Mpelalis Reviews
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026
Το δόγμα της φωτιάς
Είναι η κυβέρνηση τελικώς ανίκανη ή επενδύει στην καταστροφή ως ευκαιρία; Πολύ φοβάμαι ότι το δεύτερο πλέον ισχύει περισσότερο από το πρώτο.
Pandora Newsroom
Επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, τα δάση δεν ήταν τόσο τυχερά. Από το 2019 έως σήµερα, µε βάση το σύστηµα Κοπέρνικος, έχουν καεί 5 εκατοµµύρια στρέµµατα δάσους. Πρόκειται για ανικανότητα; Για αντικειµενικές συνθήκες που οδηγούν στο αναπόφευκτο;
Η κυβέρνηση φαίνεται να επαναδιατυπώνει το δόγµα του Βύρωνα Πολύδωρα, βάζοντας στη θέση του «στρατηγού άνεµου», που ευθυνόταν για τις φωτιές, την «υπολοχαγό κλιµατική αλλαγή». Το επιχείρηµα ότι όλα προκύπτουν µοιραία και είναι αδύνατον να αντιµετωπιστούν γιατί υπάρχει η κλιµατική αλλαγή ή ο αέρας δεν είναι και τόσο τιµητικό για τον Μητσοτάκη. Γιατί, ειδικά επειδή υπάρχουν η κλιµατική αλλαγή και οι άνεµοι του Αυγούστου, η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη να µας προστατεύσει. Κι όταν λέµε προστασία, εννοούµε ζωές, περιουσίες και περιβάλλον. Ολα και όχι κάποιο από αυτά.
Το ερώτηµα «γιατί η Ελλάδα καίγεται κάθε χρόνο» επεκτείνεται πολλές δεκαετίες προς τα πίσω, πριν από την περίοδο Μητσοτάκη που δικαίως φέρει τον τίτλο του «Νέρωνα». Κλείνω σχεδόν σαράντα χρόνια στη δηµοσιογραφία και δεν θυµάµαι µία χρονιά που να µην ήταν προβληµατική στην πυρόσβεση. Οι εποχικοί πυροσβέστες προσλαµβάνονταν κατόπιν φωτιάς, τα εναέρια µέσα πυρόσβεσης πάντα δεν έφταναν ή ήταν χαλασµένα, οι υποδοµές ήταν προβληµατικές. Προσπαθώντας να απαντήσω λόγω εµπειρίας στο ποιος είναι ο πυρήνας του προβλήµατος, εντοπίζω µια αδιόρατη πλευρά που δεν είναι άλλη από το χρήµα. Οι κυβερνήσεις δεν οργάνωναν το σύστηµα πυρόσβεσης µε βάση τα επιστηµονικά δεδοµένα και τις απαιτήσεις, αλλά τον κύκλο του χρήµατος. Για να αγοραστούν αεροπλάνα, να νοικιαστούν αεροπλάνα, να «ανακαλυφθούν» νέες θεωρίες και µέσα πυρόσβεσης.
Υπήρξαν κατά καιρούς αποκαλύψεις για υπερκοστολογηµένες ενοικιάσεις πτητικών µέσων αλλά και για αχρείαστες ρίψεις νερού πάνω στα βράχια για να γραφτούν υπερωρίες στην πυρόσβεση. Η κατάσταση σήµερα έχει αναβαθµιστεί. Τα πολυδιαφηµισµένα σχέδια AntiΝero, όπως αποκαλύπτει σήµερα το Documento, µοιάζουν περισσότερο µε διαδικασία διανοµής χρήµατος παρά µε προληπτικά αντιπυρικά σχέδια.
Αν δεν κάνουµε την παραδοχή ότι οι κυβερνήσεις κάνουν τα πάντα για να µην καίγεται η χώρα και θέσουµε το ερώτηµα αν τελικώς η πυρόσβεση είναι «αναδιανοµή χρήµατος» και µίζας, τότε τα πράγµατα εξηγούνται πιο εύκολα.
Γιατί µια κυβέρνηση, που θεωρεί ότι τα πάντα εξαρτώνται και προσδιορίζονται από το κέρδος, θα απαρνηθεί αυτή την αρχή για να προστατεύσει την κοινωνία την ώρα της φωτιάς; Σας φαίνεται τραβηγµένο ή και συνωµοσιολογικό; Ας πάµε λίγο πίσω.
Ο αρχιτέκτονας του νεοφιλελευθερισµού Μίλτον Φρίντµαν είχε διατυπώσει τη θεωρία ότι «µόνο µια κρίση –πραγµατική ή θεωρούµενη ως τέτοια– προκαλεί πραγµατική αλλαγή. Οταν συµβεί αυτή η κρίση, οι ενέργειες που αναλαµβάνονται εξαρτώνται από τις ιδέες που βρίσκονται ήδη διαθέσιµες». Το τι εννοούσε ο Φρίντµαν µε τη θεωρία του φάνηκε πρακτικά στη Χιλή. Οταν δολοφονήθηκε ο Αλιέντε και ανέλαβε η χούντα του Πινοτσέτ, ο Φρίντµαν αυτοπροσώπως και η Σχολή του Σικάγου εφάρµοσαν στη Χιλή το «δόγµα του σοκ». ∆ηλαδή επέφεραν στην κοινωνία, έχοντας «τις ιδέες διαθέσιµες», τεράστιες βλαπτικές αλλαγές, που δεν θα µπορούσαν να εφαρµοστούν αν δεν υπήρχαν η κρίση, η αµηχανία και ο φόβος.
Την εποχή της ελληνικής οικονοµικής κρίσης, η φαινοµενικά αθώα φράση «να κάνουµε την κρίση ευκαιρία» συµπύκνωνε όλο τον κυνισµό και τη βαρβαρότητα της Σχολής του Σικάγου και του Φρίντµαν. Τι αποδείχτηκε πρακτικά πλέον ότι σήµαινε η «ευκαιρία»; Στην αποδιοργανωµένη και ισοπεδωµένη Ελλάδα της κρίσης δεσµεύτηκε η κρατική περιουσία και τελικώς εκποιήθηκε σε ξένους σωτήρες, τα funds πήραν στα χέρια τους αρχικώς ακίνητα και σε λίγο και την πρωτογενή παραγωγή και η Ελλάδα ταϊλανδοποιήθηκε ως τουριστικός προορισµός στο όνοµα της ανάπτυξης.
Σε περίοδο κρίσης, ύστερα από φυσικές ή οικονοµικές καταστροφές, υπάρχουν οι φιλότιµοι που διαθέτουν τις διαθέσιµες ιδέες, το χρήµα και τις µεθόδους για να επιβάλουν τη «λύση» τους. Εχουν το µάνιουαλ και φροντίζουν να χρησιµοποιήσουν τον φόβο και την αµηχανία µετά την καταστροφή, ώστε να επικρατήσουν ως µοναδική και αναγκαία κατάσταση. Φυσικά απαραίτητο εργαλείο σε αυτήν τη διαδικασία είναι τα µέσα ενηµέρωσης.
Η φωτιά είναι µια φυσική καταστροφή. Στην ιστορία της ελληνικής πυρόσβεσης υπήρξαν δύο κοµβικά σηµεία. Το ένα ήταν η φωτιά στην Ηλεία το 2007, όπου έχασαν τη ζωή τους 49 άνθρωποι. Το άλλο ήταν η φωτιά στο Μάτι το 2018, που οδήγησε σε θάνατο 104 ανθρώπους. Η φωτιά στο Μάτι όχι µόνο χρησιµοποιήθηκε πολιτικά στον υπέρτατο βαθµό από τον Μητσοτάκη εναντίον της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά άλλαξε όλη την τακτική της πυρόσβεσης.
Οι περιοχές όπου εκδηλώνεται η φωτιά εκκενώνονται πλέον για µην υπάρξουν θύµατα. Οι κάτοικοι πλέον δεν συνδράµουν στο έργο της πυρόσβεσης ούτε παρέχουν πληροφορίες και βοήθεια στους πυροσβέστες. Εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και µετά το τέλος της κατάσβεσης (πολλές φορές γίνεται γιατί η φωτιά δεν έχει κάτι να κάψει) η κυβέρνηση δηλώνει ότι πέτυχε γιατί «δεν είχαµε Μάτι». Εκατοντάδες χιλιάδες στρέµµατα δάσους καίγονται και οι κυβερνητικοί παράγοντες απλώς παίζουν µε τις στατιστικές και τα νούµερα.
Είναι η κυβέρνηση τελικώς ανίκανη ή επενδύει στην καταστροφή ως ευκαιρία; Πολύ φοβάµαι ότι το δεύτερο πλέον ισχύει περισσότερο από το πρώτο. Παρά τω Μητσοτάκη υπάρχουν οι έτοιµοι από καιρό, µε διαθέσιµες ιδέες όπως έλεγε ο Φρίντµαν, για να κάνουν την καταστροφή ευκαιρία. Απαυδισµένη η κοινή γνώµη από την καταστροφή, θα δεχτεί τα νέα αεροσκάφη, τα ακριβά ελικόπτερα και τελικώς τους ιδιώτες της πυρόσβεσης για να µας σώσουν. Ηδη τα σχέδια πρόληψης AntiΝero υλοποιούνται από ιδιώτες που πρακτικά δεν βρίσκονται σε καµιά εποπτεία ή έλεγχο από το κράτος. Οι περιοχές όπου εφαρµόστηκε το πρώτο AntiΝero καίγονται, αλλά η κυβέρνηση, αντί να ζητήσει εξηγήσεις από τις εταιρείες που το υλοποίησαν, επιµένει ότι γλιτώσαµε µεγαλύτερη καταστροφή.
Θεωρητικά, τον πολίτη τον ενδιαφέρει η γάτα, είτε µαύρη είναι είτε άσπρη, να πιάνει ποντίκια. Το αν ιδιώτες ή κρατικοί υπάλληλοι είναι αυτοί που εξασφαλίζουν το να αποφύγουµε την καταστροφή τον αφήνει αδιάφορο. Θεωρητικά όµως. Γιατί πρακτικά µόνο το κράτος που λειτουργεί µε ζητούµενο την εξασφάλιση της κοινωνίας και της φύσης µπορεί να παράσχει ασφάλεια. Τα υπόλοιπα είναι στοιχήµατα µε το κέρδος και τους κολλητούς της κυβέρνησης που έχουν τα κατάλληλα σχέδια ανά χείρας. Οχι για να σβήσουν φωτιές αλλά για να κερδίσουν.
Μαθήματα πολιτικής αηδίας – Ενας ακόμα διασυρμός μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης
Πριν από λίγες ημέρες πληροφορηθηκαμε πως δύο “τιτάνες” αριστείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη ξεδίπλωσαν πάλι – σε τέλειο συντονισμό πολιτικής ασπονδυλωσιάς – το διπλωματικό τους ταλέντο.
Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και ο γραμματέας της Π.Ε. της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Κυρανάκης με δηλώσεις τους στην ακροδεξιά αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News σκέφτηκαν πως είναι σε θέση να βάλουν και το δικό τους λιθαράκι στην υπόθεση των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Και κατάφεραν να γράψουν στην ιστορία της διεκδίκησης των κλεμμένων γλυπτών, άλλη μία σελίδα πραγματικής διπλωματικής και πολιτικής “φτήνιας”.
Τις συγκεκριμένες δηλώσεις επανέφερε η ιστοσελίδα με αφορμή νέο θέμα της για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο.
Κι έτσι πληροφορηθήκαμε το “μεγαλείο” των δύο πολιτικών ανδρών.
Απογειώνοντας τις επικύψεις αφοσίωσης στον Ντ.Τραμπ σε προηγούμενες δηλώσεις του ο Αδωνις Γεωργιάδης είχε πει στην εν λόγω ιστοσελίδα : “Είμαι απολύτως σίγουρος ότι ο πρόεδρος Τραμπ, ως ο φυσικός ηγέτης του Δυτικού κόσμου (…) θα μπορούσε να ασκήσει πίεση στη βρετανική κυβέρνηση ώστε να κάνει το σωστό»
Και ο Κ. Κυρανάκης στο ίδιο πνεύμα και στο ίδιο ακροδεξιό Μέσο Ενημέρωσης, συμπλήρωσε τον Γεωργιάδη: “Πιστεύουμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ ως πραγματικός ηγέτης της Δύσης έχει την ευκαιρία να αφήσει μια κληρονομιά που θα αντέξει στους αιώνες”.
Κάπως έτσι αυτοί οι δύο “επιτελικοί” του Μητσοτάκη εγγράφονται στην ίδια ντροπιαστική σελίδα ευτελισμού μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης που είχε ανοίξει ο Κ. Σημίτης το 2003, όταν παρακλητικά ως πρωθυπουργός, μετέτρεπε τη διεκδίκηση σε εκλογικό σωσίβιο και ζητούσε από τον Βρετανό Πρωθυπουργός Τ. Μπλέρ να πει κάτι καλό για την Επιστροφή των Μαρμάρων, επειδή “έχουμε και εκλογές”.
Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή, το δίκαιο αίτημα και η αυτονόητη απαίτηση της επιστροφής των Γλυπτών, στην πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία έχει καταγραφεί ως εξής:
- Ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ και εκλογικό σωσίβιο, με παρακλητικούς όρους και μάλιστα προς έναν άλλο πρωθυπουργό. Ο περίφημος διάλογος, το μακρινό 2003 μεταξύ του Κ. Σημίτη και του Τ.Μπλέρ, 20 χρόνια μετά έχει πλέον πάρει τη θέση του στην ιστορία των κυβερνητικών χειρισμών για την διεκδίκηση των Γλυπτών.
- Ως χολυγουντιανό σώου, το 2014, επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά και πρωταγωνίστρια την Αμάλ Αλαμουντιν από το οποίο εκτός από κάποια εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ προς το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε η εν λόγω νομικός, δεν άφησε τίποτα ως παρακαταθήκη και πλεονέκτημα διεκδίκησης. Αντίθετα, μπέρδεψε και συσκότισε σχετικά με το ενδεχόμενο της δικαστικής οδού, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν απορριπτέο και εξακολουθεί να είναι.
- Ως πεδίο άσκησης πολιτιστικής πολιτικής υποτέλειας, αφού το 2002 και 2003 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο, το 2006 με υπουργό Πολιτισμού τον Γ. Βουλγαράκη, το 2010 με υπουργό Πολιτισμού τον Π. Γερουλάνο έμπαινε κατ’ επανάληψη στη συζήτηση με διάφορα γλωσσολογικά τερτίπια και φιοριτούρες η λύση του “μακροχρόνιου δανεισμού”, της “ανταπόδοσης”, της “φιλικής και συναινετικής λύσης”, της δημιουργίας “παραρτήματος” του Βρετανικού Μουσείου στο Μουσείο της Ακρόπολης!
- Επι κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, όμως, προστέθηκε ένα νέο στοιχείο. Αυτό του προσωπικού χειρισμού και των εν κρυπτώ συναντήσεων με τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, διαπνεόμενος πιθανόν από φαντασιώσεις μελλοντικής αποθέωσης και βάζοντας ξανά στο τραπέζι το θέμα του “δανεισμού” αυτών που ανήκουν στον ελληνικό λαό και στο ίδιο το μνημείο και χρησιμοποιώντας όρους όπως “διευθέτηση”! Μάλιστα, η ακατανίκητη επιθυμία να επιτύχει αυτοκρατορικό δοξασμό, ευτελίζοντας τους όρους της διεκδίκησης των κλεμμένων γλυπτών, προκάλεσε μέχρι και διπλωματικό επεισόδιο με τον τότε ομόλογό του Ρίσι Σούνκα. Εδώ και εδώ διαβάστε αναλυτικότερα.
- Στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί αυτό το αδιανόητο κρεσέντο υποτέλειας στον Ντ. Τραμπ, από τον Αδ. Γεωργιάδη και τον Κ. Κυρανακή, βάζοντας στην υπόθεση των Γλυπτών ένα ακόμα παρακαλετό συνοδευμένο από υμνολογίες στον φασίστα αστοιχείωτο ¨πλανητάρχη”.
Συνοψίζοντας: Η κατρακύλα που ξεκίνησε με το πρωτοφανές διπλωματικό παρακαλετό του Κ. Σημίτη κύλισε και κατέληξε στην αηδία και την γλίτσα της αποθέωσης του Ντ. Τραμπ (το λένε και “γλείψιμο).
Δηλαδή, ένας κατήφορος, που στο πίσω του μέρος υποκρύπτει την τέλεια απαξίωση και τον πλήρη εκχυδαϊσμό ενός εθνικού ζητήματος διαχείρισης της πολιτιστικής κληρονομιάς, το οποίο καταντάει άσκηση δουλοφροσύνης των αμερικανοτσολιάδων προς τον… “ηγέτη” τους.
Ετσι κάθε φορά που λέμε δεν έχει πιο κάτω, συμβαίνει κάτι, ξεστομίζουν κάτι και μας αποδεικνύουν πως “ΝΑΙ”… το βαρέλι δεν έχει πάτο… έχει και πιο κάτω.
Πηγή:www.imerodromos.gr
Ωραίο το αρχείο σου, κύριε εισαγγελέα…
Γίνεται ένας (νεοπροαχθείς…) εισαγγελέας να τα κάνει όλα αυτά; Δεν γίνεται. Ακόμα κι αν δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση για την προαγωγή του, δεν αντέχει να σηκώσει τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό και το αρχείο δεν είναι μεν απόδοση δικαιοσύνης (κουκούλωμα είναι), αλλά είναι, κατά τον ποιητή, «μια κάποια λύσις»…
Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (μόλις ένα μήνα μετά το διορισμό του από την κυβέρνηση…) απέρριψε τρία αιτήματα για ανάσυρση του σκανδάλου των υποκλοπών από το αρχείο. Ένα από τα αιτήματα ήταν του παρακολουθηθέντος (άγνωστο γιατί…) πρώην πρωθυπουργού Α. Σαμαρά.
Η απόφαση προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις όλου του πολιτικού κόσμου. Όμως, εμείς πιστεύουμε ότι, παρά τις αντιδράσεις, ο εισαγγελέας έχει δίκιο. Κι επειδή αυτή η άποψη φαίνεται προκλητική, ιδού η αιτιολόγησή της.
Αν ο εισαγγελέας έβγαζε αντίθετη απόφαση, δηλαδή αν ανέσυρε την απόφαση από το αρχείο, έπρεπε αμέσως να κάνει την εξής ενέργειες:
Πρώτον, να καλέσει όλους τους επικεφαλής της ΕΥΠ την επίμαχη περίοδο και να τους πει ορθά κοφτά: «Γιατί παρακολουθούσατε υπουργούς, στρατηγούς, τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, δημοσιογράφους και τόσους άλλους; Ποιο το αποτέλεσμα τη παρακολούθησης; Διαπιστώθηκαν κίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια; Και από ποιους; Προσέξτε, τι θα απαντήσετε, γιατί θα σας ασκήσω ποινική δίωξη».
Δεύτερον, να καλέσει τον εποπτεύοντα την ΕΥΠ, τότε γραμματέα του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη και να του πει: «Ελέγξατε, ως είχατε υποχρέωση, τους λόγους και το περιεχόμενο των παρακολουθήσεων; Και ποιο αποτέλεσμα είχαν; Ποιον ενημερώσατε γι’ αυτό;». Και, ταυτόχρονα, να του θέσει και το παράλληλο ερώτημα: «Ποια ήταν η σφαίρα που φάγατε, όπως είπατε στη συνέντευξή σας;». Σε αυτόν δεν θα χρειαζόταν να πει τίποτα για τις ποινικές συνέπειες, διότι τις γνωρίζει πολύ καλά.
Τρίτον, να καλέσει τον ιδιοκτήτη της αλλοδαπής εταιρείας που πούλησε στην Ελλάδα το παράνομο λογισμικό και να του πει: «Πού το δώσατε και πόσο κόστισε;». Και να τον προειδοποιήσει ότι τα χρόνια που «έφαγε» από το Πλημμελειοδικείο ήταν «χάδι» μπροστά στα ισόβια που τον περιμένουν, αν του αποδώσει κατηγορία για συνέργεια σε κατασκοπία σε βάρος ξένης χώρας.
Τέταρτο και σημαντικότερο, να καλέσει τον πρωθυπουργό και να του πει: «Έχετε υπό την εποπτεία σας την ΕΥΠ. Ακόμα κι αν δεν γνωρίζατε, όπως είπατε, τις παρακολουθήσεις, έχετε αντικειμενική ευθύνη. Και θα διερευνήσουμε αν έχετε και άλλη για το παράνομο λογισμικό».
Αν, λοιπόν, ο εισαγγελέας δεν έβαζε την υπόθεση στο αρχείο, έπρεπε να κάνει όσα προαναφέραμε. Και η πολιτική ζωή να γίνει μπάχαλο. Οι ιδιώτες (διοικητές της ΕΥΠ, ιδιοκτήτης του Predator κ.α) να παραπεμφθούν σε δίκη και, ταυτόχρονα, η Βουλή να ενεργοποιήσει το περιβόητο άρθρο 86 για παραπομπή των πολιτικών στο Ειδικό Δικαστήριο.
Γίνεται ένας (νεοπροαχθείς…) εισαγγελέας να τα κάνει όλα αυτά; Δεν γίνεται. Ακόμα κι αν δεν αισθάνεται καμία υποχρέωση για την προαγωγή του, δεν αντέχει να σηκώσει τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό και το αρχείο δεν είναι μεν απόδοση δικαιοσύνης (κουκούλωμα είναι), αλλά είναι , κατά τον ποιητή, «μια κάποια λύσις»…
ΥΓ: Πριν από ένα τέταρτο του αιώνα η πολιτική ζωή ταλανιζόταν από το «σκάνδαλο της Mayo», μια λιβεριανής offshore εταιρείας, μέσω της οποία είχε χρηματοδοτηθεί το ένα από τα δύο τότε μεγάλα κόμματα. Την υπόθεση ερεύνησε ένας πολύ γνωστός εισαγγελέας, ο οποίος αργότερα χρημάτισε και υπουργός. Ήμουνα μεταξύ των μαρτύρων που είχε καλέσει, επειδή τότε γράφαμε για την υπόθεση στην «Ελευθεροτυπία». Μόλις τελείωσε η κατάθεση, είπε στη γραμματέα να βγει από το γραφείο και κουβεντιάσαμε λίγο πολιτικά. Τον ρώτησα τι θα κάνει με την υπόθεση και μου είπε ανενδοίαστα: «Θα τη βάλω στο αρχείο»! Και όταν αντέτεινα «μα, είναι καραμπινάτο σκάνδαλο», μου απάντησε αφοπλιστικά: «Τσακώνονται δυο βουβάλια (τα δύο μεγάλα κόμματα) και θες να την πληρώσει ο βάτραχος, δηλαδή εγώ;». Μετά από λίγες μέρες ανακοίνωσε ότι την έβαλε στο αρχείο.
Κάπως έτσι απονέμεται η δικαιοσύνη. Με τις υγείες μας…
Η Κύπρος και το νέο Μεγάλο Παιχνίδι στην Αν. Μεσόγειο
Η επανεκκίνηση των διπλωματικών διεργασιών στο Κυπριακό συνδέεται με τις εξελίξεις στο διεθνές και περιφερειακό στερέωμα. Αφορά την απόπειρα των ΗΠΑ να διατηρήσουν τη διεθνή πρωτοκαθεδρία τους. Σχετίζεται με τη διεθνοπολιτική σημασία της Κύπρου. Ευνοείται από την αλλαγή των ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή. Σε αυτή τη βάση, εμφανίζονται σχέδια για μία νέα πενταμερή σύνοδο⎯ΟΗΕ, ελληνοκύπριοι (ΕΚ), Τουρκοκύπριοι (ΤΚ), Ελλάδα, Τουρκία, ΗΒ.
Πρωτίστως, η διεθνοπολιτική σημασία της Κύπρου αφορά τη στρατηγική της θέση. Το νησί ελέγχει τις ροές εμπορίου/ενέργειας, ανθρώπων και στοιχείων της στρατιωτικής ισχύος στο σταυροδρόμι της Αφρικής, της Ευρώπης και της Ασίας, λειτουργώντας ως μαγνήτης στρατιωτικών βάσεων και κεφαλαίων. Η εγγύτητα του στη θαλάσσια οδό Αιγαίο-Σουέζ, στο Λεβάντε και στην Ανατολία, το καθιστά μεταφορικό κόμβο και σημείο εφοδιασμού, εφόρμησης και ελέγχου στους άξονες δυτική Ασία-Ευρώπη και Μαύρη Θάλασσα-Ερυθρά Θάλασσα. Ακόλουθα, οι ισορροπίες στη στρατιωτική ισχύ και στην επιρροή στις εφοδιαστικές αλυσίδες επηρεάζονται από το συσχετισμό στο νησί.
Επίσης, η Κύπρος έχει ενεργειακή αξία. Η εύρεση φυσικού αερίου στην Αν. Μεσόγειο ανέδειξε τη σημασία της ως παραγωγό-διαμετακομιστή. Τα ευρήματα στην ΑΟΖ της Κυπριακής δημοκρατίας (ΚΔ) και η αναφορά της νήσου σε σχέδια αγωγών ή στην εξαγωγή LNG την καθιστούν κρίκο στη «σύνδεση» της ΕΕ με τη λεκάνη της Λεβαντίνης. Η διάρρηξη της ενεργειακής σχέσης Ρωσίας-ΕΕ τονίζει ως ενδεχόμενες πηγές και οδούς τροφοδοσίας της Ένωσης το κοίτασμα της Αφροδίτης και τους αγωγούς EastMed (Ισραήλ-ΚΔ-Ελλάδα) ή Ισραήλ-Τουρκία, ή/και τους τερματικούς σταθμούς LNG της Αιγύπτου. Αντίστοιχα, η εμπλοκή της Κύπρου σε σχέδια καλωδίων για την ηλεκτρική σύνδεση της ΕΕ με τη δυτική Ασία και την Αφρική «υπόσχεται» να αυξήσει το επίπεδο ενεργειακής ασφάλειας του Ισραήλ. Μπορεί όμως να αξιοποιηθεί αργότερα και αντίστροφα, για την εισαγωγή ηλεκτρισμού στην ΕΕ. Συνεπώς, οι εξελίξεις στο νησί επιδρούν στις ενεργειακές ισορροπίες.
Ακόλουθα, η Κύπρος απασχολεί σταθερά τις μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ τη θεωρούν κρίκο στην επικοινωνία του ΝΑΤΟ με τις βάσεις τους στη δυτική Ασία και με τη στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας (ΒΣΑ), δια της οποίας ελέγχουν οδούς εμπορίου και τις ενεργειακές συναλλαγές από την Ευρώπη ως την Ινδία. Η Ρωσία τη βλέπει ως σταθμό του στόλου της, ενώ αγωνία για προσβάσεις σε οδούς εφοδιασμού της Μεσογείου. Η Κίνα την αξιοποιεί ως κενό στην αρχιτεκτονική των ΗΠΑ, που «δίνει» οξυγόνο στο «δρόμο του μεταξιού» (BRI) και στην ολοκλήρωση της Ευρασίας υπό την ηγεσία της. Έτσι, οι τρεις τους ερίζουν για επιρροή στο νησί.
Παράλληλα, η κατάσταση στην Κύπρο επιδρά άμεσα στη διεθνή θέση και σε κρίσιμα συμφέροντα περιφερειακών δρώντων. Επηρεάζει την επιρροή του ΗΒ και της ΕΕ (γαλλογερμανικός άξονας) στο Σουέζ και στις κρίσιμες γραμμές εφοδιασμού του Λεβάντε. Αφορά το στρατηγικό βάθος και τη διατήρηση γραμμών επικοινωνίας του Ισραήλ με τη Δύση. Ορίζει το βαθμό επιρροής της Ελλάδας στην Αν. Μεσόγειο, όντας και σε άμεση συσχέτιση με την κυριαρχία της στο Αιγαίο. Σχετίζεται με την ικανότητα της Τουρκίας να προβάλλει ισχύ στην οδό Αιγαίο-Σουέζ και να ασκεί επιρροή στο Λεβάντε. Συνδέεται με το βαθμό ελέγχου και κυριαρχίας της Αιγύπτου σε Σουέζ και Σινά και με την απρόσκοπτη ανάπτυξη της ναυτικής ισχύος της. Έχει αντίκτυπο στην πολιτική επιρροή και στην στρατιωτική ισχύ της Χεσμπολά στο Λίβανο, άρα του Ιράν στη Μεσόγειο, αλλά και σε ισορροπίες σχετικές με τη σταθερότητα στη Συρία και το status quo στα Παλαιστινιακά εδάφη. Είναι σημαντική για τη σταθερή εμπορική σύνδεση της Ινδίας, του Πακιστάν και των χωρών του Κόλπου με την ΕΕ. Ως εκ τούτων, διατηρεί την προσοχή των παραπάνω δρώντων.
Ωστόσο, η πρόσφατη κινητικότητα στο Κυπριακό κυρίως σχετίζεται με την απόπειρα των ΗΠΑ να θωρακίσουν τη διεθνή πρωτοκαθεδρία τους. Οι ΗΠΑ βιάζονται να διευρύνουν την επιρροή τους σε οδούς εμπορίου/ενέργειας στο κέντρο της Άφρο-Ευρασίας και να απαλείψουν τα κενά στην αρχιτεκτονική ασφαλείας τους στην Αν. Μεσόγειο, θέλοντας να κάμψουν την άνοδο της Κίνας και τη συσπείρωση ανερχόμενων δυνάμεων γύρω από το τρίγωνο Κίνα-Ρωσία-Ιράν. Έτσι, δένουν το νησί πιο σφιχτά με τον ανταγωνισμό τους με άλλες μεγάλες, αλλά και περιφερειακές δυνάμεις.
Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ζητούν την πλήρη εγκόλπωση της Κύπρου στην αρχιτεκτονική ασφαλείας τους (π.χ. ΝΑΤΟ). Μία συνθήκη που θα «πιέσει» περεταίρω την ήδη ασθμαίνουσα παρουσία των Ιράν, Ρωσία στο Λεβάντε και θα αυξήσει τον έλεγχο των ΗΠΑ σε αυτή της Κίνας. Προϊόν της θα είναι η ώθηση της εμπορικής και ενεργειακής σύνδεσης των χωρών του Κόλπου και της Ινδίας με την ΕE μέσω του Ισραήλ (IMEC), και η παράλληλη εμπόδιση της εμπορικής σύνδεσης των Ρωσία, Ιράν με τη Μεσόγειο, η επιβολή ορών λειτουργείας στη BRI. Ακόλουθα, η πολιτική των ΗΠΑ στην Κύπρο συνδέεται με την προσπάθεια τους να αποκλείσουν τη Ρωσία στην Ασιατική ενδοχώρα, να ελέγξουν το εμπόριο/εφοδιασμό της Κίνας, να ξηλώσουν την περιφερειακή επιρροή του Ιράν.
Αναμενόμενα, οι νέες διεργασίες πυροδοτήθηκαν με την πρώτη ουσιώδη αλλαγή στις ισορροπίες στην περιοχή. Η Ουκρανική κρίση αδυνάτισε σημαντικά τα ερείσματα της Ρωσίας στην Κύπρο. Η αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία και η ακόλουθη αποδυνάμωση της Χεσμπολά στο Λίβανο είχαν συνέπεια μία σημαντική υποχώρηση της επιρροής της Ρωσίας, του Ιράν, ως ένα βαθμό της Κίνας στο Λεβάντε. Η θέση των ΗΠΑ ευνοήθηκε από τη σταδιακή αναθέρμανση των σχέσεων τους με την Τουρκία και τη μεγάλη στροφή της ΚΔ προς την ατζέντα τους. Σε αυτό το φόντο, το Φθινόπωρο του 2025 εμφανίστηκαν κινήσεις Αμερικανών αξιωματούχων που προϊδέαζαν για έναν νέο γύρο απόπειρας διευθετήσεων στην Αν. Μεσόγειο.
Σήμερα, η αποτυχία της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν κάνει πιο επείγον το σχέδιο τους. Ο έλεγχος του Ορμούζ και οι στρατιωτικές ικανότητες της Τεχεράνης και των εταίρων της σε Λεβάντε, Ερυθρά Θάλασσα, Μεσοποταμία καθιστούν πιο αναγκαία την εξισορρόπηση τους στη Μεσόγειο. Οι ΗΠΑ χρειάζονται ανανέωση στις συμμαχίες τους, καθώς οι βάσεις και η ηγετική θέση τους στην περιοχή λογίζονται πλέον από τους εταίρους τους, όχι στοιχεία ασφάλειας, αλλά ανασφάλειας. Οι αντιθέσεις στις συμμαχίες των ΗΠΑ δημιουργούν τον αναγκαίο χώρο, ώστε Ρωσία, Κίνα, Ιράν μπορούν να παρέμβουν ξανά με αξιώσεις στις εξελίξεις. Ως συνέπεια, οι ισορροπίες και τα ζητούμενα των δρώντων μεταβάλλονται.
Το Ιράν αξιώνει ρόλο περιφερειακού πρωταγωνιστή. «Πατά» στην αδυναμία των ΗΠΑ, Ισραήλ να «ανοίξουν» το Ορμούζ και να προστατέψουν ζωτικές υποδομές συμμάχων τους από δρώνους και πυραύλους του ίδιου και των εταίρων του, ζητώντας να αναγνωριστεί ως ο σημαίνον παράγοντας για την ασφάλεια όλων στη δυτική Ασία. Κατ’ επέκταση απαιτεί να λαμβάνονται υπόψιν οι θέσεις του σχετικά με την ασφάλεια ή τις ροές εμπορίου/ενέργειας και στην Αν. Μεσόγειο.
Επίσης, το ρήγμα στον Κόλπο βαθαίνει. ΒΣΑ, Ομάν, Κατάρ είναι δεκτικοί σε συνεννοήσεις με το Ιράν για την αποφυγή ενός γενικευμένου πολέμου. ΗΑΕ, Κουβέιτ, Μπαχρέιν διευρύνουν δεσμούς με το Ισραήλ και πιέζουν τις ΗΠΑ για πιο έντονη δράση κατά του Ιράν, όντας πιο ευάλωτοι στην ισχυροποίηση του. Οι ιεραρχήσεις και οι πολιτικές τους διαφοροποιούνται.
Αντίστοιχα, μία συνεννόηση με το Ιράν ζητούν Αίγυπτος και Τουρκία. Από κοινού με το ΒΣΑ και το Κατάρ δρουν για μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική στη δυτική Ασία. Αυτή θέλουν να έχει πυρήνα τη συνεργασία Σουνιτικών χωρών, να στηρίζεται από τις ΗΠΑ και να είναι ανεκτή από το Ιράν. Τα ζητούμενα τους είναι: 1) Η μείωση της επιρροής των ΗΠΑ και της ισχύος του Ισραήλ, αλλά και η διάσωση τους ως αντίβαρα στη δράση εχθρών. 2) Η ενσωμάτωση, αλλά και η εξισορρόπηση ή η αποτροπή του Ιράν από ηγεμονικές βλέψεις. Στο πλάνο αυτό, το εμπόριο/ενέργεια θα ρέει στην Ευρώπη μέσω Λεβάντε, Μεσοποταμίας και Ανατολίας, αλλά και μέσω διαβουλεύσεων με το Ιράν. Μια πιο αυτόνομη και εσωτερικά τροφοδοτούμενη ολοκλήρωση της περιοχής είναι ο στόχος τους.
Πρόσθετα, το Πακιστάν προωθείται ως ο εγγυητής της ασφάλειας των δρώντων στο εγχείρημα. Είναι παράγοντας αμοιβαία αποδεκτός από ΗΠΑ και Ιράν. Λειτουργεί ως «συγκολλητής» των Σουνιτικών χωρών, χάριν στη στρατιωτική του ισχύ και τα πυρηνικά του όπλα. Προσφέρει βάθος στην ολοκλήρωση της δυτικής Ασίας, ενσωματώνοντας σε αυτή χερσαίες οδούς της Κεντρικής Ασίας και της BRI. Έτσι, ανάγεται σε μορφοποιητή ενός νέου πολύ φιλόδοξου Σουνιτικό άξονα.
Ακόλουθα, ο IMEC υποχωρεί. Η ζωτική εξάρτηση της Ινδίας από το Ορμούζ μειώνει τη δυναμική της σχέσης της με το Ισραήλ και την ωθεί σε συνεννοήσεις με το Ιράν. Η εχθρότητα με το Πακιστάν και η σχέσης της με το Ισραήλ φθίνουν την επιρροή της στο Σουνιτικό άξονα. Προτεραιότητα σε αυτές τις συνθήκες έχει την όσο πιο σταθερή ενεργειακή της τροφοδοσία.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ στρέφονται στο Σουνιτικό άξονα. Θέλουν τη χρήση του για την εξισορρόπηση και εξαγορά του Ιράν, ερευνώντας το «άνοιγμα» του Ορμούζ δίχως μια απρόβλεπτη και δύσκολη κλιμάκωση μαζί του, όταν είναι ελλειμματικές σε βλήματα ακριβείας και αναχαίτησης και ο πνιγμός της διεθνούς οικονομίας λόγω «Ορμούζ» γίνεται μη διαχειρίσιμος μέρα με τη μέρα. Διατηρούν όμως την πολεμική επιλογή, αν το Ιράν επιμείνει στην πολιτική και οικονομική κεφαλαιοποίηση των αποτελεσμάτων του πολέμου. Ακόλουθα, η διευκόλυνση μίας συμφωνίας ή μία μεγαλύτερη πολεμική κινητοποίηση κατά του Ιράν, αν η πρώτη αποτύχει, είναι η μία προτεραιότητα των ΗΠΑ.
Η άλλη αφορά την υπονόμευση της Κίνας και της Ρωσίας. Οι ΗΠΑ χρειάζονται το Σουνιτικό άξονα για την υλοποίηση κάποιας εκδοχής του IMEC, την άσκηση επιρροής σε εναλλακτικές οδούς [MC (Τουρκία-Κεντρική Ασία), σιδηροδρομική σύνδεση ΒΣΑ-Τουρκίας, NDR (Τουρκία-Ιράκ-Περσικός Κόλπος)] και ίσως σε νέους αγωγούς που θα παρακάμπτουν το Ορμούζ (Συρία/Ιράκ -Ευρώπη/ Μεσόγειος), αλλά και για τη θωράκιση του «πετροδολαρίου» και την άσκηση επιρροής στις τιμές (υπονόμευση ΟΠΕΚ+). Πρόσθετα, δίνουν κεντρικό Νατοϊκό ρόλο στην ισορρόπηση της Ρωσίας στην Ουκρανία και ευρύτερα σε Ευρώπη και κεντρική Ασία, στην Τουρκία. Έτσι, η επένδυση τους στο Σουνιτικό άξονα φαίνεται να έχει σημαντικό βάθος.
Αντίθετα, ΕΕ και ΗΒ, θέλουν την όξυνση του πολέμου στην Ουκρανία, ενώ το Ισραήλ στη δυτική Ασία. Οι πρώτοι ιεραρχούν την ήττα της Ρωσίας, και το δεύτερο του Ιράν. Και οι δύο θέλουν πιο οξεία και άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, όντας ανεπαρκείς να αναμετρηθούν μόνοι. Μία συνθήκη που καθιστά πιο αναγκαία τη λειτουργική σχέση με την Τουρκία, καθώς ΗΒ, ΕΕ «καίγονται» για τη μη διεύρυνση της Ρωσικής επιρροής σε ζώνες εφοδιασμού της Μαύρης Θάλασσας και της Βαλτικής, ενώ το Ισραήλ επείγεται για την επέκταση του στο Λεβάντε. Συνεπώς, οι δυνάμεις αυτές έχουν ως προτεραιότητα πολεμικά μέτωπα εκτός Μεσογείου, όντας πιο εξαρτημένες από τρίτους.
Επιπλέον, η Ελλάδα εμμένει στη στήριξη των ΗΠΑ. Συνεχίζει την απόπειρα αποφυγής τριβών με την Τουρκία, ως μέσο διαχείρισης των αξιώσεων αυτής σε Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο. Επιμένει στη στήριξη του Ισραήλ και της Ουκρανίας για την κατοχύρωση ερεισμάτων σε Μαύρη Θάλασσα και δυτική Ασία. Κινείται στα όρια που επιτρέπουν οι διπλωματικές πρωτοβουλίες των ΗΠΑ, για τον περιορισμό της στοχοποίησης της από τη Ρωσία και το Ιράν. Όμως, η εξέλιξη των πολέμων, η αναβάθμιση της Τουρκίας και η πολεμική συμπεριφορά των ΗΠΑ περιορίζουν τις δυνατότητες της.
Τέλος, η ΚΔ συνεχίζει τη Δυτική της στροφή. Εντείνει τη συνεργασία με το Ισραήλ. Συσφίγγει τους δεσμούς της με τις Μοναρχίες του Κόλπου και την Αίγυπτο. Ενσωματώνεται οργανικά στα σχέδια των ΗΠΑ και έπειτα της ΕΕ. Επενδύει στην όξυνση των αντιθέσεων της Τουρκίας με αυτούς τους δρώντες, προσδοκώντας στήριξη απέναντι στις αξιώσεις της. Παραμένει στην επιδίωξη επίλυσης του Κυπριακού στη βάση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ), με πολιτική, όχι κυριαρχική, ισότητα. Ως αποτέλεσμα, τα συμφέροντα της συνδέονται πιο στενά με δυνάμεις που δε μπόρεσαν να νικήσουν το Ιράν και οι οποίες εξαρτώνται όλο και περισσότερο από την Τουρκία.
Σε αυτή τη βάση, οι δρώντες διαμορφώνουν την Κυπριακή πολιτική τους. Το Ιράν αναμένεται να θέλει μείωση της στρατιωτικής ισχύος της Δύσης στο νησί και λόγο στα οικονομικά project, στο βαθμό που ο πόλεμος με Ισραήλ και ΗΠΑ συνεχίζεται και μεταφέρεται στο Λεβάντε. Η Τουρκία αξιοποιεί την αναβάθμιση της αξιώνοντας τη λύση του Κυπριακού στη βάση των δύο κρατών ή της κυριαρχικής ισότητας, και τη διέλευση των οδών εμπορίου/ενέργειας από την Ανατολία. ΒΣΑ, Ομάν, Κατάρ, Αίγυπτος, Πακιστάν μάλλον θα «τοποθετηθούν» στη βάση της «αλληλεγγύης» με εταίρους τους στο Σουνιτικό άξονα. Οι ΗΠΑ λαμβάνουν υπόψιν την αναγκαιότητα αυτού για την επίτευξη διευθετήσεων και την ισορρόπηση εχθρών. Ισραήλ, ΗΒ, ΕΕ έχουν ανάγκη τη λειτουργική σχέση με την Τουρκία. Ινδία, ΗΑΕ, Κουβέιτ, Μπαχρέιν έχουν άλλες αγωνίες. Οι ιεραρχήσεις της Αθήνας ωθούν συμβιβαστικές τάσεις προς την Τουρκία. Κίνα και Ρωσία έχουν συμφέρον να στηρίξουν το Ιράν στην απόπειρα περιορισμού της στρατιωτικής ισχύος της Δύσης. Η ΚΔ στηρίζεται σε δυνάμεις που «πιέζονται» και εξαρτώνται περισσότερο από την Τουρκία. Οι οποίες διεργασίες εξελιχθούν λοιπόν στο Κυπριακό, θα είναι παράγωγο του παραπάνω κάδρου.
Έτσι, το νέο «μεγάλο παιχνίδι» στην Αν. Μεσόγειο προμηνύει αρνητικές εξελίξεις για την Κύπρο. Η απότομη όξυνση των αντιθέσεων και η κλιμάκωση της έντασης είναι σενάριο που δε μπορεί να αποκλειστεί, στο βαθμό που ο πόλεμος στη δυτική Ασία δεν τελειώνει, αλλά έρχεται ξανά προς το Λεβάντε, με το Ιράν όμως να έχει την κυριαρχία στην κλιμάκωση αυτή τη φορά. Από την άλλη μία οριστική διχοτόμηση και η ενίσχυση των Τουρκικών θέσεων θα είναι το αποτέλεσμα της όποιας διευθέτησης στο υπάρχον κάδρο. Άλλωστε το πλαίσιο των συνομιλιών κυμαίνεται από μία ΔΔΟ με πολιτική έως κυριαρχική ισότητα (ή συνομοσπονδία). Δηλαδή, αφορά ένα κολοβό κράτος-συνεταιρισμό που θα παγιώνει τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής, ελεγχόμενο πιο στενά από τη Δύση στην πρώτη περίπτωση, και με ισχυρότερο τον Τουρκικό ρόλο στη δεύτερη ή σε περίπτωση βελούδινου διαζυγίου. Οι λαοί της Κύπρου οφείλουν να επαγρυπνούν.
------------------------------------------------------------------------------
Δρ Διεθνών Σχέσεων
Πηγή: www.militaire.gr
Κυριακή 9 Αυγούστου 2026
Η ιδιωτικοποίηση του νερού και ο μαρασμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
Η κυβέρνηση προχωρά στην ιδιωτικοποίηση του νερού, εκχωρώντας τον έλεγχο και την εκμετάλλευση δημόσιων φυσικών πόρων, όπως είναι το νερό, και δημοτική περιουσία στις εισηγμένες στο χρηματιστήριο ανώνυμες εταιρείες, ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, δια των θεσμικών εκπροσώπων της, μιλά απλώς για «θεσμικό ατόπημα».
Με μεθοδικά βήματα και με ακριβέστατη συνέπεια προχωρά η κυβέρνηση στην ιδιωτικοποίηση του νερού αγνοώντας προκλητικά και επιδεικτικά την εκπεφρασμένη αντίθετη θέση των δήμων, παρακάμπτοντας – για άλλη μία φορά – το Σύνταγμα αλλά και τις αποφάσεις του ΣτΕ.
Για τέταρτη φορά από το 2023, η κυβέρνηση επιχειρεί να αναδιαμορφώσει τον χάρτη των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης και των Δήμων με οριζόντιες και υποχρεωτικές αλλαγές στη δομή τους, με υποχρεωτική εκχώρηση των αρμοδιοτήτων τους και με υφαρπαγή των περιουσιακών τους στοιχείων, χωρίς ουσιαστικό διάλογο με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, χωρίς μελέτες και χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση.
Αυτή τη φορά δρομολογείται στην πράξη η υπονόμευση της δημοτικής διαχείρισης του νερού και η αγνόηση της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας για το δημόσιο χαρακτήρα του. Αυτή τη φορά, επικαλούμενη τις οικονομίες κλίμακας και τη λειψυδρία, η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει και να δικαιολογήσει τις ισοπεδωτικές και αντισυνταγματικές παρεμβάσεις της.
Έτσι με το νομοσχέδιο, η συζήτηση του οποίου ξεκίνησε στη Βουλή, ξεκινά η επόμενη φάση της ιδιωτικοποίησης.
Συγκεκριμένα προβλέπεται η υποχρεωτική εκχώρηση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης και των υπηρεσιών ύδρευσης μαζί και όλων των περιουσιακών τους στοιχείων σε Βοιωτία, Εύβοια και Φωκίδα στην ΕΥΔΑΠ και σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική στην ΕΥΑΘ. Σε δύο δηλαδή ανώνυμες εταιρείες, εισηγμένες στο χρηματιστήριο και με μετόχους που η μοναδική τους επιδίωξη είναι κερδοφόρα οικονομική απόδοση κυρίως μέσα από την αύξηση της τιμής του νερού.
Είχε προηγηθεί η απαξίωση και ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΔΕΥΑ επικαλούμενοι το χρέος τους προς τους ενεργειακούς παρόχους από το 2021 και μετά. Χρέος που δημιουργήθηκε από την υπέρογκη αύξηση του ενεργειακού τους κόστους, για την οποία δεν φέρουν ουδεμία ευθύνη και για το οποίο ουδέποτε επιδοτήθηκαν από την Πολιτεία ως ενεργοβόρες και κοινωφελείς επιχειρήσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αντίθετα, η κυβέρνηση ευνοώντας τις δύο μεγάλες εισηγμένες στο χρηματιστήριο Ανώνυμες Εταιρείες Υδάτων, τις επιδότησε από το 2013 έως το 2023 για τα ληξιπρόθεσμα χρέη των δήμων με περισσότερα από 230 εκ. ευρώ την ΕΥΔΑΠ και με περισσότερα από 22 εκ. ευρώ την ΕΥΑΘ αντίστοιχα, μεριμνώντας έτσι να έχουν καθαρό πεδίο, χωρίς οικονομικά βάρη, όταν τους εκχωρηθούν.
Και τώρα που ξεκίνησε η συζήτηση του νομοσχεδίου στη Βουλή, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, απέκλεισε επιδεικτικά τους θεσμικούς εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των ΔΕΥΑ – ΚΕΔΕ και ΕΔΕΥΑ – καθώς ούτε καν τους προσκάλεσε να συμμετέχουν στη διαδικασία ακρόασης φορέων. Αντιθέτως προσκάλεσε μόνο τους «πρόθυμους» φορείς και δημάρχους που συναινούν και στηρίζουν το σχέδιό της.
Πάντως με μία επιστολή έκφρασης «έντονης διαμαρτυρίας» του προέδρου της ΚΕΔΕ προς τον υπουργό ΥΠΕΝ «για την μη πρόσκλησή μας αλλά και της Ένωσης Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης (Ε.Δ.Ε.Υ.Α.) στη διαδικασία ακρόασης των φορέων που διεξάγεται στη Βουλή», που «συνιστά σοβαρό θεσμικό ατόπημα», δεν εμποδίζει σε τίποτα την κυβέρνηση να προχωρήσει. Άλλωστε το έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν.
Πολλώ δε μάλλον όταν δηλώνεις: «Δεν επιθυμούμε τη σύγκρουση, αλλά τη συνεργασία, αρκεί η συνεργασία αυτή να στηρίζεται στις αρχές της ισοτιμίας, της ειλικρίνειας και του θεσμικού σεβασμού».
Δηλαδή σε «ξαναφτύνουν» και εσύ απλώς θεωρείς ότι βρέχει; Εκτός και αν καταφεύγεις σε μια προσχηματική αντιπαράθεση ενδεδυμένη με «θεσμικό ένδυμα», επιχειρώντας να υποβαθμίσεις τη σοβαρότητα της κατάστασης όχι κατ΄ ανάγκη από σκοπιμότητα, ίσως από αδυναμία (πολιτικής) αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Και εύκολα μπορεί να οδηγηθεί κανείς σε αυτήν τη σκέψη αφού, αυτή τη φορά, ούτε ζητάς την απόσυρση του νομοσχεδίου, ούτε δηλώνεις προσφυγή της Αυτοδιοίκησης στη Δικαιοσύνη για ματαίωση των σχεδίων της κυβέρνησης.
Με δυο λόγια δηλαδή η Αυτοδιοίκηση και οι φορείς που την εκπροσωπούν δείχνει ως θεσμός να έχει απονευρωθεί, να έχει παραιτηθεί από τον πραγματικό και συνταγματικά κατοχυρωμένο ρόλο της, εκχωρώντας αδιαμαρτύρητα ουσιαστικές αρμοδιότητες, επιτρέποντας ή και επιδιώκοντας την ιδιωτικοποίηση βασικών υπηρεσιών της. Είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια δεν έχει υπάρξει ούτε μια ουσιαστική και οργανωμένη αντίδραση για όλα αυτά τα (ανήκουστα για άλλες εποχές) που συμβαίνουν στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;
---------------------------------------------------------------------------------------------
Η Ουρανία Σούλτη είναι δημοσιογράφος
Πηγή: agonaskritis.gr
Στις ΗΠΑ τον συνέλαβαν για τα εγκλήματά του στην περίοδο της πανδημίας – Στην Ελλάδα τον έκαναν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών!
Το σύστημα το οποίο ελέγχει τη χώρα και στο οποίο ανήκει και η Ακαδημία είναι επιεικώς προβληματικό και θα πρέπει να αλλάξει εκ βαθέων...
Newsroom | email: info@pronews.gr
Ο Άντονι Φάουτσι τέθηκε υπό κράτηση στις ΗΠΑ ως ύποπτος διάπραξης εγκλήματος για τον Covid-19, όπως είχαμε σημειώσει στο pronews.gr
Αλλά ποιος θα ξεχάσει ότι το 2023 η Ακαδημία Αθηνών και Απαρά τις αποκαλύψεις τις οποίες είχε προχωρήσει το pronews.gr για το ρόλο του στην δημιουργία του ιού και την εξάπλωση της πανδημίας, τον είχε ανακηρύξει ξένο εταίρο της στην επιστήμη της Ιατρικής.
Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά δυστυχώς ότι η Ακαδημία Αθηνών αλλά και γενικότερα το σύστημα το οποίο ελέγχει τη χώρα και στο οποίο ανήκει και η Ακαδημία είναι επιεικώς προβληματικό και θα πρέπει να αλλάξει εκ βαθέων.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
- το 2021:
Ο Δρ. ΆντονιΑ.Άντονι Φάουτσι είχε ομολογήσει στους Αμερικατο Εθνικό Ινστιτουτο Υγείας των ΗΠΑ χρηματοδότησε με 600.000 δολλάρια το Ινστιτούτο Ιολογίας της Ουχάν σε μια περίοδο 5 ετών, ώστε να μελετηθεί αν οι κορωνοϊοί της νυχτερίδας μπορούν να προσβάλουν τον άνθρωπο.
Μάλιστα πριν την ομολογία-«βόμβα», ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας, Dr. Francis Collins, είχε δηλώσει πως «δεν γνωρίζουμε, φυσικά, για άλλες πηγές χρηματοδότησης ή άλλες δραστηριότητες που μπορεί να έχουν συμβεί έξω από ό,τι τα δικά μας λεφτά επέτρεψαν».
Παράλληλα έγγραφα που είχαν έρθει στο «φως» το ίδιο έτος και είχαμε δημοασιεύσει στο pronews.gr, είχαν αποκαλύψει πώς το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ (ΝΙΗ) χρηματοδοτούσε το εργαστήριο της Ουχάν, από το οποίο φέρεται να ξεκίνησε η πανδημία του κορωνοϊού.
Μια αποκάλυψη που αποκρύφθηκε από τα περισσότερα μεγάλα ΜΜΕ των ΗΠΑ και αποδείκνυε πως ο Δρ. Άντονι Φάουτσι έλεγε ψέματα, καθώς υποστήριζε πως το NIH δεν είχε δώσει χρήματα το συγκεκριμένο εργαστήριο.
Συγκεκριμένα, περισσότερα από 900 έγγραφα ελήφθησαν από το The Intercept, μετά από αγωγή που κατατέθηκε βάσει του νόμου «για την ελευθερία της πληροφόρησης» κατά του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας των ΗΠΑ (NIH), αποκαλύπτουν ότι το NIH έδωσε εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις στην αμερικανική ΜΚΟ EcoHealth Alliance της οποίας πρόεδρος ήταν ο Peter Daszak.
Σύμφωνα με βίντεο που ανακαλύφθηκε από το The National Pulse ο Daszak φαινόταν να καυχιέται για τη χειραγώγηση των «δολοφόνων» κορωνοϊών που μοιάζουν με SARS.
Ο Daszak προέβη σε αυτήν την παραδοχή σε ένα φόρουμ του 2016, συζητώντας για «αναδυόμενες μολυσματικές ασθένειες και την επόμενη πανδημία», το οποίο φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την επανειλημμένη άρνηση του Fauci να χρηματοδοτήσει έρευνα στο Ινστιτούτο ιολογίας του Γουχάν.
- Το 2022:
Συγκεκριμένα, ομάδα 14 επιστημόνων στα National Emerging Infectious Diseases Laboratories (NEIDL) του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, είχε αναπτύξει ένα νέο στέλεχος του Covid-19 που σκότωσε το 80% των ποντικών που είχαν μολυνθεί από τον ιό σε εργαστηριακό περιβάλλον.
Σχολιάζοντας τότε την ανακοίνωση των ερευνητών ο Robert F. Kennedy, Jr., παρατήρησε τον πιθανό κίνδυνο μιας τέτοιας έρευνας — και την ομοσπονδιακή χρηματοδότησή της:
«Τι θα μπορούσε να είναι πιο τρελό από το να χρηματοδοτεί ο Άντονι Φάουτσι τα πειράματα;».
- Το 2023:
Ο Αμερικανός βουλευτής Τζιμ Τζόρνταν είχε αποκαλύψει πώς «Ο Άντονι Φάουτσι έδωσε 9 εκατ. δολάρια σε δύο επιστήμονες για να πουν ψέματα για την προέλευση του Covid» – Pronews.gr»!
Όπως χαρακτηριστικά είχε πει τότε:
«Τρεις ημέρες αφότου είπαν ότι προήλθε από ένα εργαστήριο, άλλαξαν θέση και το μόνο γεγονός που μεσολάβησε ήταν μια τηλεδιάσκεψη με τον Δρ Fauci και τον Dr. Κόλινς.
Και πάλι, μια κλήση στην οποία ο κύριος Ρέντφιλντ (Διευθυντής του CDC τότε) δεν επιτρεπόταν να συμμετάσχει… Και μετά τρεις μήνες αργότερα πήραν 9 εκατομμύρια δολάρια από τον Δρ Φάουτσι. Τυχαίο;».
Η εν λόγω απόφαση ελήφθη κατά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας της 27ης Απριλίου 2023.
- Το 2024:
Ο Δρ. Άντονι Φάουτσι, είχε αποκαλύψει ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων ότι εφυήρε τους κανόνες κοινωνικής απόστασης και την αναγκαιότητα μάσκας για παιδιά χωρίς να βασίζεται σε συγκεκριμένα επιστημονικά στοιχεία!
H ομολογία του είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, ιδίως από τους Ρεπουμπλικανούς, που τον κατηγόρησαν για την καταστροφή που επέφερε η πανδημία.
Σύμφωνα με την κατάθεσή του, ο Φάουτσι είχε αναφέρει ότι ο κανόνας των έξι μέτρων κοινωνικής απόστασης «απλώς προέκυψε» και ότι δεν θυμόταν να έχει δει συγκεκριμένες μελέτες που να υποστηρίζουν αυτή την οδηγία.
- Και ερχόμαστε στο σήμερα, το 2026:
Όπου επιτροπή της Γερουσίας έκρινε τον Δρα Άντονι Φάουτσι ένοχο για περιφρόνηση του Κογκρέσου επειδή αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με τον τρόπο διαχείρησης της πανδημίας του κορωνοϊού.
Υπενθυμίζεται ότι είχε επικαλεστεί περισσότερες από 100 φορές την Πέμπτη Τροποποίηση, η οποία δίνει σε έναν πολίτη τη δυνατότητα να μην ενοχοποιήσει τον εαυτό του, κατά τη διάρκεια ακρόασης στο δικαστήριο στις 29 Ιουλίου.
Στις ΗΠΑ τον συνέλαβαν για τα εγκλήματά του στην περίοδο της πανδημίας, στην Ελλάδα όμως… τον έκαναν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών!
Η δυστυχία του να είσαι μισθωτός στην Ελλάδα του 2026
Μιλάμε πάρα πολλές φορές – και ορθά! – για το πρόβλημα της ακρίβειας, δηλαδή τη μεγάλη αύξηση του κόστους ζωής, ένα πρόβλημα που βρίσκεται στον πυρήνα της κοινωνικής δυσαρέσκειας σήμερα και που έχει διάφορες εκφάνσεις, πιο πρόσφατη η διαπίστωση του πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός των πολιτών που δεν θα μπορέσουν να κάνουν διακοπές φέτος, καθώς δεν μπορούν να τις αντέξουν οικονομικά.
Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στην εξίσωση δεν μετρά μόνο η παράμετρος της αύξησης του κόστους αγαθών και υπηρεσιών, αλλά και αυτή των πολύ χαμηλών μισθών. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να υπογραμμίσει ότι σημαντικό μέρος του προβλήματος της ακρίβειας έγκειται στο ότι οι όποιες ονομαστικές αυξήσεις των μισθών δεν έχουν ακολουθήσει τις πραγματικές αυξήσεις του κόστους ζωής.
Πάρτε για παράδειγμα τον κατώτατο μισθό. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί τον έχει αυξήσει στα 920 ευρώ. Αυτό με βάση τα στοιχεία της Eurostat κατατάσσει την Ελλάδα στη «μεσαία» ομάδα ευρωπαϊκών κρατών ως προς το ύψος του κατώτατου μισθού. Δεν είμαστε σε αυτές με υψηλό κατώτατο μισθό όπως το Λουξεμβούργο, η Ιρλανδία, η Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Γαλλία. Δεν είμαστε και σε αυτές με πολύ χαμηλό, όπως η Μάλτα, η Εσθονία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία, η Λετονία και η Βουλγαρία.
Όμως, όταν πάμε στον κατώτατο μισθό σε ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης, η εικόνα είναι κάπως διαφορετική. Η χώρα μας ως προς αυτόν τον δείκτη είναι στη 14η θέση στην Ευρώπη μεταξύ των 22 χωρών που έχουν κατώτατο μισθό (5 δεν έχουν). Χώρες όπως η Πολωνία, η Πορτογαλία, η Κροατία, η Λιθουανία και η Ρουμανία έχουν υψηλότερο κατώτατο μισθό σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης.
Ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι στη χώρα μας, πάλι με βάση τα στοιχεία της Eurostat ο κατώτατος μισθός αναλογεί σε ποσοστό άνω του 60% του διάμεσου ακαθάριστου μισθού. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει υπό προϋποθέσεις ότι ο κατώτατος μισθός είναι υψηλός, όμως στην πράξη στην Ελλάδα σημαίνει το αντίθετο: ότι έχουμε μεγάλη συγκέντρωση εργαζομένων σε χαμηλές και μεσαίες αμοιβές με αποτέλεσμα ο διάμεσος μισθός να είναι χαμηλός και η απόσταση ανάμεσα σε διάμεσο μισθό και κατώτατο μισθό να είναι μικρή.
Αν κοιτάξουμε και μερικούς άλλους δείκτες η εικόνα γίνεται πιο σαφής. Όπως επισημαίνει το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ στην τελευταία του έκθεση ο μέσος ετήσιος ονομαστικός μισθός στη χώρα μας παράμενε το 2025 χαμηλότερος κατά 12% σε σχέση με το 2009. Σε πραγματικούς και όχι ονομαστικούς όρους παρέμενε χαμηλότερος κατά 31% σε σχέση με το 2009.
Την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζουν μόνο το πρόβλημα των χαμηλών μισθών, αλλά και των περιορισμένων δικαιωμάτων. Πρόσφατη μελέτη του Eurofound εντοπίζει ότι το ποσοστό των ευάλωτων εργαζομένων στη χώρα μας αυξήθηκε από 12,6% το 2009 σε 18,6% το 2021. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ευαλωτότητας της εργασίας στην Ελλάδα είναι ότι σε αυτή συμβάλλει σε ποσοστό υψηλότερο κάθε άλλης ευρωπαϊκής χώρας η απουσία δικαιωμάτων στον χώρο εργασίας.
Όλα αυτά αποτυπώνουν πλευρές της πραγματικής εικόνας της μισθωτής εργασίας στην Ελλάδα: αποδοχές που υπολείπονται όχι μόνο του ευρωπαϊκού μέσου όρου, αλλά ακόμη και του επιπέδου που είχαν στη χώρα μας το 2009, πραγματική αγοραστική δύναμη του μισθού από τις πιο χαμηλές στην Ευρώπη και περιορισμένα δικαιώματα.
Στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε είναι η διαρκής απαξίωση της εργασίας, η αντιμετώπισή της απλώς και μόνο ως κόστους. Είναι συνειδητή κυβερνητική επιλογή ο εγκλωβισμός της χώρας στο «χαμηλό κόστος εργασίας» και στο τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων ως «αναπτυξιακή στρατηγική». Μόνο που τελικά ούτε ως «συγκριτικό πλεονέκτημα» αποδίδει, όχι μόνο γιατί πάντα μπορεί να υπάρχει κάποια χώρα με ακόμη πιο φτηνή εργασία, αλλά και γιατί όποιος κοιτάξει που πάνε οι επενδύσεις στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα κατευθύνονται σε χώρες με υψηλότερους πραγματικούς μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας σε σχέση με τη χώρα μας. Γιατί η εργασία είναι παραγωγική δύναμη στην οποία μια χώρα οφείλει να επενδύσει και όχι απλό «κόστος». Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται πρωτίστως για την «ευημερία των δεικτών» και όχι για τις ζωές των ανθρώπων.
Πηγή: www.in.gr
Σκάνδαλο υποκλοπών: Αποδόμηση της Ένωσης Εισαγγελέων από τον Κεσσέ – «Θα μας εξηγήσουν πόσο ανεπηρέαστοι είναι;»
Επτά ερωτήσεις προς την Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας απηύθυνε ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές αφότου το συλλογικό όργανο των εισαγγελέων καταφέρθηκε ενάντια σε δημοσιεύματα και δημόσιες τοποθετήσεις που... «υπερβαίνουν τα όρια της θεμιτής κριτικής».
Pandora Newsroom
Επτά ερωτήσεις προς την Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας απηύθυνε ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, αφότου το συλλογικό όργανο των εισαγγελέων καταφέρθηκε ενάντια σε δημοσιεύματα και δημόσιες τοποθετήσεις που… «υπερβαίνουν τα όρια της θεμιτής κριτικής», σχετικά με την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ευάγγελου Μπακέλα, πως και πάλι δεν συντρέχει λόγος ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών από τα συρτάρια του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας, παρά τα αιτήματα που κατατέθηκαν από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, τον πρώην υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ Χρήστο Σπίρτζη, και από τον κύριο Κεσσέ.
«Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή την ανακοίνωση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας και τις αναφορές περί δήθεν χρήσης από εμένα “χαρακτηρισμών που υπερβαίνουν τα όρια της αυστηρής κριτικής μιας εισαγγελικής κρίσης”. Μου γεννήθηκαν, όμως, ορισμένες εύλογες απορίες, στις οποίες θα ήταν χρήσιμο να απαντήσει, ώστε να πάψει να εκτίθεται με τις επιλεκτικές ή πιθανώς κατά παραγγελία παρεμβάσεις της», σημείωσε ο δικηγόρος.
Ο συνήγορος του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη και ορισμένων ακόμα από τα μόλις 9 από τα 89 γνωστά θύματα του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator που υποστήριξαν την ποινική δίωξη τωνΤαλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιου και Γιάννη Λαβράνου, απηύθυνε, με ανάρτησή του, προς την Ένωση Εισαγγελέων τα εξής επτά ερωτήματα:
- «Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση όταν αποκαλύφθηκε ότι ο συνάδελφός τους Χρήστος Μπαρδάκης, τότε Οικονομικός Εισαγγελέας και μετέπειτα Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, παγιδεύτηκε με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator κατά την άσκηση των καθηκόντων του;
- Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση όταν αποκαλύφθηκε ότι η συνάδελφός τους Βασιλική Βλάχου, εισαγγελέας αρμόδια για την εποπτεία της ΕΥΠ, παγιδεύτηκε επίσης με το Predator κατά την άσκηση των καθηκόντων της;
- Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση όταν, για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά, αφαιρέθηκε η δικογραφία από τους Εισαγγελείς Πρωτοδικών Αθηνών κ.κ. Ελευθεριάνο, Τριανταφύλλου και Σπυρόπουλο και ανατέθηκε σε άλλο εισαγγελικό λειτουργό;
- Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση όταν εκδόθηκε το «επιστημονικό αριστούργημα» του συναδέλφου τους κ. Ζήση, με το οποίο πληροφορηθήκαμε ότι μια απωλεσθείσα τραπεζική κάρτα μπορεί να ενεργοποιηθεί από οποιονδήποτε τρίτο, αρκεί να πετύχει το PIN ύστερα από τρεις τυχαίες προσπάθειες;
- Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση όταν ο συνάδελφός τους κ. Τζαβέλας αποσιώπησε λόγο εξαίρεσης και χειρίστηκε τη δικογραφία, μολονότι είχε ασκήσει καθήκοντα αναπληρωτή επόπτη της ΕΥΠ κατά την επίδικη περίοδο και, ως εκ τούτου, όφειλε να δηλώσει κώλυμα;
- Γιατί δεν εξέδωσε ανακοίνωση για τη στοχοποίηση του συναδέλφου τους κ. Παυλίδη, ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο τόσο κατά τη διάρκεια της δίκης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο όσο και μετά την ολοκλήρωσή της;
- Τέλος, θα μας εξηγήσει η Ένωση πόσο ανεπηρέαστοι από εξωτερικές πιέσεις υπήρξαν οι κ.κ. Τζαβέλας και Μπακέλας και πόσο καλά έκαναν τη δουλειά τους, όταν ακόμη και σήμερα επιλέγουν να αγνοούν κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία; Μεταξύ αυτών, το μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της ΕΥΠ και της αντίστοιχης υπηρεσίας των Σκοπίων, το οποίο, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, διορθώθηκε τον Απρίλιο του 2022 από στελέχη της Intellexa. Εξακολουθώ να αναζητώ οποιαδήποτε αναφορά ή αξιολόγηση αυτού του στοιχείου στις εισαγγελικές διατάξεις τους».
Ολοκληρώνοντας τη δήλωσή του, ο δικηγόρος σημειώνει:
«Τιμώ και σέβομαι απόλυτα τους εισαγγελικούς και δικαστικούς λειτουργούς που, με ακεραιότητα, επάρκεια και ήθος, μέσα σε αντίξοες συνθήκες και υπό εξαιρετικά αυξημένο φόρτο εργασίας, τιμούν τον όρκο τους και προασπίζονται το κράτος δικαίου. Ευτυχώς, αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία.
Είναι καιρός να αντιληφθεί η Ένωση Εισαγγελέων ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η προστασία της εικόνας κανενός. Είναι η πραγματική λογοδοσία των υπαιτίων και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη Δικαιοσύνη σε μια υπόθεση που έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για την ποιότητα του κράτους δικαίου στην Ελλάδα». Zac Kessesστο X
Σάββατο 8 Αυγούστου 2026
Ποιος κρύβεται πίσω από τις αποτυχίες μας; – Μια διδακτική ιστορία του Χόρχε Μπουκάι
Χόρχε Μπουκάι
(Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα πραγματικό παραμύθι αλλά, μάλλον, ένας καθοδηγούμενος στοχασμός σχεδιασμένος σε μορφή ονείρου, που στόχο έχει να εξερευνήσει τις πραγματικές αιτίες των αποτυχιών μας. Παίρνω το θάρρος να σου προτείνω να το διαβάσεις με προσοχή, προσπαθώντας να σταματάς λίγα δευτερόλεπτα σε κάθε φράση και να φαντάζεσαι την κάθε εικόνα).
Περπατώ σ’ ένα μονοπάτι. Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν. Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.
Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης. Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω καλύτερα. Αισθάνομαι ότι η πόλη με έλκει. Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ ότι σε αυτήν την πόλη μπορώ να βρω όλα όσα επιθυμώ.
Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα. Οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.
Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.
Φαντάζομαι ότι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη. Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω προς τα ‘κει. Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό. Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει. Συνεχίζω.
Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο. Πλησιάζω και βλέπω ότι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου. Φοβάμαι… Διστάζω. Μ’ ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα.
Όπως και να ‘χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο. Κάνω πίσω, παίρνω φόρα και πηδώ… Καταφέρνω να την περάσω. Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ. Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος.
Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν. Τρέχω προς την πόλη: ο δρόμος φαίνεται καθαρός. Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου. Σταματώ.
Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω. Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία.
Συνειδητοποιώ ότι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας. Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια. Σκέφτομαι να παραιτηθώ.
Κοιτώ το στόχο που επιθυμώ…. και αντιστέκομαι. Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας. Περνούν ώρες, μέρες, μήνες. Η γέφυρα είναι έτοιμη. Συγκινημένος, τη διασχίζω.
Και φτάνοντας στην άλλη μεριά, ανακαλύπτω το τείχος. Ένα γιγαντιαίο τείχος, κρύο και υγρό, περικυκλώνει την πόλη των ονείρων μου. Αισθάνομαι απελπισμένος. Ψάχνω τον τρόπο να το αποφύγω.
Δεν υπάρχει.
Πρέπει να σκαρφαλώσω. Η πόλη είναι τόσο κοντά. Δεν θα αφήσω το τείχος να μου φράξει το πέρασμα. Σκέφτομαι να αναρριχηθώ. Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα.
Ξαφνικά βλέπω, σε μια άκρη του δρόμου, ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε. Μου χαμογελά με συνενοχή. Μου θυμίζει τον εαυτό μου… όταν ήμουν παιδί.
Ίσως γι’αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά το παράπονό μου. «Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ’ εμένα και στο σκοπό μου;» Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά. «Και γιατί ρωτάς εμένα; Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις. Τα εμπόδια τα έφερες εσύ».
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ιστορίες να σκεφτείς» από τις εκδόσεις opera/animus
Πηγή: enallaktikidrasi.com
Για το φονικό δεν είπανε κουβέντα
Η υπουργός είναι ό,τι και τα µνηµόνια για την Ελλάδα.
Ας υποθέσουµε ότι κάποιος Ελληνας ή κάποια Ελληνίδα είχε πέσει σε κώµα έναν µήνα µετά τις εκλογές του ’19 και ως εκ θαύµατος ξυπνούσε τον Ιούλιο του ’26 µε όλες τις αισθήσεις του κανονικά. ∆εν είχε παρακολουθήσει βέβαια τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την απαξίωση της ∆ικαιοσύνης και των θεσµών. ∆ιάβασε όµως ποιος είναι ο Τασούλας και ποια η Μενδώνη, ίσως τα πιο αντιπαθητικά πολιτικά πρόσωπα. ∆εν χρειάζεται εποµένως να ξέρεις τίποτα περισσότερο για την κυβέρνηση για να καταλάβεις τι σηµαίνουν οι επιλογές Μητσοτάκη σε καίρια πόστα.
Η καθιερωµένη δεξίωση για την αποκατάσταση της δηµοκρατίας θυµίζει όλο και περισσότερο κοσµική δεξίωση µε προσκεκληµένους από την οικονοµική ελίτ και ντεφιλέ µόδας παρά ηµέρα τιµής για τους αγωνιστές κατά της χούντας. Αλλωστε, όπως τόνισε πρόσφατα ο Τασούλας, οι Γιαννιώτες δεν αντιστάθηκαν στους Οθωµανούς και έτσι όχι µόνο απέφυγαν τις σφαγές, αλλά κέρδισαν και προνόµια. Ελάχιστα αναφέρθηκε στο ποιοι ήταν υπεύθυνοι για την τραγωδία της Κύπρου, ο δε πρωθυπουργός –παραχαράσσοντας για άλλη µια φορά την Ιστορία– τόνισε ότι τη δηµοκρατία την αποκατέστησε ο Κων. Καραµανλής, σαν να µην υπήρξε αντιδικτατορικός αγώνας, σαν να µην πέθαναν άνθρωποι στις φυλακές και τις εξορίες. Και για το φονικό δεν είπανε κουβέντα. Γι’ αυτό και ο θεός της Ελλάδας έστειλε µια βροχή για να τους χαλάσει τη φιέστα, τουλάχιστον στους ανθισµένους κήπους. Του χρόνου να φροντίσει ο σεφ του προεδρικού µεγάρου τα καναπεδάκια να έχουν πάνω το κεφάλι της Αθηνάς και οι σερβιτόροι/ες να είναι µεταµφιεσµένοι σε Γανυµήδη και Εστία.
Σύµφωνα µε έναν αστικό µύθο, όταν οι παρατρεχάµενοι του λόρδου Ελγιν πριόνιζαν τα γλυπτά από τα αετώµατα και τις µετόπες του Παρθενώνα, οι πέντε Καρυάτιδες ξέσπασαν σε γοερό κλάµα βλέποντας την αδελφή τους να παίρνει τον δρόµο της ξενιτιάς. Τα «κορίτσια» ίσως να είχαν ξανακλάψει όταν άκουγαν τους ρασοφόρους να πελεκάνε µε σφυριά το µνηµείο ή όταν τους τρυπούσαν τα αυτιά οι οβίδες από τα κανόνια του Μοροζίνι. Η ξενιτεµένη Καρυάτιδα ωστόσο έπνιγε τον καηµό της στα πολυτελή εδέσµατα του Βρετανικού Μουσείου. Πολύ πιθανό να δούµε στο Εθνικό Αρχαιολογικό παιδικά πάρτι και µπροστά στον τζόκεϊ του Αρτεµισίου τα πιτσιρίκια να τραγουδάνε «χαρωπά τα δυο µου χέρια τα χτυπώ». Στο αίθριο του Μουσείου Ακρόπολης επίσης να τελούνται γάµοι µε τον γαµπρό ντυµένο αρχαίο κούρο και τη νύφη πεπλοφόρο κόρη. Νοµίζετε ότι η κόρη του Κωστόπουλου και της Μπαλατσινού τυχαία παντρεύτηκε στο κάστρο της Πύλου; Να µας ξεβλαχέψουν ήθελαν, όπως και τα τσιµπούσια που ήδη στήνονται στο Επταπύργιο.
Η Μενδώνη ήταν τουλάχιστον ειλικρινής λέγοντας πως το νοµοσχέδιο για την εκµετάλλευση των αρχαιολογικών χώρων είναι ταιριαστό µε την ιδεολογία του κόµµατός της. Συνάµα όµως είναι µια οµολογία ανικανότητας, αφού δεν µπορεί το ΥΠΠΟ να διαχειριστεί τους θησαυρούς µας. Κουβέντα για το φονικό των αρχαιοτήτων στο µετρό Θεσσαλονίκης και το Ελληνικό.
Η υπουργός είναι ό,τι και τα µνηµόνια για την Ελλάδα. Ευλογία. ∆εν θα τα χαλάσουµε για τον τόνο. Ελπίζουµε µόνο όταν φύγει από το γραφείο της να θυµάται ότι ο πολιτισµός δεν την περίµενε. Ηταν εδώ πριν από αυτήν και θα είναι εδώ και µετά.
Καίγεται η Ελλάδα ή ένα ολόκληρο παραγωγικό μοντέλο;
Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.
Το δάσος καίγεται.
Το χωριό εκκενώνεται.
Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.
Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.
Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».
Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.
Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.
Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.
Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…
Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.
Πολύ χώρο.
Βουνά.
Κορυφογραμμές.
Δρόμους.
Υποσταθμούς.
Γραμμές μεταφοράς.
Συνοδά έργα.
Η χώρα αν χρειάζεται περισσότερες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας από το ρεύμα που καταναλώνει…
Χρειάζεται όμως και χωροταξία.
Χρειάζεται φέρουσα ικανότητα.
Χρειάζεται κανόνες.
Γιατί η προστασία του κλίματος και η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να σημαίνει υποβάθμιση των οικοσυστημάτων που καλείται να προστατεύσει.
Και η προστασία του κλίματος…
… δεν εγκαταλείπει τα χωριά.
Δεν κλείνει τα σχολεία της υπαίθρου.
Δεν διαλύει την εκτατική κτηνοτροφία.
Δεν αφήνει τα δάση χωρίς διαχείριση.
Δεν αποφασίζει ότι η πρόληψη είναι λιγότερο σημαντική από την καταστολή.
Αυτές είναι ανθρώπινες επιλογές!
Και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.
Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις μειώνονται σταθερά εδώ και δεκαετίες, ενώ η γεωργική γη και η παραγωγή συγκεντρώνονται σε λιγότερες και μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, το 2023 η ΕΕ αριθμούσε περίπου 8,8 εκατομμύρια γεωργικές εκμεταλλεύσεις, επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια τάση συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής σε λιγότερους φορείς.
Στην Ελλάδα, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2024 δείχνουν μείωση των καλλιεργούμενων εκτάσεων σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ καταγράφεται και μείωση του ζωικού κεφαλαίου. Παράλληλα, δημοσιευμένα στοιχεία για την αγορά εργασίας δείχνουν σημαντική μείωση των απασχολουμένων στον πρωτογενή τομέα μέσα σε ένα μόλις έτος.
Και τώρα ας αναρωτηθούμε.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για τα δάση;
Σημαίνουν λιγότερα κοπάδια που βόσκουν.
Λιγότερα χωράφια που καλλιεργούνται.
Λιγότερες φυσικές αντιπυρικές ζώνες.
Λιγότεροι άνθρωποι που γνωρίζουν καθημερινά το βουνό.
Με περισσότερη καύσιμη ύλη και μικρότερη ανθρώπινη παρουσία, η φωτιά αποκτά τις ιδανικές συνθήκες για να εξελιχθεί σε καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνείς αναλύσεις για τις πρόσφατες ευρωπαϊκές πυρκαγιές συνδέουν την εγκατάλειψη της υπαίθρου με την αυξημένη ένταση των πυρκαγιών, παράλληλα με την επίδραση της κλιματικής αλλαγής.
Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να επενδύουμε κυρίως στο τελευταίο στάδιο της κρίσης.
Στα Canadair, στα Air Tractor, τα Bell με απευθείας αναθέσεις και κατασπατάληση χρημάτων…
Στα ελικόπτερα.
Στις αποζημιώσεις.
Στις έκτακτες αναθέσεις.
Λιγότερο όμως στην πρόληψη.
Λιγότερο στη διαχείριση της καύσιμης ύλης.
Λιγότερο στην αναζωογόνηση της υπαίθρου.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή αποχώρηση των ανθρώπων από την ελληνική γη, συμβαίνει και κάτι ακόμη.
Η γη αλλάζει αξία.
Και όταν αλλάζει αξία, αλλάζει και χρήση.
Σε όλη τη χώρα αναπτύσσονται ολοένα μεγαλύτερα τουριστικά συγκροτήματα, σύνθετες τουριστικές επενδύσεις, πολυτελή resorts, μαρίνες, ενεργειακές εγκαταστάσεις και μεγάλα έργα υποδομής.
Η ενεργειακή μετάβαση χρειάζεται χώρο.
Ο τουρισμός χρειάζεται χώρο.
Οι νέες υποδομές χρειάζονται χώρο.
Το ερώτημα όμως είναι:
Πόσος χώρος απομένει για τον άνθρωπο που παράγει τροφή;
Δεν είναι παράλογο να αναρωτηθεί κανείς:
Αν ο αγρότης εγκαταλείψει τη γη του…
αν ο κτηνοτρόφος εγκαταλείψει το βουνό…
αν ο νέος φύγει από το χωριό…
ποιος θα αξιοποιήσει αυτή τη γη αύριο;
Η Ιστορία διδάσκει ότι η γη δεν μένει ποτέ αδρανής.
Αλλάζει χέρια.
Αλλάζει χρήση.
Αλλάζει οικονομική αξία.
Το Ελληνικό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μεγάλης αλλαγής χρήσεων γης μέσα από ένα σχέδιο αστικής ανάπλασης και επενδύσεων. Δεν αποτελεί απόδειξη σύνδεσης με τις πυρκαγιές ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τέτοια. Δείχνει όμως πόσο καθοριστική μπορεί να γίνει η αξία της γης όταν αλλάζει ο σχεδιασμός και οι επιτρεπόμενες χρήσεις της.
Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε επενδύσεις.
Χρειαζόμαστε.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η ανάπτυξη θα συνυπάρχει με μια ζωντανή ύπαιθρο ή αν η ύπαιθρος θα αποδυναμώνεται σταδιακά μέχρι να αποτελεί απλώς χώρο νέων χρήσεων.
Το ίδιο ισχύει και για την αγροδιατροφή.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η αγορά τροφίμων συγκεντρώνεται ολοένα περισσότερο σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ επενδύονται σημαντικοί πόροι σε νέες τεχνολογίες παραγωγής τροφίμων και εναλλακτικών πρωτεϊνών.
Η τεχνολογική πρόοδος δεν είναι πρόβλημα.
Η εξάρτηση όμως μπορεί να γίνει.
Αν σταματήσεις να παράγεις την τροφή σου, θα εξαρτηθείς περισσότερο από όσους την παράγουν.
Αν σταματήσεις να κατοικείς την ύπαιθρό σου, άλλοι θα σχεδιάσουν τις χρήσεις της.
Αν σταματήσεις να διαχειρίζεσαι τα δάση σου, θα συνεχίσεις να τα θρηνείς κάθε καλοκαίρι.
Οι φωτιές, λοιπόν, δεν είναι μόνο φυσική καταστροφή.
Είναι καθρέφτης ενός μοντέλου ανάπτυξης.
Ενός μοντέλου που συχνά αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα ως παρελθόν και την ύπαιθρο ως χώρο προς αξιοποίηση.
Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με τουρισμό, υπηρεσίες και εισαγωγές.
Χρειάζεται παραγωγή.
Χρειάζεται γεωργία.
Χρειάζεται κτηνοτροφία.
Χρειάζεται δασοπονία.
Χρειάζεται χωροταξία που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι αποσπασματικές αποφάσεις.
Γιατί μια χώρα που εγκαταλείπει την ύπαιθρό της, συρρικνώνει τον πρωτογενή τομέα της και αδυνατεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην προστασία της φύσης, την παραγωγή και τις επενδύσεις, δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει τα δάση της.
Κινδυνεύει να χάσει την επισιτιστική της ανθεκτικότητα, την κοινωνική της συνοχή και την πραγματική της ανεξαρτησία.
Και τελικά…
Ίσως το μεγαλύτερο λάθος είναι ότι κάθε Αύγουστο συζητάμε για τη φωτιά.
Ενώ θα έπρεπε να συζητάμε για όλα όσα συμβαίνουν τους υπόλοιπους έντεκα μήνες.
Για την εγκατάλειψη της υπαίθρου.
Για την κατάρρευση της μικρής παραγωγής.
Για τη συρρίκνωση της κτηνοτροφίας.
Για την απουσία ολοκληρωμένης δασικής διαχείρισης.
Για τις χρήσεις γης.
Για τη χωροταξία.
Για το ποιος αποφασίζει τελικά πώς θα αξιοποιηθεί κάθε σπιθαμή αυτού του τόπου.
Γιατί οι μεγάλες πυρκαγιές δεν είναι μόνο φυσικές καταστροφές.
Είναι και καθρέφτης του αναπτυξιακού μοντέλου που έχουμε επιλέξει.
Και μια χώρα που δεν παράγει την τροφή της, δεν κατοικεί την ύπαιθρό της, δεν διαχειρίζεται τα δάση της και δεν σχεδιάζει με διαφάνεια τις χρήσεις γης, κινδυνεύει να χάσει πολύ περισσότερα από μερικά εκατομμύρια στρέμματα.
Κινδυνεύει να χάσει την αυτάρκειά της.
Την ανθεκτικότητά της.
--------------------------------------------------------------------------------------------------Δρ. Βασίλης Λύκος: Political Analyst, Biologist – PhD in Risk Assesment & Integrated Environmental Management - MSc in Integrated Coastal Zone Management, University of Crete - Regional Councilor of the Region of Central Greece - Regional Unit of Euboea
Πηγή: /www.militaire.gr
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
Η Ελλάδα δεν έχει υπόδειγμα για τον εαυτόν της
Πάνε και οι φωτιές!
Πρώτον: οι φωτιές δεν φεύγουν. Αφήνουν πίσω τους αποκαΐδια, στάχτη και μπουρμπερη.
Δεύτερον: θα έρθουν κι άλλες.
Τρίτον: θα έρθουν κι άλλες του χρόνου.
Επί πολλά χρόνια η χώρα καίγεται και επί πολλά χρόνια αμέσως μετά λέμε τα ίδια.
Η εκάστοτε κυβέρνηση περιμένει να κατακάτσουν οι καπνοί κι ο κουρνιαχτός, διαχειρίζεται το θέμα επικοινωνιακά και πάει παρακάτω, προς την επόμενη καταστροφή.
Για την οποία γνωρίζει και είναι (απροετοίμαστη) προετοιμασμένη.
Στην πραγματικότητα (και) για το θέμα των πυρκαγιών η κυβέρνηση συνωμοτεί κατά του λαού. Κι όταν το κράτος (η κυβέρνηση) συνωμοτεί, κατηγορεί για συνωμοσιολόγους τους άλλους.
Για την κυβέρνηση το κόστος για την κατάσβεση των πυρκαγιών, ακόμα και οι αποζημιώσεις που δίνει, είναι μικρότερο από το κόστος της δημιουργίας ενός επαρκούς μηχανισμού πρόληψης και της συντήρησής του.
Ό,τι καεί λοιπόν κάηκε κι ό,τι θα καεί ας καεί. Αν εκτροχιαστεί και κανένα τρένο, εκτροχιάστηκε.
Αν ακριβύνει το κρέας, ακριβύνε- τι να κάνουμε τώρα; Η αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων κοστίζει.
Το 34% των δαπανών υγείας βγαίνει από την τσέπη σας; Τι να κάνουμε τώρα; Σοσιαλισμό θέλετε;
Κι έτσι κυλάει η ζωή. Σε μια χώρα που δεν έχει υπόδειγμα για τον εαυτό της, που δεν έχει πρόταγμα (τι είναι και τι θέλει) και που διαδίδει το χειρότερο παράδειγμα προς μίμησιν, την κυβέρνησή της.
Τι λέει τώρα ο Μητσοτάκης για τις φωτιές; Ό,τι είπε και πέρσι. Ό,τι θα πει και του χρόνου, αν κάνει τρίτη θητεία.
Στο μεταξύ έχει καεί το 40% των δασών της Αττικής, αλλά δεν έχει καεί το 60%! Μια σάπια κατάσταση που συντηρείται με επικοινωνία, προπαγάνδα και δολιότητα για να σαπίσει ακόμα περισσότερο.
«Πόσο θα κρατήσουν οι φωτιές; Τι άλλο θα κάψουν ακόμα; Μετά θα επανέλθουμε στα ίδια» (Από το Χρονικό της χώρας στις αρχές του 21ου Αιώνα).
Πηγή: www.militaire.gr
Υπό αμφισβήτηση η ελευθερία της έκφρασης στη Γαλλία
Εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες καταστροφές από τις πυρκαγιές στη νότια Γαλλία, που έχουν αποσπάσει την προσοχή των πολιτών, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νινιέζ κατέθεσε στις 22 Ιουλίου σχέδιο νόμου που υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην προστασία της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας από ξένες παρεμβάσεις. Ωστόσο, τα μέτρα που προβλέπονται στο νομοσχέδιο θέτουν υπό αμφισβήτηση την ελευθερία της έκφρασης, υπερβαίνουν το εκλογικό πλαίσιο και εντάσσονται σε μια πραγματική λογική ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνίας.
Για να δικαιολογήσει αυτή την ενέργεια, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί, απαντώντας στις επικρίσεις ενός γερουσιαστή, δήλωσε πως «σε μια δημοκρατία η εκλογική περίοδος έχει κάτι το ιερό και αξίζει ιδιαίτερη προστασία». Είναι γεγονός πως οι εκλογές είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε δημοκρατικού συστήματος, διότι επιτρέπουν στον λαό, τον φορέα της κυριαρχίας, να επιλέγει τους αντιπροσώπους του ώστε να κυβερνούν στο όνομά του και προς το συμφέρον του. Σε αυτήν την περίπτωση και μόνο σε αυτήν, δηλαδή όταν η χώρα κυβερνάται προς το συμφέρον της πλειοψηφίας, οι κρατικοί θεσμοί είναι νόμιμοι.
Ομως, εδώ και χρόνια αυτή η αρχή έχει αντιστραφεί. Στη Γαλλί και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, οι λαοί κυβερνώνται πια από μια μειοψηφία εναντίον της πλειοψηφίας, στην υπηρεσία πανίσχυρων εξωτερικών συμφερόντων.
Οι εκλογικοί μηχανισμοί, αν και δεν είναι τέλειοι, έχουν σχεδιαστεί ώστε να αναδεικνύουν τη βούληση της πλειοψηφίας. Για τις παγκοσμιοποιημένες ελίτ που κατέχουν την εξουσία στις χώρες μας, αυτό καθίσταται πλέον προβληματικό. Δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ανοιχτά τις εκλογές χωρίς να χάσουν κάθε νομιμοποίηση μέσα σε ένα δημοκρατικό σύστημα· ούτε μπορούν να αμφισβητήσουν το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα χωρίς να αναγκαστούν να αναλάβουν τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του εγχειρήματός τους. Και η αποχή από τις εκλογές, η οποία αυξήθηκε ύστερα από χρόνια απαξίωσης της εκλογικής διαδικασίας, δεν αρκεί πλέον για να τις διατηρεί με βεβαιότητα στην εξουσία.
Πρέπει, λοιπόν, να χειραγωγήσουν την ανθρώπινη σκέψη και να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης, αφού κάθε κριτική θα μπορούσε να τους στοιχίσει τις εκλογές, τη στιγμή που κάθε υποψήφιος ανταγωνίζεται τον άλλον ως προς το πραγματικό επίπεδο αποδοχής του από το εκλογικό σώμα. Ενας λαός, μία ελίτ, μία φωνή. Και πάνω απ’ όλα, η εξάλειψη κάθε αμφισβήτησης. Η γαλλική κυβέρνηση εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι προκάτοχοί της είχαν ήδη επιχειρήσει να «προστατεύσουν» τις εκλογές, προβλέποντας πρόστιμα για τη διάδοση «ψευδών ειδήσεων», των οποίων ο ορισμός είναι ιδιαίτερα υποκειμενικός, επειδή είναι κατ’ ουσίαν πολιτικός. Το σχετικό νομοθετικό κείμενο δεν μπόρεσε να προχωρήσει αρκετά μακριά. Ωστόσο, «η Γαλλία βρίσκεται πλέον σε πόλεμο», σύμφωνα με τα λεγόμενα υψηλόβαθμων αξιωματούχων της, εξαιτίας της κατάστασης στην Ουκρανία, αλλά κυρίως εναντίον των ίδιων της των πολιτών.
Κάτω το κεφάλι
Οπως και στην Ελλάδα, οι Γάλλοι πρέπει να κρατούν το κεφάλι κατεβασμένο, να συνθλίβονται από τους λογαριασμούς και τα χρέη, να ζουν σε διαρκή οικονομική ανασφάλεια και, αν ποτέ βρουν τον χρόνο και το θάρρος να δουν πέρα από το κυρίαρχο αφήγημα, το κράτος πρέπει να διαθέτει τα μέσα για να τους πλήξει αποφασιστικά.
Υπό αυτή τη λογική, το νομοσχέδιο του Νινιέζ προβλέπει διάφορα είδη μέτρων για τη «διασφάλιση της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας». Καταρχάς, αυξάνει την ποινή, η οποία θεωρείται ανεπαρκής, για την περίπτωση προσβολής της μέσω της διάδοσης όσων οι Αρχές θα θεωρήσουν ψευδείς πληροφορίες.
Η ποινή, που σήμερα ανέρχεται σε ένα έτος φυλάκισης και πρόστιμο 15.000 ευρώ, θα αυξηθεί σε τρία έτη φυλάκισης και πρόστιμο 45.000 ευρώ για όποιον αμφισβητήσει την κυρίαρχη προπαγάνδα. Ωστόσο, η δημόσια έκφραση μιας άποψης -γεγονός που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό των δημοκρατικών συστημάτων- υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ξένη παρέμβαση. Εξ ου και το ερώτημα: Εάν το μέτρο αυτό αφορά πράγματι την εκλογική περίοδο, ποια σχέση έχει με ένα νομοθετικό κείμενο που υποτίθεται ότι καταπολεμά τις «παρεμβάσεις»;
Εκ πρώτης όψεως, καμία. Εκτός… αν οι ελίτ θεωρούν «ξένα σώματα» όλους τους πολίτες που δεν σκέφτονται όπως εκείνες και αρνούνται να τις υποστηρίξουν. Τότε κάθε Γάλλος, κάθε Ελληνας, κάθε Ευρωπαίος πολίτης και όχι μόνο μετατρέπεται σε έναν δυνάμει εχθρό που πρέπει να φιμωθεί και να απειληθεί, προτού τιμωρηθεί, στην περίπτωση που η απειλή δεν αποδειχθεί αρκετή.
Οπως εξηγεί ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης «βαρύτερη ποινή, η οποία μπορεί να φτάσει έως και τα έξι έτη φυλάκισης, όταν το αδίκημα αλλοίωσης της εκλογικής διαδικασίας διαπράχθηκε προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων ξένης δύναμης, ξένης επιχείρησης ή ξένου οργανισμού».
Ποιοι είναι αυτοί που στοχοποιούνται εδώ; Σίγουρα όχι οι αμερικανικές συμβουλευτικές εταιρίες, όπως η McKinsey, οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, ασκούν επιρροή στη γαλλική πολιτική, όπως και στην πολιτική άλλων ευρωπαϊκών κρατών εδώ και χρόνια. Ούτε οι Αμερικανοί, οι οποίοι στην Ευρώπη βρίσκονται ουσιαστικά «στο σπίτι τους» και που, σύμφωνα με τη λογική των τοπικών παγκοσμιοποιημένων ελίτ, δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι παρεμβαίνουν, αφού αυτοί είναι οι… επικεφαλής.
Ας είμαστε ειλικρινείς: στο σημείο όπου έχουμε φτάσει, δεν πρόκειται πλέον για παρέμβαση εκ μέρους τους· πρόκειται για διακυβέρνηση. Οπως ήδη βλέπουμε σήμερα, κάθε άνθρωπος που τολμά να αμφισβητήσει για παράδειγμα το κατά πόσο δικαιολογείται η ολοένα μεγαλύτερη εμπλοκή της Ευρώπης αλλά και της χώρας μας σε έναν πόλεμο όπως σ’ αυτόν της Ουκρανίας χαρακτηρίζεται Ρώσος πράκτορας.
Κάθε άνθρωπος που επικρίνει τις κυρώσεις, οι οποίες ευθύνονται για τις οικονομικές δυσκολίες σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών, χαρακτηρίζεται επίσης Ρώσος πράκτορας και πουτινάκι. Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για την προστασία της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας από ξένες παρεμβάσεις, στη Γαλλία τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα.
Πηγή: www.dimokratia.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)