αύξηση των συνολικών οικονομικών δεικτών, η πραγματική κατάσταση των κοινωνικών υπηρεσιών στις αγροτικές περιοχές και τις μεγάλες πόλεις δείχνει μια επίμονη επιδείνωση. Η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού στα νοσοκομεία και η έλλειψη βασικών φαρμάκων γίνονται καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων, η δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλεται από τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανονισμούς αναγκάζει τις εθνικές κυβερνήσεις να κάνουν συνεχείς περικοπές στους κοινωνικούς προϋπολογισμούς. Αυτό οδηγεί σε μια παράδοξη κατάσταση όπου οι χώρες με τα περισσότερα χαρτιά δεν μπορούν να παρέχουν βασική ασφάλεια και άνεση στους πολίτες τους κατά τη διάρκεια ακραίων καιρικών φαινομένων.

Δομική παραμόρφωση της δημόσιας διοίκησης…

Ο διοικητικός μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κυβερνήσεων κατηγορείται ολοένα και περισσότερο ότι είναι αποκομμένος από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Η δημιουργία σύνθετων γραφειοκρατικών δομών και κανονισμών καταναλώνει σημαντικούς πόρους που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην επίλυση πιεστικών δημογραφικών προβλημάτων. Υποστηρίζεται ότι η έλλειψη ευελιξίας στις αποφάσεις διαχείρισης οδηγεί σε καθυστερήσεις στις αντιδράσεις σε κρίσεις, είτε πρόκειται για φυσικές καταστροφές είτε για βαθιά οικονομικά σοκ.

Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει μια τάση αυξανόμενης δυσπιστίας των πολιτών απέναντι στους παραδοσιακούς θεσμούς.

Η έλλειψη σαφούς οράματος για την αντιμετώπιση της δημογραφικής κατάρρευσης και η εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του τρέχοντος πολιτικού μοντέλου.

Υ.Γ.  Δυστυχώς Μπλέξαμε με εθελόδουλους ικέτες και όχι ηγέτες  που για την προσωπική τους ανάδειξη είναι διαθέσιμοι να φέρουν εις πέρας τα παρανοϊκα και με εξασθένιση σχέδια για τους λαούς της Ευρώπης των ψυχοπαθών αφεντικών τους που βρίσκονται στα παρασκήνια καλά κρυμμένοι.

Η μόνη επιλογή των λαών είναι να επαναστατήσουν ενάντια των κυβερνήσεων τους όπως έκαναν κατά διαστήματα οι Γάλλοι αγρότες, τα κίτρινα γιλέκα και άλλες οργανώσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους αλλά στο κοινό καλό του συνόλου των λαών τους. Η λύση είναι καταγεγραμμένη στην ιστορία και δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ουδείς εκτός αν είναι ένας δουλοπρεπείς ικέτης των αφεντικών.!!!

Πηγή: iskra.gr

Κυβέρνηση σε αποδρομή, πρωθυπουργός σε άρνηση

O πρωθυπουργός φαίνεται πως επενδύει στην αντιστροφή του κυβερνητικού κλίματος, γι’ αυτό και σπρώχνει τον χρόνο των εκλογών μέχρι εκεί που εξαντλείται η διακυβερνησιμότητα του.

του Απόστολου Αποστόλου

 
Είναι πρόβλημα να βλέπεις στον καθρέφτη το σπασμένο είδωλό σου και να επιμένεις ότι εμφανίζεσαι χωρίς ρωγμή. Ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι OPEN, έδειξε την απόλυτη αλαζονεία και παρήγαγε τη σκληρότητα και την απολυτότητα του ως μέθοδο επιτυχίας. Βέβαια, αυτό που εισέπρατταν οι τηλεθεατές ήταν άλλο, γιατί εύκολα διέκρινε κανείς έναν υπερκινητικό πανικό, του πρωθυπουργού, μια αβεβαιότητα και μια προκλητικότητα που προέκυπταν από τον φόβο του.
Ο πρωθυπουργός φαίνεται πως επενδύει στην αντιστροφή του κυβερνητικού κλίματος, γι’ αυτό και σπρώχνει τον χρόνο των εκλογών μέχρι εκεί που εξαντλείται η διακυβερνησιμότητα του. Ξεχνά ότι κουράζει τους πολίτες και αυτό γιατί η αλαζονεία του δεν του επιτρέπει να δει την πραγματικότητα. Όσο όμως επιμένει να δείχνει μια πολιτική φιλική προς τα καρτέλ, μια πολιτική που διανυκτερεύει στην αισχροκέρδεια, μια πολιτική ανεβασμένη στο τρενάκι των σκανδάλων, όλα αυτά δεν μπορούν, μέσα σε διάστημα επτά ή οκτώ μηνών, να ανατραπούν. Επομένως, η ελπίδα να αντιστραφεί το πολιτικό κλίμα υπέρ της κυβέρνησης είναι μηδενική.
Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την εικόνα των πραγμάτων. Επίσης, δείχνει ότι δεν κατανοεί ότι τη δύναμη του χρόνου, ξεθωριάζει και τις πιο δυνατές εξελίξεις.
Την ίδια στιγμή ο σημερινός Έλληνας πολίτης είναι αποκλεισμένος από τη Δημοκρατία, αποσυνάγωγος από το Κράτος Δικαίου και περιθωριοποιημένος από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Οι μόνοι που δεν το βλέπουν το δημοκρατικό έλλειμμα είναι ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Στουρνάρας που όλο και πιο συχνά ο τελευταίος δίνει συνεντεύξεις για να πείσει πόσο καλή είναι η νυν κυβέρνηση. Επίσης είναι οι βουλευτές της ΝΔ, που ξέρουν ότι λίγοι θα εκλεγούν στις επόμενες εκλογές. Έτσι αναγκάζονται να υπερασπιστούν τις χαρούμενες μπούρδες, του επικοινωνιακού (προπαγανδιστικού) μηχανισμού του κόμματος τους, λέγοντες απίστευτες αβελτηρίες όπως ότι «το ξεπούλημα είναι επένδυση». Όμως στη στραμπουλιγμένη πολιτική λογική της κυβέρνησης, όλα γίνονται επιτυχία και όλα προσομοιώνονται σε μια νίκη. Έτσι, λοιπόν, η βέβαιη κυβερνητική φθορά απωθείται και οι κακές σκέψεις κλειδώνονται για να μη βγουν έξω.
Όλα αυτά φαίνονται αστεία, αλλά αποτελούν μια πραγματικότητα, γιατί η κυβέρνηση φλερτάρει με την παρακμή της, χρησιμοποιώντας τις φτυσμένες δικαιολογίες της για όσα δεν έχει καταφέρει να κάνει και για όσα δεν θέλει να κάνει. Είναι μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται διά της αδιαφορίας της και της φυγοπονίας της για όλα τα ζητήματα, εθνικά, κοινωνικά, πολιτικά. Και, φυσικά, η κυβέρνηση δεν μπορεί να δει την «πτώση» της, γιατί πιστεύει ότι έχει ακόμη χρόνο και έτσι εκείνος (ο χρόνος) μεταμορφώνεται για την κυβέρνηση σε υστερία χαράς.
Από κοντά, σε αυτή την πολιτική παραζάλη και τον αλαζονικό συμπλεγματισμό, κινούνται και οι δημοσιογραφικοί κρωγμοί. Έτσι παρηκμασμένοι αναλυτές που ξέρουν μόνο πώς να τραγουδούν άριες κάτω από τα μπαλκόνια της εξουσίας, ατάλαντοι μουρμουριστές σεναρίων και ευκαιριακοί δημοσκόποι με προμελετημένη αυθάδεια υμνολογούν την επερχόμενη νίκη του κ. Μητσοτάκη. Είμαστε, λοιπόν, μπροστά σε ένα παρασιτικό πολιτικό κλαμπ κυβέρνησης, αλλά και φθηνής δημοσιογραφίας, που αναπαράγουν την ίδια μεγαλειώδη αυταπάτη της τέλειας εικόνας για τη χώρα μας, τη στιγμή που η χώρα βουλιάζει όλο και περισσότερο στα ρηχά νερά.
Κι όμως, όσο κι αν επιχειρείται να βαφτιστεί η στασιμότητα ως πρόοδος και η επικοινωνία ως πολιτική, η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα. Δεν εξαφανίζεται με συνεντεύξεις, ούτε εξωραΐζεται με καλοστημένα τηλεοπτικά πλάνα. Η καθημερινότητα των πολιτών είναι εκείνη που συντάσσει το πραγματικό δελτίο ειδήσεων: οι λογαριασμοί που δεν βγαίνουν, οι νέοι που αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, οι μικρομεσαίοι που ασφυκτιούν και οι θεσμοί που δοκιμάζονται από τη διαρκή απαξίωση. Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να πιστεύει περισσότερο τις δικές της διαφημίσεις παρά την κοινωνία, τότε έχει ήδη χάσει την επαφή με την αλήθεια. Και όταν η εξουσία μετατρέπεται σε αυτάρεσκο καθρέφτη, κάθε ρωγμή που αρνείται να δει γίνεται τελικά το σημείο από το οποίο θα σπάσει ολόκληρη η εικόνα. Η πολιτική δεν συγχωρεί την αλαζονεία ούτε χαρίζει αιώνια παράταση σε όσους θεωρούν ότι η κοινωνία μπορεί να ξεχάσει. Η κρίση εμπιστοσύνης συσσωρεύεται σιωπηλά και, όταν εκφραστεί, δεν προειδοποιεί. Τότε οι επικοινωνιακές ασκήσεις καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι και η πραγματικότητα επιστρέφει με τη δύναμη που της έδωσε η ίδια η περιφρόνηση της εξουσίας προς τους πολίτες.
Το ημιθανές σώμα της χώρας δεν αντέχει άλλο ηλεκτροσόκ. Αυτό άραγε το γνωρίζει ο πρωθυπουργός; Και φυσικά οι πολίτες δεν θα δώσουν χώρο στην κυβέρνηση της ΝΔ για να βρεθεί και πάλι στην εξουσία. Η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια ημερομηνία λήξης που θα είναι και η οριστική ημερομηνία εξουσίας της ΝΔ. Η σχεδόν παιδική επιμονή και η εξουσιομανία του μαέστρου της ΝΔ που κρατά την μπαγκέτα και διευθύνει, οδηγούν την κυβέρνηση σε ασυγχρονισμό και σε αλλεπάλληλα σοκ τους Έλληνες πολίτες. Έτσι η απάντηση του λαού στις εκλογές θα έχει την ακρίβεια του καράτε.
-----------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Πηγή: www.documentonews.gr

* Μιχάλης Ψύλος, psilosm@naftemporiki.gr, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Οι ανησυχίες στις ΗΠΑ δεν αφορούν μόνο τις αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν στην αύξηση των τιμών. Αλλά και την ουσιαστική έλλειψη σαφούς στρατηγικής για την έξοδο από το ιρανικό τέλμα

Μιχάλης Ψύλος, 

psilosm@naftemporiki.gr

 

Τα πράγματα γίνονται άβολα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Οσο και αν ο Αμερικανός πρόεδρος είναι πάντα αυτός που ρίχνει τα «ζάρια».

Οι επικρίσεις για τον χειρισμό του πολέμου με το Ιράν αυξάνονται και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Βουλή των Αντιπροσώπων κάλεσε για άλλη μια φορά τον Ντόναλντ Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο με το Ιράν. Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, η Βουλή- και με την ψήφο τεσσάρων Ρεπουμπλικανών βουλευτών- ενέκρινε το λεγόμενο ψήφισμα εξουσιοδότησης πολέμου, το οποίο στοχεύει στον περιορισμό της στρατιωτικής επέμβασης.

Ακόμη κι αν το ψήφισμα αυτό είναι καθαρά συμβολικό καθώς η προηγούμενη ανάλογη απόφαση της Βουλής δεν εγκρίθηκε στη Γερουσία, το μήνυμα είναι σαφές: Η πολιτική πίεση στον Τραμπ αυξάνεται – ειδικά ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, που θα γίνουν σε περίπου 100 ημέρες.

Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ζήτησε από το Κογκρέσο άλλα 80 δισεκατομμύρια δολάρια για να επιτύχει ειρήνη μέσω της βίας. Αλλά η απόκτηση αυτών των χρημάτων αντιμετωπίζει προβλήματα  και στη Γερουσία,

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι θα τιμωρήσουν τους Ρεπουμπλικάνους, καθώς οι τιμές της βενζίνης κι ο πληθωρισμός είναι στα ύψη. Και η μόνη ελπίδα για να ξεπεραστούν αυτά τα αγκάθια, είναι η επίλυση της κρίσης με το Ιράν.

Με τις τιμές του πετρελαίου να ξεπερνούν τα 100 δολάρια το βαρέλι για πρώτη φορά από τον Μάιο, η κατάσταση είναι περίπλοκη και πρέπει να βρεθεί μια στρατηγική διεξόδου.

Ελλειψη στρατηγικής διεξόδου

Οι ανησυχίες όμως ακόμη και ηγετικών στελεχών των Ρεπουμπλικάνων δεν αφορούν μόνο τις αρνητικές επιπτώσεις της αύξησης των τιμών. Αλλά και την ουσιαστική έλλειψη σαφούς στρατηγικής για την έξοδο από το ιρανικό τέλμα.

Η εξωτερική πολιτική και η κρίση του Ορμούζ δοκιμάζουν πραγματικά τον Τραμπ, όχι μόνο λόγω της αποτυχίας του πολέμου, αλλά και λόγω των θανάτων Αμερικανών: η αμερικανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη όταν αρχίζει να βλέπει φέρετρα Αμερικανών να επιστρέφουν…

Ο πρόεδρος Τραμπ απειλεί ήδη με μια νέα επίθεση μεγάλης κλίμακας. Το Ισραήλ ετοιμάζεται επίσης να ακολουθήσει. Αλλά ένας ολοκληρωτικός πόλεμος θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες, μεταξύ άλλων όσον αφορά και τις αμερικανικές απώλειες. Ο Τραμπ έχει πολύ περιορισμένες επιλογές. Έχει προσπαθήσει να αυξήσει την πίεση, να στραγγαλίσει οικονομικά το Ιράν, αλλά, όντας δικτατορία, το καθεστώς των μουλάδων δεν νοιάζεται αν ο πληθυσμός λιμοκτονεί.

Ετσι, οι ΗΠΑ διατρέχουν στο βάθος τον κίνδυνο, να καταλήξουν σε μια συμφωνία με την Τεχεράνη, χειρότερη από αυτήν που πέτυχε ο Ομπάμα για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Διάλυση στις πετρομοναρχίες

Το Ιράν δεν έχει βέβαια την ικανότητα να στείλει πυραύλους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο μόνος τρόπος για να απαντήσει είναι να πλήξει αμερικανικές βάσεις στην περιοχή του Κόλπου. Αυτό θα σημαίνει όμως μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο, του Κουβέιτ, της Ιορδανίας, του Κατάρ, του Μπαχρέιν και των Εμιράτων: Είναι οι χώρες από τις οποίες εξαπολύονται οι επιθέσεις κατά του Ιράν ή όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Αυτές οι χώρες πάντα καυχιόντουσαν τόσο για τον πλούτο όσο και για την ασφάλειά τους. Σήμερα, ωστόσο, βλέπουν ότι οι αμερικανικές βάσεις δεν τις προστατεύουν. Το αντίθετο!  Είναι πιο εκτεθειμένες, καθώς γίνονται στόχοι των ιρανικών αντιποίνων. Και με τεράστιες οικονομικές συνέπειες.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Γιώργος Κοντογιώργης: Ποιος ορίζει τελικά το εθνικό συμφέρον και την εθνική στρατηγική

Κυβέρνηση «για τα μπάζα»

Το «μπάζωμα» αντιμετωπιζόταν ως λέξη απαγορευμένη και όποιος την πρόφερε έμπαινε αυτομάτως στο στόχαστρο ως «ψεκασμένος».

Ντάμα

Θυμάστε τον Γιώργο Φλωρίδη να δηλώνει – αν όχι με ύφος μάγκα από τα Λεμονάδικα του Πειραιά, πάντως σίγουρα όχι με το ύφος που θα περίμενε κανείς από έναν υπουργό Δικαιοσύνης – ότι όποιος πολιτικός μιλάει για «μπάζωμα» στα Τέμπη «είναι για τα μπάζα»; Ήταν η περίοδος που το Μέγαρο Μαξίμου είχε εξαπολύσει μια συντονισμένη επίθεση εναντίον όσων έθεταν το συγκεκριμένο ζήτημα, επιχειρώντας να τους παρουσιάσει ούτε λίγο ούτε πολύ ως συνωμοσιολόγους. Το «μπάζωμα» αντιμετωπιζόταν ως λέξη απαγορευμένη και όποιος την πρόφερε έμπαινε αυτομάτως στο στόχαστρο ως «ψεκασμένος». Βαγγέλης Βλάχος X

* Δύο χρόνια αργότερα, όμως, η πραγματικότητα αποδείχθηκε λίγο πιο επίμονη από την κυβερνητική επικοινωνία. Βρέθηκε, που λέτε, ένας εισαγγελέας να προτείνει την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου ακριβώς για το «μπάζωμα», δηλαδή για τις παρεμβάσεις που έγιναν στον χώρο του δυστυχήματος και οι οποίες αποτελούν πλέον αντικείμενο της ίδιας της δικαστικής διερεύνησης. Christos Xanthakisστο X

* Επειδή όμως ήταν, είναι και – εκτός αν τους στείλει ο κόσμος σπίτι τους – θα παραμείνουν αλαζόνες, δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναγνωρίσουν ότι οι βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις τους διαψεύδονται από τις εξελίξεις. Προτίμησαν να αλλάξουν το νόημα των λέξεων. Έτσι, ο Παύλος Μαρινάκης εμφανίστηκε στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών για να εξηγήσει ότι «άλλο πράγμα το μπάζωμα με σκοπό τη συγκάλυψη, το οποίο ως θεωρία έχει καταρρεύσει, και άλλο η έρευνα της Δικαιοσύνης για τις ενέργειες στο πεδίο». Με άλλα λόγια, το μπάζωμα… δεν είναι μπάζωμα. Είναι μια άλλη κατηγορία μπαζώματος, λιγότερο ενοχλητική επικοινωνιακά. Assos Koupaστο X

* Εντάξει, δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο είναι μεγάλο θέμα ένας υπουργός να συνομιλεί με προστατευόμενους μάρτυρες και να ζητά από τον Φρουζή της Novartis να χρηματοδοτούν ΜΜΕ φίλων που θα σε χειροκροτούν αύριο; «Και; Τι θα πει αυτό ακριβώς; Γιατί αυτό ενδιαφέρει το Πανελλήνιο, τη Βουλή ή αποτελεί κατηγορία;», όπως είπε ο ίδιος ο Άδωνις. Marka2‼️στο X

* Λειτουργεί άραγε σήμερα, τρία χρόνια και σχεδόν πέντε μήνες μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, το περιβόητο ETCS, το ευρωπαϊκό σύστημα ελέγχου και προστασίας των τρένων, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να αποτρέπει ανθρώπινα λάθη που μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά σιδηροδρομικά ατυχήματα;

Ο διάλογος ανάμεσα στη Μιλένα Αποστολάκη και τον CEO του νέου ΟΣΕ είναι διαφωτιστικός:

– Πού λειτουργεί το ETCS; Πού λειτουργούν τα τρένα με ETCS;

– Σας απάντησα νομίζω με λεπτομέρεια πού έχει εγκατασταθεί, πού είναι αδειοδοτημένο.

– Πού λειτουργεί σας ρωτάω. Πού λειτουργεί κύριε;

Αυτή τη στιγμή σας είπα είναι εγκατεστημένο και λειτουργικό. Αν λειτουργεί το ETCS σήμερα…

– Πού λειτουργεί κύριε;

– Δεν λειτουργεί σήμερα το ETCS. omg3lolzστο X

* Εκείνο το πρόγραμμα μετεγκατάστασης στον Έβρο, το οποίο έδινε 10.000 ευρώ σε όποιον μετακόμιζε εκεί την πρώτη του κατοικία, το θυμάστε; Πήγε πολύ καλά. Εγκρίθηκαν δύο αιτήσεις και οι άνθρωποι δεν έχουν πάρει το σύνολο των χρημάτων ένα χρόνο μετά. κοινός_νουςστο X

* Το άλλο σκάνδαλο, με τα σπιτάκια της ανακύκλωσης, το μάθατε. Αγοράσαμε και πληρώσαμε εμείς αυτά τα σπιτάκια αντί 300.000 ευρώ, ενώ στην ελεύθερη αγορά κοστολογούνται προς 66.000 ευρώ. Ε, καταλαβαίνετε, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά. Για να μην κάνετε τις πράξεις, το αποτέλεσμα είναι κοντά 50 εκατ. ευρώ τσέπη…Areti Athanasiouστο X

www.documentonews.gr

Υπάρχει η χώρα;

editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί

«Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι η εξάλειψη της χώρας από τον χάρτη, χωρίς να το πάρουμε είδηση» 

Γιάννης Ιωαννίδης, 10/6/2026

Η αγωνία που εκφράζει ο γνωστότερος (και μεταξύ των πιο επιφανών παγκοσμίως επιστημόνων) καθηγητής Έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής του Πανεπιστήμιου του Στάνφορντ, μιλώντας στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη (9.84), δεν είναι μια ρητορική υπερβολή. Είναι κάτι που συντελείται με ραγδαίους ρυθμούς μπροστά στη σαστισμένη κοινωνία της χώρας. Τούτο το καλοκαίρι έρχονται καταιγιστικά πυρά σε αυτήν την κατεύθυνση. Απαριθμούμε μερικά πρόσφατα γεγονότα:

– Το εξάμβλωμα του ουρανοξύστη στο Ελληνικό, που ονομάζεται «Riviera Tower», έφθασε τα 200 μέτρα ύψος, και οι διαφημίσεις για το πούλημα διαμερισμάτων και γενικά του real estate στη γύρω περιοχή παίρνουν μεγάλες διαστάσεις. Οι «υπεύθυνοι» ποζάρουν περήφανοι για το έργο τους. Αδιαφορούν για πώς σημαδεύεται η περιοχή της Αττικής από το εξάμβλωμα και την καζινοποίηση που επιφέρει.

– Ιδρύεται με νόμο μια Ανώνυμη Εταιρεία με όνομα, δηλαδή παραδίδεται σε ιδιωτικά συμφέροντα όλη η οικονομική δραστηριότητα των αρχαιολογικών χώρων για 50 χρόνια + άλλα 50 χρόνια εφόσον χρειαστεί. Όπως λέει το άρθρο 4 του νόμου: «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς Α.Ε.», με διακριτικό τίτλο «Hellenic Heritage». Στην αγγλική γλώσσα η επωνυμία της Εταιρείας είναι «Hellenic Heritage Organisation S.A.». Έχουμε και λέμε: «TheHellinikon», «Riviera Tower», και βεβαίως «Hellenic Heritage». Καλά πάμε…

– Οι δηλώσεις του κόμματος Τσίπρα σχετικά με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών ιδρυμάτων. Ήδη αυξάνονται οι αιτήσεις για ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ. Η διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης καλπάζει. Μέχρι και μεγάλα ιδιωτικά σχολεία αγοράζονται από μεγάλα Funds, την ίδια στιγμή που μειώνονται οι προσλήψεις εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης.

– Στην Κοζάνη προετοιμάζονται για τη μεγαλύτερη ανατίναξη βιομηχανικού συγκροτήματος που έγινε ποτέ στη χώρα. Πρόκειται για τους 5 πύργους ψύξης του εργοστασίου Αγ. Δημητρίου. Τεράστιο πάρτι έχει στηθεί στην περιοχή με κωδικό όνομα «Δίκαιη Μετάβαση». Πρόκειται για ένα μεγάλο εθνικό έγκλημα. Δεν παρακολουθούμε μόνο μια διαδικασία εκποίησης κάποιων περιουσιακών ή επιχειρηματικών τομέων με στόχο το κέρδος, αλλά την ταυτόχρονη καταστροφή παραγωγικών υποδομών και δυνατοτήτων της χώρας μέσα σε ένα εντελώς ρευστό γεωπολιτικό πλαίσιο.

– Στο λιμάνι της Σούδας συγκρούονται δύο πλοία και από τύχη δεν είχαμε τεράστιες εκρήξεις από τα βυτιοφόρα που μετέφεραν καύσιμα και άλλα επικίνδυνα υλικά. Μια μέρα μετά, σημειώνεται στον Πειραιά διαρροή αερίου σε σταθμό τροφοδοσίας αερίου και καυσίμων και εκκενώνεται ολόκληρη η περιοχή. Στην Κυψέλη (Αθήνα), σε εργασίες διάνοιξης τούνελ του μετρό, λόγω κακών υπολογισμών και προχειρότητας, ραγίζουν θεμέλια και κτίσματα 20 πολυκατοικιών (πάνω από 200 διαμερίσματα). Οι υπεύθυνοι της κοινοπραξίας του έργου σφυρίζουν αδιάφορα. Αν δεν υπήρχε επιτροπή κατοίκων που ανάδειξε το ζήτημα, θα είχε «μπαζωθεί» και αυτή η υπόθεση.

– Να μην μιλήσουμε για την πορεία της δίκης των Τεμπών. Να μην μιλήσουμε για την απίθανη επιθετικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι σε όλη την κοινωνία. Να μην μιλήσουμε για την ντροπή της Πολιτείας, να διαφημίζει ο Μητσοτάκης κάποιες δωρεές των 4 συστημικών τραπεζών για κάποια μερεμέτια στα ΑΕΙ. Να μην μιλήσουμε για όσα γίνονται σε λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους (διόδια). Να μην αναφέρουμε την έλλειψη νερού σε πολλές περιοχές, τις διακοπές ρεύματος σε αστικά κέντρα.

– Ένα νέο κύμα σκανδάλων και αποκαλύψεων (δικογραφίες ευρωπαϊκής εισαγγελίας, παραπομπή Τριαντόπουλου, άρα εμπλοκή του Μητσοτάκη, αποκαλύψεις Σαλμά για Άδωνη κ.λπ.) συμπληρώνει την εικόνα ενός προεκλογικού στίβου και μιας σαπίλας που διαβρώνει τα πάντα.

Όλα, μα όλα, εγγράφονται στο μεταπρατικό εξαρτημένο μοντέλο που έχει προσαρμοστεί στις μνημονιακές προδιαγραφές και το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο (Ελλάδα-κόμβος), και τώρα στις υποχρεώσεις που δημιουργεί η «προστασία» που μας παρέχουν ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως και οι διευθετήσεις στο πνεύμα του ΝΑΤΟ 3.0 και της αναβάθμισης της Τουρκίας. Έτσι ψαλιδίζεται πιο συστηματικά η κυριαρχία της χώρας. Η χώρα δεν υπάρχει όπως νομίζαμε. Αδειάζει από στοιχεία συγκρότησης, συνοχής, νοήματος, υποδομών, θεσμών, κοινωνίας, παραγωγικών ηλικιών.

Η αγωνία του κ. Ιωαννίδη δεν μετριάζεται διόλου από τις υποσχέσεις που δίνονται στην πιο θλιβερή προεκλογική περίοδο που γνώρισε ο τόπος. Το πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του– είναι βαθιά απαξιωμένο στη συνείδηση των πολιτών, και νοσεί βαθιά.

Επείγουσα ανάγκη, κεντρικό ζήτημα ύπαρξης της χώρας και της κοινωνίας, η αντιστροφή αυτής της προαποφασισμένης και προδιαγεγραμμένης πορείας, εντός του πλαισίου που χαράσσουν διεθνή funds, Έλληνες ολιγάρχες υπεργολάβοι των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων-μεγαθηρίων, και το διαβρωμένο πολιτικό σύστημα.

Επειδή είναι ντροπή, μεγάλη ντροπή, να πάψει να υπάρχει (επί της ουσίας) η χώρα «χωρίς να το πάρουμε είδηση». Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα, το ζήτημα των ζητημάτων: Να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο συλλογικό «Εμείς» που να αντιστρέψει την πορεία!

Πηγή: edromos.gr

“Θαύματα” και κακοφωνίες…

Τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν δυο φορές τα λόγια τους. Οι υπερβολές προκαλούν τα αντίστροφα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα

Γιώργος Καρελιάς

Τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν  τα λόγια τους. Το αυτονόητο λέμε, όχι κάτι το καινοφανές. Και δυο φορές πρέπει να τα μετρούν όσοι, λόγω της θέσης που κατέχουν ή επειδή εκπροσωπούν θεσμούς με επιρροή, ακούγονται περισσότερο και όσα θα πουν δεν πρέπει να εκπέμπουν υπερβολές ή να προκαλούν όσους τα ακούνε.

Μερικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών για να φανεί τι θέλουμε να πούμε.

1.Ο διοικητής της ΤτΕ έδωσε μια τηλεοπτική συνέντευξη, στην οποία είπε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα συντελείται «ένα οικονομικό θαύμα». Και, δεύτερον, ότι «θα ήταν τρέλα» αν  δινόταν η 13η σύνταξη.

Διαπίστωση πρώτη: Και οι δύο αυτές προτάσεις μαζί δεν έχουν λογικό ειρμό. Όταν ο πολίτης ακούει για οικονομικά θαύματα, δεν δικαιούται να περιμένει και παροχές-θαύματα, όπως είναι η 13η σύνταξη; Ο κ. Στουρνάρας έπρεπε να μιλήσει αλλιώς. Το «θαύμα» δεν πάει μαζί με την «τρέλα». Ο πολίτης μπορεί να σκεφθεί «με δουλεύουν».

Διαπίστωση δεύτερη: Είναι άλλο η οικονομική πρόοδος και άλλο το «θαύμα». Δεν γίνεται να συγκρίνουμε την περίοδο της χρεοκοπίας, δηλαδή τον πάτο, με μια άλλη περίοδο, 10 και 15 χρόνια μετά. Και είναι αμετροεπές να μιλάμε για «θαύμα», όταν ακόμα δεν έχουμε πιάσει τις επιδόσεις που είχαμε στο πριν τη χρεοκοπία έτος (2008). Το μέσο εισόδημα των Ελλήνων απέχει παρασάγγας από αντίστοιχο της Ευρώπης. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται στον ευρωπαϊκό πάτο. Οι μισές συντάξεις είναι κάτω από χίλια ευρώ. Πώς γίνεται ο κεντρικός τραπεζίτης να μιλάει για «θαύμα»; Αν  πεις «έχουμε κάνει σημαντική πρόοδο, αλλά δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε τέτοια ανοίγματα, όπως η 13η σύνταξη», ο πολίτης μπορεί να το κατανοήσει. Όταν ακούει για «θαύματα» και αμέσως μετά για την «τρέλα» της 13ης σύνταξης, τι να σκεφθεί;

2.Ο πρωθυπουργός μιλάει κάθε τρεις και λίγο για τη «θεσμικότητά» του. Και την ημέρα της 52ης επετείου της αποκατάστασης της δημοκρατίας κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «αντιθεσμικότητα», επειδή δεν λέει «ναι σε όλα» στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Θυμίζουμε ότι:

-Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης χρησιμοποιεί το Σύνταγμα όπως τον βολεύει. Για παράδειγμα, η πλειοψηφία των βουλευτών του «επιτρέπει» να διερευνηθούν οι ευθύνες δύο υπουργών( Καραμανλής, Τριαντόπουλος) για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά το «απαγορεύει» για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (προκαταβολικά «αθώοι» Βορίδης, Αυγενάκης).

– Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης επιτρέπει στον υπουργό του επί της Δικαιοσύνης να εκστομίζει φράσεις του τύπου «είναι για τα μπάζα όσοι μιλούν για μπάζωμα». Τώρα ο αρμόδιος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου προτείνει ο επί του μπαζώματος υπουργός να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο.

-Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης ακούει υπουργούς και βουλευτές του να χυδαιολογούν σε βάρος των ευρωπαίων εισαγγελέων. Και ο ίδιος λέει υπαινικτικά ότι «εμπλέκονται» στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για ευρωπαϊκό θεσμό, αλλά ο «θεσμικός» πρωθυπουργός τον βλέπει σαν πολιτικό του αντίπαλο, επειδή ψάχνει σκανδαλώδεις υποθέσεις επί των δικών του ημερών.

3. Η νεοεκλεγείσα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου δήλωσε ότι δεν πήγε στο Προεδρικό για τον εορτασμό της επετείου της 24ης Ιουλίου, επειδή εκεί θα ήταν νοσταλγοί της δικτατορίας, ακροδεξιοί κτλ. Μάλιστα. Όμως, η γιορτή αυτή γίνεται δεκαετίες τώρα. Γινόταν και όταν το δικό της κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβερνούσε. Και σύσσωμο πήγαινε σε αυτή τη γιορτή. Τι άλλαξε; Τότε δεν υπήρχαν αυτοί οι υπονομευτές της δημοκρατίας; Είναι κατανοητό μια νέα αρχηγός να θέλει να ξεχωρίσει σε κάτι. Μπορεί να το κάνει, υπάρχουν πολλά πεδία. Οι παραδοξολογίες δεν προσφέρουν κάτι.

4. Η εκπρόσωπος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης Θεώνη Κουφονικολάκου δήλωσε ότι, αν το κόμμα της είναι στην κυβέρνηση και έρθει στην Ελλάδα ο Νετανιάχου, θα τον συλλάβει. Χρειαζόταν αυτή η δήλωση; Προσθέτει κάτι στις επιδιώξεις του νεοσύστατου αυτού κόμματος; Πολύ αμφίβολο. Ούτε κυβέρνηση θα σχηματίσει στο άμεσο μέλλον ούτε ο Νετανιάχου θα μας επισκεφθεί. Στην ερώτηση-παγίδα που της έγινε θα μπορούσε να απαντήσει με χίλιους τρόπους και όχι με το μοναδικό που προκαλεί μειδιάματα. Η υπερέκθεση στα μίντια και οι απαντήσεις επί παντός του επιστητού δεν είναι καλή συνταγή.

Φυσικά, αυτά τα παραδείγματα που αναφέραμε δεν έχουν την ίδια βαρύτητα. Όμως, για να καταλήξουμε όπως αρχίσαμε, τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν δυο φορές τα λόγια τους. Οι υπερβολές προκαλούν τα αντίστροφα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Το έχει πει χαρακτηριστικά ο Χαλίλ Γκιμπράν:  «Υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της»…

www.news247.gr

Γιάννης Ιωαννίδης: "Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας - Η Αχρηστοκρατία"

Οι "Αντιθέσεις"  έριξαν  την αυλαία της τηλεοπτικής περιόδου, με μία συνέντευξη αποκαλύψεων, του επιδραστικότερου επιστήμονα του Ελληνισμού στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα , σε επιστημονικές αναφορές με τον πάντα διακριτό και διεπιστημονικό δημόσιο λόγο του.

"Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας σήμερα: αντικειμενικά δεδομένα και διεθνείς συγκρίσεις,  σε καθεστώς αχρηστοκρατίας" όπως θα υποστηρίζει  ο Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης, καθηγητής Παθολογίας, Επιδημιολογίας, Πληθυσμιακής Υγείας και Επιστήμης Δεδομένων, διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Μετα-έρευνας (METRICS) και κάτοχος της έδρας George E. and Lucy Becker στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

-Δημογραφικό: Γεννήσεις στην Ελλάδα μισές των θανάτων, μετανάστευση, γήρανση του πληθυσμού, συγκριτική χειροτέρευση, χαμηλό προσδόκιμο υγιούς επιβίωσης, καύσωνες/πυρκαγιές/τοξικά νέφη και εποχικές κορυφώσεις θανάτων.

-Υγεία: Υποσκαπτόμενο ΕΣΥ, κορύφωση εξόδων από την τσέπη του ασθενούς, επικινδυνότητα υγείας και δυσμενές προφίλ υγείας εφήβων και νέων, έλλειψη ιατρών πρώτης γραμμής, τοξική ιατρική και πολυφαρμακία, γιατί είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές σε ακριβές εξετάσεις και καισαρικές τομές;

-Κόστος ζωής, κοινωνικές συνθήκες και ευεξία/ευτυχία, κοινωνικο-οικονομικές διαστάσεις της υγείας, πραγματικό κόστος ζωής, καταβύθιση στους δημοκρατικούς θεσμούς, σεσημασμένη ανελευθερία του τύπου, διαφθορά, γιατί στην Ελλάδα δεν έχεις ελευθερία να κάνεις επιλογές για τη ζωή σου;   

-Επιστήμη: Έλλειψη εμπιστοσύνης στους επιστήμονες, πλαστή αύξηση σε έρευνα, ελάχιστη προστιθέμενη αξία μεταποίησης, ασήμαντη χρηματοδότηση δημόσιων πανεπιστημίων, δημόσια χρηματοδότηση ιδιωτικών εταιρειών, μεροληψίες στην επιστήμη, ιδιωτικά πανεπιστήμια, πραγματικές διαστάσεις και επιδείνωση του brain drain, ο ρόλος της τεχνητή νοημοσύνης ευκαρίες, προκλήσεις και δυστοπίες για τις κοινωνίες .

-Πού βρίσκεται πολύ ψηλά σε παγκόσμια κατάταξη η Ελλάδα: όπλα χωρίς αντίκρισμα και φτηνός τουρισμός για να καρπώνονται τα έσοδα ξένες εταιρείες.

-Ευνοιοκρατία, κλεπτοκρατία, οικογενειοκρατία, μετριοκρατία, αχρηστοκρατία: συγκοινωνούντα δοχεία του success story στη χώρα του Φραπέ. Επικοινωνιακή πολιτική και εξευτελισμός των θεσμών. Τέχνη και διανόηση σε χώρα βολεμένων.

-Η Ελλάδα πουθενά, παντού: μια πριγκίπισσα Λασκαρίνα Βατάτζη στη Sé Velha, τα αγάλματα είναι στο Museuminsel, ελληνικά στα ανάκτορα της δυναστείας Joseon, η Τοκάτα για την Κόρη με το Καμένο Πρόσωπο - γιατί προδώσαμε τα παιδιά μας  ; 

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

Η σοσιαλδημοκρατία της «de facto» παράδοσης

Η σοσιαλδημοκρατία εδώ και τρεις δεκαετίες έχει αναγάγει την υποχώρηση σε πολιτική αρετή.

του Απόστολου Αποστόλου

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου μια μόνο φράση αρκεί για να συμπυκνώσει μια ολόκληρη ιδεολογική διαδρομή. Η τομεάρχης Παιδείας της ΕΛΑΣ Ιωάννα Λαλιώτου δήλωσε κατά την παρουσίαση των «5+1 Παρεμβάσεων» του κόμματος για την Παιδεία πως «δεν είμαστε υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά έχουμε μια de facto πραγματικότητα που δεν μπορούμε να μην την αναγνωρίσουμε», αναφερόμενη στους χιλιάδες νέους που φοιτούν σε αυτά και στην οικονομική επένδυση των οικογενειών τους. Προφανώς, η αναφορά αφορά συνολικά τους νέους που επιλέγουν τα κολέγια.

Η δήλωση δεν αποτελεί απλώς μια αποστροφή του λόγου. Είναι μια πολιτική εξομολόγηση. Είναι η στιγμή που η ιδεολογία παραχωρεί τη θέση της στη διαχείριση της πραγματικότητας και η πολιτική μετατρέπεται σε λογιστική καταγραφή τετελεσμένων. Δεν είναι το «είμαστε αντίθετοι», αλλά το «τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα». Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη διολίσθηση.

Η σοσιαλδημοκρατία, άλλωστε, δεν ανακάλυψε χθες τη γοητεία της προσαρμογής. Εδώ και τρεις δεκαετίες έχει αναγάγει την υποχώρηση σε πολιτική αρετή. Από τον περίφημο «Τρίτο Δρόμο» του Τόνι Μπλερ και του Γκέρχαρντ Σρέντερ μέχρι τις κυβερνήσεις μεγάλου συνασπισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη, η άλλοτε παράταξη που επικαλούνταν την κοινωνική δικαιοσύνη κατέληξε να λειτουργεί ως ο πιο ευγενικός διαχειριστής των επιταγών της αγοράς.

Η συνταγή ήταν πάντα η ίδια. Πρώτα εγκαταλείπεις τις «παρωχημένες ιδεοληψίες», ύστερα αποδέχεσαι ως αναπόφευκτες τις απαιτήσεις των αγορών, ακολούθως βαφτίζεις τον συμβιβασμό «ρεαλισμό» και στο τέλος απορείς γιατί οι ψηφοφόροι δεν μπορούν πλέον να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην κεντροδεξιά και τη σοσιαλδημοκρατία. Όταν οι πολιτικές συγκλίνουν, η εκλογική συρρίκνωση δεν είναι ατύχημα. Είναι φυσικό επακόλουθο.

Η δήλωση της κυρίας Λαλιώτου θυμίζει ακριβώς αυτή τη λογική. Η συζήτηση μετατοπίζεται από το ερώτημα αν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή τα κολέγια συνάδουν με μια δημόσια αντίληψη για την εκπαίδευση, στο γεγονός ότι ήδη υπάρχουν χιλιάδες φοιτητές και οικογένειες που έχουν επενδύσει οικονομικά σε αυτά. Με άλλα λόγια, το τετελεσμένο αποκτά πολιτική νομιμοποίηση επειδή… είναι τετελεσμένο.

Αν αυτή η λογική εφαρμοζόταν διαχρονικά, καμία μεγάλη κοινωνική μεταρρύθμιση δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Η πολιτική, όμως, δεν υπάρχει για να επικυρώνει τις ανισότητες που δημιουργεί η αγορά. Υπάρχει –τουλάχιστον θεωρητικά– για να τις αμφισβητεί και να τις ανατρέπει. Διαφορετικά, ο ρόλος της περιορίζεται στο να εκδίδει πιστοποιητικά αποδοχής της υπάρχουσας κατάστασης.

Η ειρωνεία είναι πως η σοσιαλδημοκρατία εξακολουθεί να μιλά για κοινωνικό κράτος, ενώ κάθε τόσο σπεύδει να αποδεχθεί τις βασικές παραδοχές του νεοφιλελευθερισμού. Σαν εκείνον τον γιατρό που διαβεβαιώνει τον ασθενή ότι είναι εναντίον του καπνίσματος, αλλά του ανάβει ευγενικά το τσιγάρο. Η αντίθεση διατηρείται μόνο ως λεκτική διακήρυξη, όμως στην πράξη, η προσαρμογή έχει ήδη ολοκληρωθεί.

Η ευρωπαϊκή εμπειρία προσφέρει άφθονα παραδείγματα. Τις δεκαετίες του ’90 και του 2000, τα περισσότερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα υιοθέτησαν πολιτικές απορρύθμισης, ιδιωτικοποιήσεων και δημοσιονομικής πειθαρχίας. Οι κυβερνήσεις μεγάλου συνασπισμού, ιδιαίτερα στη Γερμανία, ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο αυτή τη μετατόπιση, καθώς οι συμβιβασμοί με την κεντροδεξιά οδήγησαν στην αφομοίωση φιλελεύθερων οικονομικών επιλογών.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν η ανανέωση της σοσιαλδημοκρατίας αλλά η κρίση ταυτότητάς της. Οι εργαζόμενοι ένιωσαν ότι ο παραδοσιακός πολιτικός τους εκφραστής είχε εγκαταλείψει το πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης και είχε μετατραπεί σε διαχειριστή του υπάρχοντος μοντέλου.

Μέσα σε αυτό το ευρωπαϊκό πλαίσιο, η τοποθέτηση της ΕΛΑΣ αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται απλώς για μια συζήτηση γύρω από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρόκειται για μια συνολικότερη αντίληψη σύμφωνα με την οποία η πολιτική οφείλει να ακολουθεί την αγορά και όχι να την κατευθύνει. Η αγορά δημιουργεί δεδομένα, η πολιτική τα αποδέχεται και η ιδεολογία περιορίζεται σε υποσημείωση των δελτίων Τύπου.

Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τους χιλιάδες νέους που επιλέγουν τα κολέγια ούτε τις θυσίες των οικογενειών τους. Το ερώτημα, όμως, είναι διαφορετικό: η ύπαρξη αυτής της πραγματικότητας αποτελεί λόγο αποδοχής της ή απόδειξη αποτυχίας του δημόσιου συστήματος να καλύψει κοινωνικές ανάγκες; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα καθορίζει όχι μόνο μια εκπαιδευτική πολιτική, αλλά και την ίδια την ιδεολογική πυξίδα ενός κόμματος.

Η ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δείχνει ότι κάθε φορά που προτίμησε να ερμηνεύει την πραγματικότητα αντί να τη μετασχηματίζει, έχασε και την πολιτική της επιρροή και τον λόγο ύπαρξής της. Διότι η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο κομψά περιγράφει τα τετελεσμένα, αλλά από το αν διαθέτει το θάρρος να τα αμφισβητήσει.

Ίσως, τελικά, η φράση «έχουμε μια de facto πραγματικότητα» να είναι η πιο ειλικρινής πολιτική διακήρυξη της εποχής μας. Όχι γιατί περιγράφει την εκπαίδευση, αλλά γιατί αποκαλύπτει τη μετάλλαξη ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου: από δύναμη αλλαγής σε σχολιαστή των εξελίξεων. Και όταν η πολιτική αρκείται να παρακολουθεί την πραγματικότητα αντί να τη διαμορφώνει, παύει να είναι πολιτική. Γίνεται απλώς ο πιο καλογραμμένος πρόλογος στην επόμενη υποχώρηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας θυμίζει εκείνο το «I had a dream, which was not all a dream» (Είχα ένα όνειρο, που δεν ήταν διόλου όνειρο) από το ποίημα «Το Όνειρο» του Λόρδου Βύρωνα (Lord Byron), γιατί το όνειρο του, είχε τραυματιστεί πριν γεννηθεί ως νέο κόμμα. Τελικά ο Αλέξης Τσίπρας αγάπησε μια σοσιαλδημοκρατία παντός καιρού που εμπνέεται από μια πολιτική ζαχαροπλαστική (fine dining), με πολλές αντιθέσεις τόσες όμως που ανοίγουν μια μαύρη τρύπα στην πολιτική ιστορία.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Πηγή: www.documentonews.gr

Το σκάνδαλο που θάβεται

Νόρα Ράλλη

Οι υποκλοπές μόνο ένα ακόμα «σκάνδαλο της επικαιρότητας» δεν ήταν. Μια ευθεία δοκιμασία για τη δημοκρατία – αυτό ήταν, είναι και θα είναι: πολιτικοί αρχηγοί, υπουργοί, στρατιωτικοί, δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο κρατικών παρακολουθήσεων ή, αλλιώς, του παράνομου λογισμικού Predator. Το κρίσιμο ερώτημα δεν ήταν μόνο ποιος άκουγε, αλλά ποιος έδωσε την εντολή, ποιος ωφελήθηκε και ποιος ανέλαβε να σβήσει τα ίχνη. Το ποιος θα έκανε τα πάντα για όλα αυτά το είπε μόνος του τις προάλλες σαν παραδέχτηκε πως θα έκανε τα πάντα «για να προστατεύσει το αφεντικό».

Μιλάμε με όρους μαφίας; Θα θέλαμε. Παρακράτος είναι. Τουτέστιν, ακόμα χειρότερα. Υπάρχει βέβαια η πρωτόδικη καταδίκη τεσσάρων ιδιωτών. Ωστόσο, το σκέλος που αφορά πιθανή εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών έχει ήδη τεθεί οριστικά στο αρχείο, παρά τις νέες αποκαλύψεις. Η δευτεροβάθμια δίκη των καταδικασθέντων έχει οριστεί για τις 11/12/2026, ενώ ο κίνδυνος παραγραφής παραμένει υπαρκτός.

Δεν πρόκειται μόνο για παραβίαση του απορρήτου. Το βαθύτερο σκάνδαλο είναι πως όχι μόνο πολίτες και θεσμικοί παράγοντες παρακολουθήθηκαν, αλλά ότι η Πολιτεία κινδυνεύει να κλείσει τον φάκελο χωρίς να απαντήσει στο βασικό ερώτημα της δημοκρατίας: Ποιος βρισκόταν πίσω από το σύστημα παρακολούθησης; Πρόκειται για μηχανισμό που μπορεί να αλλοιώσει πολιτικές αποφάσεις, να εκβιάσει πρόσωπα, να τρομοκρατήσει πηγές και να μετατρέψει τη δημοσιογραφία σε επάγγελμα υπό επιτήρηση. Γι’ αυτό και αυτή η υπόθεση αφορά κάθε πολίτη απολύτως απόλυτα.

www.efsyn.gr

Το ιλαρό καθεστώς της ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας

Αφιέρωμα στις προεδρικές εκδηλώσεις για τα πενήντα δύο χρόνια της Μεταπολίτευσης

του Αποστόλη Παλιούρα

Ο  Π. Κονδύλης έχει γράψει πως η νέα ελληνική ιστορία έτσι όπως την γνωρίσαμε τα τελευταία 200 χρόνια έχει κλείσει τον κύκλο της αλλά τα τραγικά και κωμικά της επεισόδια δεν τελείωσαν ακόμα.

Φαίνεται πως κάποια από τα επεισόδια αυτά ζούμε τελευταία, καθώς το πολιτικό προσωπικό της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης ετοιμάζεται για τους εορτασμούς μιας ακόμη επετείου της Μεταπολίτευσης, που κανείς πλέον δεν αντιλαμβάνεται για ποιο λόγο γίνεται.

Ποτέ ίσως τόσο συχνά στα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει τέτοια ακολουθία κωμικοτραγικών πολιτικών επεισοδίων με πρωταγωνιστές κυρίως την κυβερνητική πλειοψηφία, σε σημαντικούς ρόλους επίσης κόμματα και πολιτικές ομάδες της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης αλλά και την extra συμμετοχή του κ. Τσίπρα και του «νέου» κόμματος που φέρει τον βαρύτιμο και επαμφοτερίζοντα τίτλο του (ή της) ΕΛΑΣ, μπορείτε να διαλέξετε!

Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις χιλιάδων πολιτών – ανάμεσά τους και κορυφαίων πολιτικών – , διώξεις για βαριά αδικήματα σε βάρος κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας από μέρους δικαστικών αρχών ευρωπαϊκού κράτους, και βέβαια στη κορυφή το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη. Η ημερήσια διάταξη του ελληνικού κοινοβουλίου περισσότερο πινάκιο δικαστηρίου θυμίζει παρά νομοθετικό όργανο. Αξίζουν δυο λόγια παραπάνω για το καθένα από αυτά τα επεισόδια, που αν μπορείς να αφαιρέσεις τα τραγικά τους στοιχεία θα θύμιζε τσίρκο με παλιάτσους, ταχυδακτυλουργούς και θηριοδαμαστές.

Περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ (ή η Πελατεία ποτέ δεν πεθαίνει). Εκατοντάδες (ή και χιλιάδες, ποιος ξέρει;) κομματάρχες και πολιτευτές μικρομεσαίου μεγέθους, κυρίως του κυβερνητικού κόμματος, αλλά όχι και αποκλειστικά, με την στήριξη και την ενεργό συμπαράσταση υπουργών και βουλευτών μοιράζονται ζεστό χρήμα. Στο μεγάλο παζάρι της κομματικής πελατείας οι Κρητικοί βόσκουν τα κοπάδια τους στην Καστοριά και οι Θεσσαλοί στα νησιά. Είναι λίγο παράδοξα όλα αυτά αλλά συμβαίνουν, αν και ο διαπρύσιος υπερασπιστής της παράταξης αγανακτεί για το θράσος των κατηγόρων που, για μόνο τέσσερις – πέντε κατηγορούμενους υπουργούς και βουλευτές, διασύρουν ολόκληρη τη πατριωτική παράταξη!  Αυτός ο τελευταίος αποτελεί πρωταγωνιστικό στοιχείο του τσίρκου γιατί είναι ο άνθρωπος – ορχήστρα: παλιάτσος, ταχυδακτυλουργός αλλά και θηριοδαμαστής, όταν χρειαστεί.

Ο ανιψιός του Πρωθυπουργού πάλι είναι μια άλλη περίπτωση. Αποτελεί επίλεκτο μέλος της Οικογένειας παίρνει την ευθύνη και προτάσσει το ευρύ στέρνο του για να προφυλάξει το Αφεντικό‧ θα αμειφθεί στο μέλλον, αυτό είναι σίγουρο αλλά όλα αυτά κάτι μου θυμίζουν ή δεν ξέρω, μπορεί να έχω δει πολλές ταινίες με τη Μαφία. Και αυτός πάλι ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός που δεν έβλεπε τίποτα ή όταν έβλεπε για εθνικούς… πάντα λόγους δεν μπορούσε να μιλήσει, πάλι με αναγκάζει να κάνω την αυτοκριτική μου. Θα σταματήσω να βλέπω τέτοιες κακές ταινίες!

Όλοι αυτοί οι ωραίοι κουστουμαρισμένοι  τύποι θα συγκεντρωθούν στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου και θα αναλώνονται, ανάμεσα στα άνοστα αστεία τους, σε συμβουλές προς εμάς, προς τον ελληνικό λαό μη τυχόν και ξεχάσουμε τα προτερήματα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας στην οποία ένα μεγάλο πλήθος χιλιάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και πολλοί από τους μετέχοντες στο μεταπολιτευτικό γλέντι, παρακολουθούνται ευθαρσώς για το καλό της δημοκρατίας και του έθνους.

Ο Α. Τσίπρας, πάντα εύστοχος στους χαρακτηρισμούς του απέναντι στους άλλους, προσάπτει στην κυβερνητική παράταξη το «νοσηρό» πολιτικό φαινόμενο του «αδωνισμού»! Αλλά αυτό το θλιβερό κοινοβουλευτικό γαϊτανάκι, που συμβαίνει στο κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε, των αποχωρήσεων και των ανεξαρτητοποιήσεων – και εννοείται, συνήθως, κρατώντας την κοινοβουλευτική έδρα – τί  είναι; Θα μου πείτε καλά και τι φταίει ο Τσίπρας γι’ αυτό; Ναι,  ο κ. Τσίπρας έχει υιοθετήσει μια άλλη αντίληψη, που εν ολίγοις δεν στέλνει πρόβατα να βοσκήσουν σε κάθε ελληνική γωνιά αλλά μάλλον πιστεύει πως οι πολίτες είναι πρόβατα! Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι νομίζει πως κάθε φορά μπορεί να παίρνει ένα σφουγγάρι και να καθαρίζει τον κυβερνητικό και πολιτικό του μαυροπίνακα από τις ακαθαρσίες μιας πενταετίες, από πολιτικές απάτες σαν το δημοψήφισμα του 2015 και όλα όσα επακολούθησαν μαζί και τις τελευταίες γελοιότητες που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δεν νομίζω να πιστεύουν πολλοί πως είναι αμέτοχος σε όλα αυτά. Μια πολύ πρόσφατη γεύση της πολιτικής του αντίληψης συνοψίζετε στη θέση του για την ίδρυση των ιδιωτικών Πανεπιστημίων στην Ελλάδα: «Ξέρετε εμείς είμαστε αντίθετοι στην ύπαρξη ιδιωτικών Πανεπιστημίων αλλά τώρα έγιναν, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα». Εδώ πραγματικά έχουμε έναν Τσίπρα από τα παλιά. Ταχυδακτυλουργό. Με τις αλλεπάλληλες μικρές και μεγάλες πολιτικές απάτες: που όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν!

Μετά από όλα αυτά δεν θα είναι καθόλου περίεργο αν εκτός από τον «αδωνισμό» στο ήδη βεβαρυμμένο μητρώο του ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου, ως πολιτικό φαινόμενο και όχι τελείως πρόσφατο, προστεθεί και ο «τσιπρισμός».

Κάποιοι επέλεξαν να μην παραστούν στην φετινή «γιορτή της Δημοκρατίας», μια κίνηση που αποσκοπεί περισσότερο σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων παρά σε κάτι οτιδήποτε ουσιαστικό. Οι άλλοι θα είναι όλοι εκεί μέσα, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συνδικαλιστές και εκπρόσωποι της «κοινωνίας των πολιτών». Η κοινωνία, όμως και οι εργαζόμενοι θα είναι έξω, θυμωμένοι και αδιάφοροι για ό,τι συμβαίνει στο τσίρκο!

------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Αποστόλης Παλιούρας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1952. Οι γονείς του ήταν εργάτες. Το 1970 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου πήρε πτυχίο Μαθηµατικών. Συµµετείχε στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνηµα και για τη δράση του αυτή διώχθηκε και βασανίστηκε από τα όργανα της χούντας. Υπήρξε µαζί µε άλλους ιδρυτικό µέλος του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών Θεσσαλονίκης, ενώ από το 1978 µέχρι σήµερα αρθρογραφεί σε εφηµερίδες και περιοδικά. Το 1982 επιµελείται και συµµετέχει στη συλλογική έκδοση Η Βιοµηχανία στη Βόρεια Ελλάδα και οι επιπτώσεις από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονοµική Κοινότητα (ΕΟΚ). Το 1989 εγκαθίσταται µόνιµα στην Αθήνα όπου ζει µέχρι σήµερα. Από το 2004 έως το 2011 εκδίδει και διευθύνει τη συλλογική Θεωρητική και Πολιτική Επιθεώρηση ∆ιάπλους. Τα τελευταία χρόνια είναι µέλος της Συντακτικής Οµάδας του περιοδικού ΟΥΤΟΠΙΑ. Το 2021 µε την εργασία του «Για µια κριτική θεωρία του Έθνους: Ο νεοελληνικός κοινωνικός σχηµατισµός και οι αντιφάσεις του ελληνικού εθνικισµού» συµµετέχει στη συλλογική έκδοση του Οµίλου Μαρξιστικών Ερευνών

Πηγή: kommon.gr

Σταύρος Λυγερός "Δύο πόλεμοι στη γειτονιά μας και ημείς άδομεν..."

Τo FBI και το παντεσπάνι

Οταν, π.χ., δολοφονείται από αστυνομικούς του Αργους ο 20χρονος Θοδωρής, η Ελληνική Αστυνομία ανακοινώνει ότι συνέλαβε τους δράστες για το έγκλημα της Marfin.

Χρύσα Κακατσάκη

Λέγεται πως, όταν το εξαθλιωμένο πλήθος ζητούσε ψωμί, η Μαρία Αντουανέτα αναρωτήθηκε «γιατί δεν τους δίνουν παντεσπάνι;». Η εμβληματική φράση, όσο κι αν αμφισβητείται ιστορικά, δείχνει εκτός από τον κυνισμό της ότι η εξουσία διαθέτει εναλλακτικές λύσεις κάθε φορά που ζορίζεται. Οταν, π.χ., δολοφονείται από αστυνομικούς του Αργους ο 20χρονος Θοδωρής, η Ελληνική Αστυνομία ανακοινώνει ότι συνέλαβε τους δράστες για το έγκλημα της Marfin. Οταν ο Κυρανάκης γίνεται προκλητικός, υπάρχει η εφεδρεία του Αθερίδη για να αποθεώσει τον Χρυσοχοΐδη και το FBI του.

Ισοζύγιο εντυπώσεων σαν το ανέκδοτο με τον καλό και τον κακό μπάτσο; Οχι ακριβώς. Και οι δύο ειδήσεις απευθύνονται επί της ουσίας στο ίδιο κοινό των φιλήσυχων πολιτών που ομνύουν στο «νόμος και τάξη» και εκλαμβάνουν ως αποφασιστικότητα της κυβέρνησης την πάταξη της τρομοκρατίας και την εξόντωση των αυτιστικών που οδηγούν.

Χρειάζεται βέβαια να τονίσουμε ότι η σύλληψη και η τιμωρία των υπεύθυνων για τη Marfin είναι επιβεβλημένες. Οχι όμως ως επιτυχία της αστυνομίας ούτε σαν εργαλείο συσπείρωσης ψηφοφόρων. Κυρίως σαν χρέος μιας ευνομούμενης πολιτείας προς τρεις ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους. Σύμφωνα με τους συνηγόρους των συλληφθέντων, η δικογραφία είναι τρύπια σαν σουρωτήρι από το πανέρι. Το περιβόητο email, που υποτίθεται ότι έδινε στοιχεία, ο Χρυσοχοΐδης το αποκήρυξε πριν αλέκτορα φωνήσαι. Αλήθεια, κανένας στο υπουργείο του δεν ήξερε ότι οι ανώνυμες καταγγελίες δεν ευσταθούν νομικά; Ενας από τους κατονομαζόμενους δράστες βρισκόταν αποδεδειγμένα στη φυλακή. Η εμπλεκόμενη γυναίκα, ενώ ήταν διατεθειμένη να προσέλθει αυτοβούλως στις αρχές, συνελήφθη και θα χρειαστεί μια χρονοβόρα διαδικασία έκδοσης επειδή η ελληνική πλευρά εξέδωσε ένταλμα. Η ταυτοποίηση βασίζεται σε κινητά αντικείμενα, όπως ένα σακίδιο και ένα μπουφάν. Κωφάλαλα επί 16 χρόνια «μίλησαν» ωστόσο με ένα νεύμα του Χρυσοχοΐδη-Χριστού.

Ολες αυτές οι αμφιβολίες και τα ερωτήματα οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι η επικοινωνία είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση. Δεν χρειάζεται ούτε το μήνυμα να είναι άρτιο ούτε ο δέκτης ευνοϊκά διακείμενος. Αρκεί ο πομπός να πυροβολά αδιάκοπα. Θα βγει η αντιπολίτευση να διαμαρτυρηθεί για τις αστήρικτες κατηγορίες, θα την εγκαλέσει η κυβέρνηση ότι χαϊδολογά τη βία και έτοιμο άλλο ένα μέτωπο αντιπαράθεσης.

Η ΝΔ λοιπόν άλλαξε πίστα καταλαβαίνοντας, έστω και αργά, ότι ο πραγματικός αντίπαλός της είναι η κοινωνία και όχι τα κόμματα. Η βελόνα του ΠΑΣΟΚ κινείται όλο και πιο κάτω. Ο Τσίπρας καρκινοβατεί μεταξύ δημαγωγίας και δημοκρατικού καπιταλισμού. Ο Βελόπουλος έχει αναλάβει εργολαβικά τους μετανάστες. Η Λατινοπούλου τις αξύριστες και τον Παϊτέρη. Αφού απέτυχαν τα μέτρα για την ακρίβεια και το στεγαστικό, ας βρεθεί ένα email να μαντρωθούν τα δεξιά αιγοπρόβατα ώστε να μη φοβούνται τον κακό λύκο των κουκουλοφόρων με τις μολότοφ.

Η εξουσία μπορεί να κατασκευάζει την αλήθεια και να εφευρίσκει ενόχους. Μπροστά στη κάλπη κανείς δεν θα θυμάται ότι αθωώθηκαν ο Τάσος Θεοφίλου, ο Νίκος Ρωμανός, η Ηριάννα και ο Περικλής. Αλλωστε οι άνθρωποι δεν μπορούν να συγχωρέσουν ό,τι δεν μπορούν να τιμωρήσουν.

Ολα αυτά θα μπορούσαν κάποτε να γίνουν αστυνομική κωμωδία με τίτλο «το FBI και το παντεσπάνι» και σκηνοθέτη τον Αθερίδη.

www.documentonews.gr

Ώρα για δεσμεύσεις

Κόντρα στην προεκλογική κοροϊδία των κομμάτων, η κοινωνία να καταθέσει τα αιτήματά της

του Νίκου Ταυρή

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, και το σενάριό του γράφεται πριν καν στηθούν οι κάλπες. Όταν γίνουν εκλογές οι πιθανότητες είναι να μην έχουν αυτοδυναμία κάποιου κόμματος αλλά να γίνουν επαναληπτικές και / ή να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας. Σε αυτό το ενδεχόμενο, το κάθε κόμμα που θα συμμετέχει στην κυβέρνηση συνεργασίας θα επικαλεστεί το «αυτονόητο»: Δεν κυβερνάει μόνο του, άρα δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Ό,τι υποσχέθηκε προεκλογικά θα κατατεθεί στο ταμείο της «ρεαλιστικής διαχείρισης» και θα ακολουθήσει η γνώριμη μετεκλογική προσγείωση – ανώμαλη, όπως πάντα, για την ελληνική κοινωνία.

Και βέβαια, θα υπάρχει πάντα και ο «Στουρνάρας». Τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα, γιατί δεν μιλάμε για ένα πρόσωπο ούτε για κάτι δευτερεύον· μιλάμε για έναν θεσμό. Έναν θεσμό δεμένο με όλες τις χρηματοδοτικές ροές, με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με το σύνολο της ευρωκρατίας, ο οποίος θα ορίσει –ήδη ορίζει– το σκληρό οικονομικό πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση: Λεφτά υπάρχουν για εξοπλισμούς και στρατιωτικά προγράμματα, άρα θα περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες κάθε είδους, θα ιδιωτικοποιηθεί ό,τι απέμεινε, θα συμπιεστούν οι συντάξεις, θα ψαλιδιστούν τα κονδύλια για Υγεία και Παιδεία. Αυτό είναι το πραγματικό πρόγραμμα. Τα υπόλοιπα –όσα θα ακούμε προεκλογικά– είναι χάδια για τα αυτιά.

Επομένως είναι αναγκαίο, απέναντι σε αυτή την οργανωμένη κοροϊδία, να διατυπωθούν από τη μεριά της κοινωνίας απαιτήσεις και να ζητηθούν δεσμεύσεις. Να διατυπώσει η κοινωνία τα αιτήματά της προς όλα, ανεξαιρέτως, τα κόμματα και να ζητήσει δέσμευση απέναντί τους. Όχι άλλα λόγια, χορτάσαμε από υποσχέσεις και κωλοτούμπες. Φτάνει η κοροϊδία: Δέσμευση, διαφορετικά αγώνας. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Και επειδή στη γνωστή ένσταση («ωραία τα λες, αλλά έχεις καμιά πρόταση;») οφείλουμε μια συγκεκριμένη απάντηση, ιδού ένας ενδεικτικός κατάλογος.

Για την ενέργεια: Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, μέτρα για φτηνό ρεύμα, καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας – σε αυτήν, άλλωστε, κρατάμε ευρωπαϊκή πρωτιά (μαζί με τον πληθωρισμό), με ποσοστά διπλάσια από τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. των «27». Πλαφόν στις τιμές των καυσίμων και στο πετρέλαιο για τους αγρότες.

Για την ύπαιθρο και την περιφέρεια: Ανατροπή των συνειδητών πολιτικών εγκατάλειψης. Κλείνουν νοσοκομεία, κλείνουν σχολεία, κλείνουν τα πάντα – και μετά απορούμε γιατί φεύγει ο κόσμος. Πώς να μείνει κανείς εκεί όπου δεν μπορεί να στείλει το παιδί του σε σχολείο, ούτε να φτάσει ο ίδιος σε νοσοκομείο; Στήριξη του αγροτικού τομέα, όχι η καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας που είδαμε με τη «σφαγή» των κοπαδιών – υπόθεση που δένει και με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και όλα αυτά την ώρα που η συμφωνία με τη Mercosur ετοιμάζεται να φέρνει απ’ έξω ό,τι θα μπορούσε να παράγεται εδώ.

Για την Υγεία: Διατήρηση και όχι διάλυση των κοινωνικών δομών – θεραπευτικές κοινότητες και ομάδες που κάνουν τεράστια δουλειά για ανθρώπους με προβλήματα αποψιλώνονται. Μείωση των τιμών των φαρμάκων και της συμμετοχής των ασφαλισμένων: 25% συμμετοχή πληρώνει σήμερα ο άνθρωπος που κατέβαλλε εισφορές στα ταμεία του μια ολόκληρη ζωή. Να αποσυρθούν οι πρόσφατοι περιορισμοί του Υπουργείου Υγείας στις εξετάσεις: Αν έκανες μια μέτρηση ζαχάρου ή έναν προληπτικό δείκτη, το σύστημα σε «μπλοκάρει» για έξι μήνες, ακόμη κι αν ο γιατρός σού έχει δώσει παραπεμπτικό – όποιος τα έχει ζήσει, ξέρει. Προσλήψεις γιατρών και προσωπικού στα νοσοκομεία. Στήριξη και όχι διάλυση του ΕΣΥ.

Για την Παιδεία: Απαγόρευση των ιδιωτικών ΑΕΙ  και δέσμευση όλων των κομμάτων απέναντί της. Στήριξη του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου· να μην κλείσουν πανεπιστήμια και τμήματα στην περιφέρεια, γιατί αυτό είναι άλλη μια μορφή εγκατάλειψής της. Κατάργηση της ΕΒΕ, ώστε να εισάγονται περισσότεροι φοιτητές. Όχι στην κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών μονάδων («Ωνάσεια», πρότυπα κ.ο.κ.) και όχι στο «πολλαπλό βιβλίο», που ανοίγει την πόρτα σε εκδοτικούς οίκους και φροντιστήρια και διαλύει την ενιαία γνωστική διαδικασία σε κάθε βαθμίδα: Κάθε σχολείο θα διαλέγει το βιβλίο του τάδε ή του άλλου, που είχε τα κονέ.

Για την εργασία: Άμεση κατάργηση του νόμου για το 13ωρο. Δεν μπορεί να δουλεύει άνθρωπος 13 ώρες τη μέρα, και το βλέπουμε κάθε καλοκαίρι, με τη σεζόν και τους καύσωνες: Εργάτες 58 και 61 ετών καταρρέουν με καρδιακά επεισόδια, ενώ μόνο την τελευταία εβδομάδα δύο-τρεις άνθρωποι πήγαν για μεροκάματο και δεν γύρισαν σπίτι. Αυξήσεις μισθών, για να αναπληρωθεί η πραγματική μείωση που έχει επιφέρει η ακρίβεια: με πληθωρισμό 5,2% και μισθούς στον πάτο της Ευρώπης, ποιες αυξήσεις δόθηκαν τόσον καιρό; Καμία. Και μείωση των έμμεσων φόρων – ΦΠΑ, ειδικοί φόροι, φόροι στα καύσιμα. Να σταματήσει η φοροληστεία.

Για την ακρίβεια: Μείωση τιμών στα βασικά είδη κατανάλωσης –τρόφιμα, παιδικά είδη, είδη καθαριότητας– με πλαφόν και ουσιαστική καταπολέμηση των καρτέλ. Και άμεσο φρένο στην ασυδοσία τραπεζών, funds, servicers και εισπρακτικών εταιρειών.

Για την οικογένεια: Ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί που ανοίγουν, όχι που κλείνουν. Πώς να κάνει δεύτερο παιδί μια οικογένεια όπου δουλεύουν αναγκαστικά και τα δύο μέλη της και δεν έχουν πού να αφήσουν ούτε το πρώτο; Προστασία της μητρότητας, να σταματήσουν οι απολύσεις εγκύων στον ιδιωτικό τομέα.

Για το περιβάλλον και τις μεταφορές: Προστασία του νερού από τις ιδιωτικοποιήσεις, προστασία των περιοχών Natura. Φθηνές μεταφορές παντού, μείωση εισιτηρίων και διοδίων.

Και τέλος η εξωτερική πολιτική. Να λέμε πού και πού και κανένα βέτο ‒ όταν, φερ’ ειπείν, στήνονται ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία στην Τουρκία. Να είμαστε υπέρ της ειρήνης και όχι της εμπλοκής, με ανεξάρτητη πολιτική. Ποιο από τα κόμματα που ζητούν σήμερα ψήφο μιλά για τα στρατηγεία του ΝΑΤΟ; Ποιο θέτει ζήτημα για τις σχέσεις με το Ισραήλ;

Όλα τα παραπάνω δεν είναι μαξιμαλισμός· είναι τα μίνιμουμ. Και ακριβώς επειδή είναι τα μίνιμουμ, η απαίτηση δέσμευσης απέναντί τους γίνεται το κριτήριο που ξεχωρίζει τη σοβαρότητα από την κοροϊδία. Όποιο κόμμα αρνείται να δεσμευτεί, αυτοφωτογραφίζεται και μας προαναγγέλλει την «προσγείωση» που ετοιμάζει. Όσο για εμάς, ισχύει το απλό και δοκιμασμένο: Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτιούνται. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Ομολογία Αλέξη Τσίπρα: «Ισορροπία στο πολιτικό σύστημα»

Ομολογούμε ότι δεν περιμέναμε να ειπωθεί από τον πρώην πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα τόσο καθαρά το σχέδιο που προωθείται για την αναμόρφωση και την επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος.

Κι όμως, ειπώθηκε. Το είπε ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, σε ανοικτή εκδήλωση στο Περιστέρι, στις 9/7/2026. Τόνισε ότι θέλει να συμβάλει στην ανόρθωση του πολιτικού συστήματος. Είπε συγκεκριμένα: «Είμαστε εδώ για να δώσουμε ισορροπία στο πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς δύο πόλους. Που θα ανταγωνίζονται και, όταν ο ένας θα είναι στη διακυβέρνηση, ο άλλος θα ασκεί ισχυρή αντιπολίτευση. Σήμερα, η αλαζονεία του Μητσοτάκη οφείλεται σε αυτό το κενό».

Όποιος δεν κατάλαβε, κακό του κεφαλιού του. Γίνεται προσπάθεια να στηθεί ένας νέος διπολισμός, για να λειτουργεί κάπως το πολιτικό σύστημα του μεταπρατικού, εξαρτημένου μοντέλου. Γι’ αυτό δεν είπε λέξη ο Αλ. Τσίπρας για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ και τις αποφάσεις της, λέξη για το δυστύχημα στον Ασπρόπυργο και τους εργάτες που χαροπαλεύουν, λέξη για τα ουκρανικά ντρόουνς που σεργιανάνε στις ελληνικές ακτές ‒ και τόσα άλλα…

Πηγή: edromos.gr

Θεώνη Κουφονικολάκου: Λόγος

«Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του»

Γιώργος Λακόπουλος

Στην πολιτική «εν αρχή ήν ο λόγος». Και ο λόγος είναι… τα πάντα. «Μια λέξη και όλα σώζονται. Μια λέξη και όλα χάνονται», έλεγε ο Αντρέ Μπρετόν.

Ο λόγος στην πολιτική δεν είναι απλώς γέφυρα φραστικής επικοινωνίας με το ακροατήριο. Έχει φορτίο και μνήμη. Στην εποχή που όλα καταγράφονται και μπορούν να ανακληθούν αστραπιαία, όσο συμβάλλει στην επικράτηση του πολιτικού, άλλο τόσο μπορεί να τον καταποντίσει.

Ύστερα από δύο μήνες λειτουργίας της ΕΛΑΣ, ο δημόσιος λόγος των στελεχών της — παρά τη θρυλούμενη εκπαίδευσή τους από τον καθηγητή Μαρατζίδη, ή… εξαιτίας της — αφήνει κενά. Δεν είναι θέμα απειρίας ή κατάρτισης.

Ο επικεφαλής του κόμματος, πιο έμπειρος από όλους, χειρίστηκε με ατελή πολιτικό λόγο ένα θέμα στο οποίο, προσωπικά, πλεονεκτεί.

Ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης εκτόξευσε δημόσια ότι, ως Πρωθυπουργός, «λαδώθηκε» για να εισηγηθεί νόμο στη Βουλή είναι ο ορισμός της συκοφαντικής δυσφήμισης — κατά τον Ποινικό Κώδικα.

Το είχε στο έλεός του. Αλλά η απάντηση «δεν θα τον μηνύσω γιατί κάθε φορά που τα λέει παίρνουμε μία μονάδα στις δημοσκοπήσεις» συνιστά αρνητική παιδαγωγική για τα στελέχη του.

Περιορίζει την υπεράσπιση της ηθικής του πολιτικού χώρου τους, την οποία οργανωμένα και από χρόνια επιχειρεί να ακυρώσει, ως πολιτικό πλεονέκτημα, η κυβερνητική προπαγάνδα.

Η, απολύτως καταρτισμένη, αρμόδια της ΕΛΑΣ για την Παιδεία, έδειξε ότι οι θέσεις για τα ΑΕΙ είναι πιο διάτρητες και από κεφαλοτύρι: είναι εναντίον της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ, όπως επιβάλλει το άρθρο 16 του Συντάγματος, αλλά αν βρεθεί στην κυβέρνηση, θα διατηρήσει όσα θα έχουν ιδρυθεί ήδη.

Το πιο εκπαιδευμένο στέλεχος της ΕΛΑΣ — όπως πρέπει να θεωρηθεί η προβαλλόμενη ως εμβληματική Θεώνη Κουφονικολάκου — έδωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ρεσιτάλ… αχρείαστου λόγου, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα εφαρμόσει το διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου…

Οι μυημένοι διακρίνουν μια ακόμη — μετά τις συγκοινωνίες χωρίς εισιτήριο — ερασιτεχνική αντιγραφή του δημάρχου της Νέας Υόρκης, που, κατά την εκπρόσωπο, «κομίζει κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς».

Ότι και αν κομίζει, επί του συγκεκριμένου θέματος υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά: ο Ζοχράν Μαμντάνι — που στη συνέχεια μάζεψε την απερίσκεπτη δήλωσή του — είναι ήδη δήμαρχος. Και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ πρόκειται να βρεθεί πράγματι σε συγκεκριμένο χρόνο στα όρια της δημαρχίας του.

Αντίθετα, η άφιξη του Νετανιάχου στην Ελλάδα δεν προβλέπεται και η διακυβέρνηση της ΕΛΑΣ δεν φαίνεται στον ορίζοντα — καθώς το 15% των δημοσκοπήσεων δεν συνιστά πλειοψηφία.

Όλα αυτά, μαζί και ταυτοχρόνως, που θα έλεγε ο Σαββόπουλος, υποδηλώνουν ότι στο στρατηγείο της Αμαλίας και στα «εργαστήρια της Ξενοφώντος» η επεξεργασία του πολιτικού λόγου μένει στα παραδοσιακά ξύλινα καλούπια της παλαιάς Αριστεράς.

Αν πρέπει να γνωρίζουν κάτι στην ΕΛΑΣ — με πρώτους τον πρόεδρό της και τη συμπαθέστατη δικηγόρο που προσωποποιεί ως πορτ παρόλ τις επικοινωνιακές αντιλήψεις του κόμματος — είναι αυτό που έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Γουίλ:

– «Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του».

Δεν ξέρουμε πώς θα καταρρεύσει η κυβερνώσα ΝΔ με τις πράξεις της, αλλά η αντιπολιτευόμενη ΕΛΑΣ με τον λόγο της, θα καταρρεύσει στην τηλεόραση.

Πηγή: www.ieidiseis.gr