Βυζάντιο: Η εξέλιξη των πόλεων και της δημοκρατίας στην οικουμενική κοσμόπολη | Γ. Κοντογιώργης

Ήταν το Βυζάντιο μια αυτοκρατορία χωρίς πόλεις ή η συνέχεια της ελληνικής οικουμενικής κοσμόπολης;

Διαδικτυακή διάλεξη του ομότιμου καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Βυζάντιο: Η εξέλιξη των πόλεων-κρατών και της δημοκρατίας στο κράτος της οικουμενικής κοσμόπολης», την οποία διοργάνωσε στις 29.4.2026 η International Hellenic Association. Η προβληματική της ομιλίας αντλεί ιδίως από τον τέταρτο τόμο του εξάτομου έργου «Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα», όπου εξετάζονται οι πόλεις, το κράτος και το πολιτικό-οικονομικό σύστημα του Βυζαντίου. Στη διάλεξη εξετάζεται η θέση του Βυζαντίου στην ιστορική συνέχεια του ελληνικού κοσμοσυστήματος, με έμφαση στον ρόλο των πόλεων, στους δημοκρατικούς τους θεσμούς, στη σχέση πόλης και κεντρικής πολιτείας, καθώς και στο ζήτημα της ελληνικής ταυτότητας στη βυζαντινή περίοδο. Κεντρικό σημείο της ομιλίας είναι ότι οι πόλεις δεν εξαφανίζονται με το Βυζάντιο, αλλά ενσωματώνονται στην οικουμενική κοσμόπολη και συνεχίζουν να αποτελούν βασικό πεδίο πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ελευθερίας.

Σ. Χερς: Ο Τραμπ σκέφτεται να πληρώσει το Ιράν για να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σκέφτεται ακόμη και το ενδεχόμενο να πληρώσει στο Ιράν το ποσό των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να ανοίξει τα στενά του Ορμούζ, υποστηρίζει ο βρετανός ερευνητής-δημοσιογράφος Σέρλοκ Χολμς επικαλούμενος καλά πληροφορημένη ισραηλινή πηγή.

Όπως αναφέρει στο λογαριασμό του στο Substack «οι δεσμός αγάπης της Αμερικής με το Ισραήλ έχει αντιμετωπίσει ένα πρωτοφανές εμπόδιο, καθώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε κατάσταση πολιτικού πανικού λόγω των οικονομικών επιπτώσεων του ιρανικού αποκλεισμού στα Στενά του Ορμούζ “διαπραγματεύεται τώρα με το Ιράν” – όπως το έθεσε ένας Ισραηλινός γνώστης των εσωτερικών υποθέσεων – για την εξεύρεση λύσης, με αντάλλαγμα την καταβολή από τις Ηνωμένες Πολιτείες τουλάχιστον 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και πιθανώς πολύ περισσότερων, στην κυβέρνηση της Τεχεράνης. Σε αντάλλαγμα το Ιράν θα τερμάτιζε τον αποκλεισμό και θα άνοιγε τα στενά σε όλη την κυκλοφορία, τερματίζοντας μια κρίση για τον Τραμπ, τις ΗΠΑ και μεγάλο μέρος του πλανήτη».

«Ο πρόεδρος, όπως μου είπαν» συνεχίζει ο Χερς «”δεν εμπιστεύεται πλέον το Ισραήλ. Πιστεύει πλέον ότι παραπλανήθηκε” από τον Νετανιάχου σχετικά με τις πιθανότητες επιτυχίας της πρόσφατης κοινής αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης, στόχος της οποίας ήταν να προκαλέσει την ανατροπή της θρησκευτικής ηγεσίας στο Ιράν».

Σύμφωνα με την πηγή που επικαλείται ο γνωστός δημοσιογράφος «η ισραηλινή ηγεσία «είναι πολύ αναστατωμένη επειδή ο Τραμπ» —φοβούμενος το πολιτικό κόστος που θα του επιφέρει η συνέχιση του αποκλεισμού του στενού— «έχει δείξει προθυμία να αγνοήσει τα ισραηλινά συμφέροντα και επιθυμίες».

Πηγή: info-war.gr

Υποκρισία και Ψέματα, ενόψει νέων εχθροπραξιών

Γιατί δεν είναι λοιπόν διόλου παράλογο το γεγονός ότι το Ιράν διαπραγματεύεται από θέση ισχύος έναντι των ΗΠΑ;

Θέμης Τζήμας

Ξεκινούμε από την υποκρισία. Ηγέτες της «Δύσης» και σύμμαχοί τους, ζήτησαν να «ανοίξουν» τα στενά του Ορμούζ. Το Συμβούλιο για τη Συνεργασία στον Κόλπο φαίνεται ότι θα αναλάβει αντίστοιχη πρωτοβουλία. Πού ήταν όλοι αλήθεια, όταν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτίθονταν στο Ιράν παρανόμως και εγκληματικώς; Πού ήταν όταν οι ΗΠΑ απήγαγαν τον νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας προκειμένου να ληστέψουν το πετρέλαιο της χώρας του; πού είναι για τη γενοκτονία στη Γάζα; Πού είναι για τα μαζικά εγκλήματα εναντίον Παλαιστινίων; Πού είναι όταν ισοπεδώνεται ο Λίβανος; Πού είναι όταν επιβάλλεται παράνομος ναυτικός αποκλεισμός (ή επιχειρείται να επιβληθεί) εναντίον του Ιράν όπως και παλιότερα εναντίον της Υεμένης;

Οι ένοχοι και οι συνένοχοι των εγκλημάτων θυμήθηκαν το διεθνές δίκαιο (παρεμπιπτόντως, το Ιράν δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στο δίκαιο της θάλασσας). Το μόνο το οποίο αντιλαμβάνεται η «Δύση» και οι σύμμαχοί της είναι οι συσχετισμοί ισχύος. Αν το Ιράν είχε ηττηθεί στον εγκληματικό, κεραυνοβόλο πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ, όλοι όσοι σήμερα μιλούν για τα Στενά του Ορμούζ, θα εκθείαζαν την «ιδιοφυΐα» του προέδρου Τραμπ. Πόσες συνθήκες με το Ιράν έχουν καταπατήσει όλοι τους; Πόσες φορές αποπειράθηκαν να πνίξουν το Ιράν ως τέτοιο (όχι το «καθεστώς», με ό,τι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει) στερώντας του εξαρτήματα για την πολιτική του αεροπορία και σκοτώνοντας επιστήμονές του, μεταξύ άλλων; Τώρα που το Ιράν κερδίζει, σπεύδουν να παρακαλέσουν, να απειλήσουν, να μιλήσουν περί δικαίου, να διαπραγματευτούν. Το Ιράν δεν έχει κανέναν λόγο, οφείλει απέναντι στις θυσίες του αλλά και σε κάθε ελεύθερο έθνος και άνθρωπο, να μην υποταχθεί στους εγκληματίες και να μην υποχωρήσει ως προς τα Στενά του Ορμούζ.

Έπειτα έρχονται τα ψέματα. Σε αντίθεση με τις κομπορρημοσύνες Τραμπ και Χέγκσεθ, περί συντριβής των Ιρανών, αποκαλύπτεται ότι τα πλήγματα στις βάσεις των ΗΠΑ και στις δυνάμεις τους, από τους Ιρανούς είναι πολύ σοβαρές. Σύμφωνα με το NBC, όχι μόνο οι Ιρανοί προκάλεσαν πολύ σοβαρότερες καταστροφές στις βάσεις των ΗΠΑ από ό,τι οι τελευταίες παραδέχονται αλλά επιπλέον κατόρθωσαν να τις βομβαρδίσουν ακόμα και με την παρωχημένη ιρανική αεροπορία και ειδικότερα με ένα μαχητικό F-5!

Είναι η πρώτη φορά που μια αμερικανική βάση χτυπήθηκε από άμεση αεροπορική επίθεση μετά τον πόλεμο της Κορέας. Μια εικόνα μιας ρωσικής βόμβας Fab-500 στα συντρίμμια της άλλης βάσης των ΗΠΑ στο Κουβέιτ, Camp Arifjan, κυκλοφόρησε επίσης προ ημερών. Πρόκειται για μια μη- καθοδηγούμενη βόμβα, που σημαίνει ότι τα ιρανικά σκάφη έπρεπε να περάσουν σχεδόν απευθείας πάνω από τις ανυπεράσπιστες βάσεις των ΗΠΑ για να τους επιτεθούν. Τα ιρανικά αεροσκάφη φαίνεται να έχουν διαρρήξει τις άμυνες των ΗΠΑ, να βομβαρδίζουν άμεσα τις αμερικανικές βάσεις με βόμβες οι οποίες κινούνται βάσει της βαρύτητας, προκαλώντας παράλληλα την άλλη πλευρά να εμπλακεί σε φίλια πυρά.

Δεν πρέπει παραλλήλως να ξεχνούμε ότι το Ισραήλ, πέραν του να εγκληματεί φρικιαστικώς και ναζιστικώς, στο πεδίο των μαχών δεν έχει πετύχει ουσιαστικώς τίποτα, ούτε σε σχέση με τη Χαμάς, ούτε και με τη Χεζμπολάχ. Αντιθέτως, η χρήση μη- επανδρωμένων οχημάτων από την τελευταία προκαλεί ολοένα μεγαλύτερες απώλειες στις τάξεις των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.

Δεν είναι λοιπόν διόλου παράλογο το γεγονός ότι το Ιράν διαπραγματεύεται από θέση ισχύος έναντι των ΗΠΑ. Η τελευταία πρότασή του περιλαμβάνει τρία στάδια, με πρώτο την οριστική ειρήνη σε όλα τα μήκη και πλάτη του «άξονα της αντίστασης» και κατόπιν συζήτηση περί των Στενών του Ορμούζ, με το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα να έρχεται στο τέλος. Για τις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν αυτήν την πρόταση, διότι όταν αναφερόμαστε στη θέση των ΗΠΑ ως προς τον εν λόγω πόλεμο (και όχι μόνο προφανώς), εννοούμε τι πρεσβεύει ο εκφασισμένος σιωνισμός. Η εν λόγω πρόταση του Ιράν είναι πολύ λογική για κάποιον που θέλει όντως την ειρήνη (βεβαίως ένας τέτοιος δρων δε θα ξεκινούσε τον πόλεμο εξ αρχής). Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιθέτως, θέλουν στρατηγικώς τη διάλυση του Ιράν. Ο δε, Τραμπ, όσο και αν θέλει να ξεφύγει από τον πόλεμο τον οποίο ξεκίνησε, παραμένει χειραγωγούμενος, εκβιάσιμος, εγκληματίας και πιστός στα αφεντικά του. Η αποδοχή της πρότασης του Ιράν θα σήμαινε εγγυήσεις περί μη επίθεσης από πλευράς ΗΠΑ και Ισραήλ. Οι μόνες τέτοιες μπορεί να είναι η απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή του Περσικού Κόλπου, κάτι το οποίο θα αναιρέσει τη βάση του πετροδολαρίου. Ήδη, ο πόλεμος αυτός έχει διώξει τα στρατεύματα των ΗΠΑ από τη Συρία και από το Ιράκ.

Οι ΗΠΑ ως εκ τούτου συγκεντρώνουν μια πολύ μεγάλη αεροναυτική δύναμη για την επανέναρξη των συγκρούσεων. Η εκτίμησή μας είναι ότι οι βομβαρδισμοί τους δεν μπορούν να νικήσουν το Ιράν, ενώ μια χερσαία εισβολή τους μπορεί να αποδειχθεί το καταλυτικό πλήγμα εναντίον της ισχύος τους στην περιοχή και παγκοσμίως. Είναι πολύ πιθανό να βλέπουμε τις ΗΠΑ να βαδίζουν στον χαμό του ιμπεριαλισμού τους, με την «ευγενική χορηγία» του Ισραήλ.

kosmodromio.gr

Η ΕΘΝΙΚΗ τέχνη του μπαζώματος...

 
Ο Κοριός

Στην Ελλάδα του 2026 έχει τελειοποιηθεί η εθνική τέχνη που δεν είναι άλλη από το μπάζωμα -και μάλιστα τριπλό- εκ μέρους του συστήματος Μητσοτάκη...
Πρώτο μπάζωμα: οι υποκλοπές. Το Predator δεν χρειάζεται κώδικα για να εξαφανιστεί. Αρκεί μία Πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ο οποίος αποφάσισε ότι δεν ανασύρεται από το αρχείο η δικογραφία παρότι το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, μετά την καταδικαστική απόφαση για τους τέσσερις της Intellexa, μίλησε ξεκάθαρα για κατασκοπεία, σύνδεση με κρατικές αρχές και ζήτησε περαιτέρω διερεύνηση. Ο κ. Τζαβέλλας όμως έκρινε ότι «δεν προέκυψαν νέα στοιχεία». Δεύτερο θάψιμο μετά το πόρισμα Ζήση. Το spyware μπαζώνεται με τσιμέντο και ταμπέλα «Εθνική Ασφάλεια»...
Δεύτερο μπάζωμα: τα Τέμπη. Εκεί δεν μπαζώθηκε μόνο η αλήθεια, αλλά και ο ίδιος ο τόπος του δυστυχήματος. Τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η δίκη συνεχίζεται με καθυστερήσεις, ενώ νέοι φάκελοι αποκαλύπτουν λεπτομέρειες για το μπάζωμα στο σημείο της σύγκρουσης. Εξαφανισμένα βίντεο, αμφισβητούμενες αιτίες της πυρκαγιάς και πολιτικές ευθύνες που παραμένουν στο σκοτάδι. Το τρένο συγκρούστηκε, αλλά η δικαιοσύνη ακόμα «τρέχει» με εμπόδια...
Τρίτο μπάζωμα: το ΟΠΕΚΕΠΕ. Εκατομμύρια ευρωπαϊκών επιδοτήσεων εξαφανίστηκαν μέσα από εικονικά τιμολόγια και παρεμβάσεις. Νέες δικογραφίες από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, άρση ασυλίας βουλευτών και υπουργών της ΝΔ, τηλεφωνικές συνομιλίες, ρουσφέτια και ζημία στα συμφέροντα της ΕΕ συνθέτουν σκάνδαλο που προκαλεί πολιτικό σεισμό. Και πάλι η ίδια μέθοδος: καθυστερήσεις και η ελπίδα ότι ο χρόνος θα θολώσει τα πάντα....
Τρία σκάνδαλα, ένα στυλ διαχείρισης από το σύστημα Μητσοτάκη. Όταν κάτι μυρίζει άσχημα -είτε πρόκειται για spyware που «δεν θυμάται» κανείς ποιος το αγόρασε και το χρησιμοποίησε σε υπουργούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, είτε για τρένα που συγκρούονται σε γραμμές χωρίς επαρκή ασφάλεια, είτε για λεφτά των αγροτών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που καταλήγουν σε λάθος τσέπες- δεν το καθαρίζουν. Το μπαζώνουν. Με Πράξεις Εισαγγελέων, με φακέλους που «δεν αρκούν», με εξαφανισμένα στοιχεία, με τσιμέντο πάνω από τον τόπο του δυστυχήματος και με την προσδοκία ότι η κούραση των πολιτών θα κάνει τη δουλειά.
Οι Έλληνες πολίτες μαθαίνουμε πια τρία πράγματα ταυτόχρονα: Το κινητό μας μπορεί να είναι ανοιχτό σε «άγνωστους» χωρίς να μάθουμε ποτέ ποιοι. Ένα τρένο μπορεί να γίνει φωτιά χωρίς να αποκαλυφθεί πλήρως το γιατί. Και τα λεφτά μας -δικά μας ή ευρωπαϊκά- μπορεί να εξαφανιστούν χωρίς να λογοδοτήσει κανείς πραγματικά...
Η κυβερνητική εξουσία δεν λύνει προβλήματα. Τα μπαζώνει με μαεστρία και μετά προσποιείται δήθεν έκπληκτη ότι δεν καταλαβαίνει γιατί η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς έχει καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ μακριά για την απάντηση. Είναι το ίδιο το σύστημα Μητσοτάκη, το οποίο προστατεύει τους δικούς του, θάβει τα σκάνδαλα, θεωρεί τη λογοδοσία και την απόδοση ευθυνών πολυτέλεια, μετατρέπει τη Δικαιοσύνη σε εργαλείο συγκάλυψης, την αλήθεια σε «μη νέο στοιχείο» και κάθε πολιτική ευθύνη σε «εθνική ασφάλεια»....

www.press-gr.com

Οι Αγέρωχοι 200

Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα.
  

Λιάνα Κανέλλη 

Όταν πρωτόδα τις φωτογραφίες των 200 ηρώων κομμουνιστών της Καισαριανής, θυμήθηκα μια λέξη ξεχασμένη και σχεδόν αχρησιμοποίητη στο καθημερινό λεξιλόγιο. Αγέρωχοι. Νομίζω μάλιστα ότι περικλείει τα πάντα, από το χαμόγελο έως την αφοβία στο βλέμμα, από το καθόλου σκυφτό κεφάλι έως την αποφασιστική στάση του σώματος στη διαδρομή της βίας και του χάρου. Είναι παράξενο, σχεδόν μαγικό, ότι κανένας αγέρωχος δεν μπορεί να εκτελεστεί. Στα ναζιστικά ψηλαλώνια της βίας, της απανθρωπιάς, της αποκτήνωσης, εκεί που στήνει καρτέρι η κάννη η ένστολη στο διάσελο αυγής και νύχτας, οι αγέρωχοι αποκτούν θωριά απέθαντου. Τα παλιά τα χρόνια, τα τεχνολογικώς προϊστορικά, οι αγέρωχοι έγραφαν έπη, τραγούδια, γίνονταν γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Από τον Β’ Παγκόσμιο έως τις μέρες μας, απ’ όταν δηλαδή η σβάστικα έχασε από το σφυροδρέπανο, οι κομμουνιστές τραγούδησαν και εποίησαν ποίηση, ακριβώς γιατί ο λαός που τους εξέθρεψε είχε συλλάβει βιωματικά την έννοια του αγέρωχου, ακόμα κι αν δεν μπορούσε τη λέξη να την εξηγήσει ή και να τη γράψει. Είχε εισπράξει την αίσθηση του αγέρωχου που αντικρίζει κατάματα το τέρας του ναζισμού και πεθαίνει προειδοποιώντας το ότι θα υψώνεται και χωρίς σάρκα και οστά ολόρθος, απειλητικός απέναντί του.
Στην εποχή του τεχνοφασισμού, αυτή που σβήνει το φως από τα μάτια 30 χιλιάδων παιδιών στην Παλαιστίνη ως άμυνα πάνοπλων ενηλίκων, αυτός που εξαέρωσε χιλιάδες των χιλιάδων Γιαπωνέζους στον ύπνο, με πυρηνική χαρά και ευεξία, ο βρωμόψυχος επιστήμονας που πρόσφερε χημικά αέρια και λευκό φώσφορο από τον Α’ Παγκόσμιο έως τον τελευταίο τοπικό πόλεμο σε μικρομέγαλους ιμπεριαλιστές, αυτός που φοράει τη λεοντή του δυνατού για να κρύψει τη σαπίλα του, έχει πολλά τέρατα στη φαρέτρα του. Και δεκαετίες τώρα, με απίστευτη προπαγάνδα, αλγορίθμους και πολιτικά τεχνάσματα, νόμιζε ότι κυριάρχησε σε ψυχές και μυαλά, σε καρδιές και χέρια και ποδάρια. Και αποθρασύνθηκε, και αυτοανακηρύχθηκε νικητής, και ζητούσε μάλιστα κι αποδείξεις ότι αγέρωχοι κομμουνιστές όντως υπήρξαν σ’ αυτήν τη μικρή, τεράστια και πανέμορφη χώρα Ελλάδα, με την παγκόσμια κουλτούρα της ελευθερίας ως απάντησης στον θάνατο.
Και η απόδειξη ήρθε απ’ τον θύτη, και μάλιστα βγαλμένη σε πλειστηριασμό. Σε μικρά καρεδάκια, ασπρόμαυρα, συμπυκνώθηκαν το άρωμα, το κάλλος και η δύναμη του αγέρωχου. Οταν η φύση του ανθρώπου φοράει τα καλά της είναι ακατανίκητη. Δεν μπορεί να την απορροφήσει ούτε η σκοτεινή ύλη του Διαστήματος, που δεν μπορεί να καταπιεί όλα τα αστέρια που λάμπουν εκατομμύρια χρόνια μετά το τέλος τους μπροστά στα μάτια μας. Και έτσι γεννιέται στον 21ο αιώνα ο καινούργιος ναζισμός – φασισμός, που πάντα ξεκινάει ως βαθύς και θεοσκότεινος αντικομμουνισμός. Ξεφύτρωσαν μυριάδες δειλοί και άβουλοι αντάμα, που λειτουργούν ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε θεσμικά όργανα, σε έντυπα, παντού σχεδόν, σαν ξενιστές της κοινωνικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, που ζητάνε αποδείξεις ότι οι 200 δεν ήταν όλοι κομμουνιστές και ακόμη κι αν ήταν οι περισσότεροι, να συμφωνήσουμε να τους λέμε όλους πατριώτες, το πολύ πολύ αντιστασιακούς. Το επιχείρημα του γυμνοσάλιαγκα. Αυτό που υποκρύπτει το αδύνατο του αγέρωχου. Αυτού που είναι και κομμουνιστής και πατριώτης. Που είναι κομμουνιστής και γι’ αυτό πατριώτης. Που είναι πατριώτης επειδή είναι κομμουνιστής, γιατί πατρίδα πρωτίστως είναι ο λαός που την υπερασπίζεται, είτε έχει μέγεθος μιας σπιθαμής γης είτε του κόσμου όλου των ελεύθερων και ζωντανών ανθρώπων, που δρουν όπως σκέφτονται και που αισθάνονται όπως δρουν. Αγέρωχα!
Η Καισαριανή δεν είναι Καίσαρας. Και οι 200 κομμουνιστές δεν είναι, δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ μελλοθάνατοι που χαιρετούν. Μας υποχρεώνουν να τους χαιρετίζουμε κάθε Πρωτομαγιά, επειδή έχουν το αγέρωχο πρόσωπο της άνοιξης του κόσμου.

katiousa.gr

Δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ: Το διαχρονικό υπερόπλο των εργαζομένων

Η ακατάλυτη ενωτική δύναμή της χαλυβδώνει τους εργαζόμενους και τρομάζει τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ναι, αλλά η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία, σύντροφε», με…επέπληξε ο κομμουνιστής γείτονας όταν του είπα ότι προγραμματίζω τριήμερη πρωτομαγιάτικη εκδρομή: «Γίνονται ακόμα απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;», του απάντησα χαριτολογώντας με την περιβόητη κυνική ερώτηση που είχε κάνει ο  ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1941, στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Μόσχα…

Φυσικά, ο Στάλιν δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το ίδιο συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και σήμερα, ακόμα και στις πιο... chic δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του… εκσυγχρονιστή Σημίτη, ας πούμε, τη χθεσινή του μνημονιακού Σαμαρά, ή τη σημερινή, του ακροκεντρώου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς ενσωματωμένα στα συστημικά – κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συστημικών κυβερνήσεων. Και επιτηρούν, υπονομεύουν, παρεμποδίζουν, ή «σπάνε» τις απεργίες.  

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν – με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013) – σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»…  

Το επιχείρησε προ πενταετίας και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία», απαγόρευε (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που, παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος), κρίνονταν ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορευόταν (!) να πραγματοποιούν απεργίες!.. 

Η δύναμη της απεργίας –  αυτού του λαϊκού υπερόπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα – είναι τέτοια που… δίκαια, από τους αυταρχικούς κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείτο ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Θεσσαλονικείς καπνεργάτες τον Μάη του 1936 στην Ελλάδα του Μεταξά; «Ρίξτε στο  ψαχνό», διατάσσει ο χωροφύλαξ και… 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες! Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Εντάξει, ιδιαίτερα στην «δημοκρατική» Ευρώπη του δεύτερου ημίσεος του 20ου αιώνα, οι απεργιακές μάχες έγιναν πιο… ανατρεπτικές και σχετικά πιο αναίμακτες: το 1963, ας πούμε, διακόσιοι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεργία διαρκείας στην διαταγή πολιτικής επιστράτευσης που είχε εκδώσει εναντίον τους ο Πομπιντού . Το κύρος του πρωθυπουργού καταρρακώθηκε. Το κράτος του Σαρλ ντε Γκώλ παρέλυσε. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το δίλημμα της συνθηκολόγησης ή της πτώσης. Αντίστοιχο δίλημμα, εξάλλου,  αντιμετώπισε ο Σημίτης το 2001 με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Και συνθηκολόγησε μεν… έπεσε δε. 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που περιέγραψα παραπάνω… Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

restaro.blogspot.com

Υπεραστικοί: "Πρωτομαγιά 1944"

Στίχοι – Μουσική – Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί
Ηχοληψία: Γιωργής Νταβαρίνος – Αλέξανδρος Βαφειάδης
Μίξη ήχου: Γιωργής Νταβαρίνος
Επεξεργασία video: Γιώργος Παπαϊωάννου 

Κανένας δεν θα καταδικαστεί για υποκλοπές, όσο η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο του Ισραήλ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η πεποίθηση ότι η ελληνική δικαιοσύνη θα μπορούσε να εκδικάσει την υπόθεση των υποκλοπών και να καταδικάσει τους υπευθύνους λαμβάνει ως δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητο κράτος. Αυτό είναι τρομακτικό λάθος. Η συγκεκριμένη αντίληψη αγνοεί την επιρροή που ασκεί το Τελ Αβίβ στο σύνολο των πρωθυπουργών που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 2010 (με την έναρξη της στρατηγικής συμμαχίας από τον ΓΑΠ).
Αγνοεί επίσης και σημαντικά τεχνικά θέματα, όπως ότι οι εφαρμογές παρακολουθήσεων των ισραηλινών εταιρειών διαθέτουν κερκόπορτες που επιτρέπουν σε ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες να συλλέγουν πληροφορίες και για αυτούς που παρακολουθούν και για αυτούς που παρακολουθούνται. Οι ισραηλινές υπηρεσίες, όπως η ομάδα 8200 του IDF, που ανέπτυξαν τη σχετική τεχνολογία ιδρύθηκαν για να λειτουργούν σαν εργαλεία εκβιασμού και αυτό κάνουν και οι εταιρείες που προέκυψαν από τα πρώην στελέχη τους.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τις υποκλοπές αποκλειστικά σαν εσωτερική, εθνική υπόθεση μιας αυταρχικής κυβέρνησης που παρακολουθεί τους πολίτες της και τα ίδια τα στελέχη της και όχι σαν μια υπόθεση διεθνούς κατασκοπείας με όλα τα χαρακτηριστικά εθνικής προδοσίας, στην οποία εμπλέκονται διαδοχικές κυβερνήσεις.
Όπως επισημαίνει ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης «ο δημόσιος εκβιασμός του έφεδρου ισραηλινού αξιωματικού του IDF πέτυχε το σκοπό του». Πιο απλά ο Ταλ Ντίλιαν, σάρκα από τη σάρκα των υπηρεσιών πληροφοριών του IDF, ξεκαθάρισε ότι αν καταδικαστεί θα πάρει μαζί του μεγάλο τμήμα του πολιτικού κατεστημένου με πρώτο τον Μητσοτάκη (γι’ αυτό μίλησε για Watergate παραπέμποντας στην παραίτηση του Νίξον) και η υπόθεση έκλεισε.

Είναι δεδομένο ότι η αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ θα σηκώσουν προσωρινά τους τόνους, αλλά δεν θα τολμήσουν να μπουν στην ουσία του προβλήματος, δηλαδή το ρόλο που παίζει το ισραηλινό κράτος στον έλεγχο του πολιτικού, μιντιακού και δικαστικού κατεστημένου της Ελλάδας. Και δεν θα το κάνουν γιατί έχουν υπάρξει συνυπεύθυνοι στη μετατροπή της χώρας σε ισραηλινό προτεκτοράτο. Οι συμφωνίες για τη συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των δυο χωρών έχουν πλέον βάθος 15ετίας και δημιούργησαν δεσμούς εξάρτησης της Ελλάδας από το Ισραήλ.
Με αυτό τον τρόπο όμως, δημιουργείται μια πανίσχυρη συμμαχία που καλύπτει ένα χώρο από την άκρα δεξιά μέχρι το ακραίο κέντρο του ΠΑΣΟΚ και την αυτοαποκαλούμενη κεντροαριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εθνικιστικοί, ακροδεξιοί κύκλοι όχι μόνο δεν ασκούν κριτική στη προδοτική συμμαχία με το Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι υποσκάπτει την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, αλλά ζητούν την περαιτέρω ενίσχυσή της με πρόσχημα την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, το πολιτικό κέντρο αποκρύπτει τις διεθνείς προεκτάσεις της υπόθεσης για να μην θίξει τις σχέσεις με το Τελ Αβίβ. Σε κοινοβουλευτικό επίπεδο λοιπόν, αυτοί που μπορούν να ζητήσουν πραγματική διαλεύκανση της υπόθεσης αποτελούν τραγική μειοψηφία.
Αν σε αυτό το μαύρο πολιτικό τοπίο προσθέσουμε και το ρόλο των Ελλήνων εφοπλιστών/καναλαρχών που τροφοδοτούν την ισραηλινή γενοκτονία με πετρέλαιο και άλλες διευκολύνσεις καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις που θα μπορούσαν να φτάσουν την υπόθεση στα άκρα – ακόμη και στο πλαίσιο μιας ενδοαστικής σύγκρουσης. Να θυμίσουμε ότι το Watergate για το οποίο γίνεται τόσος λόγος, σημειώθηκε γιατί ένα τμήμα της αμερικανικής ελίτ αποφάσισε για τους δικούς του λόγους να «αδειάσει» τον Αμερικανό πρόεδρο. Στα προτεκτοράτα τέτοιες αντιπαραθέσεις δεν επιτρέπονται.

Η πίεση μπορεί να έρθει μόνο από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας.

Πηγή: info-war.gr

Αργεντινή: Πρωτομαγιά του 2026 και η μετωπική σύγκρουση με το πείραμα Μιλέι

Στους δρόμους και στα καταστήματα οι άνθρωποι νιώθουν ότι η ίδια τους η επιβίωση απειλείται και είναι έτοιμοι την Πρωτομαγιά να διατρανώσουν την αγανάκτησή τους. 

Γιώργης-Βύρων Δάβος

Η Εργατική Πρωτομαγιά του 2026 δεν πρόκειται να είναι μια απλή επέτειος για την Αργεντινή.  Κι αυτό γιατί στη χώρα υπό την ηγεσία του Μιλέι, το δικαίωμα στην εργασία πλέον δεν είναι δεδομένο αφ’ ότου ανέλαβε την ηγεσία. Το οικονομικό  πείραμα του Μιλέι, που εφαρμόζει έναν επιθετικό νεοφιλελευθερισμό που επιτίθεται άμεσα στα μεσαία και κατώτερα στρώματα, τους συνταξιούχους, τα ασφαλιστικά ταμεία και παρά τις φανφάρες του όλο και περισσότερο οδηγεί πλατιές κοινωνικές ομάδες στην ανεργία και τη φτώχεια. Ειδικά με τα τελευταία μέτρα του στο εργασιακό νομοσχέδιο, τα οποία ουσιαστικά καταργούν το δικαίωμα στην απεργία, το υποτυπώδες «κοινωνικό συμβόλαιο» στη  χώρα δοκιμάζεται στις πιο ακραίες  συνθήκες πολιορκίας. Δεν είναι τυχαίο που η κατάσταση στην πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες  είναι τεταμένη και η απεργιακή κινητοποίηση, που έχουν προκηρύξει τα μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα και οι  κοινωνικές οργανώσεις, για τις 30 Απριλίου, μία ημέρα πριν τους εορτασμούς της Πρωτομαγιάς, αντανακλά το αίσθημα αγανάκτησης και συσσωρευμένης οργής του κόσμου ενάντια στο ριζοσπαστικό οικονομικό πρόγραμμα του Χαβιέρ Μιλέι.

Σύμφωνα με τον Τύπο, τα «σκληρά» συνδικάτα κάλεσαν σε μια ολομέλεια την ημέρα της Πρωτομαγιάς, προκειμένου να επεξεργασθούν τη στρατηγική τους για μία πιο συστηματική  αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση και στόχο να μετατρέψουν μια επέτειο, που συμπίπτει με την ημέρα μνήμης του αίματος που έπεσε στους εργατικούς αγώνες, στην αφετηρία ενός  στρατηγικού «σχέδιο πάλης» (plan de lucha).

Το «Σοκ και Δέος» του οικονομικού προγράμματος του Μιλέι

Από την αρχή της θητείας του, ο Χαβιέρ Μιλέι εφάρμοσε μια επιθετική οικονομική πολιτική,  που ο ίδιος αποκαλεί «αλυσοπρίονο» (motosierra). Στόχος του ήταν η πλήρης διάλυση του κρατικού μηχανισμού με την πρόφαση της καταπολέμησης του πληθωρισμού. Ωστόσο, η πραγματικότητα τον έχει διαψεύσει οικτρά κι ακόμη δεινότερα την κοινωνία. Η διάψευση μίας πολιτικής που διαφημίστηκε όσο τίποτα από τον Μιλέι και  στηρίχθηκε από τους ομοϊδεάτες του (βλέπε τη βοήθεια από τον Τραμπ), προκειμένου να μην καταρρεύσει εκλογικά και πολιτικά η κυβέρνησή του,  περιγράφεται πλέον εύγλωττα  από τι τελευταίες κινήσεις του προέδρου, ο που περιγράφεται στις πρόσφατες ειδήσεις για ανασχηματισμός στο Υπουργείο Οικονομίας, σε μία προσπάθεια να  συγκρατηθεί μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση.

Η κοινωνική διάσταση της φτώχειας
Ο Μιλέι, κατά την έναρξη των τακτικών συνεδριάσεων του Κογκρέσου το 2026, επιτέθηκε με σφοδρότητα στις προηγούμενες κυβερνήσεις, ρίχνοντάς τους τα βάρη για την αποτυχία της κυβέρνησής τους, υποστηρίζοντας πως  όταν εκείνες «έφυγαν από την εξουσία  το 30% των επίσημων εργαζομένων ήταν ήδη φτωχοί». Εν τούτοις, όλα τα επίσημα στοιχεία κάθε άλλο παρά δικαιολογούν τους ονειδισμούς του αυτούς, γιατί αποδεικνύεται ότι  υπό τη δική του διακυβέρνηση,  έχει εκτοξευθεί το φαινόμενο που ονομάζουμε «εργαζόμενη φτώχεια». Το κόστος ζωής έχει αυξηθεί δε,  τόσο δραματικά που ακόμα και όσοι έχουν πλήρη απασχόληση δεν μπορούν να καλύψουν το βασικό καλάθι τροφίμων.

Στην Αργεντινή δεν υπάρχουν επίσημες εκθέσεις που να συσχετίζουν άμεσα τη φτώχεια και την επίσημη απασχόληση. Και τα δύο δεδομένα προκύπτουν από τη Διαρκή Έρευνα Νοικοκυριών (EPH), η οποία καταρτίζεται ανά τρίμηνο από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Απογραφών (INDEC). Με βάση αυτά τα στοιχεία, ειδικοί πραγματοποιούν εκτιμήσεις για τη μέτρηση της φτώχειας ανάλογα με την εργασιακή κατάσταση.
Σύμφωνα ανεξάρτητη ανάλυση του Conicet στο Ινστιτούτο Εργασιακών Σπουδών και Οικονομικής Ανάπτυξης (IELDE), επί τη βάσει των επίσημων στοιχείων της EPH, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2023 το 15% των επίσημων εργαζομένων -δηλαδή εκείνων που έχουν κρατήσεις για συνταξιοδότηση σύμφωνα με την επίσημη ταξινόμηση- ζούσε σε νοικοκυριά με εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Από την πλευρά του, ο οργανισμός Fundar δημοσίευσε ένα γράφημα, που αναλύει τη νομισματική φτώχεια των εργαζομένων ανάλογα με τον τύπο της εργασιακής τους σχέσης. Σύμφωνα με το γράφημα αυτό το δεύτερο εξάμηνο του 2023, όταν ολοκληρώθηκε η κυβέρνηση του Αλμπέρτο Φερνάντες, η φτώχεια έπληττε το 18,9% των επίσημων μισθωτών. Αλλά στο πρώτο πλήρες εξάμηνο της διακυβέρνησης Μιλέ  (πρώτο εξάμηνο του 2024), ο ίδιος αριθμός πλησίασε  το 28,3%. Δηλαδή ήταν ουσιαστικά επί προεδρίας του Μιλέι, που η φτώχεια εκείνο το 30%  για το οποίο κατηγορούσε τους προκατόχους του ο Πρόεδρος.

Η χρονολογική σειρά για τα επίσημα στοιχεία, όντως καταδεικνύει πως από το 2018 ίσαμε την ανάληψη της προεδρίας από τον Μιλέι, ο δείκτης αυτός παρέμενε μεταξύ 10% και 20%. Το άλμα σημειώθηκε κατά το πρώτο εξάμηνο του 2024, μετά την υποτίμηση  που επεβλήθη τον Δεκέμβριο 2023 κι η οποία πυροδότησε τον πληθωρισμό και αύξησε τη φτώχεια. Στη συνέχεια, σε μεταγενέστερες μετρήσεις, ο δείκτης υποχώρησε και πάλι κάτω από το 20%. Όπως αναφέρουν σχετικές μελέτες, το δεύτερο εξάμηνο του 2024 η φτώχεια στους επίσημους εργαζόμενους είχε ήδη μειωθεί στο 16,2%.

Άλλη έκθεση του Instituto Gino Germani του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες επισημαίνει ότι «η συχνότητα της φτώχειας παρουσιάζει έντονη ετερογένεια ανάλογα με το είδος της απασχόλησης. Ενώ μεταξύ των επίσημων μισθωτών που εργάζονται 40 ώρες την εβδομάδα το ποσοστό φτώχειας είναι 10,5%, αυτό τετραπλασιάζεται στην περίπτωση των ανεπίσημων (ανασφάλιστων) μισθωτών, φτάνοντας το 41,3% για όσους εργάζονται με πλήρες ωράριο».

Εργασιακή Μεταρρύθμιση: 

Ή απαγόρευση της απεργίας;
Πέρα από τη διαδεδομένη φτώχεια, εκείνο που κεντρίζει ακόμη περισσότερο τη διάθεση των εργαζομένων για πάλη, είναι η  νέα εργασιακή μεταρρύθμιση  που έχει  εγκρίνει η κυβέρνηση Μιλέι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα La Nación, η κυβέρνηση επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το δικαίωμα στην απεργία, χαρακτηρίζοντας πολλές βασικές υπηρεσίες (εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές) ως «ουσιώδεις» για την οικονομία και τη λειτουργία του κράτους και τις αναγορεύει σε τομείς όπου  η αποχή από την εργασία θεωρείται πλέον παράνομη.

Τα κύρια σημεία της  εργασιακής απορρύθμισης περιλαμβάνουν:

α) Περιορισμό των διαδηλώσεων (piquetes): Ποινικοποιείται το κλείσιμο των δρόμων κι οι καθιστικές διαμαρτυρίες , μια παραδοσιακή μορφή διαμαρτυρίας στην Αργεντινή.

β) ελαστικοποίηση της απεργίας: Κατάργηση των αποζημιώσεων και αντικατάστασή τους από ένα σύστημα ασφάλισης που χρηματοδοτείται από τον ίδιο τον εργαζόμενο.

γ) Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων: Η κυβέρνηση προωθεί τις ατομικές συμβάσεις, αποδυναμώνοντας τη διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων.

Το πλάνο αγώνα: Συνδικάτα εναντίον «Αλυσοπρίονου»

Η απάντηση της κοινωνίας ήταν άμεση. Οι κοινωνικές και συνδικαλιστικές ανακοίνωσαν ένα εκτενές πλάνο αγώνα που περιλαμβάνει αποκλεισμούς δρόμων και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

Η Πρωτομαγιά του 2026 οργανώνεται για να λειτουργήσει ως  καταλύτης σε τούτη την αντίδραση. Τα συνδικάτα δεν ζητούν πλέον μόνο αυξήσεις μισθών, αλλά να αποσυρθεί πλήρως το διάταγμα εκτάκτου ανάγκης (DNU)  για το εργασιακό που αλλάζει ουσιαστικά τη  συνταγματική δομή του κράτους. Η ένταση είναι εμφανής και στα ΜΚΔ, όπου φαίνεται πόσο η κοινωνία αντιδρά και αναιρεί τη ρητορική της κυβέρνησης, η οποία συγκρούεται με την ωμή πραγματικότητα που ζούνε οι πολίτες. 

Η κοινωνική δυσαρέσκεια 

και το «δίχτυ ασφαλείας»
Παρά την κοινωνική δυσαρέσκεια η «καλύτερη κυβέρνηση την Ιστορία» (sic!), όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ο Μιλέι εξακολουθεί να «είναι ψέμα πως καταστρέφονται θέσεις εργασίας» και πως  υπάρχει ένα «δίχτυ ασφαλείας» για τους πιο αδύναμους, όμως αυτό τίθεται υπό αμφισβήτηση από τα ίδια τα δεδομένα. Η περικοπή των επιδομάτων στα λαϊκά μαγειρεία (comedores populares) έχει οδηγήσει σε μια ανθρωπιστική κρίση στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Άιρες.

Η δυσαρέσκεια δεν αφορά πλέον μόνο τους «συνδικαλιστές», τους οποίους ο Μιλέι εξακολουθεί να κατηγορεί  και να προσβάλλει, όπως και τους πολιτικούς αντιπάλους του, και να τα συμπεριλαμβάνει σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «κάστα». Μία κατηγορία, που διαρκώς διευρύνει, πέρα από τους «κομμουνιστές» πολιτικούς του αντιπάλους, τους «τεμπέληδες» συνδικαλιστές, πλέον ονειδίζοντας την ίδια τη μεσαία τάξη. Η οποία όμως  βλέπει τις αποταμιεύσεις της να εξανεμίζονται με ιλιγγιώδη ρυθμό και τους ηλικιωμένους να μη μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακά τους λόγω της απελευθέρωσης των τιμών.

Προς μια εθνική παράλυση;

Η Αργεντινή βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Από τη μία, υπάρχει ο Χαβιέρ Μιλέι, ο οποίος επιμένει ότι (παρά την αμερικανική βοήθεια, που υποσχέθηκε πως θα αποτελέσει πακτωλό για την οικονομία) «δεν υπάρχει χρήμα» (no hay plata) και διαλαλεί ότι η απεργία είναι μια προσπάθεια της παλιάς πολιτικής ελίτ να διατηρήσει τα προνόμιά της. Από την άλλη, στους δρόμους και στα καταστήματα οι άνθρωποι νιώθουν ότι η ίδια τους η επιβίωση απειλείται και είναι έτοιμοι την Πρωτομαγιά να διατρανώσουν την αγανάκτησή τους.Η απεργία της Πρωτομαγιάς 2026, τουλάχιστον για τους συνδικαλιστές είναι πιθανόν να καταγραφεί ως η στιγμή που η Αργεντινή αποφάσισε ότι δεν θα ακολουθήσει μέχρι τέλους τον δρόμο του αναρχοκαπιταλισμού του Μιλέι ή εάν η λαϊκή οργή θα επιταχύνει τις εξελίξεις για ανατροπή της πολιτικής που υπονομεύει τις  παραδοσιακές αξίες της κοινωνικής προστασίας και της εργασίας. Το σίγουρο είναι ότι η εργασιακή μεταρρύθμιση που μοιάζει με απαγόρευση της απεργίας έχει ανάψει μια σπίθα που δύσκολα θα σβήσει με διατάγματα και σε περίπτωση που η απεργία της 30ης Απριλίου και το «σχέδιο πάλης» αποδειχθούν αποτελεσματικά, πλέον το μέλλον της χώρας  δε θα αποφασίζεται στα κλειστά γραφεία του Μπουένος Άιρες και των επιχειρηματιών, υπέρ των οποίων συντελείται η πολιτική του Μιλέι, αλλά θα καθορίζεται από την αντοχή των πολιτών απέναντι σε ένα ανελέητο νεοφιλελεύθερο πείραμα, που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία.

--------------------------------------------------------------------------------------

Ο Γιώργης-Βύρων Δάβος εργάζεται ως δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης και διδάσκει Αισθητική στην Ακαδημία της Μπρέρα (Μιλάνου) και Κοινωνιογλωσσολογία και Λογική Φιλοσοφία της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βίγο (Ισπανία), ενώ στον ελεύθερο χρόνο του….γράφει.

kosmodromio.gr

«Πούλησαν το ρεύμα της χώρας — Η ΔΕΗ στα χέρια των funds και των Εμιράτων, με το Δημόσιο θεατή»

του Βασίλη Λύκου

Η νέα αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ ύψους 4 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε το 2026, δεν είναι απλώς μια οικονομική κίνηση. Είναι μια κομβική πράξη μεταβίβασης κυριαρχίας στον στρατηγικότερο τομέα της χώρας — την ενέργεια. Πίσω από τα ψυχρά νούμερα των δελτίων τύπου κρύβεται μια δομική μεταμόρφωση: η ΔΕΗ, από δημόσια επιχείρηση πυλώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, έχει εξελιχθεί σε μια υπερεθνική πλατφόρμα ιδιωτικών κεφαλαίων, με το Ελληνικό Δημόσιο σε ρόλο μειοψηφίας και παρατηρητή.

Από τον εθνικό πυλώνα στο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο
Η Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου των 4 δισ. ευρώ παρουσιάστηκε ως «αναγκαία» για την υλοποίηση επενδυτικού προγράμματος ύψους 24,2 δισ. ευρώ έως το 2030. Σε αυτό περιλαμβάνονται έργα ΑΠΕ, διεθνές άπλωμα στα Βαλκάνια και υποδομές δεδομένων — με σημαία την «πράσινη μετάβαση».
Ωστόσο, ο αντίκτυπος στη μετοχική σχέση είναι σαρωτικός:
Το Ελληνικό Δημόσιο συμμετέχει με μόλις 1,2 δισ. ευρώ, μειώνοντας το ποσοστό του από 35,3% σε περίπου 33,4%.
Το CVC Capital Partners, επενδυτικό fund με ρίζες στο Λουξεμβούργο και κεφάλαια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επενδύει επίσης 1,2 δισ. ευρώ και ανεβαίνει από 10,3% σε 17,9%.
Με άλλα λόγια, το Δημόσιο χάνει εκ νέου έδαφος, και το CVC γίνεται ο πιο ισχυρός ιδιώτης μέτοχος — ίσως και ο πραγματικός ρυθμιστής των αποφάσεων στη νέα εποχή της ΔΕΗ.

Το προηγούμενο «ξεπούλημα» του 2021
Η ιστορία έχει προηγούμενο. Το 2021, όταν η ΔΕΗ έκανε ΑΜΚ ύψους 1,35 δισ. ευρώ, η κυβέρνηση ισχυρίστηκε πως ήταν «αναγκαία για τη διάσωση και ανάπτυξη» της εταιρείας. Τότε, το Ελληνικό Δημόσιο δεν διέθετε τα 600 εκατομμύρια που απαιτούνταν για να διατηρήσει το ποσοστό του. Επένδυσε μόλις 105 εκατ. ευρώ. Έτσι, σε μια νύχτα, το 51,12% μετατράπηκε σε 35,3%, και η ΔΕΗ πέρασε οριστικά στα χέρια της αγοράς.
Το CVC Capital Partners εισήλθε τότε με 343 εκατ. ευρώ και ποσοστό 10,34%. Η είσοδός του χαιρετίστηκε από το οικονομικό κατεστημένο ως «σήμα εμπιστοσύνης», όμως στην πράξη άνοιξε την πόρτα για την είσοδο εξωευρωπαϊκών κεφαλαίων σε έναν κρίσιμο γεωπολιτικό τομέα: το εθνικό ηλεκτρικό δίκτυο.

Το CVC και τα κεφάλαια των Εμιράτων
Το CVC δεν είναι ένα τυχαίο επενδυτικό σχήμα. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους πολυεθνικούς επενδυτικούς οργανισμούς παγκοσμίως, που διαχειρίζεται πάνω από 150 δισ. δολάρια. Τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει σημαντικά κεφάλαια από το Abu Dhabi Investment Authority (ADIA), το κρατικό επενδυτικό ταμείο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Στην Ελλάδα, το CVC έχει ήδη αποκτήσει κρίσιμες υποδομές: Metropolitan και Υγεία, Vivartia, D-Marin, Skroutz. Η είσοδός του στη ΔΕΗ δεν είναι ένα απλό επιχειρηματικό στοίχημα — είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διείσδυσης των αραβικών κεφαλαίων στα Βαλκάνια. Η ΔΕΗ αποτελεί πλέον το όχημα αυτής της επιρροής, όχι απλώς μια εταιρεία κοινής ωφέλειας.

Μια «πράσινη μετάβαση» χωρίς έδαφος
Στην καρδιά του νέου επιχειρησιακού σχεδίου της ΔΕΗ βρίσκεται η εξαγγελία μιας «πράσινης αναγέννησης». Ωστόσο, πίσω από τις επενδύσεις σε φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα κρύβεται μια άκριτη εμπορευματοποίηση της φύσης.
Η απόλυτη απολιγνιτοποίηση έως το 2026 και η αντικατάσταση των μονάδων με φυσικό αέριο, σε συνδυασμό με το νέο σχέδιο νόμου για τις ΑΠΕ, μετατρέπουν την ελληνική ύπαιθρο σε μονοκαλλιέργεια γιγαντιαίων ΒΑΠΕ. Οι αδειοδοτήσεις απλοποιούνται υπέρ των μεγάλων επενδυτών, η χωροθέτηση χαλαρώνει, και ο τοπικός πληθυσμός βρίσκεται στο περιθώριο.
Η ΔΕΗ εξαφανίζει το προφίλ μιας επιχείρησης που διαχειριζόταν τοπική παραγωγή, απασχόληση και υποδομές κοινής ωφέλειας και γίνεται διεθνής developer ενέργειας. Όλα αυτά υπό τον έλεγχο ιδιωτικών funds που κοιτάζουν μόνο την απόδοση κεφαλαίων.
Στη Δυτική Μακεδονία και την Αρκαδία, οι περιοχές του λιγνίτη εγκαταλείπονται χωρίς εναλλακτικό παραγωγικό σχέδιο. Οι λιγνιτικές μονάδες μετατρέπονται σε μονάδες φυσικού αερίου, όπως η Πτολεμαΐδα V, ένα έργο που εξυπηρετεί περισσότερο τον ιδιωτικό κλάδο, παρά το δημόσιο συμφέρον. Όταν εφόσον η Πτολεμαΐδα 5 και οι υπόλοιπες μονάδες λειτουργούσαν κανονικά, το κόστος της ηλεκτρικής κιλοβατώρας θα μπορούσε να μειωθεί έως και 25%. Όχι θεωρητικά – πρακτικά. Γιατί το ρεύμα που παράγεται από εγχώριο καύσιμο δεν εξαρτάται από το TTF του Άμστερνταμ ούτε από τις διαθέσεις του Κρεμλίνου. Είναι ρεύμα “made in Greece”.

Η Πτολεμαΐδα 5: μια μονάδα που γεννήθηκε για να καεί – στα χαρτιά
Η Πτολεμαΐδα 5 κόστισε σχεδόν 1,5 δισ. ευρώ. Είναι η πιο σύγχρονη και καθαρή λιγνιτική μονάδα στην Ευρώπη. Οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της είναι κατά 30-40% χαμηλότερες από παλαιότερα εργοστάσια, χάρη στην τεχνολογία υπερ-κρίσιμης καύσης και στα προηγμένα φίλτρα. Η απόδοσή της φτάνει το 41%, όταν οι περισσότερες παλαιές μονάδες μετά βίας αγγίζουν το 30%.
Πρόκειται για έργο σχεδιασμένο να λειτουργήσει δεκαετίες — με δυνατότητα μελλοντικής μετατροπής της σε μονάδα καύσης βιομάζας ή πράσινου υδρογόνου. Αντί όμως να τη δούμε ως μεταβατικό εργαλείο αυτονομίας, η κυβέρνηση σπεύδει να τη μετατρέψει σε “μονάδα φυσικού αερίου” πριν κλείσει καν διετία λειτουργίας. Ένα έργο-σύμβολο ελληνικής τεχνογνωσίας και κόπου εκατοντάδων μηχανικών, ακυρώνεται στα χαρτιά για χάρη μιας δεσμευτικής “πράσινης” εικόνας που δεν αντέχει στους αριθμούς.
 
Το νέο «όραμα»: ΔΕΗ των πολυεθνικών
Η επιχείρηση που χτίστηκε με το αίμα και τον μόχθο του ελληνικού λαού, από τα φράγματα του Αχελώου έως τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, γίνεται σταδιακά μια πολυεθνική επενδυτική μηχανή. Περισσότερο από το 48% των νέων επενδύσεων προβλέπεται να γίνει εκτός Ελλάδας, με βλέψεις στην Ιταλία, στα Βαλκάνια και στη Βόρεια Αφρική.
Αυτό σημαίνει πως τα ελληνικά νοικοκυριά χρηματοδοτούν μέσω τιμολογίων μια εταιρεία που δεν ανήκει πλέον σε αυτούς — που λειτουργεί για τους μετόχους της στο εξωτερικό και όχι για την εθνική οικονομία.
Το πιο προκλητικό στοιχείο είναι πως η κυβέρνηση, αντί να επιδιώξει την ανάκτηση του ελέγχου ή τουλάχιστον την προστασία του ποσοστού του Δημοσίου, επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία. Μοναδικό ενδιαφέρον φαίνεται να είναι η επικοινωνιακή επίκληση της «πράσινης ανάπτυξης» και της «ευρωπαϊκής στρατηγικής», όταν στην πραγματικότητα συνεχίζεται ένα προγραμματισμένο ξεπούλημα του ενεργειακού ιστού της χώρας.

Από τη ΔΕΗ του λαού στη ΔΕΗ των επενδυτών
Η ΔΕΗ ήταν κάποτε το σύμβολο της ελληνικής αυτοδυναμίας. Η ίδρυσή της το 1950 σήμαινε την εποχή που η ενέργεια έπαψε να είναι προνόμιο λίγων και έγινε δικαίωμα όλων. Τώρα, μέσα από αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις, μετατράπηκε σε χρηματιστηριακό προϊόν.
Η απώλεια του ελέγχου της δεν είναι απλώς οικονομικό θέμα. Είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει σταθερή ανάπτυξη όταν τα θεμέλια της ενεργειακής της πολιτικής βρίσκονται στα χέρια funds που λογοδοτούν μόνο σε ανώνυμους επενδυτές και όχι στους πολίτες.
Η ενεργειακή μετάβαση θα μπορούσε να είναι υπόθεση συνεργασίας, αποκέντρωσης και πράσινης καινοτομίας. Αντί γι’ αυτό, εξελίσσεται σε πλυντήριο χρηματοοικονομικών συμφερόντων, όπου τα ελληνικά βουνά, τα δίκτυα και η ίδια η ΔΕΗ γίνονται πεδίο κερδοσκοπίας.

Ο επίλογος μιας εποχής
Μέσα σε πέντε χρόνια, η ΔΕΗ πέρασε από την πολιτική ρητορική περί «εθνικού πλούτου» στην πρακτική μιας ιδιωτικής πολυεθνικής που αποφασίζει πλέον χωρίς κοινωνικό αντίβαρο. Με την κυβέρνηση να συμμετέχει άτονα, το Δημόσιο να χάνει πάλι μερίδιο, και τα funds να αποκτούν καθοριστικό έλεγχο, η χώρα κινδυνεύει να ξυπνήσει μια μέρα και να διαπιστώσει ότι το ρεύμα, η γη, ο αέρας και το νερό της ανήκουν αλλού.
Η ΔΕΗ του 2026 δεν είναι η επιχείρηση του ελληνικού λαού — είναι το εργαλείο των αγορών που αποφασίζουν για το ενεργειακό μέλλον μιας χώρας που παραιτήθηκε από την ιδιοκτησία της δύναμής της. Και αυτή ίσως να είναι η πιο σκοτεινή απώλεια της ενεργειακής μετάβασης: όχι οι τόνοι CO₂, αλλά η απώλεια εθνικής κυριαρχίας μέσα από τον ίδιο της τον πυλώνα. Αυτός που κάποτε ιδρύθηκε για να τη φωτίσει, τώρα απλά την «καίει» και εξόχως ακριβά…
--------------------------------------------------------------------------------

Δρ. Βασίλης Λύκος, Political Analyst Biologist – PhD in Risk Assesment & Integrated Environmental Management, MSc in Integrated Coastal Zone Management, University of Crete, 
Regional Councilor of the Region of Central Greece, Regional Unit of Euboea 

Πηγή: www.militaire.gr

Γυρολόγοι και φανφαρόνοι (Νο2): Ο Νικόλας Φ. ακούει φωνές…

Το χειρότερο όλων είναι ότι ο Νικόλας Φ, αντί να κάνει τη «δουλειά» αθόρυβα, καταφεύγει στη μέθοδο των φανφαρόνων («ενώνω τη φωνή μου»!), λες και στο ΠΑΣΟΚ το μόνο που λείπει είναι οι «φωνές» φανφαρόνων και καιροσκόπων.

Γιώργος Καρελιάς
 
Όταν είδα αυτήν την είδηση, αναρωτήθηκα: αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε, για άλλη μια φορά, με μια ακόμα μεταγραφή πολιτικού, έστω κι αν δεν γίνεται «σεμνά και ταπεινά», αλλά με φανφαρόνικο τρόπο;
Δεν έδωσα απάντηση στο ερώτημα. Αλλά είπα να μην κουραστώ να γράψω μερικές εκατοντάδες λέξεις και κατέφυγα στο αρχείο μου. Όπου βρήκα ένα πρόσφατο άρθρο, με την ίδια αιτία και για το ίδιο πρόσωπο, που ταιριάζει γάντι (αλλιώς «ταμάμ»!) στην περίσταση.
Αντιγράφω:
«Υπάρχει πλήθος πολιτικών ή πολιτευομένων που από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε, οι μεταγραφές στην πολιτική δεν είναι δα κάτι ασυνήθιστο. Οι γυρολόγοι πολιτικοί «τρουπώνουν» κάθε φορά εκεί που βλέπουν ότι θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσουν ευκολότερα την καριέρα τους. Οι έννοιες πολιτική συνέπεια και εντιμότητα παίζουν δευτερεύοντα και τριτεύοντα ρόλο ή κανένα ρόλο.
Κατά τούτο δεν προκαλεί καμία ιδιαίτερη εντύπωση η περίπτωση του Νικόλα Φαραντούρη και η διαγραφή του από την ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επειδή ετοιμάζεται να μεταπηδήσει στο «κόμμα των Τεμπών» (υπό την Μαρία Καρυστιανού ή κάποιον άλλον, το «παίζουν» μυστικό και έκπληξη…).
Ο Φαραντούρης είναι άλλος ένας γυρολόγος της πολιτικής. Ξεκίνησε από συνεργάτης σε πολιτικά γραφεία υπουργών της ΝΔ. Μικρό το κακό, όλοι από κάπου ξεκινούν. Mετά πέρασε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου έφτασε μέχρι και την υποψηφιότητα για την αρχηγία. Πάτωσε μεν, αλλά κατάφερε να μπει για τα καλά στη λίστα των αναγνωρίσιμων. Στην τελική αναμέτρηση στήριξε το γίγαντα της αριστερής πολιτικής σκέψης και δράσης Στέφανο Κασσελάκη, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Τόσοι και τόσοι πήγαν μαζί του, με πρώτον τον(πιο) γίγαντα Παύλο Πολάκη, ο οποίος δεν κατάλαβε με τι είχε να κάνει και στην πορεία εξομολογήθηκε την αμαρτία του και έγινε ο ίδιος υποψήφιος αρχηγός, αλλά έχασε στη στροφή από τον Σωκράτη Φάμελλο.
Ο Κασσελάκης ανταπέδωσε στον Φαραντούρη την υποστήριξη, τον έχρισε υποψήφιο ευρωβουλευτή και πολλές χιλιάδες ΣΥΡΙΖΑίοι τον έστειλαν στις Βρυξέλλες.
Τώρα ο συνεπής αυτός πολιτικός ανήρ βλέπει ότι δεν υπάρχει μέλλον στο τελευταίο κόμμα που τον ανέδειξε και ψάχνει άλλο να (ξανα)«τρουπώσει», διότι καριέρα είναι αυτή. Και το βρήκε στο «κίνημα» της Καρυστιανού.
Δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε όλα αυτά. Ούτε ο τρόπος που αντέδρασε στη διαγραφή του και στην απαίτηση να παραδώσει την έδρα του στο κόμμα που ανήκει. Είπε ό,τι λένε συνήθως όλοι της ίδιας κατηγορίας. Αυτός το είπε με στομφώδη επιτηδειότητα: «Συνεχίζω να λογοδοτώ στους χιλιάδες συμπολίτες μου που με ψήφισαν και μόνοι σε αυτούς»!
Τα λόγια είναι, φυσικά, τζάμπα. Προφανώς ο Φαραντούρης έχει κάνει προσωπικό γκάλοπ, έχει ρωτήσει έναν έναν τους ΣΥΡΙΖΑίους ψηφοφόρους του 2024 και αυτοί του είπαν: «Νικόλα, τρέχα στην Καρυστιανού, εκεί διαβιούν πλέον οι γίγαντες της αριστερής σκέψης και δράσης, εκεί θα μεγαλουργήσεις κι εσύ».
Και για να μη μείνει καμιά αμφιβολία ότι ο περί ου ο λόγος έχει πάρει την έγκριση των απανταχού (πρώην) ψηφοφόρων του για να «τρουπώσει» στο νέο μαγαζί, πρόσθεσε με μεγαλύτερο στόμφο: «Συνομιλώ καθημερινά με χιλιάδες πολίτες σε όλη στην πατρίδα από τα μπλόκα μέχρι τις Βρυξέλλες, αλλά και πέρα από την Ευρώπη…»!
Κάπως έτσι άλλος ένας φιλόδοξος επαγγελματίας φροντίζει πώς να μη χάσει την καριέρα του. Είπαμε δεν είναι ο μόνος, πλήθος έχει κάνει το ίδιο. Εδώ ο Ανδρέας Λοβέρδος, υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, έβγαλε αφίσες με το σύνθημα «για πάντα ΠΑΣΟΚ» και μετά έτρεξε να «τρουπώσει» στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το χειρότερο είναι ότι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες γυρολόγοι, αντί να κάνουν τη δουλειά αθόρυβα και σιωπώντας, βγάζουν στομφώδεις λόγους λες και όσοι τους ακούνε δεν καταλαβαίνουν».
Εδώ τελειώνει το άρθρο που έγραψα πριν από τέσσερις μήνες για τον πολιτικό ογκόλιθο Νικόλα Φ. Αλλά υπάρχει μια, έστω μικρή ιδιομορφία. Ο κύριος αυτός ήταν υποψήφιος για την ηγεσία ενός άλλου κόμματος. Όπως και ανεκδιήγητος Ανδρέας Λοβέρδος, ο οποίος- και αυτός υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ- δήλωνε «για πάντα ΠΑΣΟΚ». Αλλά λίγο βρίσκεται υπό την σκέπην του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αδώνιδος(ή Άδωνη-θα εξηγήσουμε άλλη φορά τη διαφορά στην αρθρογραφία) Γεωργιάδη.
Μόνο που ο Λοβέρδος έχει ένα «ελαφρυντικό». Δεν είχε αξίωμα να πάρει μαζί του. Ο Φαραντούρης έχει. Εξελέγη ευρωβουλευτής με άλλο κόμμα. Αν έλεγε «παραδίδω την έδρα μου και πάω στο ΠΑΣΟΚ», ουδέν πρόβλημα. Όπως έκανε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Διεγράφη από το ΠΑΣΟΚ, παρέδωσε την έδρα του και είπε «πάω σπίτι μου». Αξιοσημείωτη ενέργεια, ό,τι κι να κάνει στο μέλλον.
Αντίθετα, ο Νικόλας Φ, με το γνωστό φανφαρόνικο τρόπο του, είπε ότι «έχει δουλειά να κάνει» στο Ευρωκοινοβούλιο, δεν παραδίδει την έδρα και απλώς δεν θα πολιτευθεί στις επόμενες(εθνικές) εκλογές στην Ελλάδα.
Πρόκειται για αποθέωση της εξαπάτησης και του αμοραλισμού. Διότι, αν ήταν υποψήφιος βουλευτής, η εκλογή του δεν ήταν καθόλου σίγουρη. Γι’ αυτό και αποτολμά να εκτεθεί, ώστε η μεταγραφή του να νομιμοποιηθεί από τους ψηφοφόρους. Αντίθετα, παραμένει στη σιγουριά της Ευρωβουλής, όπου έχει λαμβάνειν υψηλότατους μισθούς άλλων τριών χρόνων.
Το χειρότερο όλων είναι ότι ο Νικόλας Φ, αντί να κάνει τη «δουλειά» αθόρυβα, καταφεύγει στη μέθοδο των φανφαρόνων («ενώνω τη φωνή μου»!), λες και στο ΠΑΣΟΚ το μόνο που λείπει είναι οι «φωνές» φανφαρόνων και καιροσκόπων (ελπίζουμε σύντομα να ολοκληρωθεί και η μεταγραφή της Θεοδώρας– εκ του Κασσελάκη προερχομένης- ώστε να ακουστεί εις τα πέριξ της Χ. Τρικούπη κάτι σαν το ωραίο «αν δεν το καταλάβατε, τον ήπιαμε»!)
Βασανίστηκα ποιον επίλογο να βάλω. Θυμήθηκα αυτό του Μαρξ (του Γκράουτσο, όχι του Καρόλου): «Αυτές είναι οι αρχές μου. Και αν δεν σου αρέσουν, εντάξει έχω κι άλλες».
Αλλά μετά σκέφθηκα ότι στράφι θα πάει. Οι μεταγραφόμενοι τυχοδιώκτες δεν καταλαβαίνουν από αυτά…

www.news247.gr

"Πρωτομαγιά" Πολυξένη Καράκογλου

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΗ

....και να μη ξεχνάμε πως κάποιοι αγωνίστηκαν, θυσιαστηκαν και εκτελέστηκαν άνανδρα για να έχουμε εμεις μια καλύτερη ζωή...

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Στίχοι: Αθηνά Σπανού, Πολυξένη Καράκογλου

Μουσική, ερμηνεία: Πολυξένη Καράκογλου

Βιολί: Μάριος Ιβάν Παπούλιας

Βιντεσκόπηση & Μονταζ: Μάνος Ψάρρης

Η φωνή ηχογραφήθηκε στο studio Praxis, 

Μίξη-Mastering: Κώστας Παρίσσης

Γραφιστική επιμέλεια εξωφύλλου Πηνελόπη Πατσέλλη

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Παρίσι 1871 “η σπορά του όχλου”

Έχουν τεθεί σε διωγμό και θανατώνονται δεκάδες μικρά παιδιά που αποτελούσαν εργατικό δυναμικό ορυχείων και εργοστασίων.

Γαλλία 1891

Η Μαρί Μπλοντώ βάδιζε επικεφαλής της πορείας όταν η σφαίρες την βρήκαν στο πρόσωπο… ήταν 20 χρονών

8 Αυγούστου 1926

η Βασιλική Γεωργαντζέλη πέφτει νεκρή από σφαίρα κατά τη διάρκεια εργατικού συλλαλητηρίου καπνεργατών … ήταν έγκυος 6 μηνών.

Μάης 1936 Θεσσαλονίκη

Ο 25χρονος Τάσος Τούσης πέφτει νεκρός από σφαίρες κατά τη διάρκεια εργατικής διαδήλωσης. Η τραγική φιγούρα της μητέρας του Κατίνας πάνω από το άψυχο σώμα του γίνεται η αφορμή για τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.

Πρωτομαγιά 1944

στο σκοπευτήριο της Καισαριανής οι Γερμανοί εκτελούν 200 κομμουνιστές, ανάμεσα τους

Πρωτομαγιά 1944 | Ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ για τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια απλή ανάγνωση. Ζωντανεύει. Παίρνει μορφή, πρόσωπα, ήχους. Σε κοιτάει κατάματα και απαιτεί να τη νιώσεις. Αυτόν τον σκοπό υπηρετεί το αφιέρωμα στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής που θα δημοσιευτεί στο κανάλι της ΚΝΕ στο YouTube την Παρασκευή 24 Απρίλη, παραμονή της μεγάλης πολιτικής - πολιτιστικής εκδήλωσης του ΚΚΕ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Πρόκειται για μια δουλειά που δεν περιορίζεται σε μια τυπική ιστορική αναδρομή, αλλά επιχειρεί να αποδώσει με ζωντανό και άμεσο τρόπο το βάρος και το περιεχόμενο της θυσίας της Πρωτομαγιάς του 1944, που μέχρι σήμερα συγκλονίζει, προκαλεί θαυμασμό και συγκίνηση.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε χώρους με ιδιαίτερο ιστορικό φορτίο. Στο Μπλοκ 15 στο Χαϊδάρι, τόπο κράτησης των μελλοθανάτων, στο ίδιο το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αλλά και στο Αρχείο και τη Βιβλιοθήκη της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό. Η επιλογή του Μπλοκ 15 και του Θυσιαστηρίου της Καισαριανής ήταν μια αυτονόητη απόφαση για να αποτυπωθεί η συνέχεια των γεγονότων εκεί όπου διαδραματίστηκαν, διατηρώντας τη φυσική και ιστορική τους βαρύτητα.

Κεντρικό στοιχείο του αφιερώματος αποτελεί η ανασύνθεση ενός σκηνικού στο Μπλοκ 15 με αυθεντικά αντικείμενα από το Αρχείο του ΚΚΕ, τα οποία ανήκαν σε εκτελεσμένους της Καισαριανής: Ενα ρολόι που μετρούσε τον χρόνο του Βαλάση Βαλασόπουλου, εργατοϋπαλλήλου από την Καλαμάτα, στελέχους του ΚΚΕ που συνελήφθη το 1938 και έως το 1944 ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία, στην Πύλο, στη Λάρισα και τέλος στο Χαϊδάρι, μέχρι που οδηγήθηκε για εκτέλεση. Ενα μαντήλι που κρατήθηκε σφιχτά στα χέρια του Σπήλιου Αμπελογιάννη, 22χρονου εργάτη από την Ηλεία, Γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Κολωνού του ΚΚΕ. Ενα κουτάλι που χρησιμοποιήθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες από τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, λογιστή από την Κρήτη, στελέχους του ΚΚΕ, γλωσσομαθούς, που συνελήφθη στις αρχές Ιούλη του 1936 και εξορίστηκε σε Αη Στράτη και Ακροναυπλία, μέχρι που οδηγήθηκε από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή για εκτέλεση. Οι παρτιτούρες του μουσικού Φώτη Σαντομοίρη, που έδωσαν ήχο, μερικές στιγμές χαράς και συντροφικότητας μέσα στη σιωπή της φυλακής και στις κακουχίες του εγκλεισμού.

Το βίντεο επιχειρεί να φωτίσει ακριβώς αυτήν τη διάσταση. Οτι οι 200 δεν αποτελούν μια αφηρημένη ιστορική κατηγορία ανθρώπων, αλλά ήταν πρωτοπόροι, στρατευμένοι κομμουνιστές, με διαδρομές, συγκεκριμένες επιλογές που εκπορεύτηκαν από την ιδεολογία τους και τη συνειδητή στάση ζωής τους.

Παρουσιάζονται τα βιογραφικά τους, η κομματική τους διαδρομή και η αταλάντευτη πορεία τους μέχρι την αθανασία. Αθανασία που χτίστηκε βήμα - βήμα: Στη στράτευσή τους, στη δράση τους μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, στη στάση τους στις φυλακές και τις εξορίες. Στιγμές όπως η άρνηση υπογραφής δήλωσης μετάνοιας, η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων, ακόμα και το τραγούδι την παραμονή της εκτέλεσης, λειτουργούν ως στοιχεία που συγκροτούν μια ενιαία αφήγηση για το πώς διαμορφώθηκε αυτή η στάση μέχρι το τέλος. Και όλα αυτά τα βήματα οδήγησαν εκεί. Στο ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς του 1944.

Το βίντεο φιλοδοξεί να φέρει τον θεατή πιο κοντά σε αυτό το ερώτημα. Να τον κάνει, έστω για λίγα λεπτά, να σταθεί απέναντι σε εκείνη τη στιγμή, όχι ως μακρινός παρατηρητής αλλά ως κάποιος που καλείται να τη νιώσει. Να αντιληφθεί το μέγεθος της θυσίας μέσα από το ιδεολογικό υπόβαθρο των πρωταγωνιστών της. Και ίσως μέσα από αυτήν τη διαδικασία να κατανοήσει λίγο βαθύτερα γιατί εκείνο το πρωινό, της Πρωτομαγιάς του 1944, 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι, αλύγιστοι και τελικά αθάνατοι. Με το κεφάλι ψηλά, τις γροθιές σφιγμένες, με πλήρη συνείδηση της ιδιότητας του κομμουνιστή.

Αλλωστε, η Ιστορία δεν μας καλεί να θαυμάζουμε παθητικά. Μας καλεί να ετοιμαζόμαστε, να παίρνουμε θέση, να γίνουμε καταλύτες των εξελίξεων, ο συλλογικός μας αγώνας να είναι αυτός που θα καθορίσει τη ροή των πραγμάτων. Και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, όποια μορφή κι αν πάρει στη δική μας εποχή, να βγούμε μπροστά. Να γράψουμε την Ιστορία όπως την έχουμε ονειρευτεί, να αφήσουμε το συλλογικό μας αποτύπωμα στον χρόνο με τον τρόπο που το έκαναν οι αλύγιστοι, οι ατρόμητοι, οι θαρραλέοι κομμουνιστές που σφυρηλάτησαν οι πιο κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης.

Καλή θέαση!

Νοσοκομειακοί γιατροί κατά Άδωνι για την παιδίατρο στη Σάμο: «Ο υπουργός ομολογεί πως εξαναγκάστηκε να εφημερεύει σερί επί 5 24ωρα»

«Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το "αντίτιμο" που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής», αναφέρει η ΟΕΝΓΕ για την «απάντηση» του Άδωνι Γεωργιάδη

Pandora Newsroom

Σάλος έχει προκληθεί με το βίντεο που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο και δείχνει μια νεαρή ειδικευόμενη γιατρό να ξεσπά σε κλάματα λόγω της εξάντλησης που έχει υποστεί από τις συνεχόμενες πολύωρες εφημερίες.
Η ίδια όπως ακούγεται να λέει αναγκάστηκε να υπερεφημερεύει για πέντε συνεχόμενες ημέρες, γεγονός που την έκανε να «σπάσει».
Μάλιστα θέση για το περιστατικό πήρε και ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος με ανάρτησή του στα social media ανέφερε πως «κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Σάμο όπου μετακινήθηκε λόγω έκτακτων αναγκών, η γιατρός εξέτασε συνολικά 19 παιδιά και προχώρησε σε τέσσερις εισαγωγές, χωρίς να προκύψουν έκτακτα περιστατικά ή αναφορές υπερεργασίας ή υπερεφημέρευση».
Ενώ τόνισε και τη φιλοξενία της σε διαμέρισμα που έχει δημιουργηθεί γι’ αυτό το σκοπό, αλλά και στην πληρωμή της που, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν η προβλεπόμενη «για τις έκτακτες της αυτές υπηρεσίες πληρώθηκε κανονικά όπως προβλέπεται». Άδωνις Γεωργιάδηςστο X
Ωστόσο την απάντηση στον υπουργό Υγείας δίνει με ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ), η οποία σημειώνει πως ο ίδιος «Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το “αντίτιμο” που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής».
Παράλληλα οι Νοσοκομειακοί Γιατροί σημειώνουν πως ο Άδωνις Γεωργιάδης με όσα έγραψε ουσιαστικά «ΟΜΟΛΟΓΕΙ πως η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα κάτι που είναι εξοντωτικό, επικίνδυνο και προδήλως παράνομο».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ

Με αφορμή καταγγελία συναδέλφου παιδιάτρου, η οποία έχει ολοκληρώσει την ειδικότητα, έχει περάσει τις εξετάσεις για ειδικότητα και η οποία εξαναγκάζεται να εφημερεύει για 5 συνεχόμενες μέρες στο νοσοκομείο της Σάμου στο οποίο έχει μετακινηθεί στο πλαίσιο του αγροτικού της επανερχόμαστε στα εξής:

1. Οι συνθήκες εργασίας στις δημόσιες δομές υγείας, στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας, ειδικά στην περιφέρεια, είναι τραγικές. Η τεράστια υποστελέχωση οδηγεί σε εξαντλητικά ωράρια, υπερεφημέρευση και συνθήκες που εξουθενώνουν ψυχικά, πνευματικά και σωματικά τόσο τους γιατρούς — ιδιαίτερα τους νέους — με σοβαρές συνέπειες τόσο και για τους ίδιους όσο και για τους ασθενείς.

2. Ο απαρχαιωμένος θεσμός του αγροτικού γιατρού πρέπει επιτέλους να καταργηθεί. Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας χρειάζεται ειδικευμένους γιατρούς. Σε κάθε περίπτωση, το αγροτικό δεν μπορεί να αποτελεί προαπαιτούμενο για τη λήψη ειδικότητας.

3. Η απαράδεκτη πρακτική των συνεχών μετακινήσεων προσωπικού, για να καλυφθούν τα τεράστια κενά, πρέπει να σταματήσει. Οι γιατροί δεν μπορεί να λειτουργούν ως «περιοδεύων θίασος».

4. Ως ΟΕΝΓΕ πολλές φορές έχουμε καταγγείλει έκνομες εντολές από διοικητές ΥΠΕ προς γιατρούς υπηρεσίας υπαίθρου (αγροτικούς), για εξοντωτική υπερεφημέρευση όπως π, χ, στις αρχές Απριλίου στην Κεφαλονιά, καταγγελίες που φυσικά είναι σε γνώση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας.

Για αυτό δεν πείθουν ούτε νήπια οι ισχυρισμοί του υπουργού υγείας Άδωνη Γεωργιάδη ο οποίος επιχειρώντας να «διαψεύσει» την συνάδελφο ουσιαστικά την επιβεβαιώνει και ταυτόχρονα επιδίδεται σε καταγέλαστα ψέματα και χυδαιότητες.
Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το «αντίτιμο» που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής. Όμως οι μετακινήσεις είναι συστατικό κομμάτι της πολιτικής της υποστελέχωσης και της υποχρηματοδότησης και δεν αφορούν μόνο τους συναδέλφους αγροτικούς που υπηρετούν στην Αττική.
Είναι πρόκληση η προσπάθεια του να παρουσιάσει τη συνάδελφο αγροτικό γιατρό ούτε λίγο ούτε πολύ ως ευνοημένη, επειδή κάνει χρήση της δυνατότητας τη να υπηρετεί στην Αττική, που η ίδια η κυβέρνηση έχει θεσμοθετήσει για να καλύπτει τα κενά με ειδικευμένους γιατρούς ,που υπηρετούν την υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου για να αποκτήσουν τίτλο ειδικότητας, τους οποίους όμως πληρώνει ως ανειδίκευτους γιατρούς με το μισθό του αγροτικού.
Στην «απάντησή» τους ο υπουργός ΟΜΟΛΟΓΕΙ πως η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα κάτι που είναι εξοντωτικό, επικίνδυνο και προδήλως παράνομο.
Πολύ περισσότερο είναι εξοργιστικό ο υπουργός υγείας να θεωρεί ότι μέτρο της εντατικοποίησης είναι ο αριθμός των ασθενών που εξετάζονται και νοσηλεύονται και όχι οι ώρες που εφημερεύει ένας γιατρός.
Σε λίγο θα μας πουν ότι η πληρωμή της εφημερίας, θα καθορίζεται από τον αριθμό των ασθενών που εξετάζονται και νοσηλεύονται και όχι από τον αριθμό των ωρών εργασίας.
Φυσικά αποφεύγει να πει πως για αυτά τα παιδιά που εισήχθησαν για νοσηλεία έπρεπε να μεριμνά ιατρικά κατά την διάρκεια της νοσηλείας τους η ίδια μια και μοναδική γιατρός κατά τις ημέρες που εφημέρευε διότι η εφημερία αφορά και τους ασθενείς που προσέρχονται στο νοσοκομείο και τους ασθενείς που νοσηλεύονται.
Επίσης ο υπουργός αναφέρει πως όλα τα παιδιατρικά περιστατικά που εξετάστηκαν και νοσηλεύτηκαν μέσα σε αυτές τις 5 ημέρες κατά τις οποίες η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» αδιάκοπα, ήταν δήθεν «όλα προγραμματισμένα και κανένα έκτακτο».
Αφού ήταν «όλα προγραμματισμένα και κανένα έκτακτο» ποιες ήταν οι «έκτακτες υπηρεσιακές ανάγκες» που επέβαλαν την μετακίνηση της γιατρού από την Αθήνα στην Σάμο και την επί πενθήμερο εξοντωτική υπερεφημέρευση;
Άλλωστε στην ίδια ανάρτηση ο υπουργός κομπάζει πως οι υπηρεσίες που προσέφερε η γιατρός ήταν «έκτακτες» και πως η γιατρός «πληρώθηκε κανονικά». Δηλαδή πως με τους πενιχρούς μισθούς και την αντίστοιχα πενιχρή εφημεριακή αποζημίωση των γιατρών, τάχα το υπουργείο «δικαιούται» να εξαναγκάζει τον/την κάθε γιατρό να εφημερεύει σερί 5, 10 ή 30 εικοσιτετράωρα τον μήνα.
Κάτι που εκτός από εξοντωτικό είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ και θα ήταν παράνομο ακόμα και αν η εφημεριακή απασχόληση πληρωνόταν όπως έπρεπε.
Μάλιστα ούτε λίγο ούτε πολύ ο υπουργός λέει πως η γιατρός έπρεπε να … τον ευχαριστήσει κιόλας ( ! ) για την δωρεάν διαμονή ( ! ! ) σε ένα δωμάτιο που η γιατρός δεν πρόλαβε καλά καλά ούτε να δει το εσωτερικό του διότι έπρεπε διαρκώς να βρίσκεται στο νοσοκομείο.
Τι περιμένει κανείς από έναν υπουργό που είναι άσχετος με το επάγγελμα του γιατρού και επιδίδεται στο εμπόριο υγείας. Για πολλοστή φορά ο κ. Γεωργιάδης δρα και συμπεριφέρεται ως CEO ιδιωτικής κλινικής ή επιχειρηματικού ομίλου Υγείας.
Απαιτούμε εδώ και τώρα:

• Μαζικές προσλήψεις ειδικευμένων γιατρών με ταχείες διαδικασίες, ώστε να μπορέσουν τα νοσοκομεία να λειτουργούν με ασφάλεια για τους ασθενείς και τους υγειονομικούς.
• Ουσιαστικά μέτρα στήριξης των νέων επιστημόνων.
• Άμεση παύση όλων των αναγκαστικών μετακινήσεων προσωπικού.
• Να σταματήσει η κυβέρνηση τα ψέματα και τις απειλές ! Να μην διανοηθούν να ασκήσουν καμία δίωξη στη συνάδελφο που αποκάλυψε την αλήθεια!

www.koutipandoras.gr

ΥΓ του blog: ……μα τέλος πάντων πάει καλά ο άνθρωπος; ……πέντε μέρες συνεχόμενης εφημερίας που στον κόσμο το ξανάδε; …κι ένταξη στα χαρτιά έχει γραφειοκρατική κάλυψη το νοσοκομείο στην ουσία όμως; …δεν το καταλαβαίνει ότι μια εξοντωμένη από την εργασία  γιατρός είναι κινούμενη ι επικίνδυνη βόμβα η για τους ασθενείς της; …. την υγεία και την ασφάλεια των ασθενών δεν την σκέφτεται, δεν την υπολογίζει δεν την μετράει; …τον νοιάζει ότι έχει γιατρό αλλά είναι τόσο χοντροκέφαλος που δεν αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για γιατρό, για άνθρωπο, για εργαζόμενη κι όχι για κωπηλάτη σε προχριστιανική γαλέρα…… είναι τόσο μυωπικός, εμμονικός, φανατικός και άσχετος που βλέπει το δέντρο κι αγνοεί παντελώς το δάσος…. πάει να το σώσει και το κάνει χειρότερο μιλά ‘ότι είδε 19 ασθενής, η γιατρός στο πενθήμερο της εφημερίας της ενώ σε νοσοκομείο Αθηνών βλέπουν οι γιατροί 19 την ώρα!!!! …..θαυμαστέ υπουργό του μετρά τις εξετάσεις των ασθενών λες κι είναι ντάνες βιβλίων που πουλιούνται σε τηλεοπτική δημοπρασία με το βάρος και το ύψος τους κι όχι της κάθε εξέτασης αξιολογικά και μοναδικά με την βαρύτητα και τον αναγκαίο χρόνο αντιμετώπισης που μπορεί να είναι κι ένα μόνο περιστατικό την ημέρα….. εύγε, με τέτοιους υπουργούς ούτε η υγειά ευημερεί, ούτε η κυβέρνηση, ούτε η πατρίδα… και το ερώτημα είναι παρόν και επιμένει πως δηλαδή η πιο παλιά και μεγάλη παράταξη στην χώρα δεν έχει αξιόλογους,  επιφανείς και άριστους επιστήμονες να βάλει επικεφαλείς στην Υγεία και στηρίζεται επί τόσα χρόνια στα ορφανά του ΛΑΟΣ, της 4ης Αυγούστου και μοριοδοτούμενους αποφοίτους της Ιατρικής; …..από εκεί να καταλάβει κανείς πόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπολογίζει την Υγεία όλων μας…

Το Δίστομο ζητά δικαιοσύνη

ΝΕΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ για τα εγκλήματα ΤΟΥ Γ’ ΡΑΪΧ.

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΟΡΟΣΗΜΟ στον αγώνα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στα θύματα της ΣΦΑΓΗΣ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ των Michael Braun και Ferry Batzoglou και δήλωση του ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΣΥΓΓΕΛΑΚΗ από το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) στη ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΑΖ».
ΜΠΟΡΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ να θεωρηθεί υπεύθυνη στην Ιταλία για την αποζημίωση ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΑΖΙ και των απογόνων τους;
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ απαντά: «ΝΑΙ, αυτό είναι δυνατό»!
ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, το Ακυρωτικό Δικαστήριο στη Ρώμη, αποφάσισε στις 9 Απριλίου ότι τα ξένα θύματα εγκλημάτων του ναζισμού μπορούν να συνεχίσουν να διεκδικούν τις αξιώσεις τους στην Ιταλία – ακόμη και αν τα εγκλήματα δεν διαπράχθηκαν στην Ιταλία. Για την καταβολή αποζημιώσεων μπορεί ΝΑ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ, για παράδειγμα περιουσία της Deutsche Bahn (γερμανικοί σιδηρόδρομοι) που βρίσκεται στην Ιταλία.
ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ, η ιταλική δικαιοσύνη παραμένει σταθερή στη στάση της, ακόμη και ενάντια στην ίδια την ιταλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τη ΓΕΡΜΑΝΟΪΤΑΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ του 1962, όλες οι κυβερνήσεις στη Ρώμη υιοθέτησαν τη θέση ότι η Γερμανία έχει εξοφλήσει όλες τις απαιτήσεις από την εποχή του ναζισμού. Επιπλέον, ισχύει η αρχή της «κρατικής ασυλίας», σύμφωνα με την οποία οι ιδιώτες δεν μπορούν να μηνύσουν το γερμανικό κράτος, καθώς τέτοια ζητήματα πρέπει να ρυθμίζονται αποκλειστικά μεταξύ των κρατών.
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΝΕΤΡΕΨΕ αυτή την άποψη σε πολυάριθμες αποφάσεις. Για αυτήν ισχύει ότι σε περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ υπερισχύει της κρατικής ασυλίας. Μολονότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε αυτήν τη θέση το 2012, κατόπιν προσφυγής της Γερμανίας, στην Ιταλία επιβεβαιώθηκε επανειλημμένα, ακόμη και από το Συνταγματικό Δικαστήριο.
ΤΟ 2022, Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, τότε υπό τον πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι, προσπάθησε να βγει από αυτό το αδιέξοδο με ένα διάταγμα και ίδρυσε ένα ταμείο ύψους περίπου 60 εκατομμυρίων ευρώ. Με άλλα λόγια, από τότε, τα ιταλικά θύματα των ναζιστών αποζημιώνονται από την Ιταλία και όχι από τη Γερμανία. Επομένως, δεν επιτρέπονται πλέον περαιτέρω ιδιωτικές αγωγές κατά της Γερμανίας.
ΩΣΤΟΣΟ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ισχύει μόνο για εγκλήματα των ναζί στο ιταλικό έδαφος. Έτσι, οι απόγονοι των θυμάτων της σφαγής στο ελληνικό χωριό Δίστομο, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια είχαν ασκήσει αγωγή στην Ιταλία για αποζημίωση από τη Γερμανία, θα έμεναν με άδεια χέρια, ακόμη και αν τα ιταλικά δικαστήρια τους είχαν δώσει δίκιο. Στην απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου της 9ης Απριλίου αναφέρεται πλέον ότι μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν αγωγές κατά της Γερμανίας στην Ιταλία. «Ιστορική απόφαση», ήταν ο τίτλος της αθηναϊκής εφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».
Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ έχει χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων.
ΣΤΙΣ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944, 218 γυναίκες, παιδιά και άντρες εκτελέστηκαν από μονάδα των Ες-Ες στο χωριό, το οποίο βρίσκεται 163 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας και είχε τότε 1.650 κατοίκους, ως αντίποινα για ενέδρα που έστησαν Έλληνες αντάρτες.
ΤΟ 1997, ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ εξέδωσε την απόφαση αριθ. 137, η οποία απονέμει στους απογόνους των θυμάτων των ναζιστικών φρικαλεοτήτων στο Δίστομο αποζημίωση ύψους 9,5 δισ. δραχμών (περίπου 28 εκατ. ευρώ).
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΣΚΗΣΕ ΕΦΕΣΗ κατά της απόφασης. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο στην Αθήνα ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για πιθανές ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ σε περίπτωση που το Βερολίνο δεν πληρώσει.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΑΙΤΕΙ συνολικές αποζημιώσεις ΑΝΩ ΤΩΝ 300 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙ μέχρι σήμερα, αλλά η απόφαση δεν μπόρεσε να εκτελεστεί. Γιατί για αυτό απαιτείται εκ νέου διάταγμα από τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης, και κανένας υπουργός Δικαιοσύνης δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα…
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ των θυμάτων του Διστόμου έφεραν τις αξιώσεις τους ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ.
Ο ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΣΥΓΓΕΛΑΚΗΣ, από το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ), σχολιάζει την απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Ρώμης στη γερμανική εφημερίδα «ΤΑΖ»:
«Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ στη Ρώμη δίνει το πράσινο φως για την τελική απονομή δικαιοσύνης στα θύματα του Διστόμου. Η απόφαση δίνει επίσης ισχυρή ώθηση στον αγώνα για την αποζημίωση όλων των ελληνικών μαρτυρικών χωριών. Οι 151 οικισμοί όπου οι ναζί έκαναν παρόμοια σφαγή, έχουν αναγνωριστεί επίσημα στην Ελλάδα ως “ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΧΩΡΙΑ”. Όλοι ελπίζουν ότι χάρη στην ιταλική δικαστική απόφαση θα μπορέσουν τελικά να διεκδικήσουν τις απαιτήσεις αποζημίωσής τους.
»ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα, μεταξύ 1941 και 1945, η χώρα ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ, αρχαιολογικοί θησαυροί εκλάπησαν. Η Ελλάδα δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ τις απαιτήσεις αποζημίωσης από τη Γερμανία. Μια διακομματική απόφαση του Κοινοβουλίου της Αθήνας, της 17ης Απριλίου 2019, απαιτεί να ληφθούν “όλα τα απαραίτητα διπλωματικά και νομικά μέτρα” για την είσπραξη των εκκρεμών πληρωμών “μέχρι την πλήρη ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων”. Σύμφωνα με γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ελλάδας, οι εκκρεμείς γερμανικές αποζημιώσεις ανέρχονται σε 309,5 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι που έχουν συσσωρευτεί έκτοτε».

ΕΘΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ στην Ιταλία ο Ιταλός αντιφασίστας που εκτελέστηκε στο Μπλόκο της Καλογρέζας.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ 22 ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ήταν και ο Ιταλός αντιφασίστας και συνεργαζόμενος με την ελληνική αντίσταση ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΕΛΕΓΚΡΙΝΟ.
ΣΤΙΣ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ημέρα της απελευθέρωσης της Ιταλίας το 1945 από τους Γερμανούς, που αποτελεί εθνική γιορτή για τη χώρα, ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας στη γενέτειρά του, στο Λαβέλο.
Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΙΤΑΛΩΝ ΠΑΡΤΙΖΑΝΩΝ αναφέρει: «Στην τελετή παρευρέθηκαν η διοίκηση του Δήμου, εκπροσωπούμενη από τον αντιδήμαρχο Αλεσάντρο Κολόνα και την υπεύθυνη Πολιτισμού Αντονιέτα ντι Στέφανο, μαζί με την Εθνική Ένωση Ιταλών Παρτιζάνων του Λαβέλο, τον Εθνικό Σύλλογο Καραμπινιέρων, τον Ερυθρό Σταυρό και τους συλλόγους Πολιτικής Προστασίας».

Πηγή: 1 Voice