«Η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιβεί μεταξύ των συμφερόντων Τουρκίας-Ισραήλ…Κάποιοι λένε ότι αντί να γίνουμε τουρκικό σαντζάκι ας γίνουμε καλύτερα ισραηλινό προτεκτοράτο! Υπάρχει και η λύση να γίνουμε ανεξάρτητο κράτος κι αυτό υποστηρίζω». Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλά για το τρίγωνο Ελλάδας-Ισραήλ-Τουρκίας και εξηγεί γιατί η Ελλάδα κινδυνεύει να βγει χαμένη απ΄αυτό. Μιλά για την πολιτική ελίτ η οποία «ψάχνει υποστηρικτές όχι για τη χώρα, αλλά για το πως θα παραμείνει στην εξουσία. Στην Ελλάδα κάποιοι αναζητούν νταβατζήδες κι όχι συμμάχους», λέει. Ο κ. Κωνσταντακόπουλος κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για τα ελληνοτουρκικά, την Κύπρο και τον ρόλο Ισραήλ και ΗΠΑ.
Mpelalis Reviews
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026
Καισαριανή: «Το τελευταίο σημείωμα» του Γιώργου Κρόκου
Δάσκαλος από την Ικαρία, πολιτικός κρατούμενος, εκτελεσμένος την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή, σύμβολο αξιοπρέπειας και αντίστασης μέχρι τέλους
Οι πρόσφατες φωτογραφίες-ντοκουμέντα που είδαν το φως της δημοσιότητας, απεικονίζοντας τις συγκλονιστικές τελευταίες στιγμές των 200 αγωνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, έχουν κινητοποιήσει μια μεγάλη ιστορική έρευνα. Σκοπός της προσπάθειας, που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι να δοθεί ξανά «πρόσωπο» και ονοματεπώνυμο στους ήρωες της Πρωτομαγιάς του 1944 που χαράχτηκε με αίμα στη συλλογική μνήμη. Διακόσιοι πολιτικοί κρατούμενοι – στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές – οδηγήθηκαν από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Ανάμεσά τους και ο Γιώργος Κρόκος, ένας δάσκαλος από την Ικαρία, ένας άνθρωπος που η ζωή του σφραγίστηκε από τις ιδέες και τη συνέπειά του.
Γεννημένος το 1905 ή το 1906 στο χωριό Στελί της Ικαρίας, μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια. Από τα δεκαέξι παιδιά που έφερε στον κόσμο η μητέρα του, επέζησαν τα δέκα, μια σκληρή υπενθύμιση των δυσκολιών της εποχής. Ο Γιώργος τελείωσε το Γυμνάσιο στην Ικαρία και συνέχισε τις σπουδές του στη Μυτιλήνη, στο Διδασκαλείο, επιλέγοντας τον δρόμο της εκπαίδευσης. Παράλληλα, εντάχθηκε στην αρχειομαρξιστική οργάνωση, αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο στους πολιτικούς αγώνες της περιόδου. Για τις ιδέες και τη δράση του κυνηγήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς Μεταξά, συνελήφθη και φυλακίσθηκε μαζί με άλλους κομμουνιστές και τροτσκιστές στις φυλακές της Ακροναυπλίας. Εκεί τον βρήκε ο πόλεμος του 40 και η γερμανική κατοχή αφού μαζί με τους υπόλοιπους πολιτικούς κρατούμενους παραδόθηκε στους ναζί.
Το 1942, οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας μεταφέρονται στο Μεταγωγών Πειραιά, με προορισμό τόπους εξορίας στις Κυκλάδες. Ο Γιώργος Κρόκος προοριζόταν για τη Σίκινο. Στις 16 Μαρτίου 1942 στέλνει επιστολή στους δικούς του, πιθανότατα στην αδελφή του Άννα. Περιγράφει τον συνωστισμό, την εξαθλίωση και τους καθημερινούς θανάτους στα κρατητήρια. «Τον προηγούμενο μήνα πέθαναν 23 σε 28 μέρες σε αυτό το τμήμα», γράφει, ζητώντας, αν προλάβει κάποιος συγγενής, να τον επισκεφθεί.
Η Σίκινος, όμως, δεν ήταν ακόμη έτοιμη να δεχθεί εξόριστους. Αντί γι’ αυτό, μεταφέρεται στην Εύβοια μαζί με περίπου εβδομήντα ακόμη κρατούμενους τον Ιούλιο του 1942 και μοιράζεται σε τμήματα χωροφυλακής. Όσοι παρέμειναν, οδηγήθηκαν αργότερα στη Λάρισα και κατόπιν στο Χαϊδάρι.
Το πρωί της 1ης Μαΐου 1944, τα στρατιωτικά φορτηγά ξεκινούν για την Καισαριανή. Στον δρόμο προς τον τόπο της εκτέλεσης, ο Γιώργος Κρόκος ρίχνει ένα μικρό χειρόγραφο σημείωμα. Δέκα λέξεις όλες κι όλες, λιτές και συγκλονιστικές:
«Να σταλή: Άνναν Κ. Πλακίδη, Κάμπος Ικαρίας. Γιώργης Κρόκος. Σας φιλώ όλους. Απ’ τον τόπο της εκτέλεσης. 1-5-1944 πρωί».Δέκα λέξεις που συμπυκνώνουν μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή αφιερωμένη στη γνώση, στην πίστη στις ιδέες, στην αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος. Ένα όνομα ανάμεσα στα διακόσια, που παραμένει ζωντανό στη μνήμη ως σύμβολο αντίστασης και θυσίας.
Μετράει στην κάλπη η Αναθεώρηση;
Η συζήτηση περί την Αναθεώρηση όχι μόνο δεν θα φέρει την κυβέρνηση εγγύτερα προς το μικρό αλλά πολύτιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα κομμάτι του δημοκρατικού Κέντρου αλλά θα της γυρίσει μπούμερανγκ.
Στο άρθρο του στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής, ο αγαπητός συνάδελφος και φίλος Ευτύχης Βαρδουλάκης απαντάει, με την ανάλυσή του, στο ερώτημα αν η Συνταγματική Αναθεώρηση μπορεί να επηρεάσει και αυτή το εκλογικό αποτέλεσμα:
«Η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση έχει μεν θεσμική βαρύτητα, η εκλογική της βαρύτητα, ωστόσο, είναι περιορισμένη. Τα θέματα που θα κρίνουν τις ερχόμενες εκλογές είναι κυρίως αυτά που σχετίζονται με την οικονομία, την καθημερινότητα των πολιτών και τη γενική εικόνα της χώρας. Ζητήματα όπως αυτά που τίθενται στην εν λόγω συζήτηση έχουν την αξία τους, αλλά δεν θα κρίνουν τις εκλογές ως αυτοτελή διακυβεύματα», γράφει.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο.
Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχει ούτε μία έρευνα κοινής γνώμης που να δείχνει πως ό,τι άπτεται των θεσμών ιεραρχείται ψηλά από τους πολίτες. Ναι, η Διαφθορα δηλώνεται ως σημαντικό πρόβλημα της χώρας αλλά η λειτουργία των θεσμών δεν απασχολεί ιδιαίτερα την κοινή γνώμη και αυτό το διατυπώνω με μεγάλο σεβασμό προς τους συμπολίτες μας που έχουν πέσει θύματα της απαξιωσης τους (πχ στην υπόθεση των υποκλοπών).
Οι θεσμοί και η λειτουργία τους «δεν πουλάνε» και οι λόγοι έχουν αναλυθεί πολλάκις και από πολλούς με στιβαρή θεωρητική κατάρτιση, δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω παπαγαλιζοντας.
Διαφωνώ όμως με όσα γράφει ο Ευτύχης Βαρδουλάκης για τον τρόπο που πρέπει να τοποθετηθεί το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα της δημοκρατικής Αντιπολίτευσης στην πρόσκληση του Πρωθυπουργού για διάλογο.
«Αν επιλέξει μια στρατηγική άρνησης ή απαξίωσης της θεσμικής διαδικασίας, κινδυνεύει να παραχωρήσει «μέτρα» στη Ν.Δ. Πολλώ δε μάλλον όταν συνοδεύεται από επιχειρήματα τύπου «επειδή κάνατε το Α ή το Β, δεν δικαιούστε σήμερα να πράξετε το Γ», που θυμίζουν περισσότερο φοιτητικό αμφιθέατρο παλαιότερων δεκαετιών παρά μια διαδικασία με θεσμική βαρύτητα», γράφει ο Ευτύχης Βαρδουλάκης.
Όχι. Σε καμία περίπτωση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να προσποιηθεί ότι συζητάει σοβαρά το ζήτημα της Αναθεώρησης με μια κυβερνητική πλειοψηφία που όχι μόνον απαξιώνει συστηματικά το Σύνταγμα αλλά χρησιμοποιεί την Αναθεώρησή του είτε για να προσεγγίσει, όπως διαρρέει στις στήλες παραπολιτικής, το Κέντρο είτε για να καμωθει τη θεσμική, τον έβδομο χρόνο της διακυβέρνησής της και μετά απ’ όσα έχουν συμβεί.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ να δεχτεί να γίνει κομπάρσος του Κυριάκου Μητσοτάκη και μάλιστα για ένα θέμα που δεν καίει τους πολίτες;
Αν η συζήτηση αφορούσε την Παιδεία ή την Υγεία ή τη διαχείριση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης (όσα έχουν απομείνει, τέλος πάντων) τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αλλά γι αυτά, που καίνε τους Έλληνες, η κυβέρνηση και μάλιστα με τρόπο επιδεικτικό, αρνείται να συζητήσει το ο,τιδήποτε, με τον οποιονδήποτε.
Μάλιστα, τα στελέχη και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να μπαίνουν σε αυτή τη συζήτηση στα πάνελ και σε κάθε δημόσια συζήτηση:
«Ας φέρει η κυβέρνηση τις προτάσεις της και θα δούμε. Για την ώρα αυτά που «καίνε» τους πολίτες είναι τα θηριώδη προβλήματα της καθημερινότητας και η ανικανότητα της Νέας Δημοκρατίας να τα επιλύσει».
Αυτή είναι μια καλή απάντηση που φέρνει ψήφους.
Θα έλεγα ακόμα ότι είναι εξαιρετικά έξυπνο αλλά κυρίως αποτελεσματικό για το ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία του να αφήσει τον π. Πρόεδρο του κόμματος Βαγγέλη Βενιζέλο «να καθαρίσει» εκείνος με την κυβέρνηση.
Είναι ο καταλληλότερος λόγω της αναμφισβήτητης θεωρητικής του επάρκειας αλλά κυρίως γιατί πείθει το δημοκρατικό Κέντρο που τον εμπιστεύεται και με το οποίο ποτέ δεν έχασε την επαφή του, αντίθετα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη που δείχνει να θυμάται τον κόσμο αυτό μόνο όταν ζορίζεται.
Θα τολμήσω και μια πρόβλεψη: η συζήτηση περί την Αναθεώρηση όχι μόνο δεν θα φέρει την κυβέρνηση εγγύτερα προς το μικρό αλλά πολύτιμο για το εκλογικό αποτέλεσμα κομμάτι του δημοκρατικού Κέντρου αλλά θα της γυρίσει μπούμερανγκ.
Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση, οι υπουργοί και τα στελέχη της ΝΔ, αδυνατούν να τοποθετούνται με τη μετριοπάθεια που αξιώνουν από το ΠΑΣΟΚ. Είναι διαρκώς εριστικοί, επιθετικοί και απειλούν τους πάντες. Αν η συζήτηση για την Αναθεώρηση απαιτεί μετριοπάθεια τότε η παρούσα ΚΟ της ΝΔ είναι η πλέον ακατάλληλη για να την ξεκινήσει.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποφύγει την παγίδα της συζήτησης για την Αναθεώρηση και μάλιστα χωρίς κόστος, αν την αφήσει στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Αυτός ξέρει.
Η αόρατη φυλακή του φόβου και η μηχανική της υποταγής
από NewsRoom3
Η ανθρωπότητα κινείται μέσα σε έναν αθέατο κλοιό, δεμένη όχι με αλυσίδες, αλλά με τους ίδιους της τους φόβους. Ο τρόμος απέναντι στην αβεβαιότητα, την απώλεια και τη μεταβολή έχει μετατραπεί σε εργαλείο κυριαρχίας, σε μια αθόρυβη αλλά απόλυτα αποτελεσματική τεχνική εξουσίας. Κάθε ρωγμή αυτοπεποίθησης, κάθε ανασφάλεια και κάθε εσωτερικός δισταγμός αξιοποιείται συστηματικά ως μοχλός χειραγώγησης. Οι κοινωνίες δεν υποτάσσονται από άγνοια, αλλά επειδή οι μηχανισμοί εξουσίας γνωρίζουν πώς να μετατρέπουν τις ανθρώπινες αδυναμίες σε μέσα ελέγχου.
Η προπαγάνδα λειτουργεί με ακρίβεια. Διαχέει ψευδείς αφηγήσεις, κατασκευάζει φαινομενικές επιλογές που στην πράξη είναι προσχεδιασμένες παγίδες και εγκλωβίζει τη συνείδηση σε έναν φαύλο κύκλο άγχους, ενοχής και διαρκούς ανασφάλειας. Η υποταγή δεν επιβάλλεται πάντα με βία· παράγεται μέσα από τον φόβο που καλλιεργείται και συντηρείται. Ο φόβος έχει εξελιχθεί στο πιο αποτελεσματικό όπλο της εποχής.
Η κατανόηση αυτού του μηχανισμού αποτελεί το πρώτο ρήγμα στο οικοδόμημα της εξάρτησης. Όποιος αντιμετωπίζει χωρίς υπεκφυγές τις φοβίες του και αποδέχεται την αλήθεια, αποκτά πρόσβαση σε μια μορφή ελευθερίας που δεν παραχωρείται, αλλά κατακτάται. Η σιωπηλή αυτή υποταγή δεν είναι τυχαία· αποτελεί προϊόν ενός ψυχολογικού μηχανισμού μελετημένου, καταγεγραμμένου και αξιοποιημένου.
Ο μηχανισμός αυτός φέρει το όνομα γνωστική ασυμφωνία. Πρόκειται για τον όρο που εισήχθη στην ψυχολογία στα μέσα του 20ού αιώνα, για να περιγράψει την εσωτερική σύγκρουση που βιώνει ο άνθρωπος όταν οι πεποιθήσεις, οι αξίες και οι σκέψεις του αλληλοαναιρούνται. Η σύγκρουση αυτή γεννά έντονη ψυχική δυσφορία και πίεση. Για να μειωθεί, ο άνθρωπος αναζητά διεξόδους που συχνά δεν περνούν από τη λογική, αλλά από τη δικαιολόγηση, την άρνηση και την επιλεκτική τύφλωση απέναντι στα γεγονότα.
Η γνωστική ασυμφωνία δεν περιορίζεται σε ένα ατομικό ψυχολογικό σύμπτωμα. Συνιστά πεδίο σύγκρουσης της συνείδησης με την πραγματικότητα. Κάθε φορά που η αλήθεια διαψεύδει τις βεβαιότητές μας, προκαλεί αναστάτωση και αποδιοργάνωση. Η ανακούφιση αναζητείται συχνά στην αυταπάτη και στη σύγχυση, όχι στην αναθεώρηση στάσεων.
Στην καθημερινή ζωή, το φαινόμενο εκδηλώνεται με απλότητα και σκληρότητα. Άνθρωποι επιμένουν σε συμπεριφορές που γνωρίζουν ότι τους βλάπτουν, αδιαφορούν για συνέπειες που βλέπουν να εξελίσσονται μπροστά τους και εξοικειώνονται με την αδικία μέσω γενικευμένων δικαιολογιών. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί απλώς ψυχική αμηχανία, αλλά μορφή εσωτερικής αιχμαλωσίας.
Σε συλλογικό επίπεδο, η γνωστική ασυμφωνία μετατρέπεται σε εργαλείο ισχύος. Κρατικοί μηχανισμοί, πολυεθνικά συμφέροντα και δομές επιρροής παράγουν αντιφατικά μηνύματα που διασπείρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό. Η κοινωνία βομβαρδίζεται με διακηρύξεις περί ελευθερίας και προόδου, την ίδια στιγμή που εγκαθιδρύονται πρακτικές ελέγχου και περιορισμού. Τα ψεύδη εκτίθενται, αλλά η συμμόρφωση συνεχίζεται, επειδή η εσωτερική σύγκρουση προκαλεί φόβο μεγαλύτερο από την ίδια την αλήθεια.
Ολόκληρες κοινωνίες λειτουργούν μέσα σε μια συλλογική ψευδαίσθηση. Η προπαγάνδα γίνεται αποδεκτή όχι λόγω έλλειψης πληροφόρησης, αλλά επειδή η αλήθεια παράγει ένταση που πολλοί αδυνατούν να αντέξουν. Η ασφάλεια της αυταπάτης φαντάζει προτιμότερη από την αβεβαιότητα της ελευθερίας. Η ιστορική επανάληψη αυτού του μοτίβου αποκαλύπτει ανθρώπους που βλέπουν την πραγματικότητα να απογυμνώνεται και παρ’ όλα αυτά προσκολλώνται σε κατασκευασμένες αφηγήσεις.
Η γνωστική ασυμφωνία συνιστά τη σιωπηλή φυλακή της εποχής. Η απελευθέρωση δεν πηγάζει από εξωτερικές ρυθμίσεις ή θεσμικές παρεμβάσεις, αλλά από την απόφαση να αντιμετωπιστεί η εσωτερική σύγκρουση χωρίς παραμορφώσεις. Η αναγνώριση της αντίφασης και η αποδοχή της αλήθειας αποτελούν πράξεις ρήξης με τη μαζική χειραγώγηση.
Η εποχή της ασυμφωνίας λήγει μόνο όταν ο άνθρωπος καλλιεργεί αντίληψη, ασκεί κριτική σκέψη και παύει να φοβάται την αλήθεια. Τότε η γνώση παύει να είναι παθητική πληροφορία και μετατρέπεται σε δύναμη, σε αντίσταση και σε πλήρη απελευθέρωση.
82 χρόνια μετά, σύντροφε, είδα το πρόσωπό σου…
Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από χθες το βράδυ με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή αποτελούν ντοκουμέντο με μεγάλο ιστορικό βάρος για τη σύγχρονη Ελλάδα.
Μέχρι χθες ήσουν ένα σχεδόν μυθικό, μεταφυσικό πρόσωπο. Η θυσία σου μπροστά στο τοίχο της Καισαριανής ήταν ο τροχειοδείκτης μας για μια στάση ζωής που έστω λίγο θα ακουμπούσε την δική σου καθάρια και ακλόνητη συνείδηση.
Είχες όνομα, μα δεν είχες πρόσωπο.
Το παράστημά σου μόνο να το φανταστώ μπορούσα, να το πλάσω μέσα στο μυαλό μου έτσι όπως αρμόζει στους αντρειωμένους. Την περήφανη κορμοστασιά σου μπροστά σε εκείνον τον τοίχο τη σχημάτιζα όπως πρόσταζε η απόφασή σου να παλέψεις για έναν κόσμο που ταιριάζει στον Ανθρωπο, χωρίς να υποχωρήσεις ούτε σπιθαμή πίσω από αυτό το ιδανικό. Οπως προστάζει η απόφαση να είσαι κομμουνιστής και να πράττεις ως κομμουνιστής, χωρίς ναι μεν, αλλά, ίσως και διότι… μπροστά στο ναζιστικό τέρας.
Και ναι, ήξερα, όλοι μας ξέραμε, πως μόνο το ξάστερο βλέμμα, το όρθιο κορμί, το αγέρωχο στήθος, σου ταίριαζε καθώς κοιτούσες την κάνη των ναζί λίγο πριν την τελευταία βολή.
Βέβαια, ήταν κι εκείνη η συγκλονιστική περιγραφή της Μέλπως Αξιώτη στις "Πρωτομαγιές 1886-1945", όταν μιλάει για στην Πρωτομαγιά του 1944. «Απ’ το κατώφλι κι ύστερα, τους τρέχανε μες στα μαύρα καμιόνια οι Γερμανοί, κι εκείνοι τραγούδαγαν. Μπρουμουτισμένοι, στοιβαγμένοι, σα να ‘ταν κιόλας ψόφιο πράμα, κι ωστόσο τραγούδαγαν. Ο έξω κόσμος ωσάν αστραπή το ‘μαθε. «Κουβαλούν μελλοθάνατους από το Χαϊδάρι στο Θυσιαστήριο! (…) Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγούδαγαν «40 παλικάρια» «έχε γεια, καημένε κόσμε» και τον εθνικό ύμνο μας. Στο πέρασμά τους πέταξαν ένα δαχτυλίδι με τ’ όνομα, ξέσκισε μια γυναίκα λουρίδα απ’ το ρούχο της και την πέταξε, και πολλοί επιμένουν πως πέταξαν κι ένα άσπρο κουρέλι όπου με αίμα είχανε γραμμένα: «Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία». Δεν επιτρέπονταν μολύβι και χαρτί απάνω τους. Γιατί να μην είνε αλήθεια; Οσα που κάμανε, ήταν λιγότερα απ’ αυτό;»
Ηταν και οι σπαρακτικές προφορικές μαρτυρίες:
«Με το τελευταίο αυτοκίνητο στην τελευταία παρτίδα ένα παιδί που δεν θάταν ούτε 16 χρονών κατέβηκε με τον πατέρα του. Το σήκωσα ανάλαφρα και το έβαλα μαζί με τον πατέρα του μέσα στο αυτοκίνητο για να πάνε έτσι αντάμα και στον τάφο. Στο μεταξύ σαν να επρόκειτο για “σφαχτάρια” έπεφταν στα καμιόνια τα κορμιά. (…)», περιγράφει Σπύρος Δημητρίου το 1980 (Ριζοσπάστης, 27 Απρίλη 1980, ρεπορτάζ του αείμνηστου κομμουνιστή δημοσιογράφου, Νίκου Καραντηνού)
Ηταν και το χαρακτικό του Τάσσου που αποτυπώνει όλη την τραγικότητα και τον ηρωισμό σου.
 |
| Πολιτισμός - Χαρακτική - Τάσσος - Πρωτομαγιά, 1944 - Καισαριανή - 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές |
Ηταν και τα σημειώματα που έριξες εσύ και οι άλλοι μελλοθάνατοι σύντροφοί σου μέσα από τα γερμανικά στρατιωτικά καμιόνια και διασώθηκαν από τον κόσμο που σας αποχαιρετούσε.
«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου», (Ναπ. Σουκατζίδης).
«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος», (Ν. Μαριακάκης).
Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές», (Μ. Ρεμπούτσικας).
Ναι, ήταν όλα αυτά, αλλά το πρόσωπό σου έλειπε…
Και ξαφνικά, η ιστορία, η μνήμη, η απόδοση τιμής, απέκτησαν υλική υπόσταση.
82 χρόνια μετά…
Εχεις βλέμμα, φωνή, βάδισμα. Σε ακούω να τραγουδάς και νιώθω τον χτύπο της καρδιάς σου καθώς αγέρωχος κοιτάς τον εκτελεστή σου.
Είδα το πρόσωπό σου, το ύστατο κοίταγμά σου στη ζωή εκείνο το πρωτομαγιάτικο πρωϊνό, την περπατησιά σου όταν βάδιζες στο Σκοπευτήριο, την κορμοστασιά σου όταν στάθηκες στον μαρτυρικό τοίχο.
Ορθοστατών και ορθοβαδίζων.
Είδα την υψωμένη γροθιά σου, είδα το προτεταμένο στήθος σου μπροστά στην κάνη πριν ο ναζί αξιωματικός φωνάξει «Πυρ».
Σε βλέπω να ψηλώνεις πάνω από το μπόι σου, έτσι όπως σε είχα φανταστεί.
“Φως όλα μέσα κ’ έξω”, λέει ο Ποιητής (Κ. Βάρναλης, Πρωτομαγιά του 1944)
«Χτυπάτε», λέει το σώμα σου. «Μα όσο κι οσο κι χτυπήσετε θα έρθει η στιγμή που το δίκιο θα υψωθεί και θα σας τσακίσει.»
Είδα τα χείλη σου μισάνοιχτα καθώς βαδίζεις τα τελευταία μέτρα στη ζωή μπροστά στον τοίχο της Καισαριανής. Κι έτσι το υλικό τεκμήριο ήρθε και ταίριαξε με την γραπτή και προφορική αφήγηση.
Πήγες στο θάνατο τραγουδώντας. Οχι σαν μελλοθάνατος, αλλά σαν τελετουργία συλλογικού αγώνα και παρακαταθήκη για το μέλλον.
Οι φωτογραφίες, αυτό το αναπάντεχο δώρο, που εντελώς απρόσμενα ήρθαν στο φώς – λίγο πριν βγουν σε δημοπρασία – και αποτυπώνουν την τελευταία πορεία των 200 αντρειωμένων από το Χαϊδάρι ως τον τοίχο του Σκοπευτηρίου, προκαλούν κυριολεκτικό ρίγος συγκίνησης και πραγματικό συγκλονισμό.
Δεν είναι και λίγο να βλέπεις τα πρόσωπα των «ιερών και οσίων» αυτού του βασανισμένου τόπου.
Δεν είναι και λίγο να αποκτά σάρκα, οστά και ήχο εκείνη η τελευταία φράση της Μέλπως Αξιώτη:
“Ετσι γίνηκε η εχτέλεση των 200 ηρώων.”
Οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν από χθες το βράδυ αποτελούν ντοκουμέντο με μεγάλο ιστορικό βάρος για τη σύγχρονη Ελλάδα.
Ετούτη η ιστορία ανήκει στο λαό. Αλλά και αυτές οι μικρές φωτογραφίες, μεγάλης ιστορικής αξίας στο λαό ανήκουν επίσης…
Το αίμα των κομμουνιστών και των αντρειωμένων δεν βγαίνει σε δημοπρασία. Ιστορικά τεκμήρια τέτοιας βαρύτητας χρήζουν ανάλογου σεβασμού και διαχείρισης. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποτελούν αντικείμενο ιδιωτικής και εμπορικής εκμετάλλευσης.
ΥΓ του blog: ...χωρίς λόγια....μια σκηνή μόνο από την ταινιά του Παντελή Βούλγαρη ¨Το Τελευταίο Σημείωμα.¨ με αναφορά στο ίδιο γεγονός....
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026
Γεώργιος Μαργαρίτης: Οι προεκτάσεις από τις 8 φωτογραφίες - ντοκουμέντων 200 εκτελεσθέντων το 1944
Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας, Γιώργος Μαργαρίτης, μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί οι 8 φωτογραφίες - ντοκουμέντο από τους 200 εκτελεσθέντες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, είναι από τα "λάβαρα του λαού μας" και των αγώνων του για μία ελεύθερη πατρίδα. Την ώρα που "άγνωστοί" βεβήλωναν τις πλάκες με τα ονόματα των εκτελεσθέντων στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, το "σφαγείο" εκατοντάδων Ελλήνων πατριωτών, η συγκινησιακή φόρτιση που έχει προκληθεί, χτυπάει κόκκινο, από το Σάββατο με την δημοσιοποίηση των ιστορικών ντοκουμέντων από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, με την αμφιλεγόμενη δημοπρασία στο eBay που διακόπηκε σήμερα το πρωί από τον ίδιο τον Βέλγο συλλέκτη. Ο Βέλγος συλλέκτης που έχει στην κατοχή του τις συγκλονιστικές φωτογραφίες στην Καισαριανή, με σημείωμα που έστειλε στην Εφημερίδα των Συντακτών δηλώνει ανοιχτός για εποικοδομητικό διάλογο με τις ελληνικές αρχές. Στο σημείωμα του ο Τιμ Ντε Κρένε από τη Γάνδη, αναφέρει πως «κατανοεί πλήρως ότι αυτές οι φωτογραφίες είναι ευαίσθητης ιστορικής φύσης». Επίσης, δηλώνει σοκαρισμένος βαθιά «από τη ζημιά που προκλήθηκε στο μνημείο της Καισαριανής χθες». «Γνωρίζω ότι τα συναισθήματα γύρω από αυτό το θέμα μπορεί να είναι σημαντικά και λυπάμαι που το θέμα οικειοποιείται και πολιτικά», υπογραμμίζει. Πριν από λίγο, οι φωτογραφίες «κατέβηκαν» από το E bay. «Σήμερα το πρωί, αποφάσισα προσωπικά να κλείσω τις δημοπρασίες του eBay σχετικά με τις ιστορικές φωτογραφίες της Καισαριανής», εξηγεί. «Δεν έχει ληφθεί ακόμη απόφαση για πώληση και παραμένω ανοιχτός σε εποικοδομητικό διάλογο με τις αρμόδιες ελληνικές κυβερνητικές αρχές σχετικά με το μέλλον αυτού του υλικού», τονίζει. Ο Γιώργος Μαργαρίτης, στον 98.4 συνέδεσε την ιστορικότητα της τότε εποχής και την μεγάλη λαϊκή αντίσταση με το σήμερα, όχι μόνο στο πεδίο της στρέβλωσης και σκόπιμης αναθεώρησης της Ιστορίας, αλλά και στο πως η ελληνική πολιτεία διαχρονικά, είναι απέναντι στα "λάβαρα των αγώνων" του απλού Ελληνικού λαού.
Μενέλαος Χαραλαμπίδη «Τα λόγια μοιάζουν φτωχά»
.....για τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων της Καισαριανής
Συγκίνηση στην αριστερά και στον προοδευτικό κόσμο έχουν σκορπίσει οι φωτογραφίες που τέθηκαν προς δημοπρασία στο eBay και φαίνεται να απεικονίζουν τη στιγμή που κομμουνιστές οδηγούνται από τους ναζί τον Μάιο του 1944 στην Καισαριανή. Ενώ έχει ήδη αρχίσει να φουντώνει η συζήτηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητούν από την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της ώστε να επιστρέψουν τα μοναδικά ντοκουμέντα στη χώρα, ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, με βαθιά γνώση των θεμάτων της Αντίστασης και της Κατοχής, έκανε μια πρώτο τοποθέτηση για το υλικό.
Με ανάρτησή του στο facebook υπογραμμίζει ότι «τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που μας δημιουργούν» και τονίζει πως «πρέπει να γίνει προσπάθεια ώστε αυτές οι φωτογραφίες να αποκτηθούν και να κατατεθούν σε επίσημο αρχειακό φορέα, με τον όρο ότι θα είναι διαθέσιμες στην έρευνα και ότι τα ψηφιακά τους αντίγραφα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς αντίτιμο σε εκδόσεις, εκθέσεις, ντοκιμαντέρ κ.ά. Μεγάλος αριθμός πολύτιμων πηγών (έγγραφα, φωτογραφίες, κινηματογραφικά αρχεία, αντικείμενα κ.ά.) αγοράζεται από ιδιώτες συλλέκτες, χρησιμοποιείται για ιδιωτική χρήση και δεν είναι διαθέσιμος στην έρευνα».
Αναλυτικά η ανάρτηση του ιστορικού
«Πρώτες σκέψεις για τις φωτογραφίες από την εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, που εμφανίστηκαν χθες προς δημοπρασία στο eBay: Οι φωτογραφίες είναι συγκλονιστικές. Τα λόγια μοιάζουν φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που μας δημιουργούν.
Οι φωτογραφίες αυτές χρειάζονται επιστημονική τεκμηρίωση. Βλέπουμε λήψεις από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, από τα γερμανικά φορτηγά που μετέφεραν τους κρατουμένους και από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι απεικονίζουν κάποιους από τους 200 εκτελεσμένους της Πρωτομαγιάς του 1944, γιατί η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις 10 Μαΐου 1944, με την εκτέλεση άλλων 100 πολιτικών κρατουμένων. Συνεπώς, πρέπει να αναγνωρίσουμε τουλάχιστον ένα από τα πρόσωπα που διακρίνονται σε αυτές.
Αν θέλουμε να αφηγηθούμε την ιστορία των κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αφετηρία μας δεν μπορεί να είναι η περίοδος της Κατοχής, αλλά εκείνη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου 1936, που επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά με την υποστήριξη του βασιλιά. Και αυτό διότι οι 157 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι που είχαν συλληφθεί από τις αρχές ασφαλείας του δικτατορικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά την περίοδο 1936–1939 και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα γερμανικά στρατεύματα, όταν αυτά εισέβαλαν στη χώρα τον Απρίλιο του 1941. Όμως, και μετά την κατάληψη της χώρας από τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους, η διοίκηση των χώρων κράτησης των κομμουνιστών παρέμεινε στα χέρια της Ελληνικής Χωροφυλακής. Με άλλα λόγια, αυτοί οι άνθρωποι ήταν πρωτίστως θύματα του αντικομμουνιστικού ελληνικού κράτους και δευτερευόντως των Γερμανών κατακτητών.
Εκτός από τους 157 προπολεμικούς κομμουνιστές πολιτικούς κρατουμένους (από αυτούς, τρεις ήταν αρχειομαρξιστές και τέσσερις τροτσκιστές), μεταξύ των εκτελεσμένων της Πρωτομαγιάς του 1944 υπήρχαν και τουλάχιστον 22 μέλη του ΕΑΜ, τα οποία είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση.
Θα μπορούσαμε να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα για τα θύματα αυτά, καθώς έχουμε ηθική υποχρέωση να τιμούμε τη μνήμη τους. Όμως το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να κρατά κλειστά τα πολύτιμα για την έρευνα αρχεία των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει 80 χρόνια από τη λήξη του πολέμου και 85 χρόνια από την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά».
Οι ιστορικοί περίπατοι του Χαραλαμπίδη
Σκοπός είναι να φωτιστούν οι διαφορετικοί κόσμοι που δημιουργήθηκαν και συγκρούστηκαν στα χρόνια της Κατοχής: οι Αντιστασιακοί και τους Δωσίλογοι.
Οι περίπατοι βασίζονται στην έρευνα του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, Διδάκτορα Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και πραγματοποιούνται από αυτόν. Στοιχεία για τους περιπάτους αντλούνται από τα βιβλία του «Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2012, «Δεκεμβριανά 1944. Η μάχη της Αθήνας», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2014, “Οι Δωσίλογοι. Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής”, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2023 και από τη διαρκή έρευνα γύρω από τη σύγχρονη ιστορία της πόλης.
ΦΩΤ: Βλέπουμε λήψεις από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, από τα γερμανικά φορτηγά που μετέφεραν τους κρατουμένους και από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής
μέσω www.koutipandoras.gr
Ο Παναγόπουλος δεν είναι οικονομικό σκάνδαλο
Κώστας Βαξεβάνης
Αν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτοµέρειες, όπως λένε, τότε ο Βελζεβούλ στην υπόθεση του σκανδάλου µε τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο είναι η συνδικαλιστική παράταξη της ∆ΑΚΕ. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ µετέτρεψαν σε κόλαση την κυβέρνηση καταθέτοντας τις λεπτοµέρειες εκείνες που ο Μητσοτάκης δεν θα ήθελε ποτέ να γίνουν γνωστές. Στην ανακοίνωση της ∆ΑΚΕ δεν γίνονται αναφορές σε ένα σκάνδαλο οικονοµικού τύπου όπου πρωταγωνιστής είναι ο «ισοβίτης» πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ώστε να καρπωθεί η Ν∆ την πτώση του πασοκοτραφούς Παναγόπουλου.
«Η Νέα ∆ηµοκρατία και οι υπουργοί της είχαν άριστη και διαρκή συνεργασία µε τον πρόεδρο Παναγόπουλο και από κοινού καθόρισαν την πολιτική του Υπουργείου Εργασίας και τη στάση της ΓΣΕΕ» αναφέρεται στην ανακοίνωση για να καταλήξει στο συµπέρασµα: «Η πραγµατικότητα είναι σκληρή. Τυπικά ο πρόεδρος ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Ουσιαστικά ήταν στη Νέα ∆ηµοκρατία».
Ο Γ. Παναγόπουλος δεν ήταν ολίγο από Ν∆ και µπόλικο από ΠΑΣΟΚ. Είναι το εκφραστικό «όλο» από ένα σύστηµα συναινετικής λειτουργίας που κρύβεται πίσω από τις λεκτικές αντιπαραθέσεις. Επί των ηµερών του η ΓΣΕΕ ήταν θυγατρική των κυβερνήσεων και συνεταιριστική των εργοδοτών.
Στα 72 του χρόνια ο Γ. Παναγόπουλος έχει κατοχυρώσει τον τίτλο του επαγγελµατία συνδικαλιστή και ισόβιου προέδρου της εργατικής συνοµοσπονδίας. Είναι εντυπωσιακό αν σκεφτεί κάποιος ότι η ΓΣΕΕ έχει περίπου έναν αιώνα ζωής και ο Γ. Παναγόπουλος είναι στο τιµόνι της για το ένα πέµπτο της ύπαρξής της. Η σχέση του γενικότερα µε τον συνδικαλισµό αριθµεί 40 χρόνια. Κάθε άλλος στη θέση του θα είχε αποχωρήσει. Αλλωστε η παραµονή του στην προεδρία γίνεται µε «παράθυρο νόµου». Οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα συνταξιοδοτούνται στον 67ο έτος της ηλικίας τους, αλλά ο Γ. Παναγόπουλος εκπροσωπεί τους εργάτες όντας θεωρητικά συνταξιούχος εδώ και χρόνια. Γαντζωµένος στην καρέκλα για το καλό της εργατικής τάξης που δεν έχει ούτε σκαµπό.
Λίγο αφότου ανέλαβε πρόεδρος στη ΓΣΕΕ (2006) οι εργαζόµενοι έχασαν το εισόδηµά τους µέσα στην κρίση, ζουν σε οικονοµική και εργασιακή ανασφάλεια και χάνουν κεκτηµένα. Παρ’ όλα αυτά η ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου αποδείχτηκε µια ανεκτική συνοµοσπονδία που έφτασε στο σηµείο να χειροκροτεί τα µνηµόνια.
Στον αντίποδα βέβαια της οικονοµικής ανέχειας των απλών εργαζόµενων ο συνδικαλιστικός ηγεµόνας τους ζει πλουσιοπάροχα, απολαµβάνει προνοµίων και διατηρεί πολυπλόκαµη εξουσία όχι ως εκφραστής της εργασίας, αλλά ως αµορτισέρ που αποσβένει τις συγκρούσεις που θα έπρεπε να υπάρχουν µε την εξουσία και τα συµφέροντα. Αν ο Γ. Παναγόπουλος δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουν οι κυβερνήσεις και οι εργοδότες για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σε κάθε περίπτωση ο «αλγόριθµος Παναγόπουλου» έχει ελάχιστες ηµέρες εργασίας, συνδικαλισµό νταραβεριού και όχι πεζοδροµίου, καλή προσωπική ποιότητα ζωής, απολαβές και απ’ ό,τι φαίνεται και περιουσία. Βασικό του συστατικό όµως είναι το θράσος.
Ο Γ. Παναγόπουλος εµφανίστηκε σε συνέντευξη Τύπου για να κατακεραυνώσει τους επικριτές του και να παραθέσει την ταπεινότητα της «βίλας και της πισίνας». Σύµφωνα µε αυτό το προτέρηµά του, διέθετε πισίνα (την αποκάλεσε στέρνα και µπορεί πραγµατικά να αποκαλείται έτσι στην οικοδοµική άδεια για φορολογικούς λόγους) την οποία χρησιµοποιούσε για θεραπεία η σύζυγός του ενώ αγόρασε τη βίλα σε πολύ χαµηλή τιµή γιατί έπεσε στην ανάγκη του πωλητή.
Η ουσία των κατηγοριών που απευθύνει η ανεξάρτητη αρχή για την καταπολέµηση του µαύρου χρήµατος στον Γ. Παναγόπουλο είναι άλλη. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ φαίνεται να έχει στήσει µια φάµπρικα µε κέντρα επαγγελµατικής κατάρτισης (ΚΕΚ) και να εισπράττει µαύρο χρήµα µέσω εικονικών εταιρειών από τις οποίες περνούσε η ανταπόδοση της µίζας «για τις δουλειές» που δεν ήταν δουλειές.
Για κάποιον περίεργο λόγο το βιογραφικό του Γιάννη Παναγόπουλου διαθέτει περισσότερες διοργανώσεις επιδοτούµενων εκπαιδεύσεων για ανέργους απ’ ό,τι διαµαρτυρίες για να µην υπάρχουν ανεργία και άνεργοι. Σύµφωνα δε µε τη συνδικαλιστική οργάνωση της Ν∆, ο ΚΕΚατζής πρόεδρος της ΓΣΕΕ είχε και περισσότερες σχέσεις µε υπουργούς Εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη που ευθύνονται για την επιβλαβή πολιτική απ’ ό,τι θα έπρεπε και µάλλον για τους λάθος λόγους. Ο Γιάννης Βρούτσης, ο Κωστής Χατζηδάκης και η Νίκη Κεραµέως είχαν ανάρµοστες σχέσεις µε τον Γ. Παναγόπουλο. Η (τότε) γενική γραµµατέας του υπουργείου Αννα Στρατινάκη, της οποίας ο σύντροφος συµµετείχε στο πάρτι που περιγράφει το πόρισµα της ανεξάρτητης αρχής, ήταν η ενδιάµεσος µεταξύ ΓΣΕΕ και υπουργείου, αλλά όχι για να υπογραφούν συλλογικές συµβάσεις ή να εξασφαλιστούν εργασιακά δικαιώµατα. Τα ενδιαφέροντα ήταν άλλα. Οι συνδικαλιστές της Ν∆ επιµένουν ότι για όλα αυτά ήταν ενήµερη η κυβέρνηση και φυσικά ο πρωθυπουργός. Για όποιον αµφιβάλλει για το colpo grosso, οι νεοδηµοκράτες συνδικαλιστές γίνονται πιο συγκεκριµένοι:
«Ο τότε πρόεδρος της ∆ΑΚΕ, ως Γραµµατέας του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, κατήγγειλε τη λανθασµένη κατεύθυνση του ΙΝΕ, ακόµη και σχέδια επένδυσης ενός εκατοµµυρίου ευρώ σε Fund από τον πρόεδρο. Πρότεινε τη δηµιουργία αντιπροσωπευτικού προεδρείου, ώστε καµία παράταξη να µην έχει πλειοψηφία στο ΙΝΕ. Η πρόταση συζητήθηκε επίσηµα στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της ΓΣΕΕ. Ολοι όµως “στρογγύλεψαν τις γωνίες”, επιλέγοντας τη διαχείριση θέσεων και ισορροπιών. Η ∆ΑΚΕ ήταν ξεκάθαρη! ∆εν θα συµµετείχε σε προεδρείο όπου υπήρχε πλειοψηφία υπέρ του προέδρου. Τελικά, Γραµµατέας του ΙΝΕ έγινε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΠΑΜΕ κράτησε τη γνωστή διπλή στάση… τυπικά απείχε, ουσιαστικά όµως διατηρούσε άριστες σχέσεις και διαρκείς συζητήσεις στο γραφείο του προέδρου».
Είναι πραγµατικά εντυπωσιακό πώς η πιο ξεκάθαρη κριτική στην υπόθεση Παναγόπουλου και µάλιστα µε την πολιτική της διάσταση γίνεται από αυτούς που δεν το περιµένεις. Την ίδια τη ∆ΑΚΕ, η οποία χαλάει το αφήγηµα του παραταξιακού Παναγόπουλου για τον οποίο έχει ευθύνη ένα κόµµα. Ακόµη κι αν η αφετηρία τους µπορεί να είναι η προσωπική αντιπαράθεση µε τον Γ. Παναγόπουλο, όσα περιγράφουν είναι πραγµατικά γεγονότα. Στη ΓΣΕΕ υπήρχε ένα καθεστώς και ένας καθεστωτικός πρόεδρος. Το καθεστώς επήλθε ως συµφωνία στρογγυλοποίησης, συναίνεσης και συµψηφισµών. Σήµερα τα ίδια χαρακτηριστικά βλέπουµε στην πολιτική ζωή.
Αυτό που περιγράφεται ως οικονοµικό σκάνδαλο Παναγόπουλου είναι το αποτέλεσµα. Το οικονοµικό σκάνδαλο υπήρξε και διατηρήθηκε επί χρόνια γιατί επικράτησε η καρτελοποίηση του συνδικαλισµού. Ο κακός και γραφειοκρατικός συνδικαλισµός, που µπορεί να µην επιτελούσε το έργο που όλοι θα ήθελαν, έδωσε τη θέση του στον συνδικαλισµό της συνδιαλλαγής και της συναλλαγής. Φαίνεται ότι στον κατήφορο αυτό ο συνδικαλισµός προηγήθηκε. Σήµερα ακολουθεί το σύνολο της πολιτικής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο κύριος ευνοηµένος ως ο καταλληλότερος και πιο γνήσιος να εκφράσει τα προς εξυπηρέτηση συµφέροντα.
Νέα έρευνα υποδεικνύει την αιτία της σπάνιας παρενέργειας της πήξης του αίματος από το εμβόλιο COVID-19
από NewsRoom3
Στις αρχές του 2021, γιατροί σε διαφορετικές χώρες άρχισαν να παρατηρούν ένα σπάνιο αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο σύνδρομο σε ορισμένους ασθενείς μετά τον εμβολιασμό κατά της Covid-19. Πρόκειται για μια κατάσταση κατά την οποία το αίμα σχημάτιζε θρόμβους, την ίδια στιγμή που τα αιμοπετάλια μειώνονταν δραματικά, οδηγώντας σε απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές. Το φαινόμενο ονομάστηκε εμβολιοεπαγόμενη ανοσολογική θρομβωτική θρομβοπενία, γνωστή ως VITT, και για μεγάλο διάστημα η αιτία του παρέμενε αδιευκρίνιστη.
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine ρίχνει φως στον μηχανισμό πίσω από αυτή τη σπάνια αντίδραση. Ερευνητές από την Αυστραλία, τη Γερμανία και τον Καναδά ανέλυσαν 100 περιστατικά ασθενών που είχαν λάβει εμβόλια αδενοϊικού φορέα και στη συνέχεια ανέπτυξαν VITT. Τα ευρήματά τους δείχνουν ότι το σύνδρομο πυροδοτείται από μια κρίσιμη μεταβολή στα αντισώματα, η οποία τα μετατρέπει από αβλαβή σε παθολογικά.
Όπως εξηγούν οι επιστήμονες, όταν το ανοσοποιητικό σύστημα έρχεται σε επαφή με έναν ιό, ένα βακτήριο ή ένα εμβόλιο που μιμείται λοίμωξη, ενεργοποιείται η μαζική παραγωγή αντισωμάτων. Τα αντισώματα αυτά προσδένονται στον «εισβολέα» και τον καθιστούν στόχο για την εξουδετέρωσή του από άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού. Κατά τη διαδικασία αυτή, τα αντισώματα υφίστανται μικρές μεταβολές ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικά.
Στην περίπτωση του VITT, ένα και μόνο γενετικό «σφάλμα» στη δομή ορισμένων αντισωμάτων αποδείχθηκε καθοριστικό. Η συγκεκριμένη μεταβολή τα έκανε πιο επιρρεπή στο να προσδένονται όχι στα συστατικά του αδενοϊού, αλλά στα αιμοπετάλια. Ο λόγος είναι ότι τμήματα των αιμοπεταλίων παρουσιάζουν δομικές ομοιότητες με τον αδενοϊό. Έτσι, τα μεταλλαγμένα αντισώματα προσκολλώνται στα αιμοπετάλια, τα ενεργοποιούν και τα οδηγούν σε συσσωμάτωση, δημιουργώντας θρόμβους μέσα στα αιμοφόρα αγγεία και ταυτόχρονα εξαντλώντας τον αριθμό τους στο αίμα.
«Αυτό ήταν ο κρίκος που έλειπε για να εξηγηθεί πώς μια φυσιολογική ανοσολογική απόκριση μπορεί, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, να εξελιχθεί σε επικίνδυνη», δήλωσε η Jing Jing Wang από το Πανεπιστήμιο Flinders, σε σχετική ανακοίνωση. Ο συν-συγγραφέας της μελέτης και ομότιμος καθηγητής παθολογίας και μοριακής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο McMaster, Theodore Warkentin, σημείωσε ότι δεν είναι σαφές γιατί προκύπτει αυτή η συγκεκριμένη μεταβολή, εκτιμώντας ότι ενδέχεται να αποτελεί τυχαίο γεγονός.
Η ανάλυση των ιατρικών δεδομένων των ασθενών αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ανοσολογική εκτροπή δεν εμφανίζεται μεμονωμένα. Οι ερευνητές εντόπισαν δύο ακόμη παράγοντες που φαίνεται να προδιαθέτουν την εμφάνιση του VITT. Ο πρώτος είναι η προηγούμενη λοίμωξη από αδενοϊό. Πολλοί από τους ασθενείς παρουσίασαν ταχεία και έντονη ανοσολογική απόκριση μετά τον εμβολιασμό, στοιχείο που υποδηλώνει ότι είχαν ήδη έρθει σε επαφή με αδενοϊούς στο παρελθόν και διέθεταν έτοιμα αντισώματα.
Ο δεύτερος παράγοντας αφορά τη γενετική προδιάθεση. Και οι 100 ασθενείς της μελέτης έφεραν έναν κοινό γονιδιακό τύπο, ο οποίος απαντάται περίπου στο 60% των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής. Το στοιχείο αυτό προσφέρει μια εξήγηση για το γεγονός ότι το VITT καταγράφηκε συχνότερα σε δυτικές χώρες. Πολλοί άνθρωποι φέρουν το συγκεκριμένο γονίδιο, αρκετοί έχουν εκτεθεί σε αδενοϊούς, και σε έναν εξαιρετικά μικρό αριθμό περιπτώσεων ο συνδυασμός αυτός οδηγεί στη μοιραία μεταβολή των αντισωμάτων.
Σύμφωνα με τον Warkentin, το σύνδρομο εκδηλώνεται μόνο σε άτομα που διαθέτουν τον συγκεκριμένο γονότυπο, αν και αναγνωρίζει ότι στην ιατρική δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες. Προηγούμενες έρευνες της ίδιας ομάδας έχουν δείξει ότι και οι ίδιες οι λοιμώξεις από αδενοϊούς μπορούν να προκαλέσουν παρόμοιες θρομβωτικές διαταραχές, ενώ δεν αποκλείεται και άλλοι ιοί να είναι σε θέση να πυροδοτήσουν αντίστοιχους μηχανισμούς.
Τα ευρήματα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για την ανάπτυξη ασφαλέστερων εμβολιαστικών σκευασμάτων, καθώς επιβεβαιώνουν ότι το φαινόμενο συνδέεται με τον αδενοϊικό φορέα και όχι με άλλα συστατικά. Παράλληλα, προστίθενται σε ένα ευρύτερο σώμα ερευνών που έχουν συνδέσει τόσο τη λοίμωξη COVID-19 όσο και τα εμβόλια mRNA με σπάνια επεισόδια θρομβώσεων, ενδεχομένως σε σχέση με τις πρωτεΐνες ακίδας.
Παρότι η μελέτη χαρτογραφεί με ακρίβεια τον μηχανισμό του VITT, το ερώτημα γιατί ο οργανισμός ορισμένων ανθρώπων ενεργοποιεί αυτή την αλυσιδωτή αντίδραση παραμένει αναπάντητο. Ο Warkentin επισημαίνει ότι η εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τύχη. Κάθε ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, και η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού αποκρίνεται με τρόπους που αποκλίνουν από το αναμενόμενο, ακριβώς επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα δεν λειτουργεί ποτέ με απόλυτα ομοιόμορφο τρόπο.
Στην περίπτωση του VITT, ένα και μόνο γενετικό «σφάλμα» στη δομή ορισμένων αντισωμάτων αποδείχθηκε καθοριστικό. Η συγκεκριμένη μεταβολή τα έκανε πιο επιρρεπή στο να προσδένονται όχι στα συστατικά του αδενοϊού, αλλά στα αιμοπετάλια. Ο λόγος είναι ότι τμήματα των αιμοπεταλίων παρουσιάζουν δομικές ομοιότητες με τον αδενοϊό. Έτσι, τα μεταλλαγμένα αντισώματα προσκολλώνται στα αιμοπετάλια, τα ενεργοποιούν και τα οδηγούν σε συσσωμάτωση, δημιουργώντας θρόμβους μέσα στα αιμοφόρα αγγεία και ταυτόχρονα εξαντλώντας τον αριθμό τους στο αίμα.
«Αυτό ήταν ο κρίκος που έλειπε για να εξηγηθεί πώς μια φυσιολογική ανοσολογική απόκριση μπορεί, σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις, να εξελιχθεί σε επικίνδυνη», δήλωσε η Jing Jing Wang από το Πανεπιστήμιο Flinders, σε σχετική ανακοίνωση. Ο συν-συγγραφέας της μελέτης και ομότιμος καθηγητής παθολογίας και μοριακής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο McMaster, Theodore Warkentin, σημείωσε ότι δεν είναι σαφές γιατί προκύπτει αυτή η συγκεκριμένη μεταβολή, εκτιμώντας ότι ενδέχεται να αποτελεί τυχαίο γεγονός.
Η ανάλυση των ιατρικών δεδομένων των ασθενών αποκάλυψε ότι η συγκεκριμένη ανοσολογική εκτροπή δεν εμφανίζεται μεμονωμένα. Οι ερευνητές εντόπισαν δύο ακόμη παράγοντες που φαίνεται να προδιαθέτουν την εμφάνιση του VITT. Ο πρώτος είναι η προηγούμενη λοίμωξη από αδενοϊό. Πολλοί από τους ασθενείς παρουσίασαν ταχεία και έντονη ανοσολογική απόκριση μετά τον εμβολιασμό, στοιχείο που υποδηλώνει ότι είχαν ήδη έρθει σε επαφή με αδενοϊούς στο παρελθόν και διέθεταν έτοιμα αντισώματα.
Ο δεύτερος παράγοντας αφορά τη γενετική προδιάθεση. Και οι 100 ασθενείς της μελέτης έφεραν έναν κοινό γονιδιακό τύπο, ο οποίος απαντάται περίπου στο 60% των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής. Το στοιχείο αυτό προσφέρει μια εξήγηση για το γεγονός ότι το VITT καταγράφηκε συχνότερα σε δυτικές χώρες. Πολλοί άνθρωποι φέρουν το συγκεκριμένο γονίδιο, αρκετοί έχουν εκτεθεί σε αδενοϊούς, και σε έναν εξαιρετικά μικρό αριθμό περιπτώσεων ο συνδυασμός αυτός οδηγεί στη μοιραία μεταβολή των αντισωμάτων.
Σύμφωνα με τον Warkentin, το σύνδρομο εκδηλώνεται μόνο σε άτομα που διαθέτουν τον συγκεκριμένο γονότυπο, αν και αναγνωρίζει ότι στην ιατρική δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες. Προηγούμενες έρευνες της ίδιας ομάδας έχουν δείξει ότι και οι ίδιες οι λοιμώξεις από αδενοϊούς μπορούν να προκαλέσουν παρόμοιες θρομβωτικές διαταραχές, ενώ δεν αποκλείεται και άλλοι ιοί να είναι σε θέση να πυροδοτήσουν αντίστοιχους μηχανισμούς.
Τα ευρήματα αυτά ανοίγουν τον δρόμο για την ανάπτυξη ασφαλέστερων εμβολιαστικών σκευασμάτων, καθώς επιβεβαιώνουν ότι το φαινόμενο συνδέεται με τον αδενοϊικό φορέα και όχι με άλλα συστατικά. Παράλληλα, προστίθενται σε ένα ευρύτερο σώμα ερευνών που έχουν συνδέσει τόσο τη λοίμωξη COVID-19 όσο και τα εμβόλια mRNA με σπάνια επεισόδια θρομβώσεων, ενδεχομένως σε σχέση με τις πρωτεΐνες ακίδας.
Παρότι η μελέτη χαρτογραφεί με ακρίβεια τον μηχανισμό του VITT, το ερώτημα γιατί ο οργανισμός ορισμένων ανθρώπων ενεργοποιεί αυτή την αλυσιδωτή αντίδραση παραμένει αναπάντητο. Ο Warkentin επισημαίνει ότι η εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την τύχη. Κάθε ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, και η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού αποκρίνεται με τρόπους που αποκλίνουν από το αναμενόμενο, ακριβώς επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα δεν λειτουργεί ποτέ με απόλυτα ομοιόμορφο τρόπο.
Ο αχάριστος κύριος Στουρνάρας
«Αν οι Συριζαίοι ήξεραν πως λειτουργούν οι θεσμοί της Ευρώπης, η θητεία του θα τελείωνε την επομένη της εκλογικής νίκης τους»
Με την πιο μακροσκελή δήλωσή του, από την εκλογική ήττα του 2023, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για ένα ζήτημα που έφερε στην επικαιρότητα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας – από ένα βήμα που δεν προσήκει στο κύρος του κεντρικού τραπεζίτη της χώρας.
Για την ακρίβεια ανέφερε ότι οι σχέσεις του με τον Τσίπρα διαταράχθηκαν όταν απέρριψε τη διοίκηση μιας μικρής τράπεζας -και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έστειλε τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς στην εταιρία της συζύγου του.
Δεν έγινε ακριβώς έτσι, αλλά ο διοικητής κάνει τώρα το Ίδιο λάθος που έκανε ο τέως Πρωθυπουργός με την «Ιθάκη» του: άνοιξε μια συζήτηση για το παρελθόν που τον αφορά, ξύνοντας πληγές που έχουν κλείσει.
Δεν ζει ο ευπατρίδης Γιώργος Προβόπουλος για να πιάσει αυτή τη συζήτηση από την ενδοκυβερνητική διαπάλη που αφορούσε την αντικατάστασή του από τον Στουρνάρα, στην ΤτΕ.
Υπάρχει όμως ο Βαγγέλης Βενιζέλος που ως κυβερνητικός εταίρος και αντιπρόεδρος πίεζε τον ΠρωθυπουργόΣαμαρά να ανανεώσει θητεία του Προβόπουλου και πάντως να μην δώσει τον ρόλο στον Στουρνάρα.
Προβάλλοντας ότι είχε ήδη διαχειριστεί επί Σημίτη την πώληση μιας τράπεζας και όχι και πολύ αξιοθαύμαστα αποτελέσματα και ότι υπήρξε στέλεχος χρηματιστηριακής εταιρίας.
Γιατί ο Σαμαράς προτίμησε να τον αγνοήσει, παρότι είχε βαρύνοντα λόγο, επειδή ο Στουρνάρας ήταν «χρεωμένος» στο ΠΑΣΟΚ, παραμένει μυστήριο.
Εν πάση περιπτώσει ως νέος αρχιτραπεζίτης έκανε νωρίς το μόνο λάθος που δεν έπρεπε να κάνει: στις παραμονές των εκλογών του 2015, στράφηκε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, με κινδυνολογία για τις καταθέσεις
Αν οι Συριζαίοι ήξεραν πως λειτουργούν οι θεσμοί της Ευρώπης, η θητεία του θα τελείωνε την επομένη της εκλογικής νίκης τους.
Έφτανε ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός να στείλει στον Ντράγκι το φάκελο με τις παρεμβάσεις Στουρνάρα, που παραβίαζαν το ιερό κανόνα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: ουδετερότητα , ανεξαρτησία και καμία εμπλοκή σε πολιτικές αναμετρήσεις.
Προτίμησαν να τον αφήσουν στις διαθέσεις της Κωνσταντοπούλου, που είχε κηρύξει τη Βουλή ανεξάρτητο κράτος και ετοίμαζε κρεμάλες.
Ό,τι καλύτερο για τον διοικητή, που συνέχισε να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση. Χωρίς καν να στείλει λουλούδια στο Μέγαρο Μαξίμου.
Δεν το έκανε ούτε στο τέλος της θητείας του το 2019 , όταν ο Τσίπρας, το βράδυ που έχασε τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου, κατέφυγε αψυχολόγητα σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Κακό του κεφαλιού του.
Αν συνέχιζε να κυβερνάει ως το φθινόπωρο που έληξε η συνταγματική θητεία της Βουλής, θα ασκούσε τα εξής προνόμια: θα διόριζε την ηγεσία των ανωτάτων Δικαστηρίων, θα τοποθετούσε όποιον ήθελε στην Κομισιόν και θα αντικαθιστούσε τον Στουρνάρα, που έληγε η θητεία του, στην Τράπεζα της Ελλάδας. Και τα σκυλιά δεμένα.
Με αυτό το ιστορικό – στο οποίο προστέθηκε και η αυτοκριτική για τη Νοβάρτις – η επίθεση Τσίπρα στον Στουρνάρα είναι ετεροχρονισμένη και ατυχής. Ας πρόσεχε…
Ο διοικητής -που δεν καταδέχθηκε να απαντήσει και το άφησε σε «κύκλους» του – βαρύνεται με το αδίκημα της αχαριστίας.
Για το παρελθόν και για το μέλλον: πώς να του κόψει την τρίτη θητεία ο Μητσοτάκης και να φανεί ότι υποκύπτει στις πιέσεις Τσίπρα;
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Λαμπρινή Θωμά "Γροιλανδία: Το δράμα μιας χώρας που οι πολίτες της παλεύουν με τον ρατσισμό και τον αφανισμό"
Την Γροιλανδία μας την «σύστησε» ο Τραμπ…Δυστυχώς… Το χειρότερο είναι ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι το μοναδικό δράμα που έχει ζήσει ο λαός της Γροιλανδίας. Έχει ζήσει πολύ χειρότερα και πολύ πιο δραματικά γεγονότα…Ρατσισμό και συστηματική προσπάθεια εξαφάνισης τους από τους «πολιτισμένους» Δανούς! Όχι τα «παλιά τα χρόνια». Αυτή η απάνθρωπη τακτική διήρκησε μέχρι το 1992! Ο τρόπος που προσπάθησαν να περιορίσουν τον πληθυσμό με στόχο να τον ελέγξουν ή και να τον εξαφανίσουν είναι αποτρόπαιος. 57.000 άνθρωποι έχουν απομείνει στην Γροιλανδία ,μετά απ’ όλα αυτά. Και τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν τον Τραμπ… Μόνο ένα ελληνικό μέσο ενημέρωσης, μία δημοσιογράφος μ΄ έναν οπερατέρ- φωτογράφο τόλμησαν να ταξιδέψουν στην Γροιλανδία και τα όσα κατέγραψαν είναι απλά συγκλονιστικά. Το The Pressproject με τη δημοσιογράφο Λαμπρινή Θωμά και τον οπερατέρ-φωτογράφο Νίκο Βεντούρα με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ μας εξηγούν τι είχε συμβεί, τι συμβαίνει και τι έρχεται στην Γροιλανδία. Στο στούντιο του militaire channel η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά.
Πώς δολοφονείται η συμπερίληψη σε 24 ώρες ή αλλιώς Unpopular opinion.
Από χθες το βράδυ το timeline μου έχει γεμίσει με τη “συγκινητική” εμφάνιση της Κατερίνας Βρανά στη βραδιά της Eurovision.
Μια παρουσία που μετατράπηκε σε ελάχιστες ώρες σε highlight στιγμή, “ηχηρό μάθημα ψυχικής δύναμης” και κοινωνικό επίτευγμα.
Έτσι, για ακόμη μία φορά, η αποδοχή της αναπηρίας παρουσιάζεται ως πυροτέχνημα σε prime time ζώνη.
Η αδιάκοπη αναπαραγωγή αυτής της στιγμής φανερώνει ότι η συμμετοχή ενός ανθρώπου με αναπηρία σε μια δημόσια εκδήλωση εξακολουθεί, για πολλούς, να θεωρείται εξαίρεση. Και κάθε εξαίρεση είναι μια ευκαιρία για ένα ηθικό μετάλλιο στο πέτο της κοινωνικής ευαισθησίας.
Στο μεταξύ, στις λιγότερο φωτογενείς γωνιές της καθημερινότητας, οι ράμπες παραμένουν διακοσμητικές, οι θέσεις στάθμευσης δανεικές για πέντε λεπτά , η χρήση του όρου ΑμεΑ εξακολουθεί να μεταφράζεται λανθασμένα -από πολλούς - ως Άτομα με Ειδικές ανάγκες και η εφαρμογή του ΚΟΚ όπλο εξουσίας στα χέρια αδαών.
Και συνδέοντας κάτι προσωπικό....
Μόλις πριν από μία εβδομάδα, βίωσα μια εξαντλητική και αδικαιολόγητη ταλαιπωρία καθώς ανθυπαστυνόμος της Τροχαίας αφαίρεσε τις πινακίδες από το όχημά μου, το οποίο ήταν νομίμως σταθμευμένο σε θέση ΑμεΑ στο πάρκινγκ του μετρό στη Ν. Ελβετία.
Η μπλε κάρτα ήταν αναρτημένη, όπως ορίζει ο νόμος και η αιτιολογία την κλήσης: Δεν φαίνονταν επαρκώς τα στοιχεία.
Μια ολόκληρη μέρα χαμένη με άπειρα νεύρα τρομερή εξάντληση και στο τέλος, συγγνώμες από συναδέλφους της που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη λογική της απόφασης.
Φυσικά όλα αυτά ξέρετε τί δείχνουν;
Ότι από τον απλό πολίτη μέχρι τα θεσμικά όργανα, η εκπαίδευση γύρω από την αναπηρία παραμένει ελλιπής.
Επομένως να με συγχωρείτε που διακόπτω το δράμα , αλλά η εμφάνιση μιας καλλιτέχνιδας στην τηλεόραση δεν είναι ηρωισμός, είναι μια κανονική στιγμή όπου ένας άνθρωπος κάνει απλά τη δουλειά του.
Τα υπόλοιπα που γράφονται είναι για να νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας.
Τα φιλιά μου και τα Τε λα Πόνγκο μου σε όλους!
Πηγή: Facebook
Παναμερικανική εκστρατεία για την ανατροπή των υποχρεωτικών εμβολιασμών
Σε ποιες Πολιτείες πέρασαν οι πρώτες αλλαγές για τα σχολεία
Breaking News
Οι μακροχρόνιοι σύμμαχοι του Robert F. Kennedy Jr., του υπουργού Υγείας των ΗΠΑ, έχουν ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια για την κατάργηση νόμων που επί δεκαετίες απαιτούσαν από τα παιδιά να εμβολιάζονται κατά της ιλαράς, της πολιομυελίτιδας και άλλων ασθενειών πριν από την είσοδό τους σε παιδικό σταθμό ή νηπιαγωγείο.
Ενθαρρυμένος από την υποστήριξη των κορυφαίων στελεχών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ένας νεοσύστατος συνασπισμός ακτιβιστών κατά των εμβολίων συσπειρώνει τους υποστηρικτές του για να στοχεύσουν κρίσιμους νόμους. Οι Πολιτείες στις ΗΠΑ έχουν από καιρό επιβάλει τους παιδικούς εμβολιασμούς πριν τα παιδιά μπορέσουν να ξεκινήσουν σε κάποιο παιδικό σταθμό ή σε σχολείο, αν και υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις.
«Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σπάσουμε το φράγμα», δήλωσε στους υποστηρικτές της σε πρόσφατο κάλεσμα η Leslie Manookian, υποστηρίκτρια ενός νόμου που απαγόρευσε τις ιατρικές εντολές στο Idaho. «Και αυτό είναι το νόημα της φετινής χρονιάς, να σπάσουμε το φράγμα στις Πολιτείες όπου πιστεύουμε ότι μπορεί να συμβεί πρώτα».
Η Manookian είναι επικεφαλής του Συνασπισμού για τον Νόμο περί Ιατρικής Ελευθερίας («Medical Freedom Act Coalition»), μιας νέας ομάδας-ομπρέλας τουλάχιστον 15 μη κερδοσκοπικών οργανώσεων που υποστηρίζουν τον τερματισμό των πολιτειακών νόμων οι οποίοι κωδικοποιούν αυτό που αποκαλούν ιατρικές εντολές, οι οποίες αφορούν σε μεγάλο βαθμό τα εμβόλια.
Πολλοί υποστηρικτές των εμβολίων θεωρούν την ώθηση σε επίπεδο Πολιτείας ως ένα δεύτερο στάδιο στην αποσυναρμολόγηση της υποδομής εμβολιασμού των ΗΠΑ, βασιζόμενοι στη σημαντική μείωση των ομοσπονδιακά συνιστώμενων εμβολίων από τον Kennedy.Οι ομάδες του νέου συνασπισμού περιλαμβάνουν την Children’s Health Defense, τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό που συνίδρυσε ο Kennedy, και δύο άλλες που δημιουργήθηκαν για να υποστηρίξουν την πρωτοβουλία του MAHA, ή Make America Healthy Again. Μία από αυτές, το Ινστιτούτο MAHA, ασχολείται με την κρατική πολιτική και δήλωσε ότι προσλαμβάνει άτομα για να υποστηρίξουν την ατζέντα του.
Η απομάκρυνση του Kennedy από τις μακροχρόνιες ομοσπονδιακές συμβουλές για τα εμβόλια έχει προκαλέσει μια έντονη δραστηριότητα σε κρατικό επίπεδο. Καθώς οι πολιτικές του εφαρμόζονται, ορισμένες Πολιτείες με δημοκρατική κλίση έχουν δημιουργήσει τις δικές τους συμμαχίες για να απορρίψουν τις νέες ομοσπονδιακές οδηγίες για τα εμβόλια, ενώ ορισμένες με επικεφαλής τους Ρεπουμπλικάνους έχουν κινηθεί για να τις κατοχυρώσουν.
Σε μια εκδήλωση του Heritage Foundation με τον Kennedy αυτόν τον μήνα, η Kim Mack Rosenberg, γενική σύμβουλος της Children’s Health Defense, δήλωσε ότι υψηλή προτεραιότητα είναι η άρση των κρατικών απαιτήσεων. «Τελικά, ο στόχος είναι να αρθούν οι εντολές», δήλωσε η Rosenberg.
«Ιδιαίτερα όταν συνδέεις αυτές τις εντολές με την σχολική φοίτηση, αυτό δημιουργεί μια απίστευτα δύσκολη κατάσταση για τις οικογένειες», πρόσθεσε.
Όταν ρωτήθηκε σε μια εκδήλωση στο Tennessee νωρίτερα αυτόν τον μήνα σχετικά με την πίεση για την κατάργηση των απαιτήσεων εισαγωγής στο σχολείο, ο Kennedy είπε ότι δεν συμμετέχει στην προσπάθεια. Πρόσθεσε όμως: «Πιστεύω στην ελευθερία επιλογής», προκαλώντας χειροκροτήματα από το κοινό. Είπε ότι υποστηρίζει το να επιτρέπεται στους ανθρώπους να λαμβάνουν αποφάσεις για τα εμβόλια με τις οικογένειές και τους γιατρούς τους.
Η Leslie Manookian είπε ότι η προσπάθεια του συνασπισμού έχει ως στόχο να τερματίσει αυτό που θεωρεί καταναγκασμό, ο οποίος σχετίζεται με όλες τις ιατρικές παρεμβάσεις. «Πρόκειται για την επιστροφή της εξουσίας στα χέρια του ατόμου», είπε σε μια συνέντευξη.
Οι προτάσεις για την κατάργηση των απαιτήσεων εμβολιασμού κατά την εισαγωγή στο σχολείο έχουν συναντήσει ανάμεικτες μοίρες, με ορισμένες προσπάθειες να έχουν καθυστερήσει, στην Oklahoma και την Indiana, και άλλες να εκκρεμούν, συμπεριλαμβανομένης της West Virginia. Ένα νομοσχέδιο στην Arizona εκκρεμεί επίσης, αλλά αναμένεται να αντιμετωπίσει βέτο από τον κυβερνήτη, έναν Δημοκρατικό, και ένα στη Νέα Υόρκη είναι απίθανο να εγκριθεί από την ελεγχόμενη από τους Δημοκρατικούς πολιτειακή νομοθετική εξουσία. Οι υποστηρικτές του συνασπισμού λένε ότι αναμένουν να κατατεθεί νομοσχέδιο στη Louisiana τον επόμενο μήνα.
Στη Florida, παρά τη δηλωμένη πρόθεση των πολιτειακών αξιωματούχων να τερματίσουν τις υποχρεωτικές εμβολιαστικές διαδικασίες για την παιδική ηλικία, δεν έχει κατατεθεί κανένα νομοσχέδιο που θα καταργούσε τους κανόνες εισαγωγής στο σχολείο. Μία πρόταση, ωστόσο, θα επέτρεπε μια εξαίρεση λόγω «συνείδησης» ή προσωπικών πεποιθήσεων που θα διευκόλυνε τους γονείς να μην εμβολιάζονται.
Στο New Hampshire, οι σκεπτικιστές των εμβολίων κυριάρχησαν σε μια μακρά ακρόαση σχετικά με ένα νομοσχέδιο που θα καταργούσε τα απαιτούμενα εμβόλια για το σχολείο, αλλά τροποποιήθηκε για να διατηρήσει το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας. Αξιωματούχοι του υπουργείου Υγείας δήλωσαν ότι η πρόταση θα έθετε την Πολιτεία εκτός συμμόρφωσης με τις ομοσπονδιακές απαιτήσεις επιχορήγησης και θα της κόστιζε αρκετά εκατομμύρια δολάρια που χρησιμοποιούνται για την ανοσοποίηση παιδιών χαμηλού εισοδήματος κάθε χρόνο.
Το Idaho ψήφισε νόμο το 2025 που καταργεί τις ιατρικές εντολές για εμβόλια ή άλλες παρεμβάσεις, αλλά δεν ασχολήθηκε ή άλλαξε συγκεκριμένα τις απαιτήσεις εμβολιασμού για παιδικούς σταθμούς ή σχολεία, δήλωσε η Manookian. Είπε ότι σχεδιάζει να υποστηρίξει μια νέα πρόταση του Idaho που θα το έκανε. Ορισμένες σχολικές περιφέρειες του Idaho συνέχισαν να επιμένουν στις απαιτήσεις εμβολιασμού, παρά την γενική απαγόρευση του ισχύοντος νόμου κατά των ιατρικών εντολών, είπε.
«Όσο περισσότερο τα σχολεία και οι παιδικοί σταθμοί παίζουν τον ρόλο του γονέα και παρεμβαίνουν», είπε, «τόσο περισσότερο βλάπτουν τον εαυτό τους».
Ο Chris Anders, Ρεπουμπλικάνος νομοθέτης στη West Virginia, κατέθεσε αυτόν τον μήνα ένα νομοσχέδιο που θα καταργεί τις υποχρεωτικές εμβολιαστικές διαδικασίες στα σχολεία, συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης οι υγειονομικές υπηρεσίες της κομητείας να προσφέρουν δωρεάν εμβόλια σε παιδιά χαμηλού εισοδήματος. Είπε ότι άλλοι νομοθέτες είναι απίθανο να προωθήσουν το μέτρο.
Πέρυσι στο Τέξας, ο κυβερνήτης Greg Abbott υπέγραψε σιωπηλά ένα νομοσχέδιο που άνοιξε την πόρτα σε αγωγές κατά των κατασκευαστών εμβολίων που διαφημίζονται στην Πολιτεία.
Ένας ομοσπονδιακός νόμος του 1986 δημιούργησε ένα ειδικό δικαστικό όργανο, το Πρόγραμμα Αποζημίωσης Τραυματισμών από Εμβόλια, το οποίο χειρίζεται αξιώσεις τραυματισμών από εμβόλια. Ο Kennedy, ο οποίος εργάστηκε σε μια μεγάλη αγωγή εναντίον ενός κατασκευαστή εμβολίων, ασκεί εδώ και καιρό κριτική στο συγκεκριμένο δικαστικό όργανο, λέγοντας ότι οι αγωγές για εμβόλια θα πρέπει να είναι ευκολότερες στην εκδίκαση.
Στη Florida, ο Dr. Joseph Ladapo, ο γενικός χειρουργός, ανακοίνωσε το περασμένο φθινόπωρο ότι η Πολιτεία θα καταργήσει τις απαιτήσεις εμβολιασμού. Καθώς δεν υπάρχει πρόταση στη νομοθετική εξουσία για να συμβεί αυτό, προχωρά μια περιορισμένη προσπάθεια αλλαγής των κανόνων της Πολιτείας. Οι αξιωματούχοι της Πολιτείας επιδιώκουν να καταργήσουν την απαίτηση εμβολιασμού των παιδιών κατά της ανεμοβλογιάς, της ηπατίτιδας Β, των πνευμονιοκοκκικών βακτηρίων και του Haemophilus influenzae τύπου Β, ή Hib, μιας πάθησης που μπορεί να είναι θανατηφόρα.
ΥΓ του blog: …ήταν επόμενο, αναμενόμενο και γνωστό ότι η δράση φέρνει αντίδραση…. Η επιβολή, ο αυταρχισμός και ο εξαναγκασμός που κυριάρχησαν αντιεπιστημονικά κι απάνθρωπα την περίοδο της πανδημίας covid19 ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσαν σε τέτοια και παρόμοια αποτελέσματα. Ο φόβος και η τρομοκρατία που χρησιμοποιήθηκαν για να επιβληθούν, μέτρα, ‘θεραπείες’ και συμπεριφορές έπληξαν σοβαρά και κλόνισαν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων για τα εμβόλια και τους εμβολιασμούς Τα εμβόλια δεν είναι φάρμακα που δίδονται σε ασθενείς που πάσχουν για να θεραπευτούν και κάποιες παρενέργειες είναι αποδέκτες, αλλά παρέχονται προληπτικά σε υγιείς ανθρώπους που η πιθανότητα νόσησης δεν αρκεί για να πείσει άτομα και πληθυσμούς για την αναγκαιότητα τους, όταν μάλιστα υπάρχουν σοβαρές και θανατηφόρες παρενέργειες. Ο εμβολιασμός και η ωφέλεια του στηρίχτηκαν μετά από μακροχρόνιες προσπάθειες, στην ιατρική πρακτική, πάνω στην πειθώ, το κύρος την ασφάλεια των εμβολίων. Παρενέργειες μη ιδιοπαθείς δεν γινόταν αποδεκτές. Όταν η αδηφάγα κερδοφορία εταιριών και πολιτικών εισέβαλε και επέβαλε την άμεση, ανασφαλή και επικίνδυνη απόδοση κέρδους, αγνοώντας τις επιστημονικές ενστάσεις και αντιρρήσεις τα αποτελέσματα στην εμβολιαστική συνείδηση των ανθρώπων θα ήταν καταστροφική. Όπερ και εγένετο κι έτσι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά....
Μαντουμπάλα: Η τραγική ιστορία πίσω από το τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη
Η Ινδή ηθοποιός που «έσβησε» στα 36 της χρόνια και ο θρήνος της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου για τη νεκρή κόρη της.
Υπάρχουν τραγούδια που υμνούν τον έρωτα. Υπάρχουν και τραγούδια που κρύβουν στους στίχους τους τον απόλυτο θρήνο. Τον θρήνο μιας μάνας που έχασε το παιδί της, αλλά και την τραγική ιστορία μιας πανέμορφης κοπέλας που «έσβησε» νωρίς, προδομένη από την καρδιά της. Η Μαντουμπάλα, το εμβληματικό τραγούδι του Στέλιου Καζαντζίδη είναι ένα από αυτά...
Η Μαντουμπάλα δεν είναι απλώς ένα ανατολίτικο όνομα σε έναν στίχο. Για δεκαετίες, πολλοί Έλληνες πίστευαν ότι επρόκειτο για μια φανταστική γυναίκα, για κάποια μυστηριώδη εξωτική καλλονή που χώρισε έναν ερωτευμένο άνδρα. Στην πραγματικότητα, όμως, η Μαντουμπάλα υπήρξε - και η ζωή της ήταν πολύ πιο δραματική από οποιοδήποτε λαϊκό τραγούδι.
Η ιστορία της θυμίζει περισσότερο αρχαία τραγωδία: παιδί-θαύμα, ασύλληπτη ομορφιά, απαγορευμένος έρωτας, αρρώστια και ένας πρόωρος θάνατος που τη μετέτρεψε σε θρύλο.
Κι όλα αυτά, τα έκλεισε μέσα στους στίχους που ξεχειλίζουν πόνο η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, όταν ο Στέλιος Καζαντζίδης της ζήτησε να γράψει πάνω σε έναν ινδικό ρυθμό.
Το κορίτσι από τις φτωχογειτονιές της Βομβάης
Κάπως έτσι, η ανάγκη έγινε μοίρα. Σε ηλικία περίπου 9 ετών μπήκε στα κινηματογραφικά στούντιο ως παιδί-θαύμα. Στον ινδικό κινηματογράφο της εποχής -το μετέπειτα «Bollywood»- τα παιδιά που εργάζονταν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Για τη Μαντουμπάλα ωστόσο, η εργασία ήταν θέμα επιβίωσης και οικονομικής σωτηρίας της οικογένειας.
Το πρόσωπό της, ήδη από μικρή ηλικία, ήταν εντυπωσιακό. Ο φακός ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή τα μεγάλα εκφραστικά της μάτια και το πανέμορφο πρόσωπό της. Πολύ γρήγορα οι παραγωγοί κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους κάτι σπάνιο.
Στην εφηβεία της, παίρνει το καλλιτεχνικό όνομα Madhubala -που σημαίνει «γλυκό κορίτσι» ή «κορίτσι σαν μέλι». Και τότε αρχίζει ο μύθος.
Η «Αφροδίτη της Ανατολής»
Στη δεκαετία του '50 η Μαντουμπάλα γίνεται η μεγαλύτερη σταρ της Ινδίας. Δεν ήταν απλά επιτυχημένη - ήταν φαινόμενο. Δημοσιογράφοι και σκηνοθέτες τη χαρακτήριζαν ως την «πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο». Αμερικανικά περιοδικά την αποκαλούσαν «Venus of the East», δηλαδή «Αφροδίτη της Ανατολής».
Ο κινηματογράφος στην Ινδία είχε ήδη τεράστια λαϊκή απήχηση. Οι ταινίες προβάλλονταν σε γεμάτες αίθουσες, με θεατές που γελούσαν, τραγουδούσαν και έκλαιγαν μαζί με τους ήρωες. Η Μαντουμπάλα είχε ένα σπάνιο χάρισμα: δεν ήταν απλώς όμορφη - ξυπνούσε έντονα συναισθήματα με τις υποκριτικές της ικανότητες.
Στην κορύφωση της καριέρας της γυρίζει δεκάδες ταινίες και γίνεται το απόλυτο σύμβολο ρομαντισμού στην Ινδία.
Και τότε εμφανίζεται ο άνδρας που θα καθορίσει τη ζωή της.
Ο μεγάλος έρωτας
Ο Ντιλίπ Κουμάρ ήταν ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής του ινδικού σινεμά εκείνης της εποχής. Οι δυο τους συναντήθηκαν στα γυρίσματα ταινίας το 1951. Ερωτεύτηκαν αμέσως.
Η σχέση τους κράτησε περίπου εννέα χρόνια και θεωρείται μέχρι σήμερα ο πιο διάσημος έρωτας στην ιστορία του Bollywood. Ωστόσο δεν είχε ευτυχές τέλος. Ο πατέρας της Μαντουμπάλα, αυστηρός και προστατευτικός, δεν ενέκρινε τον γάμο. Οι διαφωνίες έγιναν συγκρούσεις και οι συγκρούσεις δικαστική διαμάχη, όταν ο ηθοποιός κατέθεσε εναντίον της οικογένειας σε επαγγελματική υπόθεση.
Ο έρωτας τελείωσε άδοξα. Δεν ξαναμίλησαν ποτέ. Κι όμως, η μοίρα θα τους έφερνε ξανά μαζί - μπροστά στις κάμερες.
Η τραγωδία
Το 1960 γυρίζεται η πιο εμβληματική ταινία της καριέρας της Μαντουμπάλα: το Mughal-e-Azam. Υποδύεται την Ανάρκαλι, μια αυλική χορεύτρια που ερωτεύεται έναν πρίγκιπα. Ένας έρωτας καταδικασμένος. Η ειρωνεία; Έπρεπε να παίξει την ερωτευμένη με τον άνθρωπο που είχε ήδη χάσει.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αποκαλύπτεται κάτι δραματικό. Η Μαντουμπάλα έπασχε από σοβαρή συγγενή καρδιοπάθεια - μια ανωμαλία στην καρδιά που τότε δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί χειρουργικά. Οι γιατροί της έδωσαν λίγα χρόνια ζωής.
Παρ' όλα αυτά, συνέχισε να εργάζεται. Σε πολλές σκηνές λιποθυμούσε. Σε άλλες έπαιζε με υψηλό πυρετό. Το κοινό έβλεπε μια λαμπερή ηρωίδα. Πίσω από την κάμερα όμως, η υγεία της κατέρρεε.
Ένας γάμος χωρίς ευτυχία
Η Μαντουμπάλα ωστόσο συνέχισε να εργάζεται και να ερωτεύεται με πάθος. Το 1960 παντρεύεται τον τραγουδιστή και ηθοποιό Κισόρ Κουμάρ. Ο γάμος όμως δεν ήταν αυτό που φαντάστηκε. Η αρρώστια προχωρούσε και η ίδια περνούσε μεγάλα διαστήματα απομονωμένη στο σπίτι της.
Βρέθηκε στο Λονδίνο, όμως οι επεμβάσεις στην καρδιά τότε ήταν σε πολύ πρόωρο στάδιο και κανείς γιατρός δεν δεχόταν να αναλάβει την πολύ σοβαρή περίπτωσή της. Μάλιστα, της είπαν πως δεν έχει πολύ χρόνο ζωής.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν σιωπηλά. Μια γυναίκα που λάτρευαν εκατομμύρια άνθρωποι ζούσε σχεδόν κλεισμένη σε ένα δωμάτιο. Το 1969 πεθαίνει. Ήταν μόλις 36 ετών.
Η Μαντουμπάλα του Καζαντζίδη
Από τις φτωχογειτονιές της Ινδίας και από τα στούντιο του Bollywood, η Μαντουμπάλα όμως έμελλε να διαγράψει μια μεγάλη πορεία και στο ελληνικό πεντάγραμμο, με ένα εμβληματικό τραγούδι που προκαλεί ανατριχίλα στο άκουσμά του. Δεν είναι μόνο η φωνή του Στέλιου, αλλά και οι στίχοι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που «ματώνουν» την καρδιά.
Το 1951 έκανε πρεμιέρα στον ινδικό κινηματογράφο «Ο αλήτης της Βομβάης». Η επιτυχία της ταινίας ξεπέρασε τα σύνορα της Ινδίας, ενώ τα τραγούδια που την «έντυσαν» αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για πολλούς ερμηνευτές στην Ελλάδα.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης παρακολούθησε την ταινία και ξετρελάθηκε με τον ρυθμό ενός τραγουδιού που ερμήνευε η πρωταγωνίστρια. Θέλησε να το διασκευάσει στα ελληνικά και ζήτησε από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να γράψουν στίχους πάνω στον ινδικό ρυθμό.
Κάπως έτσι, γεννήθηκε το τραγούδι «Μαντουμπάλα».
Ο θρήνος της Παπαγιαννοπούλου
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν λάτρης του ινδικού κινηματογράφου. Ήξερε καλά τους σταρ της εποχής κι όταν ο Καζαντζίδης της μουρμούρισε τον ινδικό ρυθμό, στο μυαλό της ήρθε αμέσως η πανέμορφη Μαντουμπάλα.
Οι στίχοι του τραγουδιού μιλούν για μια χαμένη αγάπη. Πίσω τους όμως κρύβεται ο ανείπωτος πόνος της μάνας. Η Παπαγιαννοπούλου λίγο καιρό πριν είχε χάσει την κόρη της και στους στίχους αποτυπώνει τον θρήνο για τον χαμό του παιδιού της.
«Από τότε που σ' έχασα λιώνω, τ' όνομά σου φωνάζω με πόνο», έγραψε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου κι αυτά τα λόγια κρύβουν τον πόνο της για την πρόωρη απώλεια της Μαίρης της.
Η Μαντουμπάλα που έσπασε όλα τα ρεκόρ
Οι στίχοι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου «ντύθηκαν» μουσικά με τη μουσική του Θόδωρου Δερβενιώτη, ο οποίος προσάρμοσε τον ινδικό ρυθμό.
Λέγεται, πως ο Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα μόλις το άκουσαν, ενθουσιάστηκαν. Την ίδια αντίδραση είχε και το κοινό.
Το τραγούδι έγινε το απόλυτο σουξέ της εποχής. Κυκλοφόρησε το 1959, έκανε ρεκόρ με 100.000 δίσκους των 45 στροφών και για μία δεκαετία ήταν στην κορυφή.
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Οι ''κάτω'' είμαστε ήδη εδώ
Ένα πολιτικό πλαίσιο για το Κίνημα των Τεμπών
Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis
1. Ποιοι είμαστε
Δεν είμαστε τάξη με σαφή όρια.
Δεν είμαστε ακόμη ένα κόμμα.
Δεν είμαστε ιδεολογία που φοριέται σαν ταμπέλα.
Είμαστε μια βιωμένη εμπειρία.
Η εμπειρία του να ζεις χωρίς εγγυήσεις.
Η εμπειρία του να σου ζητούν συνεχώς να προσαρμόζεσαι.
Η εμπειρία του να νιώθεις ότι οι αποφάσεις για τη ζωή σου λαμβάνονται αλλού - σε γραφεία, σε αγορές, σε αλγορίθμους, σε θεσμούς που δεν γνωρίζουν το πρόσωπό σου και αδιαφορούν για τις ανάγκες σου.
Είμαστε όσοι μάθαμε να ζούμε με λιγότερα απ’ όσα παράγουμε.
Όσοι συνηθίσαμε την επισφάλεια σαν φυσικό φαινόμενο.
Όσοι μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι «έτσι είναι τα πράγματα».
Δεν είναι.
Οι «Κάτω» είμαστε όσοι ζούμε με την αίσθηση ότι η ζωή μας μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατραπεί: από μια κρίση, μια ασθένεια, ένα ατύχημα, μια αύξηση ενοικίου, μια απόφαση που λαμβάνεται μακριά τους.
Είμαστε οι νέοι που δυσκολευόμαστε να σχεδιάσουμε το μέλλον μας ή αναγκαζόμαστε να το αναζητήσουμε αλλού, μακριά από τον τόπο που μεγαλώσαμε.
Είμαστε οι εργαζόμενοι που δουλεύουμε περισσότερο αλλά νιώθουμε λιγότερη ασφάλεια, που αλλάζουμε δουλειές όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, που ζούμε με συμβάσεις προσωρινές και προοπτικές αβέβαιες.
Είμαστε οι συνταξιούχοι που μετράμε καθημερινά τις αντοχές μας και το πορτοφόλι μας.
Οι μικρομεσαίοι που πιεζόμαστε από αγορές και δομές μεγαλύτερες από εμάς, που βλέπουμε τον κόπο μιας ζωής να γίνεται όλο και πιο εύθραυστος.
Είμαστε οι άνθρωποι της περιφέρειας που αισθανόμαστε ότι η χώρα συχνά τελειώνει πριν φτάσει σε εμάς, σε υποδομές, υπηρεσίες, ευκαιρίες, προοπτικές.
Είμαστε εκείνοι στους οποίους κόβουν το ρεύμα όταν ο λογαριασμός δεν βγαίνει, εκείνοι που δεν μπορούν να πάνε διακοπές ούτε για λίγες μέρες, οι οικογένειες που υπολογίζουν μέχρι το τελευταίο ευρώ για να βγει ο μήνας, εκείνοι που τους παίρνουν το σπίτι τα funds.
Είμαστε οι μητέρες -και οι πατέρες- που δουλεύουμε νύχτα για να μπορούμε να κρατάμε τα παιδιά μας την ημέρα.
Οι άνθρωποι που φροντίζουμε ηλικιωμένους γονείς χωρίς επαρκή υποστήριξη.
Οι εργαζόμενοι της «αόρατης» οικονομίας: delivery, καθαριότητα, φροντίδα, επισφάλεια. Τα "μπλοκάκια" που παριστάνουμε τους επιχειρηματίες του εαυτού μας.
Είμαστε όσοι ζούμε με ενοίκια που ανεβαίνουν πιο γρήγορα από τους μισθούς.
Όσοι φοβόμαστε ένα δάνειο, μια αρρώστια, ένα δόντι που πονάει, μια απρόβλεπτη στιγμή που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.
Είμαστε όσοι νιώθουμε ότι η ζωή στην Ελλάδα γίνεται διαρκής διαχείριση κινδύνου.
Είμαστε όσοι δεν τακτοποιηθήκαμε από επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις και προγράμματα.
Όσοι δεν βρήκαμε σταθερότητα μέσα από διαδρομές «γνωριμιών», γραφείων και δικτύων επιρροής.
Όσοι δεν στηρίξαμε τη ζωή μας σε μηχανισμούς εξυπηρέτησης, αλλά στον κόπο, την εργασία και την αβεβαιότητα της καθημερινότητας.
Είμαστε όσοι δεν βολευτήκαμε σε γραφεία, επιτροπές και θέσεις που λειτουργούν περισσότερο ως ανταμοιβή παρά ως ανάγκη.
Όσοι δεν θελήσαμε να γίνουμε παρατρεχάμενοι της εξουσίας, να ζούμε στη σκιά της, να περιμένουμε τη σειρά μας σε έναν αθέατο κύκλο ανταλλαγών.
Είμαστε όσοι πιστεύουμε ότι η αξιοπρέπεια δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν έχεις πρόσβαση σε κέντρα επιρροής.
Ότι η εργασία δεν πρέπει να γίνεται μέσο εξάρτησης.
Ότι η πολιτική δεν πρέπει να λειτουργεί ως σύστημα διανομής εύνοιας.
Είμαστε οι εποχικοί εργαζόμενοι -μήνες ολόκληρους χωρίς ρεπό, με εξαντλητικά ωράρια- της λεγόμενης «τουριστικής βιομηχανίας» της πατρίδας μας, που την κατήντησαν την Ταυλάνδη της Μεσογείου. Grecoland.
Είμαστε οι κτηνοτρόφοι με τα σκοτωμένα ζώα που θάψαν μπροστά στο μαντρί μας.
Είμαστε και οι αγρότες. Εκείνοι που σηκωνόμαστε πριν χαράξει, που μετράμε τον καιρό, το κόστος, την αντοχή της γης και τη δική μας. Που βλέπουμε τον κόπο μας να συμπιέζεται ανάμεσα σε τιμές που δεν ορίζουμε, σε μεσάζοντες που αποφασίζουν αλλού, σε μια πολιτεία που όχι μόνο δεν θέλει τη γη παραγωγική αλλά θέλει και τον άνθρωπο αόρατο.
Είμαστε όσοι αρνιόμαστε μια κοινωνία που βασίζεται στη χάρη αντί για το δικαίωμα, στην εξυπηρέτηση αντί για τη θεσμική ισότητα. Μια κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα που δεν ολοκληρώνει τους πολίτες, αλλά παράγει εξαρτήσεις.
Είμαστε εμείς που δεν μάθαμε ποτέ τη γλώσσα των urban aesthetics, που δεν ζούμε σε χώρους όπου η αισθητική γίνεται τρόπος ταυτότητας ή κοινωνικού σήματος.
Είμαστε εμείς που δεν ξέρουμε από brunch κουλτούρα, από lifestyle οικολογίας καταναλωτικού τύπου, από trends που προϋποθέτουν χρόνο, χρήμα και ασφάλεια.
Είμαστε εμείς που η οικολογία δεν είναι branding αλλά ανάγκη- να μην πετάς τίποτα γιατί μπορεί να το χρειαστείς, να προσέχεις την κατανάλωση γιατί ο λογαριασμός καίει, να ζεις πιο λιτά όχι από επιλογή αλλά από συνθήκη.
Είμαστε εμείς που δεν έχουμε πάντα τον χώρο ή την πολυτέλεια να μετατρέπουμε τη ζωή σε αισθητικό project. Ζούμε πιο άμεσα, πιο πρακτικά, συχνά πιο σκληρά. Και αυτό δεν είναι έλλειμμα κουλτούρας - είναι εμπειρία ζωής που σπάνια βρίσκει χώρο στον δημόσιο λόγο.
Είμαστε οι «αποτυχημένοι» του «πετυχημένου» συστήματος των ελίτ του νεοφιλελευθερισμού.
Και πάνω απ’ όλα, είμαστε όσοι νιώθουμε ότι η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς δεν είναι πια δεδομένη.
Ότι η δημοκρατία κάνει πως υπάρχει, αλλά συχνά είναι μακρινή.
Ότι η φωνή μας ακούγεται λιγότερο απ’ όσο επηρεάζονται οι ζωές μας.
Είμαστε κι εμείς που πιστεύουμε ότι η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην κάλπη.
Που θέλουμε λόγο στις αποφάσεις που διαμορφώνουν τη ζωή μας, στη δουλειά, στον τόπο μας, στην καθημερινότητα.
Που δεν ζητάμε απλώς να εκπροσωπούμαστε, αλλά να συμμετέχουμε αποφασιστικά.
Είμαστε εμείς που βλέπουμε το έλλειμμα ανεξαρτησίας της χώρας μας και πόσο συχνά οι αποφάσεις για τον τόπο μας επηρεάζονται από κέντρα εκτός αυτού - οικονομικά, θεσμικά ή γεωπολιτικά. Και ζητάμε μια δημοκρατία που να μπορεί να αποφασίζει με αυτοπεποίθηση, με σεβασμό στις διεθνείς σχέσεις αλλά με προτεραιότητα τις ανάγκες της κοινωνίας της.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Ζητάμε αξιοπρέπεια.
Δεν ζητάμε θαύματα.
Ζητάμε μια κανονικότητα που να λειτουργεί.
Ζητάμε μια ζωή που αξίζει να τη ζεις.
2. Η ρωγμή της εποχής
Η οικονομική κρίση δεν ήταν παρένθεση.
Ήταν αποκάλυψη.
Αποκάλυψη των ορίων ενός μοντέλου ανάπτυξης που υποσχόταν ευημερία αλλά παρήγαγε ανασφάλεια.
Αποκάλυψη της ευθραυστότητας των θεσμών.
Αποκάλυψη ότι η κοινωνική κινητικότητα δεν είναι αυτονόητη.
Και έπειτα ήρθαν τα Τέμπη.
Όχι απλώς ως τραγωδία ή ακόμη ένα κρατικό έγκλημα.
Αλλά ως στιγμή που συμπύκνωσε μια ήδη υπόγεια αίσθηση:
ότι η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη,
ότι η κανονικότητα μπορεί να αποδειχθεί εύθραυστη,
ότι η εμπιστοσύνη δεν επιβάλλεται, χτίζεται.
Το κοινωνικό κίνημα που ακολούθησε δεν ήταν μόνο οργή.
Ήταν ανάγκη εμπιστοσύνης.
Ανάγκη να ξαναπιστέψουμε ότι οι θεσμοί λειτουργούν.
Ότι η ζωή δεν είναι αναλώσιμη.
Ότι η δημοκρατία δεν είναι τυπική διαδικασία αλλά ζωντανή σχέση.
Από τότε κάτι μετακινείται.
Αθόρυβα, αλλά βαθιά.
3. Το Χάσμα
Σήμερα υπάρχει ένα χάσμα.
Όχι μόνο οικονομικό.
Όχι μόνο πολιτικό.
Ένα χάσμα εμπειρίας.
Από τη μία, όσοι ζουν την επισφάλεια ως καθημερινότητα.
Από την άλλη, δομές εξουσίας που είναι προκλητικά προστατευμένες από αυτήν.
Δεν πρόκειται για απλή αντιπαράθεση «λαού και ελίτ».
Πρόκειται για κρίση εμπιστοσύνης.
Όταν η πολιτική μοιάζει μακρινή, όταν οι θεσμοί φαίνονται αδιαφανείς, όταν η ασφάλεια μοιάζει προνόμιο, τότε η κοινωνία παύει να λειτουργεί και γίνεται πόλεμος όλων εναντίον όλων.
Και μια "πολεμική" κοινωνία δεν μπορεί να ανθίσει.
4. Τι Ζητάμε
Δεν ζητάμε να γίνουμε «Πάνω».
Δεν ζητάμε αλλαγή φρουράς.
Ζητάμε αλλαγή όρων.
Να μην είναι η ζωή διαρκής διαχείριση κινδύνου.
Να μην είναι η εργασία μόνιμη ανασφάλεια.
Να μην είναι η δημοκρατία τελετουργία χωρίς ουσία.
Δεν θέλουμε λιγότερη πολιτική.
Θέλουμε πολιτική που να αφορά στ' αλήθεια τη ζωή.
Δεν θέλουμε περισσότερη ανάπτυξη αν σημαίνει λιγότερη ασφάλεια.
Δεν θέλουμε περισσότερους θεσμούς αν σημαίνει λιγότερη εμπιστοσύνη.
Θέλουμε:
Αξιοπρέπεια πριν από αριθμούς.
Ασφάλεια πριν από στατιστικές.
Σχέσεις πριν από διαχείριση.
5. Οι Αρχές μας
Η οικονομία υπηρετεί τη ζωή.
Όχι το αντίστροφο.
Η ασφάλεια είναι δημόσιο αγαθό.
Στην εργασία, στις υποδομές, στην υγεία, στην καθημερινότητα.
Η λογοδοσία είναι όρος δημοκρατίας.
Χωρίς αυτήν, οι θεσμοί απομακρύνονται.
Η συμμετοχή είναι αναγκαία.
Η δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές.
Η κοινότητα είναι δύναμη.
Η κοινωνία δεν είναι άθροισμα ατόμων που ανταγωνίζονται.
6. Τι δεν είμαστε
Δεν είμαστε εχθροί κανενός άλλου εκτός των εξουσιαστών μας.
Δεν είμαστε νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά και δεν νιώθουμε ντροπή γι' αυτό που είμαστε συλλογικά, ούτε μισούμε τον τόπο μας.
Δεν είμαστε αρνητές της προόδου.
Είμαστε η απαίτηση να υπάρχει μέλλον και για μας.
Ένα μέλλον όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι προνόμιο, η ασφάλεια δεν είναι τύχη, η δημοκρατία δεν είναι μόνο διαδικασία και η ζωή είναι αξιοβίωτη.
7. Η Δημοκρατία που χρειαζόμαστε
Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από την κατάργησή της.
Απειλείται και από την αποδυνάμωσή της.
Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν ακούγονται, όταν η συμμετοχή περιορίζεται, όταν η εμπιστοσύνη φθίνει, η δημοκρατία γίνεται τύπος χωρίς ουσία.
Συνεπώς, δεν ζητάμε λιγότερη δημοκρατία.
Ζητάμε βαθύτερη δημοκρατία.
Δημοκρατία καθημερινή.
Δημοκρατία κατανοητή.
Δημοκρατία που αγγίζει τη ζωή.
8. Γιατί Τώρα
Γιατί η κρίση αποκάλυψε τα όρια του συστήματος της μεταπολίτευσης.
Γιατί τα Τέμπη έδειξαν το κόστος της αδράνειας.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται με συνθήματα ούτε με ιδεολογικές φανφάρες.
Και γιατί μια κοινωνία χωρίς εμπιστοσύνη δεν είναι κοινωνία. Είναι σύνολο ανθρώπων σε διαρκή επιφυλακή.
9. Η μετατόπιση που ήδη συμβαίνει
Δεν πρόκειται απαραίτητα για εξέγερση.
Πρόκειται για μετατόπιση.
Όταν οι άνθρωποι παύουν να πιστεύουν ότι το σύστημα τους αφορά, αναζητούν άλλους τρόπους: να δουλεύουν, να συνεργάζονται, να εμπιστεύονται, να ζουν.
Αυτή η μετατόπιση δεν φαίνεται πάντα θεαματική.
Αλλά αλλάζει τα θεμέλια.
10. Το όραμα
Μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια είναι δεδομένη, η ασφάλεια είναι συλλογική κατάκτηση, η δημοκρατία είναι καθημερινή εμπειρία.
Όχι κοινωνία χωρίς συγκρούσεις. Αλλά κοινωνία με εμπιστοσύνη.
Όχι κοινωνία χωρίς διαφορές. Αλλά κοινωνία χωρίς χάσματα αξιοπρέπειας.
Οι «Κάτω» δεν ζητάμε να αντικαταστήσουμε τους «Πάνω».
Ζητάμε να πάψει να υπάρχει αυτό το κάθετο χάσμα.
Ζητάμε όρους ζωής που να μην απαιτούν «πρόσβαση», αλλά δικαιοσύνη.
Ζητάμε μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια δεν περνά από μεσάζοντες.
Όπου η εργασία αρκεί για να ζήσεις.
Όπου η δημοκρατία δεν λειτουργεί ως δίκτυο ευκαιριών για λίγους, αλλά ως κοινός χώρος για όλους.
Γιατί οι «Κάτω» δεν θέλουμε να μπούμε στο παιχνίδι της φεουδαρχικής εύνοιας, δεν θέλουμε να δίνουμε πίστη στον κάθε φεουδάρχη για να επιβιώνουμε.
Οι «Κάτω» είμαστε εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τους κανόνες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)