Περίπου στα μέσα της συζήτησης, το θέμα μετατοπίζεται στις προοπτικές των ψυχεδελικών—ιδίως στη θεραπεία βετεράνων με διαταραχή μετατραυματικού στρες, αλλά και στην αντιμετώπιση σοβαρής εξάρτησης από οπιοειδή και κατάθλιψης. Τόσο ο Τζο Ρόγκαν όσο και ο Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ εκφράζουν αισιοδοξία, περιγράφοντας τα ψυχεδελικά ως ισχυρά εργαλεία που μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ζήσουν πιο ευτυχισμένες και παραγωγικές ζωές.
Linkwise
Ο Κένεντι δηλώνει ότι οι ουσίες αυτές έχουν τη δυνατότητα «να επανασυνδέσουν τον εγκέφαλό σου», αναφερόμενος στη γνωστή νευροπλαστικότητα που παρατηρείται τις ημέρες μετά τη χρήση τους και η οποία μπορεί να εξηγεί την ικανότητά τους να πυροδοτούν αλλαγές στη συμπεριφορά. Ο Ρόγκαν θέτει τότε ένα ρητορικό ερώτημα: «Ποιος θα μπορούσε να είναι αντίθετος σε αυτό;»
Και οι δύο συμφωνούν ότι τέτοιες θεραπείες πρέπει να παρέχονται σε κλινικό περιβάλλον, με τον Κένεντι να υπογραμμίζει την ανάγκη για περαιτέρω δοκιμές και αυστηρές θεραπευτικές κατευθυντήριες γραμμές πριν δοθεί ευρύτερη πρόσβαση—ως μέτρο αποφυγής ενός «άναρχου τοπίου».
Παρότι συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό τους για τα ψυχεδελικά, ως γιατρός αλλά και ως ayahuasqueira, διακρίνω μια βαθιά απειλή για τη θρησκευτική μας ελευθερία όταν η εξουσία πάνω σε αυτές τις ουσίες συγκεντρώνεται αποκλειστικά στα χέρια αυτού που θα μπορούσε να αποκληθεί «εκκλησία της ιατρικής». Το ιατρικό-θεραπευτικό πλαίσιο βασίζεται σε μια υλιστική και αναγωγιστική αντίληψη για τον άνθρωπο, η οποία δεν αφήνει χώρο για την πνευματικότητα και δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη την υποκειμενική εμπειρία όσων έρχονται σε επαφή με αυτές τις ουσίες.
Όπως η σωματική τροφή αποτελεί τη βάση της υγείας του σώματος, έτσι και οι ανθρώπινοι πολιτισμοί αναγνώρισαν διαχρονικά ότι ορισμένα φυτά μπορούν να διευκολύνουν την επαφή με τον πνευματικό κόσμο, λειτουργώντας ως μια μορφή πνευματικής τροφής. Πέρα από τη διατροφή, η πνευματική ζωή είναι εκείνη που διαμορφώνει αυτό που πραγματικά είμαστε.
Η περαιτέρω ένταξη των ψυχεδελικών στον ιατρικό τομέα—η ιατρικοποίησή τους—τη στιγμή που η πνευματική χρήση αρχαίων φυτικών φαρμάκων στη Δύση παραμένει ποινικοποιημένη, ενέχει τον κίνδυνο υπονόμευσης της θρησκευτικής ελευθερίας.
Η εντύπωσή μου είναι ότι οι ευρύτερες συνέπειες της σύγχρονης δυτικής προσέγγισης στα ψυχεδελικά συχνά παραβλέπονται, ακόμη και από όσους θεωρούν τους εαυτούς τους υπέρμαχους της ιατρικής ελευθερίας. Με το ιατρικό-θεραπευτικό κατεστημένο στο τιμόνι, μια ουσιώδης διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας κινδυνεύει ξανά να ιατρικοποιηθεί.
Η αυξανόμενη ώθηση για κλινικές δοκιμές, σε συνεργασία με τη φαρμακευτική βιομηχανία και επενδυτές, διαμορφώνει ένα μοντέλο όπου οι ασθενείς, υπό αυστηρή επιτήρηση και σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα, επιτρέπεται να χρησιμοποιούν ψυχεδελικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσβαση διαμεσολαβείται από θεσμική εξουσία.
Την ίδια στιγμή, πολλοί γιατροί και επιστήμονες που ηγούνται αυτού που αποκαλείται «τρίτο κύμα ψυχεδελικών» βλέπουν την ανάδυση μιας νέας αγοράς. Το ενδιαφέρον της φαρμακευτικής βιομηχανίας και οι επενδύσεις από τη Silicon Valley αντανακλούν τη δυναμική εμπορικής αξιοποίησης του συνδυασμού ψυχεδελικών και θεραπευτικών μοντέλων. Οι σχετικές εκθέσεις και συνέδρια δείχνουν ότι το πεδίο αυτό αντιμετωπίζεται ως σημαντική οικονομική ευκαιρία.
Πολλές από αυτές τις ουσίες αποτελούν μέρος της ανθρώπινης ζωής εδώ και χιλιετίες. Σε διαφορετικούς πολιτισμούς, αναπτύχθηκαν πλούσιες σαμανικές παραδόσεις γύρω από τη χρήση φυτών όπως η ayahuasca, τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης, το peyote και η iboga, για θεραπεία, καθοδήγηση και μαντεία. Αυτή η παράδοση αποτελεί μέρος της κοινής ανθρώπινης κληρονομιάς.
Πρόκειται για εξαιρετικά ισχυρές ουσίες που απαιτούν σεβασμό. Η εμπειρία τους σε ένα πλαίσιο αγάπης, πνευματικότητας και ισότητας μπορεί να αποτελέσει βαθύ δώρο.
Ακόμη και η ίδια η γλώσσα που χρησιμοποιούμε αξίζει εξέταση. Ο όρος «ψυχεδελικά» είναι σχετικά πρόσφατος και εντάσσεται σε ένα στενό ιατρικό πλαίσιο. Σε πολλές αυτόχθονες παραδόσεις, τα «φυτικά διδάσκαλα» δεν θεωρούνται απλώς βιοχημικές ουσίες αλλά ζωντανές πηγές γνώσης και πνευματικοί οδηγοί.
Το ιατρικό πλαίσιο ενσωματώνει μια ανισότητα μεταξύ θεραπευτή και ασθενούς. Η ανάγκη να εκτεθεί κανείς ψυχικά σε έναν σκεπτικιστή που αξιολογεί την εμπειρία με βάση προκαθορισμένα κριτήρια, σε μια περίοδο αυξημένης ευαλωτότητας, εγείρει σοβαρούς προβληματισμούς.
Στο δυτικό μοντέλο, ο ψυχίατρος παραμένει «παρατηρητής», σε αντίθεση με τις σαμανικές παραδόσεις όπου ο καθοδηγητής έχει προσωπική εμπειρία και μπορεί να διατηρήσει έναν ασφαλή πνευματικό χώρο.
Αυτά τα φυτά ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. Η αποκλειστική υπαγωγή τους στην «εκκλησία της ιατρικής» τα αποσυνδέει από το ευρύτερο ανθρώπινο και πνευματικό τους πλαίσιο.
Οφείλουμε επίσης να θυμόμαστε τα πρόσφατα χρόνια, όταν ιατρικοί «ειδικοί» καθόρισαν τι είναι σωστό για τη δημόσια υγεία, οδηγώντας σε περιορισμούς που έθεσαν ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Με ποια βάση μπορούμε να εμπιστευθούμε το ίδιο σύστημα να ορίσει τους όρους χρήσης αυτών των ουσιών;
Σε αυτό το πλαίσιο, αναγνωρίζω τον ρόλο του Τζο Ρόγκαν και του Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ στη διεύρυνση της δημόσιας συζήτησης για τη δημόσια υγεία και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Η πρώτη ουσιαστική επαφή μου με τις απόψεις του Κένεντι έγινε το 2023, μέσα από μια εκτενή συζήτηση στο ίδιο podcast. Ήταν ένα σημείο καμπής.
Κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου ταξιδιού στη Βραζιλία, ακούσαμε ολόκληρη τη συζήτηση. Παρότι ήδη επιφυλακτική απέναντι στη φαρμακευτική βιομηχανία, βρήκα την αφήγησή του ιδιαίτερα ουσιαστική και ξεκίνησα να μελετώ περαιτέρω το έργο του και την ιστορία των εμβολίων.
Κεντρικό ρόλο είχε το βιβλίο Dissolving Illusions: Disease, Vaccines and the Forgotten History, το οποίο, παρά την εκτενή τεκμηρίωσή του, παραμένει σχετικά άγνωστο στον ιατρικό χώρο.
Η έρευνα αυτή ανέδειξε τις σύνθετες σχέσεις μεταξύ δημόσιας υγείας και φαρμακευτικής βιομηχανίας και τα ισχυρά οικονομικά κίνητρα που τις διαμορφώνουν.
Στον δυτικό κόσμο, πολλές πνευματικές παραδόσεις έχουν χαθεί, ενώ παραδοσιακές πρακτικές όπως η βοτανοθεραπεία και η ομοιοπαθητική περιθωριοποιήθηκαν με την άνοδο της σύγχρονης φαρμακευτικής.
Η σκέψη μας διαμορφώνεται από μια υλιστική αντίληψη του ανθρώπου. Όπως σημείωσε ο Terence McKenna, η σύγχρονη κουλτούρα δυσκολεύεται να κατανοήσει τη σαμανική κοσμοαντίληψη.
Στο πλαίσιο αυτό, μιλάμε για παραγωγικότητα και ευτυχία, αντί για σύνδεση με βαθύτερες πτυχές του εαυτού. Τα φυτικά εκχυλίσματα αντιμετωπίζονται ως προϊόντα αποκομμένα από το παραδοσιακό τους πλαίσιο.
Αυτό συνιστά παρερμηνεία.
Παρά ταύτα, η αισιοδοξία για τα ψυχεδελικά είναι κατανοητή. Όταν δοκίμασα για πρώτη φορά «μαγικά μανιτάρια» στην Netherlands, η εμπειρία ήταν έντονα θετική, με αίσθηση καθαρότητας και αγάπης.
Αργότερα, η εμπειρία με LSD σε μουσικό φεστιβάλ συνοδεύτηκε από έντονη αίσθηση ενότητας με το σύμπαν.
Αυτές οι εμπειρίες με οδήγησαν να αμφισβητήσω τις φοβικές αφηγήσεις των μέσων.
Η ίδια εμπιστοσύνη με οδήγησε στην ayahuasca. Προετοιμάστηκα σωματικά και ψυχικά και αφιέρωσα χρόνο στη φύση.
Η πρώτη εμπειρία έγινε στα δάση της Veluwe, στην Ολλανδία, σε ένα πνευματικό πλαίσιο με έμπειρους συμμετέχοντες.
Ήταν το καλοκαίρι του 2020.
Αναζητούσα απαντήσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα και αμφισβητούσα το ρόλο μου ως γιατρού. Η εμπειρία μου στην φροντίδα ηλικιωμένων ανέδειξε τη στενή σχέση ιατρικής και φαρμακευτικής βιομηχανίας.
Εξειδικεύτηκα στη διακοπή φαρμάκων και διαπίστωσα σημαντικές βελτιώσεις σε ασθενείς.
Παρά ταύτα, άρχισα να αμφισβητώ τα όρια της ιατρικής παρέμβασης.
Κατά την περίοδο των lockdowns, η κοινωνική απομόνωση των ηλικιωμένων είχε σοβαρές συνέπειες.
Το περιβάλλον γύρω από τα μέτρα για την Covid-19 περιόρισε τον επιστημονικό διάλογο και την ενημερωμένη συναίνεση, οδηγώντας με προσωρινά εκτός κλινικής πρακτικής.
Αρχικά παρακολούθησα με ενδιαφέρον την έρευνα για τα ψυχεδελικά, με θετικά πρώτα αποτελέσματα.
Αργότερα, άρθρο ψυχιάτρων από το Groningen ανέδειξε κινδύνους από την έννοια της «θεωρίας συνωμοσίας» και τη σύνδεσή της με ψυχιατρικές κατηγοριοποιήσεις.
Παράλληλα διεξάγεται έρευνα για ψυχεδελικά σε ασθενείς «ανθεκτικούς στη θεραπεία», όπου η αποτυχία αποδίδεται στον ασθενή και όχι στο μοντέλο.
Σε τέτοια πλαίσια χρησιμοποιούνται παρεμβάσεις όπως η ηλεκτροσπασμοθεραπεία και πλέον ψυχεδελικά υπό αυστηρό έλεγχο.
Αυτό εγείρει ερωτήματα για εξουσία και συναίνεση.
Ο όρος «ψυχεδελικά» εισήχθη τη δεκαετία του 1950. Το LSD συντέθηκε εργαστηριακά, ενώ το DMT είναι φυσική ουσία παρούσα και στον ανθρώπινο οργανισμό.
Πολλές από αυτές τις ουσίες ταξινομήθηκαν στις πιο αυστηρές νομικές κατηγορίες.
Στο βιβλίο How to Change Your Mind, ο Michael Pollan παρουσιάζει τη σύγχρονη ιστορία τους, περιλαμβάνοντας και τη χρήση τους από τη Central Intelligence Agency σε πειράματα.
Παρά τις αρχικές ελπίδες, η έρευνα διακόπηκε τη δεκαετία του 1960 και επανεκκίνησε από τη δεκαετία του 1990.
Από το 2021, ζούμε στη Brazil, όπου η χρήση ayahuasca επιτρέπεται σε θρησκευτικά πλαίσια, με απαγόρευση εμπορικής εκμετάλλευσης.
Παραδόσεις όπως το Santo Daime έφτασαν και στην Ολλανδία, αλλά η χρήση ποινικοποιήθηκε ξανά το 2018.
Η βραζιλιάνικη προσέγγιση χαρακτηρίζεται από κοινοτικότητα και ισότητα.
Η αυξανόμενη ιατρικοποίηση των ψυχεδελικών δημιουργεί ανησυχίες για την ελευθερία συνείδησης.
Απαιτούνται εγγυήσεις ώστε η πρόσβαση να μην περιορίζεται μόνο σε «ασθενείς».
Η εμπορευματοποίηση πρέπει να αποφευχθεί και η φαρμακευτική βιομηχανία να παραμείνει εκτός.
Τα φυτικά φάρμακα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και συνδέονται με την πνευματικότητα.
Η ένταξή τους αποκλειστικά στο ιατρικό πλαίσιο ενισχύει ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στο κέρδος και όχι στην ουσιαστική θεραπεία.
Σε τελετουργικά, μη εμπορευματοποιημένα πλαίσια, αποτελούν ισχυρά μέσα επανασύνδεσης με τον εαυτό και τη φύση.
