Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Τρίτη 30 Ιουνίου 2026

"Ο σύμβουλος ο Φαναριώτης" -Στάθης Σταυρόπουλος


γράφει ο "ΣΤΑΘΗΣ
Σταυρόπουλος

Σύμβουλος του Τσίπρα για θέματα Αιγαίου είναι, σύμφωνα με «Το Βήμα», ο Χάρης Τζήμητρας.
Ο οποίος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί στην Κωνσταντινούπολη.
Ο εκλεκτός αυτός αναλυτής προτείνει «να σταματήσουμε πρώτοι τις αναχαιτίσεις στο Αιγαίο», ώστε να δώσουμε την ευκαιρία στην Τουρκία να προβεί κι εκείνη σε μία κίνηση καλής θέλησης…!
Λέει και άλλα ο καθηγητής, σημειώνοντας ότι για τον Ερντογάν «τα ελληνοτουρκικά δεν είναι προτεραιότητα» κι επικαλούμενος το δόγμα Νταβούτογλου για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» (σ.σ. αφού τους φάνε! Όπως τη Συρία).
Ο καθηγητής Τζήμητρας θα μπορούσε να ελεγχθεί για αφέλεια (δεν είμαστε προτεραιότητα για τον Ερντογάν – θα μας φάει αν-πασάν), όμως το θέμα δεν είναι ο σύμβουλος Τζήμητρας, αλλά ο αρχηγός Τσίπρας.
Εγείρεται το ερώτημα αν ο Τσίπρας συνωμοτεί για το Αιγαίο σε κοινή θέα. Όχι στα κρυφά, αλλά στα φανερά.
Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών και με την αλαζονεία (της αγνοίας) που τον δέρνει, δεν αποκλείεται ο Τσίπρας να συνωμοτεί φόρα-παρτίδα για το επόμενο «καθήκον» που του έχει αναθέσει η Ιστορία: τον διαμελισμό του Αιγαίου.
Δηλαδή της ίδιας της Ελλάδας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις «Ιστορία» είναι τα αφεντικά. Και ο Τσίπρας κυκλοφορεί στην πιάτσα με την προστασία που του προσφέρουν τα αφεντικά, επίσης σε κοινή θέα.
Ο Τσίπρας δεν κρύβεται. Περιφέρει τους συνεργάτες του σε κοινή θέα. Σιακαντάρης, Μαραντζίδης, Γαβρόγλου και όλα τα άλλα καλά παιδιά – όλοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.
Για το Αιγαίο, ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να συνωμοτήσει (διότι δεν μας παίρνουν στα σοβαρά τα αφεντικά). Απλώς χρειάζεται να έχει τουλάχιστον ένα χέρι για να υπογράψει:

• φαρδιά πλατιά
• και φόρα παρτίδα
• όσα διαταχθεί…

Έρευνα αγοράς: Οι καλύτερες ισραηλινές εταιρείες για την ανατροπή εκλογών


Καθώς πολλαπλασιάζονται τα περιστατικά εταιρειών από το Ισραήλ που παρεμβαίνουν, σε εκλογικές αναμετρήσεις, παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό αγοράς για επίδοξους… δικτάτορες.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Καθώς πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο τα περιστατικά εταιρειών από το Ισραήλ που παρεμβαίνουν, με το αζημίωτο, σε εκλογικές αναμετρήσεις, παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό αγοράς για επίδοξους… δικτάτορες.
Διασυνδέσεις με πρωθυπουργούς και προέδρους. Τεχνογνωσία στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών. Δημιουργία δεκάδων χιλιάδων ψεύτικων προφίλ. Στοχευμένες επιχειρήσεις δολοφονίας χαρακτήρα πολιτικών και εισαγγελέων.
Τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν πλέον ισραηλινές εταιρείες σε πολιτικούς και κόμματα πριν από τις εκλογές είναι τόσα πολλά ώστε γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τον καταναλωτή να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις. Η παρακάτω συνοπτική παρουσίαση θα σας βοηθήσει να επιλέξετε την καλύτερη εταιρεία για τη δική σας δημοκρατική εκτροπή.

BlackCore ★★★☆☆
Η νεότερη αποκάλυψη για τη δράση ισραηλινών εταιρειών σε επιχειρήσεις επηρεασμού εκλογικών αναμετρήσεων ήρθε στο φως ύστερα από καταγγελίες του γαλλικού κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, του Μελανσόν, για διαδικτυακές επιθέσεις εναντίον τριών υποψηφίων του κόμματος. Από τις έρευνες των γαλλικών αρχών προέκυψε ότι η BlackCore πρόσφερε τις υπηρεσίες της και πριν από τις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης, εναντίον του μουσουλμάνου υποψηφίου και νυν δημάρχου Ζόχραν Μαμντάνι (ο οποίος είχε ζητήσει και τη σύλληψη του Νετανιάχου). Επίσης, τα ίχνη της εταιρείας εντοπίστηκαν σε εκλογές στη Σκοτία και στο Τόγκο.
Θετικά: Φημίζεται για τα στοχευμένα χτυπήματα σε όσους ασκούν κριτική στη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Αρνητικά: Για αυτόν τον λόγο ίσως έχει περιορισμένη χρησιμότητα σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου όλα τα κόμματα εξουσίας δηλώνουν στρατηγικοί σύμμαχοι του Ισραήλ.

Team Jorge ★★★★☆
H ομάδα για την οποία έχουμε τις περισσότερες πληροφορίες, καθώς η δράση της αποκαλύφθηκε από διεθνές δίκτυο δημοσιογράφων, ελέγχεται από τον Ταλ Χανάν, πρώην στέλεχος ειδικών δυνάμεων του IDF. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι έχει πραγματοποιήσει επιχειρήσεις ανατροπής εκλογικών αναμετρήσεων σε 33 χώρες και πέτυχε τον στόχο του σε 27 από αυτές.
Στην καρδιά της εταιρείας βρίσκεται το σύστημα AIMS (Advanced Impact Media Solutions) το οποίο δημιουργεί δεκάδες χιλιάδες ψεύτικα και πολυεπίπεδα προφίλ (λειτουργούν ταυτόχρονα σε πολλές πλατφόρμες όπως το Facebook, το Twitter, το YouTube κ.ά.). Χρησιμοποιώντας εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, το AIMS είναι σε θέση να πραγματοποιεί οργανωμένες επιχειρήσεις προπαγάνδας εναντίον πολιτικών, δημοσιογράφων ή ακτιβιστών, κάνοντας μόνο του αναρτήσεις με βάση λέξεις-κλειδιά που εισάγει στο σύστημα ο χρήστης.
Θετικά: Πολυετής εμπειρία που ξεκινά με επιθέσεις εναντίον του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα το 2012 μέχρι το δημοψήφισμα στην Καταλονία.
Αρνητικά: Ελλιπή μέτρα ασφαλείας που επέτρεψαν σε δημοσιογράφους να παρεισφρήσουν στις επιχειρήσεις της.

Black Cube ★★★★☆
Ισως η παλαιότερη και πιο «σκληρή» από τις ισραηλινές εταιρείες του κλάδου, κινείται όχι μόνο στον χώρο του διαδικτύου αλλά και σε πιο παραδοσιακές τεχνικές κατασκοπείας και εκβιασμών. Τα μέλη της, που προέρχονται από τις τάξεις μυστικών υπηρεσιών όπως η Μοσάντ, έχουν κατηγορηθεί μεταξύ άλλων για προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα της Ρουμάνας εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι αλλά και συνεργατών του Μπαράκ Ομπάμα που εργάζονταν στη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Την Black Cube είχε επιλέξει και ο καταδικασμένος βιαστής Χάρβεϊ Γουάινστιν για να διαβάλλει τα θύματά του, ύστερα από πρόταση του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ, Εχούντ Μπαράκ – που όπως αποκαλύφθηκε αργότερα χρησιμοποιούσε τη σχέση του με τον μαστροπό και παιδοβιαστή Τζέφρι Έπστιν για να προωθεί τέτοιου είδους ισραηλινές επιχειρήσεις.
Η Black Cube επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο ύστερα από την αποκάλυψη ότι στόχευε τον πρωθυπουργό της Σλοβενίας, Ρόμπερτ Γκολόμπ, πριν από τις εκλογές.
Θετικά: Κινούμενη και εκτός διαδικτύου, παραπέμπει στις παλιές καλές εποχές των μυστικών υπηρεσιών και του παραδοσιακού παρακράτους.
Αρνητικά: Καθώς το όνομά της έχει συνδεθεί με βιαστές και μαστροπούς, δεν προτείνεται για εκστρατείες pink washing και όσους κινούνται στον χώρο του φιλελεύθερου, δικαιωματικού σιωνισμού.
Perception (δεν υπάρχουν αρκετές κριτικές)
Πρόκειται για την εταιρεία «δημοσίων σχέσεων» που σύμφωνα με τη Haaretz επέλεξε η Νέα Δημοκρατία πριν από τις εκλογές του 2022, με παρότρυνση και μεσολάβηση του Ισραηλινού προέδρου Χέρτζογκ.
Αν και υπάρχουν αναλογικά οι λιγότερες πληροφορίες για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί (ίσως και ως αποτέλεσμα της άρνησης των ελληνικών ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης να ερευνήσουν την υπόθεση), γνωρίζουμε αρκετά για τον βίο και την πολιτεία των δημιουργών της εταιρείας. Κομβικό ρόλο στην Perception παίζει ο Ισραελ «Σρούλικ» Άινχορν, σύμβουλος του Σέρβου προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς και πρώην στενός συνεργάτης του Νετανιάχου. Ο Άινχορν καταζητείται στο Ισραήλ για το σκάνδαλο διαρροής απόρρητων ισραηλινών εγγράφων του 2024, καθώς και για την υπόθεση Qatar-gate. Τον Φεβρουάριο του 2025 κατηγορήθηκε μαζί με άλλους για παρενόχληση του Σλόμο Φίλμπερ, βασικού μάρτυρα στη δίκη του Νετανιάχου για διαφθορά, γνωστή ως Υπόθεση 4000.
Θετικά: Δοκιμασμένη στην ελληνική πραγματικότητα από τη Ν.Δ. Προτείνεται η χρήση της σε συνδυασμό με ισραηλινές εφαρμογές υποκλοπών όπως το Predator.
Αρνητικά: Εχουν εκδοθεί διεθνή εντάλματα σύλληψης για στελέχη της και τους πολιτικούς μέντορές τους, γεγονός που ίσως επηρεάσει αρνητικά ορισμένους πελάτες.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας


Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.

Νίκος Μπογιόπουλος

Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.
Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις…
Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.
Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.
Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”.
Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά.
Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας.
Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν – στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής – αυτοί λένε ότι επί χούντας ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι!
Η αναίδειά τους συνιστά μια ακόμα έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.
Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”…
Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: Από τότε που υπάρχει κράτος νεοελληνικό έχουν περάσει καμιά διακοσαριά πρωθυπουργοί. Όταν το όνομα του ΞΑΡΧΑΚΟΥ θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων και όσο υπάρχει Ελλάδα γραμμένο με κεφαλαία στην ιστορία αυτού του τόπου, το όνομα του Μητσοτάκη (να ο ιστορικός του μέλλοντος που λέγαμε παραπάνω) θα είναι πεταμένο μαζί με των ομοίων του εκεί, σε κάποια υποσημείωση της Ιστορίας.

Πώς τα δισεκατομμύρια του Bill Gates διαμορφώνουν την ιατρική έρευνα στις ΗΠΑ


Αυτό που είδα, το οποίο στην πραγματικότητα, νομίζω, εκτείνεται μέχρι σήμερα, είναι μια πλήρης συγχώνευση των NIH και του Gates. Και δεν το έχω ξαναδεί αυτό γραμμένο πουθενά

γραφει ο Paul D. Thacker

Ο Bill Gates είναι εδώ και καιρό ένας από τους πιο αξιοθαύμαστους ανθρώπους στον κόσμο, ειδικά από τότε που παραιτήθηκε από τη θέση του στη διοίκηση της Microsoft για να αφιερώσει τον εαυτό του και μεγάλο μέρος της περιουσίας του στη φιλανθρωπία. Ωστόσο, αυτή η φήμη έχει αμαυρωθεί πρόσφατα, από τις αποκαλύψεις για τη στενή σχέση του δισεκατομμυριούχου με τον σεξουαλικό παραβάτη Jeffrey Epstein, και από τις αποκαλύψεις για τις δικές του περιπετειώδεις σχέσεις με γυναίκες.
Την παραμονή της ιδιωτικής κατάθεσης του Gates στο Κογκρέσο στις αρχές Ιουνίου, μια σειρά από ομοσπονδιακά έγγραφα πληροφοριοδοτών που δόθηκαν στο RealClearInvestigations επανέφεραν τα ερωτήματα σχετικά με το πώς τα χρήματα του Gates αγόρασαν αυτό που οι επικριτές του παραπονιούνται ότι αποτελεί μια δυσμενής επιρροή στην κυβερνητική πολιτική υγείας των ΗΠΑ.
Για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα, το κύριο όχημα εξουσίας του, το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates, έχει δωρίσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) των ΗΠΑ, επιτρέποντας στον Gates να διαμορφώνει την κατεύθυνση της στρατηγικής υγείας της χώρας με τρόπους που έχουν ωφελήσει τις δικές του προτεραιότητες και τους δικούς του σκοπούς, ενώ παράλληλα βελτιώνει την εικόνα του ως παγκόσμιου φιλάνθρωπου.
Σε μια εποχή αυξανόμενης ανησυχίας για τη δύναμη των δισεκατομμυριούχων, οι προσπάθειες του Gates ξεχωρίζουν. Αντί να ασκεί πιέσεις σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες για συγκεκριμένες πολιτικές, ο Gates αξιοποίησε τον πλούτο του για να εργαστεί εντός της αμερικανικής κυβέρνησης, συνεργαζόμενος με υψηλόβαθμους αξιωματούχους των NIH για να κατευθύνει τη χρηματοδότηση της έρευνας από τους φορολογούμενους και να σχεδιάσει επιστημονικές πολιτικές για διάφορα ομοσπονδιακά προγράμματα.
Το χρηματοκιβώτιο αρκετών δεκάδων email και εγγράφων, που δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά από έναν πληροφοριοδότη των NIH, ενισχύει προηγούμενες αναφορές που περιέγραφαν λεπτομερώς την εκτεταμένη επιρροή του Gates στην αμερικανική βιοϊατρική έρευνα. Κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της πανδημίας COVID, η Kate Elder, ανώτερη σύμβουλος πολιτικής εμβολίων για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, παραπονέθηκε στο Politico: «Τι κάνει τον Bill Gates κατάλληλο να παρέχει συμβουλές και να συμβουλεύει την κυβέρνηση των ΗΠΑ σχετικά με το πού πρέπει να επενδύσουν τους τεράστιους πόρους;»
Τα email και τα εσωτερικά σχέδια, για παράδειγμα, δείχνουν ότι τα NIH, ο μεγαλύτερος χρηματοδότης βιοϊατρικής έρευνας στον κόσμο, έδωσε στο Ίδρυμα Gates την πρώτη έγκριση-χρέωση για τη δημιουργία κοινών εργαστηρίων, ενώ και η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε ομοσπονδιακή ιδιοκτησία.
Το Ίδρυμα Gates δεν απάντησε σε επανειλημμένα αιτήματα για σχολιασμό από το RealClearInvestigations. Τα NIH αρνήθηκαν επίσης να σχολιάσουν.

Μόχλευση επενδύσεων
Όπως οι περισσότερες φιλανθρωπικές οργανώσεις, το Ίδρυμα Gates προσπαθεί να αυξήσει το κληροδότημά του μέσω επενδύσεων. Ορισμένες από αυτές τις προσπάθειες, ιδίως το μερίδιό του σε εταιρείες εμβολίων, θολώνουν τα όρια μεταξύ της επιδίωξης κέρδους και της αποστολής του ιδρύματος να αναπτύσσει και να παρέχει εμβόλια σε όλο τον κόσμο.
Αυτή η συμβιωτική σχέση μεταξύ καπιταλισμού και φιλανθρωπίας ωφελεί επίσης τον Gates, του οποίου η δύναμη και η θέση εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος των περιουσιακών στοιχείων του ιδρύματός του. Πριν από την πανδημία, το περιοδικό The Nation ανέφερε ότι το Ίδρυμα Gates είχε μερίδιο 40 εκατομμυρίων δολαρίων στην CureVac – δεν επρόκειτο για επιχορήγηση αλλά για επένδυση. Η CureVac ήταν μία από τις πολλές εταιρείες στις οποίες αγόρασε μετοχές ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός και οι οποίες εργάζονταν σε εμβόλια και θεραπείες COVID.
Γύρω στην ίδια περίοδο, το Ίδρυμα Gates ανακοίνωσε ότι είχε αρχίσει να «μοχλεύει ένα μέρος του Στρατηγικού Επενδυτικού του Ταμείου ύψους 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων» για να προωθήσει το έργο του μη κερδοσκοπικού οργανισμού όσον αφορά την COVID.
Το Ίδρυμα Gates μετέτρεψε επίσης μια επένδυση 55 εκατομμυρίων δολαρίων στην BioNTech, συνεργαζόμενη εταιρεία της Pfizer για το εμβόλιο κατά της COVID, σε πάνω από 550 εκατομμύρια δολάρια, όταν πούλησε μετοχές μερικά χρόνια αργότερα, μετά την κυκλοφορία του εμβολίου στην αγορά.
Το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates ιδρύθηκε το 2000 με αρχική δωρεά 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων και κύριο στόχο τη μείωση των παγκόσμιων ανισοτήτων στην υγεία.
Αντί να εργάζεται αποκλειστικά μέσω μη κυβερνητικών οργανισμών, το Ίδρυμα Gates άρχισε να συνεισφέρει στα NIH μέσω του μη κερδοσκοπικού οργανισμού του οργανισμού, του Ιδρύματος για τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (FNIH). Το Κογκρέσο δημιούργησε το FNIH το 1990 ως τείχος προστασίας μεταξύ των αξιωματούχων του NIH και των εξωτερικών δωρητών που επιδιώκουν να επηρεάσουν την ομοσπονδιακή έρευνα.
Ωστόσο, αυτό το τείχος προστασίας δεν είναι ακλόνητο.
Το 2018, για παράδειγμα, αξιωματούχοι των NIH, χρηματοδοτούμενοι από εταιρείες μπύρας και ποτών μέσω επιχορήγησης από το FNIH, ήταν σε συχνή επαφή με τη βιομηχανία αλκοόλ, ενώ σχεδίαζαν μια μελέτη που φαινόταν προκαθορισμένη να βρει τα οφέλη του αλκοόλ, αλλά όχι πιθανές βλάβες, όπως ο καρκίνος. Το 2018, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) απέρριψαν επίσης χρηματοδότηση από φαρμακευτικές εταιρείες για την υποστήριξη ενός προτεινόμενου ερευνητικού προγράμματος ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων για την ανακάλυψη εναλλακτικών λύσεων για τα οπιοειδή και θεραπειών εξάρτησης. Όπως και τα κεφάλαια για το αλκοόλ, έτσι και αυτά τα χρήματα των φαρμακευτικών εταιρειών θα είχαν διοχετευτεί μέσω του FNIH.

Μεγάλες επιχορηγήσεις προς την κυβέρνηση
Το 2003, το Ίδρυμα Gates δώρισε 200 εκατομμύρια δολάρια στο FNIH για τη χρηματοδότηση επιστημονικών προγραμμάτων των NIH, ένα πρωτοφανές ποσό. Ερευνητές του Πανεπιστημίου Rice προειδοποίησαν το 2008 ότι αυτά τα χρήματα του Gates μετατόπιζαν τις επιστημονικές προτεραιότητες των NIH, παρόλο που τα χρήματα διοχετεύονταν μέσω του FNIH. Ενώ το FNIH εισπράττει και διαχειρίζεται τα χρήματα του Gates, είπαν, το επιστημονικό συμβούλιο του Ιδρύματος Gates τελικά «επιβλέπει και επιλέγει τα έργα που θα χρηματοδοτηθούν» στα NIH.
Αφού ο Gates έδωσε μια διάλεξη στα NIH το 2013, έγγραφα δείχνουν ότι ο οργανισμός άρχισε να φιλοξενεί Εργαστήρια Gates-NIH, συγχρονίζοντας τελικά τα ομοσπονδιακά ερευνητικά προγράμματα με τον Gates, ώστε να περιλαμβάνει τον συντονισμό της χρηματοδότησης επιχορηγήσεων και των επιστημονικών πολιτικών σε 10 προγράμματα των NIH.
«Ο Bill Gates, μαζί με τα NIH, το Wellcome Trust, ήταν καρτέλ», δήλωσε στο RealClearInvestigations ο πληροφοριοδότης, πρώην αξιωματούχος των NIH που ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Πρόκειται για ένα κίνημα παγκοσμιοποίησης. Και αυτό είναι κάτι που δεν νομίζω ότι το κοινό γνωρίζει».
Το Ίδρυμα Gates πραγματοποίησε τη δεύτερη ετήσια συνάντησή του με τα NIH τον Ιούλιο του 2015, με τις δύο πλευρές να προτείνουν νέους τομείς ομαδικής εργασίας και αργότερα να συμφωνούν να συνεργαστούν σε πολιτικές χρηματοδότησης και έρευνας για την παγκόσμια υγεία. Ένας τομέας επικάλυψης ήταν τα κρούσματα Έμπολα στη Δυτική Αφρική. Για να ευθυγραμμίσει την έρευνα του Ιδρύματος Gates για τον Έμπολα με την ομοσπονδιακή υπηρεσία, ο Gates διοχέτευσε χρήματα μέσω του FNIH, ώστε οι υπάλληλοι των NIH να μπορέσουν να προσλάβουν την εταιρεία συμβούλων McKinsey.
Σύμφωνα με την περίληψη του εργαστηρίου του 2015 των NIH, η μελέτη της McKinsey στον τομέα του Έμπολα βρήκε 20 θεραπευτικές ουσίες, οκτώ διαγνωστικά και οκτώ διαφορετικά εμβόλια, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα εμβόλια της Merck και της GSK ήταν τα πιο προηγμένα.
Σε κανένα σημείο των αρκετών δεκάδων email και εγγράφων που δόθηκαν στο RealClearInvestigations, οι αξιωματούχοι του NIH δεν φάνηκαν να εκφράζουν ανησυχίες σχετικά με συγκρούσεις συμφερόντων αναφορικά με την εργασία τους με τον Gates, ούτε για την πρόσληψη της McKinsey για τη διαμόρφωση ομοσπονδιακών πολιτικών έρευνας και ανάπτυξης. Η McKinsey είναι μια παγκόσμια εταιρεία συμβούλων, στους πελάτες της οποίας περιλαμβάνονται δεκάδες ξένες κυβερνήσεις και μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο.
Οι Δημοκρατικοί της Βουλής δημοσίευσαν μια έρευνα του Απριλίου 2022 που κατέγραφε τις συγκρούσεις συμφερόντων της McKinsey κατά τη διάρκεια της επιδημίας οπιοειδών που σκότωσε δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς, διαπιστώνοντας ότι η McKinsey παρείχε συμβουλευτικές συμβουλές τόσο στην Purdue Pharma όσο και στον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) από το 2008 έως το 2019.
Σε ένα παράδειγμα, η έκθεση έφερε στο φως email με υπαλλήλους της McKinsey να συγχαίρουν τους εαυτούς τους για την επιρροή τους σε μια ομιλία του τότε Επιτρόπου του FDA, Dr. Scott Gottlieb, σχετικά με την ασφάλεια των οπιοειδών το 2018.
Όταν το Κογκρέσο έφερε ενώπιον των καμερών τον διευθύνοντα σύμβουλο της McKinsey, Bob Sternfels, κατά τη διάρκεια δημόσιας ακρόασης το 2022, ισχυρίστηκε ότι η εταιρεία του δεν είχε σύγκρουση συμφερόντων όταν παρείχε ταυτόχρονες συμβουλές τόσο στον κατασκευαστή του OxyContin όσο και στην κυβερνητική υπηρεσία που ρύθμιζε το OxyContin. Δύο χρόνια αργότερα, η McKinsey πλήρωσε πρόστιμο 650 εκατομμυρίων δολαρίων για να επιλύσει μια ποινική και αστική έρευνα σχετικά με το συμβουλευτικό έργο της εταιρείας με την Purdue Pharma.
«Τα NIH και το BMGF (Ίδρυμα Gates) έχουν μακρά ιστορία αλληλεπίδρασης, ιδιαίτερα όσον αφορά τα εμβόλια και τα φάρμακα», ανέφερε η περίληψη των NIH για τη συνάντηση Gates-NIH του 2015.
Ένας μακροχρόνιος αξιωματούχος των NIH δήλωσε ότι η ηγεσία του οργανισμού αρχικά κράτησε τον Gates σε απόσταση αναπνοής, αλλά τελικά ενέδωσε. «Ήταν πολύ καχύποπτοι στην αρχή», είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί. «Αλλά ξεκίνησαν τη συνεργασία γιατί ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο!»
Ο αξιωματούχος των NIH πρόσθεσε: «Αυτό που είδα, το οποίο στην πραγματικότητα, νομίζω, εκτείνεται μέχρι σήμερα, είναι μια πλήρης συγχώνευση των NIH και του Gates. Και δεν το έχω ξαναδεί αυτό γραμμένο πουθενά. Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι συνειδητοποιούν αυτή την απίστευτη συμβιωτική σχέση».

Έρχεται ο Bill Gates!
Ο Bill Gates πρόσθεσε λίγη από τη λάμψη του στη σειρά εργαστηρίων Gates-NIH όταν έκανε την πρώτη του προσωπική εμφάνιση σε συνάντηση του Απριλίου 2016. Στο πλαίσιο του σχολαστικού σχεδιασμού της εκδήλωσης, ο Διευθυντής του NIH, Francis Collins, πραγματοποίησε μια τηλεδιάσκεψη 45 λεπτών 10 ημέρες πριν από την ολοκλήρωση των λεπτομερειών της συνάντησης με τον Trevor Mundel, πρώην στέλεχος φαρμακευτικής εταιρείας υπεύθυνο για την παγκόσμια υγεία στο Ίδρυμα Gates.
Σύμφωνα με μια λίστα βασικών «ορόσημων και επιτευγμάτων» που στάλθηκε τότε στον Collins, το Ίδρυμα Gates ήταν εκείνη την περίοδο σταθερά συνδεδεμένο με το οικοσύστημα των NIH, ώστε να περιλαμβάνει διπλά εργαστήρια, κοινές κλινικές δοκιμές, συνδυασμένες ερευνητικές πολιτικές και συνεργατικές προσπάθειες χρηματοδότησης. Για παράδειγμα, το προσωπικό των NIH και οι υπάλληλοι του Gates συνεργάστηκαν σε κλινικές δοκιμές για τη θεραπεία της φυματίωσης στην Αφρική. Τόσο ο Gates όσο και οι υπάλληλοι των NIH ξεκίνησαν επίσης μια κοινή μελέτη για τη φυματίωση με την υποστήριξη του Κινεζικού Υπουργείου Επιστήμης και Τεχνολογίας.
Το βράδυ πριν από τη συνάντηση, τα NIH διοργάνωσαν δεξίωση και δείπνο με catering, που πληρώθηκε από το FNIH, για σχεδόν δύο δωδεκάδες στελέχη του Gates στο Cloisters Mansion, ένα ιστορικό, πέτρινο κάστρο στο αγροτικό Maryland, όπου ο ηθοποιός Will Smith παντρεύτηκε την ηθοποιό Jada Pinkett.
Emails δείχνουν ότι τα NIH συνέχισαν να σπεύδουν εκείνο το βράδυ προκειμένου να περιορίσουν την άφιξη άλλων συμμετεχόντων, στους οποίους περιλαμβάνονταν αξιωματούχοι του Obama στο Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών και ο Επίτροπος της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων, Robert Califf.
Για να προσφέρουν στον Bill Gates μια πολυτελή εμπειρία, το προσωπικό των NIH ετοίμασε ένα λεπτό προς λεπτό πρόγραμμα για την άφιξη του Gates και της συνοδείας του το επόμενο πρωί.


Η ασφάλεια των NIH διατάχθηκε να υποδεχτεί τον Bill στην είσοδο της εγκατάστασης και στη συνέχεια να συνοδεύσει την τριπλή συνοδεία του δισεκατομμυριούχου στο τελευταίο μισό μίλι σε ένα από τα κύρια ερευνητικά κέντρα, όπου ο Διευθυντής περίμενε. Αυτός ο σεβασμός στην εξουσία, είπε τηλεφωνικά ένας ανώτερος αξιωματούχος του Trump όταν διάβασε το πρόγραμμα του Collins, συνήθως προορίζεται για τον πρόεδρο, την πρώτη κυρία ή τους επισκέπτες αξιωματούχους του κράτους.
«Ο Dr. Collins θα συναντήσει τον Bill Gates αφού βγει από το αυτοκίνητο και μπει μέσα στο κτίριο», έγραφε το πρόγραμμα. Αφού πόζαρε για μια φωτογραφία, ο Collins κλήθηκε να συνοδεύσει τον δισεκατομμυριούχο στην κεντρική αίθουσα και να καλωσορίσει το κοινό για τον Gates.
Η ημερήσια διάταξη δείχνει ότι ο Collins και ο Trevor Mundel του Ιδρύματος Gates έκαναν μια κοινή εισαγωγή πριν αποχωρήσουν για την εναρκτήρια ομιλία του Bill Gates. Με συντονιστή τον Dr. Anthony Fauci, τον άνθρωπο που αργότερα θα ηγούνταν της ιατρικής αντίδρασης των ΗΠΑ στην COVID, το πρώτο πάνελ περιελάμβανε ένα μείγμα στελεχών των NIH και του Gates που συζήτησαν μικροβιακές επιδημίες και συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα για την ανάπτυξη εμβολίων πρόληψης πανδημιών.
Στη συνέχεια, ο Collins συντόνισε ένα πάνελ με θέμα «Έρευνα για τις Μηχανικές Γονιδιακές Μεταδόσεις και τον Έλεγχο Νοσημάτων που Μεταδίδονται με Φορείς: Κατάσταση και Επόμενη Κατεύθυνση».
Η τεχνολογία γονιδιακής μετακίνησης περιλαμβάνει την εισαγωγή συγκεκριμένων γενετικών χαρακτηριστικών για ταχεία εξάπλωση σε έναν πληθυσμό. Ο Gates είναι από καιρό λάτρης των γονιδιακών μεταδόσεων για τον έλεγχο των κουνουπιών, αλλά η τεχνολογία είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, καθώς θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει τα είδη σε εξαφάνιση και να αλλάξει αμετάκλητα τα οικοσυστήματα. Το επιστημονικό πρόγραμμα των NIH για τον έλεγχο των κουνουπιών με γενετική τεχνολογία προφανώς ξεκίνησε με αρχική χρηματοδότηση από τον Gates το 2003.
Ξεκινώντας το 2012, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που χρηματοδοτείται από τον Bill Gates και ονομάζεται Target Malaria, ξεκίνησε μια μελέτη τεχνολογίας γονιδιακής κίνησης για την εξάλειψη των κουνουπιών που μεταδίδουν την ελονοσία στην Μπουρκίνα Φάσο. Τον περασμένο Αύγουστο, η κυβέρνηση της Μπουρκίνα Φάσο ανέστειλε το έργο του Target Malaria λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια και ανησυχιών για την υπερβολική επιρροή του Bill Gates στην κυριαρχία της χώρας.
Ο Gates έμεινε μόνο το πρωί της συνάντησης του 2016 και έφυγε πριν από το μεσημεριανό γεύμα.
«Ο Bill Gates συνοδεύεται, από τον Dr. Collins, έξω από το κτίριο μέσω του ίδιου διαδρόμου από τον οποίο μπήκε», αναφέρει το πρόγραμμα του Collins. «Η ασφάλεια των NIH συνοδεύει τον κ. Gates και το προσωπικό στην πύλη εξόδου».
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με μια ανασκόπηση των επόμενων βημάτων, με επικεφαλής τον Collins και ένα στέλεχος του Gates.
Αργότερα εκείνο το έτος, το FNIH τίμησε το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates και την Pfizer με ένα βραβείο για την υποστήριξη της αποστολής των NIH. Ο Gates αναγνωρίστηκε για δωρεές 413 εκατομμυρίων δολαρίων και η Pfizer για 73 εκατομμύρια δολάρια. Σε δελτίο τύπου που ανακοίνωσε την τιμή, τα NIH ανέφεραν: «Οι δωρεές τους δημιούργησαν ακρογωνιαίους λίθους προγράμματα και άνοιξαν το δρόμο για τις συνεργασίες μας με κυριολεκτικά εκατοντάδες άλλους οργανισμούς αφιερωμένους στην προώθηση της βιοϊατρικής έρευνας παγκοσμίως».
Το FNIH συνεχίζει να διατηρεί στενούς δεσμούς με φαρμακευτικά συμφέροντα, έναν σημαντικό χρηματοδότη των NIH. Η νυν Διευθύνουσα Σύμβουλος, Julie Gerberding, ανέλαβε το FNIH κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID, έχοντας προηγουμένως διατελέσει Πρόεδρος της Merck Vaccines.

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026

Αρης Χατζηστεφάνου: Γιατί το AI παράγει πάντα δεξιά προπαγάνδα

 

ΥΓ του blog: ......αν ο προοδευτισμός και οι δημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις στην Αμερική και στην Δύση γενικότερα είναι αυτές που περιγράφει ο αναλυτής, δηλαδή οι ελίτ του χρήματος, οι πανηγυριστές της αγοράς και οι νεοφιλελεύθεροι σοσιαλίζοντες που ουσιαστικά είναι οι αρνητές και παραχαράκτες της παγκόσμιας ιστορίας των εργατικών και ταξικών σοσιαλιστικών ιδεών και κινημάτων των δύο τελευταίων αιώνων τότε η νύχτα του καθολικού δυσώδους ολοκληρωτισμού δεν έρχεται είναι παρούσα... Δεν είναι  το AI που παράγει δεξιά προπαγάνδα, αλλά η αριστερά που έχασε τον μπούσουλα και την πυξίδα…..

«Η σύντομη ζωή των προγόνων μας» της Βισουάβα Σιμπόρσκα

Η σύντομη ζωή των προγόνων μας

Δεν ήταν πολλοί αυτοί που έφταναν τα τριάντα.
Στα γεράματα προνόμιο είχαν οι πέτρες και τα δέντρα.
Η παιδική ηλικία διαρκούσε όσο αυτή των κουταβιών του λύκου.
Έπρεπε να βιάζεσαι, να προλάβεις να ζήσεις
πριν βασιλέψει ο ήλιος,
πριν πέσει το πρώτο χιόνι.
Δεκατριάχρονες γεννήτειρες παιδιών,
τετράχρονοι ιχνηλάτες φωλιών πουλιών στις καλαμιές,
εικοσάχρονοι οδηγοί κυνηγιού —
πριν από λίγο ακόμα δεν υπήρχαν και ήδη δεν υπάρχουν.
Τα άκρα του απείρου συνενώνονταν γρήγορα.
Οι μάγισσες μασούσαν ξόρκια
με όλα τα δόντια της νιότης τους ακόμα.
Μπροστά στα μάτια του πατέρα ανδρωνόταν ο γιος.
Μπροστά στις κόγχες των ματιών του παππού γεννιόταν ο εγγονός.
Εξάλλου τα χρόνια τους δεν τα μετρούσαν.
Μετρούσαν τα δίχτυα, τα σκεύη, τις καλύβες, τα πελέκια.
Ο χρόνος, τόσος γενναιόδωρος για οποιοδήποτε αστέρι στον ουρανό,
προς αυτούς άπλωνε σχεδόν άδειο χέρι
και γρήγορα το μάζευε, σαν να το μετάνιωνε.
Ένα βήμα ακόμη, δυο βήματα
κατά μήκος του στραφταλίζοντος ποταμού
που πηγάζει απ’ το σκοτάδι και στο σκοτάδι βυθίζεται.
Δεν υπήρχε στιγμή για χάσιμο,
ούτε ερωτήσεις για αναβολή ούτε και καθυστερημένες αποκαλύψεις υπήρχαν,
εκτός αν είχαν προλάβει να τις βιώσουν νωρίτερα
Η σοφία δεν μπορούσε να περιμένει τα γκρίζα μαλλιά.
Έπρεπε να βλέπει καθαρά προτού χυθεί άπλετο φως
και ν’ ακούει κάθε φωνή προτού αυτή ηχήσει.
Το καλό και το κακό —
λίγα ήξεραν γι’ αυτά, κι όμως τα πάντα:
όταν το κακό θριαμβεύει, το καλό κρύβεται·
όταν το καλό φανερώνεται, το κακό καιροφυλακτεί.
Κανένα απ’ τα δύο δεν μπορεί να καταβληθεί,
ούτε να απομακρυνθεί σε απόσταση χωρίς επιστροφή.
Γι’ αυτό όπου χαρά, εκεί και πρόσμειξη με τον τρόμο,
όπου απόγνωση, εκεί ποτέ δίχως κρυφή ελπίδα.
Η ζωή, όσο πολύ και να διαρκεί, πάντα θα είναι σύντομη.
Πάρα πολύ σύντομη για να της προστεθεί οτιδήποτε άλλο.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Πολωνή Βισουάβα Σιμπόρσκα, υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες που αναδείχθηκαν στην Ευρώπη, κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. Εκτός από ποιήματα, έγραψε δοκίμια και έκανε μεταφράσεις. Γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1923 στο Κούρνικ του Πόζναν, αλλά η πόλη με την οποία συνδέθηκε μια ολόκληρη ζωή ήταν η Κρακοβία, όπου πέθανε το Φεβρουάριο του 2020. Σπούδασε φιλολογία, μετά τη λήξη του β’ παγκόσμιου πολέμου και στη συνέχεια κοινωνιολογία, όμως, αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές της για βιοποριστικούς λόγους. Εργάστηκε σε διάφορα έντυπα και δημοσίευσε, μεταξύ των άλλων, χρονογραφήματα και δοκίμια. Η δημιουργική της πορεία άρχισε, ουσιαστικά, από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Το 1996 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Έργα της – Ποιητικές συλλογές: Γι’ αυτό ζούμε (1952), Ερωτήσεις που θέτεις στον εαυτό σου (1954), Το κάλεσμα στον Γέτι (1957), Αλάτι (1962), Χίλιες δυο χαρές (1967), Παν ενδεχόμενο (1972), Μεγάλος αριθμός (1976), Άνθρωποι στη γέφυρα (1986), Τέλος και αρχή (1993), Στιγμή (2002), Άνω και κάτω τελεία (2005), Εδώ (2009), Αρκετά (2012).
Το ποίημα “Η σύντομη ζωή των προγόνων μας” της Βισουάβα Σιμπόρσκα, είναι από την ποιητική συλλογή “Άνθρωποι στη γέφυρα” (1986) και εμπεριέχεται στο βιβλίο “Η ζωή εδώ και τώρα” (εκδόσεις Καστανιώτη — 2021), με ποιήματα απ’ όλες τις συλλογές της Βισουάβα Σιμπόρσκα, σε επιλογή και μετάφραση της Μπεάτα Ζουλκιέβιτς – Σιακαντάρη.

Όταν ο Αντώνης Σαμαράς “παίζει μπάλα” και ο Μητσοτάκης …τάβλι


Η πολιτική, ειδικά σε περιόδους έντονης κυοφορίας και παρασκηνιακών διεργασιών, δεν κρίνεται μόνο από τις επίσημες ανακοινώσεις, αλλά κυρίως από τη γλώσσα του σώματος και το timing των δημοσίων εμφανίσεων.

του Βασίλη Ταλαμαγκα

Η πρόσφατη συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με την Πρέσβειρα των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας κίνησης που, ενώ ενδύεται τον μανδύα της θεσμικής αβροφροσύνης, στην πραγματικότητα εκπέμπει ισχυρά σήματα προς πολλαπλούς αποδέκτες.
Με τις φήμες για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχηματισμού στα δεξιά του πολιτικού φάσματος να φουντώνουν καθημερινά, η φωτογραφία των δύο προσωπικοτήτων και η δημόσια ανάρτηση στο «Χ» λειτούργησαν ως ένας πολιτικός καταλύτης, αποδεικνύοντας ότι μια εικόνα μπορεί πράγματι να συμπυκνώσει μηνύματα χιλιάδων λέξεων. Η Ουάσινγκτον, μέσω της εκπροσώπου της, επέλεξε να δείξει ξεκάθαρα ότι οι δίαυλοι με τον πρώην Πρωθυπουργό παραμένουν όχι απλώς ανοιχτοί, αλλά και εξαιρετικά ενεργοί, αναγνωρίζοντας το ειδικό βάρος και την επιρροή που συνεχίζει να ασκεί στο εγχώριο και διεθνές στερέωμα.

Ο Κυριακός Μητσοτάκης έπαιξε τάβλι στην Καλλιθέα

Αυτή η διπλωματική κινητικότητα έρχεται σε μια στιγμή που το πολιτικό σκηνικό μοιάζει να αναζητά νέες ισορροπίες και οι συζητήσεις για το μέλλον της παράταξης έχουν ανάψει για τα καλά.
Ο Μεσσήνιος πολιτικός, με τη μακρά διαδρομή και τη δεδομένη ιδεολογική του συνέπεια, δεν είναι ένας τυχαίος συνομιλητής για την αμερικανική πλευρά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τις ισχυρές προσβάσεις του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αντώνης Σαμαράς διατηρεί μια πολύ στενή, προσωπική σχέση ετών με τον ομογενή μεγιστάνα Τζον Κατσιματίδη, έναν άνθρωπο που θεωρείται από τους πλέον στενούς εξ απορρήτων επιχειρηματίες του Ντόναλντ Τραμπ.
Αυτή η απευθείας γραμμή με τον σκληρό πυρήνα της αμερικανικής ηγεσίας προσδίδει στον πρώην Πρωθυπουργό ένα ξεχωριστό στρατηγικό πλεονέκτημα, ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι γεωπολιτικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο απαιτούν καθαρές θέσεις και έμπειρους χειρισμούς.
Η ανάδειξη της συνάντησης από την ίδια την Πρέσβειρα δείχνει ότι η αμερικανική διπλωματία επιθυμεί να έχει σφαιρική και βαθιά εικόνα των πραγμάτων, συνομιλώντας με πρόσωπα που διαμορφώνουν τάσεις και διαθέτουν συμπαγές ακροατήριο.
Για τους προσεκτικούς αναλυτές, το τετ-α-τετ αυτό δεν ήταν μια απλή ανταλλαγή απόψεων για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, αλλά μια έμμεση επιβεβαίωση ότι ο Αντώνης Σαμαράς παραμένει ένας παίκτης κλειδί για τις επόμενες μέρες, η γνώμη και οι αποφάσεις του οποίου θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές εξελίξεις και τις αναδιατάξεις που κυοφορούνται.
Πηγή: fantomas.gr

Δικομματισμός Α.Ε.

του Απόστολου Αποστόλου

Υπάρχει μια παλιά αλήθεια στην πολιτική, που λέει ότι οι ισχυροί δεν φοβούνται την εναλλαγή των κυβερνήσεων, αλλά φοβούνται την εναλλαγή των κανόνων. Και αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί ένα σημαντικό τμήμα του εγχώριου οικονομικού κατεστημένου δείχνει διαχρονικά να αισθάνεται πιο άνετα μέσα σε ένα σταθερό δικομματικό σύστημα, παρά απέναντι σε νέες πολιτικές δυνάμεις, που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τις ισορροπίες.
Στην Ελλάδα, η σχέση μεταξύ πολιτικής και οικονομικής εξουσίας υπήρξε πάντοτε ιδιαίτερα στενή. Μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, τραπεζικά συμφέροντα, κατασκευαστικές εταιρείες, ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης και διάφορα κέντρα επιρροής έμαθαν επί δεκαετίες να λειτουργούν μέσα σε ένα περιβάλλον, όπου οι πολιτικοί συσχετισμοί ήταν λίγο-πολύ γνωστοί. Οι κυβερνήσεις άλλαζαν, τα πρόσωπα εναλλάσσονταν, οι σημαίες διαφοροποιούνταν, αλλά οι βασικές δομές εξουσίας παρέμεναν σχεδόν ανέπαφες.
Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που εμφανίζεται μια πολιτική δύναμη έξω από το καθιερωμένο πλαίσιο, το σύστημα αντιδρά με δυσανάλογη ένταση. Η αβεβαιότητα αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό των οργανωμένων συμφερόντων. Ένας νέος παίκτης μπορεί να αμφισβητήσει προνόμια, να μεταβάλει ισορροπίες, να δημιουργήσει απρόβλεπτες κοινωνικές συμμαχίες. Αντίθετα, δύο μεγάλοι αντίπαλοι, που γνωρίζονται καλά μεταξύ τους, προσφέρουν ασφάλεια. Ακόμη κι όταν συγκρούονται δημόσια, γνωρίζουν τα όρια του παιχνιδιού.
Κάπως έτσι, το δικομματικό σύστημα μοιάζει με μια παράσταση που αλλάζει πρωταγωνιστές αλλά διατηρεί το ίδιο σκηνικό. Οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εκδοχές διακυβέρνησης, όμως το πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι κρίσιμες αποφάσεις σπάνια μεταβάλλεται ουσιαστικά. Οι οικονομικές ελίτ δεν ενδιαφέρονται απαραίτητα για το ποιος θα βγει νικητής, γιατί τις ενδιαφέρει να γνωρίζουν ότι όποιος και αν νικήσει δεν θα ανατρέψει το οικοδόμημα μέσα στο οποίο έχουν μάθει να λειτουργούν.
Η περίπτωση Τσίπρα
Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα είναι χαρακτηριστική. Το μιντιακό σύστημα “μποστάρει” με κάθε τρόπο το κόμμα “ΕΛΑΣ”, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποτελεί πλέον τον απρόβλεπτο ηγέτη του 2015. Αντίθετα, θεωρείται ένας πολιτικός δοκιμασμένος και πλήρως ενταγμένος στους θεσμικούς κανόνες του παιχνιδιού. Η περίοδος της σκληρής αντισυστημικής ρητορικής έχει παρέλθει. Στη θέση της βρίσκεται ένα περισσότερο μεταρρυθμιστικό και κεντροαριστερό αφήγημα, το οποίο δεν προκαλεί τους ίδιους φόβους στις αγορές ή στα ισχυρά οικονομικά κέντρα.
Αυτό είναι που δημιουργεί το παράδοξο. Ο πολιτικός που κάποτε παρουσιάστηκε ως η μεγαλύτερη απειλή για το κατεστημένο σήμερα θεωρείται ως μέρος της κανονικότητας. Και η κανονικότητα είναι το αγαπημένο περιβάλλον των ισχυρών συμφερόντων. Άλλωστε, η αναβίωση ενός παραδοσιακού διπόλου μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα θα είχε ένα ακόμη πλεονέκτημα για το σύστημα, γιατί θα επανέφερε τη δημόσια συζήτηση σε γνώριμα πεδία. Οι πολίτες θα καλούνταν ξανά να διαλέξουν στρατόπεδο με βάση παλιές αντιπαραθέσεις, παλιά πάθη και παλιούς φόβους. Η πολιτική σύγκρουση θα περιστραφεί γύρω από το ποιος διαχειρίστηκε καλύτερα ή χειρότερα το παρελθόν, αντί να εστιάζει στις νέες κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία. Την ώρα που η μεσαία τάξη πιέζεται από το αυξημένο κόστος ζωής, τη στεγαστική κρίση, τη συρρίκνωση της αγοραστικής της δύναμης και την αίσθηση της οικονομικής στασιμότητας, το πολιτικό σύστημα θα επιστρέψει στη γνώριμη ανακύκλωση προσώπων και αφηγημάτων. Αντί να συζητά για το μέλλον, ενδέχεται να εγκλωβιστεί ξανά στο παρελθόν. Για τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, αυτό δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα, γιατί αποτελεί μια συνθήκη που μπορεί εύκολα να διαχειριστεί. Εξάλλου οι ολιγάρχες γνωρίζουν τους πρωταγωνιστές, γνωρίζουν τους μηχανισμούς και γνωρίζουν τις ισορροπίες. Και βέβαια το σημαντικότερο για εκείνους είναι ότι η αβεβαιότητα περιορίζεται και η συνέχεια διασφαλίζεται.
Τελικά, το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι αν θα κυβερνήσει ο ένας ή ο άλλος. Το πραγματικό ερώτημα είναι, αν το πολιτικό σύστημα θα επιτρέψει την εμφάνιση νέων ιδεών, νέων συμμαχιών και νέων κέντρων εκπροσώπησης ή αν θα συνεχίσει να αναπαράγει έναν κύκλο ελεγχόμενων συγκρούσεων. Διότι η ιστορία δείχνει πως οι ελίτ δεν φοβούνται τις εκλογές, αλλά φοβούνται μόνο εκείνες τις εκλογές που μπορούν να αλλάξουν πραγματικά τους κανόνες του παιχνιδιού.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας.
Πηγή: slpress.gr

Ο Πάνος Τζαβέλλας χωρίς μουσείο, χωρίς λήθη


Η Νατάσα Παπαδοπούλου-Τζαβέλλα γράφει για να μη σωπάσει όχι μόνο εκείνος αλλά μια ολόκληρη γενιά. Μια γενιά δίχως χρονικό περιορισμό.

Νόρα Ράλλη

«Έλληνας κομμουνιστής, τραγουδοποιός και αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης». Αυτά θα βρει κάποιος αν κάνει μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο με το όνομα «Πάνος Τζαβέλλας».
Το πιθανότερο είναι οι νεότερες γενιές να μην καταλαβαίνουν καν τι σημαίνει «κομμουνιστής», και μάλιστα με την έννοια που ήταν ο Πάνος Τζαβέλλας, ούτε Εθνική Αντίσταση μάλλον δεν θα ξέρουν τι είναι και για το «τραγουδοποιός» ακόμα όρκο δεν παίρνω αν ξέρουν (νεότεροι και μη) τι σημαίνει. Η ελληνική γλώσσα έχει το καλό ότι την καταλαβαίνεις και από τη σύνθεση μιας λέξης, αλλά ποιος αφήνει ένα λεπτό να το σκεφτεί σήμερα ακόμα κι αυτό, δεν ξέρω…
Όλα τα παραπάνω είναι ο βασικός λόγος που είναι απολύτως απαραίτητο να διαβαστεί το βιβλίο της Νατάσας Παπαδοπούλου-Τζαβέλλα «Πάνος Τζαβέλλας, από ατσάλι και βελούδο». Όχι γιατί δεν είναι απλά μια ουδέτερη βιογραφία, και ευτυχώς! 
Όχι μόνο γιατί δεν γράφεται από απόσταση ασφαλείας, ούτε από τη σκοπιά κάποιου ερευνητή που ταξινομεί γεγονότα, ημερομηνίες, τραγούδια και πολιτικές διαδρομές.
Όχι μόνο γιατί είναι ένα βιβλίο από μέσα: από το σπίτι, από το πάλκο, την αρρώστια, τη συντροφικότητα. Από μια γυναίκα που έζησε 38 χρόνια δίπλα στον Πάνο Τζαβέλλα, ως σύντροφός του στη ζωή και στο τραγούδι, από τα 21 της μόλις χρόνια.
Ούτε καν γιατί είναι (που δεν είναι) μια νοσταλγική περιπλάνηση σε μια εποχή που αυτά τα τρία χαρακτηριστικά -κομμουνιστής, τραγουδοποιός, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης- πήγαιναν μαζί. Αλλά γιατί φανερώνει μέσα από τη μικροϊστορία (ιστοριογραφικά μιλώντας) το τι πραγματικά χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει ως τέτοιος. Τόσο απλά, τόσο βαθιά και, ναι, τόσο απίστευτα σημαντικά.
Ο Τζαβέλλας υπήρξε από τους ανθρώπους που δεν τραγουδούσαν «για» τον αγώνα. Τραγουδούσαν επειδή είχαν περάσει μέσα από αυτόν.
Στο βιβλίο, στην αφήγηση της Νατάσας, στα αποσπάσματα από μαρτυρίες και λόγια του ίδιου του Πάνου Τζαβέλλα (σ.σ. που το τραγούδι του «Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή» είναι ο εθνικός ύμνος του Νεοέλληνα και μακάρι να τον τραγουδούσε μπας και φτάσει στο σημείο να του αξίζει για να τραγουδάει τον άλλο, τον κανονικό), στο βιβλίο λοιπόν όποιος αναζητά μια ψυχρή, ακαδημαϊκή αποτίμηση του Τζαβέλλα, θα πρέπει να ξέρει ότι εδώ δεν θα τη βρει.
Θα βρει αγάπη, θα βρει θαυμασμό, θα βρει παράπονο, θα βρει πολιτική πίστη, προσωπικό πένθος. Και μέσα από όλα αυτά κάτι ακόμα: τη ζωντανή μαρτυρία μιας εποχής όπου το τραγούδι δεν ήταν προϊόν, δεν ήταν επάγγελμα δημοσίων σχέσεων, δεν ήταν ωραίο φόντο για εκδηλώσεις μνήμης.
Ήταν όπλο – όπλο! Όπλο σε χέρι άοπλου. Ο Τζαβέλλας υπήρξε από τους ανθρώπους (δεν ήταν ο μόνος, αλλά ήταν ανάμεσα σε λίγους) που δεν τραγουδούσαν «για» τον αγώνα. Τραγουδούσαν επειδή είχαν περάσει μέσα από αυτόν.
Γεννημένος το 1925 στην Κοζάνη, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ, εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και αργότερα στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Τραυματίστηκε βαριά, έχασε το δεξί του πόδι, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο. Αυτή η βιογραφία, από μόνη της, αρκεί για να τον κατατάξει σε μια γενιά που δεν έμαθε την Ιστορία από τα βιβλία, αλλά την κουβάλησε στο σώμα της. Ακριβώς γι’ αυτό, ο Τζαβέλλας δεν μετατράπηκε σε επιζώντα που περιφέρει το τραύμα του, αλλά το έκανε τραγούδι, ποίηση, πολιτική πράξη, φωνή.  
Η Νατάσα Παπαδοπούλου-Τζαβέλλα δεν επιχειρεί να τον αποσπάσει από την εποχή του. Αντιθέτως, τον επαναφέρει εκεί όπου ανήκει: στην Αντίσταση, στον Εμφύλιο, στις φυλακές, στη χούντα, στη Μεταπολίτευση, στις μπουάτ της Πλάκας, στο «Αντάρτικο Λημέρι», στη «Λήδρα», στους ανθρώπους που συνέχισαν τον αγώνα πέρα απ’ τα βουνά, τραγουδώντας σαν να ήταν ακόμα εκεί – να τους ακούσουν όλοι. Το υπέροχο είναι πως η αφηγηματική ιδιαιτερότητα του βιβλίου βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας απευθύνεται στον ίδιο τον Πάνο. Γιατί του μιλά, κανονικά. Τον ενημερώνει για όσους έφυγαν μετά από αυτόν, του θυμίζει κοινές στιγμές, του λέει όσα έζησαν, όσα πόνεσαν, όσα δεν ειπώθηκαν. Η Νατάσα, εξαιρετική τραγουδίστρια και η ίδια, όπως δεν προσποιείται όταν ερμηνεύει τραγούδια, έτσι δεν προσποιείται και εδώ: όχι, δεν μας λέει πως η μνήμη είναι αντικειμενική.
Η μνήμη αγαπά, θυμώνει, συγχωρεί, επιμένει. Το δέχεται, το αναδεικνύει, το λέει. Δεν το κρύβει – ποιος συγγραφέας, μιλώντας μάλιστα για έναν τόσο δικό του και δικό μας άνθρωπο, τολμάει κάτι τέτοιο; Να κρατά ζωντανό έναν άνθρωπο χωρίς να τον βαλσαμώνει; 
Από την άλλη, ακόμα και ο κίνδυνος η τρυφερότητα να γλιστρήσει στην αγιογραφία ανατρέπεται από το ίδιο το υλικό της ζωής του Τζαβέλλα. Η ίδια η ζωή του δεν επιτρέπει εύκολες κορνίζες. Ήταν πολύ σκληρή για να γίνει νοσταλγικό λεύκωμα και πολύ πολιτική για να γίνει απλώς οικογενειακή ανάμνηση.
Το βιβλίο αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, σε μια εποχή όπου το πολιτικό τραγούδι αντιμετωπίζεται είτε σαν παλιό είδος είτε σαν επετειακή υποχρέωση. Ο Τζαβέλλας θυμίζει ότι υπήρξε κάποτε τραγούδι που δεν ζητούσε να αρέσει σε όλους. Δεν ήταν ουδέτερο. Δεν έβαζε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον βασανιστή και τον βασανισμένο. Δεν μιλούσε για «διχασμό» όταν εννοούσε διωγμό. Δεν έκανε την Ιστορία ατμόσφαιρα. Την έκανε φωνή. Αυτό κάνει και η Νατάσα ΠαπαδοπούλουΤζαβέλλα: γράφει για να μη σωπάσει όχι μόνο εκείνος αλλά μια ολόκληρη γενιά.
Μια γενιά δίχως χρονικό περιορισμό: η δική του, η δική της, η δική μας, η επόμενη. Τόσο απλά, τόσο βαθιά, τόσο σημαντικά

Τι θα έβλεπε ο Όργουελ αν ζούσε σήμερα;


Ο Κοριός

Αν ο Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ γνωστός περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ, γεννημένος σαν (προ)χθες το 1903, ζούσε στην εποχή μας, πιθανότατα θα είχε μια παράξενη διαπίστωση: είχε δίκιο σχεδόν σε όλα, απλώς όχι με τον τρόπο που ο ίδιος φανταζόταν.
Για δεκαετίες διαβάζαμε το “1984” σαν προφητεία ενός σκοτεινού ολοκληρωτικού μέλλοντος, ενός κόσμου όπου ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί τους πάντες, η εξουσία λογοκρίνει τα πάντα και η Αστυνομία Σκέψης τιμωρεί κάθε παρέκκλιση. Πιστεύαμε ότι αν αυτός ο κόσμος ερχόταν ποτέ, θα τον αναγνωρίζαμε αμέσως. Θα φορούσε στολή. Θα μιλούσε με διαταγές. Θα επέβαλλε σιωπή με ωμή βία. Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο εξελιγμένη και πιο ύπουλη...
Ο Μεγάλος Αδελφός δεν ήρθε με μπότες. Ήρθε με smartphone, εφαρμογές, social media, όρους χρήσης που αποδεχόμαστε χωρίς να διαβάζουμε, αλγόριθμους που γνωρίζουν τι μας θυμώνει, τι μας φοβίζει, τι μας κρατά καθηλωμένους σε μια οθόνη. Και κυρίως, ήρθε μέσα από τη γλώσσα.
Εδώ ο Όργουελ παραμένει αφοπλιστικά επίκαιρος. Είχε καταλάβει ότι η εξουσία δεν κυριαρχεί μόνο ελέγχοντας τα σώματα. Κυριαρχεί ελέγχοντας τις λέξεις, γιατί όταν διαβρώνεται η γλώσσα, διαβρώνεται και η σκέψη. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τη δημόσια γλώσσα της εποχής μας, στην Ελλάδα αλλά και συνολικά στη Δύση.
Η παρακολούθηση βαφτίζεται «εθνική ασφάλεια». Η ακρίβεια γίνεται «πληθωριστική πίεση». Οι περικοπές λέγονται «δημοσιονομική προσαρμογή». Η στασιμότητα μετατρέπεται σε «ανθεκτικότητα». Η προπαγάνδα ονομάζεται «επικοινωνιακή στρατηγική». Κάπως έτσι, η πραγματικότητα δεν ακυρώνεται, απλώς επαναδιατυπώνεται...
Ίσως αυτή να είναι και η πιο οργουελική συνθήκη του σήμερα. Δεν χρειάζεται πλέον να μας υποχρεώσουν να πιστέψουμε το ψέμα. Αρκεί να μας κουράσουν τόσο, ώστε να πάψουμε να αναζητάμε την αλήθεια. Στην Ελλάδα -και όχι μόνο- αυτό γίνεται συχνά σχεδόν αθόρυβα. Όχι με ωμό αυταρχισμό, αλλά με συνεχή διαχείριση του φαίνεσθαι και με την παραγωγή μιας παράλληλης αφήγησης όπου η εικόνα της κανονικότητας γίνεται σημαντικότερη από την ίδια την πραγματικότητα...
Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι ο οργουελικός κόσμος δεν οικοδομήθηκε τελικά μόνο από κράτη. Οικοδομήθηκε και από αγορές, πλατφόρμες και ψηφιακά οικοσυστήματα. Ο έλεγχος δεν επιβάλλεται πάντα από πάνω. Συχνά προσφέρεται από εμάς τους ίδιους εθελοντικά, καθημερινά, με ένα κλικ στο “accept”.
Ο Όργουελ φοβόταν την ημέρα που η εξουσία θα απαγορεύει τα βιβλία. Ίσως σήμερα να φοβόταν περισσότερο την ημέρα που κανείς δεν θα έχει πια τη συγκέντρωση να τα διαβάσει. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο ο αυταρχισμός της εξουσίας. Είναι η εθελοντική παραίτηση της κοινωνίας από την κριτική σκέψη. Και τότε ο Μεγάλος Αδελφός γίνεται σχεδόν περιττός, γιατί θα τον έχουμε ήδη εσωτερικεύσει.

ΥΓ του blog .....και ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ......Σε  εκδήλωση της Βουλής των Ελλήνων, τιμήθηκε για την προσφορά του στην Μουσική ο Αιώνιος Έφηβος Σταύρος Ξαρχάκος από τον πρόεδρο Νικήτα Κακλαμάνη. Στην μέση περίπου του καλλιτεχνικού προγράμματος ο Σταύρος Ξαρχάκος απευθύνθηκε στον Πρωθυπουργό  λέγοντας:
«Κύριε Πρωθυπουργέ δράττομαι της ευκαιρίας να σας θέσω ένα ζήτημα. Γνωρίζω το ενδιαφέρον σας για τους νέους και θέλω να σας θυμίσω τι έχει πει ο μεγάλος Πυθαγόρας. Έχει πει ότι το μέλλον μιας Πολιτείας εξαρτάται από την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των νέων. Δυστυχώς όμως τα ΜΜΕ βομβαρδίζουν καθημερινά τους νέους με διαφημίσεις για τον τζόγο. Κάντε κάτι γιατί αποτελεί μάστιγα». Κανένα κανάλι ή ηλεκτρονικό μέσο ακόμα και αυτά που πρόβαλαν την εκδήλωση της Βουλής δεν μετέδωσαν αυτό το γεγονός.!!!!!! www.press-gr.com

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Μαρία Δεναξά: «Ανάπτυξη για ποιον;» | Ακρίβεια,

Πόλεμος μεταξύ μεγα-ολιγαρχών της ΤΝ και ψηφιακών ανταρτών

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των κολοσσών της Τεχνητής Νοημοσύνης και η δημιουργία νέων προηγμένων μοντέλων δημιουργούν τεράστια προβλήματα ασφάλειας, καθώς αναγνωρίζουν τα ευάλωτα σημεία των συστημάτων και διευκολύνουν το “χακάρισμα”. Φανταστείτε το χάος που μπορεί να προκληθεί στις τράπεζες, στις συγκοινωνίες, στις τηλεπικοινωνίες, στα αμυντικά συστήματα, αν κάποιοι χάκερς το επιδώξουν. Από την μια πλευρά είναι ο φόβος ότι τα νέα μοντέλα θα πέσουν στα χέρια αντισυστημικών χάκερς (ή νέων ψηφιακών ανταρτών), κι από την άλλη η Κίνα να εξελιχθεί περισσότερο στον τομέα αυτό και να ξεπεράσει την Σίλικον Βάλεϊ. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Τραμπ που αρχικά απαγόρευσε για τους παραπάνω φόβους την κυκλοφορία του μοντέλου Mythos της Anthropic, τώρα παρέχει άδεια στο μοντέλο για μια περιορισμένη ομάδα αμερικανικών εταιρειών, όπως γράφει η Le Monde.  
Το ίδιο κάνει επίσης και για το νεότερο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης της OpenAI, το GPT-5.6, που θα είναι διαθέσιμο μόνο σε μια μικρή ομάδα αμερικανικών εταιρειών και οργανισμών που έχουν εγκριθεί από την κυβέρνηση Τραμπ, σημειώνει το Politico.  
Η αντιμετώπιση αυτή έρχεται ως εφαρμογή του εκτελεστικού διατάγματος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη διαχείριση της κυκλοφορίας των ισχυρών νέων μοντέλων Τεχνητής Νοημοσύνης με προηγμένες δυνατότητες hacking. Η εντολή προκλήθηκε από το πιο προηγμένο μοντέλο της Anthropic, το Claude Mythos, το οποίο διατέθηκε μόνο σε μια επιλεγμένη ομάδα εγκεκριμμένων από τον Λευκό Οίκο ερευνητών και εταιρειών κυβερνοασφάλειας, καθώς η εταιρεία προειδοποίησε ότι το μοντέλο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την έναρξη σημαντικών κυβερνοεπιθέσεων εάν έπεφτε σε λάθος χέρια. Η OpenAI έχει επίσης κυκλοφορήσει το νέο μοντέλο της, το GPT-5.5-Cyber, σε έναν μικρό αριθμό εταιρειών και οργανισμών. 
Ωστόσο, το εκτελεστικό διάταγμα Τραμπ, που αποσκοπεί στη δημιουργία μιας διαδικασίας για την αξιολόγηση των πιο προηγμένων μοντέλων, βρίσκεται ακόμη στα αρχικά του στάδια και δεν έχει ακόμη θεσπίσει σαφείς κανόνες για τις εταιρείες, καθώς συνεχίζουν να εξελίσσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους αλλά και με αντίπαλες χώρες όπως η Κίνα. 
Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα ασαφές και συγκεχυμένο κανονιστικό πλαίσιο για τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ- η οποία προηγουμένως είχε δεσμευτεί να δώσει προτεραιότητα στην καινοτομία έναντι της ρύθμισης - αντιμετωπίζει τώρα τους πιθανούς κινδύνους που θέτει η ταχέως αναπτυσσόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη. Έτσι παρέχει μια περίοδο ελέγχου που έχει ως στόχο να δώσει στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες χρόνο να αξιολογήσουν ποιες απειλές ενδέχεται να θέτουν τα μοντέλα αυτά σε ευαίσθητα οικονομικά συστήματα, συστήματα εθνικής ασφάλειας και άλλα κρίσιμα συστήματα. 
Οι ξένοι εταίροι, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών υπηρεσιών κυβερνοασφάλειας στην Ευρώπη και την Ασία, παραμένουν αποκλεισμένοι σε αυτό το στάδιο από τα νέα μοντέλα ΤΝ. Οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν το πεδίο απόλυτα και παράλληλα να έχουν εξαρτημένους τους “πελάτες” τους σε Ευρώπη και Ασία. Οι παρατηρητές όμως βλέπουν τον έλεγχο αυτό της κυβέρνησης των ΗΠΑ ως μια εξέλιξη που θα μπορούσε να ευνοήσει άλλα μοντέλα όπως το κινεζικό DeepSeek, καθιστώντας τα πιο ελκυστικά για τους πελάτες που επιθυμούν να αποφύγουν την εξάρτηση και τα μπλοκαρίσματα από τις αμερικανικές εταιρείες.  
Σ’ αυτό το πεδίο του αδυσώπητου ανταγωνισμού νέες συνθήκες διαμορφώνονται τόσο στην εσωτερική αντιπαράθεση μεταξύ των μεγα-ολιγαρχών, μεταξύ των χωρών όσο και στον "πόλεμο" μεταξύ μεγα-ολιγαρχών και ψηφιακών ανταρτών... 
Πηγές Politico, Le Monde 

H σκανδαλώδης «αθωότητα» της κυβέρνησης του «Μέσι της ελληνικής πολιτικής»


Ένα κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτό συμβαίνει, είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική - Χαρακτηριστικά παραδείγματα - Ποιος (εφοπλιστής) βάφτισε «Μέσι της ελληνικής πολιτικής» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Γεράσιμος Χολέβας

Ας αφήσουμε πίσω το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις τυχαίες φωτογραφίες με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» και ό,τι ακολούθησε. 
Ας μην αναφερθούμε στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών την περίοδο του εγκλήματος των Τεμπών. Αυτόν που χειροκροτείται από τους βουλευτές της ΝΔ. 
Ας «ξεχάσουμε» και τις υποκλοπές με τον άμεσα αρμόδιο, τότε, για την ΕΥΠ, Κυριάκο Μητσοτάκη, που «δεν ήξερε».
Ας μην αναλωθούμε στη λίστα των μικρών και μεγαλύτερων σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ας αφήσουμε πίσω ακόμα κι αυτή τη φαρσοκωμωδία με τον «Ειδικό Επιστήμονας» Μακάριο Λαζαρίδη, αυτό το πρότυπο «αριστείας» της κυβέρνησης, που συνεχίζει να προσπαθεί να τα βάλει ακόμα και με την κοινή λογική.
Ας τα πάμε στα τελευταία, τα «φρέσκα»:
— Η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάστηκε σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για την υπόθεση της διαρροής προσωπικών δεδομένων Ελλήνων του εξωτερικού. Η κυρία Ασημακοπούλου, όταν έγιναν αυτά, ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ.
Παρά την καταδίκη υπήρξε μια μνημειώδης κάλυψη από την κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ισχυρίστηκε, με χαλαρότητα ότι «μιλάμε για ένα email μόνο». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση διαγραφής της (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων) από τη ΝΔ, απάντησε: «Γιατί να τους διαγράψουμε; Για όνομα του Θεού».
Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, σε παρέμβαση του ζήτησε και… ειδική ρύθμιση για την Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου.
«Το θεωρώ αδιανόητο» δήλωσε σε μια (από τις… ελάχιστες) τηλεοπτικές του εμφανίσεις (αυτή τη φορά στο Action 24, στις 18/6/202). «Ποινική καταδίκη» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε: «Ποινική καταδίκη, σημαίνει ότι γράφεται στο ποινικό σου μητρώο και σου καταστρέφει τη ζωή (…) Ποινική καταδίκη γιατί έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές;».
Ο Γεωργιάδης, αφού χαρακτήρισε «αδικημένη» την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, έριξε και μια πρόταση να υπάρχει: Η κυβέρνηση «να λάβει νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν ποινικές κυρώσεις».
— Ας περάσουμε, τώρα, στον αξιότιμο κύριο Δημήτρη Αβραμόπουλου, και το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο των ερευνών για το λεγόμενο Qatargate. Ο ίδιος Δ. Αβραμόπουλος εκνευρισμένος με το ζήτημα άρχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει για «μπούρδες» και «κερατάδες» με τους οποίους έχουμε μπλέξει. Μάλιστα, αναγκάστηκε να εξηγήσει και ποιους εννοεί «κερατάδες». Δεν αφορούσε, όπως είπε, σε μια καμία περίπτωση τους Έλληνες εισαγγελείς αλλά ο χαρακτηρισμός πήγαινε σε κάτι χαμηλόβαθμους αξιωματικούς στο Βέλγιο.
Ο βουλευτής της ΝΔ, τελικά, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας να ακυρωθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης η κυβέρνηση, τυπικά, πήρε αποστάσεις δηλώνοντας πως είναι θέμα της δικαιοσύνης και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρ’ όλα αυτά κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Βορίδης κ.α) έδωσαν κάλυψη στον Δ. Αβραμόπουλου υιοθετώντας την όποια επιχειρηματολογία του.
Πάντως, για τις σοβαρές κατηγορίες που υπάρχουν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Documento 24/6/2026) η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν δηλώσει προθυμία να μιλήσουν.
Μέσα (και) από τις δύο (διαφορετικές μεταξύ τους) υποθέσεις παρατηρούμε το ίδιο κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» των στελεχών της. Αυτό συμβαίνει είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική. Πολλές φορές, δε, συναντάμε κι εκείνο το παλιό… επιχείρημα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε;», σε διάφορες εκδοχές του. 
Και για να μην σπεύσουν κάποιοι να επικαλεστούν το (απαραίτητο και δεδομένο) τεκμήριο της αθωότητας, για την κάθε περίπτωση, ας το διασαφηνίσουμε με τον πιο σαφή τρόπο:  Δεν μιλάμε γι’ αυτό αλλά για τη σκανδαλώδη «αθωότητα» της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της. Σε αυτή τη διαδικασία η δικαιοσύνη, είτε η ελληνική, είτε η ευρωπαϊκή γίνεται λάστιχο. Άλλες φορές δηλώνουν τον σεβασμό στη δικαιοσύνη, άλλες προχωρούν σε κρίσεις των αποφάσεων της. Ανάλογως με το πώς βολεύει κάθε φορά.

Υ.Γ: Θα καταλάβατε πως «ο Μέσι της ελληνικής πολιτικής» δεν είναι άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι τον χαρακτήρισε ο εφοπλιστής Αθανάσιος Λασκαρίδης σε εγκαίνια της Διεύθυνσης Κυβερνοχώρου στο υπουργείο Άμυνας (το σχετικό βίντεο εδώ και η αναφορά μετά το 27’30”). Προφανώς, καμία σημασία δεν έχει που ο αδελφός του Αθανάσιου Λασκαρίδη, Πάνος (εφοπλιστής επίσης), είχε δηλώσει ότι «οι πλοιοκτήτες (…) δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό, μπορούν να χέσουν πάνω στον πρωθυπουργό». 

Τα data centers δεν είναι «σύννεφο»: Πόσο ρεύμα και νερό θα ζητήσει η τεχνητή νοημοσύνη από την Ελλάδα

 
Νίκος Κυριακάκης

Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζεται συχνά ως άυλη τεχνολογία. Ως λογισμικό, ως αλγόριθμος, ως «σύννεφο». Η πραγματικότητα είναι λιγότερο αφηρημένη και πολύ πιο βαριά. Πίσω από κάθε ερώτηση σε ένα σύστημα AI, πίσω από κάθε αρχείο που αποθηκεύεται στο cloud, πίσω από κάθε ψηφιακή υπηρεσία που θεωρείται πλέον αυτονόητη, υπάρχουν τεράστιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, γεμάτες servers, καλώδια, συστήματα ψύξης, υποσταθμούς ηλεκτροδότησης και εφεδρικές υποδομές. Τα data centers είναι το φυσικό σώμα της ψηφιακής οικονομίας. Και αυτό το σώμα χρειάζεται ρεύμα, νερό και γη.
Η διεθνής εικόνα είναι ήδη αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από data centers αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2030, φθάνοντας περίπου τις 945 TWh, δηλαδή σχεδόν το 3% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας. Από το 2024 έως το 2030 η κατανάλωση των data centers προβλέπεται να αυξάνεται περίπου κατά 15% ετησίως, ρυθμός πολλαπλάσιος σε σχέση με την αύξηση της κατανάλωσης στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη αναγνωρίσει το μέγεθος του προβλήματος. Τα data centers υπολογίζεται ότι καταναλώνουν περίπου 1,5% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή περίπου 415 TWh ετησίως, ενώ η ίδια πρόβλεψη παραπέμπει σε υπερδιπλασιασμό μέχρι το τέλος της δεκαετίας, κυρίως λόγω της εκρηκτικής ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των ενεργοβόρων υπολογιστικών συστημάτων που απαιτεί.

Η Ευρώπη μπροστά σε νέα ενεργειακή πίεση
Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Τον Ιούνιο του 2026, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι προχωρά σε ελάχιστα πρότυπα ενεργειακής απόδοσης για τα data centers, ακριβώς επειδή η κατανάλωσή τους αυξάνεται με ταχύτητα που μπορεί να πιέσει τα δίκτυα και να αυξήσει το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με το Reuters, η ισχύς των data centers στην Ε.Ε. προβλέπεται να αυξηθεί από 12 GW σε 28 GW έως το 2030, ενώ η συμμετοχή τους στην ευρωπαϊκή κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας αναμένεται να ξεπεράσει το σημερινό 2,5%. Η ίδια αναφορά σημειώνει ότι τα data centers θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν το 20% της αύξησης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στις ανεπτυγμένες οικονομίες έως το 2030.
Για την Ελλάδα, το ζήτημα αποκτά ειδικό βάρος. Η χώρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως κόμβος ψηφιακών υποδομών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, τις υποθαλάσσιες καλωδιακές συνδέσεις, την εγγύτητα με τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και το ενδιαφέρον μεγάλων τεχνολογικών ομίλων. Η Microsoft έχει ήδη προωθήσει στρατηγική επένδυση για τρία data centers στην Αττική, σε Σπάτα και Κορωπί, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών Microsoft Cloud, Azure, Microsoft 365, Dynamics 365 και Power Platform από ελληνικό έδαφος.
Η επένδυση της Microsoft έχει συνολικό προϋπολογισμό 976,168 εκατ. ευρώ, χωρίς ΦΠΑ, σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική, μετά την έγκριση κινήτρων από το υπουργείο Ανάπτυξης. Το πρώτο data center προβλέπεται να κατασκευαστεί στο επιχειρηματικό πάρκο «Πέτρα-Γιαλού-Βούλια-Προκαλήσι» στη Δημοτική Ενότητα Σπάτων-Λούτσας, ενώ το δεύτερο και το τρίτο στην περιοχή «Μπουρμπουτσάνα» του Δήμου Κρωπίας. Η ισχύς του data center στα Σπάτα αναφέρεται σε 19,2 MW, ενώ τα δύο του Κορωπίου σε 9,6 MW έκαστο.
Ακόμη και μόνο αυτή η επένδυση δείχνει το ενεργειακό αποτύπωμα που συνοδεύει την ψηφιακή ανάπτυξη. Αν οι τρεις μονάδες της Microsoft, συνολικής ονομαστικής ισχύος 38,4 MW, λειτουργούσαν συνεχώς σε πλήρες φορτίο, η ετήσια κατανάλωση θα προσέγγιζε τις 336 GWh, πριν συνυπολογιστούν οι πρόσθετες ανάγκες ψύξης, υποστήριξης και συνολικής λειτουργίας της εγκατάστασης. Πρόκειται για ενδεικτικό υπολογισμό, καθώς η πραγματική κατανάλωση εξαρτάται από τον βαθμό φόρτισης, την τεχνολογία ψύξης, την ενεργειακή απόδοση και τον τρόπο μέτρησης της εγκατάστασης.
Η ίδια η Microsoft εξηγεί ότι ο δείκτης PUE μετρά τη συνολική ενέργεια που απαιτείται για μια εγκατάσταση σε σχέση με την ενέργεια που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για υπολογιστική ισχύ, ενώ ο δείκτης WUE μετρά τη χρήση νερού σε λίτρα ανά kWh για ψύξη και ύγρανση.

Η ελληνική φιλοδοξία να γίνει κόμβος data centers
Η συζήτηση δεν περιορίζεται στα τρία data centers της Microsoft. Τον Φεβρουάριο του 2024, Ελλάδα και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για την προώθηση επενδύσεων σε ψηφιακές υποδομές στην Ελλάδα. Το μνημόνιο προβλέπει data centers μέγιστης ισχύος 500 MW και συνδέεται με επενδύσεις σε υποθαλάσσια καλώδια που θα ενώνουν κόμβους ανάμεσα σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία. Εάν ένα τέτοιο μέγεθος μετατραπεί σε πραγματική εγκατεστημένη και λειτουργική ισχύ, η ενεργειακή κλίμακα παύει να είναι περιφερειακό ζήτημα και γίνεται ζήτημα εθνικού ενεργειακού σχεδιασμού.
Το νερό είναι η δεύτερη, λιγότερο προβεβλημένη πλευρά του θέματος. Τα data centers παράγουν θερμότητα και πρέπει να ψύχονται αδιάλειπτα. Η ψύξη μπορεί να γίνει με διαφορετικές τεχνολογίες: αερόψυξη, υδρόψυξη, εξατμιστική ψύξη, κλειστά κυκλώματα, υβριδικά συστήματα. Η επιλογή της τεχνολογίας δεν είναι ουδέτερη. Τα συστήματα που χρησιμοποιούν νερό μπορούν να μειώσουν την κατανάλωση ενέργειας, αυξάνοντας όμως την κατανάλωση υδάτινων πόρων.
Η Google αναφέρει ότι η υδρόψυξη μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και των εκπομπών σε σχέση με την αερόψυξη, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτή η επιλογή αυξάνει το υδατικό αποτύπωμα των data centers.
Οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες γνωρίζουν ότι η κοινωνική αποδοχή των data centers θα κριθεί πλέον και στο πεδίο του νερού. Η Microsoft ανακοίνωσε ότι από τον Αύγουστο του 2024 εισάγει νέο σχεδιασμό data centers για AI workloads, με ψύξη σε επίπεδο chip και «μηδενική» κατανάλωση νερού για ψύξη κατά τη λειτουργία. Σύμφωνα με την εταιρεία, ο σχεδιασμός αυτός μπορεί να αποτρέψει χρήση άνω των 125 εκατ. λίτρων νερού ετησίως ανά data center, αν και νερό εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για βοηθητικές ανάγκες, όπως κουζίνες και χώροι υγιεινής. Η ίδια πηγή διευκρινίζει ότι ο υφιστάμενος στόλος data centers της Microsoft συνεχίζει να χρησιμοποιεί μείγμα αερόψυκτων και υδρόψυκτων συστημάτων, κάτι που δείχνει ότι η μετάβαση σε νέες τεχνολογίες δεν εξαφανίζει αυτομάτως το πρόβλημα από τις υπάρχουσες υποδομές.

Το νερό ως κρίσιμος πόρος για την Ελλάδα
Για την Ελλάδα, το ζήτημα του νερού είναι κρίσιμο. Η χώρα ανήκει στην ευρωπαϊκή ζώνη όπου η λειψυδρία δεν αποτελεί μελλοντική πιθανότητα, αλλά ήδη μετρήσιμη πίεση. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος αναφέρει ότι στη νότια Ευρώπη περίπου το 30% του πληθυσμού ζει σε περιοχές με μόνιμο υδατικό στρες και έως 70% σε περιοχές με εποχικό καλοκαιρινό στρες. Για την Ελλάδα ειδικά, καταγράφεται υδατική πίεση κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, ακριβώς τις περιόδους όπου συνδυάζονται ξηρασία, τουρισμός, άρδευση και αυξημένες ανάγκες δημόσιας ύδρευσης.
Αυτό σημαίνει ότι η χωροθέτηση data centers δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως επενδυτική υπόθεση. Κάθε εγκατάσταση πρέπει να απαντά σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Από ποιο δίκτυο θα αντλεί ηλεκτρική ενέργεια; Με ποιον τρόπο θα ψύχεται; Θα χρησιμοποιεί πόσιμο νερό, ανακυκλωμένο νερό, βρόχινο νερό ή κλειστό κύκλωμα; Ποιο θα είναι το πραγματικό WUE στις ελληνικές κλιματικές συνθήκες; Ποια θα είναι η συνολική επίδραση στην τοπική υδροδότηση, ειδικά σε περιοχές όπως η Ανατολική Αττική, όπου η πίεση γης, ενέργειας και υδάτων είναι ήδη αυξημένη;
Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση: το ενεργειακό μείγμα. Ένα data center μπορεί να ισχυρίζεται ότι προμηθεύεται πράσινη ενέργεια μέσω συμβολαίων ή πιστοποιητικών, όμως η φυσική λειτουργία του εξακολουθεί να απαιτεί σταθερή ισχύ, όλο το εικοσιτετράωρο. Τα data centers δεν είναι φορτία που μπορούν εύκολα να «σβήνουν» όταν δεν φυσάει ή δεν έχει ήλιο. Χρειάζονται αξιοπιστία, εφεδρείες, δίκτυα υψηλής αντοχής και συχνά συστήματα αποθήκευσης ή γεννήτριες ασφαλείας. Για τον λόγο αυτό, η ευρωπαϊκή συζήτηση για τα data centers έχει μετατοπιστεί από το αν χρειάζονται στην ψηφιακή οικονομία, στο πώς θα υποχρεωθούν να αποκαλύπτουν και να περιορίζουν το πραγματικό ενεργειακό και υδατικό τους αποτύπωμα.
Η ελληνική δημόσια συζήτηση βρίσκεται ακόμη πίσω από τις εξελίξεις. Η προσέλκυση τεχνολογικών κολοσσών παρουσιάζεται συνήθως ως απόδειξη εκσυγχρονισμού, επενδυτικής εμπιστοσύνης και ψηφιακής αναβάθμισης. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν και δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Τα data centers μπορούν να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα των ψηφιακών υπηρεσιών, να μειώσουν χρόνους απόκρισης, να στηρίξουν επιχειρήσεις, δημόσιο τομέα, κυβερνοασφάλεια, cloud υπηρεσίες και εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η πλήρης αποτίμηση του κόστους.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν γεννιέται σε κενό. Χρειάζεται μέταλλα για chips, εργοστάσια για εξοπλισμό, ηλεκτρικά δίκτυα για συνεχή τροφοδοσία, νερό ή ενέργεια για ψύξη, γη για εγκαταστάσεις και θεσμικό πλαίσιο για περιβαλλοντικό έλεγχο. Όσο η χρήση της εξαπλώνεται, τόσο περισσότερο η χώρα που φιλοξενεί τις υποδομές της πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς παραχωρεί: ηλεκτρικό χώρο στο δίκτυο, φυσικό χώρο στην επικράτεια, υδατικούς πόρους στις τοπικές κοινωνίες και συχνά δημόσια κίνητρα σε ιδιωτικές επενδύσεις.
Το κεντρικό ερώτημα για την Ελλάδα δεν είναι αν πρέπει να έχει data centers. Μια χώρα που θέλει να συμμετέχει στην ψηφιακή οικονομία δεν μπορεί να αγνοήσει τέτοιες υποδομές. Το ερώτημα είναι με ποιους όρους θα τα αποκτήσει. Με διαφάνεια ή με γενικόλογες ανακοινώσεις; Με δημοσιοποίηση στοιχείων κατανάλωσης ή με εμπιστευτικότητα; Με δεσμεύσεις για ανακυκλωμένο νερό και καθαρή ενέργεια ή με απλές εταιρικές διακηρύξεις; Με χωροταξικό σχεδιασμό ή με αποσπασματικές εγκρίσεις; Με ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες ή με ακόμη μία ανάπτυξη που κοινωνικοποιεί το κόστος και ιδιωτικοποιεί την απόδοση;
Τα data centers δεν είναι «σύννεφο». Είναι βαριές υποδομές της νέας εποχής. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μοιάζει άυλη στην οθόνη του χρήστη, όμως στο έδαφος αφήνει αποτύπωμα. Και για την Ελλάδα, που μπαίνει ταυτόχρονα στην εποχή της ψηφιακής επέκτασης, της ενεργειακής πίεσης και της λειψυδρίας, το αποτύπωμα αυτό πρέπει να μετρηθεί πριν γίνει μόνιμο.

Παραπομπές