Δημήτρης Λυρίτσης: Η απόφαση του Αρείου Πάγου για τα κόκκινα δάνεια δεν είναι προς διαβούλευση ερμηνείας

Η κυβέρνηση καλείται να εγγυηθεί την πλήρη, καθολική και άμεση εφαρμογή της και όχι να προστατεύσει τα funds από μια δυσμενή γι’ αυτά δικαστική κρίση. Αναρωτήθηκε μάλιστα,  πού ήταν η αγωνία για «ισορροπία» όταν οι δανειολήπτες πρόσφατα ηττήθηκαν στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου για τη νομιμοποίηση των funds και των servicers να διενεργούν πλειστηριασμούς με βάση τον νόμο του 2003 για τις τιτλοποιήσεις; Πού ήταν τότε η ανάγκη προστασίας των πολιτών; Πού ήταν τότε το δημόσιο συμφέρον; Πού ήταν τότε η «χρυσή τομή»; Τότε η κυβέρνηση στάθηκε αταλάντευτα στην πλευρά των funds. Τους έδωσε θεσμική κάλυψη, τους άνοιξε τον δρόμο των πλειστηριασμών, τους προστάτευσε πολιτικά και νομοθετικά. Τώρα που τα funds έχασαν κατά κράτος στην Ολομέλεια, ο Υπουργός εμφανίζεται ως προστάτης ενός συστήματος που ζητά να μην εφαρμόσει πλήρως μια απόφαση που δεν το συμφέρει.  Το μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και από τους νομικούς που παραστάθηκε στην δίκη  και την απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, ο κ. Δημήτρης  Λυρίτσης, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε γιατί   η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου δεν εξέδωσε γνωμοδότηση προς διαβούλευση με τους servicers και τα funds. Εξέδωσε δικαστική απόφαση. Και η απόφαση είναι απολύτως σαφής, ο νόμιμος τρόπος εκτοκισμού των αποφάσεων του ν. 3869/2010 είναι επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου. Ως εκ τούτου, η δήλωση του Υπουργείου Οικονομικών, ότι «οι υπηρεσίες του ΥΠΟΙΚ μελετούν την απόφαση, δεν παράγει αυτόματα αποτελέσματα για το σύνολο. Διεκδικούμε την ισορροπία: από τη μια η προστασία των πολιτών και από την άλλη η ευστάθεια του συστήματος και η προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Θα αναζητηθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο και αναλόγως θα κρίνουμε την παρέμβασή μας», δεν έχει καμία βάση. Όπως λέει ο κ. Λυρίτσης, δεν υπάρχει εδώ καμία «χρυσή τομή» να αναζητηθεί. Δεν υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη νομιμότητα και στην παραβίασή της. Δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση ανάμεσα σε μια καθαρή απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου και στην προσπάθεια των πιστωτών να περιορίσουν τις συνέπειές της.

Πού μένω, σύντροφοι;

Δημήτρης Χριστόπουλος

Σε μια παλιά πολυκατοικία ζούσαν κάτι ένοικοι που περνούσαν τις μέρες τους εξηγώντας στους άλλους πώς πρέπει να οργανωθεί σωστά η ζωή του κτηρίου, ποιος όροφος αδικείται, ποιο διαμέρισμα καταπιέζεται και πώς θα έρθει επιτέλους η μεγάλη ανακαίνιση που θα φέρει δικαιοσύνη για όλους. Υπήρχε όμως ένα μικρό πρόβλημα. Οι ίδιοι δεν ήξεραν σε ποιο διαμέρισμα έμεναν. Ο ένας κατέβαινε κάθε πρωί από τον τέταρτο όροφο και διακήρυττε ότι κατοικεί στο ισόγειο, ώσπου το απόγευμα ανακάλυπτε ότι τελικά ανήκει στον τρίτο, ενώ την επόμενη εβδομάδα δήλωνε πως οι αριθμοί των διαμερισμάτων είναι ξεπερασμένες έννοιες που δεν χωρούν τη σύγχρονη πραγματικότητα. Ένας άλλος κρατούσε πέντε διαφορετικά κλειδιά και έμπαινε κάθε βράδυ σε διαφορετική πόρτα, εξηγώντας ότι η μόνιμη κατοικία είναι μια μικροαστική εμμονή και ότι ο προοδευτικός άνθρωπος οφείλει να αισθάνεται ταυτόχρονα ένοικος παντού και πουθενά.

Εγώ έμενα απέναντι. Τους άκουγα κάθε μέρα να μιλούν με τόση βεβαιότητα για τα διαμερίσματα των άλλων, ώστε άρχισα να αμφιβάλλω για το δικό μου. Κάποτε έβγαλα τα κλειδιά από την τσέπη μου και τα κοίταξα με αμηχανία, μήπως κι εγώ είχα πέσει θύμα της ίδιας σύγχυσης. Αν όμως δεν ήξεραν πού μένουν εκείνοι, πώς ήταν τόσο σίγουροι για το πού έπρεπε να μένουμε όλοι οι υπόλοιποι;

Όταν ο διαχειριστής, απελπισμένος, ανάρτησε έναν πίνακα με τα ονόματα και τα διαμερίσματα των κατοίκων, εκείνοι ξεσηκώθηκαν καταγγέλλοντας τον πίνακα ως αυταρχικό, αναχρονιστικό και βαθιά προσβλητικό για το δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται καθημερινά σε διαφορετικό όροφο. Τελικά τον κατέβασαν και ανακουφίστηκαν. Από τότε η πολυκατοικία λειτουργεί χωρίς τέτοιες καταπιεστικές βεβαιότητες. Κανείς δεν ξέρει ποιος μένει πού, ποιανού είναι τα κλειδιά, ποιος εκπροσωπεί ποιον και γιατί βρίσκεται εκεί. Κάθε φορά που τους συναντώ στο ασανσέρ, φοβάμαι μήπως τους ρωτήσω σε ποιο διαμέρισμα μένουν και θεωρηθώ εχθρός της προόδου -λουδίτης, αποσυνάγωγος και εξωμότης. Ωστόσο όλοι εξακολουθούν να δίνουν μαθήματα για το πώς πρέπει να κατοικούν οι άλλοι, με την ακλόνητη αυτοπεποίθηση ανθρώπων που έχουν χάσει όχι μόνο το διαμέρισμά τους αλλά και τη διεύθυνσή του.

artinews.gr

Κέρδη και υποχρεώσεις του Ιράν από τη συμφωνία με τις ΗΠΑ

Τι κέρδισε το Ιράν:

1. Άμεσο τέλος του πολέμου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους σε όλα τα μέτωπα, ιδιαίτερα στον Λίβανο.
2. Αποδοχή της ιρανικής διαχείρισης στα Στενά του Ορμούζ.
3. Δέσμευση των ΗΠΑ να μην ξεκινήσουν νέο πόλεμο και να μην απειλήσουν το Ιράν.
4. Δέσμευση των ΗΠΑ για σεβασμό της κυριαρχίας του Ιράν και μη επέμβαση στις εσωτερικές του υποθέσεις.
5. Αποχώρηση του σιωνιστικού καθεστώτος από το λιβανικό έδαφος.
6. Δέσμευση των ΗΠΑ να μην αναπτύξουν νέες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή.
7. Πλήρης άρση του ναυτικού αποκλεισμού εντός 30 ημερών.
8. Αποδέσμευση 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων από δεσμευμένα ιρανικά κεφάλαια.
9. Αποδέσμευση όλων των παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
10. Δέσμευση των ΗΠΑ να μην επιβάλουν νέες κυρώσεις μέχρι την ολοκλήρωση της συμφωνίας.
11. Άμεση αναστολή των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου, πετροχημικών προϊόντων και παραγώγων τους.
12. Αναβολή των διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά ζητήματα σε δεύτερη φάση.
13. Να ληφθούν υπόψη οι πυρηνικές ανάγκες του Ιράν στην τελική συμφωνία.
14. Οριστική εξαίρεση του πυραυλικού ζητήματος από τις διαπραγματεύσεις.
15. Οριστική εξαίρεση του ζητήματος των οργανώσεων της αντίστασης από τις διαπραγματεύσεις.
16. Αναγνώριση του δικαιώματος του Ιράν να αποφασίζει για τα υπόλοιπα πυρηνικά θέματα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
17. Χρήση του όρου «Περσικός Κόλπος» στο κείμενο.

Τι ανέλαβε το Ιράν:

1. Άμεσο τέλος του πολέμου από το Ιράν και τους συμμάχους του σε όλα τα μέτωπα.
2. Καθορισμός διαδρόμου για τη διέλευση εμπορικών πλοίων από τα Στενά του Ορμούζ.
3. Δέσμευση να μην ξεκινήσει νέο πόλεμο και να μην απειλήσει τις ΗΠΑ.
4. Δέσμευση μη επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των ΗΠΑ.
5. Δέσμευση να μην κατασκευάσει ή αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
6. Διατήρηση του υφιστάμενου πυρηνικού προγράμματος.
7. Δέσμευση για συνέχιση των συνομιλιών σχετικά με τα πυρηνικά ζητήματα.
8. Συνέχιση των συζητήσεων για τον εμπλουτισμό πυρηνικών υλικών επί τόπου.

Πηγή: kommon.gr

Οργισμένη παρέμβαση Robert F. Kennedy Jr. για την απόσυρση μελέτης που συνέδεε τα εμβόλια με τους αιφνίδιους θανάτους βρεφών

Ο Αμερικανός υπουργός υγείας απαιτεί από επιστημονικό περιοδικό να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες στο γραφείο του έως τις 25 Ιουνίου. Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ Robert F. Kennedy Jr. αμφισβητεί την αφαίρεση μιας μελέτης που επικαλέστηκε στο τελευταίο του βιβλίο.

ΔΗΜΟΣΊΕΥΜΑ The Epoch Times

«Οι Αμερικανοί έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν γιατί αφαιρούνται επιστημονικές εργασίες, ποιος πήρε αυτές τις αποφάσεις, ποια στοιχεία τις υποστήριζαν και αν εφαρμόζονται με συνέπεια τα ίδια πρότυπα», δήλωσε ο Kennedy στο X στις 15 Ιουνίου, καθώς δημοσίευσε μια επιστολή που έγραψε στον Lawrence Lash, αρχισυντάκτη του περιοδικού Toxicology Reports.

Η επιστολή στάλθηκε στις 11 Ιουνίου, μία ημέρα μετά την αναφορά της Epoch Times για την αφαίρεση από το περιοδικό μιας εργασίας που παρήγαγε ο ανεξάρτητος ερευνητής Neil Miller, η οποία είχε συνδέσει τους αιφνίδιους θανάτους βρεφών με τα εμβόλια, βασισμένη εν μέρει σε αναφορές που κατατέθηκαν στο Σύστημα Αναφοράς Ανεπιθύμητων Συμβάντων Εμβολίων (VAERS).

Το Toxicology Reports, ιδιοκτησίας της Elsevier, δημοσίευσε την εργασία το 2021. Σε μια ειδοποίηση για την αφαίρεση της ανέφερε ότι απέσυρε την εργασία επειδή, διερευνώντας τις ανησυχίες που εξέφρασαν οι αναγνώστες, ο Lash βρήκε τις απαντήσεις του Miller μη ικανοποιητικές.

«Ειδικότερα, εντοπίστηκαν σοβαρά μεθοδολογικά ελαττώματα στη χρήση δεδομένων VAERS για την εξαγωγή συμπεράσματος για μια συσχέτιση μεταξύ του εμβολιασμού και του συνδρόμου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SIDS)», ανέφερε η ανακοίνωση. «Δεδομένων των εγγενών περιορισμών των παθητικών συστημάτων αναφοράς, συμπεριλαμβανομένης της αναμενόμενης χρονικής ομαδοποίησης γεγονότων ανεξάρτητα από την αιτιότητα, τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται στο άρθρο δεν υποστηρίζονται από τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε. Υπό το πρίσμα αυτών των ανησυχιών και δεδομένων των πιθανών επιπτώσεων στην ιατρική πρακτική, ο Αρχισυντάκτης αποφάσισε ότι το άρθρο πρέπει να αφαιρεθεί».

Ο Kennedy, ο οποίος επικαλέστηκε τη μελέτη σε ένα βιβλίο του 2023 που ο ίδιος έγραψε, στην επιστολή του προς τον Lash ανέφερε ότι τυχόν ανακλήσεις και αφαιρέσεις «θα πρέπει να συνοδεύονται από μια διαφανή και πλήρη εξήγηση του γιατί πραγματοποιήθηκε μια τέτοια ενέργεια». Είπε ότι η σύντομη δήλωση σχετικά με την αφαίρεση ήταν «θλιβερά ανεπαρκής».

Ο Kennedy απαίτησε από τον Lash να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες στο γραφείο του έως τις 25 Ιουνίου, συμπεριλαμβανομένης μιας πλήρους γραπτής ανάλυσης που να δικαιολογεί την απόφαση, μιας λίστας με τους εμπειρογνώμονες που συμβουλεύτηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αφαίρεσης και διευκρίνισης των ανησυχιών σχετικά με τις «πιθανές επιπτώσεις στην ιατρική πρακτική».

Ο Lash δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό από την Epoch Times μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης. Ένας εκπρόσωπος της Elsevier δήλωσε στην Epoch Times σε email στις 8 Ιουνίου ότι η αφαίρεση ακολούθησε «μια διεξοδική αξιολόγηση» που περιελάμβανε «προσεκτική εξέταση και διαβούλευση με σχετικούς εμπειρογνώμονες». Ο εκπρόσωπος πρόσθεσε: «Εμμένουμε στην απόφαση ότι οι συστάσεις και τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται στην εργασία ενδέχεται να ενέχουν πιθανούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία και θα μπορούσαν ενδεχομένως να εφαρμοστούν στην κλινική πρακτική με αποτέλεσμα τη βλάβη των ασθενών».

Ο Miller σημείωσε σε δήλωση της 4ης Ιουνίου ότι ανέφερε στην εργασία ότι το γεγονός ότι πολλοί θάνατοι από SIDS συνέβησαν εντός ημερών από τον εμβολιασμό δεν αποτελούσε απόδειξη αιτιότητας, ενώ επισήμανε αυτό που περιέγραψε ως «εκτεταμένες πρόσθετες ενδείξεις που υποδεικνύουν πιθανές συνδέσεις μεταξύ εμβολίων και αιφνίδιου βρεφικού θανάτου». Αντιτάχθηκε στην αφαίρεση της εργασίας.

«Είμαι βαθιά ευγνώμων που ο Υπουργός Kennedy ζητά εξηγήσεις από τον Dr. Lash σχετικά με τη διαδικασία με την οποία αφαιρέθηκε η εργασία μου», δήλωσε ο Miller στην Epoch Times σε email τη Δευτέρα. Πρόσθεσε: «Ελπίζω ότι αυτή η έρευνα θα βοηθήσει να διασφαλιστεί ότι η έγκυρη και αξιόπιστη επιστημονική έρευνα θα αξιολογείται με βάση τα πλεονεκτήματά της και ότι τα άρθρα δεν θα αφαιρούνται ή θα ανακαλούνται μόνο και μόνο επειδή τα ευρήματά τους είναι αμφιλεγόμενα ή αμφισβητούν τις επικρατούσες απόψεις».

Αρκετές άλλες εργασίες που έχουν επισημανθεί από τον Kennedy ή τους συμμάχους του τα τελευταία χρόνια έχουν πρόσφατα ανακληθεί ή τεθεί υπό διερεύνηση, συμπεριλαμβανομένης μιας εργασίας που έγραψε ο Miller με τον συν-συγγραφέα του βιβλίου του Kennedy, Brian Hooker.

Ο Kennedy το 2025 ζήτησε την ανάκληση μιας διαφορετικής εργασίας, η οποία υποστήριζε ότι δεν υπήρχε συσχέτιση μεταξύ του κοινού συστατικού των εμβολίων, του αλουμινίου, και χρόνιων ασθενειών όπως ο αυτισμός. Η αίτησή του απορρίφθηκε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ιατρών, τον εκδότη του περιοδικού που δημοσίευσε τη μελέτη.

Πως επιστημονικά περιοδικά του κατεστημένου στις ΗΠΑ σκοτώνουν μελέτες που δείχνουν τις ανεπανόρθωτες βλάβες που προκαλούν εμβόλια

Μελέτες που προωθούνται από τον Υπουργό Υγείας των ΗΠΑ Robert F. Kennedy Jr. ή άλλους που προωθούν αλλαγές στις συστάσεις για τα εμβόλια αντιμετωπίζουν νέους ελέγχους τις τελευταίες εβδομάδες.

Περιοδικά έχουν ανακαλέσει ή αφαιρέσει δύο από τις δημοσιεύσεις και διερευνούν τουλάχιστον δύο άλλες, βασιζόμενα εν μέρει σε καταγγελίες αυτοαποκαλούμενων υποστηρικτών των εμβολίων. Και οι ερευνητές που διεξήγαγαν τις μελέτες λένε ότι στοχοποιούνται άδικα.

«Οποιαδήποτε δημοσίευση που θα έθετε ερωτήματα (και αμφιβολίες) σχετικά με τα εμβόλια και την ασφάλεια, ιδίως του προγράμματος εμβολιασμού για την παιδική ηλικία, αμφισβητείται», δήλωσε ο Brian Hooker, επικεφαλής επιστημονικός διευθυντής της Children’s Health Defense και συγγραφέας μίας από τις μελέτες, στην Epoch Times.

Οι μελέτες δημοσιεύθηκαν πριν από χρόνια. Η μία κυκλοφόρησε το 2010.

Οι Brian Hooker και Robert F. Kennedy Jr. αναφέρθηκαν σε δύο στο βιβλίο τους του 2023, «Vax-Unvax: Let the Science Speak». Αυτές και άλλες δημοσιεύσεις δείχνουν «τις πολυπλοκότητες της επιστήμης της ασφάλειας των εμβολίων πέρα ​​από την πολύ απλοϊκή εικόνα που συνήθως σκιαγραφούν οι υγειονομικοί υπάλληλοι και τα μέσα ενημέρωσης», ανέφεραν οι συγγραφείς στο βιβλίο τους.

Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών, του οποίου ηγείται τώρα ο Kennedy, δεν απάντησε σε αίτημα της Epoch Times για σχολιασμό μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης.

Τα αμερικανικά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, το οποίο ανήκει στο υπουργείο υγείας, επικαλέστηκαν το 2025 μία από αυτές τις εργασίες όταν άλλαξαν τη στάση τους σχετικά με το εάν τα εμβόλια μπορούν να προκαλέσουν αυτισμό. Το CDC λέει τώρα ότι είναι πιθανό.

Η Charlotte Kuperwasser, διευθύντρια του Εργαστηρίου Σύγκλισης Βιοϊατρικών, Φυσικών και Μηχανικών Επιστημών Tufts (Tufts Convergence Laboratory of Biomedical, Physical, and Engineering Sciences), επικαλέστηκε μια άλλη μελέτη στην παρουσίαση που έκανε στην συμβουλευτική επιτροπή εμβολίων του CDC το φθινόπωρο του 2025. Στην επόμενη συνεδρίαση, ο Aaron Siri, κάποτε δικηγόρος του Kennedy, επεσήμανε τρία από τα έγγραφα στην συμβουλευτική επιτροπή εμβολίων του CDC, η οποία ψήφισε να συστήσει τον περιορισμό των ομοσπονδιακών οδηγιών για πολλά εμβόλια. Το CDC υιοθέτησε τις συστάσεις, αλλά ένας ομοσπονδιακός δικαστής τις μπλόκαρε τον Μάρτιο.

«Αυτές οι επιθέσεις δεν έχουν καμία σχέση με μια αντικειμενική αναζήτηση της αλήθειας», δήλωσε ο Aaron Siri στην Epoch Times μέσω email.

«Μάλλον, είναι στοχευμένες δολοφονίες άρθρων που δεν ταιριάζουν με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των υποστηρικτών των εμβολίων».

Αφαίρεση

Τον Απρίλιο, το περιοδικό Elsevier’s Toxicology Reports αφαίρεσε μια εργασία του Neil Miller, ανεξάρτητου ερευνητή του Ινστιτούτου Ιατρικής και Επιστημονικής Έρευνας με έδρα το Νέο Μεξικό, την οποία επικαλέστηκαν οι Kennedy και Hooker.

Η εργασία είχε εξετάσει περισσότερους από 2.000 θανάτους βρεφών που αναφέρθηκαν στο Σύστημα Αναφοράς Ανεπιθύμητων Συμβάντων Εμβολίων (VAERS) και διαπίστωσε ότι πολλοί από αυτούς συνέβησαν εντός επτά ημερών από τη λήψη του εμβολίου.

«Ενώ τα ευρήματα σε αυτήν την εργασία δεν αποτελούν απόδειξη συσχέτισης μεταξύ των εμβολίων βρεφών και των θανάτων βρεφών, υποδηλώνουν έντονα μια αιτιώδη σχέση», έγραψε ο Miller.

Η ειδοποίηση αφαίρεσης, το «removal notice» όπως αναφέρεται στο περιοδικό, υποστηρίζει ότι αναγνώστες εξέφρασαν ανησυχίες μετά τη δημοσίευση της εργασίας το 2021 «σχετικά με πιθανά ερευνητικά σφάλματα και μεθοδολογικά ελαττώματα στην εργασία».

Οι απαντήσεις του Miller σε ερωτήσεις του περιοδικού δεν ήταν ικανοποιητικές, συμπεριλαμβανομένης της δικαιολόγησης του συμπεράσματος για τη συσχέτιση μεταξύ εμβολιασμού και συνδρόμου αιφνίδιου θανάτου βρεφών, κατέληξε ο Lawrence Lash, αρχισυντάκτης του περιοδικού. Το περιοδικό αφαίρεσε την εργασία, πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι πλέον προσβάσιμη στον ιστότοπό του, «δεδομένων των πιθανών επιπτώσεων στην ιατρική πρακτική».

Ο Miller δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times ότι το περιοδικό του διαβίβασε παράπονα από ένα άτομο και ότι εκείνος απάντησε διεξοδικά. Αργότερα, το περιοδικό αφαίρεσε το άρθρο λόγω των υποτιθέμενων ελαττωμάτων.

«Παρά τα αιτήματά μου, δεν διευκρίνισαν ποτέ ποια ήταν τα μεθοδολογικά ελαττώματα στην εργασία», ανέφερε ο Miller. «Από περαιτέρω αλληλογραφία, συμπέρανα ότι πιθανότατα αναφέρονταν σε ανησυχίες σχετικά με προκατάληψη στην εργασία. Ωστόσο, είχα ήδη αναφερθεί σε αυτή την πιθανότητα στην εργασία μου, προσφέροντας μια εναλλακτική εξήγηση».

Ο Miller είχε αναγνωρίσει στην εργασία του ότι οι γιατροί και οι γονείς μπορεί να ήταν πιο πιθανό να αναφέρουν θανάτους στη βάση δεδομένων εάν συνέβαιναν κοντά στον εμβολιασμό. Λέει, ωστόσο, ότι το γεγονός ότι περισσότεροι θάνατοι συνέβησαν την επόμενη ημέρα του εμβολιασμού, σε σύγκριση με την ημέρα του εμβολιασμού, «μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη περιόδου επώασης – το διάστημα μεταξύ του εμβολιασμού και της πλήρους εκδήλωσης μιας αντίδρασης που θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε θάνατο» και αποτελεί ένα στοιχείο που υπονομεύει τους ισχυρισμούς περί προκατάληψης στην εργασία.

Ένας εκπρόσωπος του Elsevier’s Toxicology Reports δήλωσε στην Epoch Times μέσω email ότι δύο άτομα εξέφρασαν ανησυχίες στο περιοδικό το 2025, γεγονός που οδήγησε σε έρευνα: «Διεξήγαμε μια διεξοδική αξιολόγηση η οποία τελικά οδήγησε στην απόφαση να αφαιρέσουμε τη δημοσίευση, μετά από προσεκτική εξέταση και διαβούλευση με σχετικούς εμπειρογνώμονες», δήλωσε ο εκπρόσωπος.

«Εμμένουμε στην απόφαση ότι οι συστάσεις και τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται στην εργασία ενδέχεται να ενέχουν πιθανούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία και θα μπορούσαν ενδεχομένως να εφαρμοστούν στην κλινική πρακτική, με αποτέλεσμα τη βλάβη στους ασθενείς».

Ωστόσο, ο Dr. Pierre Kory, ιδρυτής της Leading Edge Clinic, δήλωσε ότι η εργασία δεν έπρεπε να είχε αφαιρεθεί: «Όλες οι αναλύσεις και τα συμπεράσματα έχουν περιορισμούς, αλλά ο Miller βασίστηκε σε πολυάριθμες πηγές δεδομένων πέρα ​​από την ανάλυση από το VAERS για να καταδείξει τη χρονική συσχέτιση μεταξύ εμβολιασμού και θανάτου», δήλωσε ο Kory στην Epoch Times μέσω email.

Η Magdalen Wind-Mozley, επιστήμονας που έχει συνεργαστεί με την Oxford Vaccine Group, η οποία λέει ότι «τα εμβόλια λειτουργούν» και η οποία υπέβαλε καταγγελίες για την εργασία του Miller, τόνισε την εξέλιξη: «Προς οποιονδήποτε υποστηρικτή των εμβολίων εκεί έξω που μερικές φορές απελπίζεται: μπορούμε να αφαιρέσουμε αυτές τις εργασίες, μπορούμε να τις αποσύρουμε – ίσως η παλίρροια να αλλάζει τώρα;», έγραψε η Wind-Mozley στο Facebook.

Ανακλήθηκε

Μια άλλη μελέτη που παρουσιάστηκε στο βιβλίο των Hooker και Kennedy και αναφέρθηκε από το CDC, εξέτασε τις πιθανότητες διάγνωσης αυτισμού μετά από εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β.

Οι συγγραφείς της μελέτης χρησιμοποίησαν δεδομένα από εθνικές έρευνες και αρχεία εμβολιασμού στις ΗΠΑ και εκτίμησαν ότι τα αγόρια που εμβολιάστηκαν νωρίς είχαν περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστούν με αυτισμό, σε σύγκριση με τα αγόρια που δεν εμβολιάστηκαν ποτέ ή που έλαβαν εμβόλιο όχι νωρίτερα από την ηλικία του ενός μηνός.

Το Journal of Toxicology and Environmental Health, το οποίο δημοσίευσε τη μελέτη το 2010, την ανακάλεσε τον Μάιο. Το περιοδικό ανέφερε σε μια ανακοίνωση ανάκλησης ότι αφού άκουσε ανησυχίες σχετικά με τη μελέτη, συνεργάστηκε με τους συγγραφείς και προσέλαβε έναν ανεξάρτητο κριτή για να εξετάσει το πρότζεκτ. Ο κριτής, του οποίου η ταυτότητα δεν κατονομάστηκε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «λόγω θεμελιωδών μεθοδολογικών ελαττωμάτων τα συμπεράσματα της μελέτης είναι αβάσιμα», ανέφερε το περιοδικό.

Ο Taylor & Francis, ο εκδότης του περιοδικού, αρνήθηκε να παράσχει πρόσθετες πληροφορίες στην Epoch Times.

Οι συγγραφείς της μελέτης Carolyn Gallagher και Melody Goodman ανέφεραν στην εργασία ότι δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν την αιτιότητα και ότι η μελέτη υπόκειται σε μεροληψία από ανεξέλεγκτους παράγοντες: «Τα ευρήματά μας δεν υποδηλώνουν ότι οι κίνδυνοι του αυτισμού υπερτερούν των οφελών του εμβολιασμού. Ωστόσο, δικαιολογείται η διεξαγωγή μιας μελλοντικής έρευνας για τον προγραμματισμό εμβολιασμού κατά της ηπατίτιδας Β», έγραψαν.

Η Goodman, νυν κοσμήτορας της Σχολής Παγκόσμιας Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, δήλωσε στην Epoch Times σε ένα email ότι οι ερευνητές υποστηρίζουν τη μεθοδολογία της μελέτης.

«Όταν κάναμε αυτήν την έρευνα πριν από περισσότερα από 15 χρόνια, είδαμε τους περιορισμούς της μελέτης – το μικρό μέγεθος του δείγματος, τα ελλιπή δεδομένα και την πιθανή μεροληψία από μη μετρημένους ή ανεξέλεγκτους παράγοντες – και το αναφέραμε στην εργασία», είπε. «Αυτή η έρευνα, η οποία ξεκίνησε ως φοιτητικό πρότζεκτ, χρησιμοποίησε δημόσια διαθέσιμα δεδομένα που συλλέχθηκαν από το CDC και στατιστικές αναλύσεις που είναι τυπικές στην έρευνα για τη δημόσια υγεία. Η εργασία δεν προοριζόταν ποτέ να σταθεί μόνη της ως η τελευταία λέξη σε αυτό το ζήτημα, γι’ αυτό ακριβώς ζητήσαμε μεγαλύτερες, ισχυρότερες μελέτες για την αξιολόγηση αυτού του θέματος – και τις οποίες έχουν κάνει στη συνέχεια και άλλοι ερευνητές».

Ο Dr. John Su, αξιωματούχος του CDC, δήλωσε στους συμβούλους εμβολιασμού του CDC το 2025 ότι οι διαθέσιμες μελέτες δεν εντόπισαν αυξημένους κινδύνους για τα παιδιά που έλαβαν εμβόλιο ηπατίτιδας Β νωρίς στη ζωή τους.

Ο Mark Blaxill, σύμβουλος του CDC, ενημέρωσε τους συμβούλους για τα ευρήματα από την εργασία της Goodman, καθώς και για άλλες μελέτες που εντόπισαν προβλήματα μετά τον εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β.

Οι σύμβουλοι ψήφισαν να συστήσουν τον εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β μόνο για νεογέννητα των οποίων οι μητέρες βρέθηκαν θετικές για ηπατίτιδα Β ή που είχαν άγνωστη κατάσταση εμβολιασμού.

Άλλα παιδιά θα πρέπει να λάβουν εμβόλιο ηπατίτιδας Β όχι νωρίτερα από την ηλικία των 2 μηνών, ανέφεραν οι σύμβουλοι. Το CDC υιοθέτησε τη συμβουλή, αλλά αυτή ήταν μία από τις πολλαπλές ενημερώσεις που ανέστειλε ένας δικαστής τον Μάρτιο. Εκκρεμεί έφεση.

Υπό έρευνα

Τουλάχιστον δύο άλλες εργασίες διερευνώνται.

Το Sage Open Medicine στις 18 Μαΐου πρόσθεσε μια έκφραση ανησυχίας σε ένα άρθρο που συνυπέγραψαν οι Hooker και Miller, το οποίο κατέληξε στο συμπέρασμα, βάσει δεδομένων από τρεις ιατρικές πρακτικές, ότι τα παιδιά που εμβολιάστηκαν πριν γίνουν 1 έτους είχαν υψηλότερο κίνδυνο αναπτυξιακών καθυστερήσεων, άσθματος και λοιμώξεων ωτίτιδας.

Το Sage δήλωσε ότι το άρθρο βρίσκεται υπό έρευνα και ότι η έκφραση ανησυχίας θα παραμείνει μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος και να ληφθεί τελική απόφαση για το εάν θα διατηρηθεί στο περιοδικό η δημοσίευση.

Ο Miller και ο Hooker λένε ότι η έρευνα ξεκίνησε από ένα άτομο που ισχυρίστηκε λανθασμένα ότι τα δεδομένα του άρθρου προέρχονται από μία μη αποκαλυφθείσα πηγή. Ο Hooker ανέφερε ότι η αρχική διαδικασία αξιολόγησης από ομοτίμους διήρκεσε 11 μήνες και περιελάμβανε πολλαπλούς γύρους αναθεωρήσεων. Είπε ότι από τη δημοσίευση της μελέτης, έχουν εκφραστεί ανησυχίες, αλλά οι συγγραφείς τις έχουν αντιμετωπίσει και το περιοδικό δεν είχε προβεί σε καμία ενέργεια μέχρι τώρα.

Το Sage σταμάτησε να συνεργάζεται με τον Hooker αναφορικά με τους ισχυρισμούς, τους οποίους χαρακτήρισε ως φήμες στο διαδίκτυο.

Το Sage δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό από τους Epoch Times μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης.

Το Autoimmunity, εν τω μεταξύ, δήλωσε ότι διερευνά ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2025 και το οποίο διαπίστωσε ότι η ποσότητα του DNA προαγωγέα-ενισχυτή στο εμβόλιο COVID-19 της Pfizer ήταν πάνω από το κανονιστικό όριο. Οι συγγραφείς δήλωσαν ότι τα άτομα που έλαβαν πολλαπλές δόσεις αντιμετώπισαν «σημαντικούς και μη ποσοτικοποιημένους κινδύνους για την ανθρώπινη υγεία». Ο αντίστοιχος συγγραφέας της μελέτης, παθοβιολόγος του Πανεπιστημίου του Guelph, David Speicher, δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό.

Ένας εκπρόσωπος της Taylor & Francis, η οποία εκδίδει το Autoimmunity, δήλωσε στην Epoch Times σε ένα email ότι η έρευνα «περιλαμβάνει πρόσθετη ανεξάρτητη αξιολόγηση εμπειρογνωμόνων και αναθεώρηση των σχετικών συντακτικών διαδικασιών» και ότι «δεδομένου ότι η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν μπορούμε να σχολιάσουμε περαιτέρω το άρθρο σε αυτό το στάδιο».

kourdistoportocali.com

Θρασύς ο Μητσοτάκης λίγο πριν εκδιωχθεί από την εξουσία

«Είμαι ο μόνος πρωθυπουργός που έχει θέσει στην Τουρκία το casus belli», δήλωσε ο Μητσοτάκης, προσθέτοντας ότι «μπορούμε να διασειστούμε και φουρτούνες», προσπαθώντας να απαντήσει στις κατηγορίες του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή για την επικίνδυνα υποτελή στην Τουρκία εξωτερική πολιτική.

του Δημήτρη Χρήστου

Ήταν μικρός ο Μητσοτάκης, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δηλώσει “Βυθίσατε το χώρα” τον Μάιο του 1980, αναφερόμενος στην έξοδο του τουρκικού ερευνητικού σκάφους. Και η πρώτη απάντηση προήλθε από την εφημερίδα ΕΣΤΙΑ, που στο πρωτοσέλιδο της Πέμπτης, ανέφερε ότι: «Ήρεμα νερά με 2.639 παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο από την Τουρκία, εντός της ζώνης των 6 μιλίων από το 2024 έως τον Απρίλιο του 2026». Επιπλέον, από την 29η Ιανουαρίου, η Άγκυρα έχει ανακοινώσει NAFTEX αορίστου χρόνου (!) στο Αιγαίο.

Είναι γνωστό ότι το κέντρο βάρους της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας είναι η θάλασσα. Οι τουρκικές αρχές παρενόχλησαν 27 ερευνητικά σκάφη, που εκινούντο στην περιοχή της εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Και τελικά κατάφεραν να ματαιώσουν την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου και τις έρευνες για υδρογονάνθρακες, σε σημείο που υποχρέωσε την αμερικανική ExxonMobil να σταματήσει κάθε έρευνα και να αποχωρήσει επίσημα από τη θαλάσσια περιοχή “Δυτικά της Κρήτης”, επιστρέφοντας τα δικαιώματα έρευνας στο ελληνικό Δημόσιο.

Έτσι διατηρούνται τα ήρεμα νερά; Τι είδους casus belli είναι αυτό; Είναι όμως σαφές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να εξασφαλίσει την ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας της, υποχωρεί σε όλα.

Ακρίβεια φτώχεια και μίζες

Αλλά αν αυτά είναι θέματα της εξωτερικής πολιτικής, ποια είναι η σταθερότητα που επικαλείται ο πρωθυπουργός για να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τους Έλληνες πολίτες. Σταθερότητα στην ακατάσχετη ακρίβεια με την ελεύθερη δράση των καρτέλ; Σταθερότητα στην εκρηκτική άνοδο του πληθωρισμού; Σταθερότητα στα σκάνδαλα με καταλήστευση δημοσίων πόρων και αμέτρητες μίζες; Σταθερότητα στην θεαματική αύξηση της περιουσίας των βουλευτών της ΝΔ που από το 2019 έως το 2025 δήλωσαν ότι κατέχουν 2594 ακίνητα αύξηση 138% και μέσο όρο αριθμού κατοχής ακινήτων ανά βουλευτή 17,4;

Είναι τόσο θρασύς που από το βήμα του συνεδρίου της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, δήλωσε ότι: «λυπάται και θυμώνει που η ακρίβεια ροκανίζει τα εισοδήματα». Στο μεταξύ, οι οφειλές νοικοκυριών και επιχειρήσεων προς το Δημόσιο ξεπερνούν τα 230 δισ. ευρώ και αφορούν απλήρωτους φόρους στην εφορία (μεγάλο μέρος των οποίων θεωρείται ανεπίδεκτο είσπραξης) και ασφαλιστικές εισφορές. Τα Τραπεζικά μη εξυπηρετούμενα δάνεια επιχειρήσεων και νοικοκυριών προσεγγίζουν τα 116 δισ. ευρώ, ενώ επιπλέον 90 δισ. ευρώ είναι ήδη “κόκκινα” και τη διαχείρισή τους έχουν αναλάβει εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων (servicers). Γι’ αυτό είναι τόσο εξοργισμένοι οι Έλληνες πολίτες. Που θα εξοργιστούν περισσότερο για τα ψέματα που αραδιάζει.

Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ στις Πολεοδομίες

Σταθερότητα στην αποκάλυψη σκανδάλων, που μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ πήραν σειρά οι πολεοδομίες με πρωταγωνιστές πολιτικά στελέχη της κυβέρνησης; Μάλιστα το “πελατολόγιο” του κυκλώματος εμπεριείχε ηχηρά ονόματα, μεταξύ των οποίων και τον δικηγόρο Ευάγγελο Ντογιάκο, γιο του πρώην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρου Ντογιάκου. Συγκεκριμένα, προκειμένου να “καθαρίσει” με συνοπτικές διαδικασίες η αυθαίρετη κατασκευή του πεθερού του, ο Ευάγγελος Ντογιάκος εμφανίζεται να έρχεται σρ επαφή με τον φερόμενο ως «αρχηγό» του κυκλώματος καθοδηγόντας συναντήσεις σε καφετερίες, κρυφές συνεννοήσεις έξω από τουαλέτες δημόσιων υπηρεσιών και την εν ψυχρώ πλαστογράφηση επίσημων φακέλων!

Να θυμίσουμε ότι η προϊσταμένη της Υπηρεσίας Δόμησης (ΥΔΟΜ) Μήλου, Έλλη Χωριανοπούλου, που ενέκρινε άδεια για κατασκευή μεγάλου ξενοδοχείου με επτά πισίνες (!) στον φυσικού κάλους προστατευόμενο χώρο του Σαρακήνικου στη Μήλο, μετά τις αντιδράσεις των κατοίκων και την ματαίωση του έργου, τοποθετήθηκε στη θέση της Αντιπεριφερειάρχη Κυκλάδων, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς το πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας για το επίμαχο έργο, διαβιβάστηκε στον εισαγγελέα.

Είναι σταθερότητα το μπάζωμα των σκανδάλων Novartis, Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι σταθερότητα η υποδούλωση της Δικαιοσύνης, που έφτασε ως το σημείο ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αυτός που είχε υπογράψει για 11 παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, με το έτσι θέλω να βάζει την υπόθεση στο αρχείο, δηλώνοντας πως δεν υπήρχαν υποκλοπές από ΕΥΠ ή άλλο κρατικό φορέα;

Μητσοτάκης: Στις διαταγές της Γερμανίας

Ποια οικονομική σταθερότητα και συμφέροντα υπηρετεί η συμφωνία ελευθέρου εμπορίου που υπέγραψε η κυβέρνηση Μητσοτάκη “κατά διαταγή της Γερμανίας” με τις τέσσερις χώρες της Λατινικής Αμερικής (όπου θα εξάγει τα βιομηχανικά της προϊόντα), όταν η ελληνική αγορά θα πλημμυρίζει με φτηνά αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας, καθώς από τις πρώτες κιόλας συναλλαγές, το 80% των πουλερικών που εισήχθησαν στην χώρα μας από τη Βραζιλία, είχαν σαλμονέλα;

Στα παλιά του τα παπούτσια του πρωθυπουργού για το μέλλον του πρωτογενούς τομέα στην χώρα μας. Δεν αγωνίζεται όμως για Τρίτη θητεία. Απλά προετοιμάζεται για την έξοδο, διαπραγματευόμενος την ασυλία του για την εγκληματική πολιτική του.

Πηγή: slpress.gr

"Δημοσκοπήσεις επιβολής αποτελέσματος και η χαριστική βολή στον Μητσοτάκη" Νίκος Στραβελάκης

Τελικά οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα προσπαθούν να προβλέψουν το εκλογικό αποτέλεσμα ή να το διαμορφώσουν; «Ξεκάθαρα ισχύει το δεύτερο», υποστηρίζει ο κ. Νίκος Στραβελάκης, διδάσκων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΕΚΠΑ. «Στην Ελλάδα κατορθώσαμε να έχουμε προεκλογική περίοδο, χωρίς να έχουν προκηρυχθεί εκλογές…Οι δημοσκοπήσεις προσπαθούν με τεχνάσματα, να αναστήσουν το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας της ΝΔ, κάτι που δεν υπάρχει, αφού το ποσοστό της κυμαίνεται από 20 έως 22%…Η χαριστική βολή για τον κ. Μητσοτάκη θα είναι το κόμμα Σαμαρά», λέει ο κ. Στραβελάκης. Επισημαίνει το παράδοξο του «συνωστισμού» όλων των κομμάτων προς το κέντρο, σε μια κοινωνία που είναι πολύ θυμωμένη…Το βέβαιο είναι ,όπως λέει ότι πάμε σε κυβερνήσεις συνεργασίας και σε ένα πολιτικό σκηνικό που δεν θα περιλαμβάνει τον κ. Μητσοτάκη. Όπως λέει ο κ. Στραβελάκης «αυτό είναι κατ’  αρχήν θετικό ,αλλά δεν αποτελεί από μόνο του λύση για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος». Ο κ. Στραβελάκης αποδομεί πλήρως το επιχείρημα-απειλή του κ. Μητσοτάκη περί ακυβερνησίας σε περίπτωση που δεν του δοθεί αυτοδυναμία, εξηγώντας ότι η κυβερνησιμότητα του, κοστίζει πάρα πολύ ακριβά στους πολίτες. Τόσο που ενδέχεται να είναι προτιμότερη η δήθεν ακυβερνησία που λέει ο κ. Μητσοτάκης ότι θα προκύψει.

Έξι αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν

του Άρη Χατζηστεφάνου

Αναμένοντας τις λεπτομέρειες του μνημονίου ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μπορούμε να προχωρήσουμε σε ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:
1) Η λήξη των εχθροπραξιών όχι μόνο δεν φέρνει τους αντιμαχόμενους στο Status quo ante – το οποίο από μόνο του θα συνιστούσε πρωτοφανή αποτυχία της αμερικανικής υπερδύναμης – αλλά ενισχύει το κύρος του Ιράν στην περιοχή. Ο Τραμπ αναγκάζεται να «πληρώσει» για να κρατήσει ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ – τα οποία ο ίδιος έκλεισε. Ακόμη και αν δεν υπάρξουν τέλη για τη διέλευση, η Ουάσινγκτον θα αναγκαστεί να άρει βασικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, ενώ αρκετοί μιλούν και για άμεση μεταφορά κεφαλαίων προς την Τεχεράνη, μέσω συμμαχικών χωρών.
2) Τα πολύ επιτυχημένα πλήγματα του Ιράν εναντίον αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Περσικού Κόλπου και η αποτυχία του Πενταγώνου να αναχαιτίσει αυτές τις πυραυλικές επιθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η φιλοξενία ξένων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όχι μόνο δεν προσφέρει ασφάλεια, αλλά μετατρέπει τις χώρες σε πιθανούς στόχους. Οι εικόνες των εγκαταλελειμμένων βάσεων και των αμερικανικών στρατιωτών που κρυβόταν σε πολυτελή ξενοδοχεία (μετατρέποντας τα σε ανθρώπινες ασπίδες), είναι σε συμβολικό επίπεδο ανάλογη με την απομάκρυνση των Αμερικανών διπλωματών από την πρεσβεία της Σαϊγκόν μετά την ήττα στο Βιετνάμ.

3) Αποτέλεσμα του προηγούμενου είναι ότι πλήττεται ανεπανόρθωτα η αρχιτεκτονική του πετροδολαρίου – η υπόσχεση των ΗΠΑ ότι θα προστατεύουν τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες και σε αντάλλαγμα αυτές θα ελέγχουν τις τιμές του πετρελαίου, θα αγοράζουν αμερικανικά όπλα και θα διατηρούν το δολάριο σαν μοναδικό μέσο συναλλαγών στην αγορά ενέργειας.
Ομολογουμένως η παρουσία του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος δεν απειλείται άμεσα – η τιμή του εκτινασσόταν μαζί με κάθε κλιμάκωση των εχθροπραξιών, αποδεικνύοντας ότι ακόμη θεωρείται ασφαλές καταφύγιο σε περιόδους κρίσης. Η σύγκρουση όμως, έφερε στο προσκήνιο το πετρογουάν και συνέβαλε στην ανάπτυξη ενός παράλληλου συστήματος συναλλαγών πέρα και έξω από το σύστημα του δολαρίου.

4) Όσο σύντομα και εάν επανέλθει η ροή πετρελαίου από τα Στενά του Σουέζ, η διακοπή θα έχει ωθήσει την παγκόσμια αγορά ενέργειας πιο μακριά από τα ορυκτά καύσιμα και πιο κοντά σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπου κυριαρχεί η κινεζική και όχι η αμερικανική βιομηχανία. Μόνο το Μάρτιο του 2026 οι κινεζικές εξαγωγές συστημάτων ηλικιακής ενέργειας διπλασιάστηκαν, ενώ σύμφωνα με τους Financial Times, διεθνείς επενδυτές πραγματοποιήσαν σημαντική στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Πρόκειται για τη δεύτερη ήττα της Pax Americana στην οποία αναφερόταν ο νομπελίστας ΠολΚρουγκμαν.

5) Ο πόλεμος έδειξε ότι παρά τον πολεμικό προϋπολογισμό του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να ανανεώνουν σε ικανοποιητικό βαθμό τα αντιβαλλιστικά συστήματα που χρησιμοποιούν οι ίδιες και τα οποία προσφέρουν στους συμμάχους τους. Η ανάγκη μεταφοράς συστημάτων αεράμυνας από την ανατολική Ασία πίσω στη Μέση Ανατολή και η ανάγκη να «δανειστούν» πυραύλους ακόμη και από την Ελλάδα για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας, δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία βρέθηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τα απαρχαιωμένα, αλλά πολυάριθμα πυραυλικά συστήματα του Ιράν και κυρίως τα χαμηλού κόστους drones, η αναχαίτιση των οποίων απαιτούσε τη χρήση συστημάτων εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Πόλεμος εναντίον του Ιράν αντί για επίδειξη της αμερικανικής υπεροπλίας, έστειλε το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ ξέρουν πολύ καλά να βομβαρδίζουν σχολεία και πλοία που συμμετέχουν σε ασκήσεις, αλλά δεν είναι αήττητες σε μια μεγάλη μάχη.

6) Ο πόλεμος δοκίμασε στα όρια της αντοχής της τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Αν η γενοκτονία στη Γάζα κινητοποίησε τα πιο προοδευτικά ανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας, ο πόλεμος στο Ιράν δημιούργησε ένα νέο ρήγμα στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και της MAGA Αμερικής σχετικά με τα οφέλη και τις ζημιές που προκαλεί η συμμαχία με το Ισραήλ. Το σιωνιστικό όραμα του Μεγάλου Ισραήλ κρίνεται πλέον ως επικίνδυνο από την πλειονότητα των Αμερικανών ψηφοφόρων, αλλά και από μέλη του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου.
Όπως εξηγούσε από τις πρώτες εβδομάδες της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης ο Ρίτσαρντ Σίρεφ, πρώην αναπληρωτής ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ, «το Ιράν θα κέρδιζε αν δεν έχανε και οι ΗΠΑ θα έχαναν αν δεν κέρδιζαν». Η κατάληξη του πολέμου αποδείχθηκε πολύ χειρότερη για τους επιτιθέμενους. Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ μαζί με το Ισραήλ – που έχουν το ένα τρίτο των παγκόσμιων δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς – δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν μια χώρα που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε καθεστώς εξοντωτικών κυρώσεων δεν είναι απλώς «μη νίκη», είναι καθαρή ήττα.
Οι ΗΠΑ δεν βγήκαν ηττημένες στις διαπραγματεύσεις. Ηττήθηκαν τη στιγμή που αναγκάστηκαν να διαπραγματευτούν.

Πηγή: INFO-WAR

Ο αποκλεισμός της Καρυστιανού και ο καθεστωτισμός που κρατά καθηλωμένο το ΠΑΣΟΚ

του Παντελή Σαββίδη

Η ακύρωση της εκδήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο διαχείρισης μιας αίθουσας. Είναι πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα γεγονός αποκαλυπτικό. Διότι φωτίζει, με τρόπο σχεδόν ωμό, τη βαθύτερη μετάλλαξη ενός μέρους του πολιτικού συστήματος: από φορέα κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό αυτοπροστασίας.
Ο ΔΣΑ υποστηρίζει ότι η αίθουσα είχε παραχωρηθεί για μια επιστημονική εκδήλωση με θέμα τη Δικαιοσύνη και το Κράτος Δικαίου και ότι η παραχώρηση ανακλήθηκε όταν η εκδήλωση εμφανίστηκε ως πολιτική εκδήλωση κόμματος. Αν αυτός είναι ο κανόνας, τότε οφείλει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι κατά περίσταση. Όχι όταν ο πολιτικός φορέας είναι ανεπιθύμητος στο κατεστημένο. Όχι όταν το πρόσωπο που μιλά δεν ανήκει στις γνώριμες διαδρομές της εξουσίας.
Διότι το αρχείο των δημόσιων εκδηλώσεων δείχνει ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος χώρος όπου απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος. Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις με πολιτικά πρόσωπα, κομματικούς εκπροσώπους, πρώην υπουργούς, βουλευτές και αρχηγούς ή στελέχη κομμάτων. Έχουν συζητηθεί οι θέσεις πολιτικών κομμάτων για τη Δικηγορία και τη Δικαιοσύνη. Έχουν γίνει εκδηλώσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση, για φορολογικά ζητήματα, για εθνικά θέματα, για το κράτος δικαίου. Και σωστά έγιναν. Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θεσμικό, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο ΔΣΑ μπορεί να φιλοξενεί πολιτικές συζητήσεις. Το έχει κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί στην περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποιήθηκε ξαφνικά μια αυστηρότητα που δεν φάνηκε με την ίδια ένταση σε άλλες περιπτώσεις.
Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι όταν ένας θεσμός εφαρμόζει τον κανόνα όχι ως αρχή αλλά ως εργαλείο αποκλεισμού, τότε ο κανόνας παύει να είναι θεσμικός και γίνεται καθεστωτικός. Και καθεστωτισμός δεν είναι μόνο η αυθαιρεσία της κυβέρνησης. Είναι και η νοοτροπία των ενδιάμεσων μηχανισμών εξουσίας που αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, ποιος θα ακουστεί και ποιος θα μείνει έξω από τον δημόσιο χώρο.
Από τη Νέα Δημοκρατία μια τέτοια συμπεριφορά δεν εκπλήσσει. Είναι κόμμα εξουσίας με βαθιά οργανική σχέση με το κράτος, με τους μηχανισμούς και με τις θεσμικές ισορροπίες που το ευνοούν. Εκείνο που προκαλεί πολιτική απογοήτευση είναι η καταγγελλόμενη συμμετοχή ή σύμπλευση στελεχών που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ. Διότι το ΠΑΣΟΚ δεν γεννήθηκε ως κόμμα διαχείρισης του φόβου. Γεννήθηκε ως δύναμη ρήξης με το μετεμφυλιακό κατεστημένο, ως φορέας κοινωνικής ανόδου, ως πολιτική στέγη στρωμάτων που ζητούσαν θέση στην Ιστορία.
Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ήταν απλώς ένα κόμμα. Ήταν κοινωνικό ρεύμα. Εξέφρασε ανθρώπους που μέχρι τότε ένιωθαν αποκλεισμένοι από τους μηχανισμούς ισχύος. Έβαλε στο προσκήνιο στρώματα που το προηγούμενο σύστημα κρατούσε στην περιφέρεια. Έδωσε γλώσσα, αυτοπεποίθηση και πολιτική ορατότητα σε κοινωνικές δυνάμεις που ζητούσαν αναγνώριση.
Αυτό το ΠΑΣΟΚ, όμως, μέσα στη μακρά μεταπολιτευτική του διαδρομή, αστικοποιήθηκε με την ταξική έννοια του όρου. Έγινε κόμμα συστήματος. Τα ριζοσπαστικά του αντανακλαστικά αντικαταστάθηκαν από τεχνικές διαχείρισης. Η κοινωνική του ένταση μετατράπηκε σε θεσμική αυτοπροστασία. Η κάποτε αντισυστημική του ενέργεια ενσωματώθηκε σε έναν μηχανισμό που πλέον φοβάται ό,τι γεννιέται έξω από αυτόν.
Η περίπτωση Καρυστιανού είναι ακριβώς αυτό που δεν αντέχει το σημερινό σύστημα. Μια γυναίκα που δεν προέκυψε από κομματικό σωλήνα, δεν αναδείχθηκε από μηχανισμό, δεν οφείλει την παρουσία της σε εσωκομματικές ισορροπίες. Προέκυψε από μια εθνική τραγωδία, από την οδύνη, από την απαίτηση για Δικαιοσύνη. Και, κυρίως, εξέφρασε κάτι που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να ακούσει: ότι η κρίση Δικαιοσύνης, η ατιμωρησία, η συγκάλυψη, η περιφρόνηση των πολιτών είναι παθολογίες ενός συστήματος που έχει μάθει να αυτοσυντηρείται.
Γι’ αυτό η αντίδραση απέναντί της είναι δυσανάλογη. Δεν φοβούνται απλώς μια εκδήλωση. Φοβούνται το σύμβολο. Φοβούνται ότι γύρω από το αίτημα της Δικαιοσύνης μπορεί να συγκροτηθεί μια νέα κοινωνική εκπροσώπηση. Φοβούνται ότι στρώματα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά περιθωριοποιημένα θα βρουν φωνή έξω από τα υπάρχοντα κανάλια. Φοβούνται ότι η οργή για τις παθογένειες του συστήματος μπορεί να αποκτήσει πολιτική μορφή.
Και εδώ βρίσκεται η ιστορική ειρωνεία για το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 1974 —να μετατρέψει την κοινωνική περιφέρεια σε πολιτικό υποκείμενο— σήμερα το φοβάται όταν επιχειρεί να το κάνει κάποιος άλλος. Αντί να αναγνωρίσει το φαινόμενο, το αντιμετωπίζει ως απειλή. Αντί να ακούσει τα κοινωνικά ρεύματα που αναδύονται, τα βλέπει ως ανταγωνιστές. Αντί να διορθώσει τις παρενέργειες του συστήματος, μοιάζει να τις υπερασπίζεται.
Αυτός ο καθεστωτισμός είναι που κρατά το ΠΑΣΟΚ καθηλωμένο. Δεν είναι μόνο θέμα αρχηγού. Δεν είναι μόνο θέμα επικοινωνίας. Δεν είναι μόνο θέμα τακτικής. Είναι θέμα πολιτικής αύρας. Όποιος κι αν βρισκόταν στην ηγεσία του, όταν το κόμμα αποπνέει φόβο απέναντι σε κάθε αυθεντική κοινωνική κινητοποίηση, δεν μπορεί να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα. Μπορεί να γίνει εφεδρεία. Μπορεί να γίνει συμπλήρωμα. Μπορεί να γίνει διαπραγματευτής καρέκλας. Δεν μπορεί, όμως, να γίνει φορέας αλλαγής.
Η καταγγελλόμενη σύμπραξη στελεχών ή παραγόντων που πρόσκεινται σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο ζήτημα της ακύρωσης δείχνει και κάτι ακόμα: ότι πίσω από τις φραστικές αντιπαραθέσεις υπάρχει μια βαθύτερη συγγένεια καθεστωτικής νοοτροπίας. Όταν απειλείται ο κλειστός κύκλος της εξουσίας, οι παλιές διαχωριστικές γραμμές ξεθωριάζουν. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μπορούν να συγκρούονται ρητορικά, αλλά να συναντώνται πρακτικά όταν το διακύβευμα είναι η προστασία του υπάρχοντος πολιτικού οικοσυστήματος.
Αν ο ΔΣΑ θέλει να αποκλείει κομματικές εκδηλώσεις, ας τις αποκλείει όλες. Με σαφή, δημόσιο, γραπτό και ομοιόμορφο κανόνα. Αν όμως επιτρέπει πολιτικές συζητήσεις, παρουσιάσεις κομματικών θέσεων, παρεμβάσεις βουλευτών και εκδηλώσεις πολιτικών φορέων, τότε δεν μπορεί να κλείνει την πόρτα μόνο όταν εμφανίζεται η Καρυστιανού. Αυτό δεν είναι θεσμική ουδετερότητα. Είναι επικίνδυνη απόκλιση από τη δημοκρατική ισονομία.
Και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έχει ιδιαίτερη ευθύνη. Δεν είναι μια οποιαδήποτε αίθουσα. Είναι θεσμός που συνδέεται με το δικηγορικό σώμα, με την υπεράσπιση δικαιωμάτων, με τη δημόσια συζήτηση για τη Δικαιοσύνη. Σε μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται, όπου η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο κέντρο της κοινωνικής αμφισβήτησης, ο ΔΣΑ δεν μπορεί να λειτουργεί ως θυρωρός του κατεστημένου. Οφείλει να λειτουργεί ως χώρος ελεύθερου θεσμικού διαλόγου.
Η υπόθεση Καρυστιανού δεν είναι απλώς υπόθεση μιας εκδήλωσης που ακυρώθηκε. Είναι καθρέφτης. Δείχνει ποιοι φοβούνται τον δημόσιο λόγο όταν δεν τον ελέγχουν. Δείχνει ποιοι επικαλούνται τους θεσμούς για να περιορίσουν τη δημοκρατική έκφραση. Δείχνει ποιοι, ενώ μιλούν για ανανέωση, αντιδρούν με αντανακλαστικά παλαιού καθεστώτος.
Και κυρίως δείχνει κάτι που αφορά το ΠΑΣΟΚ: ότι δεν μπορείς να διεκδικείς την κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου και ταυτόχρονα να στέκεσαι απέναντι σε ένα νέο κοινωνικό αίτημα Δικαιοσύνης. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη δημοκρατική παράδοση και να συναινείς στον αποκλεισμό μιας φωνής επειδή ενοχλεί. Δεν μπορείς να λες ότι θέλεις να εκφράσεις την κοινωνία και να φοβάσαι τη στιγμή που η κοινωνία βρίσκει μόνη της φωνή.
Αν οι πολιτικές εκδηλώσεις αποκλείονται, να αποκλείονται για όλους. Αν επιτρέπονται, να επιτρέπονται και στην Καρυστιανού. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι κανόνας. Είναι επιλεκτική φίμωση. Και η επιλεκτική φίμωση, όταν γίνεται στο όνομα της θεσμικότητας, είναι η πιο επικίνδυνη μορφή καθεστωτισμού.

Pantelis Savvidis | Facebook

μέσω www.dromosanoixtos.gr

H επιβολή της υγιεινής ζωής είναι ήδη μία μόνιμη ασθένεια

Η ζωή - όχι ως ιερό δώρο της φύσης ή του Θεού, αλλά ως ολοένα και πιο λεπτομερή σύνολα δεδομένων και οι μέσοι όροι τους. Έχει αναφερθεί ότι το «προσδόκιμο υγιούς ζωής» στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει μειωθεί κατά την τελευταία δεκαετία. Έχει περιγραφεί η διαφορά μεταξύ του «προσδόκιμου υγιούς ζωής» των ανθρώπων σε διαφορετικές περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου. Έχει υποστηριχθεί ότι υπάρχει ένα χάσμα 20 ετών μεταξύ του «προσδόκιμου υγιούς ζωής» των ανθρώπων στο Richmond και του «προσδόκιμου υγιούς ζωής» των ανθρώπων στο Blackpool.

της Sinead Murphy/brownstone.org

Η έννοια του «προσδόκιμου υγιούς ζωής» έχει διαδοθεί σαν να την χρησιμοποιούσαμε από πάντα.

Ο πρόδρομός της, ο «υγιεινός τρόπος ζωής», είναι ήδη πανταχού παρών. Ο διάδοχός της, σίγουρα θα είναι η «υγιεινή διάρκεια ζωής».

Αλλά η έννοια της «υγιεινής ζωής – οτιδήποτε» θα έπρεπε να είναι άχρηστη. Δεν θα έπρεπε να λέει τίποτα. Όπως «ανύπαντρος εργένης».

Ή «δωρεάν δώρο». Ή «βιολογικά τρόφιμα».

Τι είναι η υγεία εκτός από τη ζωή; Η αδιάκοπη εξέλιξη της ζωής. Η εμβάπτιση στα έργα της ζωής. Η εμπλοκή με τη ζωή. Η αδιαφορία για οτιδήποτε εκτός από τη ζωή.

Δεν υπάρχει «υγιεινή ζωή». Υπάρχει μόνο ζωή.

Λέμε ότι αρρωσταίνουμε. Αλλά αν η ασθένεια είναι μια πτώση, είναι μόνο επειδή η υγεία είναι η συνέχιση της ζωής, ενσωματωμένη στις σκόπιμες δαπάνες ενέργειας και προσοχής μας, που θεωρούνται δεδομένες.

Μόνο η ασθένεια είναι εμφανής. Μόνο η ασθένεια είναι κάτι.

Τώρα που η υγεία είναι κάτι – το μεγαλύτερο από όλα – είναι σαν ασθένεια.

Υποβάλλουμε δείγματα στο «NHS μας» ή κατεβάζουμε λίστες με «κετογονικά» τρόφιμα ή ανταλλάσσουμε τσιγάρα με «ατμιστικά» ή εγγραφόμαστε σε ένα πρόγραμμα προπόνησης μαραθωνίου – οι λεπτομέρειες δεν έχουν καθόλου σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η αδιαφορία για την υγεία που είναι απαραίτητη για την υγεία έχει εξαφανιστεί.

Δεν υπάρχει πλέον πραγματική διαφορά μεταξύ υγείας και ασθένειας. Υπάρχει μόνο το θέαμα της διαφοράς μεταξύ τους και το επίχρισμα του συναισθήματος με το οποίο εκδηλώνεται.

Οι «υγιείς» ορδές στο Park Run είναι σχεδόν αδιάκριτες από τη στοίβα «άρρωστων» σε κοντινές ογκολογικές μονάδες: παραμορφωμένα σώματα δεμένα σε συσκευές μέτρησης του ενός ή του άλλου είδους, άρρωστα από το ένα ή το άλλο τιμωρητικό καθεστώς, σύμφωνα με τη μία ή την άλλη κλωστή εμπειρογνωμοσύνης. Όσοι «μάχονται με ασθένειες» συναγωνίζονται εκείνους που είναι «πλήρως υγιείς», ευαισθητοποιώντας το κοινό ή συγκεντρώνοντας χρήματα. Ακόμα και τα φάρμακα είναι κοινά. Το Park Run χρηματοδοτείται από ένα gel ανακούφισης πόνου.

Η υγεία και η ασθένεια περιλαμβάνουν τώρα τις ίδιες αλληλεπιδράσεις, τις ίδιες απώλειες, τις ίδιες νίκες, τις ίδιες παρακολουθήσεις από τις ίδιες συσκευές και τους ίδιους θεσμούς.

Μέσα από αυτές τις ίδιες ρουτίνες διαθλώνται οι μηχανισμοί ελέγχου μας: οι μερίδες και οι ανταμοιβές, οι συλλογές δεδομένων, οι ευκαιρίες για τους καταναλωτές, οι αναβαθμονομήσεις της διατροφής, της άσκησης, του ύπνου. Διαρκώς ανανεούμενες λύσεις σε προβλήματα που παράγονται από διαλέξεις και φάρμακα.

Η υγεία και η ασθένεια δεν είναι πλέον εναλλακτικές λύσεις. Δεν είναι καν τα δύο άκρα ενός φάσματος. Είναι μόνο γεύσεις της ίδιας υποταγής: στην απεριόριστη επιτήρηση, στην απάνθρωπη μηχανική, στις εταιρικές έννοιες και προϊόντα, στις εκτοπισμένες εμπειρίες που καταγράφουμε και αναπαράγουμε για να τις έχουμε και που μας περνούν ως ζωή.

Ο Foucault περιέγραψε λεπτομερώς την εκτέλεση το 1757 του Damiens του βασιλοκτόνου. Δημόσια, αιματηρή στο μεγαλείο, αποτελεί παράδειγμα μιας μορφής κυριαρχίας πάνω στους ανθρώπους που ήταν ουσιαστικά θεαματική, χαραγμένη με υπερβολή στους λίγους, ώστε να παράγει υποταγή στους πολλούς.

Ο θάνατος ήταν το νόμισμα αυτής της μορφής κυριαρχίας – επιβεβλημένη με καλλιτεχνία και εκλατισμό, ή ανεσταλμένη θεατρικά την τελευταία ώρα. Όσο για τη ζωή, μπορούσε να συνεχιστεί όπως θα συνέβαινε κάτω από το σοκ και το δέος.

Τώρα υπάρχει μια διαφορετική διάταξη θεάματος και δύναμης.

Η δύναμη του βασιλιά ήταν εγγενής στη μεγάλη επίδειξη της δύναμής του. Για να κυβερνήσει, πρέπει να φαίνεται κάτι περισσότερο από ανθρώπινο, με άπειρη εμβέλεια και απόλυτη θέληση. Η υποταγή μας βασίζεται σε μια μεγάλη επίδειξη των πάντων εκτός από τη δύναμη.

Τίποτα από όσα μας δείχνουν δεν είναι αυτό που μας κάνουν. Τίποτα από όσα μας κάνουν δεν είναι αυτό που μας δείχνουν. 

Το θέαμα της εποχής μας – το τρομερό θέαμα της «υγείας» – δεν ενισχύει τη δύναμη που λειτουργεί πάνω μας, αλλά μας αποσπά την προσοχή από αυτήν. Δεν μας κάνει να βλέπουμε περισσότερη δύναμη από όση είναι ανθρωπίνως δυνατή, αλλά μας εμποδίζει να δούμε οποιαδήποτε δύναμη.

Η δική μας είναι μια μετριοπαθής τυραννία. Δεν βασίζεται στο φως της δημοσιότητας, αλλά ξεδιπλώνεται στις σκιές, παρακολουθώντας κάθε μας παλμό και κάνοντας διαγνώσεις και θεραπείες, ώστε να μας σταθεροποιήσει ή να μας κατευθύνει ή να μας σταματήσει.

Η ζωή είναι το νόμισμα της δικής μας τυραννίας. Η ζωή – όχι ως ιερό δώρο της φύσης ή του Θεού, αλλά ως ολοένα και πιο λεπτομερή σύνολα δεδομένων και οι μέσοι όροι τους. Αυτά τα δεδομένα συλλέγονται και επεξεργάζονται πίσω από την πλάτη μας, ένα ήσυχο τίποτα, που αντιμετωπίζει τη ζωή στην πιο αδιαμφισβήτητη μορφή της – την πιο ουδέτερη, την πιο γυμνή της.

Αλλά η γυμνή ζωή δεν είναι ουδέτερη. Είναι ένα κατασκευασμένο φαινόμενο, μια επικάλυψη βιοπολιτικής μοντελοποίησης που αναδιαμορφώνει την ανθρώπινη ζωή ως ζώα, που πρέπει να εκτρέφονται και όχι τόσο ανθρώπινα.

Τι μας κάνει να υποτασσόμαστε;

«Υγιεινή ζωή», αυτό είναι. Το μεγάλο θέατρο της «υγιεινής ζωής». Το οποίο όχι μόνο μας αποσπά την προσοχή από την αναδιατύπωσή μας ως γυμνά ζώα, αλλά μας ωθεί σε μηχανισμούς που ταυτόχρονα αποτελούν γυμνή ζωή και αποδεκατίζουν τρόπους ζωής πολύ άγριους για να καλλιεργηθούν.

Όλες οι πτυχές των παλαιότερων τρόπων ζωής μεταφέρονται μπροστά μας τώρα ως ζητήματα υγείας, ως «υγιεινή ζωή»: σχέσεις, αναψυχή, γνώση, φιλοδοξία, ύπνος, φαγητό, έρωτας. Πόλεμος και εργασία στον κλάδο των παντοπωλείων: ζητήματα «ψυχικής υγείας».

Η ζωή κυριολεκτικά περνάει μπροστά από τα μάτια μας – ως «υγεία», δηλαδή, ως ασθένεια. Περιορίζεται σε ένα σύνολο προβλημάτων που περιμένουν λύσεις που μόνο οι ειδικοί μπορούν να πουν.

«Υγιεινή ζωή» και γυμνή ζωή: η έλξη και η ώθηση της υποταγής μας. Η μία: θεαματική· απόλυτη αφαίρεση. Η άλλη: μέτρια· απόλυτη εξαγωγή. Υποστηριζόμενη από μια διεπαφή ψηφιακών εφαρμογών που ενισχύουν την «υγιεινή ζωή» και υπηρετούν τη γυμνή ζωή.

Κάνουμε κλικ σε αυτές τις εφαρμογές στην αδιάκοπη αναζήτησή μας για τη μία ή την άλλη τελευταία λύση. Μια συνταγή χαμηλών υδατανθράκων, μια καλύτερη θεραπεία για τη φλεγμονή του γονάτου, έναν σύντροφο ζωής. Συναινώντας αφηρημένα στους μηχανισμούς της γυμνής ζωής, ώστε να επανεκκινήσουμε το θέαμα της «υγιεινής ζωής». Και η αδιαφορία που θα μας έκανε ακυβέρνητους διαβρώνεται.

Βυθισμένοι σε μια αδυσώπητη ασθένεια στην οποία δεν περιπέσαμε και δεν μπορούμε να περιπέσουμε, μια ασθένεια που την ονομάζουμε «υγεία» και την θεωρούμε λάθος για τη ζωή, διαχειριζόμαστε τα πάντα σαν να είναι σύμπτωμα. Στο βαθμό που εφαρμόζουμε τις στρατηγικές τους, τις συσκευές τους, τα προϊόντα τους και τις ιδέες τους για να τη διαχειριστούμε, μας διαχειρίζονται.

Κομμάτια ζωής μας παρέχονται μέσω εγκεκριμένων καναλιών – έννοιες hashtag, τελευταία τεχνολογία, «κοινές» εμπειρίες, «δημιουργημένες» αναμνήσεις. Όπως εμβόλια, εξασθενημένες δόσεις για να αντισταθούμε στο ίδιο το πράγμα (Tiqqun).

Όταν η ζωή έρχεται, σε μια θορυβώδη περίοδο, δεν κερδίζει τίποτα από εμάς. Την έχουμε ήδη δει. Την έχουμε ήδη. Είμαστε άτρωτοι.

Και όλο αυτό το διάστημα, τα απάνθρωπα δεδομένα που υποκαθιστούν την ανθρώπινη ζωτικότητα εξορύσσονται χωρίς έλεος.

Πώς πρέπει να ζήσω; Το ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά. Το ερώτημα ορίζει την εποχή μας.

Πώς πρέπει να ζήσω;

Τόσο αδύνατο να απαντηθεί όσο το, Πώς πρέπει να είμαι υγιής; Γιατί είναι το ίδιο ερώτημα. Και επειδή το να απαντήσουμε σε αυτό σημαίνει να καταστήσουμε σαφές αυτό που, εκ φύσεως, είναι σιωπηρό.

Αυτή είναι η απελπισία που είναι μοναδική στην εποχή μας. Δεν μπορούμε να βρούμε αυτό που ψάχνουμε – την υγεία, τη ζωή – επειδή η αναζήτηση το κρύβει από εμάς. Όπως η εμπιστοσύνη, συρρικνώνεται από το ανήσυχο βλέμμα μας.

Πώς θα ζήσω;

Το ερώτημα είναι μια παγίδα. Πολύ καλύτερα να αναρωτηθούμε ένα άλλο: Πώς θα πεθάνω;

Γιατί, όπως είναι, δεν πεθαίνουμε πια. Το καθεστώς διαχείρισης που έχει μετατρέψει την υγεία σε ασθένεια και την ασθένεια σε μια μόνιμη κατάσταση χωρίς πτώση, μπορεί να διαχειριστεί μόνο το ίδιο. Μπορεί μόνο να τερματιστεί.

Η γυμνή ζωή πρέπει να θανατωθεί. Και ο θάνατος γίνεται θέαμα.

Η έξαρση των νέων νόμων που επιτρέπουν την υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι μόνο μια παράσταση. Σαν να είναι η δολοφονία από το κράτος μια οριακή πιθανότητα, όταν τώρα είναι το προεπιλεγμένο τέλος στις ανθρώπινες ζωές.

Ξεχάστε την υγεία. Ξεχάστε τη ζωή. Αναζητώντας τες, τις καταστρέφουμε.

Καλύτερα να στρέψουμε τα μάτια μας σε αυτό που δεν εξαφανίζεται μπροστά τους. Ασθένεια. Θάνατος.

Η ασθένεια είναι φτιαγμένη για να φαίνεται. Ο θάνατος, φτιαγμένος για τελετουργική εμφάνιση. Αναζητώντας τους, δεν τους καταστρέφουμε.

Ας εκπαιδεύσουμε τα μάτια μας στην ασθένεια. Ας αποφασίσουμε ότι όταν έρθει, είναι πτώση.

Ας εκπαιδεύσουμε τα μάτια μας στον θάνατο. Ας αποφασίσουμε ότι όταν έρθει, δεν είναι έγκλημα.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Η Sinead Murphy είναι Αναπληρώτρια Ερευνήτρια Φιλοσοφίας, στο Πανεπιστήμιο Newcastle,του Ηνωμένου Βασιλείου

kourdistoportocali.com

Όταν ο Μήτσος συναντά τον Γκράμσι

Πολιτική δεν µπορεί να είναι οι εξαγγελίες µέτρων αλλά η επανασύνδεση µε τον κοινωνικώς δρώντα άνθρωπο.

Κώστας Βαξεβάνης

Ο φίλος µου ο ∆ηµήτρης είναι συνταξιούχος της εστίασης. Εχει ζήσει όλη τη «νύχτα» και έχει γράψει χιλιόµετρα, ένσηµα και εµπειρίες. Με τρόπο που του παρέχει το δικαίωµα να λέει πως έχει ζήσει κι έχει µάθει όσο λίγοι. Είναι ένας ροµαντικός της Αριστεράς, που τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας, έφηβος ακόµη, βρέθηκε σε κρατητήρια λόγω ελλιπούς εθνικοφροσύνης καθότι η πολιτική καταγωγή του είχε χαλάσει το εθνικό DNA που διέκρινε κάποιος στο «όλον» του Παττακού.
Οταν µιλάει για τα πέτρινα χρόνια (µερικές φορές µάλιστα παρουσία του φίλου του πλέον αστυνοµικού που τον παρακολουθούσε τότε ως επικίνδυνο για τη δηµόσια ασφάλεια) δεν το κάνει µε διάθεση να αποδώσει στον εαυτό του αγωνιστικά εύσηµα. Αντιθέτως, έχοντας άκρως διαλεκτική αντίληψη για τη ζωή, περισσότερο λόγω «νύχτας» και λιγότερο λόγω µαρξισµού θεωρεί ότι η ζωή και οι αγώνες συνεχίζονται και άρα κάτι θα έπρεπε να µάθουµε από αυτό. Αναζητώντας αυτό το κάτι που µάλλον δεν µάθαµε, ο φίλος µου ο Μήτσος εδώ και δύο τρία χρόνια λέει συχνά: «Ισως πρέπει να πιάσουµε πάτο για να καταλάβουµε». Είτε µιλάει για την πολιτική Μητσοτάκη είτε για την «κατάντια» της Αριστεράς, η επωδός είναι ίδια: ο πάτος.
Παρότι δεν είµαι των εσχατολογικών θεωριών, οµολογώ ότι πολλές φορές αναρωτιέµαι µήπως ο Μήτσος έχει δίκιο. Μήπως πρέπει να ζήσουµε ένα κάποιο τέλος για να γεννηθεί η νέα αρχή. Μήπως ο Αντόνιο Γκράµσι είχε τόσο δίκιο για τα τέρατα που προφήτευε ότι γεννιούνται όταν πεθαίνει το παλιό και το νέο παλεύει για να γεννηθεί, όσο και ο Μήτσος που αναζητά τον πάτο ως µοιραία και τελικώς αναπόφευκτη εξέλιξη.
Στην Ελλάδα, είτε κοιτάξουµε την καθηµερινότητα είτε κοιτάξουµε την τσέπη µας είτε επιλέξουµε να βγάλουµε συµπεράσµατα µε όσα γράφονται στα social media ή στις δηµοσκοπήσεις, το συµπέρασµα είναι το ίδιο. Η πραγµατικότητα είναι ένα απειλητικό τέρας. Στην καλύτερη περίπτωση, το 30% από το 40% που προσέρχεται στις κάλπες, δηλαδή περί το 13% του συνολικού πληθυσµού, επιλέγει αυτή την επιζήµια κυβέρνηση. Η πλειοψηφία των πολιτών απέχει από την ενεργή πολιτική και αποδέχεται την πραγµατικότητα που διαµορφώνεται, θεωρώντας ότι δεν υπάρχουν λύση και προοπτική.
Σε όλες τις δηµοσκοπικές καταγραφές υπάρχει η βεβαιότητα ότι οι θεσµοί (∆ικαιοσύνη, Βουλή, δηµοσιογραφία κ.ά.) βρίσκονται σε αποδροµή και δεν τυγχάνουν καµιάς εκτίµησης. Η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη. Πάρτε, για παράδειγµα, τη Βουλή. Η λειτουργία της έχει εκφυλιστεί σε επιβολή αντιδηµοκρατικών σχεδιασµών της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Σε τέτοιο βαθµό που η Επιτροπή Θεσµών και ∆ιαφάνειας της Βουλής απλώς αρνείται να καλέσει τους Ταλ Ντίλιαν, Γρηγόρη ∆ηµητριάδη και Παναγιώτη Κοντολέων για να καταθέσουν ως µάρτυρες για την υπόθεση των υποκλοπών µετά τις νέες εξελίξεις. Σκεφθείτε, για παράδειγµα, ένα δικαστήριο που θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη φτάνοντας στον πυρήνα των γεγονότων και αρνείται να καλέσει τους µάρτυρες που γνωρίζουν (όπως έχουν δηλώσει οι ίδιοι) για το έγκληµα.
Οσο πιο ξεκάθαρα προκλητική είναι η κυβερνητική πολιτική τόσο τα κόµµατα της αντιπολίτευσης µετατρέπονται στο άλλο κοµµάτι του παιχνιδιού.
Γιατί η αντιπολίτευση δεν έχει αποχωρήσει από τις ευτελισµένες κοινοβουλευτικές διαδικασίες που αναιρούν τον κοινοβουλευτισµό; Γιατί δεν βγαίνει σύσσωµη να καταγγείλει στο ίδιο τραπέζι, µε το ίδιο λεκτικό και την ίδια επιµονή, την κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία καταργεί πρακτικά τη Βουλή και µεταλλάσσει τη δηµοκρατία σε ανάταση των χεριών και όχι µόνο; Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ψηφίσει πάνω από το 70% των νοµοσχεδίων της Ν∆. Πώς λοιπόν λειτουργούν µε συναίνεση σε αυτό, αλλά όχι στο µείζον που είναι η υπεράσπιση του κοινοβουλευτισµού;
Τις τελευταίες ηµέρες έχει αποκαλυφθεί ένα νέο σκάνδαλο µε «γαλάζια» απόχρωση. Κοµµατικά και κυβερνητικά στελέχη εµπλέκονται στο σκάνδαλο διαφθοράς στις πολεοδοµίες. Ενώ γίνεται επικοινωνιακή χρήση του σκανδάλου, δεν υπάρχει ουσιαστική αντιµετώπισή του. Τι χρειάζεται, αλήθεια, ώστε τα κόµµατα ενάντια στον Μητσοτάκη (όπως κακώς αυτοπροσδιορίζονται) να κατεβάσουν τον κόσµο στον δρόµο όπως έγινε µε τα Τέµπη; ∆εν αποτελούν η διαφθορά και η ατιµωρησία τους βασικoύς λόγους που βρίσκoνται σε άθλια κατάσταση και η οικονοµία και η πολιτική και η κοινωνία; Η µαύρη τρύπα τους δεν είναι αυτή που καταπίνει τα πάντα;
Ο Νίκος Ανδρουλάκης µετά τη δηµοσκοπική υποχώρησή του ανακαλύπτει το δικό του rebranding, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραχωρείται όπως είναι επιπλωµένος, από τον ίδιο του τον αρχηγό και µερικά στελέχη, σε ένα άλλο κόµµα. Οχι, το αντάλλαγµα δεν είναι η υψηλή πολιτική, αλλά µερικές καρέκλες. Ο Τσίπρας έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνοντας το δικό του κόµµα, προφανώς διαφωνεί µαζί τους για να το κάνει, δηλώνει µε κάθε τρόπο ότι δεν τους θέλει, αλλά αυτοί αναζητούν µια Γεωργία Βασιλειάδου ή Βασιλειάδη για προξενήτρα.
Στο ίδιο το κόµµα του Τσίπρα, µε το οποίο είναι δύσκολο να διαφωνήσει κάποιος αφού διατυπώνει οικουµενικές θέσεις περί παγκόσµιας ειρήνης, αυτόµατης πολιτικής ευτυχίας και κοινωνικής ευωχίας µόλις ο Τσίπρας γίνει πρωθυπουργός, τα φαινόµενα εκφυλισµού εµφανίζονται στα σπάργανα. Παράλληλα µε τους τεχνοκράτες που εµφανίζονται σαν λύση, παγιώνεται ο πολιτικός τυχοδιωκτισµός ως πολιτικός σχεδιασµός. ∆εν είναι τυχαίο ότι, παρά τις αποκαλύψεις, ο Νίκος Μαραντζίδης, σύµβουλος του αρχηγού της ΕΛΑΣ, που λειτουργούσε για χάρη ενός δικτύου βρετανικών υπηρεσιών, όχι µόνο δεν αποµακρύνθηκε, αλλά κατά τα πρότυπα του Μητσοτάκη έγινε επένδυση στην επικοινωνιακή λήθη για να παραµείνει σύµβουλος. Σκεφτείτε τον Αντρέα Παπανδρέου να κρατάει δίπλα του σύµβουλο που χρηµατοδοτούνταν από το ΝΑΤΟ ή το Φόρεϊν Οφις. Πόσο πιθανό ήταν;
Ο εκφυλισµός του πολιτικού συστήµατος που διογκώνεται µε τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη και αποκτά στοιχεία αυταρχικού καθεστώτος έχει followers. Η παράδοση στο κακό συντελείται χρόνια. Η πολιτική γίνεται αντιληπτή ως ο διαγκωνισµός για την εξουσία που έχει ενιαία χαρακτηριστικά. Εχει ψευδοαντιπαλότητα, συµφωνεί πως όλα απαντούν στο δίληµµα κέρδος ή µη κέρδος (ακόµη και τα νοσοκοµεία όπως καυχιόταν ο Αδωνης Γεωργιάδης) και αντιπαραθέτει στη διαφθορά και την αδικία αναγκαίες αυτορρυθµίσεις ή µεταρρυθµίσεις.
Αν η πολιτική δεν ανακαλύψει ξανά τον άνθρωπο ως επίκεντρο της πολιτικής, ο εκφυλισµός της θα συνεχιστεί. ∆εν ζούµε την κατάπτωση των αξιών µε ηθικολογική διάσταση. Ζούµε τον αποκλεισµό του ανθρώπου από τη συλλογική λειτουργία η οποία είναι αυτή και µόνο αυτή που τον έκανε να επιβιώσει.
Πολιτική δεν µπορεί να είναι οι εξαγγελίες µέτρων αλλά η επανασύνδεση µε τον κοινωνικώς δρώντα άνθρωπο. Είναι επιπλέον η εξασφάλισή του µέσα από τα κοινωνικά αγαθά που παράγει και διαµορφώνουν και εγγυώνται τον πολιτισµό του. Πολιτισµός δεν είναι η απογείωση της SpaceX του Ιλον Μασκ στο χρηµατιστήριο που εµφανίζεται ως επίτευγµα της κοινωνίας και της οικονοµίας. Πολιτισµός είναι όταν η πολιτική µπορεί να εξασφαλίσει σε µια οικογένεια που πληρώνει φόρους την υγεία, την παιδεία, τις κοινωνικές παροχές και ως αποτέλεσµα όλων αυτών το όνειρο για το µέλλον. Προφανώς κινούµαστε προς τον πάτο.

www.koutipandoras.gr

Η γενοκτονία που συνεχίζεται και το μέτωπο της αντίστασης

 

Στη Γάζα υποτίθεται ότι υπάρχει ανακωχή.

Θέμης Τζήμας

Στη Γάζα υποτίθεται ότι υπάρχει ανακωχή. Είναι φυσικά μια ανακωχή του τύπου που φαντάζονται οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Μια ανακωχή στο πλαίσιο της οποίας οι δύο τελευταίες χώρες μπορούν να δολοφονούν και να καταστρέφουν, ενώ η αντίσταση πρέπει να δείχνει «αυτοσυγκράτηση». Η μόνη ελπίδα από αυτήν την ανακωχή συνίσταται στην πιθανότητα η παλαιστινιακή αντίσταση να ανασυγκροτείται στρατιωτικώς προκειμένου να ενισχύσει τις πολιτικές και επιχειρησιακές της ικανότητες, όπως φαίνεται ότι μάλλον συμβαίνει, βάσει των εκτιμήσεων και των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών.

Εν τω μεταξύ, η γενοκτονική μηχανή του Ισραήλ βρίσκεται σε πλήρη κίνηση. «Το Ισραήλ έχει σκοτώσει σχεδόν χίλιους Παλαιστίνιους από τότε που υπέγραψε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με τη Χαμάς στις 10 Οκτωβρίου 2025, με περισσότερες από 1.400 αεροπορικές επιδρομές και βομβαρδισμούς και πάνω από 1.200 περιστατικά πυροβολισμών, σύμφωνα με έκθεση που κοινοποίησε η παλαιστινιακή πλευρά με μεσολαβητές και έλαβε το Drop Site. Πάνω από 3.000 έχουν τραυματιστεί».

Οι περιπτώσεις των παιδιών 7 μηνών και 8 ετών που δολοφονήθηκαν αποτελούν δύο μόνο από εκείνες που θυμίζουν τη βαρβαρότητα των σιωνιστών. Βιασμοί, απαγωγές, θανατικές ποινές μόνο για Παλαιστινίους, βασανιστήρια, όλα βρίσκονται στο καθημερινό «οπλοστάσιο» μιας γενοκτονικής, ναζιστικής μηχανής θανάτου του Ισραήλ.

Παραλλήλως, το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα εκτιμά ότι το 77% του πληθυσμού της Γάζας αντιμετωπίζει οξεία επισιτιστική ανασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων 100.000 παιδιών και 37.000 εγκύων γυναικών που υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό. Το υπουργείο Εσωτερικών της Γάζας ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα ότι κατέγραψε 1.701 γεννήσεις σε όλη τη Γάζα τον Μάιο – περίπου το 35% του μηνιαίου μέσου όρου γεννήσεων του θύλακα πριν από τη γενοκτονία ο οποίος κυμαινόταν μεταξύ 4.600 και 4.800.

Το Ισραήλ γενοκτονεί και σαπίζει το ίδιο ως κοινωνία εσωτερικώς. Το ενσωματωμένο βίντεο το οποίο κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελεί μια χαρακτηριστική εικόνα της εσωτερικής σήψης, της «ασθένειας» της κοινωνίας του Ισραήλ η οποία την καταλαμβάνει και την αποσαρθρώνει όπως συνέβη με τις αποικιακές και εκφασισμένες κοινωνίες.

Καμία διαπραγμάτευση, καμία συμβολική κίνηση δεν πρόκειται να έχει την παραμικρή θετική επίπτωση σε σχέση με την Παλαιστίνη αλλά επιπλέον και σε σχέση με την επέλαση αυτής της εκδοχής Σιω-Ναζισμού, παρά η αντίσταση και εν προκειμένω το μέτωπο της αντίστασης. Αυτήν την στιγμή, το Ιράν και η αντίσταση υπερασπίζονται την ανθρωπότητα αντικειμενικώς. Το να λέει κανείς σήμερα, ότι είναι με την Παλαιστίνη αλλά όχι με το κράτος του Ιράν δείχνει ή ότι είναι αφελής ή ότι είναι ψεύτης. Η αντίσταση και η ανθρωπότητα μπορούν να νικήσουν μόνο ως τέτοιες, σε όλα τα μέτωπα, ολόκληρες και ολοκληρωτικώς.

ΕΙΚΟΝΑ: Έργο του Τούρκου εικαστικού A. Yusuf Aygeç, από την έκθεση «Posters to the Olive Tree of Exile»

kosmodromio.gr

Συνέντευξη Μητσοτάκη: Προκλητικά ψεύδη, αλαζονεία και καμία πολιτική ευθύνη

Με μία άκρως προκλητική και αλαζονική συνέντευξη ενώπιον ενός λαού που φτωχαίνει ραγδαία, ο Κυρ. Μητσοτάκης παρουσίασε μία φανταστική εικόνα για μία … φανταστική κυβέρνηση σε μία συνέντευξη (στον ΑΝΤ1) διανθισμένη από ψεύδη, μεγαλομανείς ιδεοληψίες, αυτοθαυμασμό και αποφυγή ανάληψης πολιτικής ευθύνης σε ό, τι έχει συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία. Από το έγκλημα στα Τέμπη και τους 57 νεκρούς, ως το βρώμικο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη δυσωδία των υποκλοπών. 

Ακρίβεια και μισθολογική φτώχεια

Μετά τη λύπη και το θυμό του για την ακρίβεια, αυτή τη φορά προχώρησε και σε παραδοχή ότι αντιλαμβάνεται πως “ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας τα βγάζει πέρα δύσκολα”. Αλλά ως εκεί… Διότι κατά τ’ άλλα και όπως κυνικά δήλωσε, τα ματωμένα πλεονάσματα που τα πληρώνει με το αίμα του ο λαός θα συνεχιστούν καθώς προορίζονται “για να μειώσουμε το χρέος” που δημιούργησε το κράτος των ολιγαρχών που υπηρετούν κυβερνήσεις σαν την δική του. Απέκλεισε, λοιπόν, ουσιαστικές αυξήσεις, ξεκαθάρισε ότι δεν θα δώσει 13ο και 14ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους, διότι τον έλαβαν τον 13ο μισθό από τις… αυξήσεις (πρόκειται για κλαυσίγελο), δεν προτίθεται να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και εν πάση περιπτώσει, όπως είπε: ” Έχουμε στόχους από την Ευρώπη. Αν ξεφύγουμε από αυτούς τους στόχους, θα μπούμε σε καθεστώς επιτήρησης”. 

Βέβαια οι στόχοι αυτοί δεν κινδυνεύουν όταν δίνει αύξηση 95% στους μητροπολίτες! Και γιατί έδωσε αυτή την ακραία προκλητική αύξηση; Διότι είπε “ήταν πάγιο αίτημά τους” και δεν μπορεί να δεχθεί ότι “ότι ο μισθός ενός μητροπολίτη θα είναι μικρότερος από εκείνον ενός μουφτή”! Ετσι, απλά, ανερυθρίαστα. 

Φυσικά δεν ντράπηκε να απαριθμήσει “αυξήσεις” σε μισθούς όπως τον κατώτατο μισθός στα 920 ευρώ, τα Fuel Pass, το επίδομα για κάθε παιδί (μία φορά στο τέλος Ιουνίου…) και διάφορα άλλα ψίχουλα που περισσεύουν από τα εκατομμύρια των ενισχύσεων και των παροχών είτε άμεσων είτε έμμεσων στο εφοπλιστικό, ενεργειακό, τραπεζικό κεφάλαιο. 

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ φταίει το “βαθύ κράτος”

Σχετικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επανέλαβε την γνωστή αθλιότητα ότι “δίνουμε μεγάλη μάχη με το βαθύ κράτος”…  Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, καταρχάς, είναι υποθέσεις του ’21, είπε, υποκρινόμενος ότι “δεν επικαλούμαι τη διαχρονικότητα” και συνεχίζοντας σε ένα ρεσιτάλ αυθάδειας: “Εγώ πρώτος αναγνώρισα ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε μεγάλη καθυστέρηση. Πήραμε μια δραστική απόφαση να καταργήσουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ και να τον περιλάβουμε στην ΑΑΔΕ. Αργήσαμε, διότι ο γόρδιος δεσμός έπρεπε να κοπεί και όχι να λυθεί. Αναλαμβάνω το μερίδιο της ευθύνης μου για αυτό”. Για μια ακόμα φορά υπεραμύνθηκε των κυβερνητικών χειρισμών θεωρώντας πως έχουμε μνήμη χρυσόψαρου για τον αδιανόητο εκφυλισμό της Εξεταστικής Επιτροπής με τους “Φραπέδες” και τους κάθε λογής και κοπής “Γκρούζες”, που εξέθρεψε συνολικά το σύστημα και ειδικότερα το κόμμα του. 

Καμία ευθύνη για τις υποκλοπές

Σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών απέφυγε να δώσει για άλλη μία φορά ουσιαστικές απαντήσεις, καθώς όπως είπε  «έχω τοποθετηθεί πολλές φορές. Αναγνώρισα ευθύνες δυσλειτουργίας, έφυγαν άνθρωποι από τις θέσεις τους, έγιναν αλλαγές στην ΕΥΠ και η υπόθεση πήγε στο δικαστήριο. Η ΕΥΠ ήταν πολύτιμος σύμμαχος. Τα υπόλοιπα τα διερευνά η Δικαιοσύνη και δεν έχω κάτι να πω για αυτό». Αυτή ήταν η τοποθέτηση ενός πρωθυπουργού για ένα από τα πιο βρωμερά σκάνδαλα και για τον οποίο όλα δείχνουν ότι φέρει απόλυτη και αντικειμενική προσωπική πολιτική ευθύνη. 

“Μαγική εικόνα” και αυτοθαυμασμός στα Ελληνοτουρκικά

Η μαγική εικόνα απογειώθηκε στο θέμα των σχέσεων με την Τουρκία αφού δεν δίστασε να πει ότι “για πρώτη φορά, η Ελλάδα θέτει την ατζέντα και η Τουρκία αντιδρά”! Και  συνέχισε στο ίδιο κλίμα και ύφος: «Ξέρετε κάποιον πρωθυπουργό ο οποίος να επιδιώκει συνειδητά ταραγμένα νερά. Εγώ δεν τον γνωρίζω και αν το επεδίωκε θα έκανε λάθος. Προφανώς και επιζητούμε οι σχέσεις μας με την Τουρκία να είναι όσο το δυνατόν πιο λειτουργικές. Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε ή δε θέλουμε ήρεμα νερά, είναι αν είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε και φουρτούνες”. Σε μια στιγμή, δε, υπερχείλισης της… μετριοφροσύνης του, δήλωσε “ο καλός καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και είχαμε αρκετές φουρτούνες να διαχειριστούμε πριν από τη Διακήρυξη των Αθηνών” για να καταλήξει και πάλι αυτοθαυμαζόμενος: «Είμαι ο μόνος Ελληνας πρωθυπουργός που πήγε στην Αγκυρα κι έθεσε το ζήτημα casus belli που θυμίζω ότι υπάρχει από το 1995».

Πηγή: www.imerodromos.gr

Η παγκόσμια οικονομία: Από την εταιρική κυριαρχία στην κρατική ψηφιακή εποχή

Geoeurope: Η ομάδα της γεωοικονομίας

Η παγκόσμια οικονομία εισέρχεται σε μια παρατεταμένη φάση απομόχλευσης χρέους- αυτό που ο Irving Fisher όρισε ως “debt deflation”: όταν η πτώση τιμών αυξάνει το πραγματικό βάρος του χρέους, πιέζοντας νοικοκυριά και επιχειρήσεις να πουλήσουν περιουσιακά στοιχεία, κάτι που ρίχνει περαιτέρω τις τιμές. Δεν είναι βέβαιο ότι θα δούμε καθαρό αποπληθωρισμό παντού. Όμως ο συνδυασμός υψηλού χρέους, δημογραφικής γήρανσης και κόστους κεφαλαίου, διαμορφώνει μια δεκαετία χαμηλής ανάπτυξης για μεγάλο μέρος της Δύσης.

 

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ

Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε το 120% του ΑΕΠ το 2025, ενώ της Ευρωζώνης κινείται στο 88%. Η Ιαπωνία είναι στο 250% εδώ και χρόνια, αλλά με εσωτερικούς κατόχους του χρέους. Η Κίνα έχει επίσημο δημόσιο χρέος ∼80% ΑΕΠ, όμως με το σκιώδες τραπεζικό σύστημα το συνολικό χρέος αγγίζει το 300%. Αντίθετα, η Ρωσία διατηρεί δημόσιο χρέος κάτω από 20% ΑΕΠ, με μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα και ενεργειακό πλεόνασμα. Αυτή η ασυμμετρία δεν εγγυάται νικητές, αλλά ορίζει διαφορετικές αφετηρίες.

Τα τελευταία 20 χρόνια, οι δυτικές οικονομίες στήριξαν την κατανάλωση σε τρεις πυλώνες: 1) Φθηνό χρήμα από διογκωμένους ισολογισμούς κεντρικών τραπεζών, 2) Εισαγωγή φθηνών αγαθών λόγω παγκοσμιοποίησης, 3) Διεύρυνση κοινωνικών υποχρεώσεων. Και οι τρεις πυλώνες αρχίζουν να τρίζουν. Ο πληθωρισμός 2022-2024 ανάγκασε τις κεντρικές τράπεζες να αυξήσουν επιτόκια, η απο-παγκοσμιοποίηση ανεβάζει το κόστος παραγωγής, και τα συνταξιοδοτικά συστήματα πιέζονται δημογραφικά.

Το μόνο διαρθρωτικό πλεονέκτημα της Δύσης που απομένει είναι η θεσμική εμπιστοσύνη στο δολάριο και το ευρώ, μαζί με το στρατιωτικό-τεχνολογικό οικοσύστημα. Αλλά ούτε αυτό είναι πλέον απόλυτο. Το μερίδιο του δολαρίου στα παγκόσμια αποθέματα έπεσε από 71% το 2000 σε 58% το 2024. Παράλληλα, BRICS+ χώρες δοκιμάζουν εναλλακτικά συστήματα εκκαθάρισης. Η μεταπολεμική αρχιτεκτονική του 1945 δεν καταρρέει αύριο, όμως έχει χάσει την ικανότητα να απορροφά κραδασμούς χωρίς σύγκρουση.

Σε αυτή τη μετάβαση, μετράει λιγότερο ο ρυθμός ανάπτυξης και περισσότερο η ανθεκτικότητα στην πτώση. Μια χώρα, όπως η Ρωσία, με χαμηλό χρέος, ενεργειακή αυτάρκεια και συγκεντρωτικό πολιτικό σύστημα, έχει εργαλεία να διαχειριστεί την αναταραχή. Αυτός είναι ο λόγος που η σύγκρουση στην Ουκρανία διαβάζεται από πολλούς αναλυτές και ως προληπτική αποδυνάμωση ενός πιθανού κερδισμένου του χάους.

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος: Οι κυρώσεις επιτάχυναν τη στροφή της Ρωσίας προς την Κίνα, αύξησαν το κόστος κεφαλαίου και περιόρισαν την πρόσβαση σε τεχνολογία. Το αν μακροπρόθεσμα η Ρωσία βγαίνει ενισχυμένη ή απομονωμένη εξαρτάται από το αν θα καταφέρει τεχνολογική υποκατάσταση εισαγωγών, κάτι που ιστορικά πετυχαίνουν λίγες οικονομίες υπό κυρώσεις.

ΨΗΦΙΑΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΜΟΝΤΕΛΟΥ;

Η μεγαλύτερη θεσμική αλλαγή της δεκαετίας πιθανότατα θα είναι η μεταφορά ελέγχου του ψηφιακού χώρου από τις εταιρείες στα κράτη. Ως το 2028-2030, οι περισσότερες μεγάλες οικονομίες φαίνεται να κινούνται προς μοντέλα ταυτοποιημένης πρόσβασης σε κρίσιμες ψηφιακές υπηρεσίες. Η επίσημη αιτιολόγηση είναι “ασφάλεια” και “πάταξη παραπληροφόρησης”. Η δομική αιτία είναι πιο απλή: κανένα κράτος δεν ανέχεται κρίσιμη υποδομή εκτός ελέγχου του.

Το μοντέλο 2005-2022, όπου Meta, Google, X, Telegram και παλαιότερα η Yandex ρύθμιζαν de facto τον δημόσιο χώρο ενώ λογοδοτούσαν σε μετόχους, φτάνει στα όρια του. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα περισσότερη ελευθερία, ή λιγότερη. Σημαίνει αλλαγή εντολέα. Η εταιρική λογοδοσία αντικαθίσταται από κρατική ρύθμιση. Και τα δύο έχουν ρίσκα κατάχρησης. Η διαφορά είναι ότι το κράτος έχει, τυπικά, δημοκρατική νομιμοποίηση.

Υπάρχει και η αντίρροπη τάση: Η ΕΕ με το Digital Identity Wallet επιμένει στην προαιρετικότητα. Αποκεντρωμένα πρωτόκολλα όπως Nostr και Farcaster κερδίζουν χρήστες. Δεν είναι προδιαγεγραμμένο ότι “το ελεύθερο internet τελειώνει πλήρως το 2028”. Πιο ρεαλιστικό είναι ότι θα έχουμε κατακερματισμό. Ένα “κρατικό internet” για τράπεζες, υγεία, πληρωμές. Και ένα “γκρίζο internet” για όλα τα άλλα.

ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 2050-2070

1. Βιοπολιτικός Κατακερματισμός

Αν η απομόχλευση χρέους οδηγήσει σε παρατεταμένη στασιμότητα, το μόνο περιουσιακό στοιχείο που θα αυξάνει σε αξία είναι ο βιολογικός χρόνος. Πρόσβαση σε θεραπείες επιμήκυνσης ζωής, νευρο-διασυνδέσεις και γενετική βελτιστοποίηση γίνονται το νέο “χρυσό στάνταρ”. Ο Sean Parker είχε πει κυνικά, ότι ως δισεκατομμυριούχος θα έχει πρόσβαση στην “καλύτερη ιατρική”. Το πρόβλημα: μαζική επιμήκυνση ζωής είναι οικονομικά αδύνατη με τα σημερινά δεδομένα. Άρα γίνεται αγαθό με ποσόστωση.

Σε αυτό το σενάριο, η ψηφιακή ταυτότητα δεν είναι απλώς διαβατήριο στο internet. Είναι κλειδί για βιολογικά προνόμια. Τα metaverse γίνονται “φτηνός ηδονισμός” για την πλειοψηφία: επιδοτούμενη ψυχαγωγία, UBI σε tokens, πλήρης επιτήρηση. Η πραγματική οικονομία, η βιοτεχνολογία και η άμυνα μένουν εκτός, προσβάσιμα μόνο μέσω καταγωγής ή loyalty score.

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Η ιστορία δείχνει ότι ακραίες ανισότητες στην πρόσβαση σε ζωή, οδηγούν σε κατάρρευση. Καμία ελίτ δεν επέζησε όταν το 90% του πληθυσμού πίστεψε ότι πεθαίνει για να ζήσουν οι άλλοι 100 χρόνια. Γι’ αυτό το σενάριο απαιτεί είτε μαζική καταστολή, είτε μαζική εξαπάτηση. Και τα δύο είναι ασταθή.

2. Τεχνο-Ανθρωπισμός υπό Όρους

Εδώ η επιστημονική άμιλλα μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας, Ινδίας και Ε.Ε. σπάει τα μονοπώλια. Ως το 2045, βασικά πρωτόκολλα αναζωογόνησης και γνωστικής ενίσχυσης πέφτουν σε κόστος. Τα συνταξιοδοτικά συστήματα, που αλλιώς καταρρέουν, αναγκάζουν τα κράτη να χρηματοδοτήσουν «παράταση ενεργού βίου».

Το τρίπτυχο «σπούδασε-δούλεψε-συνταξιοδοτήσου» διαλύεται. Οι άνθρωποι μένουν ενεργοί ως τα 90-100. Η εκπαίδευση γίνεται δια βίου. Τα metaverse δεν είναι ρεζέρβες, αλλά εργαλεία τηλε-εργασίας και γνωστικής επέκτασης.

Αλλά περισσότερα χρόνια ζωής σημαίνει περισσότερη κατανάλωση πόρων. Αν 8 δισ. άνθρωποι ζουν 100 χρόνια με αμερικανικό lifestyle, ο πλανήτης δεν αντέχει. Άρα ο τεχνο-ανθρωπισμός προϋποθέτει, είτε απο-υλιστική κουλτούρα, είτε αποικισμό διαστήματος. Κανένα από τα δύο δεν είναι εξασφαλισμένο.

3. Ψηφιακή Αποσυνθεση

Το πιο πιθανό σενάριο αν καμία δύναμη δεν επιβληθεί. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να είναι παγκόσμιος εγγυητής, η Κίνα δεν θέλει το κόστος ηγεμονίας, η Ευρώπη κατακερματίζεται, ο Παγκόσμιος Νότος απορρίπτει ξένες ατζέντες.

Ο κόσμος σπάει όχι σε γεωγραφικά μπλοκ, αλλά σε ψηφιακές δικαιοδοσίες. Ένας άνθρωπος έχει 3-4 ψηφιακά διαβατήρια: κρατικό, εταιρικό από Amazon/Tencent, υπερεθνικό Ε.Ε./SCO, και ανώνυμο για γκρίζες αγορές. Οι μεγάλες πλατφόρμες γίνονται «ψηφιακά κράτη» με δικά τους δικαστήρια.

Το κράτος δεν εξαφανίζεται. Κρατά στρατό και αστυνομία. Αλλά χάνει το μονοπώλιο της ταυτότητας. Το μεγάλο ρίσκο: ασυμβατότητα. Το ρωσικό ψηφιακό ID δεν παίζει στο ευρωπαϊκό metaverse, το ινδικό δεν παίζει σε κινεζικές βιοτεχνολογικές υπηρεσίες.

ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ PALANTIR ΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑ

Τον Απρίλιο του 2026, η Palantir δημοσίευσε το “Manifesto for a New Era of Deterrence”. Δεν είναι τεχνικό κείμενο. Είναι πολιτική διακήρυξη: η τεχνολογική υπεροχή της Δύσης είναι η μόνη ηθική πυξίδα. Ο φιλελευθερισμός βαφτίζεται «κενός», η «σκληρή ισχύς» επιστρέφει.

Αυτό διαβάζεται ως απάντηση στην απώλεια κοστολογικού πλεονεκτήματος. Όταν δεν μπορείς να ανταγωνιστείς την Ασία στο κόστος παραγωγής, ποντάρεις στην επιβολή κανόνων. Το ανησυχητικό: το εκδίδει εταιρεία, όχι κράτος. Δείχνει ιδιωτικοποίηση της γεωπολιτικής.

Υπάρχει όμως και η εκδοχή, ότι το μανιφέστο μπορεί να είναι και διαπραγματευτικό χαρτί. Οι ελίτ συχνά μιλούν για πόλεμο για να πετύχουν καλύτερη ειρήνη. Το να πάρεις τοις μετρητοίς κάθε διακήρυξη, είναι εξίσου αφελές με το να την αγνοήσεις.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Και τα τρία σενάρια συγκλίνουν σε ένα σημείο: το κράτος επιστρέφει, αλλά δεν είναι μόνο του. Συγκυβερνά με εταιρικές πλατφόρμες και υπερεθνικούς οργανισμούς. Η ψηφιακή σκιά μας γίνεται πιο σημαντική από το φυσικό σώμα.

Για τον μέσο άνθρωπο, η επιλογή δεν είναι «ελευθερία vs έλεγχος». Είναι «ποιος έλεγχος, με τι όρους, και με ποιο αντίτιμο». Η μάχη της επόμενης 20ετίας θα δοθεί στο πώς ορίζονται αυτοί οι όροι. Και σε αυτή τη μάχη, η παθητικότητα είναι ήττα.

Η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Απλώς άλλαξε γήπεδο.

Αρχική πηγή https://geoeurope.org/2026/05/26/i-pagkosmia-oikonomia-apo-tin-etairik/

Πηγή: www.militaire.gr