«Θα Πάρουμε την Κούπα της Δεύτερης Θέσης;» – Η Χώρα Καίγεται και το Πολιτικό Πάνελ Μετράει Δημοσκοπικά Κόρνερ
Αν ένας εξωγήινος προσγειωνόταν σήμερα στην Ελλάδα και παρακολουθούσε για μία εβδομάδα τηλεόραση, ραδιόφωνο και πολιτικές ιστοσελίδες, θα πίστευε ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό γεγονός:
Όχι, δεν θα καταλάβαινε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα ακρίβειας.
Ούτε ότι η νέα γενιά αδυνατεί να αγοράσει σπίτι.
Ούτε ότι η περιφέρεια αδειάζει.
Ούτε ότι προωθούνται νομοσχέδια που αλλάζουν ριζικά την Αυτοδιοίκηση και τον χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας.
Θα πίστευε ότι διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο της Δεύτερης Θέσης.
Και ότι το μεγάλο εθνικό ερώτημα είναι:
«Μπορεί ο δεύτερος να περάσει τον δεύτερο για να μην βγει δεύτερος ο άλλος δεύτερος;»
Αυτό είναι το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης.
Η πολιτική δεν θυμίζει πλέον δημοκρατία.
Θυμίζει αθλητική εκπομπή μετά από ντέρμπι.
Κάθε τρεις ημέρες δημοσκόπηση.
Κάθε πέντε ημέρες έκτακτη ανάλυση δημοσκόπησης.
Κάθε επτά ημέρες ανάλυση της ανάλυσης της δημοσκόπησης.
Και κάθε δεκαπέντε ημέρες δημοσκόπηση για το πώς επηρέασε τους πολίτες η προηγούμενη δημοσκόπηση.
Στο τέλος δεν θα ψηφίζουμε κόμματα.
Θα ψηφίζουμε εταιρείες μετρήσεων. Εξήντα εννιά στην Ελλάδα μέχρι στιγμής…
Οι τηλεοπτικοί αναλυτές έχουν αποκτήσει τη γλώσσα ποδοσφαιρικού καφενείου.
«Ανεβάζει ποσοστά.»
«Χάνει δυναμική.»
«Έχει ρεύμα.»
«Παίζει μπάλα στο κέντρο.»
«Γυρίζει το παιχνίδι.»
«Έκανε μεταγραφή έκπληξη.»
«Έχασε τα αποδυτήρια.»
Λείπει μόνο ο σπίκερ να ανακοινώσει:
“Κυρίες και κύριοι, στο 78ο λεπτό της πολιτικής αναμέτρησης καταγράφεται άνοδος 0,8% στην πρόθεση ψήφου και το κοινό σηκώνεται όρθιο.”
Την ίδια στιγμή η χώρα αλλάζει κάτω από τα πόδια μας.
Αλλά ποιος νοιάζεται;
Υπάρχει σοβαρότερο θέμα.
Τι φόρεσε ο αρχηγός στην τελευταία εμφάνιση.
Πόσα views έκανε το βίντεό του.
Αν χαμογέλασε αρκετά.
Αν ήταν «επικοινωνιακά άνετος».
Αν έδωσε καλό τηλεοπτικό πλάνο.
Η πολιτική έχει γίνει Eurovision χωρίς τραγούδια.
Μόνο βαθμολογίες.
Μόνο εντυπώσεις.
Μόνο χειροκροτήματα.
Και φυσικά οι περίφημες γεωγραφικές αναλύσεις.
Δεξιά.
Αριστερά.
Κέντρο.
Κεντροαριστερά.
Κεντροδεξιά.
Άνω Ραχούλα.
Κάτω Πλατεία.
Οριζόντια.
Κάθετα.
Διαγώνια.
Όλοι ψάχνουν να βρουν πού κάθεται κάποιος στο πολιτικό λεωφορείο.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται πού πηγαίνει το λεωφορείο.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο να συζητούν επί ώρες αν θα συνεργαστεί ο δεύτερος με τον τρίτο για να πιέσει τον πρώτο, ώστε να μη χάσει ο τέταρτος που κυνηγά τον δεύτερο ενώ περιμένει τον πέμπτο.
Μία πολιτική εξίσωση που θα έκανε ακόμη και μαθηματικό να ζητήσει μετάταξη στη γεωπονία.
Κι ενώ η χώρα ζει μέσα σε αυτή την ατέλειωτη σαπουνόπερα ποσοστών, δύο νομοθετήματα με τεράστιες συνέπειες προχωρούν σχεδόν αθόρυβα.
Ο νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης.
Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ.
Αλλαγές που θα επηρεάσουν δήμους, περιφέρειες, τοπικές κοινωνίες, βουνά, δάση, ακτές και ολόκληρες περιοχές της χώρας.
Θα περίμενε κανείς πρωτοσέλιδα!
Θα περίμενε αντιπαραθέσεις.
Θα περίμενε δημόσιο διάλογο.
Αντί γι’ αυτό, η επικαιρότητα ασχολείται με το αν ο ένας «κλείνει την ψαλίδα» και αν ο άλλος «συσπειρώνει το ακροατήριό του».
Φυσικά καμία συζήτηση για τον απόλυτο Μονάρχη με τα ιωβηλαία, που μοιράζει για τους υπηκόους του αφού δεν μπορούμε να πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο όλοι καθόμαστε…
Λες και η Ελλάδα είναι χρηματιστηριακό παράγωγο.
Ή reality επιβίωσης.
Ή τηλεπαιχνίδι.
Και μέσα σε όλη αυτή την παράσταση, μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι συγκεντρώνονται σε ολοένα λιγότερα χέρια… Οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ το γνωρίζουν καλά.
Η ενημέρωση αποκτά όλο και πιο στενά όρια.
Οι διαφορετικές φωνές περιορίζονται.
Τα δύσκολα θέματα εξαφανίζονται.
Αλλά μην ανησυχείτε.
Υπάρχει έκτακτη δημοσκόπηση.
Θα μάθουμε αν ο πολίτης ανησυχεί περισσότερο για το κόστος ζωής ή για το ποιος θα βγει αρχηγός της αντιπολίτευσης. Για τον Αγά δεν μιλάμε.
Η Ελλάδα μοιάζει με επιβάτη σε πλοίο που μπάζει νερά.
Το πλήρωμα φωνάζει.
Οι μηχανές τρίζουν.
Οι χάρτες λείπουν.
Και οι επιβάτες μαλώνουν για το ποιος θα καθίσει στην καλύτερη ξαπλώστρα του καταστρώματος.
Το τραγικό δεν είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει λύσεις για όλα.
Καμία χώρα δεν έχει.
Το τραγικό είναι ότι δεν συζητά καν τα προβλήματα.
Έχει αντικαταστήσει την πολιτική με τηλεθέαση.
Τη στρατηγική με δημοσκοπήσεις.
Την παραγωγή πολιτικής με παραγωγή εντυπώσεων.
Και τον πολίτη με τον τηλεθεατή.
Έτσι η Ελλάδα του 2026 μοιάζει να βαδίζει προς εκλογές που κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνουν, για ζητήματα που κανείς δεν συζητά, με πολίτες που καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε αφηγήματα, συνθήματα και ποσοστά.
Και όσο η χώρα συρρικνώνεται πληθυσμιακά, παραγωγικά και γεωπολιτικά, το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει να αναλύει το μεγάλο εθνικό δράμα:
«Αν ο τρίτος πάρει δύο μονάδες από τον δεύτερο, μπορεί να απειλήσει τον δεύτερο ώστε να μη γίνει δεύτερος ο άλλος δεύτερος;»
Η χώρα χάνει το μέλλον της.
Αλλά το πάνελ πανηγυρίζει. Με την εξέδρα αλαλάζουσα όπου και οι δύο ομάδες «ακούνε φωνές απέξω» όσο και οι οπαδοί – καταναλωτές – πολίτες …
Γιατί, όπως φαίνεται, είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που μπορεί να καταρρέει συζητώντας αποκλειστικά για τις δημοσκοπήσεις της κατάρρευσης.
Έτσι η πολιτική έχει μετατραπεί σε θέαμα.
Οι πολίτες σε θεατές.
Οι δημοσκοπήσεις σε υποκατάστατο της δημοκρατίας.
Και τα τηλεοπτικά πάνελ σε ατελείωτες αθλητικές εκπομπές χωρίς πρωτάθλημα.
Όμως μια χώρα δεν σώζεται με γκάλοπ.
Δεν αναπτύσσεται με τηλεοπτικές ατάκες.
Δεν χαράσσει μέλλον με πολιτικές μεταγραφές.
Κάποια στιγμή η συζήτηση θα πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει: στην οικονομία, στην παραγωγή, στη δημοκρατία, στην κοινωνική συνοχή, στην εθνική στρατηγική και στην ποιότητα ζωής των πολιτών.
Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο.
Την Ελλάδα να χάνει έδαφος και το πολιτικό σύστημα να πανηγυρίζει επειδή κέρδισε το… ντιμπέιτ για τη δεύτερη θέση. Για τον πρώτο ούτε καν γίνεται λόγος…
Και αυτό βολεύει τους πάντες …
Fund’s Country ή αλλιώς η Ελλάδα ΕΑΛΩ
--------------------------------------------------------------------
