Εξουσία κλεπτοκρατίας, κοινωνία φτώχειας και ζωή χωρίς νόημα! Θέμης Τζήμας

«Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία»…Το σύνθημα με τα χρόνια «ξεθώριασε»…Όπως και η διάθεση των εργαζομένων να διεκδικούν ,όχι απλά «κάτι καλύτερο», αλλά αυτό που τους αξίζει…Πείστηκαν ότι «οι αγώνες και οι διεκδικήσεις είναι ατελέσφορες»…Τρία μνημόνια κι ένα όχι που έγινε ναι βοήθησαν πολύ για να πειστούν. Την ίδια στιγμή οι λίγοι, οι ελάχιστου, πλουτίζουν με ξέφρενο ρυθμό…Μια «γυάλινη οροφή» τους χωρίζει από τους πολλούς που τους κοιτούν …Άλλοι με την ελπίδα ότι μπορεί να γίνουν σαν κι αυτούς, άλλοι με την αγωνία να μη χάσουν κι αυτά τα λίγα ψίχουλα που έχουν …Ο Θέμης Τζήμας δικηγόρος και Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, σε μια συνέντευξη με αφορμή τη Πρωτομαγιά που πλέον φαίνεται ότι έγινε αργία κι όχι απεργία. Τα στοιχεία που παραθέτει ο κ. Τζήμας για τη διανομή του πλούτου είναι συγκλονιστικά. Λογικά θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει σε κοινωνικές αντιδράσεις. Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Γιατί μας έχουν μετατρέψει «σε χαμστεράκια που τρέχουμε χωρίς σκοπό, χωρίς καν να ζούμε»;  Ο κ. Τζήμας μιλά για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις για «την κλεπτοκρατία γύρω από το Μαξίμου», για την αναζήτηση ηγετικής προσωπικότητας με λάθος τρόπο. Για όλα όσα πρέπει επιτέλους να αλλάξουν.

Ο Νίκος, ο Νικόλας, και η προίκα

Καλό είναι να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που μετακινήθηκαν μεν, παραιτήθηκαν δε, από τα βουλευτικά προνόμια.

Θανάσης Καρτερός

Στην αρχή τον χαρακτήριζε η μαχητική συναντίληψη με τον Τσίπρα. Στον επόμενο τόνο, μια πιο μετριοπαθής συναντίληψη με τον Κασσελάκη, επί θητείας του οποίου έγινε ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Στον μεθεπόμενο τόνο διαπίστωσε ότι ο Κασσελάκης δεν αγαπάει το κόμμα. Στον αμέσως επόμενο η δική του αγάπη τον οδήγησε να είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να καλεί σε συναντίληψη ενότητας, και να επικρίνει αυστηρά όσους, πήραν το δρόμο της αποχώρησης. Στον αμέσως μεθεπόμενο τόνο αποχώρησε και ο ίδιος και προέκυψε μια δημόσια συναντίληψη με τη Μαρία Καρυστιανού. Και εντέλει, προχτές, ήρθε το τελευταίο, μέχρι το επόμενο: η συναντίληψη με το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο κόμμα που κατ’ αυτόν μπορεί να εγγυηθεί τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Κάπως έτσι μας προέκυψε το φωτογραφικό ενσταντανέ της γαμήλιας συναντίληψης, έως ευτυχίας, Ανδρουλάκη-Φαραντούρη. Άλλη μια επιτυχία εν ολίγοις της «διεύρυνσης» που έχει εξαγγείλει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και άλλο ένα δείγμα της ηθικής αξιολόγησης των επιλογών της. Κι αυτό όχι γιατί δέχτηκε στην αγκαλιά του ο Ανδρουλάκης τον άσωτο υιό. Δικαίωμά του και ας τα βρουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ τους. Αλλά γιατί τον δέχτηκε με την προίκα του, την έδρα του ευρωβουλευτή δηλαδή, που την πήρε παραμάσχαλα και την πρόσφερε στο ΠΑΣΟΚ. Ψήφισαν ΠΑΣΟΚ αλήθεια όσοι έδωσαν το σταυρό προτίμησης στον Νικόλα, που έγινε πια Νικόλας του Νίκου; Κι αν δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αν η έδρα είναι λίγο-πολύ κλοπιμαία, τι είδους διεύρυνση είναι η κλεπταποδοχή;

Ψιλά γράμματα, θα πείτε, εκεί που έχει φτάσει το πολιτικό σύστημα. Περιφερόμενοι πολιτευτές να διαπραγματεύονται μετά της έδρας την προσχώρηση σε κόμμα διαφορετικό από εκείνο με το πρόγραμμα του οποίου έχουν εκλεγεί Και είναι ταπεινωτικό για τους πολίτες να ακούνε τα ίδια παραμύθια από τους δράστες. Εγώ δεν άλλαξα, το κόμμα άλλαξε. Ή το άλλο, το εντελώς βαρετό: Εγώ δίνω λόγο όχι στο κόμμα, αλλά στους ψηφοφόρους μου. Λες και ρώτησε κανένας τους ψηφοφόρους του. Λες και τους υπολόγισε, όταν τους παρατούσε. Και λες και τους πιστεύει κανείς, όταν επαναλαμβάνουν τις ραψωδίες, ότι περνούν μετά της έδρας τους από το ένα κόμμα στο άλλο για το καλό της δημοκρατίας, της πατρίδας, ή της έρμης της αλλαγής. Και βεβαίως για το καλό των ψηφοφόρων τους.

Συμπέρασμα: Το θέμα δεν είναι ο Φαραντούρης. Ο άνθρωπος έχει τη διαδρομή του, κρίνεται από αυτή. Τόσος είναι. Το θέμα είναι ο Ανδρουλάκης. Που διαφημίζει τελευταία την προσήλωσή του στους θεσμούς. Και δεν έχει πρόβλημα να διαπράττει τη θεσμική αυτή υπεξαίρεση, να προσθέτει δηλαδή στη δική του δύναμη μια έδρα που δεν του ανήκει. Και στην περίπτωση που κάποιος επικαλεστεί ως κανόνα τις θολές αυτές μετακινήσεις, καλό είναι να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που μετακινήθηκαν μεν, παραιτήθηκαν δε, από τα βουλευτικά προνόμια. Και υποστηρίζουν τώρα ότι είναι ευπρόσδεκτος όποιος θέλει οπίσω τους ελθείν. Αλλά όχι μετά της έδρας…

www.efsyn.gr

Πρωθυπουργός ντελιβεράς ιδιωτικών συμφερόντων

Η παρουσία του πρωθυπουργού στα εγκαίνια ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου χρηματοδοτημένου από το fund CVC απλώς επιβεβαίωσε ότι αυτή η κυβέρνηση μόνο να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα ξέρει

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο πρωθυπουργός υπερασπίζεται το «επιτελικό κράτος» που υποτίθεται ότι έχει διαμορφώσει, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολιτική που μισεί οτιδήποτε δημόσιο και καταλήγει κατά βάση να προωθεί τις επιδιώξεις συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων.
Αυτό έδειξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και την Πέμπτη 30 Απριλίου όταν επέλεξε να πάει στα εγκαίνια του ιδιωτικού πανεπιστημιακού ιδρύματος που ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας (επίσης ιδιωτικό) και το επενδυτικό fund CVC. Να σημειώσουμε εδώ ότι μια ματιά στο διαδίκτυο δείχνει ότι είναι πολύ σπάνιες οι παρουσίες του πρωθυπουργού, όλα αυτά τα χρόνια σε εκδηλώσεις και τελετές σε ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, οπότε έχει ενδιαφέρον ότι η μόνη σχετικά πρόσφατη παρουσία του σε πανεπιστημιακό χώρο αφορά τα εγκαίνια ενός ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου.
Ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που σε αντίθεση με όσα υποστήριξε η κυβέρνηση ούτε ιδιαίτερα μεγάλη φήμη έχει, ούτε είναι ψηλά στις διεθνείς κατατάξεις, και που ήταν το πρώτο που ανακοινώθηκε ότι θα ιδρυθεί, με αρκετούς να υποστηρίζουν, ήδη από τότε, ότι η νομοθετική ρύθμιση που παράκαμψε τη ρητή απαγόρευση του Άρθρου 16 του Συντάγματος, ήταν εξαρχής κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες αυτής της «επένδυσης».
Μιας «επένδυσης» που δεν γίνεται με το κριτήριο του να αναβαθμιστεί η ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα, ούτε καν ως μια συνεργασία π.χ. ιδιωτικών επιχειρήσεων και της δημόσιας ερευνητικής υποδομής στη χώρα. Γίνεται απλώς και μόνο γιατί υπάρχει μια αγορά για σπουδές σε αντικείμενα υψηλής ζήτησης και άρα μια πελατεία που θα προτιμούσε να πληρώσει δίδακτρα παρά να πάει στο εξωτερικό. Κοινώς γίνεται γιατί υπάρχει μια δυνατότητα κερδοφορίας.

Μια αγοραία λογική
Μόνο που η Ανώτατη Εκπαίδευση δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Έχει να κάνει με το κύρος, την ποιότητα, την έρευνα, το υψηλό επίπεδο. Γιατί εάν κάποια αντικείμενα στην Ελλάδα είχαν υψηλή ζήτηση, αυτό γινόταν ακριβώς επειδή τα δημόσια πανεπιστήμια που τα θεράπευσαν είχαν υψηλό κυρός. Να το πω απλά: ήταν σαφές ότι από τα ελληνικά πανεπιστήμια έβγαιναν καλοί γιατροί, μηχανικοί. Γι’ αυτό είχαν υψηλή ζήτηση οι αντίστοιχες πανεπιστημιακές σχολές.
Μόνο που απέναντι σε αυτή τη ζήτηση δεν έρχονται ιδρύματα που θα προσφέρουν υψηλού κύρους πτυχία. Αυτό που φέρνει η κυβέρνηση είναι ιδιωτικά πωλητήρια πτυχίων. Όποια/ος σπουδάζει εκεί, πληρώνοντας ιδιαίτερα υψηλά δίδακτρα, πτυχίο θα παίρνει (ή εάν προτιμάτε, πτυχίο θα αγοράζει), όμως αυτό δεν συνεπάγεται ότι θα είναι και αντίστοιχα υψηλού επιπέδου.
Άλλωστε, οι όποιες συνεργασίες υπάρχουν αυτή τη στιγμή με υψηλού κύρους ξένα πανεπιστήμια δεν είναι με τα ιδιωτικά ιδρύματα αλλά με τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, αυτά που προσπαθεί να υπονομεύσει η κυβέρνηση, για τον πολύ απλό λόγο ότι τα υψηλού κύρους ξένα πανεπιστήμια μόνο στα δημόσια πανεπιστήμια βρίσκουν τα εχέγγυα ακαδημαϊκότητας που επιζητούν.
Όμως, για την κυβέρνηση όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το βασικό είναι να ανοίξει η αγορά των πτυχίων και βέβαια να έχουν υψηλή κερδοφορία αυτοί που θα επενδύσουν.
Γιατί έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που δεν θέλει να διευκολύνει τις επενδύσεις αλλά πρωτίστως τους επενδυτές. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο fund που συμμετέχει στο ιδιωτικό ΑΕΙ που διαφημίζει ο πρωθυπουργός, το CVC, είναι αυτό που αποτελεί τον βασικό ιδιώτη μέτοχο της ΔΕΗ και αυτό που κυρίως θα ωφεληθεί από την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ που ανακοινώθηκε και την οποία ουσιαστικά θα επιδοτήσει το δημόσιο. Ανάλογη διευκόλυνση της κερδοφορίας τέτοιων επενδυτικών φορέων είναι και οι ρυθμίσεις για τα ιδιωτικά ΑΕΙ.
Γιατί είναι σαφές ότι το ζήτημα για την κυβέρνηση δεν είναι ούτε απλώς να ανοίξει ο ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας, ούτε να υπάρξουν πετυχημένες συνέργειες με ιδρύματα του εξωτερικού, ούτε καν μια λογική συμπράξεων ανάμεσα σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις με κριτήριο την αναβάθμιση των πανεπιστημίων. Το ζήτημα για την κυβέρνηση εξαρχής ήταν να διαμορφωθεί ένα πεδίο κερδόφορίας (και επί της ουσίας κερδοσκοπίας) αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό θα είχε συνολικά στην κατάσταση και στην ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Fast-track αδειοδότηση για τα ιδιωτικά – εμπόδια και καθυστερήσεις για τα δημόσια
Την ώρα που αυτά τα ιδιωτικά ΑΕΙ εξυπηρετούνται με διαδικασίες fast track, με τους φακέλους να εξετάζονται σε εξαιρετικά σύντομο χρόνο, ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα νέο τμήμα ή ένα νέο πρόγραμμα σπουδών θα πρέπει να περάσει μια εξαιρετικά μακρόχρονη δοκιμασία για να μπορέσει να πείσει ότι το σχέδιο είναι βιώσιμο. Για να μην αναφερθώ στο ότι έχει ξεχαστεί κάθε έννοια χωροταξικού σχεδιασμού, εκπαιδευτικού προγραμματισμού, ιεράρχησης των αναγκών.
Ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια συνάντησαν κατά καιρούς την άρνηση να ιδρύσουν νέα τμήματα, με το επιχείρημα ότι υπάρχει κορεσμός σε αυτά τα αντικείμενα, και σήμερα βλέπουμε αυτά τα αντικείμενα (ιατρικές, νομικές κ.λπ. σπουδές) να προσφέρονται από τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια αδιαφορώντας για το εάν αυτά όντως μπορούν να προσφέρουν όσα χρειάζονται πραγματικά υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακές σπουδές. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μια ιατρική σχολή χρειάζεται και ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο γιατί εκεί θα γίνει πολύ μεγάλο μέρος της κλινικής ιατρικής εκπαίδευσης, μόνο που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τα ιδιωτικά θεραπευτήρια που συνδέονται με αυτά τα ιδιωτικά ιδρύματα μπορούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο.

Το άρθρο 16 θα αναθεωρηθεί, αλλά όταν ήταν να εξυπηρετηθούν οι «επενδυτές» ήταν σαν να μην υπάρχει
Πήγε ο πρωθυπουργός στα εγκαίνια του ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου και ανακοίνωσε την ανάγκη να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι μια τόσο μεγάλη ανατροπή πρέπει να αντιμετωπίσει τη συνταγματική απαγόρευση. Σε τελική ανάλυση, αυτό θα επέτρεπε και όλη την αναγκαία δημόσια και κοινοβουλευτική συζήτηση για μια τόσο μεγάλη ανατροπή αλλά και θα απαιτούσε ευρύτερη συναίνεση. Βεβαίως αυτό που δεν είπε ο πρωθυπουργός ήταν πως όταν ήταν να διευκολύνει το CVC και τους άλλους ιδιώτες επενδυτές καθόλου δεν ασχολήθηκε με το Σύνταγμα, αλλά θεώρησε ότι αρκούσε νομοθετική ρύθμιση.
Ανάφερε ακόμη ο πρωθυπουργός ότι σκοπός είναι να προσελκυστούν φοιτητές από ένα ευρύτερο φάσμα χωρών. Μάλιστα, συμπεριέλαβε σε αυτό και τη δυνατότητα των δημόσιων πανεπιστημίων να έχουν ξενόγλωσσα τμήματα. Βεβαίως αυτό που δεν είπε είναι ότι ενώ τα ιδιωτικά ΑΕΙ μπορούν να απευθύνονται και στη διεθνή αγορά αλλά να έχουν και πελατεία πρωτίστως από το εσωτερικό της χώρας, τα δημόσια πανεπιστήμια υποχρεώνονται στα ξενόγλωσσα προγράμματα να δέχονται μόνο αλλοδαπούς φοιτητές, σε άλλη μια κίνηση έμμεσης στήριξης των ιδιωτικών ιδρυμάτων.
Άλλωστε, ο πρωθυπουργός που μίλησε με τέτοιο θαυμασμό για ένα ιδιωτικό ίδρυμα, σπανίως αναφέρεται ή πανηγυρίζει για τα όσα κάνουν τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια (άλλωστε πολύ σπανίως τα επισκέπτεται), παρότι αυτά ανεβαίνουν στις διεθνείς κατατάξεις, παράγουν έρευνα, έχουν αποφοίτους που διαπρέπουν παρά τις θεσμικές και χρηματοδοτικές τρικλοποδιές που διαρκώς τους βάζει η κυβέρνηση. Άλλωστε, κανένα ιδιωτικό ίδρυμα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα δημόσια πανεπιστήμια, στα οποία μορφώθηκαν αλλεπάλληλες γενιές της πνευματικής και πολιτιστικής ηγεσίας του τόπου και τα οποία συνείσφεραν καταλυτικά στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων αγώνων για δημοκρατία.
Όμως, για τον πρωθυπουργό όλη αυτή η ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου είναι απλώς «καθυστέρηση». Δεν είναι τυχαίο ότι για άλλη μια φορά μίλησε για την δεκαετία του 1980 ως το αρνητικό παράδειγμα, παραβλέποντας ότι τότε έγινε ο μεγαλύτερος εκδημοκρατισμός και εκσυγχρονισμός των δημόσιων πανεπιστημίων, διαμορφώνοντας τις βάσεις τους για τη μετέπειτα σημαντική τους ανάπτυξη, αλλά και ουσιαστική διεθνοποίηση.
Γιατί το όραμα του πρωθυπουργού δεν είναι να αναβαθμιστεί ακόμη περισσότερο η ανώτατη εκπαίδευση, δεν είναι να υπάρχει μεγαλύτερη ερευνητική παραγωγή στη χώρα, δεν είναι καν να έχουμε περισσότερες νέες και νέους που να αποκτούν πανεπιστημιακή μόρφωση. Το όραμά του είναι να είναι χαρούμενοι συγκεκριμένοι «επενδυτές». Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει ανεπανόρθωτα πλήγματα σε ιδρύματα που δεκαετίες τώρα αποτελούν τις πραγματικές δεξαμενές σκέψεις της χώρας και τα εργαστήρια όπου σχεδιάζεται το μέλλον της.

Πηγή: in.gr

Ποιος θα δικάσει ποιον; (Ο νόμος των ισχυρών και η δικαιοσύνη των αδύναμων)

Αυτό εννοούν όταν λένε ότι εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη, για αυτό το λόγο είναι ελεύθεροι ο φραπές και ο τζιτζής, για αυτό η καθαρίστρια έφαγε δέκα χρόνια φυλακή και ο Λαζαρίδης χρειάστηκε πέντε μέρες για να οδηγηθεί απλά σε παραίτηση. Και θα συνεχίσουν να ζητούν θυσίες από τους υπόλοιπους….

Πάνος Χριστοδούλου 

Ο τίτλος είναι παράφραση του στίχου who watches the watchmen, από την ποιητική συλλογή Σατυρικά του Ρωμαίου Juvenal (Satire VI, 347–348). Quis custodiet ipsos custodes? Μια φράση που ταξίδεψε στους αιώνες για να δώσει έμπνευση για το graphic novel του Alan Moore Watchmen. Πέρα όμως από τους φύλακες μας, μπαίνει και ένα άλλο βασικό ερώτημα: ποιος και με τι κριτήρια αποδίδει δικαιοσύνη;
Σε μια σκηνή αυτής της εξαιρετικής ιταλικής σειράς Ο νόμος της Λίντια Πόετ (βασισμένη στην αληθινή ιστορία της πρώτης γυναίκας δικηγόρου της Ιταλίας), η τύχη μιας γυναίκας κρέμεται από την απόφαση ενός σώματος ενόρκων που βασίζεται αποκλειστικά σε άντρες. Είναι αυτό ένα δίκαιο σύστημα; Είναι εύκολο να απαρνηθεί κάποιος την εξουσία του επιτρέποντας το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να αντιδρά; 
Πέρασαν αυτές οι εποχές θα πει κάποιος. Όντως οι εποχές πέρασαν και τη θέση των γυναικών πήραν οι μαύροι. Για χρόνια οι δίκες μαύρων κρίνονταν από σώμα λευκών ενόρκων. Στις δίκες αυτές δε βασιζόταν μόνο το μέλλον των κατηγορουμένων, αλλά και η εξουσία των  λευκών, όπως και των ανδρών πιο πριν. Θα πει κάποιος και πάλι πέρασαν τα χρόνια. Μόνο που τα χρόνια περνούν, και αλλάζει μόνο ο στόχος, όχι το σύστημα, αντί για γυναίκες και μαύρους είδαμε εβραίους, Άραβες, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους, να βρίσκονται σε μια ανισόπεδη έδρα δικαστηρίου, στο έλεος των καταπιεστών τους. 
Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, ή μάλλον δεν είναι για όλους τυφλή. Είναι τυφλή για τους ισχυρούς. Από τον τρόπο που διαμορφώνεται το σώμα των ενόρκων, το ότι ο δικηγόρος και η αμοιβή του δεν είναι για όλους και όλες, από την πολιτική χειραγώγηση που ασκείται στο διορισμό των δικαστικών. Και αυτό δε σταματά μόνο στη δικαιοσύνη, επεκτείνεται στην ίδια την άσκηση πολιτικής. Τα κοινοβούλια και τα συστημικά ΜΜΕ είναι μια μορφή δικαστηρίου, όπου τα όποια αρνητικά μέτρα οφείλονται στο ότι κάποιοι είναι κακοί: η γιαγιά που πούλαγε κάστανα χωρίς απόδειξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι φοιτητές. Και έτσι φτάνουμε στο σημείο πλούσιοι να αποφασίζουν για τη λιτότητα των υπόλοιπων, άνθρωποι με δεκάδες σπίτια για το ένα σπίτι του άλλου, και πρόσφατα, από ό,τι είδαμε, άνθρωποι με πλαστά αγορασμένα πτυχία, με πτυχία αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας να διαγράφουν φοιτητές του δημόσιου πανεπιστημίου. 
Όλο αυτό, όλος ο κύκλος της επιβολής, ώστε αυτοί που έχουν εξουσία να συνεχίσουν να την αναπαράγουν και να την επιβάλλουν και να την υπερασπίζονται με το πρόσχημα της αμερόληπτης δικαιοσύνης. Αυτό εννοούν όταν λένε ότι εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη, για αυτό το λόγο είναι ελεύθεροι ο φραπές και ο τζιτζής, για αυτό η καθαρίστρια έφαγε δέκα χρόνια φυλακή και ο Λαζαρίδης χρειάστηκε πέντε μέρες για να οδηγηθεί απλά σε παραίτηση. Και θα συνεχίσουν να ζητούν θυσίες από τους υπόλοιπους, θα συνεχίσουν να παραδειγματίζουν όσους αντιστέκονται και να επιβάλουν την αναπαραγωγή της εξουσίας τους. Θα συνεχίσουν μέχρι οι υπόλοιποι να επιβάλουν την πραγματική λαϊκή δικαιοσύνη των υποτελών. 
Τρανό πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της παιδιάτρου από το νησί, η οποία ανέβασε ένα μήνυμα αγωνίας, μια κραυγή αγανάκτησης η οποία συγκίνησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν όχι όλο, και αποτέλεσε μια φωνή δικαίωσης για όσους και όσες έχουμε ζήσει ανάλογα σκηνικά και πολλές φορές ακούγαμε το ‘έλα μωρέ έτσι είναι τα πράγματα, μικρός είσαι ακόμα και δε γίνεται αλλιώς’. Και όμως γίνεται, και όμως δεν έχει όλος ο κόσμος αυτή τη μίζερη τοξική αντίληψη. Την έχει όμως ο υπουργός υγείας, ο οποίος αντί να ντραπεί, αντί να ζητήσει συγγνώμη και να παραιτηθεί και να επιστρέψει στις πωλήσεις ναζιστικών και χουντικών βιβλίων, βγήκε να τραμπουκίσει τη συνάδελφο και να περηφανευτεί ότι αφού την απείλησε κατέβασε την ανάρτηση. 
Αυτό συνοψίζει τη δικαιοσύνη τους. Αυτό είναι το τι θεωρούν ότι αξίζει στις γυναίκες, στους μετανάστες, στους εργαζόμενους, το να σιωπούν μπροστά στην αδικία και την κακοποίηση. Αυτό είναι το δίκαιο για αυτούς. Και η σημαία πάνω στα ερείπια του Ράιχσταγκ συμβολίζει την τύχη που έχουν τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές. 

katiousa.gr

Η New York Post ζητά το κεφάλι του Dr. Anthony Fauci

Το κοινό πρέπει επίσης να μάθει τα πλήρη γεγονότα σχετικά με τις εκστρατείες της κυβέρνησης Βiden για την απόκρυψη των κινδύνων εμβολιασμού και την πολιτικοποίηση της αντίδρασης του έθνους στην COVID

By Post Editorial Board 

(New York Post 2 Μαΐου 2026)

Η Αμερική χρειάζεται την πλήρη αλήθεια για τις συγκαλύψεις του Fauci και ΟΛΕΣ τις ομοσπονδιακές καταχρήσεις της πανδημίας. H New York Post με editorial της συντακτικής της ομάδας -δημοσιεύτηκε στις 2 Μαΐου 2026- ζητεί να οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη ο Dr. Anthony Fauci.

Ο λόγος, η συγκάλυψη της προέλευσης του ιού σε συνδυασμό με την επιβολή των εμβολίων ευθανασίας COVID-19 και την καταστροφή που προκάλεσε σε ανθρώπινες ζωές και επιχειρήσεις εξαιτίας των lockdowns. Kι όλο αυτό σε συνδυασμό με την διαρκή στοχοποίηση όσων τολμούσαν να εκφέρουν διαφορετική άποψη ή να διατηρούν αμφιβολίες. Συνέβη και στη χώρα μας…

Η δίωξη του Dr. David Morens με την κατηγορία της παρεμπόδισης των ερευνών για την προέλευση του COVID δεν μπορεί να είναι το τέλος της αναζήτησης της αλήθειας από το έθνος σε αυτήν την υπόθεση: Ακόμα κι αν η χάρη που έδωσε ο Biden στον Dr. Anthony Fauci την τελευταία στιγμή τον κρατήσει έξω από τη φυλακή, οι Αμερικανοί χρειάζονται τα πλήρη γεγονότα-γράφει η New York Post.

Ο Morens εργάστηκε υπό τον Fauci στο Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων-National Institute of Allergy and Infectious Diseases. Κατηγορείται για την καταστροφή και απόκρυψη επίσημων αρχείων σχετικά με τη προέλευση του ιού – σε μια προφανή προσπάθεια να προστατεύσει το αφεντικό του.

Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι ο Fauci συνωμότησε με τον επικεφαλής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, Francis Collins, για να καταργήσουν οποιαδήποτε έρευνα σχετικά με την προέλευση του COVID στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan – το οποίο διεξήγαγε έρευνα για τους κορωνοϊούς που χρηματοδοτήθηκε από τα NIH/NIAID τα χρόνια πριν από την πανδημία, παρά την ομοσπονδιακή απαγόρευση “gain of function” πειραμάτων.

Τα email δείχνουν τον Moren να καυχιέται για τις συγκαλύψεις του παρά τον Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης- Freedom of Information Act [FOIA]: «[Έμαθα] από την κυρία μας εδώ για την ελευθερία της πληροφόρησης πώς να εξαφανίζω τα email αφού μου αποσταλεί η ελευθερία της πληροφόρησης, αλλά πριν ξεκινήσει η αναζήτηση»·

«Δεν υπάρχει καμία ανησυχία για τον FOIA. Μπορώ είτε να στείλω πράγματα στον Τony στο ιδιωτικό του Gmail, είτε να του τα δώσω στη δουλειά ή στο σπίτι του».

Όλα αυτά βοήθησαν στην απόκρυψη του συνεχιζόμενου συντονισμού του Fauci με τον Peter Daszak – τον επικεφαλής της EcoHealth Alliance, της οργάνωσης που ο Fauci διηύθυνε επιχορηγήσεις για την έρευνα για την απόκτηση λειτουργικότητας στο WIV της Κίνας.

Αυτή η εργασία στόχευε συγκεκριμένα στην χειραγώγηση των κορονοϊών στο «σημείο διάσπασης της φουρίνης-furin cleavage site» – την κρίσιμη μετάλλαξη που ουσιαστικά αποτυπώνει τον ιό COVID.

Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο γιατί ο Fauci & Co. διεξήγαγαν το παιχνίδι της απάτης τους επιμένοντας ότι ο ιός είχε φυσική προέλευση: Εάν το σε κατάσταση lockdown κοινό μάθαινε ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν χρηματοδοτήσει απερίσκεπτους επιστήμονες που πιθανώς δημιούργησαν το πανδημικό μικρόβιο σε ένα κακώς ασφαλισμένο εργαστήριο στο εξωτερικό, αυτοί οι αξιωματούχοι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ισόβια φυλάκιση.

Ειδικά όταν η ομάδα του Fauci  ενέκρινε επίσης τις πολιτικές που έκλεισαν σχολεία, κατέστρεψαν επιχειρήσεις και ανάγκασαν αγαπημένα πρόσωπα να πεθάνουν μόνα τους στα νοσοκομεία. Η CIA, το FBI και τα φημισμένα Εργαστήρια Livermore του Υπουργείου Ενέργειας θεωρούν πλέον την COVID-19 πιθανότατα ανθρωπογενή. Ενώ εμείς – χάρη σε μεγάλο βαθμό στον Fauci και την εταιρεία του – δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% σίγουροι γι’ αυτό, η ισορροπία των πιθανοτήτων είναι έντονα αντίθετη με τη θεωρία της φυσικής προέλευσης.

Ο Fauci, Collins και ο Morens είπαν ψέματα για να αποκρύψουν αυτό το γεγονός. Τα μέσα ενημέρωσης

ανέλαβαν τα ψέματά τους και τα ανακήρυξαν κανόνα. Το ίδιο έκαναν και αμέτρητοι νομοθέτες και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής. Ο Morens αντιμετωπίζει περισσότερες από πέντε δεκαετίες ποινής αν καταδικαστεί για όλες τις κατηγορίες, ωστόσο είναι σαφώς μικρό ψάρι σε σύγκριση με τον Fauci, ο οποίος επανειλημμένα έπαιξε παιχνίδια με λέξεις για να αρνηθεί τη συμμετοχή του στη χρηματοδότηση της έρευνας για την απόκτηση λειτουργικότητας, ψευδόμενος απροκάλυπτα στο Κογκρέσο και συνωμοτώντας με τον Collins για να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους με σκοπό να εκφοβίσουν τους ερευνητές ώστε να υποστηρίξουν τη θεωρία της φυσικής προέλευσης.

Δαιμονοποίησε όποιον τολμούσε να τον επικρίνει, σε αυτό ή σε οποιοδήποτε άλλο θέμα, ως επιτιθέμενο στην ίδια την επιστήμη – και δημιούργησε την ατμόσφαιρα στην οποία οποιαδήποτε διαφωνία ή ακόμη και περιέργεια για τη θεωρία φυσικής προέλευσης τιμωρούνταν γρήγορα με δημόσια κατακραυγή.

Ή, στην περίπτωση αυτής της εφημερίδας, γυμνή λογοκρισία μέσω μιας ανίερης συνεργασίας μεταξύ των Big Tech και των Big Government. Ian Fordστο X

Η χάρη του Fauci σημαίνει ότι δεν μπορεί να επικαλεστεί την 5η εάν κληθεί να καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου για όλα αυτά – και αν δεν ομολογήσει την αλήθεια, δεν θα τον προστατεύσει από κατηγορίες ψευδορκίας. Η Βουλή και η Γερουσία θα έπρεπε να απαιτούν να απαντήσει δημόσια τώρα.

 Θα πρέπει επίσης να χάσει την πλούσια κρατική του σύνταξη: Αυτός ο ήδη εξαιρετικά πλούσιος (μετά από μια ζωή στη δημόσια υπηρεσία, χμμ) άνθρωπος δεν αξίζει ούτε δεκάρα παραπάνω από τους φορολογούμενους στους οποίους είπε ψέματα. Ούτε μπορεί αυτό να είναι το τέλος της αναζήτησης της αλήθειας και της δικαιοσύνης: Το κοινό πρέπει επίσης να μάθει τα πλήρη γεγονότα σχετικά με τις εκστρατείες της κυβέρνησης Βiden για την απόκρυψη των κινδύνων εμβολιασμού και την πολιτικοποίηση της αντίδρασης του έθνους στην COVID.

Με μισό αιώνα και 1 χρόνο φυλακή [συνολικά 51 χρόνια] βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρώην Ανώτερος σύμβουλος του Dr. Anthony Fauci David Morens, 78 ετών. Πως εμπλέκονται στην υπόθεση οι Έλληνες καθηγητές Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη

Tρίτη 28 Απριλίου 2026

Με μισό αιώνα και 1 χρόνο φυλακή [συνολικά 51 χρόνια] βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρώην Ανώτερος σύμβουλος του Dr. Anthony Fauci David Morens, 78 ετών.

Στη συνέχεια, πως εμπλέκονται στην υπόθεση οι Έλληνες καθηγητές Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη.

Πάμε να δούμε τις συναρπαστικές εξελίξεις καθώς τα στόματα ανοίγουν και πολλοί από τους εμπλεκόμενους στην Γενοκτονία αφανισμού του δυτικού πληθυσμού έχουν αρχίσει ήδη να κελαηδάνε στις δικαστικές αρχές αλλά και στα αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα.

Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ των Guardian, New York Post, Fox News, etc το Υπουργείο Δικαιοσύνης απήγγειλε κατηγορίες σε έναν πρώην ανώτερο σύμβουλο του Dr. Anthony Fauci για φερόμενη απόκρυψη αρχείων από έρευνες σχετικά με την προέλευση της πανδημίας COVID-19.

Ο David Morens, 78 ετών, κατηγορείται με μία (1) κατηγορία συνωμοσίας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, δύο (2) κατηγορίες καταστροφής, αλλοίωσης ή παραποίησης αρχείων σε ομοσπονδιακές έρευνες και δύο (2) κατηγορίες απόκρυψης, αφαίρεσης ή ακρωτηριασμού αρχείων.

Ο πρώην αξιωματούχος του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων -National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 51 ετών εάν καταδικαστεί για όλες τις κατηγορίες.

Το κατηγορητήριο, το οποίο αποσφραγίστηκε τη Δευτέρα στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Maryland, αναφέρει επίσης δύο ανώνυμους συνεργούς που «απέκρυψαν, αφαίρεσαν, κατέστρεψαν και προκάλεσαν την απόκρυψη και την αφαίρεση ομοσπονδιακών αρχείων για να παρακάμψουν τον FOIA [Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης] και τον FRA [Νόμο περί Ομοσπονδιακών Αρχείων]-[Freedom of Information Act] and FRA [Federal Records Act].”

Οι πληροφορίες στο κατηγορητήριο δείχνουν ότι οι συνεργοί είναι ο Δρ. Peter Daszak, πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού EcoHealth Alliance με έδρα το Manhattan, και ο Δρ. Gerald Keusch, αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Εργαστηρίου Αναδυόμενων Λοιμωδών Νοσημάτων του Πανεπιστημίου της Βοστώνης-Boston University’s National Emerging Infectious Disease Laboratory Institute και δικαιούχος της επιχορήγησης από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH).

Στην επιχείρηση εξοβελισμού της εργαστηριακής προέλευσης του ιού από τον εργολάβο των gain of function πειραμάτων και πρώην επιθεωρητή του ΠΟΥ συμμετείχε και μία αναπάντεχη μελέτη των Ελλήνων καθηγητών Τσιόδρα, Μαγιορκίνη, Παναγιωτακόπουλου, Παρασκευή, Κωστάκη με την συνυπογραφή του πρώην πρύτανη του ΕΚΠΑ Δημόπουλου η οποία αξιοποιήθηκε από τον Peter Daszak ως  παραπαμπή σε πληρωμένη επιστολή που απέστειλε στο The Lancet ώστε να εξοβελίσει κάθε υπόνοια εργαστηριακής κατασκευής του καταφανέστατα ιού-βιολογικό όπλο όπως τον χαρακτήρισε ο κορυφαίος συστημικός καθηγητής Jeffey Sachs.

Aυτό που βγάζει μάτι στη περίπτωση των Ελλήνων καθηγητών είναι η χρονική στιγμή εκπόνησης της μελέτης και η προχειρότητά της! Μόλις τον Ιανουάριο του 2020 πριν καλά καλά ο διαβλητός ΠΟΥ ανακηρύξει την planδημία COVID εμφανίζονται οι Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη να υπογράφουν μελέτη υπέρ της φυσικής προέλευσης του ιού που προκαλεί τον COVID χωρίς φυσικά να έχουν απομονώσει τον ιό. Στη συνέχεια η ελληνική μελέτη βρέθηκε στα χέρια του Peter Daszak που θεωρείται ήδη συνεργός του Morens. Πως έφτασε στα χέρια του η μελέτη των Ελλήνων καθηγητών; Ποιός τους υπέδειξε να πραγματοποιήσουν τόσο νωρίς-εσπευσμένα και εκ του προχείρου την εν λόγω μελέτη; Ian Fordστο X

Στο μεταξύ ο Fauci εμπλέκεται σε «μαζική» συγκάλυψη της προέλευσης της COVID-19, λέει ο επικεφαλής του FDA, Marty Makary, στο «Pod Force One»

Ο Morens, ο οποίος διετέλεσε ανώτερος σύμβουλος του Fauci από το 2006 έως το 2022, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο δικαστήριο τη Δευτέρα και ένας δικαστής του χορήγησε υπό όρους αποφυλάκιση εν αναμονή της δίκης, εφόσον παραδώσει το αμερικανικό του διαβατήριο μέχρι την Τετάρτη.

Πρέπει επίσης να «αποφύγει κάθε επαφή» με τους συνωμότες.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να πω εκτός από το ότι ο Tony το γνωρίζει και έχω μάθει ότι καταβάλλονται συνεχείς προσπάθειες εντός των NIH για να διευθετηθεί αυτό με ελάχιστη ζημιά σε εσάς, τον Peter  και τους συναδέλφους σας, και στο NIH και το NIAID», έγραψε ο Morens στους Daszak και Keusch σε ένα email στις 26 Απριλίου 2020 από έναν ιδιωτικό λογαριασμό.

Ο Fauci, ο οποίος αποχώρησε από την κυβερνητική υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 2022, αναφέρεται ως «Ανώτερος Αξιωματούχος 1 του NIAID» σε πολλαπλές επικοινωνίες που αναφέρονται στο κατηγορητήριο.

Ο διευθυντής του NIAID και τότε επικεφαλής των NIH, Δρ. Francis Collins, τον Φεβρουάριο του 2020 «προέτρεψε» την περίφημη εφημερίδα «Proximal Origins» που προσπάθησε να υποβαθμίσει τις ανησυχίες για διαρροή COVID από ένα κινεζικό εργαστήριο, ισχυριζόμενος αντ’ αυτού ότι το ξέσπασμα ήταν σύμφωνο με μια φυσική προέλευση για τον SARS-CoV-2.

«Όπως ισχυρίζεται στο κατηγορητήριο, ο Δρ. Morens και οι συνεργοί του απέκρυψαν σκόπιμα πληροφορίες και παραποιημένα αρχεία σε μια προσπάθεια να καταστείλουν εναλλακτικές θεωρίες σχετικά με την προέλευση του COVID-19. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν το σοβαρό καθήκον να παρέχουν ειλικρινή, βάσιμα στοιχεία και συμβουλές προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος — όχι να προωθούν τις δικές τους προσωπικές ή ιδεολογικές ατζέντες. «Ο Morens όχι μόνο φέρεται να συμμετείχε στην παράνομη συσκότιση των επικοινωνιών του, αλλά έλαβε και μίζες για αυτό», πρόσθεσε ο Διευθυντής του FBI, Kash Patel σε ανακοίνωσή του. Nicolas Hulscher, MPHστο X

Τόσο το FBI όσο και το Γραφείο Γενικού Επιθεωρητή του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών διεξήγαγαν την έρευνα που οδήγησε στο κατηγορητήριο, μετά από ποινική παραπομπή από τον πρώην Πρόεδρο της Υποεπιτροπής COVID της Βουλής, Brad Wenstrup (Ρεπουμπλικάνος-Οχάιο).

Η επιτροπή του Brad Wenstrup παρέπεμψε επίσης τον Daszak για ποινική έρευνα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αφού ο οργανισμός δεν ανέφερε για δύο χρόνια «ένα δυνητικά επικίνδυνο πείραμα που διεξήχθη στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan» και «χρησιμοποίησε χρήματα των φορολογουμένων για να διευκολύνει την επικίνδυνη έρευνα κέρδους λειτουργίας», σύμφωνα με τον πρόεδρο.

«Ο Δρ. «Ο Daszak παρέλειψε ένα ουσιώδες γεγονός σχετικά με την πρόσβασή του σε μη αναλυμένα δείγματα και αλληλουχίες ιών στο WIV στην επιτυχημένη προσπάθειά του να επαναφέρει την επιχορήγησή του από τα NIH», δήλωσε ο Wenstrup σε ακρόαση της 1ης Μαΐου 2024 με τον πρόεδρο της EcoHealth.

«Ο Δρ. Daszak δεν συνεργάστηκε καθόλου με την επιλεγμένη υποεπιτροπή. Καθυστέρησε να προσκομίσει τα ζητούμενα έγγραφα και έπαιξε παιγνίδι τακτικής με την σημασιολογία με τον ορισμό της έρευνας gain-of-function, ακόμη και στην προηγούμενη κατάθεσή του». Nick Sortorστο X:

kourdistoportocali.com

Στα τάρ­ταρα του ΟΟΣΑ η ελλη­νική παρα­γω­γι­κότητα

Μόλις στο 64% του μέσου όρου καθώς, επι­δο­τούν τα ξενο­δο­χεία και θάβουν τη βιο­μη­χα­νία.

Τζώρτζης Ρούσσος

Αν δια­κρίνε­ται σε κάτι το ετήσιο πανη­γυ­ράκι που διε­ξήχθη για το 2026 την περα­σμένη εβδο­μάδα στους Δελ­φούς υπό τον τίτλο «Οικο­νο­μικό Φόρουμ των Δελ­φών», αυτό είναι το lobbying. Πολ­λοί και διάφο­ροι, μέσα από κύκλους συζη­τήσεων, παρέλα­σαν και φέτος στο διάστημα από 22 έως 25 Απρι­λίου ώστε να καλυ­φθούν οι παρα­σκη­νια­κές διερ­γα­σίες σε διάφορα επίπεδα.
Ας μείνουμε όμως στις συζη­τήσεις επί του προ­σκη­νίου και δη σε αυτή μεταξύ του αντι­προ­έδρου της κυβέρ­νη­σης Κωστή Χατζη­δάκη και του γενι­κού γραμ­μα­τέα του ΟΟΣΑ Ματίας Κόρ­μαν που αφο­ρούσε την παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας. Πρόκει­ται για την αχίλ­λειο πτέρνα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, για την τρω­τότητα της οποίας ευθύνε­ται τα μέγι­στα ο Κ. Χατζη­δάκης με το ελα­στικό οκτάωρο που έδωσε τζάμπα υπε­ρω­ρίες και μία ευκαι­ρία στους βιο­μη­χάνους να μην επεν­δύσουν σε μέσα παρα­γω­γής.

Οι ευθύνες Μητσο­τάκη
Όπως ανα­κοι­νώ­θηκε μέσω της μεταξύ τους συζήτη­σης η κυβέρ­νηση και ο ΟΟΣΑ συμ­φώ­νη­σαν σε νέο πακέτο μεταρ­ρυ­θμίσεων για την οικο­νο­μία της επόμε­νης δεκα­ε­τίας, με έμφαση σε παρα­γω­γι­κότητα, μισθούς και επεν­δύσεις που θα υλο­ποι­η­θεί από το 2028. Για να μην ξεχνιόμα­στε, πρόκει­ται για την κυβέρ­νηση που, σύμ­φωνα με τον αρμόδιο υπουργό της Τάκη Θεο­δω­ρι­κάκο, έστρεψε από το 2019 το 80% των πόρων μέσω των ανα­πτυ­ξια­κών νόμων στον ξενο­δο­χειακό κλάδο και όχι στη μετα­ποίηση. Όπως παρα­δέχτη­καν, η Ελλάδα παρα­μένει χαμηλά σε σχέση με την Ευρώπη, με την παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας να δια­μορ­φώ­νε­ται περίπου στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ.
Η απόσταση της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας από την ευρω­παϊκή κανο­νι­κότητα είναι μετρήσιμη και απο­κα­λυ­πτική. Η παρα­γω­γι­κότητα της εργα­σίας στην Ελλάδα δια­μορ­φώ­νε­ται μόλις στο 64% του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, όταν σε χώρες όπως η Πορ­το­γα­λία ξεπερνά το 75% και στην Ισπα­νία προ­σεγ­γίζει το 85%. Με απλά λόγια, ένας Έλλη­νας εργα­ζόμε­νος παράγει σχε­δόν ένα τρίτο λιγότερο από τον μέσο εργα­ζόμενο στον ανε­πτυγ­μένο κόσμο. Και αυτή η υστέρηση έχει συγκε­κρι­μένη πολι­τική υπο­γραφή.

Απαρ­χαι­ω­μένος εξο­πλι­σμός
Από το 2019 μέχρι σήμερα η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη δια­χει­ρίστηκε μια οικο­νο­μία που ανα­πτυσ­σόταν με ρυθμούς άνω του 2% ετη­σίως (με εξαίρεση την παν­δη­μία), αλλά απέτυχε να μετα­τρέψει αυτή την ανάπτυξη σε πραγ­μα­τική σύγκλιση. Τα στοι­χεία είναι αμείλι­κτα: η παρα­γω­γι­κότητα παρα­μένει 14% έως 18% χαμη­λότερη από τα επίπεδα του 2009, ενώ σε όρους δεκα­ε­τίας κατα­γράφε­ται πρα­κτικά μηδε­νική μετα­βολή. Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ αυξήθηκε σωρευ­τικά πάνω από 10%.
Το πρόβλημα ξεκινά από τις επεν­δύσεις. Το ακα­θάρι­στο πάγιο κεφάλαιο στην Ελλάδα κινείται γύρω στο 13-14% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρω­ζώ­νης υπερ­βαίνει το 21%. Αυτό μετα­φράζε­ται σε λιγότερα μηχα­νήματα, λιγότερη τεχνο­λο­γία, χαμη­λότερη παρα­γω­γική ένταση. Ακόμη και τα κον­δύλια του Ταμείου Ανάκαμ­ψης δεν κατάφε­ραν να αλλάξουν τη δομή: σημα­ντικό μέρος κατευ­θύνθηκε σε κατα­σκευές και ενερ­γειακά έργα, όχι σε βιο­μη­χα­νική ανα­βάθμιση.
Παράλ­ληλα, το παρα­γω­γικό μοντέλο παρα­μένει εγκλω­βι­σμένο σε χαμη­λής αξίας δρα­στη­ριότη­τες. Ο του­ρι­σμός αντι­στοι­χεί άμεσα και έμμεσα σε πάνω από 20% του ΑΕΠ, αλλά με παρα­γω­γι­κότητα σημα­ντικά χαμη­λότερη της μετα­ποίη­σης. Στο εμπόριο και στην εστίαση η παρα­γω­γι­κότητα παρα­μένει έως και 30-40% χαμη­λότερη από τα προ κρίσης επίπεδα. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη που κατα­γράφε­ται βασίζε­ται σε τομείς που δεν μπο­ρούν να στη­ρίξουν υψη­λούς μισθούς.
Το απο­τέλε­σμα απο­τυ­πώ­νε­ται στους μισθούς. Ο μέσος καθα­ρός μισθός παρα­μένει κοντά στα 1.100-1.200 ευρώ, όταν ο μέσος όρος της ευρω­ζώ­νης υπερ­βαίνει τα 2.000 ευρώ. Δεν πρόκει­ται για «στρέβλωση της αγο­ράς», αλλά για άμεση συνέπεια της χαμη­λής παρα­γω­γι­κότη­τας.
Μια οικο­νο­μία που παράγει λιγότερη αξία ανά εργα­ζόμενο δεν μπο­ρεί να πλη­ρώ­νει περισ­σότερα. Ύστερα από έξι χρόνια δια­κυ­βέρ­νη­σης, η ευθύνη είναι σαφής. Η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη δεν άλλαξε το παρα­γω­γικό υπόδειγμα, δεν αύξησε επαρ­κώς τις παρα­γω­γι­κές επεν­δύσεις και δεν αντι­με­τώ­πισε τις δομι­κές αδυ­να­μίες της αγο­ράς εργα­σίας. Αντίθετα, ανα­πα­ρήγαγε ένα μοντέλο ανάπτυ­ξης που ευνοεί τους αρι­θμούς του ΑΕΠ, αλλά αφήνει στάσιμη την πραγ­μα­τική οικο­νο­μία.

www.documentonews.gr

Βυζάντιο: Η εξέλιξη των πόλεων και της δημοκρατίας στην οικουμενική κοσμόπολη | Γ. Κοντογιώργης

Ήταν το Βυζάντιο μια αυτοκρατορία χωρίς πόλεις ή η συνέχεια της ελληνικής οικουμενικής κοσμόπολης;

Διαδικτυακή διάλεξη του ομότιμου καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Βυζάντιο: Η εξέλιξη των πόλεων-κρατών και της δημοκρατίας στο κράτος της οικουμενικής κοσμόπολης», την οποία διοργάνωσε στις 29.4.2026 η International Hellenic Association. Η προβληματική της ομιλίας αντλεί ιδίως από τον τέταρτο τόμο του εξάτομου έργου «Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα», όπου εξετάζονται οι πόλεις, το κράτος και το πολιτικό-οικονομικό σύστημα του Βυζαντίου. Στη διάλεξη εξετάζεται η θέση του Βυζαντίου στην ιστορική συνέχεια του ελληνικού κοσμοσυστήματος, με έμφαση στον ρόλο των πόλεων, στους δημοκρατικούς τους θεσμούς, στη σχέση πόλης και κεντρικής πολιτείας, καθώς και στο ζήτημα της ελληνικής ταυτότητας στη βυζαντινή περίοδο. Κεντρικό σημείο της ομιλίας είναι ότι οι πόλεις δεν εξαφανίζονται με το Βυζάντιο, αλλά ενσωματώνονται στην οικουμενική κοσμόπολη και συνεχίζουν να αποτελούν βασικό πεδίο πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ελευθερίας.

Σ. Χερς: Ο Τραμπ σκέφτεται να πληρώσει το Ιράν για να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σκέφτεται ακόμη και το ενδεχόμενο να πληρώσει στο Ιράν το ποσό των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ, υποστηρίζει ο βρετανός ερευνητής-δημοσιογράφος Σέρλοκ Χολμς επικαλούμενος καλά πληροφορημένη ισραηλινή πηγή.

Όπως αναφέρει στο λογαριασμό του στο Substack «οι δεσμός αγάπης της Αμερικής με το Ισραήλ έχει αντιμετωπίσει ένα πρωτοφανές εμπόδιο, καθώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε κατάσταση πολιτικού πανικού λόγω των οικονομικών επιπτώσεων του ιρανικού αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ “διαπραγματεύεται τώρα με το Ιράν” – όπως το έθεσε ένας Ισραηλινός γνώστης των εσωτερικών υποθέσεων – για την εξεύρεση λύσης, με αντάλλαγμα την καταβολή από τις Ηνωμένες Πολιτείες τουλάχιστον 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και πιθανώς πολύ περισσότερων, στην κυβέρνηση της Τεχεράνης. Σε αντάλλαγμα το Ιράν θα τερμάτιζε τον αποκλεισμό και θα άνοιγε τα στενά σε όλη την κυκλοφορία, τερματίζοντας μια κρίση για τον Τραμπ, τις ΗΠΑ και μεγάλο μέρος του πλανήτη».

«Ο πρόεδρος, όπως μου είπαν» συνεχίζει ο Χερς «”δεν εμπιστεύεται πλέον το Ισραήλ. Πιστεύει πλέον ότι παραπλανήθηκε” από τον Νετανιάχου σχετικά με τις πιθανότητες επιτυχίας της πρόσφατης κοινής αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης, στόχος της οποίας ήταν να προκαλέσει την ανατροπή της θρησκευτικής ηγεσίας στο Ιράν».

Σύμφωνα με την πηγή που επικαλείται ο γνωστός δημοσιογράφος «η ισραηλινή ηγεσία «είναι πολύ αναστατωμένη επειδή ο Τραμπ» —φοβούμενος το πολιτικό κόστος που θα του επιφέρει η συνέχιση του αποκλεισμού του στενού— «έχει δείξει προθυμία να αγνοήσει τα ισραηλινά συμφέροντα και επιθυμίες».

Πηγή: info-war.gr

Υποκρισία και Ψέματα, ενόψει νέων εχθροπραξιών

Γιατί δεν είναι λοιπόν διόλου παράλογο το γεγονός ότι το Ιράν διαπραγματεύεται από θέση ισχύος έναντι των ΗΠΑ;

Θέμης Τζήμας

Ξεκινούμε από την υποκρισία. Ηγέτες της «Δύσης» και σύμμαχοί τους, ζήτησαν να «ανοίξουν» τα στενά του Ορμούζ. Το Συμβούλιο για τη Συνεργασία στον Κόλπο φαίνεται ότι θα αναλάβει αντίστοιχη πρωτοβουλία. Πού ήταν όλοι αλήθεια, όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτίθονταν στο Ιράν παρανόμως και εγκληματικώς; Πού ήταν όταν οι ΗΠΑ απήγαγαν τον νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας προκειμένου να ληστέψουν το πετρέλαιο της χώρας του; πού είναι για τη γενοκτονία στη Γάζα; Πού είναι για τα μαζικά εγκλήματα εναντίον Παλαιστινίων; Πού είναι όταν ισοπεδώνεται ο Λίβανος; Πού είναι όταν επιβάλλεται παράνομος ναυτικός αποκλεισμός (ή επιχειρείται να επιβληθεί) εναντίον του Ιράν όπως και παλιότερα εναντίον της Υεμένης;

Οι ένοχοι και οι συνένοχοι των εγκλημάτων θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο (παρεμπιπτόντως, το Ιράν δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο δίκαιο της θάλασσας). Το μόνο το οποίο αντιλαμβάνεται η «Δύση» και οι σύμμαχοί της είναι οι συσχετισμοί ισχύος. Αν το Ιράν είχε ηττηθεί στον εγκληματικό, κεραυνοβόλο πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ, όλοι όσοι σήμερα μιλούν για τα Στενά του Ορμούζ, θα εκθείαζαν την «ιδιοφυΐα» του προέδρου Τραμπ. Πόσες συνθήκες με το Ιράν έχουν καταπατήσει όλοι τους; Πόσες φορές αποπειράθηκαν να πνίξουν το Ιράν ως τέτοιο (όχι το «καθεστώς», με ό,τι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει) στερώντας του εξαρτήματα για την πολιτική του αεροπορία και σκοτώνοντας επιστήμονές του, μεταξύ άλλων; Τώρα που το Ιράν κερδίζει, σπεύδουν να παρακαλέσουν, να απειλήσουν, να μιλήσουν περί δικαίου, να διαπραγματευτούν. Το Ιράν δεν έχει κανέναν λόγο, οφείλει απέναντι στις θυσίες του αλλά και σε κάθε ελεύθερο έθνος και άνθρωπο, να μην υποταχθεί στους εγκληματίες και να μην υποχωρήσει ως προς τα Στενά του Ορμούζ.

Έπειτα έρχονται τα ψέματα. Σε αντίθεση με τις κομπορρημοσύνες Τραμπ και Χέγκσεθ, περί συντριβής των Ιρανών, αποκαλύπτεται ότι τα πλήγματα στις βάσεις των ΗΠΑ και στις δυνάμεις τους, από τους Ιρανούς είναι πολύ σοβαρές. Σύμφωνα με το NBC, όχι μόνο οι Ιρανοί προκάλεσαν πολύ σοβαρότερες καταστροφές στις βάσεις των ΗΠΑ από ό,τι οι τελευταίες παραδέχονται αλλά επιπλέον κατόρθωσαν να τις βομβαρδίσουν ακόμα και με την παρωχημένη ιρανική αεροπορία και ειδικότερα με ένα μαχητικό F-5!

Είναι η πρώτη φορά που μια αμερικανική βάση χτυπήθηκε από άμεση αεροπορική επίθεση μετά τον πόλεμο της Κορέας. Μια εικόνα μιας ρωσικής βόμβας Fab-500 στα συντρίμμια της άλλης βάσης των ΗΠΑ στο Κουβέιτ, Camp Arifjan, κυκλοφόρησε επίσης προ ημερών. Πρόκειται για μια μη- καθοδηγούμενη βόμβα, που σημαίνει ότι τα ιρανικά σκάφη έπρεπε να περάσουν σχεδόν απευθείας πάνω από τις ανυπεράσπιστες βάσεις των ΗΠΑ για να τους επιτεθούν. Τα ιρανικά αεροσκάφη φαίνεται να έχουν διαρρήξει τις άμυνες των ΗΠΑ, να βομβαρδίζουν άμεσα τις αμερικανικές βάσεις με βόμβες οι οποίες κινούνται βάσει της βαρύτητας, προκαλώντας παράλληλα την άλλη πλευρά να εμπλακεί σε φίλια πυρά.

Δεν πρέπει παραλλήλως να ξεχνούμε ότι το Ισραήλ, πέραν του να εγκληματεί φρικιαστικώς και ναζιστικώς, στο πεδίο των μαχών δεν έχει πετύχει ουσιαστικώς τίποτα, ούτε σε σχέση με τη Χαμάς, ούτε και με τη Χεζμπολάχ. Αντιθέτως, η χρήση μη- επανδρωμένων οχημάτων από την τελευταία προκαλεί ολοένα μεγαλύτερες απώλειες στις τάξεις των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.

Δεν είναι λοιπόν διόλου παράλογο το γεγονός ότι το Ιράν διαπραγματεύεται από θέση ισχύος έναντι των ΗΠΑ. Η τελευταία πρότασή του περιλαμβάνει τρία στάδια, με πρώτο την οριστική ειρήνη σε όλα τα μήκη και πλάτη του «άξονα της αντίστασης» και κατόπιν συζήτηση περί των Στενών του Ορμούζ, με το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα να έρχεται στο τέλος. Για τις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν αυτήν την πρόταση, διότι όταν αναφερόμαστε στη θέση των ΗΠΑ ως προς τον εν λόγω πόλεμο (και όχι μόνο προφανώς), εννοούμε τι πρεσβεύει ο εκφασισμένος σιωνισμός. Η εν λόγω πρόταση του Ιράν είναι πολύ λογική για κάποιον που θέλει όντως την ειρήνη (βεβαίως ένας τέτοιος δρων δε θα ξεκινούσε τον πόλεμο εξ αρχής). Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιθέτως, θέλουν στρατηγικώς τη διάλυση του Ιράν. Ο δε, Τραμπ, όσο και αν θέλει να ξεφύγει από τον πόλεμο τον οποίο ξεκίνησε, παραμένει χειραγωγούμενος, εκβιάσιμος, εγκληματίας και πιστός στα αφεντικά του. Η αποδοχή της πρότασης του Ιράν θα σήμαινε εγγυήσεις περί μη επίθεσης από πλευράς ΗΠΑ και Ισραήλ. Οι μόνες τέτοιες μπορεί να είναι η απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή του Περσικού Κόλπου, κάτι το οποίο θα αναιρέσει τη βάση του πετροδολαρίου. Ήδη, ο πόλεμος αυτός έχει διώξει τα στρατεύματα των ΗΠΑ από τη Συρία και από το Ιράκ.

Οι ΗΠΑ ως εκ τούτου συγκεντρώνουν μια πολύ μεγάλη αεροναυτική δύναμη για την επανέναρξη των συγκρούσεων. Η εκτίμησή μας είναι ότι οι βομβαρδισμοί τους δεν μπορούν να νικήσουν το Ιράν, ενώ μια χερσαία εισβολή τους μπορεί να αποδειχθεί το καταλυτικό πλήγμα εναντίον της ισχύος τους στην περιοχή και παγκοσμίως. Είναι πολύ πιθανό να βλέπουμε τις ΗΠΑ να βαδίζουν στον χαμό του ιμπεριαλισμού τους, με την «ευγενική χορηγία» του Ισραήλ.

kosmodromio.gr

Η ΕΘΝΙΚΗ τέχνη του μπαζώματος...

 
Ο Κοριός

Στην Ελλάδα του 2026 έχει τελειοποιηθεί η εθνική τέχνη που δεν είναι άλλη από το μπάζωμα -και μάλιστα τριπλό- εκ μέρους του συστήματος Μητσοτάκη...
Πρώτο μπάζωμα: οι υποκλοπές. Το Predator δεν χρειάζεται κώδικα για να εξαφανιστεί. Αρκεί μία Πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ο οποίος αποφάσισε ότι δεν ανασύρεται από το αρχείο η δικογραφία παρότι το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, μετά την καταδικαστική απόφαση για τους τέσσερις της Intellexa, μίλησε ξεκάθαρα για κατασκοπεία, σύνδεση με κρατικές αρχές και ζήτησε περαιτέρω διερεύνηση. Ο κ. Τζαβέλλας όμως έκρινε ότι «δεν προέκυψαν νέα στοιχεία». Δεύτερο θάψιμο μετά το πόρισμα Ζήση. Το spyware μπαζώνεται με τσιμέντο και ταμπέλα «Εθνική Ασφάλεια»...
Δεύτερο μπάζωμα: τα Τέμπη. Εκεί δεν μπαζώθηκε μόνο η αλήθεια, αλλά και ο ίδιος ο τόπος του δυστυχήματος. Τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η δίκη συνεχίζεται με καθυστερήσεις, ενώ νέοι φάκελοι αποκαλύπτουν λεπτομέρειες για το μπάζωμα στο σημείο της σύγκρουσης. Εξαφανισμένα βίντεο, αμφισβητούμενες αιτίες της πυρκαγιάς και πολιτικές ευθύνες που παραμένουν στο σκοτάδι. Το τρένο συγκρούστηκε, αλλά η δικαιοσύνη ακόμα «τρέχει» με εμπόδια...
Τρίτο μπάζωμα: το ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκατομμύρια ευρωπαϊκών επιδοτήσεων εξαφανίστηκαν μέσα από εικονικά τιμολόγια και παρεμβάσεις. Νέες δικογραφίες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, άρση ασυλίας βουλευτών και υπουργών της ΝΔ, τηλεφωνικές συνομιλίες, ρουσφέτια και ζημία στα συμφέροντα της ΕΕ συνθέτουν σκάνδαλο που προκαλεί πολιτικό σεισμό. Και πάλι η ίδια μέθοδος: καθυστερήσεις και η ελπίδα ότι ο χρόνος θα θολώσει τα πάντα....
Τρία σκάνδαλα, ένα στυλ διαχείρισης από το σύστημα Μητσοτάκη. Όταν κάτι μυρίζει άσχημα -είτε πρόκειται για spyware που «δεν θυμάται» κανείς ποιος το αγόρασε και το χρησιμοποίησε σε υπουργούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, είτε για τρένα που συγκρούονται σε γραμμές χωρίς επαρκή ασφάλεια, είτε για λεφτά των αγροτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καταλήγουν σε λάθος τσέπες- δεν το καθαρίζουν. Το μπαζώνουν. Με Πράξεις Εισαγγελέων, με φακέλους που «δεν αρκούν», με εξαφανισμένα στοιχεία, με τσιμέντο πάνω από τον τόπο του δυστυχήματος και με την προσδοκία ότι η κούραση των πολιτών θα κάνει τη δουλειά.
Οι Έλληνες πολίτες μαθαίνουμε πια τρία πράγματα ταυτόχρονα: Το κινητό μας μπορεί να είναι ανοιχτό σε «άγνωστους» χωρίς να μάθουμε ποτέ ποιοι. Ένα τρένο μπορεί να γίνει φωτιά χωρίς να αποκαλυφθεί πλήρως το γιατί. Και τα λεφτά μας -δικά μας ή ευρωπαϊκά- μπορεί να εξαφανιστούν χωρίς να λογοδοτήσει κανείς πραγματικά...
Η κυβερνητική εξουσία δεν λύνει προβλήματα. Τα μπαζώνει με μαεστρία και μετά προσποιείται δήθεν έκπληκτη ότι δεν καταλαβαίνει γιατί η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς έχει καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ μακριά για την απάντηση. Είναι το ίδιο το σύστημα Μητσοτάκη, το οποίο προστατεύει τους δικούς του, θάβει τα σκάνδαλα, θεωρεί τη λογοδοσία και την απόδοση ευθυνών πολυτέλεια, μετατρέπει τη Δικαιοσύνη σε εργαλείο συγκάλυψης, την αλήθεια σε «μη νέο στοιχείο» και κάθε πολιτική ευθύνη σε «εθνική ασφάλεια»....

www.press-gr.com

Οι Αγέρωχοι 200

Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα.
  

Λιάνα Κανέλλη 

Όταν πρωτόδα τις φωτογραφίες των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, θυμήθηκα μια λέξη ξεχασμένη και σχεδόν αχρησιμοποίητη στο καθημερινό λεξιλόγιο. Αγέρωχοι. Νομίζω μάλιστα ότι περικλείει τα πάντα, από το χαμόγελο έως την αφοβία στο βλέμμα, από το καθόλου σκυφτό κεφάλι έως την αποφασιστική στάση του σώματος στη διαδρομή της βίας και του χάρου. Είναι παράξενο, σχεδόν μαγικό, ότι κανένας αγέρωχος δεν μπορεί να εκτελεστεί. Στα ναζιστικά ψηλαλώνια της βίας, της απανθρωπιάς, της αποκτήνωσης, εκεί που στήνει καρτέρι η κάννη η ένστολη στο διάσελο αυγής και νύχτας, οι αγέρωχοι αποκτούν θωριά απέθαντου. Τα παλιά τα χρόνια, τα τεχνολογικώς προϊστορικά, οι αγέρωχοι έγραφαν έπη, τραγούδια, γίνονταν γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Από τον Β’ Παγκόσμιο έως τις μέρες μας, απ’ όταν δηλαδή η σβάστικα έχασε από το σφυροδρέπανο, οι κομμουνιστές τραγούδησαν και εποίησαν ποίηση, ακριβώς γιατί ο λαός που τους εξέθρεψε είχε συλλάβει βιωματικά την έννοια του αγέρωχου, ακόμα κι αν δεν μπορούσε τη λέξη να την εξηγήσει ή και να τη γράψει. Είχε εισπράξει την αίσθηση του αγέρωχου που αντικρίζει κατάματα το τέρας του ναζισμού και πεθαίνει προειδοποιώντας το ότι θα υψώνεται και χωρίς σάρκα και οστά ολόρθος, απειλητικός απέναντί του.
Στην εποχή του τεχνοφασισμού, αυτή που σβήνει το φως από τα μάτια 30 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη ως άμυνα πάνοπλων ενηλίκων, αυτός που εξαέρωσε χιλιάδες των χιλιάδων Γιαπωνέζους στον ύπνο, με πυρηνική χαρά και ευεξία, ο βρωμόψυχος επιστήμονας που πρόσφερε χημικά αέρια και λευκό φώσφορο από τον Α’ Παγκόσμιο έως τον τελευταίο τοπικό πόλεμο σε μικρομέγαλους ιμπεριαλιστές, αυτός που φοράει τη λεοντή του δυνατού για να κρύψει τη σαπίλα του, έχει πολλά τέρατα στη φαρέτρα του. Και δεκαετίες τώρα, με απίστευτη προπαγάνδα, αλγορίθμους και πολιτικά τεχνάσματα, νόμιζε ότι κυριάρχησε σε ψυχές και μυαλά, σε καρδιές και χέρια και ποδάρια. Και αποθρασύνθηκε, και αυτοανακηρύχθηκε νικητής, και ζητούσε μάλιστα κι αποδείξεις ότι αγέρωχοι κομμουνιστές όντως υπήρξαν σ’ αυτήν τη μικρή, τεράστια και πανέμορφη χώρα Ελλάδα, με την παγκόσμια κουλτούρα της ελευθερίας ως απάντησης στον θάνατο.
Και η απόδειξη ήρθε απ’ τον θύτη, και μάλιστα βγαλμένη σε πλειστηριασμό. Σε μικρά καρεδάκια, ασπρόμαυρα, συμπυκνώθηκαν το άρωμα, το κάλλος και η δύναμη του αγέρωχου. Οταν η φύση του ανθρώπου φοράει τα καλά της είναι ακατανίκητη. Δεν μπορεί να την απορροφήσει ούτε η σκοτεινή ύλη του Διαστήματος, που δεν μπορεί να καταπιεί όλα τα αστέρια που λάμπουν εκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος τους μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι γεννιέται στον 21ο αιώνα ο καινούργιος ναζισμός – φασισμός, που πάντα ξεκινάει ως βαθύς και θεοσκότεινος αντικομμουνισμός. Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα. Αυτό που υποκρύπτει το αδύνατο του αγέρωχου. Αυτού που είναι και κομμουνιστής και πατριώτης. Που είναι κομμουνιστής και γι’ αυτό πατριώτης. Που είναι πατριώτης επειδή είναι κομμουνιστής, γιατί πατρίδα πρωτίστως είναι ο λαός που την υπερασπίζεται, είτε έχει μέγεθος μιας σπιθαμής γης είτε του κόσμου όλου των ελεύθερων και ζωντανών ανθρώπων, που δρουν όπως σκέφτονται και που αισθάνονται όπως δρουν. Αγέρωχα!
Η Καισαριανή δεν είναι Καίσαρας. Και οι 200 κομμουνιστές δεν είναι, δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ μελλοθάνατοι που χαιρετούν. Μας υποχρεώνουν να τους χαιρετίζουμε κάθε Πρωτομαγιά, επειδή έχουν το αγέρωχο πρόσωπο της άνοιξης του κόσμου.

katiousa.gr

Δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ: Το διαχρονικό υπερόπλο των εργαζομένων

Η ακατάλυτη ενωτική δύναμή της χαλυβδώνει τους εργαζόμενους και τρομάζει τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ναι, αλλά η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία, σύντροφε», με…επέπληξε ο κομμουνιστής γείτονας όταν του είπα ότι προγραμματίζω τριήμερη πρωτομαγιάτικη εκδρομή: «Γίνονται ακόμα απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;», του απάντησα χαριτολογώντας με την περιβόητη κυνική ερώτηση που είχε κάνει ο  ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1941, στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Μόσχα…

Φυσικά, ο Στάλιν δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το ίδιο συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και σήμερα, ακόμα και στις πιο... chic δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του… εκσυγχρονιστή Σημίτη, ας πούμε, τη χθεσινή του μνημονιακού Σαμαρά, ή τη σημερινή, του ακροκεντρώου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς ενσωματωμένα στα συστημικά – κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συστημικών κυβερνήσεων. Και επιτηρούν, υπονομεύουν, παρεμποδίζουν, ή «σπάνε» τις απεργίες.  

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν – με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013) – σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»…  

Το επιχείρησε προ πενταετίας και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία», απαγόρευε (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που, παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος), κρίνονταν ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορευόταν (!) να πραγματοποιούν απεργίες!.. 

Η δύναμη της απεργίας –  αυτού του λαϊκού υπερόπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα – είναι τέτοια που… δίκαια, από τους αυταρχικούς κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείτο ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Θεσσαλονικείς καπνεργάτες τον Μάη του 1936 στην Ελλάδα του Μεταξά; «Ρίξτε στο  ψαχνό», διατάσσει ο χωροφύλαξ και… 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες! Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Εντάξει, ιδιαίτερα στην «δημοκρατική» Ευρώπη του δεύτερου ημίσεος του 20ου αιώνα, οι απεργιακές μάχες έγιναν πιο… ανατρεπτικές και σχετικά πιο αναίμακτες: το 1963, ας πούμε, διακόσιοι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεργία διαρκείας στην διαταγή πολιτικής επιστράτευσης που είχε εκδώσει εναντίον τους ο Πομπιντού . Το κύρος του πρωθυπουργού καταρρακώθηκε. Το κράτος του Σαρλ ντε Γκώλ παρέλυσε. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το δίλημμα της συνθηκολόγησης ή της πτώσης. Αντίστοιχο δίλημμα, εξάλλου,  αντιμετώπισε ο Σημίτης το 2001 με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Και συνθηκολόγησε μεν… έπεσε δε. 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που περιέγραψα παραπάνω… Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

restaro.blogspot.com

Υπεραστικοί: "Πρωτομαγιά 1944"

Στίχοι – Μουσική – Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί
Ηχοληψία: Γιωργής Νταβαρίνος – Αλέξανδρος Βαφειάδης
Μίξη ήχου: Γιωργής Νταβαρίνος
Επεξεργασία video: Γιώργος Παπαϊωάννου 

Κανένας δεν θα καταδικαστεί για υποκλοπές, όσο η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο του Ισραήλ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η πεποίθηση ότι η ελληνική δικαιοσύνη θα μπορούσε να εκδικάσει την υπόθεση των υποκλοπών και να καταδικάσει τους υπευθύνους λαμβάνει ως δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος. Αυτό είναι τρομακτικό λάθος. Η συγκεκριμένη αντίληψη αγνοεί την επιρροή που ασκεί το Τελ Αβίβ στο σύνολο των πρωθυπουργών που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 2010 (με την έναρξη της στρατηγικής συμμαχίας από τον ΓΑΠ).
Αγνοεί επίσης και σημαντικά τεχνικά θέματα, όπως ότι οι εφαρμογές παρακολουθήσεων των ισραηλινών εταιρειών διαθέτουν κερκόπορτες που επιτρέπουν σε ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες να συλλέγουν πληροφορίες και για αυτούς που παρακολουθούν και για αυτούς που παρακολουθούνται. Οι ισραηλινές υπηρεσίες, όπως η ομάδα 8200 του IDF, που ανέπτυξαν τη σχετική τεχνολογία ιδρύθηκαν για να λειτουργούν σαν εργαλεία εκβιασμού και αυτό κάνουν και οι εταιρείες που προέκυψαν από τα πρώην στελέχη τους.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τις υποκλοπές αποκλειστικά σαν εσωτερική, εθνική υπόθεση μιας αυταρχικής κυβέρνησης που παρακολουθεί τους πολίτες της και τα ίδια τα στελέχη της και όχι σαν μια υπόθεση διεθνούς κατασκοπείας με όλα τα χαρακτηριστικά εθνικής προδοσίας, στην οποία εμπλέκονται διαδοχικές κυβερνήσεις.
Όπως επισημαίνει ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης «ο δημόσιος εκβιασμός του έφεδρου ισραηλινού αξιωματικού του IDF πέτυχε το σκοπό του». Πιο απλά ο Ταλ Ντίλιαν, σάρκα από τη σάρκα των υπηρεσιών πληροφοριών του IDF, ξεκαθάρισε ότι αν καταδικαστεί θα πάρει μαζί του μεγάλο τμήμα του πολιτικού κατεστημένου με πρώτο τον Μητσοτάκη (γι’ αυτό μίλησε για Watergate παραπέμποντας στην παραίτηση του Νίξον) και η υπόθεση έκλεισε.

Είναι δεδομένο ότι η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ θα σηκώσουν προσωρινά τους τόνους, αλλά δεν θα τολμήσουν να μπουν στην ουσία του προβλήματος, δηλαδή το ρόλο που παίζει το ισραηλινό κράτος στον έλεγχο του πολιτικού, μιντιακού και δικαστικού κατεστημένου της Ελλάδας. Και δεν θα το κάνουν γιατί έχουν υπάρξει συνυπεύθυνοι στη μετατροπή της χώρας σε ισραηλινό προτεκτοράτο. Οι συμφωνίες για τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των δυο χωρών έχουν πλέον βάθος 15ετίας και δημιούργησαν δεσμούς εξάρτησης της Ελλάδας από το Ισραήλ.
Με αυτό τον τρόπο όμως, δημιουργείται μια πανίσχυρη συμμαχία που καλύπτει ένα χώρο από την άκρα δεξιά μέχρι το ακραίο κέντρο του ΠΑΣΟΚ και την αυτοαποκαλούμενη κεντροαριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εθνικιστικοί, ακροδεξιοί κύκλοι όχι μόνο δεν ασκούν κριτική στη προδοτική συμμαχία με το Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι υποσκάπτει την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, αλλά ζητούν την περαιτέρω ενίσχυσή της με πρόσχημα την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό κέντρο αποκρύπτει τις διεθνείς προεκτάσεις της υπόθεσης για να μην θίξει τις σχέσεις με το Τελ Αβίβ. Σε κοινοβουλευτικό επίπεδο λοιπόν, αυτοί που μπορούν να ζητήσουν πραγματική διαλεύκανση της υπόθεσης αποτελούν τραγική μειοψηφία.
Αν σε αυτό το μαύρο πολιτικό τοπίο προσθέσουμε και το ρόλο των Ελλήνων εφοπλιστών/καναλαρχών που τροφοδοτούν την ισραηλινή γενοκτονία με πετρέλαιο και άλλες διευκολύνσεις καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις που θα μπορούσαν να φτάσουν την υπόθεση στα άκρα – ακόμη και στο πλαίσιο μιας ενδοαστικής σύγκρουσης. Να θυμίσουμε ότι το Watergate για το οποίο γίνεται τόσος λόγος, σημειώθηκε γιατί ένα τμήμα της αμερικανικής ελίτ αποφάσισε για τους δικούς του λόγους να «αδειάσει» τον Αμερικανό πρόεδρο. Στα προτεκτοράτα τέτοιες αντιπαραθέσεις δεν επιτρέπονται.

Η πίεση μπορεί να έρθει μόνο από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας.

Πηγή: info-war.gr

Αργεντινή: Πρωτομαγιά του 2026 και η μετωπική σύγκρουση με το πείραμα Μιλέι

Στους δρόμους και στα καταστήματα οι άνθρωποι νιώθουν ότι η ίδια τους η επιβίωση απειλείται και είναι έτοιμοι την Πρωτομαγιά να διατρανώσουν την αγανάκτησή τους. 

Γιώργης-Βύρων Δάβος

Η Εργατική Πρωτομαγιά του 2026 δεν πρόκειται να είναι μια απλή επέτειος για την Αργεντινή.  Κι αυτό γιατί στη χώρα υπό την ηγεσία του Μιλέι, το δικαίωμα στην εργασία πλέον δεν είναι δεδομένο αφ’ ότου ανέλαβε την ηγεσία. Το οικονομικό  πείραμα του Μιλέι, που εφαρμόζει έναν επιθετικό νεοφιλελευθερισμό που επιτίθεται άμεσα στα μεσαία και κατώτερα στρώματα, τους συνταξιούχους, τα ασφαλιστικά ταμεία και παρά τις φανφάρες του όλο και περισσότερο οδηγεί πλατιές κοινωνικές ομάδες στην ανεργία και τη φτώχεια. Ειδικά με τα τελευταία μέτρα του στο εργασιακό νομοσχέδιο, τα οποία ουσιαστικά καταργούν το δικαίωμα στην απεργία, το υποτυπώδες «κοινωνικό συμβόλαιο» στη  χώρα δοκιμάζεται στις πιο ακραίες  συνθήκες πολιορκίας. Δεν είναι τυχαίο που η κατάσταση στην πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες  είναι τεταμένη και η απεργιακή κινητοποίηση, που έχουν προκηρύξει τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα και οι  κοινωνικές οργανώσεις, για τις 30 Απριλίου, μία ημέρα πριν τους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς, αντανακλά το αίσθημα αγανάκτησης και συσσωρευμένης οργής του κόσμου ενάντια στο ριζοσπαστικό οικονομικό πρόγραμμα του Χαβιέρ Μιλέι.

Σύμφωνα με τον Τύπο, τα «σκληρά» συνδικάτα κάλεσαν σε μια ολομέλεια την ημέρα της Πρωτομαγιάς, προκειμένου να επεξεργασθούν τη στρατηγική τους για μία πιο συστηματική  αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση και στόχο να μετατρέψουν μια επέτειο, που συμπίπτει με την ημέρα μνήμης του αίματος που έπεσε στους εργατικούς αγώνες, στην αφετηρία ενός  στρατηγικού «σχέδιο πάλης» (plan de lucha).

Το «Σοκ και Δέος» του οικονομικού προγράμματος του Μιλέι

Από την αρχή της θητείας του, ο Χαβιέρ Μιλέι εφάρμοσε μια επιθετική οικονομική πολιτική,  που ο ίδιος αποκαλεί «αλυσοπρίονο» (motosierra). Στόχος του ήταν η πλήρης διάλυση του κρατικού μηχανισμού με την πρόφαση της καταπολέμησης του πληθωρισμού. Ωστόσο, η πραγματικότητα τον έχει διαψεύσει οικτρά κι ακόμη δεινότερα την κοινωνία. Η διάψευση μίας πολιτικής που διαφημίστηκε όσο τίποτα από τον Μιλέι και  στηρίχθηκε από τους ομοϊδεάτες του (βλέπε τη βοήθεια από τον Τραμπ), προκειμένου να μην καταρρεύσει εκλογικά και πολιτικά η κυβέρνησή του,  περιγράφεται πλέον εύγλωττα  από τι τελευταίες κινήσεις του προέδρου, ο που περιγράφεται στις πρόσφατες ειδήσεις για ανασχηματισμός στο Υπουργείο Οικονομίας, σε μία προσπάθεια να  συγκρατηθεί μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση.

Η κοινωνική διάσταση της φτώχειας
Ο Μιλέι, κατά την έναρξη των τακτικών συνεδριάσεων του Κογκρέσου το 2026, επιτέθηκε με σφοδρότητα στις προηγούμενες κυβερνήσεις, ρίχνοντάς τους τα βάρη για την αποτυχία της κυβέρνησής τους, υποστηρίζοντας πως  όταν εκείνες «έφυγαν από την εξουσία  το 30% των επίσημων εργαζομένων ήταν ήδη φτωχοί». Εν τούτοις, όλα τα επίσημα στοιχεία κάθε άλλο παρά δικαιολογούν τους ονειδισμούς του αυτούς, γιατί αποδεικνύεται ότι  υπό τη δική του διακυβέρνηση,  έχει εκτοξευθεί το φαινόμενο που ονομάζουμε «εργαζόμενη φτώχεια». Το κόστος ζωής έχει αυξηθεί δε,  τόσο δραματικά που ακόμα και όσοι έχουν πλήρη απασχόληση δεν μπορούν να καλύψουν το βασικό καλάθι τροφίμων.

Στην Αργεντινή δεν υπάρχουν επίσημες εκθέσεις που να συσχετίζουν άμεσα τη φτώχεια και την επίσημη απασχόληση. Και τα δύο δεδομένα προκύπτουν από τη Διαρκή Έρευνα Νοικοκυριών (EPH), η οποία καταρτίζεται ανά τρίμηνο από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Απογραφών (INDEC). Με βάση αυτά τα στοιχεία, ειδικοί πραγματοποιούν εκτιμήσεις για τη μέτρηση της φτώχειας ανάλογα με την εργασιακή κατάσταση.
Σύμφωνα ανεξάρτητη ανάλυση του Conicet στο Ινστιτούτο Εργασιακών Σπουδών και Οικονομικής Ανάπτυξης (IELDE), επί τη βάσει των επίσημων στοιχείων της EPH, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2023 το 15% των επίσημων εργαζομένων -δηλαδή εκείνων που έχουν κρατήσεις για συνταξιοδότηση σύμφωνα με την επίσημη ταξινόμηση- ζούσε σε νοικοκυριά με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Από την πλευρά του, ο οργανισμός Fundar δημοσίευσε ένα γράφημα, που αναλύει τη νομισματική φτώχεια των εργαζομένων ανάλογα με τον τύπο της εργασιακής τους σχέσης. Σύμφωνα με το γράφημα αυτό το δεύτερο εξάμηνο του 2023, όταν ολοκληρώθηκε η κυβέρνηση του Αλμπέρτο Φερνάντες, η φτώχεια έπληττε το 18,9% των επίσημων μισθωτών. Αλλά στο πρώτο πλήρες εξάμηνο της διακυβέρνησης Μιλέ  (πρώτο εξάμηνο του 2024), ο ίδιος αριθμός πλησίασε  το 28,3%. Δηλαδή ήταν ουσιαστικά επί προεδρίας του Μιλέι, που η φτώχεια εκείνο το 30%  για το οποίο κατηγορούσε τους προκατόχους του ο Πρόεδρος.

Η χρονολογική σειρά για τα επίσημα στοιχεία, όντως καταδεικνύει πως από το 2018 ίσαμε την ανάληψη της προεδρίας από τον Μιλέι, ο δείκτης αυτός παρέμενε μεταξύ 10% και 20%. Το άλμα σημειώθηκε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2024, μετά την υποτίμηση  που επεβλήθη τον Δεκέμβριο 2023 κι η οποία πυροδότησε τον πληθωρισμό και αύξησε τη φτώχεια. Στη συνέχεια, σε μεταγενέστερες μετρήσεις, ο δείκτης υποχώρησε και πάλι κάτω από το 20%. Όπως αναφέρουν σχετικές μελέτες, το δεύτερο εξάμηνο του 2024 η φτώχεια στους επίσημους εργαζόμενους είχε ήδη μειωθεί στο 16,2%.

Άλλη έκθεση του Instituto Gino Germani του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες επισημαίνει ότι «η συχνότητα της φτώχειας παρουσιάζει έντονη ετερογένεια ανάλογα με το είδος της απασχόλησης. Ενώ μεταξύ των επίσημων μισθωτών που εργάζονται 40 ώρες την εβδομάδα το ποσοστό φτώχειας είναι 10,5%, αυτό τετραπλασιάζεται στην περίπτωση των ανεπίσημων (ανασφάλιστων) μισθωτών, φτάνοντας το 41,3% για όσους εργάζονται με πλήρες ωράριο».

Εργασιακή Μεταρρύθμιση: 

Ή απαγόρευση της απεργίας;
Πέρα από τη διαδεδομένη φτώχεια, εκείνο που κεντρίζει ακόμη περισσότερο τη διάθεση των εργαζομένων για πάλη, είναι η  νέα εργασιακή μεταρρύθμιση  που έχει  εγκρίνει η κυβέρνηση Μιλέι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα La Nación, η κυβέρνηση επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το δικαίωμα στην απεργία, χαρακτηρίζοντας πολλές βασικές υπηρεσίες (εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές) ως «ουσιώδεις» για την οικονομία και τη λειτουργία του κράτους και τις αναγορεύει σε τομείς όπου  η αποχή από την εργασία θεωρείται πλέον παράνομη.

Τα κύρια σημεία της  εργασιακής απορρύθμισης περιλαμβάνουν:

α) Περιορισμό των διαδηλώσεων (piquetes): Ποινικοποιείται το κλείσιμο των δρόμων κι οι καθιστικές διαμαρτυρίες , μια παραδοσιακή μορφή διαμαρτυρίας στην Αργεντινή.

β) ελαστικοποίηση της απεργίας: Κατάργηση των αποζημιώσεων και αντικατάστασή τους από ένα σύστημα ασφάλισης που χρηματοδοτείται από τον ίδιο τον εργαζόμενο.

γ) Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων: Η κυβέρνηση προωθεί τις ατομικές συμβάσεις, αποδυναμώνοντας τη διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων.

Το πλάνο αγώνα: Συνδικάτα εναντίον «Αλυσοπρίονου»

Η απάντηση της κοινωνίας ήταν άμεση. Οι κοινωνικές και συνδικαλιστικές ανακοίνωσαν ένα εκτενές πλάνο αγώνα που περιλαμβάνει αποκλεισμούς δρόμων και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

Η Πρωτομαγιά του 2026 οργανώνεται για να λειτουργήσει ως  καταλύτης σε τούτη την αντίδραση. Τα συνδικάτα δεν ζητούν πλέον μόνο αυξήσεις μισθών, αλλά να αποσυρθεί πλήρως το διάταγμα εκτάκτου ανάγκης (DNU)  για το εργασιακό που αλλάζει ουσιαστικά τη  συνταγματική δομή του κράτους. Η ένταση είναι εμφανής και στα ΜΚΔ, όπου φαίνεται πόσο η κοινωνία αντιδρά και αναιρεί τη ρητορική της κυβέρνησης, η οποία συγκρούεται με την ωμή πραγματικότητα που ζούνε οι πολίτες. 

Η κοινωνική δυσαρέσκεια 

και το «δίχτυ ασφαλείας»
Παρά την κοινωνική δυσαρέσκεια η «καλύτερη κυβέρνηση την Ιστορία» (sic!), όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο Μιλέι εξακολουθεί να «είναι ψέμα πως καταστρέφονται θέσεις εργασίας» και πως  υπάρχει ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τους πιο αδύναμους, όμως αυτό τίθεται υπό αμφισβήτηση από τα ίδια τα δεδομένα. Η περικοπή των επιδομάτων στα λαϊκά μαγειρεία (comedores populares) έχει οδηγήσει σε μια ανθρωπιστική κρίση στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες.

Η δυσαρέσκεια δεν αφορά πλέον μόνο τους «συνδικαλιστές», τους οποίους ο Μιλέι εξακολουθεί να κατηγορεί  και να προσβάλλει, όπως και τους πολιτικούς αντιπάλους του, και να τα συμπεριλαμβάνει σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «κάστα». Μία κατηγορία, που διαρκώς διευρύνει, πέρα από τους «κομμουνιστές» πολιτικούς του αντιπάλους, τους «τεμπέληδες» συνδικαλιστές, πλέον ονειδίζοντας την ίδια τη μεσαία τάξη. Η οποία όμως  βλέπει τις αποταμιεύσεις της να εξανεμίζονται με ιλιγγιώδη ρυθμό και τους ηλικιωμένους να μη μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους λόγω της απελευθέρωσης των τιμών.

Προς μια εθνική παράλυση;

Η Αργεντινή βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Από τη μία, υπάρχει ο Χαβιέρ Μιλέι, ο οποίος επιμένει ότι (παρά την αμερικανική βοήθεια, που υποσχέθηκε πως θα αποτελέσει πακτωλό για την οικονομία) «δεν υπάρχει χρήμα» (no hay plata) και διαλαλεί ότι η απεργία είναι μια προσπάθεια της παλιάς πολιτικής ελίτ να διατηρήσει τα προνόμιά της. Από την άλλη, στους δρόμους και στα καταστήματα οι άνθρωποι νιώθουν ότι η ίδια τους η επιβίωση απειλείται και είναι έτοιμοι την Πρωτομαγιά να διατρανώσουν την αγανάκτησή τους.Η απεργία της Πρωτομαγιάς 2026, τουλάχιστον για τους συνδικαλιστές είναι πιθανόν να καταγραφεί ως η στιγμή που η Αργεντινή αποφάσισε ότι δεν θα ακολουθήσει μέχρι τέλους τον δρόμο του αναρχοκαπιταλισμού του Μιλέι ή εάν η λαϊκή οργή θα επιταχύνει τις εξελίξεις για ανατροπή της πολιτικής που υπονομεύει τις  παραδοσιακές αξίες της κοινωνικής προστασίας και της εργασίας. Το σίγουρο είναι ότι η εργασιακή μεταρρύθμιση που μοιάζει με απαγόρευση της απεργίας έχει ανάψει μια σπίθα που δύσκολα θα σβήσει με διατάγματα και σε περίπτωση που η απεργία της 30ης Απριλίου και το «σχέδιο πάλης» αποδειχθούν αποτελεσματικά, πλέον το μέλλον της χώρας  δε θα αποφασίζεται στα κλειστά γραφεία του Μπουένος Άιρες και των επιχειρηματιών, υπέρ των οποίων συντελείται η πολιτική του Μιλέι, αλλά θα καθορίζεται από την αντοχή των πολιτών απέναντι σε ένα ανελέητο νεοφιλελεύθερο πείραμα, που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία.

--------------------------------------------------------------------------------------

Ο Γιώργης-Βύρων Δάβος εργάζεται ως δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης και διδάσκει Αισθητική στην Ακαδημία της Μπρέρα (Μιλάνου) και Κοινωνιογλωσσολογία και Λογική Φιλοσοφία της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βίγο (Ισπανία), ενώ στον ελεύθερο χρόνο του….γράφει.

kosmodromio.gr