Γιώργος Αϋφαντής "Στην Άγκυρα επικυρώθηκε η Τουρκία ως επικυρίαρχος της Δύσης στην περιοχή"

Ο πρέβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής, σε μια πρώτη αποτίμηση του κλίματος στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, τονίζει στον 98.4 ότι μετά τις δηλώσεις Τράμπ αλλά και την στάση έναντι της Τουρκίας με διακρατικές αμυντικές συμφωνίες των περισσότερων δυτικών συμμάχων, είναι εμφανές, πως η δύση επιφυλάσσει για την Τουρκία, ρόλο αυτόνομο και αυτοτελή ως επικυρίαρχου της από την Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα η Ελλάδα, ως δεδομένος υπάκουος δρων στη δυτική συμμαχία, απλά συμμετέχει σε μια Σύνοδο, όπου ο ρόλος της Τουρκίας, το αμέσως προσεχές διάστημα, προβλέπει ο κ. Αϋφαντής, ότι θα έχει νέες αναβαθμισμένες προκλήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Με τα γκαζάκια η ΝΔ «γκαζώνει» κι ο Θ. Ντόκος «Ουκρανούς» ενημερώνει…

Η εβδομάδα του Κέρβερου

🔴 Η ατμόσφαιρα θυμίζει υπόθεση Marfin… «Σαν έτοιμα από καιρό» (όχι «σαν θαρραλέα», αλλά απολύτως λυσσαλέα), στελέχη της κυβέρνησης και της ΝΔ ξιφουλκούν εναντίον – σχεδόν όλων – των κομμάτων της μη ακροδεξιάς αντιπολίτευσης. Το έναυσμα το έδωσε η δολοφονική επίθεση με τα γκαζάκια, στη Θεσσαλονίκη. Επίθεση που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, στελέχους του κυβερνώντος κόμματος.

⚠️ Και να το μένος εναντίον της Αριστεράς. Και δωσ’ του η αναζωπύρωση της θεωρίας των «δύο άκρων». Και κυρίως, να η βολική επιστράτευση ενός είδους «μεταβατικής ιδιότητας». Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης: «Οι ακραίες τοποθετήσεις της αντιπολίτευσης λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με τέτοιου είδους επιθέσεις (…) Εάν είχε γίνει κατάληψη στα προσφυγικά από ακροδεξιές δυνάμεις θα είχε γίνει ανεκτή;»

📢 Εν ολίγοις, πέραν της επαναφοράς της θεωρίας των «δύο άκρων», έχουμε και την αντίληψη των «συγκοινωνούντων δοχείων» που σπεύδει να ρίξει το ανάθεμα της… εγκληματικότητας σε κάθε μη αρεστή διεκδίκηση ή σε κάθε ενοχλητικό κοινωνικό – πολιτικό αγώνα.

🏛️ Σήμερα το «κυνήγι μαγισσών» κατευθύνεται στα Προσφυγικά, αύριο μπορεί σε μια μαθητική κατάληψη. Μεθαύριο, ποιος ξέρει, ακόμη κι αν διαδηλώσουν ξανά οι πυροσβέστες και αντιμετωπίσουν πάλι τα ΜΑΤ, μπορεί να θεωρηθούν… «προέκταση αντιεξουσιαστών», άρα και φίλα προσκείμενοι σε μπάχαλα, γκαζάκια και μολότοφ. Με τη φόρα που πήρε η δεξιά, καθεστωτική υστερία, για όλα είναι ικανή.

🚔 «Δεν πρέπει να υποτιμούμε ούτε τις επιθέσεις με τρικάκια», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Ε, τότε κοντά βρισκόμαστε (αφού όλα είναι «συγκοινωνούντα δοχεία») στο να θεωρηθούν και όλες οι ρίψεις φειγ βολάν ή οι προκηρύξεις ως… επιθετικές κινήσεις, που ρέπουν προς τη βία και το έγκλημα…

📝 Τα «μανιφέστα» του Α. Σκέρτσου και του Αδ. Γεωργιάδη

📣 Αλλά η βαλίτσα πάει ακόμη μακρύτερα: Ηθικός αυτουργός – για… όλα – θα είναι και εκείνος που ασκεί κριτική στην κυβερνητική πολιτική, με τρόπο που η ίδια η κυβέρνηση θεωρεί «τοξικό». Μήπως η στήλη υπερβάλλει; Ε, τότε ας κρίνει κάθε αναγνώστης ποια συμπεράσματα απορρέουν από τις κάτωθι δηλώσεις.

🗣️ Άκης Σκέρτσος: «Τη δολοφονική πολιτική βία την υποθάλπει ο βίαιος, ισοπεδωτικός, φασιστικός λόγος που δυστυχώς έχει υιοθετηθεί και από την αντιπολίτευση και αντιμετωπίζει τον πολιτικό αντίπαλο ως εχθρό και τα κοινοβουλευτικά κόμματα ως εγκληματικές οργανώσεις».

❗ Τι μας λέει εδώ ο… ποιητής; Ότι αν πεις πως η κυβέρνηση βαρύνεται με εγκληματικές επιλογές ή και εγκληματικές αμέλειες σε διάφορα θέματα (από τα Τέμπη μέχρι τα τόσα «γαλάζια» σκάνδαλα), τότε… υποθάλπεις εκ των προτέρων τον άγνωστο που θα κάνει εμπρηστική επίθεση! Οι άνθρωποι κινούνται πλέον στα όρια της πολιτικής, αντιδραστικής παράκρουσης…

⚡ Έτερος «φωστήρας», ο Άδωνις Γεωργιάδης- που απειλεί: «Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι πρέπει να καταλάβουν ότι ο τοξικός λόγος δεν περνά χωρίς συνέπειες. Πρέπει να γίνουμε πολύ πιο αυστηροί απέναντι στη βία της Άκρας Αριστεράς».

🏥 Σαφές δεν είναι; Αν την επόμενη φορά που επισκεφθεί ο Αδ. Γεωργιάδης κάποιο δημόσιο νοσοκομείο του φωνάξουν γιατροί και νοσηλευτές ότι ευθύνεται για κραυγαλέες ελλείψεις, ή πως ενεργεί ως «μάνατζερ» ιδιωτικών συμφερόντων στην Υγεία, επειδή όλα αυτά τα θεωρεί «τοξικό λόγο», θα εμπίπτουν «στη βία της Άκρας Αριστεράς».
Ο Π. Μαρινάκης θυμάται το 2008 και «ρίχνει καρφί» στον Πρ. Παυλόπουλο

🎙️ Έκανε όμως και… αυτοκριτική – για λογαριασμό της ΝΔ – ο Παύλος Μαρινάκης: «Δεν θα ξεχάσουμε και τις πολλές φορές που ο χώρος της Αριστεράς και κάποιες φορές και της Κεντροαριστεράς φοβόταν να καταδικάσει τους εγκληματίες, επιτίθετο στην Ελληνική Αστυνομία, δικαιολογούσε τέτοιες συμπεριφορές και ο δικός μας ο χώρος έκανε ότι δεν έβλεπε και δεν είχε την απαραίτητη πολιτική βούληση να τους στείλει όλους αυτούς στη Δικαιοσύνη».

❓ Επειδή ήταν φανερό πως η αναφορά παρέπεμπε στον Δεκέμβριο του 2008 και στις ημέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ρωτήθηκε εάν κατά την άποψή του θα έπρεπε η τότε κυβέρνηση, του Κώστα Καραμανλή, να είχε «βγάλει στρατό στους δρόμους», όπως εισηγούνταν κάποιοι. Κι ο Π. Μαρινάκης απάντησε πως δεν αναφερόταν στον πρώην πρωθυπουργό, Κ. Καραμανλή, αλλά «επιχειρησιακά σε αυτούς οι οποίοι είχαν την ευθύνη τότε, σε επίπεδο υπουργίας υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να τηρήσουν τον νόμο». Δηλαδή στον Προκόπη Παυλόπουλο.
Υποκρισία δίχως όρια

⚖️ Κατά την άποψη της στήλης, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι όλα τούτα αποσκοπούν μόνο στη συσπείρωση της εκλογικής βάσης της ΝΔ και στην επίδειξη μιας δεξιάς «ταυτότητας» τόσο άτεγκτης και σκληρής, ώστε να μειώσει τις «διαρροές» ψηφοφόρων προς την ακροδεξιά ή τον Αντώνη Σαμαρά. Το πράγμα πιθανότατα έχει πιο «στρατηγικό» ορίζοντα και δεν περιορίζεται σε πρόσκαιρους προεκλογικούς υπολογισμούς. Και μόνο το γεγονός ότι έχει ανατεθεί στον Μάκη Βορίδη καίριος ρόλος στην διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, μαρτυρά πολλά.

🎯 Ωραία «λογική» έχει όμως η κυβέρνηση… Από τη μία πλευρά κατηγορεί τους πάντες ότι «εργαλειοποιούν την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τον ανθρώπινο πόνο», όταν δέχεται κριτική για την τραγωδία των Τεμπών, δηλαδή μία υπόθεση που εκ των πραγμάτων αναδεικνύει τεράστιες δικές της ευθύνες. Κι από την άλλη πλευρά, νιώθει άνετα να κατακεραυνώνει για τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη όσους ουδεμία σχέση έχουν με τέτοιες επιδρομές, αμφισβητώντας παράλληλα και την ειλικρίνεια των ανακοινώσεών τους!

📚 Και επειδή καλό είναι να μην ξεχνιόμαστε και να μην ξεχνάμε: Στα ελληνικά μεταπολιτευτικά χρονικά ποιο είναι το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα, του οποίου γνωστό, προβεβλημένο στέλεχος έχει καταδικαστεί για πολιτική δολοφονία; Η απάντηση είναι «Νέα Δημοκρατία» και «Γιάννης Καλαμπόκας». Χωρίς «μεταβατικές ιδιότητας» και φιλολογίες περί «συγκοινωνούντων δοχείων». Δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ στην Πάτρα και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας. Άντε, γιατί δεν αντέχεται η τόση υποκρισία… Υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ: Η απόφαση του Πλημμελειοδικείου για τον Μελά και την Ρέππα

⚖️ Την ώρα που η κυβερνητική κουστωδία προειδοποιούσε ότι θα θεωρεί εφεξής «υπόθαλψη» εγκληματιών οτιδήποτε κατεβάζει η κούτρα της, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών προσγείωνε στην πραγματικότητα την εν λόγω έννοια. Έκρινε ως ενόχους για τα πλημμελήματα της υπόθαλψης εγκληματία και της παράβασης καθήκοντος δυο πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον Δημήτρη Μελά, πρώην πρόεδρο του Οργανισμού και πολιτευτή της ΝΔ και την Αθανασία Ρέππα, άλλοτε επικεφαλής της Διεύθυνσης Άμεσων Ενισχύσεων και Αγοράς και της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων.

📄 Οι δύο καταδικάστηκαν επειδή δεν διαβιβάστηκε το πόρισμα της Παρασκευής Τυχεροπούλου στις εισαγγελικές αρχές. «Οι δύο κατηγορούμενοι σύμφωνα με τη δικανική πεποίθηση του δικαστηρίου δεν τέλεσαν τις πράξεις που όφειλαν να τελέσουν», αναφέρεται στη σχετική απόφαση.

🚨 Στο κατηγορητήριο περιλαμβανόταν όμως και η υπεξαγωγή εγγράφου από υπάλληλο. Για την κατηγορία αυτή το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ότι το ίδιο είναι αναρμόδιο, καθώς πρόκειται για κακούργημα και όχι πλημμέλημα. Κι αυτό επειδή η προκληθείσα ζημιά υπολογίζεται ότι υπερβαίνει τα 120.000 ευρώ. Έτσι, το δικαστήριο παρέπεμψε το σκέλος αυτό στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

🤔 Άντε, πώς και δεν ακούσαμε ακόμη κανένα στέλεχος της ΝΔ να εγκαλεί το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών για… τοξικότητα;
«Σκεφθείτε τις εκλογές και τον τουρισμό, βρε παιδιά…»

📞 Είναι πολύ γνωστοί οι Ρώσοι φαρσέρ Vovan & Lexus, αλλά τι να γίνει; Δεν τους ήξερε ο Έλληνας γενικός γραμματέας Εθνικής Ασφάλειας, Θάνος Ντόκος. Νόμιζε λοιπόν ο Θ. Ντόκος ότι στην τηλεδιάσκεψη συνομιλούσε με υψηλόβαθμους Ουκρανούς αξιωματούχους, ένας εκ των οποίων μάλιστα ήταν ο Ρουστέμ Ουσμέροφ, σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Και το νόμιζε, ο δύσμοιρος, μέχρι που οι δυο φαρσέρ «ανέβασαν» το βίντεο από τη συνομιλία.

🛰️ Οι «δύο πλευρές» (λέμε, τώρα…) συνομίλησαν για το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα. Επ’ αυτού, ο Θ. Ντόκος είπε ότι πρέπει να υπάρξει ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Ενημέρωσε δε πως ο διοικητής της ΕΥΠ μετέβη στο Κίεβο, για συναντήσεις.

⚠️ Οι δυο φαρσέρ το «χόντρυναν» αρκετά, λέγοντας ότι υπάρχει ενδεχόμενο να γίνει ξανά κάτι τέτοιο και να επιχειρηθεί πλήγμα σε ρωσικό πλοίο, σε ελληνικές θάλασσες. Αν νομίζετε ότι αναλογικά σκλήρυνε και η στάση του Έλληνα αξιωματούχου, μάλλον πέφτετε έξω…

🏖️ Ο Θ. Ντόκος περισσότερο ζήτησε την… κατανόηση των συνομιλητών του, μνημονεύοντας τις εκλογές και τον τουρισμό. Για τις πρώτες είπε πως αναμένεται να διεξαχθούν σε λίγους μήνες, καθώς και ότι ένα περιστατικό με drone θα προκαλούσε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση. Αλλά θα έπληττε και τον τουρισμό.

🤨 Θα είχε πάντως ενδιαφέρον να ρωτούσαν οι δυο φαρσέρ τον Θ. Ντόκο εάν η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να δείξει κατανόηση, σε περίπτωση που το Κίεβο αποφάσιζε να κάνει επιχειρήσεις με drones έπειτα από το πέρας της τουριστικής σεζόν και μετά τις ελληνικές εκλογές. Θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι θα απαντούσε ο Θ. Ντόκος…

🛡️ Μην νομίζετε, όμως, ότι του έλειψε εντελώς η αυστηρότητα, όταν άκουσε πως ήταν πιθανό να ξαναφανεί ουκρανικό drone στα νερά μας. Όχι… Είπε ότι η ουκρανική ηγεσία θα πρέπει να σκεφθεί κατά πόσο η βύθιση ενός ρωσικού πλοίου «μετρά» περισσότερο από ένα πλήγμα στις σχέσεις Αθήνας – Κιέβου, αλλά και από τον κίνδυνο να επέλθει ρήγμα στη συνοχή του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

😏 Ναι. Τόσο… αυστηρός ήταν. Πάλι καλά που δεν ζήτησε και συγγνώμη, επειδή ήταν αναγκασμένος να τα πει αυτά…
Όλα καλά, προχωράει και η αναβάθμιση…

📢 Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες, το ΠΑΣΟΚ είχε ζητήσει την παραίτηση του Θ. Ντόκου και «κυβερνητικές πηγές» είχαν αναλάβει να μας καθησυχάσουν: «Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης συνομιλίας δεν προέκυψε καμία διαρροή εμπιστευτικής ή απόρρητης πληροφορίας».

💻 Όλα «ΟΚ», λοιπόν. Κι αν σκέφτεστε ότι το όλο συμβάν είναι και κάπως… εξευτελιστικό, οι «κυβερνητικές πηγές» σας καλούν να μην υπερβάλλετε: «Η συνομιλία (…) αποτέλεσε προϊόν υβριδικής επίθεσης με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης. Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη πρόγραμμα αναβάθμισης της ασφάλειας των επικοινωνιών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες προκλήσεις σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον υβριδικών επιθέσεων».

🎭 Άτιμοι Ρώσοι φαρσέρ, θα αναγκάσετε τους λεβέντες της κυβέρνησής μας να γίνουν εσωστρεφείς και κρυψίνοες. Θα τους παίρνει τηλέφωνο κανένας τύπος από την αμερικανική ή ισραηλινή πρεσβεία και δεν θα ξέρουν πόσο κόλακες πρέπει να φανούν…
Συνοπτικά, για κάποια πολύ ενδιαφέροντα…

🥩 Πρώτον: Βάσει του ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών» (1 Ιουλίου 2026), επίκειται νέα έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αυτό διότι οι παράνομες επιδοτήσεις φαίνεται πως δεν περιορίζονταν σε ανύπαρκτα αμνοερίφια, αλλά επεκτείνονταν και στα βοοειδή. Δηλαδή επιδοτούνταν ανύπαρκτες γέννες μοσχαριών.

🐄 Εν κατακλείδι, είχαμε ένα σκάνδαλο που βοούσε βελάζοντας, αλλά μάλλον μουγκανίζει κιόλας.

🛒 Δεύτερον: Περιχαρής ο υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος, ανακοίνωσε (μιλώντας στον «ΣΚΑΪ») μία συμφωνία της κυβέρνησης με τη βιομηχανία τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ: Ότι για 2.000 κωδικούς προϊόντων έπεται σταθεροποίηση των τιμών στους δυο εναπομείναντες καλοκαιρινούς μήνες και σοβαρές μειώσεις (τιμών) από την 1η Σεπτεμβρίου. Έλα όμως που ο γενικός διευθυντής της Ένωσης Σούπερ Μάρκετ Ελλάδας, Απόστολος Πεταλάς, δήλωσε (στο Mega) ότι οι επιχειρήσεις του κλάδου δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι 2.000 κωδικοί προϊόντων. Και πως δεν έχουν ενημερωθεί τα σούπερ μάρκετ για τίποτα. Ούτε για τους κωδικούς, ούτε για τις κατηγορίες προϊόντων στις οποίες αυτοί ανήκουν.

🤷 Αυτό σημαίνει όμως ταχύ και αποτελεσματικό «επιτελικό κράτος». Να συνάπτει «διμερείς» συμφωνίες με… τον εαυτό του.

💸 Τρίτον: Διαρκώς «τραβά την ανηφόρα» το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο στο τέλος του Απριλίου 2026 διαμορφώθηκε στα 114,6 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι ήταν αυξημένο κατά 3,8 δισ. ευρώ σε σχέση με τον Απρίλιο του 2025. Το 31% του συνολικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου αντιστοιχεί σε οφειλές που χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτες είσπραξης. Και σε ρύθμιση βρίσκεται μόνο το 6,8% των οφειλών.

📈 Άλλος ένας δείκτης της… ευμάρειας που μας «δέρνει»…

Πηγή: kommon.gr

Το τέλος του «αφηγήματος» και η απώλεια της ψυχραιμίας για τη Νέα Δημοκρατία

Η Νέα Δημοκρατία καταλαβαίνει ότι χάνει τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας και αντιδρά ήδη από τώρα σπασμωδικά

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Φαινομενικά η Νέα Δημοκρατία παραμένει σε μια κυρίαρχη θέση στο πολιτικό σκηνικό. Κυβερνά εδώ και επτά χρόνια, έχει αλλάξει βασικές πλευρές του θεσμικού πλαισίου της χώρας και έχει διαχειριστεί τα μεγάλα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Υπερηφανεύεται ότι έχει εξασφαλίσει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, ότι έχει δώσει μεγάλες αυξήσεις στον βασικό μισθό και ότι έχει δει τον μέσο μισθό να είναι σε υψηλά επίπεδα. Οι υπουργοί της περιφέρονται στα κανάλια και κάνουν θριαμβευτικούς απολογισμούς του κυβερνητικού έργου, απαριθμώντας ανακαινίσεις νοσοκομείων, δημόσια έργα και «μεταρρυθμίσεις». Είναι μια κυβέρνηση που υποστηρίζει ότι έχοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης που θα διαμορφώσει το μέλλον της χώρας ως προς τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών για τις επόμενες δεκαετίες.
Επιπλέον, η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις, έχει την πιο συμπαγή και με λιγότερες απώλειες εκλογική βάση, αυξάνει τη συσπείρωσή της το τελευταίο διάστημα, και εάν μπορέσει να κερδίσει ένα σημαντικό μέρος των «αναποφάσιστων» έχει μπροστά της έναν ορίζοντα τρίτης αυτοδύναμης θητείας.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, τον έλεγχο της «πολιτικής ατζέντας». Ακόμη περισσότερο: θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι το δικό της πολιτικό αφήγημα είναι κυρίαρχο. Άλλωστε, πολλές φορές και η ίδια η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως να είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει ένα σαφές και ξεκάθαρο αφήγημα, το οποίο υποστηρίζει με την πολιτική της πράξη, την ώρα που οι αντίπαλες δυνάμεις της κυρίως κάνουν πολιτική στα δικά της πεπραγμένα.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή βλέπουμε τη Νέα Δημοκρατία να επιδίδεται σε ένα μπαράζ τοξικότητας στις δημόσιες παρεμβάσεις, τον Πρωθυπουργό να υιοθετεί ρητορική που παραπέμπει στον Διχασμό και τον Εμφύλιο, κυβερνητικά στελέχη να κατηγορούν την κύρια δύναμη της αντιπολίτευσης, την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για ηθική αυτουργία εάν όχι καθοδήγηση της τρομοκρατίας και τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, σε ένα πρωτοφανές συκοφαντικό παραλήρημα, από το οποίο αναγκάστηκε να πάρει αποστάσεις ακόμη και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, να υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας χρηματίστηκε για να προχωρήσει στις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.
Είναι σαφές ότι μια τόσο γρήγορη κατρακύλα σε ένα τέτοιο είδος πολιτικής αντιπαράθεσης – που υπερβαίνει κατά πολύ οποιαδήποτε εκδοχή «σκληρού ροκ» για να θυμηθούμε ένα παλαιότερο κλισέ – δεν αναλογεί σε κυβέρνηση που έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Πολύ περισσότερο αναλογεί σε κυβέρνηση που βρίσκεται σε πανικό, αισθάνεται ότι η θέση της απειλείται και προσπαθεί να οικοδομήσει μια αμυντική γραμμή βαθαίνοντας τις διαχωριστικές γραμμές.
Γιατί πολύ απλά η κυβέρνηση δεν έχει τον έλεγχο του αφηγήματος. Πιο σωστά: το αφήγημά της αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να πείσει ένα τμήμα της κοινωνίας τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να οικοδομήσει δυναμική εκλογικής νίκης. Και αυτό έχει να κάνει με το ίδιο το γεγονός ότι σημαντικές πλευρές του αφηγήματος αντιπροσωπεύουν όχι την πραγματικότητα, αλλά τους κυβερνητικούς ευσεβείς πόθους.
Η κοινωνική «κανονικότητα» στην οποία επένδυσε τόσο πολύ από το 2019 και μετά, αυτή τη στιγμή έχει μετασχηματιστεί, υπό το βάρος της ακρίβειας και της κρίσης κόστους ζωής που πλήττει τη μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα, σε οικονομική ανασφάλεια, με τους πολίτες να βλέπουν τις αυξήσεις στα εισοδήματα να μην μεταφράζονται σε αυξημένη αγοραστική δύναμη αλλά να εξανεμίζονται, την ώρα που ιδίως η στέγη καθίσταται όλο και πιο απρόσιτη.
Η υπόσχεση μιας εύρυθμης λειτουργίας του κράτους έχει διαψευστεί από μια διαχείριση υποδομών του τύπου «πάμε και όπου βγει» που οδηγεί σε τραγωδίες όπως των Τεμπών, από μια πολιτική προστασία που περιορίζεται στο «112», και βεβαίως από έναν ορυμαγδό σκανδάλων που έχουν κάνει αυτή την κυβέρνηση να έχει ίσως τον μεγαλύτερο αριθμό στελεχών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ποινικής διερεύνησης.
Η θεσμικότητα έχει υποκατασταθεί από τη συνεχή χειραγώγηση όλων των θεσμών, από τις Ανεξάρτητες Αρχές έως τη Δικαιοσύνη, που μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κυβερνητική αυθαιρεσία, την ώρα που η διαφθορά αρχίζει να μοιάζει όντως ενδημική. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει το «θεσμικό DNA» της χώρας ολοένα και περισσότερο φαντάζει ως απέλπιδα – καθώς ξέρει ότι δεν έχει τώρα και δεν θα έχει στην επόμενη Βουλή την αναγκαία πλειοψηφία για να «συνταγματοποιήσει» την ίδια την παραμονή της στην εξουσία. Και βέβαια έχει να αντιμετωπίσει τη σιωπηλή εξέγερση της «παραδοσιακής δεξιάς» στο εσωτερικό της που ήδη φαίνεται να δίνει απήχηση στις παρεμβάσεις και δυναμική στις πρωτοβουλίες του Αντώνη Σαμαρά,
Όλα αυτά τα βλέπουν οι πολίτες και αυτό αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, όπου φαίνεται ότι ακόμη και με την αναμενόμενη συσπείρωση που αναλογεί σε μια προεκλογική περίοδο, η Νέα Δημοκρατία δείχνει να μην έχει δυναμική αυτοδυναμίας σε καμία περίπτωση. Και αυτό εξηγεί τα σημάδια πανικού που ήδη δείχνουν.
Βεβαίως, το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν ελέγχει το πολιτικό αφήγημα, δεν σημαίνει ότι έχει αναδειχτεί, τουλάχιστον ακόμη, ένα αντίπαλο αφήγημα που να εμπνέει την κοινωνία και να διαμορφώνει πλειοψηφική συσπείρωση. Προφανώς είμαστε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, αλλά στην πολιτική όλα αυτά δεν είναι υπόθεση απλώς σταδιακής αύξησης δυνάμεων, αλλά κρίσιμων κόμβων. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα πέρασε την πρώτη δοκιμασία που ήταν να δείξει ότι είναι ο αποτελεσματικότερος πόλος αντιπολίτευσης. Όμως, έχει μπροστά της την πιο μεγάλη δοκιμασία που είναι να πείσει ότι έχει όντως ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα, που να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστικό ως προς το μέγεθος των αλλαγών και ρεαλιστικό ως προς τον βηματισμό και την υλοποίησή του. Σε αυτή τη δοκιμασία θα κριθεί τελικά όχι απλώς το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και το μέλλον της χώρας.
Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έχει χάσει σε ένα βαθμό την ψυχραιμία της, αλλά ταυτόχρονα είναι σαφές ότι θα επενδύσει ιδιαίτερα σε μια προεκλογική εκστρατεία γεμάτη διλήμματα και θα προσπαθήσει να συσπειρώσει γύρω της κοινωνικές δυνάμεις και συμφέροντα που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα, με ορίζοντα τον ενδεχόμενο εκβιασμό «προθύμων» υποστηρικτών της δικής της στρατηγικής.
Και η απάντηση σε αυτό δεν είναι η αποδόμηση του κυβερνητικού «έργου», αλλά πρωτίστως η πρόταση διακυβέρνησης που θα παραπέμπει σε ένα νέο εφικτό όραμα για μια χώρα πιο δίκαιη, έτσι ώστε να διαμορφωθεί πλειοψηφική δυναμική για την αλλαγή. Και τότε ούτε η τοξικότητα, ούτε οι εκβιασμοί θα μπορούν να αποδώσουν.

www.in.gr

Από την κοινωνική ασφάλιση στo νέο σύστημα φτωχοποίησης των συνταξιούχων

Των Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Γ. Μπέτση

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ των 27 μία έντονη και δογματική αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης από διεθνείς, ευρωπαϊκούς και εγχώριους οργανισμούς και φορείς με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.
Όμως, το παράδοξο, μεταξύ άλλων, είναι ότι αυτή η αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης συντελείται σε μία περίοδο όπου σχετικές μελέτες σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτωχοποίησης των συνταξιούχων από τις ασκούμενες πολιτικές της θεσμοθετημένης προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης.
Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν επιλέξει αυτόν τον προσανατολισμό αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης έχει, κατά την τελευταία 15ετία, αυξηθεί το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων, σε σύγκριση με άλλες χώρες που δεν έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Για παράδειγμα στην Γερμανία – όπου στις μέρες μας ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται την κριτική των κυβερνητικών του εταίρων και των συνδικάτων για την προώθηση ενός σχεδίου διεύρυνσης του ρόλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης στην συγκεκριμένη χώρα – το ποσοστό φτώχειας των συνταξιούχων από 11,4% το 2010, αυξήθηκε σε 18,9% το 2025.
Το ίδιο στην Ιρλανδία από 11% το 2010 αυξήθηκε σε 19% το 2025, στην Γαλλία από 10,1% αυξήθηκε σε 11,6% το 2025, στην Λιθουανία από 11,5% το 2010 σε 34,6% το 2025 στην Σλοβακία από 7,8% το 2010 σε 8,7% το 2025, στην Τσεχία από 6,9% το 2010 σε 17,1% το 2025, στην Κροατία από 22,6% σε 34,6% το 2025 και στην Πολωνία από 14,2% σε 14,7% το 2025.
Αντίθετα σε χώρες της ΕΕ, όπου κατά την διάρκεια της τελευταίας 15ετίας δεν θεσμοθετήθηκαν πολιτικές προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, το ποσοστό της φτώχειας των συνταξιούχων στην Ιταλία από 14,4% το 2010 μειώθηκε σε 13,3% το 2025, στην Ισπανία από 21,1% το 2010 μειώθηκε σε 13,1% το 2025, στο Βέλγιο από 18,1% το 2010 μειώθηκε σε 12,4% το 2025 και στην Πορτογαλία από 21% το 2010 μειώθηκε σε 17,8% το 2025.

Η πρόταση για σύνταξης πρόνοιας
Στο δυσμενές αυτό ευρωπαϊκό περιβάλλον της αύξησης της φτώχειας των συνταξιούχων και των ανισοτήτων εξαιτίας, μεταξύ άλλων, της θεσμοθέτησης των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων από τα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, προβάλλεται στην χώρα μας μελέτη-πρόταση ερευνητικού ινστιτούτου συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και θεσμοθέτησης μίας σύνταξης πρόνοιας, η οποία θα καταβάλλεται στο 67ο έτος της ηλικίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις θεμελίωσης δικαιώματος με βάση τα έτη εργασίας, με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.
Έτσι, κατά την συγκεκριμένη μελέτη-πρόταση το κόστος για το δημόσιο θα μπορούσε να περιοριστεί από 14% του ΑΕΠ που είναι το 2025 σε 8% του ΑΕΠ. Όμως το 2025 η συνολική δαπάνη των συντάξεων των 2,527 εκατομμυρίων συνταξιούχων στην χώρα μας ήταν περίπου 34 δισ. ευρώ (30,9 δισ. ευρώ οι κύριες συντάξεις και 3,1 δισ. ευρώ οι επικουρικές), από τα οποία τα 19 δισ. ευρώ προήλθαν από τις εισφορές των 4,35 εκατ. εργαζομένων και τα υπόλοιπα 15 δισ. ευρώ από τον Κρατικό Προϋπολογισμό και με το ΑΕΠ στην Ελλάδα να έχει διαμορφωθεί το 2025 στα 248,4 δισ. ευρώ.
Έτσι το κόστος του Κρατικού Προϋπολογισμού για συντάξεις το 2025 ήταν 6% ΑΕΠ και 13,7% του ΑΕΠ ήταν η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη για την κύρια και την επικουρική σύνταξη. Η ανάλυση αυτή διευκρινίζει μεθοδολογικά και ουσιαστικά την διαφοροποίηση μεταξύ κόστους για το Δημόσιο και συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.
Ο βασικός άξονας της πρότασης του συγκεκριμένου Ινστιτούτου είναι ότι όσοι σημερινοί ασφαλισμένοι είναι 45 ετών και άνω θα παραμείνουν ασφαλισμένοι στο υπάρχον σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και όλοι οι υπόλοιποι από 44 ετών και κάτω θα αποχωρήσουν από το σημερινό σύστημα, δεν θα καταβάλλουν καθόλου ασφαλιστικές εισφορές στο υπάρχον σύστημα και επιπλέον θα λάβουν πίσω εντόκως τις εισφορές που έχουν καταβάλλει σήμερα, τις οποίες υποχρεωτικά θα τοποθετήσουν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης και Ασφαλιστικές Εταιρείες.

Το κόστος σε τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων
Αυτή η έντοκη επιστροφή εισφορών που θα γίνει από τον Κρατικό Προϋπολογισμό ονομάζεται κόστος μετάβασης και υπολογίστηκε σε μόλις 36 δισ. ευρώ, προκαλώντας ερωτηματικά για τον τρόπο υπολογισμού αυτού του ποσού. Όμως, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι το κόστος μετάβασης προέρχεται από τρεις κατηγορίες ασφαλισμένων:

• Από το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στα έσοδα του ΕΦΚΑ από την αποχώρηση των ασφαλισμένων κάτω των 45 ετών. Αυτό το χρηματοδοτικό κενό είτε θα καλυφθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, είτε οι συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων θα μειωθούν ισόποσα.
• Από την πληρωμή των συντάξεων των σημερινών εργαζομένων που είναι άνω των 45 ετών και οι οποίοι όταν θα συνταξιοδοτηθούν δεν θα υπάρχει κανένας να χρηματοδοτήσει τις δικές τους συντάξεις αφού όλοι οι κάτω των 44 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στο παλαιό σύστημα, όπως όλες οι νέες γενιές δεδομένου ότι θα αποταμιεύουν στους κεφαλαιοποιητικούς πυλώνες.
• Η επιστροφή των εισφορών εντόκως, όπως προτείνεται, σε αυτούς που είναι σήμερα κάτω των 44 ετών. Δηλαδή, στο κόστος μετάβασης η συγκεκριμένη μελέτη έλαβε υπόψη μόνο τις επιστροφές εισφορών, παραλείποντας τον υπολογισμό του χρηματοδοτικού κενού που θα δημιουργηθεί στην πληρωμή των συντάξεων των σημερινών 2,527 εκατ. συνταξιούχων (Πίνακας 1) και των 2,285 εκατ. σημερινών εργαζομένων 45 ετών και άνω (Πίνακας 2), οι οποίοι θα συνταξιοδοτηθούν στο μέλλον και δεν θα υπάρχουν νέες γενιές για να χρηματοδοτηθούν οι δικές τους συντάξεις και έτσι θα πρέπει να καταβληθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Πηγή: ΗΔΙΚΑ, Σύστημα ΗΛΙΟΣ, 31/12/2025.

Από τον Πίνακα 2 μπορούμε να εκτιμήσουμε τις εισφορές των ατόμων που είναι κάτω των 44 ετών (47,3% των εργαζομένων- 2,053 εκατ. άτομα), ενώ αυτοί που είναι άνω των 45 ετών είναι 2,285 εκατ. άτομα. Από την κατανομή των εργαζομένων του Πίνακα 2 μπορούμε να υπολογίσουμε την μέση ηλικία αυτών των 2,053 εκατ. ατόμων η οποία είναι 34 ετών. Έτσι, εάν θεωρήσουμε ότι ο κάθε ασφαλισμένος άρχισε να εργάζεται στην ηλικία των 25 ετών (σύμφωνα με το Pension Adequacy Report αυτή η ηλικία είναι 23 ετών) τότε η μέση προϋπηρεσία είναι περίπου 9 έτη.

Εάν θεωρήσουμε ότι ο μισθός εισόδου είναι 800 ευρώ (μεικτά) και ο μέσος μισθός είναι 1.240 ευρώ μεικτά (1.362 ευρώ ήταν ο μέσος μισθός στην Ελλάδα) στα 34 έτη ηλικίας, τότε με επιτόκιο μόλις 1% (συν το πληθωρισμό), η έντοκη επιστροφή εισφορών θα είναι 80 δισ. ευρώ τα οποία θα πρέπει να καταβάλλει ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Επιπλέον αυτού του ποσού θα πρέπει να προστεθεί το χρηματοδοτικό κενό που θα δημιουργηθεί στις εισφορές του ΕΦΚΑ οι οποίες για τους 4,339 εκατ. εργαζομένους ήταν 19 δισ. ευρώ το 2025.

Το χρηματοδοτικό κενό στην ασφάλιση
Το χρηματοδοτικό αυτό κενό υπολογίζεται σε 8 δισ. ευρώ (3,2% του ΑΕΠ) μόνο για ένα έτος. Δηλαδή, το 47% του πληθυσμού κάτω των 45 ετών καταβάλλει το 42% των εισφορών που εισπράττει ο ΕΦΚΑ. Εάν αυτές οι εισφορές λείψουν από τον ΕΦΚΑ, τότε οι συντάξεις ύψους 34 δισ. ευρώ ή θα πρέπει να μειωθούν στα 26 δισ. ευρώ, δηλαδή θα μειωθούν κατά 24%, γεγονός που σημαίνει ότι η μέση σύνταξη των 1.018 ευρώ (Πίνακας 1) θα μειωθεί σε 770 ευρώ. Για να μην συμβεί αυτή η μείωση των συντάξεων θα πρέπει το χρηματοδοτικό κενό των 8 δισ. ευρώ να χρηματοδοτηθεί από τον Κρατικό Προϋπολογισμό.
Όμως το ποσό αυτό είναι μόνο για ένα χρόνο. Έτσι, εφόσον η μέση ηλικία των σημερινών συνταξιούχων είναι 68 ετών, όπως μπορούμε να υπολογίσουμε από τον Πίνακα 1, μέχρι να αποβιώσουν αυτοί και οι σύζυγοί τους, το κόστος μετάβασης για τους συνταξιούχους υπολογίζεται σε 135 δισ. ευρώ το οποίο θα πρέπει να καταβληθεί μέχρι το 2042. Οπότε συνολικά μέχρι τώρα το κόστος μετάβασης εκτιμάται σε 215 δισ. ευρώ μαζί με την επιστροφή των εισφορών. Όμως, κόστος μετάβασης δημιουργείται και για τους 2,285 εκατ. εργαζόμενους που είναι 45 ετών και άνω (Πίνακας 2).
Κι΄ αυτό επειδή όταν αυτοί φτάσουν στην συνταξιοδότηση περίπου κατά μέσο όρο μετά από 12 έτη, αφού η μέση ηλικία τους ήταν 54 ετών το 2025, δεν θα υπάρχει καμία νέα γενιά, αφού οι νέες γενιές θα αποταμιεύουν σε ιδιωτικές συντάξεις και όπως και οι κάτω των 45 ετών δεν θα καταβάλλουν εισφορές στον ΕΦΚΑ. Έτσι, για να καταβληθούν οι μελλοντικές συντάξεις των άνω των 45 ετών, θα πρέπει να χρηματοδοτηθούν εξ’ ολοκλήρου από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. Αυτό το κόστος μετάβασης υπολογίζεται με αναλογιστικά μοντέλα προβολών σε 305 δισ. ευρώ.
Άρα, συνολικά το κόστος μετάβασης θα είναι 520 δισ. ευρώ δηλαδή περίπου 215% του ΑΕΠ του 2025. Οπότε, τα προκαλούμενα ερωτηματικά πολλαπλασιάζονται για τον τρόπο υπολογισμού στην συγκεκριμένη μελέτη του κόστους μετάβασης σε μόλις 36 δισ. ευρώ. Επιπλέον, οι λανθασμένοι υπολογισμοί διακρίνονται και στους Πίνακες του Παραρτήματος της συγκεκριμένης μελέτης-πρότασης όπου οι πληθυσμιακές προβολές διαφέρουν σημαντικά από αυτές της μελέτης του Ageing Working Group (Ageing Repot, 2024) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. (ΕΔΩ)

Φτώχεια και ανισότητες
Συμπερασματικά, από την ευρωπαϊκή εμπειρία συρρίκνωσης και αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης με την διεύρυνση του πεδίου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, κατά την τελευταία 15ετία, σε κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναδεικνύεται, μεταξύ άλλων, ότι η συνεισφορά του μοντέλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης είναι η αύξηση της φτώχειας της τρίτης ηλικίας και των κοινωνικών ανισοτήτων.
Παράλληλα αναδεικνύεται ότι η νεοφιλελεύθερη αυτή επιλογή διάβρωσης της κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη που προδιαγράφει τον κίνδυνο μίας επερχόμενης κοινωνικής κρίσης, στην χώρα μας θα τροφοδοτήσει, μεταξύ άλλων, τον κίνδυνο μίας σοβαρής οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης, αφού το κόστος μετάβασης εκτιμάται ότι θα είναι μεγαλύτερο από μισό τρισ. ευρώ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

Πηγή: slpress.gr

Μανώλης Κοττάκης: Οι υποκλοπές υπονομεύουν την Εθνική Ανεξαρτησία.

Ο διευθυντής της ιστορικής  Εστίας και αρθρογράφος στη Δημοκρατία, Μανώλης Κοττάκης, εξηγεί στον 98.4 με βάση και την πολιτική επικαιρότητα, το πως οι υποκλοπές υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία μίας χώρας και τις κυβερνήσεις που εμπλέκονται σε αυτές, ερμηνεύοντας με ένα τρόπο και το ρόλο θεατή της Ελλάδας στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, την ώρα που η Τουρκία κάνει "παιχνίδι" όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με στρατηγικούς μας συμμάχους όπως η Γαλλία, αλλά και χώρες όπως η Αγγλία ή η Ιταλία. Μιλάει για τις εσωτερικές εξελίξεις και κριτικάρει την άνευρη αντιπολίτευση, σημειώνοντας πως οι εξελίξεις ως προς  το χρόνο των εκλογών είναι ανοιχτές, από το πόσο κοντά ή μακριά θα βρίσκεται η εκτίμηση του επιτελείου του πρωθυπουργού, για πρωτιά κοντά στο 30% ή όχι με δεδομένο ότι για αυτοδυναμία θα χρειαστεί το "άπιαστο" σήμερα 37% 

Μαθήματα πολιτικής εκμετάλλευσης – Κεφάλαιο: 16

Θα παίξει το επόμενο διάστημα ο πρωθυπουργός το «χαρτί» της ασφάλειας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει ενόψει των εκλογών, ή όχι;

Ντάμα

Η εγκληματική τριπλή επίθεση στα σπίτια – άγνωστων στο ευρύ κοινό – στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη δίνει στη χυδαιότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης την ευκαιρία να εργαλειοποιήσει το συμβάν όπως η ίδια επιθυμεί, αποσκοπώντας, όπως έχει κάνει κι άλλες φορές στο παρελθόν, σε μικροπολιτικά οφέλη. Αυτοί οι «επαναστάτες» που αποφάσισαν να βάλουν γκαζάκια στα σπίτια των στελεχών αυτών και τελικά να στείλουν στον θάνατο τη μητέρα της πολιτεύτριας του κυβερνώντος κόμματος, Αφροδίτης Νέστορα, έχουν τον ρόλο των «χρήσιμων ηλίθιων» της ιστορίας. Αλέκος Παπαδήμαςστο X

 

* Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστειλε μήνυμα μηδενικής ανοχής, ενώ απευθυνόμενος στους δράστες των επιθέσεων είπε «θα σας βρούμε και θα σας οδηγήσουμε στη Δικαιοσύνη». Αργότερα, αφού έγινε γνωστός ο θάνατος της γυναίκας, ανέφερε: «Καμία ανοχή στο αίμα και τον διχασμό των άκρων! Η νομιμότητα της Πολιτείας και η ενότητα της κοινωνίας οφείλουν, τώρα, να εξορίσουν την τρομοκρατία εκεί όπου ανήκει: στο περιθώριο!». Και ρωτάω εγώ τώρα, θα παίξει το επόμενο διάστημα ο πρωθυπουργός το «χαρτί» της ασφάλειας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει ενόψει των εκλογών, ή όχι; Yannis Bogiopoulosστο X

* Αν κάποιος πιστεύει ότι όλα όσα ακούστηκαν μέσα στις πρώτες ώρες ήταν αυθόρμητες αντιδράσεις, μάλλον δεν έχει παρακολουθήσει πώς λειτουργεί η πολιτική επικοινωνία του Μεγάρου Μαξίμου. Πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι της είδησης της επίθεσης και του θανάτου της άτυχης γυναίκας, πριν μάθουμε το παραμικρό για τους δράστες και τα κίνητρά τους, ξεκίνησε η προσπάθεια να αποκτήσει η υπόθεση συγκεκριμένο πολιτικό πρόσημο. Δεν άργησαν να εμφανιστούν οι γνωστές αναφορές στη «ρητορική μίσους», στην «τοξικότητα» και στα «άκρα», με τον μετρ του είδους Κωνσταντίνο Κυρανάκη να φτάνει στο σημείο να δείχνει ευθέως με το δάχτυλο του τον Αλέξη Τσίπρα και την Αριστερά. KatiApoZebraστο X

 

* Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται εδώ και μήνες αντιμέτωπη με μια ατζέντα που δεν την ευνοεί: ΟΠΕΚΕΠΕ, ακρίβεια, στεγαστικό, QatarGate, υποκλοπές, καταδίκη Ασημακοπούλου και φυσικά τη φθορά επτά ετών διακυβέρνησης. Μια συζήτηση που μετατοπίζεται από αυτά στα ζητήματα «νόμου και τάξης» είναι μια βολική κατάσταση. Η ασφάλεια ήταν ανέκαθεν ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά της χαρτιά και κάθε φορά που επανέρχεται στο επίκεντρο, το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να αλλάξει τους όρους της δημόσιας συζήτησης. Manolis Grigorakisστο X

 

* Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η κοινωνία πρέπει να ανεχθεί ή να υποβαθμίσει μια εγκληματική ενέργεια. Το ακριβώς αντίθετο. Όποιος τοποθετεί εκρηκτικούς μηχανισμούς σε κατοικημένες πολυκατοικίες δεν υπηρετεί καμία ιδέα. Υπηρετεί μόνο τη βία. Και όταν από αυτή τη βία χάνεται μια ανθρώπινη ζωή, δεν υπάρχει ούτε πολιτική, ούτε ιδεολογική δικαιολογία. MarilouPnT🍉♠️στο X

 

* Οι εμπρηστές μπορεί να πίστευαν ότι πολεμούν το «σύστημα». Στην πραγματικότητα, του έκαναν το μεγαλύτερο πολιτικό δώρο. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερη υπηρεσία προς μια κυβέρνηση που πιέζεται από σκάνδαλα και φθορά από το να της προσφέρεις, μέσα σε μία νύχτα, το ιδανικό πεδίο για να ξαναμιλήσει για «ασφάλεια», «άκρα» και «τοξικότητα».

www.documentonews.gr

Ξέπλυμα χρήματος, ναρκωτικά και… οικογένεια Trump - Το σκοτεινό παρασκήνιο πίσω από την επένδυση μαμούθ στην Αλβανία

Η κατασκευή του πολυτελούς οικιστικού συγκροτήματος ξεκίνησε τον Μάιο, πυροδοτώντας μεγάλες διαμαρτυρίες στην πρωτεύουσα της Αλβανίας

Ένας παρθένος παράδεισος στην Αδριατική, μια «χρυσή» επένδυση δισεκατομμυρίων με την υπογραφή της Ivanka Trump και του Jared Kushner, και στο βάθος… διεθνή κυκλώματα ναρκωτικών, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και μια χώρα στα πρόθυρα εξέγερσης.

Αυτό που ξεκίνησε ως ένα λαμπερό real estate project για VIP τουρίστες στην Αλβανία, έχει μετατραπεί σε ένα οικονομικό θρίλερ. Καθώς οι Αλβανοί ξεσηκώνονται στην «Επανάσταση των Φλαμίνγκο» για να σώσουν τη γη τους, οι δικαστικές αρχές ξεσκονίζουν τίτλους ιδιοκτησίας που βγάζουν μυρωδιά μαφίας, και έμπειροι στρατιωτικοί προειδοποιούν ότι το ουτοπικό σχέδιο της οικογένειας Trump κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα… κυριολεκτικά.

Για δύο δεκαετίες, αυτή η έκταση των ακτών της Αλβανίας ήταν ένα φυσικό καταφύγιο που αγαπούσαν τα μεταναστευτικά πουλιά, μία από τις τελευταίες παρθένες περιοχές στην Αδριατική.

Έπειτα, τράβηξε την προσοχή των real estate developers: του Jared Kushner και της Ivanka Trump, οι οποίοι την είδαν για πρώτη φορά πριν από πέντε χρόνια, ενώ έπλεαν εκεί κοντά με το γιοτ ενός φίλου τους.

Τώρα, ένας νέος δρόμος σκίζει το παρθένο τοπίο. Ισοπεδωμένοι λοφίσκοι είναι γεμάτοι με ξεριζωμένα φυτά και σπασμένα κλαδιά. Τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα υγροτόπου έχει αποστραγγιστεί και ισοπεδωθεί, αυλακωμένο από ίχνη φορτηγών.

Οι Αλβανοί ανησυχούν ότι τα φλαμίνγκο θα μπορούσαν να φύγουν και να μην επιστρέψουν ποτέ.

Η κατασκευή του πολυτελούς οικιστικού συγκροτήματος ξεκίνησε τον Μάιο, πυροδοτώντας μεγάλες διαμαρτυρίες στην πρωτεύουσα της Αλβανίας, τα Τίρανα, σε αυτό που έγινε γνωστό ως «Επανάσταση των Φλαμίνγκο». Η αφορμή ήταν ένα βίντεο που έδειχνε έναν ντόπιο χωρικό να απομακρύνεται βίαια από την πρόσφατα περιφραγμένη τοποθεσία από ιδιωτική ασφάλεια.

Έκτοτε, οι διαδηλωτές δίνουν το «παρών» κάθε βράδυ για σχεδόν έναν μήνα, φωνάζοντας ότι η γη της Αλβανίας δεν είναι προς πώληση. Ζητούν επίσης την παραίτηση του Edi Rama, του πρωθυπουργού της χώρας. Ωστόσο, ο τελευταίος υποστήριξε μια ξαφνική τροπολογία το 2024 που επιτρέπει τις κατασκευές για τουριστικούς σκοπούς σε φυσικά καταφύγια, υπό την προϋπόθεση ότι το έργο είναι «5 αστέρων ή υψηλότερο».

Μόλις δεκαπέντε μέρες μετά την αλλαγή, ο Kushner δημοσίευσε στο διαδίκτυο προσχέδια του έργου για την ακτογραμμή του Zvërnec, δείχνοντας κατασκευές σε όλη την προστατευόμενη χερσόνησο.

Το… όραμα 97 σελίδων

Σύμφωνα με τους Financial Times, ένα «στρατηγικό πλάνο οράματος» 97 σελίδων από τον Νοέμβριο του 2025 δείχνει ξενοδοχεία, βίλες και εκατοντάδες διαμερίσματα· εμπορικές περιοχές, γήπεδο γκολφ, υδάτινο πάρκο, γήπεδα τένις και καζίνο· περισσότερα από 700.000 τ.μ. δομημένης επιφάνειας και 70.000 τ.μ. «υπόγειων υποδομών logistics».

Ένα τμήμα της μοναδικής λιμνοθάλασσας -που φιλοξενεί χιλιάδες φλαμίνγκο και έχει χαρακτηριστεί από αλβανική κρατική υπηρεσία ως «φυσικό μνημείο»- προορίζεται στο έγγραφο για μαρίνα και κλαμπ γιοτ. Το σχέδιο, που εκπονήθηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Laboratory for Visionary Architecture, αναρτήθηκε στο διαδίκτυο τον περασμένο μήνα από έναν δημοσιογράφο, ο οποίος δεν απάντησε σε αίτημα για σχολιασμό.

Ένας εκπρόσωπος του Laboratory for Visionary Architecture δήλωσε: «Το έγγραφο που κυκλοφορεί ήταν στην πραγματικότητα μια προσχέδιο μελέτης που αναπτύχθηκε από το γραφείο μας ως μία από τις πολλαπλές μελέτες που έγιναν για τη χερσόνησο Sazan. Όπως αναφέρεται και στο ίδιο το έγγραφο».

Η κυβέρνηση του Rama δήλωσε ότι ένα master plan εξετάστηκε και απορρίφθηκε, και ότι ένα νέο βρίσκεται στα σκαριά, το οποίο θα υποβληθεί σε εκτενή εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Οι developers του έργου -μια επένδυση ύψους περίπου 2 δισ. ευρώ από τον Kushner και τη σύζυγό του, μαζί με τον όμιλο Kastrati Group στην Αλβανία και τον όμιλο Assets Group με έδρα το Κατάρ, ο οποίος διοικείται από δύο δισεκατομμυριούχους αδελφούς γεννημένους στη Συρία— δήλωσαν ότι «δεν πρέπει να βγαίνουν συμπεράσματα από μεμονωμένους διαγωνισμούς συμβούλων ή προκαταρκτικό σχεδιαστικό υλικό». Επιμένουν ότι το έργο θα σεβαστεί το περιβάλλον. Αλλά οι ντόπιοι κάτοικοι και οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι αυτό είναι αδύνατο.

«Μιλάνε για προστασία του περιβάλλοντος... αλλά χτίζουν μια πόλη», δήλωσε ο Τζόνι Βόρπσι, από τη ΜΚΟ Protection and Preservation of Natural Environment στην Αλβανία.

«Αυτό είναι το πιο άγριο κομμάτι της Αδριατικής. Εδώ αναπαράγονται οι θαλάσσιες χελώνες. Αυτό είναι ένα από τα πιο μαγικά μέρη που έχουμε... Και υπάρχει ήδη τόση ζημιά», δήλωσε ο Βόρπσι στους FT κατά τη διάρκεια ξενάγησης στην περιοχή.

Μετά το ξέσπασμα των διαμαρτυριών στα Τίρανα, οι εργασίες φαίνεται να έχουν σταματήσει. Κανένα φορτηγό, υλικό ή εργάτης δεν ήταν ορατός στο σημείο την περασμένη εβδομάδα και η νέα περίφραξη είχε αφαιρεθεί.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έχει λόγο στην ενταξιακή πορεία της Αλβανίας, στα μέσα Ιουνίου ζήτησε μορατόριουμ σε όλα τα νέα κατασκευαστικά έργα και τις άδειες στις προστατευόμενες περιοχές της χώρας και προέτρεψε να καταργηθεί η τροπολογία των «5 αστέρων».

Το μυστήριο του νησιού Sazan

Εκτός από το έργο της ακτογραμμής, οι επενδυτές έχουν επίσης δεσμεύσει ένα παρόμοιο ποσό για την ανάπτυξη ενός άλλου συγκροτήματος στο Sazan, το μοναδικό νησί της Αλβανίας, ακριβώς απέναντι από την προστατευόμενη ακτογραμμή και τη λιμνοθάλασσα.

Σε ένα πρόσφατο podcast, η Ivanka Trump το περιέγραψε ως ένα «όμορφο, ιδιωτικό νησί στη μέση της Μεσογείου... Ήμασταν στο σκάφος ενός φίλου και σταματήσαμε για μπάνιο... έτσι το ανακαλύψαμε».

Αν και η ανάπτυξη του νησιού έχει προκαλέσει λιγότερη ανησυχία στους περιβαλλοντολόγους, άνθρωποι που γνωρίζουν την περιοχή λένε ότι τυχόν σχέδια για την αξιοποίησή του είναι μη ρεαλιστικά.

Το νησί είναι μια μικρή βραχονησίδα χωρίς μόνιμους κατοίκους. Η στρατηγική του θέση σήμαινε ότι χρησιμοποιούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα ως στρατιωτική βάση και τώρα είναι γεμάτο με εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα, καταφύγια και σήραγγες. Οι μη εκραγείσες υποθαλάσσιες νάρκες αποτελούν έναν ακόμη κίνδυνο.

«Όταν ο άνεμος πνέει στο νησί, μπορεί εύκολα να φτάσει τα 60, 90, ακόμα και πάνω από 100 χλμ. την ώρα, μετά βίας μπορούμε να σταθούμε όρθιοι. Δεν έχεις πού να κρυφτείς», δήλωσε ο Artur Mecollari, πρώην διοικητής του αλβανικού ναυτικού, γεννημένος σε στρατιωτική οικογένεια που μεγάλωσε πρώτα στο Sazan και μετά στην κοντινή ακτή.

Ο ίδιος ερεύνησε μέρος του νησιού για εναπομείναντα πυρομαχικά το 2008 και δήλωσε ότι εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος. «Όσον αφορά το πόσιμο νερό, κάναμε γεώτρηση στα 3.500 μέτρα και δεν βρήκαμε τίποτα», είπε. «Πραγματικά δεν νομίζω ότι ο Kushner θα έρθει... Νομίζω ότι δεν έχει ιδέα τι σημαίνει αυτό το νησί. Το Sazan δεν μπορεί να γίνει. Αυτή είναι η εκτίμησή μου».

Μια «βαθιά ανοιχτή πληγή» για τη γη

Η προγραμματισμένη ανάπτυξη δεν αμφισβητείται μόνο από ακτιβιστές. Η γη, επίσης, αποτελεί αντικείμενο δικαστικών διαμαχών για περισσότερο από μια δεκαετία.

Σε έναν μικρό λόφο με θέα τη λιμνοθάλασσα των φλαμίνγκο, οι κάτοικοι του χωριού Zvërnec καλλιεργούν σύκα και ελιές και φροντίζουν καταπράσινους κήπους. Επιμένουν ότι η γη στην οποία πρόκειται να χτιστεί το νέο ελίτ συγκρότημα είναι στην πραγματικότητα δική τους, καθώς παραχωρήθηκε στις οικογένειές τους στο τέλος του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία.

«Το 1991, μας δόθηκε η γη που είχαν οι γονείς μας», δήλωσε ο Kostaq Konomi, ο πρόεδρος του χωριού, δείχνοντας έγγραφα που, όπως είπε, παραχωρούσαν στην οικογένειά του, όπως και σε πολλές άλλες, ένα μικρό οικόπεδο. Όμως, περισσότερο από μια δεκαετία αργότερα, οι χωρικοί δήλωσαν ότι ανακάλυψαν πως το κτηματολόγιο είχε παραχωρήσει αθόρυβα αντικρουόμενους τίτλους ιδιοκτησίας για την ίδια γη σε έναν επιχειρηματία ονόματι Artur Shehu.

Οι αλβανικές εισαγγελικές αρχές εξέδωσαν πρόσφατα ένταλμα σύλληψης κατά του Shehu και άλλων επιχειρηματιών που υποπτεύονται ότι εμπλέκονται σε διεθνές λαθρεμπόριο ναρκωτικών και ξέπλυμα χρήματος μέσω επενδύσεων σε αλβανικά ακίνητα.

Οι χωρικοί υποψιάζονται επίσης ότι υπήρξε διαφθορά όταν η γη τους άλλαξε ιδιοκτησία. Ένας διαδηλωτής στα Τίρανα περιέγραψε τα ζητήματα γης ως τη «βαθύτερη ανοιχτή πληγή» της χώρας.

Πηγή: www.bankingnews.gr

Παραμονές Αποκάλυψης για το Ισραήλ

Το Ιράν είναι πλέον η μεγάλη δύναμη στη Μ. Ανατολή, όχι το Ισραήλ. Το μόνο που μένει είναι να το χωνέψει και το Ισραήλ ότι έχει ηττηθεί στρατηγικά.

του Δημήτρη Λένη 

Το τίμημα της ήττας από το Ιράν θα είναι μακροπρόθεσμα πολύ βαρύ για το Ισραήλ (και για τις ΗΠΑ). Το Ισραήλ δεν είναι πλέον η ίδια χώρα που ήταν πέρσι, αν και δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμη. Και όχι μόνο το Ισραήλ.

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, είναι εκπρόσωπος της πιο επιθετικής σιωνιστικής πτέρυγας του αμερικανικού κατεστημένου. Εχει υπάρξει κυβερνήτης του Αρκανσο (η κόρη του μάλιστα είναι η σημερινή κυβερνήτρια της Πολιτείας – μη νομίζετε ότι μόνο εδώ έχουμε κληρονομική δημοκρατία) και έχει υπηρετήσει σε πολλά υψηλόβαθμα πόστα. Δεν είναι δηλαδή κανένας τυχαίος.

Είναι επίσης βαπτιστής πάστορας (δηλαδή διαμαρτυρόμενος παπάς) και ανήκει στην πολύ δημοφιλή αυτή ομολογία (κάποιοι θα την έλεγαν ακραία και φανατική αίρεση) των φονταμενταλιστών αναγεννημένων χριστιανών που θεωρούν το Ισραήλ ως το αναγκαίο μέσο για την έλευση του βασιλείου του Θεού επί της γης. Πριν από τη Δευτέρα Παρουσία βλέπετε, θα δοθεί η ευκαιρία στους Ιουδαίους που κατοικούν στους Αγιους Τόπους να αλλαξοπιστήσουν και να γίνουν χριστιανοί. Οι περισσότεροι δεν θα το κάνουν και θα αφανιστούν υποφέροντας παντοτινά στην κόλαση – έτσι θα ξεκινήσει η αρπαγή και ο Αρμαγεδδώνας και τα λοιπά, ώστε να οδηγηθούμε στη χιλιετή βασιλεία των δικαίων, αμήν. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, έχουμε καθήκον να υποστηρίζουμε τυφλά το Ισραήλ, γιατί αν δεν υπάρχουν Ιουδαίοι στους Αγιους Τόπους, δεν θα ξεκινήσει η Αποκάλυψη.

Είναι όλα τμήμα του σοφού θείου σχεδίου – τα λέει όλα χαρτί και καλαμάρι η «Αποκάλυψη» και τα κάνει κήρυγμα ο πρώην κυβερνήτης και νυν πρέσβης στους Αγιους Τόπους, ο πάστορας Χάκαμπι.

Ιδεοληψίες και Αντίχριστος

Λοιπόν, ο παστοροπρέσβης, μιλώντας σε συνέδριο που διοργάνωσε το Jewish Telegraphic Agency στη Δυτική Ιερουσαλήμ στις 22 Ιουνίου, υποστήριξε ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει θεμελιωθεί πάνω σε εβραϊκές και ιουδαιοχριστιανικές αρχές. «Χωρίς το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα υπήρχαν», δήλωσε, προσθέτοντας: «Χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχαν οι ΗΠΑ. Είναι τόσο απλό». Ο Χάκαμπι αναγνώρισε ότι το τελευταίο διάστημα έχουν υπάρξει εντάσεις στις σχέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, ωστόσο επέμεινε ότι οι δεσμοί των δύο χωρών παραμένουν σταθεροί και διαχρονικοί, κάνοντας λόγο για έναν «άρρηκτο δεσμό».

Παρά το πρωθύστερο (το Ισραήλ υπάρχει εδώ και σκάρτα 80 χρόνια), σε έναν βαθμό αυτά όλα είναι αλήθεια. Οι ιδεολογικοί δεσμοί είναι βαθιοί και έχουν πάντα μια δευτερεύουσα θρησκευτική χροιά: π.χ. «ισλαμοφασίστες», ισλαμιστές τρομοκράτες κ.λπ. Σκεφτείτε επίσης ότι ο Πίτερ Τιλ, ο ιδρυτής της πολυεθνικής Palantir, αυτής που πουλάει όπλα και εργαλεία επιτήρησης, ένας ήρωας της Silicon Valley, μιλάει για τον Αντίχριστο και την έλευσή του.

Με άλλα λόγια, οι ιδεολογικοί δεσμοί του σχεδίου Ισραήλ με τη μητρόπολη είναι ισχυροί και δεν θα θρυμματιστούν σε ένα απόγευμα, μόνο και μόνο επειδή η πλειονότητα του πλανήτη έχει σιχαθεί να ακούει για το πόσο φίλη και σύμμαχη είναι μια χώρα που διαπράττει καθημερινά πογκρόμ, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονία (τι σκοτεινή κι αλλόκοτη ειρωνεία η χρήση αυτών των λέξεων με αυτουργούς Εβραίους!). Ο μέσος Δυτικός μικροαστός έχει κουραστεί να κοιτά στους Αγιους Τόπους και να βλέπει τα μούτρα του στον καθρέφτη. Αλλά τον βοηθά να κρατηθεί και να μην επαναστατήσει η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή η ενστικτώδης σκέψη ότι «όλα αυτά είναι απαραίτητα για να έρθει το τέλος του κόσμου» και έτσι τα πράγματα να παραμείνουν επιτέλους τα ίδια.

Στο τέλος του κόσμου του

Το Ισραήλ, κατά κάποιον τρόπο, όντως βρίσκεται στα πρόθυρα της Αποκάλυψης, του τέλους του κόσμου του, όπως αυτό το ίδιο τον δημιούργησε. Δεν υπάρχει άλλος χώρος για διαρκή πόλεμο. Δεν υπάρχει άλλος χώρος για τυφλή υποστήριξη από τη Δύση. Και το Ιράν είναι πλέον η μεγάλη δύναμη στη Μ. Ανατολή, όχι το Ισραήλ. Το μόνο που μένει είναι να το χωνέψει και το Ισραήλ ότι έχει ηττηθεί στρατηγικά. Οτι ήρθε το τέλος.

Δεν ξέρω αν το τέλος αυτό θα έχει σάλπιγγες κι αγγέλους και καβαλάρηδες και εφτά σφραγίδες που ανοίγουν – μπορεί, αλλά ελπίζω πως όχι· εξάλλου όλα αυτά είναι πολύ μπανάλ για τους κατοίκους της Γάζας που τον τέταρτο καβαλάρη της Αποκάλυψης, «[…] ὄνομα αὐτῷ ὁ Θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἠκολούθει μετ’ αὐτοῦ», τον ξέρουν πια πολύ καλά, τους κάνει παρέα κάθε μέρα στα χαλάσματα, παίζουν μαζί του ντόμινο οι γέροι έξω από τις σκηνές τους τα βράδια που δροσίζει. Αν έχουν τσάι, μπορεί να τον κερνάνε ένα φλιτζάνι.

Η Αποκάλυψη έρχεται και το αν θα είναι ήσυχη ή θορυβώδης, δεν το γνωρίζω· τα αποτελέσματά της όμως θα είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που περιμένουν οι αναγεννημένοι χριστιανοσιωνιστές…

----------------------------------------------------------------------------------

Ο Δημητρης Λένης είναι αστροφυσικός και συγγραφέας του βιβλίου «Θεωρίες συνωμοσίας. Ιστορία, θεωρία και πρακτική» (εκδόσεις Τόπος, 2023)

Πηγή: www.efsyn.gr

Τικτόκισε ο Σαμαράς και προσπαθούν να… συνέλθουν τα άσπονδα αδέλφια!

Κόμπρα

Για να πω την αλήθεια δεν του το ‘χα του Μεσσήνιου! Τον είχα για πιο βαρύ, αλλά μας βγήκε φρέσκος κι άνετος με το πουκαμισάκι του να πυροβολήσει με δυο βιντεάκια τα… άσπονδα αδέλφια!

Είπαμε ρε Αντώνη, αλλά τους πήρες σβάρνα οικογενειακώς! Και καλά την πρωθυπουργάρα μας, τη φουκαριάρα την Ντόρα, που ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει πως της πήρες την μπουκιά μέσα απ’ το στόμα, δεν τη λυπάσαι;

Σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη τον Β’ που παρά τις πολλές πρόβες, παραμένει… κούτσουρο αυτοθαυμαζόμενος στο TikTok για τα… κατορθώματά του, ο Σαμαράς έδειξε ότι το ‘χει!

Τι να σου κάνει κι ο Πίνατ, όταν τ’ αφεντικό του δεν τραβάει; Χωμένος στην παγίδα του cringe ο Κυριάκος και δεν λέει να βγει!

Τα βίντεο του Σαμαρά μου μοιάζουν με trailer του επικείμενου κόμματος, αν και ορισμένοι ρωτάνε ακόμα αν θα το κάνει! Αν δεν είχε διαβεί τον Ρουβίκωνα τι το ‘θελε το TikTok ρε παιδιά;

Και μεταξύ μας δεν έχει άδικο για την κριτική του! Ε, πως να το κάνουμε, ο Σαμαράς φταίει για παράδειγμα που η ΝΔ του Κυριάκου έχει χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους της;

Ας διαβάσουν στο Μαξίμου τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων για να βρουν την αιτία!

Θα μου πείτε ότι αυτά λέει το πόπολο! Υπάρχουν, όμως, και οι… πεφωτισμένοι kyriakistas! Μεταξύ τους και οι… ογκόλιθοι τύπου Πορτοσάλτε, Ζαχαρού, Μουμτζή και σια!

Το πιο ωραίο, πάντως, ήταν το… κάρφωμα στην Ντόρα. Δεν χάνει ευκαιρία να την πέφτει στο Μεσσήνιο! Τον κατηγορεί ότι έχει γινάτι, αλλά μάλλον αυτό που κραυγάζει είναι το δικό της γινάτι μαζί του!

Και για να πω την αλήθεια, την καταλαβαίνω. Πως να μην έχει γινάτι, όταν από αναμφισβήτητο φαβορί βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει νοκ άουτ!

Θα μου πείτε, όμως, μια χαρά τα πήγε στη ζωή της, αν αναλογιστεί κανείς την αδυναμία της στα… Άρλεκιν! 

Πηγή: slpress.gr

Τι έδειξε το Μουντιάλ για την Τουρκία του Ερντογάν

Όταν οι ιστορικοί θα γράφουν για την «ύστερη περίοδο Ερντογάν», μπορεί κάλλιστα να αναφέρουν τον αποκλεισμό στο Μουντιάλ ως ορόσημο στην πτώση αυτού του καθεστώτος.

του Κώστα Ράπτη. 

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο Capital

Καθώς η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Τουρκίας προετοιμαζόταν για τον πρώτο της αγώνα στο Μουντιάλ εναντίον της Αυστραλίας, ο Ερντογάν κυκλοφόρησε ένα πιασάρικο μουσικό βίντεο.

Ήταν βασισμένο σε ένα κλασικό, λαϊκό τραγούδι με δυνατό ρυθμό. Το ρεφρέν είχε αλλάξει σε «siz hepiniz, biz Türkiye!» [εσείς όλοι μαζί, εμείς ως Τουρκία], κάτι σαν πρόκληση σχολικού καβγά: «Όλοι σας και μόνος μου!» Επειδή η τουρκική ομάδα έσφυζε από τόση ενέργεια που θα αντιμετώπιζε ολόκληρο τον κόσμο.

Το βίντεο κολάζ εικόνιζε επίσης επιθετικά ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη, άρματα μάχης, ηλεκτρικά οχήματα εγχώριας παραγωγής: όλα αφηγούνταν την ιστορία μιας χώρας που ανέβαινε στο επόμενο γεωπολιτικό επίπεδο.

Και ο Ερντογάν δεν προσποιούνταν πλέον ότι δεν επρόκειτο να πολιτικοποιήσει την εθνική ομάδα. Υπήρχαν διάσπαρτες αρκετές ηρωικές φωτογραφίες του και όλο αυτό τελείωνε με το λογότυπο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Και νά που ήταν: η αγία τριάδα της Νέας Τουρκίας, ο στρατός, η εντεκάδα και ο reis [ηγέτης], συγχωνευμένη σε έναν τρίλεπτο ύμνο.

Δεν μπορούσες πλέον να υποστηρίζεις την εθνική ομάδα και να μην υποστηρίζεις το πολιτικό σχέδιο του Ερντογάν – μολονότι η πλειοψηφία των πολιτών της Τουρκίας υποστηρίζουν την αντιπολίτευση.

Μετά από δύο ταπεινωτικές ήττες, η γενναία Εθνική Τουρκίας αποκλείστηκε και επέστρεψε στην πατρίδα.

Κατά τον Τούρκο κοινωνιολόγο Σελίμ Κορού, αυτό είναι ένα γεγονός πραγματικής πολιτικής σημασίας. Όπως υποστηρίζει σε άρθρο του στο Substack, όταν οι ιστορικοί θα γράφουν για την «ύστερη περίοδο Ερντογάν», μπορεί κάλλιστα να αναφέρουν τον αποκλεισμό στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 ως ορόσημο στην πτώση αυτού του καθεστώτος.

Σίγουρα, οι εθνικιστές είναι πάντα ανένδοτοι στον αθλητισμό, αλλά κατά τον Κορού ορισμένα είδη εθνικιστών ενδιαφέρονται περισσότερο για αυτόν από άλλα. Μερικά είδη εθνικιστών δεν θέλουν απλώς την επιτυχία στον αθλητισμό, την χρειάζονται.

Ο τουρκικός ισλαμισμός του είδους που ενσαρκώνει ο Ερντογάν είναι μια μορφή αναβιωτικού εθνικισμού ή αυτό που ο Ρότζερ Γκρίφιν έχει ονομάσει «παλινγενετικό υπερεθνικισμό». Στον τουρκικό ισλαμισμό, αυτό είναι, όπως το πρότεινε ο Σεζάι Καρακότς, το δόγμα του «Diriliş», που κυριολεκτικά σημαίνει «ανάσταση». Η ιδέα είναι ότι πρώτα αποκαθιστάς την αυθεντική ταυτότητα του έθνους και στη συνέχεια παρακολουθείς την πολιτισμική του δύναμη να εκδηλώνεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί ή για την εκπαίδευση μιας «ευσεβούς γενιάς». Μόλις γίνει αυτό, η δημιουργικότητα, το πάθος και οι ζωτικές ενέργειες του έθνους υποτίθεται ότι θα απελευθερωθούν. Οι οικογένειες θα ευημερήσουν, η οικονομία θα ανθίσει, ο στρατός θα κυριαρχήσει και οι τουρκικές εταιρείες τεχνολογίας θα βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος.

Ωστόσο, αν ο μεγάλος ηγέτης κρατήσει την εξουσία για αρκετό καιρό, θα διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα πράγματα όπως τα βλέπει αυτός. Μπορεί να επικεντρωθούν στον πληθωρισμό παρά στην οικονομική ανάπτυξη. Μπορεί να μιλήσουν για κυκλοφοριακή συμφόρηση, αντί για τους δρόμους που χτίζει. Μπορεί να αμφισβητήσουν τις στρατιωτικές βάσεις σε άλλες χώρες και να ζητήσουν εμπορικές συμφωνίες. Για κάποιο λόγο, οι άνθρωποι είναι αδιάκοπα αρνητικοί και ισχυρίζονται ότι ο «αιώνας της Τουρκίας» δεν υλοποιείται καθόλου. Κάποιοι μάλιστα έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι η χώρα είναι σε χειρότερη θέση από πριν.

Αλλά το ένα πράγμα που είναι αναμφισβήτητο είναι η αθλητική επιτυχία. Ο πίνακας αποτελεσμάτων δεν λέει ψέματα. Το διεθνές χρυσό είναι αναμφισβήτητο.

Γι’ αυτό ο Ερντογάν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την αθλητική απόδοση. Γι’ αυτό μπήκε τόσο σκληρά στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Προς τιμήν του, είναι άνθρωπος που παίρνει ρίσκα, πιστεύει, και ήταν πρόθυμος να στοιχηματίσει ότι η εθνική ομάδα θα μπορούσε να του χαρίσει ενθουσιασμό και τελικά τη νίκη. Πιθανότατα ήθελε να παίξουν οι Τούρκοι διεθνείς εναντίον των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων, και ακόμα και αν δεν κέρδιζαν, θα έκαναν τους ανθρώπους να νιώσουν ότι η χώρα ήταν πλέον μια δύναμη που έπρεπε να ληφθεί υπόψη.

Αν είχε συμβεί αυτό, η τριάδα στρατός-αθλητισμός-πρόεδρος θα ήταν πλήρης και θα του έφερνε την τόσο αναγκαία πολιτική ανακούφιση.

Δεν συνέβη όμως. Και αυτό, κατά τον Κορού, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ιστορίας αθλητικής χαμηλής απόδοσης και, τελικά, μιας ιστορίας της ευρύτερης θεσμικής αποτυχίας του καθεστώτος Ερντογάν.

Αλλά ας δούμε πρώτα εν συντομία την αθλητική απόδοση της Τουρκίας. Με μέτρο τον αριθμό των μεταλλίων της χώρας στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1964, υπάρχει μια ανοδική τάση στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, αλλά ο αριθμός είναι ασήμαντος και τελικά καταρρέει στο μηδέν το 2024. Μετά από σχεδόν ένα τέταρτο αιώνα διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), η Τουρκία τερματίζει 64η στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δεν υπάρχει «εθνική αναγέννηση» εδώ.

Το ίδιο ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι Τούρκοι μνημονεύουν ακόμη την πορεία της ομάδας τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Η Εθνική Τουρκίας έπαιξε μερικά καταπληκτικά παιχνίδια, κατέλαβε την τρίτη θέση και απέκτησε μια φήμη για την άνιση ιδιοφυΐα της, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα.

Ακολούθησαν 24 χρόνια χωρίς η Τουρκία να προκριθεί σε άλλο Παγκόσμιο Κύπελλο, πράγμα που κατάφερε μόλις φέτος, καθώς η FIFA επέκτεινε το τουρνουά από 32 σε 48 ομάδες.

Και έχασε. Άσχημα.

Ο Κορού υποστηρίζει ότι οι εθνικοί αθλητές της Τουρκίας χάνουν πιο άσχημα όσο πιο κοντά βρίσκονται στο παλάτι του Ερντογάν. Οι ολυμπιακές ομάδες πάλης και άρσης βαρών, καθώς και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, είναι εντελώς Ερντογανικές, επομένως είναι ήδη απελπιστικά πολιτικοποιημένες. Όπως συμβαίνει με κάθε θεσμό που μπαίνει στην τροχιά του παλατιού, κατακλύζονται από φίλους και τυχοδιώκτες, και όποιες δυνατότητες έχουν διαχέονται στον αέρα.

Σε άλλα αθλήματα, η δηλητηριώδης επιρροή της ακροδεξιάς πολιτικής είναι ακόμη πιο εμφανής. Ο νεαρός τοξότης, Μετέ Γκαζόζ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Κέρδισε τον τίτλο του ατομικού recurve στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023 στο Βερολίνο, πρώτος Τούρκος τοξότης που το κατάφερε, και στη συνέχεια τον Μάιο του 2024 (περίπου τρεις μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού) κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Έσσεν.

Πηγαίνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν στην τηλεόραση όλη την ώρα, είτε σε διαφημίσεις, είτε σε επισκέψεις σε σχολεία, είτε σε χειραψία με την οικογένεια Ερντογάν. Επειδή ήταν η τοξοβολία, το «προγονικό άθλημα των Τούρκων», το καθεστώς τον μετέτρεψε σε υπερήρωα του πολιτισμού του. Και ιδού, πήρε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

Δεν φταίνε οι μεμονωμένοι αθλητές. Διαμορφώνονται από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται. Ο Μετέ Γκαζόζ θα έπρεπε ή θα μπορούσε να αποκρούσει την προσοχή του καθεστώτος. Τον χρειάζονται πάρα πολύ.

Ωστόσο, η επαφή με το καθεστώς Ερντογάν είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη μετριότητα, ή και χειρότερα.

Το μόνο αθλητικό γεγονός όπου η Τουρκία τα πάει καλά είναι το γυναικείο βόλεϊ, όπου η ομάδα της είναι αναμφισβήτητα στις τρεις πρώτες στον κόσμο, και (έκπληξη!) είναι αρκετά μακριά από τους κύκλους του παλατιού. Η πολιτιστική τους αύρα είναι σαφώς κοσμική και το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξής τους προέρχεται από τους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης.

Αυτό λέει κάτι για τις ικανότητες του καθεστώτος Ερντογάν γενικά. Δεν είναι καλοί στην παραγωγή αποτελεσμάτων, ακόμη και όταν πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτό. Μια ισχυρή απόδοση στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα ήταν ένα όφελος για τον Ερντογάν, αλλά μια ήττα είναι χειρότερη, επειδή επιβεβαιώνει τους φόβους που έχουν οι άνθρωποι για το καθεστώς του.

Πριν από δέκα χρόνια, οι ισχυρισμοί τους περί παλιγγενεσίας ήταν πολύ πιο εμφανείς. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονταν ότι διαχειρίζονταν καλά την οικονομία, ότι η κοινωνία άκμαζε, ότι οι οικογένειες ήταν ευτυχισμένες και ότι η χώρα άνθιζε. Δεν το κάνουν πλέον. Περιορίζονται στην ασφάλεια και τη γεωπολιτική ως εναπομείναντες τομείς αρμοδιότητας, αλλά ακόμη και αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο, καταλήγει ο Κορού

kosmodromio.gr

Τα δώρα του ΝΑΤΟ προς την Τουρκία απειλούν την ειρήνη

από Νίκος Ταυρής

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα πραγματοποιείται σε μία από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές συγκυρίες των τελευταίων ετών. Λίγες μόλις ημέρες μετά την εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, και ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται σε νέα φάση κλιμάκωσης, το ΝΑΤΟ καλείται να καθορίσει τις προτεραιότητές του για τα επόμενα χρόνια. Επισήμως, στην ατζέντα βρίσκονται η αύξηση των αμυντικών δαπανών, η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας, η περαιτέρω στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία και η προσαρμογή της δομής διοίκησης του ΝΑΤΟ στις νέες προκλήσεις.

Πίσω όμως από τις επίσημες διακηρύξεις διαμορφώνεται μία ακόμη σημαντικότερη εξέλιξη: η συνεχής αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας. Η Άγκυρα εμφανίζεται πλέον ως ο βασικός πυλώνας της νοτιοανατολικής πτέρυγας της «Συμμαχίας», και ως ο φυσικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ευρώπης, Μαύρης Θάλασσας, Καυκάσου και Μέσης Ανατολής.

Η αναβάθμιση της Τουρκίας

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο φαίνεται ότι επιταχύνει την επαναπροσέγγιση Ουάσινγκτον-Άγκυρας. Παράλληλα, και η Ε.Ε. δείχνει να επιδιώκει στενότερη συνεργασία με την Τουρκία σε ζητήματα άμυνας, μεταναστευτικής πολιτικής και περιφερειακής ασφάλειας. Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι επαφές υψηλού επιπέδου, ενώ η Άγκυρα διεκδικεί ενεργότερη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και στα μεγάλα αμυντικά προγράμματα της Ευρώπης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι πληροφορίες που κυκλοφορούν αυτήν την περίοδο για τη δημιουργία δύο νέων ΝΑΤΟϊκών δομών στην Τουρκία. Η πρώτη αφορά μια νέα Maritime Component Command (Διοίκηση Ναυτικής Συνιστώσας) στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή τον συντονισμό των επιχειρήσεων στη Μαύρη Θάλασσα. Η δεύτερη αφορά ένα πολυεθνικό στρατηγείο στα Άδανα, με πυρήνα το 6ο Σώμα Στρατού της Τουρκίας και περιοχή ευθύνης που θα εκτείνεται από τον Καύκασο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική. Αν και οι συγκεκριμένες δομές δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί επισήμως από το ΝΑΤΟ, αποτελούν αντικείμενο έντονης δημόσιας συζήτησης και παρουσιάζονται από τουρκικές πηγές ως μέρος του νέου περιφερειακού σχεδιασμού της Συμμαχίας.

Εφόσον οι σχεδιασμοί αυτοί υλοποιηθούν, η Τουρκία θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο ως περιφερειακός ρυθμιστής, αναλαμβάνοντας αυξημένες ευθύνες σε μια γεωγραφική ζώνη ιδιαίτερης σημασίας για τη δυτική στρατηγική.

Προετοιμασία για μια μακρά αντιπαράθεση

Η Σύνοδος της Άγκυρας δεν περιορίζεται μόνο στην αναβάθμιση της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε περίοδο μακροχρόνιας πολεμικής προετοιμασίας. Η συμφωνία για περαιτέρω αύξηση των αμυντικών δαπανών των κρατών μελών σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια οικονομία μεγαλύτερης στρατιωτικής κινητοποίησης.

Ταυτόχρονα, η νέα δέσμη στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία επιβεβαιώνει ότι το ΝΑΤΟ θεωρεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία ως μακροχρόνια πρόκληση, και όχι ως μια κρίση που βαίνει προς εκτόνωση. Η εικόνα αυτή ενισχύεται από τις επενδύσεις σε νέες διοικητικές δομές, στην αμυντική βιομηχανία και στις στρατιωτικές υποδομές. Όλα δείχνουν ότι το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη περίοδο ανταγωνισμού υψηλής έντασης…

Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν εύλογα ερωτήματα. Η αναβάθμιση της Τουρκίας σε βασικό στρατηγικό εταίρο της Δύσης, σε συνδυασμό με τη διαιώνιση των γνωστών ελληνοτουρκικών διαφορών, καθιστά αναγκαία μια σαφή εθνική στρατηγική. Η διατήρηση της ισορροπίας ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη όταν το ΝΑΤΟ ενισχύει συνεχώς τον γεωπολιτικό ρόλο μιας χώρας που εξακολουθεί να διατηρεί ανοιχτές διαφορές με άλλο κράτος μέλος του οργανισμού.

Η ειρήνη, εάν βέβαια αποτελεί ειλικρινή επιδίωξη, δεν διασφαλίζεται μόνο με περισσότερα όπλα και νέες στρατιωτικές δομές. Προϋποθέτει ισορροπία, σεβασμό του διεθνούς δικαίου, και αποφυγή πολιτικών που δημιουργούν την εντύπωση ότι ορισμένοι σύμμαχοι αναβαθμίζονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επιπτώσεις στην περιφερειακή σταθερότητα.

Μαζικές προληπτικές συλλήψεις για την ασφάλεια της Συνόδου

Λίγες ημέρες πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το καθεστώς Ερντογάν έδωσε ένα καλό μάθημα για το τι σημαίνει «ασφάλεια» για το καθεστώς της Άγκυρας. Με εντολή της Εισαγγελίας Άγκυρας, αστυνομία και στρατός πραγματοποίησαν στις 23 Ιουνίου ταυτόχρονες εφόδους, συλλαμβάνοντας 225 άτομα, με διακηρυγμένο στόχο την «αποκάλυψη τρομοκρατικών δραστηριοτήτων». Μετά τις ανακρίσεις στην αστυνομία, 135 ύποπτοι οδηγήθηκαν στο Δικαστικό Μέγαρο Άγκυρας. Η εισαγγελία άφησε ελεύθερους έξι από αυτούς, ενώ τους υπόλοιπους 129 τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «συμμετοχής σε ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση» και αίτημα προφυλάκισης. Το δικαστήριο διέταξε την προσωρινή κράτηση 103 υπόπτων και επέβαλε περιοριστικούς όρους σε 26 άτομα.

Το προφίλ των «τρομοκρατών» είναι αποκαλυπτικό. Στους προφυλακισμένους περιλαμβάνονται ο εκπρόσωπος του περιβαλλοντικού ιδρύματος TEMA στην Άγκυρα, Νεβζάτ Όζερ, η επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Άγκυρας Εμέλ Μεμίς Παρμακσίζ, η διευθύντρια σύνταξης του πόρταλ Kaos GL για τα δικαιώματα της LGBTI+ κοινότητας Γιλντίζ Ταρ καθώς και οι δικηγόροι Σέμρα Ντεμίρ και Κιουρσάτ Μπαφρά

Το πιο εξωφρενικό: Δεκατρείς εθελοντές οικολόγοι, ηλικίας 65 έως 73 ετών, κρατούνται επειδή, επιστρέφοντας από καταφύγιο πτηνών, διασταυρώθηκαν με διαδήλωση και τη χαιρέτισαν. Ο συνήγορός τους υπενθυμίζει ότι στο τουρκικό δίκαιο «κράτηση για προληπτικούς λόγους δεν υπάρχει» και ότι δεν είναι δυνατόν να συλλαμβάνεται κάποιος «λόγω μιας απλής πιθανότητας» ‒ αλλά η αποφυλάκισή τους αναμένεται μόνο μετά το πέρας της συνόδου.

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επισήμανε ότι η κατάχρηση των αντιτρομοκρατικών νόμων για μαζικές συλλήψεις και φίμωση αντίκειται στις θεμελιώδεις αξίες του ΝΑΤΟ. Η ειρωνεία, όμως, είναι βαθύτερη: Η «συμμαχία των αξιών του ΝΑΤΟ» επιθυμεί να συνεδριάσει ανενόχλητη σε μια πρωτεύουσα όπου το να είσαι οικολόγος ή απλά πολίτης που εξασκεί τα δικαιώματά του συνιστά ένδειξη τρομοκρατίας.

ΝΑΤΟϊκοί τεμενάδες

Ηελληνική εξωτερική πολιτική εμμονικά συγχέει τη συμμετοχή σε συμμαχίες με την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Κάθε νέα ΝΑΤΟϊκή αποστολή, κάθε επίσκεψη Αμερικανού αξιωματούχου, κάθε κοινή άσκηση με το Ισραήλ, παρουσιάζονται ως απόδειξη γεωπολιτικής αναβάθμισης. Στην πραγματικότητα, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για τους συμμάχους της, αλλά πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι συμμαχίες για την Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προβολή της ανάληψης της εκ περιτροπής διοίκησης της ΝΑΤΟϊκής ναυτικής δύναμης SNMG2 ως μεγάλης εθνικής επιτυχίας, ενώ πρόκειται για μια επιχειρησιακή αποστολή που απέχει πολύ από το να μεταβάλλει τη στρατηγική θέση της χώρας εντός ΝΑΤΟ. Την ίδια ώρα, η Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί νέες δομές διοίκησης, αυξημένες αρμοδιότητες και ρόλο περιφερειακού ρυθμιστή από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.

Και η Αθήνα πώς «απαντά»; Εξακολουθώντας να επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στον άξονα ΝΑΤΟ-Ισραήλ… Λες και η υπεράσπιση της Κύπρου ή η αντιμετώπιση της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής μπορεί να ανατεθεί σε τρίτους (και τι τρίτους!). Οι κατά καιρούς προσδοκίες ότι το Ισραήλ θα «λύσει τους λογαριασμούς του» με την Άγκυρα αποδεικνύουν περισσότερο έλλειμμα εθνικής στρατηγικής παρά ρεαλιστική αποτίμηση των διεθνών σχέσεων.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται κι άλλους ΝΑΤΟϊκούς τεμενάδες, ούτε επικοινωνιακές πανηγυρικές ανακοινώσεις. Χρειάζεται εξωτερική πολιτική με πυξίδα τα δικά της συμφέροντα, πολυδιάστατες σχέσεις και αυτοπεποίθηση. Οι συμμαχίες είναι πολύτιμες όταν λειτουργούν ως εργαλείο της εθνικής στρατηγικής. Όταν, όμως, η εθνική στρατηγική περιορίζεται στην άκριτη προσαρμογή στις επιδιώξεις των «συμμάχων», τότε η χώρα παύει να είναι πρωταγωνιστής και μετατρέπεται σε απλό εκτελεστή ξένων σχεδιασμών.

edromos.gr

Γιάννης Στουρνάρας: Σοκολατάκια

του Γιώργου Λακόπουλου

Μεταπήδησε στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας από το υπουργείο Οικονομικών, το 2014, με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά. Παρά την προτίμηση του κυβερνητικού εταίρου Βαγγέλη Βενιζέλου στην ανανέωση της θητείας του αείμνηστου Γιώργου Προβόπουλου.

Ο Γιάννης Στουρνάρας ίσως σήμερα θα ήταν ένας ακόμη πρώην αν από το 2015 δεν είχε τον φύλακα -άγγελό του στον …ΣΥΡΙΖΑ!

Πρώτα με τη μορφή της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ως πρόεδρος της Βουλής επιδίωκε τη “βίαιη προσαγωγή” του στις επιτροπές της για την κατάργηση των ελληνικών δανείων και τις οφειλόμενες γερμανικές αποζημιώσεις.

Πολλά δισ. όφελος για τη χώρα, αντί να τρέχει η κυβερνώσα “πρώτη φορά Αριστερά” στον Πούτιν για διευκολύνσεις -κι αυτός να τη στέλνει στο ΔΝΤ!

Δεν ήταν εκτός θέματος, όπως δεν ήταν και ο Βαρουφάκης: κάπως έτσι είχε εμφανιστεί προεκλογικά η απαλλαγή της χώρας από τα μνημονιακά δεσμά.

Απλώς ο Τσίπρας κατάλαβε ότι κόβοντας αυτά τα δεσμά- πανεύκολο, με εταίρο τον Καμμένο- αποκόβει και την Ελλάδα από τον υπόλοιπο κόσμο.

Πολύ σοφά τα ανανέωσε, με την ευφυή επιλογή του Δημοψηφίσματος. Υπολογίζοντας ότι θα το χάσει – ώστε να υποχωρήσει με… λαϊκή εντολή- αν είχε ως υπονοούμενο την έξοδο απο τη Ευρωζώνη. Την οποία δεν ήταν κορόιδο να επιδιώκει.

Όταν το κέρδισε η πολιτική απόφαση να το παραβλέψει δεν ήταν “κολοτούμπα” -όπως του χρεώνουν ακόμη άσχετοι και αντίπαλοί του- αλλά επιλογή ευθύνης.

Πού είχαμε μείνει; Α, στον Στουρνάρα και τις ευεργεσίες που οφείλει στον Τσίπρα.

Αν ως νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός ζητούσε με τον κανονικό τρόπο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζας την αντικατάστασή του – με το επιχείρημα ότι είχε λειτουργήσει ως πολιτικός του αντίπαλος -αν μη τι άλλο- θα έφερνε σε δύσκολη θέση το Κολέγιο της Φρανκφούρτης.

Με τα καμώματα της Ζωής, τον ισχυροποίησε και του έμενε ως καβάτζα ότι δεν θα ανανέωνε τη θητεία του- εφόσον έβγαινε νικητής από τις κάλπες του 2019.

Αν είχε μια πιθανότητα την έχασε, όταν προκήρυξε πρόωρες εκλογές με ψυχολογία “τα ρέστα μου”. Ως αντίδραση στην, επανορθώσιμη θεωρητικά, ήττα στις ευρωεκλογές και τους ΟΤΑ.

Στις αρχές του τρέχοντος έτους, εν όψει ανανέωση της θητείας Στουρνάρα, ο Τσίπρας προκάλεσε τον Μητσοτάκη να… μην το κάνει! Ακόμη και αν το σκέφθηκε-, για μην του πουν ότι του προσφέρει ισοβιότητα- ποιος Πρωθυπουργός θα ακολουθούσε τέτοια υπόδειξη;

Η περίεργη “σχέση” Τσίπρα με τον “αρχιτραπεζίτη” -που έλεγε και ο Πολάκης- ανακυκλώνεται με την αντιπαράθεση για τον διαβόητο “αναβαλλόμενο φόρο” στις τράπεζες. Στην χρονική σύντμηση του οποίου, που υπόσχεται ο Τσίπρας, αντέδρασε αμέσως ο Στουρνάρας έχοντας ένα “χαρτί”:

-Και να κερδίσει τις εκλογές η ΕΛΑΣ, πάλι ο ίδιος θα είναι διοικητής στην ΤτΕ – οπότε ό,τι σχεδιάζει για τις τράπεζες θα βρει τοίχο. Ήδη έσπευσε να προεξοφλήσει τους λόγους- ακυρώνοντας την ιδέα,ως προεκλογικό όπλο.

Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί και το παράδοξο Χουλιαράκη- ως … συνδετικού κρίκου: ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ συμβουλεύει ταυτοχρόνως και τους δυο.

Είτε προσφέρει κακές υπηρεσίες στον πρώην Πρωθυπουργό ως στέλεχος του Ινστιτούτου του, είτε υπονομεύει τον προϊστάμενο του ως συνεργάτης του στην Τράπεζα, παραδόξως από καμιά πλευρά δεν τίθεται θέμα.

Τελικά, σε όσα μπορεί να πει κανείς για τον Στουρνάρα , προτίθεται η αχαριστία: ούτε ένα κουτί σοκολατάκια στον άνθρωπο που φροντίζει για τη μακροημέρευσή του;

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr