Υποκλοπές: Πως μας ακούνε, πως «σβήνουν» ζωές-Φεντερίκο Καράσκο

Το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι τεράστιο κι αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να το «μπαζώσει», όσο κι αν έχει προσπαθήσει. Ο Φεντερίκο Καράσκο ,ιδρυτής της πολυεθνικής εταιρείας Craypes και ειδικός σε θέματα τεχνολογίας, μιλά για το μέγα σκάνδαλο. Και για την τεχνολογική του πλευρά, αλλά και για την πολιτική. Θα ακούσετε πληροφορίες στις οποίες δυστυχώς δεν έχουμε δώσει τη σημασία που πρέπει. Η τεχνολογία στο χώρο των παρακολουθήσεων δεν αφορά μόνο τους ισχυρούς της εξουσίας, αλλά και τον καθένα από εμάς. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι μπορούν να ακούν και να βλέπουν τη προσωπική μας ζωή. Το χειρότερο είναι ότι η τεχνολογία τους δίνει και τη δυνατότητα να «σβήσουν» τη ζωή μας. Το πως μας το εξηγεί ο Φεντερίκο Καράσκο.

Η δεύτερη (επιχειρούμενη) δολοφονία της Χιντ Ρατζάμπ

Ποιος συντηρεί τις ιστοσελίδες-«βιτρίνες»;

Θέμης Τζήμας  

Ξεκινάμε από κάτι κομβικό και ως προς το ζήτημα του συγκεκριμένου άρθρου και γενικώς. Ο δημοσιογράφος του γνωστού ιστότοπου The Grayzone, Μαξ Μπλούμενταλ (Max Blumenthal) σε ένα σύντομο βίντεο καταγράφει κάποιους από τους πράκτορες του Ισραήλ, που υπηρετούν σε κομβικές θέσεις στο κατεστημένο των ΗΠΑ, μέσα από τη συνεργασία ΗΠΑ (και εν προκειμένω, Τραμπ) με τους γενοκτόνους του Ισραήλ. Πρόκειται για άλλη μια απόδειξη υφαρπαγής της έστω χωλής αστικής δημοκρατίας στις ΗΠΑ από τους Σιωνιστές, εδώ και δεκαετίες, η οποία κορυφώνεται όσο το μίσος για τη γενοκτονία μεγαλώνει ιδίως μεταξύ της νεολαίας παγκοσμίως αλλά και στις ΗΠΑ.

Πάμε τώρα στο πλέον άμεσο ζήτημα του παρόντος άρθρου. Την ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ λίγο-πολύ οι περισσότερες και οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε, ιδίως μάλιστα με δεδομένη και τη διάσημη πια ταινία. Επρόκειτο για ένα κορίτσι 6 ετών το οποίο δολοφονήθηκε όπως χιλιάδες ομοεθνείς της από Ισραηλινούς στο πλαίσιο της γενοκτονίας στη Γάζα και αφού έμεινε για ώρες εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκίνητο με τους νεκρούς συγγενείς της. Μαζί της δολοφονήθηκαν και οι διασώστες, οι οποίοι επιχείρησαν να προσεγγίσουν το αυτοκίνητο.

Σήμερα, το Ισραήλ επιδιώκει να χειραγωγήσει τις πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης ώστε να αρνηθούν καθιερωμένους λογαριασμούς για τη δολοφονία Χιντ Ρατζάμπ. Συγκεκριμένα το Ισραήλ έχει δημιουργήσει εννέα αγγλόφωνους ιστότοπους με μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση πλατφορμών τεχνητής νοημοσύνης όπως το Claude και το ChatGPT. Ποιος συντηρεί αυτές τις ιστοσελίδες-«βιτρίνες»;

Η εταιρεία Clock Tower X, η οποία ιδρύθηκε από τον Μπραντ Πασκάλ (Brad Parscale). Και ποιος είναι αυτός ο κύριος; Ο πρώην διευθυντής της εκστρατείας επανεκλογής του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ το 2020. Ο εν λόγω κύριος έχει καταχωρηθεί από τις ομοσπονδιακές αρχές ως ξένος πράκτορας, έχοντας υπογράψει ένα τεράστιο συμβόλαιο που στοχεύει στην βελτίωση της εικόνας των δημοσίων σχέσεων του Ισραήλ, πλημμυρίζοντας τα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης με αντιπαλαιστινιακή προπαγάνδα.

Μεταξύ αυτών ανήκει και η ιστοσελίδα Factsignal.org η οποία πέρα από το να προσπαθεί να αποδείξει ότι η Χαμάς αποτελεί κατά κοινή συναίνεση τρομοκρατική οργάνωση, επιχειρεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη δολοφονία της Χιντ Ρατζάμπ από τον Ισραηλινό στρατό (με 335 σφαίρες). Επιχειρεί να αποδείξει ότι ήταν η ίδια η παλαιστινιακή αντίσταση εκείνη η οποία σκότωσε τη Χιντ Ρατζάμπ. Εξ ου και κάνει λόγο για διασταυρούμενα πυρά ή από «πυρά όλμων ή φορητών όπλων από παλαιστινιακές ομάδες». Επίσης υπονοεί ότι «η σκηνή θα μπορούσε να είχε αλλάξει εκ των υστέρων».

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τους εν λόγω ισχυρισμούς. Ο μόνος στόχος είναι να προκαλέσουν σύγχυση στις πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης, γνωρίζοντας ότι οι χρήστες του διαδικτύου πλέον αναζητούν πληροφορίες από τις εν λόγω πλατφόρμες. Αφότου δημοσιοποιήθηκε η ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (με τη γνωστή θρασυδειλία).

Καθώς ο ήχος του συγκλονιστικού τηλεφωνήματος του Ρατζάμπ έκανε τον γύρο του διαδικτύου, ο ισραηλινός στρατός προσπάθησε να υποστηρίξει ότι δεν ήταν παρόντα τα στρατεύματά του στην περιοχή. Ο ισχυρισμός των Ισραηλινών διαψεύστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και τη Washington Post. Η έρευνα της Washington Post διαπίστωσε ότι το Ισραήλ δεν ήταν μόνο υπεύθυνο για τη δολοφονία της οικογένειας της Ρατζάμπ, αλλά ότι σκότωσε και τους δύο πρώτους ανταποκριτές που προσπαθούσαν να τη σώσουν.

Είναι τόσο μεγάλη η αντιπάθεια για το Ισραήλ της γενοκτονίας, των βιασμών, του ρατσισμού και των θανατικών ποινών εναντίον Παλαιστινίων αντιστασιακών, ώστε πακτωλοί χρημάτων και αναρίθμητοι πράκτορες προσπαθούν να ανατρέψουν την αλήθεια των εγκλημάτων του.

Ακόμα πιο επικίνδυνο για το Ισραήλ, είναι ότι η βάση (και ιδίως το νεότερο τμήμα της) του ξοφλημένου προέδρου των ΗΠΑ (“lame duck”) στρέφεται εναντίον των πολιτικών του. Τα στοιχεία από τη σχετική έρευνα του Politico είναι χαρακτηριστικά: «Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αρχίζει να διχάζεται για την υποστήριξη του Ισραήλ -και οι πιο πιστοί υποστηρικτές του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ είναι σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένοι με τον σύμμαχο των ΗΠΑ… Σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του Trump που αυτοπροσδιορίζονται ως οπαδοί του MAGA λένε ότι υποστηρίζουν το Ισραήλ και εγκρίνουν τις ενέργειες της σημερινής κυβέρνησής του, ενώ μόλις το 29 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ που δεν είναι οπαδοί MAGA λένε το ίδιο, σύμφωνα με την έρευνα. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων που είναι οποαδοί MAGA (41 τοις εκατό) λέει ότι το Ισραήλ είναι δικαιολογημένο για τη στρατιωτική του εκστρατεία στη Γάζα -σε σύγκριση με το 31 τοις εκατό των ψηφοφόρων που δεν είναι MAGA. Και το 24 τοις εκατό των ψηφοφόρων του MAGA λέει ότι η χώρα ήταν αρχικά δικαιολογημένη, αλλά έχει πάει πολύ μακριά, σε σύγκριση με το 31 τοις εκατό των ψηφοφόρων που δεν είναι MAGA.

Οι ψηφοφόροι του MAGA υποστηρίζουν μέτρια το Ισραήλ και η έρευνα δείχνει ότι παραμένουν πιο πρόθυμοι να παραμείνουν με τον μακροχρόνιο σύμμαχο των ΗΠΑ, ακόμη και όταν βαθαίνουν οι διαιρέσεις στο εσωτερικό του κόμματος… Το 35 τοις εκατό των Αμερικανών που ψήφισαν την αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις λένε ότι το Ισραήλ ήταν αρχικά δικαιολογημένο για τις ενέργειές του στη Γάζα, αλλά το παρατράβηξε, ενώ το 27 τοις εκατό λέει ότι η στρατιωτική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα δεν δικαιολογούνταν ποτέ και το 28 τοις εκατό δεν γνωρίζει… Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν ισχυρά ενωμένοι για να υποστηρίξουν το Ισραήλ αμέσως μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Αλλά εν μέσω του πολέμου με το Ιράν και μιας αυξανόμενης ανησυχίας για τις ξένες παρεμβάσεις του Τραμπ, η θέση της χώρας φαίνεται ασταθής μεταξύ της πτέρυγας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που δεν είναι MAGA και μεταξύ των νέων συντηρητικών. Οι ψηφοφόροι που δεν είναι MAGA είναι 10 μονάδες πιο πιθανό από τους ψηφοφόρους του MAGA Trump να πιστεύουν ότι η ισραηλινή κυβέρνηση έχει υπερβολική επιρροή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη…

Η δημοσκόπηση του POLITICO διαπιστώνει έντονες διαφορές γενεών μεταξύ των Ρεπουμπλικανών σε θέματα που σχετίζονται με το Ισραήλ, με τους νεότερους ψηφοφόρους του Τραμπ να είναι πιο πιθανό από τους μεγαλύτερους να εκφράσουν ανησυχία για τη σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ. Τριάντα δύο τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ κάτω των 35 ετών λένε ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ στενά ευθυγραμμισμένες με την κυβέρνηση του Ισραήλ, ενώ το 11 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ άνω των 55 λένε το ίδιο… Όταν ρωτήθηκε εάν οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποστασιοποιηθούν από το Ισραήλ – ακόμη και όταν τα δύο έθνη αντιμετωπίζουν κοινές απειλές – ή να συνεργαστούν στενά με τον μακροχρόνιο σύμμαχο για να αντιμετωπίσουν κοινές απειλές, το χάσμα των γενεών ισχύει. Σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του Τραμπ ηλικίας 18 έως 34 ετών λένε ότι πρέπει να υπάρχει απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, ενώ μόλις το 13 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ άνω των 55 ετών λένε το ίδιο».

Δεν είναι παράλογο επομένως που το Ισραήλ και τα σιωνιστικά λόμπι «σπρώχνουν» τόσα λεφτά στη χειραγώγηση του διαδικτύου και της ΤΝ. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα νέο πεδίο μάχης για το κράτος του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επιστράτευσε τον Parscale, τον οποίο αξιωματικοί της SWAT είχαν συλλάβει στο σπίτι του στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 και τον είχαν κλείσει σε ακούσια νοσηλεία σε κέντρο ψυχικής υγείας, μετά από κλήση της συζύγου του Parscale. Φυσικά, ο λόγος της πρόσληψής του από το Ισραήλ συνίσταται στις διασυνδέσεις του με συντηρητικά μέσα ενημέρωσης και ένα δίκτυο πολιτικών επιρροών για να μετατρέψει το MAGA σε όχημα για την πιο επιθετική προπαγάνδα της μέχρι σήμερα.

Είναι προφανές ότι ένα κράτος το οποίο γενοκτονεί, βιάζει, υιοθετεί όλο το οπλοστάσιο του Απαρτχάιντ και βασανίζει σε βιομηχανική κλίμακα, δεν θα σταματήσει μπροστά σε μια νέα δολοφονία, ηθική αυτή τη φορά, της Χιντ Ρατζάμπ και της αλήθειας. Ο αγώνας για τη μνήμη αποτελεί αγώνα κοινό με την πάλη για τη νίκη στο πεδίο της μάχης. Η Χιντ Ρατζάμπ, τα κορίτσια του σχολείου Minab, τα δεκάδες χιλιάδες νεκρά και βασανισμένα παιδιά, τα ακρωτηριασμένα και φυλακισμένα, τα σκελετωμένα από την πείνα και τα παγωμένα στο κρύο, δικαιώνονται μέσα από τη μνήμη και μέσα νίκη της αντίστασης στην Παλαιστίνη και στο Ιράν.

kosmodromio.gr

Φοιτητές στην «Ελλάδα 2.0»: Από τα έδρανα του Πανεπιστημίου στα γρανάζια του εργασιακού Μεσαίωνα

της Δρ. Ιωάννας Μάμαλη Παναγιώτου

Μετά από πολλές δεκαετίες στο εξωτερικό, βρέθηκα να διδάσκω στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Προετοιμάζοντας τις διαλέξεις, ήταν αδύνατον να μην συμπεριλάβω το «πολιτισμικό σοκ», όπως το περιέγραψε ο Oberg στο άρθρο Cultural Shock: Adjustment to New Cultural Environments το 1960. «Κυρία, εσείς εδώ τι πολιτισμικό σοκ ζήσατε;» με ρώτησε μια φοιτήτρια. «Βρίσκομαι ακόμα στη φάση της συμμετοχική παρατήρησης (Participant Observation)» απάντησα. Φαίνεται όμως πως ήγγικεν η ώρα να δημοσιεύσω τα πρώτα συμπεράσματα.
Όχι. Δεν με φόβιζαν οι όποιες ελλείψεις. Μου ήταν ξεκάθαρο πως δεν μου ανατέθηκε έργο διδασκαλίας από το Harvard. Έχοντας δε ζήσει τη σκληρότητα και υπεροψία του πολιτικά μονοθεματικού και δομημένου με άκρως ταξικά κριτήρια γερμανικού πανεπιστημίου, με συγκινούσε η ιδέα να έχω απέναντί μου την φοιτητιώσα νεολαία της Ελλάδας. Έχουν μια σπάνια ευγένεια και ειλικρίνεια, που παρόμοια έως τώρα μόνο από νέους της Τουρκίας είχα εισπράξει. Ο μύθος του μεσογειακού φιλότιμου ίσως να ξαναζωντανεύει ενίοτε αναζητώντας τα απομεινάρια ενός παλαιομοδίτικου μα ειλικρινούς σεβασμού.
Παραβλέπω τον σνομπισμό και τον, στα μάτια των πρωτευουσιάνων, «εξωτισμό» του επαρχιακού πανεπιστημίου (στη Γερμανία τα καλύτερα ακαδημαϊκά ιδρύματα δεν βρίσκονται αναγκαστικά στις μεγάλες πόλεις), θαυμάζω τους ανθρώπους που δίνουν έναν αξιοθαύμαστο αγώνα να κρατήσουν τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα αλώβητα από όποια φθορά (αντιπαρέρχομαι τις εξωτερικές υλικές φθορές ως αναπόσπαστο κομμάτι αισθητικής κάθε τι δημοσίου) και φτάνω στο ουσιώδες: Στη μετατροπή των φοιτητών σε φθηνό εργατικό προσωπικό στην, υπό όρους αξιοπρεπούς εργασίας, μεσαιωνική Ελλάδα.
Παραδοσιακά, παντού και πάντα δούλευαν οι φοιτήτριες και φοιτητές. Η διαφορά είναι ότι πλέον ένα μεγάλο ποσοστό εργάζεται αδιαλείπτως για πενιχρά ποσά, τα οποία δεν μπορούν να καλύψουν τα βασικά, συνεχώς καλπάζοντα, έξοδα. Έξοδα στα οποία δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οι οικονομικά εξαντλημένοι γονείς, εφόσον έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους για την είσοδο των παιδιών στο Πανεπιστήμιο. Μοιάζουν με αιώνιους «εσταυρωμένους» χωρίς προοπτική για Ανάσταση.
Το φαινόμενο της φτωχοποίησης των γενεών λαμβάνει επιπρόσθετες ανησυχητικές διαστάσεις σε μια χώρα, όπου εξαγγέλλονται κατά καιρούς «σχέδια ανάκαμψης και ανθεκτικότητας», οι οποίες ούτε στη χώρα των Θαυμάτων δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Και η Αλίκη της Ελλάδας, ξέρει ότι το θα δουλεύει νυχθημερόν για να τελειώσει μια Σχολή που ίσως της προσφέρει κάτι καλύτερο.
Διαβάζω ότι εντός του τρέχοντος μηνός, η Υπουργός κα Σοφία Ζαχαράκη θα διαθέσει κονδύλι ύψους 120 εκατ. ευρώ στα ΑΕΙ για την κάλυψη αναγκών. Αφελώς αναρωτιέμαι: Μα δεν ήταν η ίδια πολιτικός που δήλωνε στις 8 Ιουλίου 2025 στη Βουλή «Αν πάμε σ’ ένα Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας ή στην Κρήτη, θα μπορέσει η οικογένεια ν’ αντεπεξέλθει;» απαξιώνοντας ανοιχτά την περιφερειακή δημόσια παιδεία, προς όφελος των ιδιωτικών πανεπιστημίων, τα οποία ευλόγησαν ψηφίζοντας νόμο που καταργεί άρθρο του Συντάγματος;
Άρα, έχουμε φοιτητές δύο ταχυτήτων σε μια εποχή αποχαύνωσης (το κινητό τους αποσπά αδιαλείπτως την προσοχή) και ευνουχισμού του φοιτητικού κινήματος, που κάποτε ήταν από τα πιο δυνατά στην Ελλάδα. Γεννούσε ιδέες, τα έβαζε με την εξουσία, έβραζε το αίμα, απαιτούσε, επέκρινε με μια γροθιά έτοιμη να σπάσει το κατεστημένο. Σήμερα, οι παλάμες μεγάλου μέρους των φοιτητών σερβίρουν τους τουρίστες κατά την καλοκαιρινή σεζόν, επαληθεύοντας τα εφιαλτικά σενάρια που ήθελαν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε «Σερβιτόρα της Ευρώπης».
Και από τις παρατηρήσεις, ας περάσουμε στις πράξεις. Ακολουθούν προτάσεις βελτίωσης της κατάστασης:

• Υποτροφίες. Πλην τον κρατικών και ιδιωτικών Ιδρυμάτων υπάρχουν Σύλλογοι που, σύμφωνα με την Διαύγεια, δεν έχουν διαθέσεις τις υποτροφίες που προβλέπει το καταστατικό – άμεσος έλεγχος αυτών.
• Φοιτητικό – πλην του στεγαστικού – Επίδομα.
• Κρατική διευκόλυνση – όχι αμερικανικού τύπου με υψηλά δάνεια – αλλά γερμανικού τύπου BAföG**
• Αγορά εγκαταλελειμμένων κτιρίων από το κράτος και μετατροπή αυτών σε εστίες.

Προσοχή. Τα ως άνω ισχύουν εάν θέλουμε την αναγέννηση του παραδοσιακά ισχυρού φοιτητικού κινήματος. Εκτός κι αν έχουμε ήδη συνηθίσει στο τέρας και την ασχήμια του.

* Το επιδόματα BAföG ανέρχεται έως τα 992 ευρώ μηνιαίως. Περιλαμβάνει βασικά έξοδα διαβίωσης, το κατ’ αποκοπή ποσό στέγασης, καθώς και ιδιωτική ασφάλιση υγείας και μακροχρόνιας φροντίδας. Το ποσό είναι χαμηλότερο για όσους διαμένουν με τους γονείς. Κατά κανόνα πρέπει να επιστραφεί μόνο κατά το ήμισυ, ενώ το συνολικό ποσό αποπληρωμής για τους φοιτητές περιορίζεται στα 10.010 ευρώ. Το δάνειο είναι άτοκο και, συνήθως πέντε χρόνια μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας σπουδών, πρέπει να αποπληρωθεί σε δόσεις των 130 ευρώ μηνιαίως.
----------------------------------------------------------------------------------

Η Δρ. Ι. Μάμαλη Παναγιώτου είναι Διδάσκουσα Πολιτισμού και Κουλτούρας στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, καθώς, και Διδάκτωρ Ιστορίας, Πολιτισμού και Αμερικανολογίας του Πανεπιστημίου Μονάχου.

Πηγή: www.documentonews.gr

Σχέσεις σιωνισμού με φασισμό και ναζισμό: μια καλά κρυμμένη ιστορία

 

του Τάκη Πολίτη

Το Ισραήλ διαχρονικά δίνει τεράστια σημασία στην προπαγανδιστική επικοινωνιακή του πολιτική, γνωστή ως hasbara, και με εργαλείο αυτήν έχει διαμορφώσει ένα κατάλληλο για το σιωνιστικό σχέδιο αφήγημα. Ένας από τους βασικούς στόχους του αφηγήματός του είναι η ψυχολογική επιρροή στην παγκόσμια κοινή γνώμη και η δημιουργία θετικών συναισθημάτων απέναντί του. 

Για την επίτευξη αυτής της ψυχολογικής επιρροής, η έννοια-κλειδί είναι η θυματοποίηση των εβραίων. Το σιωνιστικό αφήγημα αυθαίρετα εκλαμβάνει τους εβραίους ως ένα ενιαίο σώμα, ιδιοτελώς τους ταυτίζει με το Ισραήλ και οικειοποιούμενο το Ολοκαύτωμα τούς παρουσιάζει -αλλά με την λαθροχειρία της ταύτισης, τελικά αυτοπαρουσιάζεται- ως το απόλυτο θύμα. 

Η ισραηλινή προπαγάνδα μας λέει ότι στη διάρκεια του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, οι εβραίοι στο σύνολό τους στοχοποιήθηκαν ανηλεώς από τη χιτλερική Γερμανία. 

Στο σύνολό τους; Όχι ακριβώς. Οι σιωνιστές συνεργάστηκαν επί δεκαετίες, τόσο με τον γερμανικό ναζισμό, όσο και με τον ιταλικό φασισμό. Αλλά αυτές οι πτυχές της ιστορίας του σιωνισμού -μερικές από τις οποίες αναφέρουμε στη συνέχεια- αποσιωπώνται επιμελώς, συσκοτίζονται επιτηδευμένα και μένουν μακριά από την δημόσια συζήτηση. Πρόσφατα, αρχεία κρατικών ισραηλινών υπηρεσιών αποχαρακτηρίστηκαν ως άκρως απόρρητα και επιβεβαιώνουν αυτήν την συνεργασία, σχετικό άρθρο δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό αγγλόφωνο περιοδικό The Cradle.

Στην Ιταλία, το Δεκέμβριο του 1922, αντιπροσωπεία Ιταλών σιωνιστών -μεταξύ των οποίων ο Μόσε Μπεϊλινσον (Moshe Beilinson), σημαντική φυσιογνωμία του εργατικού σιωνισμού- επισκέφθηκε τον νέο Ιταλό ηγέτη Μουσολίνι και υποσχέθηκε πίστη στο νέο ιταλικό φασιστικό καθεστώς.

Το 1923, ο Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι -ηγέτης του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε το άρθρο του «The Iron Wall», στο οποίο αναδεικνύονται οι αυταρχικές και μιλιταριστικές τάσεις του αναθεωρητικού σιωνισμού και η ιδεολογική του συγγένεια με τον ιταλικό φασισμό. 

Το 1928, ο Άμπα Αχιμέιρ -σημαντικός ιδεολόγος του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα με τίτλο «Diario de un Fascista» (Ημερολόγιο ενός Φασίστα) σε τακτική στήλη στην εφημερίδα Doar HaYom των σιωνιστών στην ιστορική Παλαιστίνη.

Το 1934, στη πόλη Civitaveccia, με την πλήρη υποστήριξη και συνεργασία του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, ιδρύθηκε η Ναυτική Σχολή της Betar -όπου Betar ήταν η οργάνωση νεολαίας του αναθεωρητικού σιωνισμού- και στη συνέχεια οι απόφοιτοί της εντάχθηκαν ως ναυτικοί στις σιωνιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις στην ιστορική Παλαιστίνη και στο μετέπειτα ισραηλινό ναυτικό.

Στη Γερμανία, με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία -τον Ιανουάριο του 1933- ξεκίνησε μια περίοδος ενεργού συνεργασίας μεταξύ σιωνισμού και ναζισμού, βασισμένη σε κοινές ιδεολογικές αρχές και πρακτικά συμφέροντα. 

Η συμφωνία Haavara υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1933 μεταξύ της Γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας (Zionistische Vereinigung für Deutschland), της Jewish Agency for Palestine -της κύριας σιωνιστικής οργάνωσης που λειτουργούσε ως η de facto κυβέρνηση της σιωνιστικής κοινότητας στην Παλαιστίνη- και των ναζιστικών οικονομικών αρχών. Κοινός στόχος της συμφωνίας ναζιστών και σιωνιστών ήταν να φύγουν οι Γερμανοί εβραίοι από τη Γερμανία -όπως επιθυμούσαν οι ναζιστές- και να πάνε ως έποικοι στην ιστορική Παλαιστίνη -όπως επιθυμούσαν οι σιωνιστές-. Όσοι Γερμανοί εβραίοι ήταν πρόθυμοι να γίνουν έποικοι, μπορούσαν, κατ’ εξαίρεση, να αγοράσουν γερμανικά προϊόντα -με μέρος από τα ήδη δεσμευμένα από τους χιτλερικούς κεφάλαιά τους- και να τα πάρουν μαζί τους στην Παλαιστίνη. Παράλληλα, οι σιωνιστές ανέλαβαν την υποχρέωση να κάνουν εκστρατεία κατά του διεθνούς μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων, που είχαν ήδη κηρύξει άλλες εβραϊκές οργανώσεις. Η συμφωνία Haavara λειτούργησε μέχρι την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, οπότε περίπου 65.000 Γερμανοί εβραίοι εποίκησαν την ιστορική Παλαιστίνη φέρνοντας μαζί τους και σημαντικά κεφάλαια, ενισχύοντας έτσι την οικονομική ανάπτυξη της εκεί σιωνιστικής κοινότητας.

Το 1933, ο αξιωματικός των SS Λέοπολντ φον Μίλντενσταϊν (Leopold von Mildenstein), συνοδευόμενος με τον Κουρτ Τούχλερ (Kurt Tuchler) της Γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, επισκέφθηκε την ιστορική Παλαιστίνη, επέστρεψε στην Γερμανία, δημοσίευσε σειρά άρθρων με τίτλο «Ένας Ναζί ταξιδεύει στην Παλαιστίνη» στην εφημερίδα Der Angriff και προήχθη σε διευθυντή της υπηρεσίας εβραϊκών υποθέσεων των SS, ενώ παράλληλα ο Γερμανός υπουργός προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels) εξέδωσε αναμνηστικό μετάλλιο με τη σβάστικα από τη μία πλευρά και το άστρο του Δαβίδ από την άλλη. 

Το 1935, ο Γκέοργκ Καρέσκι (Georg Kareski) -ένας από τους ηγέτες του γερμανικού αναθεωρητικού σιωνισμού- δήλωσε θετική στάση για τους ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης -ιδίως για τον φυλετικό διαχωρισμό μεταξύ εβραίων και μη-, νόμοι που στοχοποιούσαν τους Γερμανούς εβραίους και απετέλεσαν βήμα κλιμάκωσης της ναζιστικής αντιεβραϊκής πολιτικής προς το Ολοκαύτωμα. 

To 1937, o Φάιβελ Πόλκες (Feivel Polkes), πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών της τρομοκρατικής σιωνιστικής οργάνωσης Haganah που δρούσε στην ιστορική Παλαιστίνη, είχε απ’ ευθείας επαφές με στελέχη των SS και της SD (η υπηρεσία πληροφοριών των SS), τους προσέφερε τις υπηρεσίες του, ο δε Άντολφ Άιχμαν -ο θεωρούμενος αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος- μετά τις επαφές αυτές του Πόλκες, ταξίδεψε ο ίδιος στην ιστορική Παλαιστίνη και συναντήθηκε με στελέχη της Haganah. 

Το 1938, ο Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν (David Ben-Gurion) -ηγέτης του εργατικού σιωνισμού και μετέπειτα πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ- στο πλαίσιο επίσημης συζήτησης γύρω από το βρετανικό σχέδιο μεταφοράς εβραιόπουλων από τη ναζιστική Γερμανία στην Αγγλία, δήλωσε ωμά -και έχει καταγραφεί σε σχετικά πρακτικά- ότι αν ήταν δυνατόν να σώσει όλα τα εβραιόπουλα της Γερμανίας μεταφέροντάς τα στην Αγγλία ή μόνο τα μισά μεταφέροντάς τα στο Ισραήλ, θα επέλεγε το δεύτερο. 

Προτεραιότητα έχει ο σιωνισμός, όχι η προάσπιση του συνόλου των εβραίων, ήταν η επίσημη θέση της σιωνιστικής ηγεσίας. Με αυτήν την προτεραιότητα πορεύτηκε το σιωνιστικό κίνημα από την ίδρυσή του, χωρίς κανένα απολύτως ηθικό ενδοιασμό, ακόμα και όταν εξελισσόταν το Ολοκαύτωμα.

Τον Ιανουάριο του 1941, ο Αβραάμ Στερν, επικεφαλής της Lehi -διάσπαση από την τρομοκρατική σιωνιστική οργάνωση Irgun- απέστειλε πρόταση στον Χίτλερ για ενεργό συμμετοχή της Lehi στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας, με αντάλλαγμα η Γερμανία να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει τη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού (δηλ. φασιστικού τύπου) εβραϊκού σιωνιστικού κράτους στην ιστορική Παλαιστίνη. Μετά την ίδρυσή του, το σιωνιστικό κράτος τίμησε τον Αβραάμ Στερν εκδίδοντας γραμματόσημο με την προσωπογραφία του, εντάσσοντάς τον στο πάνθεο των σιωνιστών ηρώων. 

Το 1943, ο Γιτσχάκ Γκρούνμπαουμ (Yitzhak Gruenbaum), επικεφαλής της Rescue Committee of the Jewish Agency -μιας επιτροπής που ιδρύθηκε με σκοπό τη διάσωση των εβραίων της Ευρώπης από τη ναζιστική εξόντωση- στη διάρκεια επίσημης συνεδρίασης και έντονης διαμάχης σχετικά με την κατανομή πόρων μεταξύ της άμεσης διάσωσης εβραίων της Ευρώπης και της οικοδόμησης του σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη, επιχειρηματολογώντας υπέρ του δεύτερου, δήλωσε ότι «ο σιωνισμός είναι πάνω απ’ όλα», επαναλαμβάνοντας κυνικά την πάγια αρχή του σιωνισμού. 

Το 1944, ο Ρέζε Κάστνερ (Rezso Kasztner), ηγέτης των Ούγγρων σιωνιστών, συμφώνησε με τον Άντολφ Άιχμαν για την διάσωση 1.650 περίπου επιλεγμένων Ούγγρων εβραίων σιωνιστών που μεταφέρθηκαν με τρένο στην Ελβετία, με αντάλλαγμα να πείσει τους Ούγγρους ομόθρησκούς του να μην αντισταθούν στις εναντίον τους χιτλερικές διώξεις, αποσιωπώντας παράλληλα πληροφορίες για τις εκτοπίσεις στο Auschwitz. Στη δεκαετία του 1950, ο Κάστνερ, όντας ήδη αξιωματούχος του ισραηλινού κράτους, κατηγορήθηκε από επιζήσαντα Ούγγρο εβραίο για συνεργασία με τους ναζί. Το ισραηλινό κράτος, για να προστατέψει τον αξιωματούχο του, κινήθηκε νομικά κατά του καταγγέλλοντα μηνύοντάς τον για συκοφαντική δυσφήμηση. Στη δίκη που ακολούθησε ο καταγγέλλων αθωώθηκε, ο δε πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε χαρακτηριστικά για τον Κάστνερ ότι «πούλησε και την ψυχή του στο διάβολο» για να σώσει τους δικούς του, ενώ άφησε τους υπόλοιπους Ούγγρους εβραίους αβοήθητους. 

Στην αντιπέρα όχθη, αυτή του αντισιωνισμού, το 1948, επιφανείς εβραίοι διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν -ο οποίος είχε αρνηθεί σιωνιστική πρόταση να γίνει ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ-, δημοσίευσαν επιστολή στην εφημερίδα The New York Times καταγγέλλοντας τον Μεναχέμ Μπέγκιν (Menachem Begin) -μέχρι τότε επικεφαλής της τρομοκρατικής σιωνιστικής οργάνωσης Irgun, μετέπειτα πρωθυπουργό του Ισραήλ, αργότερα ιδρυτή του κόμματος Likud- και το τότε κόμμα του Herut, ως «στενά συγγενικό με τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα στις μεθόδους, την οργάνωση, την πολιτική φιλοσοφία και τις κοινωνικές του απαιτήσεις».

Σήμερα, η διεθνής εικόνα του κράτους-τρομοκράτη έχει φθαρεί όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν και η προπαγανδιστική επικοινωνιακή πολιτική του δουλεύει πάλι στο έπακρο. Για την hasbara, στον προϋπολογισμό του 2026, προβλέφθηκαν 730 εκ. δολάρια, ποσό περίπου 100 φορές υψηλότερο από τον μέχρι πριν από δύο χρόνια μέσο όρο.

Στη σιωνιστική προπαγάνδα όχι μόνο δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε να γράψει και άλλα κεφάλια μυθοπλασίας, διαστρέβλωσης της αλήθειας, απόκρυψης ή οικιοποίησης ιστορικών γεγονότων, αλλά θα πρέπει σταθερά και συστηματικά να αρχίσουμε να διαλύουμε και όλους αυτούς τους μύθους που μέχρι σήμερα έχει πλάσει. 

Και μαζί με την σιωνιστική προπαγάνδα θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον ίδιο τον σιωνισμό, που συνεργαζόμενος με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό υφαίνουν σχέδια κατάλυσης εθνικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης λαών όχι μόνο στη Δυτική Ασία, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη, των χωρών της Λατινικής Αμερικής συμπεριλαμβανομένων, όπως αποκάλυψε πολύ πρόσφατα ανεξάρτητη έρευνα που παρουσίασε σε άρθρο της η ισπανική εφημερίδα El País.

Σαν σήμερα πριν από 78 χρόνια ο σιωνισμός, με μαμή την βρετανική αποικιοκρατία και με τροφό τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στη συνέχεια, γέννησε το κράτος-απαρτχάιντ. Εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη και ενιαία Παλαιστίνη, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα, με ίσα δικαιώματα για όλους τους γηγενείς μουσουλμάνους, εβραίους και χριστιανούς κατοίκους της. Όσο για τους σιωνιστές εποίκους, θα έχουν μόνο ένα δικαίωμα: να πάρουν τα πράγματά τους και να γυρίσουν εκεί από όπου ήρθαν, όπως έχει πει ο Αμερικανός, εβραίος, πολιτικός επιστήμονας, γιος θυμάτων του Ολοκαυτώματος, Νόρμαν Φίνκελσταϊν (Norman Filkenstein).

Πηγή: info-war.gr

Més que un simple partit

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Μία κυβέρνηση με καθεστωτικά χαρακτηριστικά, σε αποδρομή. Ένα στάσιμο δημοσκοπικά κόμμα, αυτό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιμένει περισσότερο για λόγους επικοινωνίας στο «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης». Κόμματα της Αριστεράς, αναζητούν τον χαμένο τους δρόμο. Κόμματα προσωποκεντρικά με αντισυστημικό προσωπείο, παίζουν κι αυτά τα τελευταία τους ρέστα.
Κάπου εδώ βρισκόμαστε και την ίδια στιγμή, δυο καινούρια κόμματα (συν ένα, αυτό του Σαμαρά), δεν προβλέπεται απλώς «να αλλάξουν τις ισορροπίες», αλλά να προκαλέσουν κυματισμούς στο τελματωμένο πολιτικό σκηνικό. Σε ένα σκηνικό του οποίου οι υπάρχοντες «παίκτες» αφού πρώτα άγγιξαν τα όριά τους, πλέον δείχνουν πως τα έχουν ξεπεράσει. Ίσως γιατί άλλαξαν οι εποχές – ίσως γιατί μαζί με αυτές, να άλλαξαν και οι ανάγκες, μαζί τους και οι τρόποι ή τα μέσα που αναζητά η κοινωνία για να εκφραστεί πολιτικά.
Την περασμένη εβδομάδα η Μαρία Καρυστιανού κι επίσημα πια, πέρασε «απέναντι». Στον χώρο της πολιτικής δηλαδή, εκεί όπου δοκιμάζονται στην πράξη οι πρωτοβουλίες και λαμβάνονται αποφάσεις. Το τι «σκορ» θα πετύχει στην κάλπη μένει να αποδειχθεί την νύχτα των εκλογών και μέχρι τότε καλείται να πείσει τους ψηφοφόρους πως το κόμμα της δεν είναι ούτε «κόμμα μίας χρήσης», αλλά και πως επιδιώκει να πετύχει πολλά περισσότερα από το «να είμαστε όλοι καλά». Προς ώρας πάντως, αυτό που κατάφερε η Μαρία Καρυστιανού με την απόφασή της να κατέλθει στον στίβο της πολιτικής ήταν να (πολυ)διασπάσει το πολύτιμο κοινωνικά «κίνημα των Τεμπών». Κατάφερε επίσης να βάλει απέναντί της τους υπόλοιπους συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Πέτυχε όμως να συσπειρώσει τελικά ένα κομμάτι του κόσμου που πολιτικά πρόσκειται και δεν το κρύβει, δεξιότερα της Δεξιάς, συν τους πολιτικά άστεγους «αγανακτιμένους» με όλα.
Αύριο, είναι η σειρά του Αλέξη Τσίπρα. Στο Θησείο, απέναντι από την Ακρόπολη θα γίνει η παρουσίαση του νέου του πολιτικού φορέα. Σαφής η επιθυμία του να μην κόψει τις ρίζες με το πολιτικό του παρελθόν (σε ιδεολογική βάση). Σαφής όμως και η επιθυμία του να μην υπάρξει οποιαδήποτε υποψία σύνδεσης του «παλιού» με το «νέο» (δικαίωμά του). Ταυτόχρονα, ο πρώην πρωθυπουργός ήδη ξεβολεύει τους πάμπολους ανήμπορους μνηστήρες έκφρασης του χώρου της κεντροαριστεράς. Παράλληλα, δημοσκοπικά απειλεί τον δεύτερο Ανδρουλάκη, ενώ κατ’ επέκταση αποτελεί και ίσως την πιο σοβαρή πολιτική απειλή έναντι του Μητσοτάκη. Και στην περίπτωση Τσίπρα όμως, τα πάντα θα μετρηθούν την νύχτα των επόμενων εκλογών. Και μέχρι τότε, τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του του θα πρέπει να δείξουν ότι όντως μπορούν να παίξουν όχι απλώς «μεγάλη μπάλα», αλλά «συλλογικό ποδόσφαιρο».
Παρεμπιπτόντως, οι Καταλανοί όταν μιλούν για την αγαπημένη τους Μπαρτσελόνα συνηθίζουν να λένε “Més que un club” (σ.σ. είμαστε κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος). Άλλωστε η Μπάρτσα έχει τεράστια Ιστορία, έχει ταυτότητα, έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία. Πλέον, από τη δική του πλευρά, ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να δείξει και να αποδείξει πολιτικά πως… “més que un simple partit”. δηλαδή πως «είμαστε κάτι παραπάνω από ένα κόμμα».

thefaq.gr

Οι κουτοπονηριές του Γιώργου Φλωρίδη θα ήταν απλώς καταγέλαστες, εάν δεν ήταν επικίνδυνες

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, με τις παρεμβάσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις του, κατηγορείται ότι όχι μόνο δεν συμβάλλει στη διαλεύκανση της υπόθεσης των υποκλοπών, αλλά αντίθετα λειτουργεί με τρόπο που περιορίζει το δικαίωμα της κοινωνίας να μάθει την αλήθεια, καλλιεργώντας ένα κλίμα θεσμικής ασάφειας γύρω από μια από τις πιο σοβαρές πολιτικές υποθέσεις των τελευταίων ετών.

 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

«Η ΕΥΠ, όπως όλοι έχετε συνομολογήσει, παρακολουθούσε νόμιμα. Οι άλλοι παράνομα. Και οι παράνομοι παραπέμφθηκαν. Το ερώτημα στους φωστήρες σας είναι το εξής: Εάν η ΕΥΠ παρακολουθεί νόμιμα γιατί πρέπει να παρακολουθεί παράνομα τους ίδιους;»

Με αυτό τον τρόπο θεώρησε ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης ότι αποστόμωσε όσους ζητούσαν να ανοίξει η υπόθεση των υποκλοπών, χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα ότι υπήρξαν κοινοί στόχοι «νόμιμων επισυνδέσεων» της ΕΥΠ και μόλυνσης με Predator και ότι αυτό αποδεικνύει ότι οι παρακολουθήσεις με το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό δεν ήταν υπόθεση απλώς κάποιων ιδιωτών, αλλά ήταν τμήμα ενός κυβερνητικού σχεδίου.

Προφανώς, ο κ. Φλωρίδης θεωρεί ότι απευθύνεται σε λωτοφάγους.

Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στο προσκήνιο αυτή η υπόθεση έγινε σαφές ότι ο λόγος που επιλέχτηκε το Predator ήταν ότι έδινε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες παρακολούθησης σε σχέση με τις νόμιμες επισυνδέσεις. Η ΕΥΠ νομίμως μπορεί να παρακολουθεί μόνο τηλεφωνικές συνομιλίες. Λογισμικά όπως το Predator παρακολουθούν και όλες τις άλλες πλατφόρμες επικοινωνίας που είναι φορτωμένες σε ένα τηλέφωνο, όπως Whatsapp ή Telegram και ουσιαστικά μετατρέπει το τηλέφωνο σε σταθμό παρακολούθησης.

Με αυτή την έννοια εξαρχής, δηλαδή από το 2022, γνωρίζουμε ότι η ύπαρξη κοινών στόχων αποδεικνύει το προφανές.

Και το προφανές είναι πως όταν ήρθε στην εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019 και μία από τις πρώτες του αποφάσεις ήταν να υπαγάγει την ΕΥΠ απευθείας στον Πρωθυπουργό και στο Μέγαρο Μαξίμου, στο πλαίσιο και της αρχιτεκτονικής του «Επιτελικού Κράτους, αυτό είχε ως σκοπό το Μέγαρο Μαξίμου να αξιοποιήσει τη δυνατότητα απεριόριστων παρακολουθήσεων «για λόγους εθνικής ασφαλείας» που δυστυχώς το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προσφέρει.

Ο κατάλογος των ονομάτων που παρακολουθήθηκαν «νόμιμα» από την ΕΥΠ , και που περιλάμβανε υπουργούς, υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ, δημοσιογράφους, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς, επιχειρηματίες, πολιτικούς καταδεικνύει ότι προφανώς δεν υπήρχε κανένας λόγος «εθνικής ασφάλειας».

Να το πούμε διαφορετικά: εάν θεωρείς ότι για λόγους εθνικής ασφάλειας πρέπει να παρακολουθείται το τηλέφωνο του Κωστή Χατζηδάκη, το πιο λογικό είναι να μην τον συμπεριλαμβάνεις στο υπουργικό συμβούλιο.

Αντίστοιχα, εάν θεωρείς τον Νίκο Ανδρουλάκη «νόμιμο στόχο» παρακολούθησης για λόγους εθνικής ασφάλειας, βγαίνεις και λες στα μέλη του ΠΑΣΟΚ «μην τον εκλέξετε αρχηγό, είναι επικίνδυνος».

Ο λόγος που παρακολουθούνταν ήταν γιατί το Μέγαρο Μαξίμου ήθελε αφενός να «κρατά» τους υπουργούς και τα άλλα στελέχη, και να τα ελέγχει, αφετέρου να μπορεί να συλλέξει πληροφορίες προς εκβιασμό για όσους θεωρούσε απειλή.

Κάποια στιγμή είναι προφανές ότι κατάλαβαν ότι οι παρακολουθήσεις μέσω ΕΥΠ δεν απέδιδαν. Οπότε ήρθε η εταιρεία Intellexa, που την εκπροσωπούσαν επιχειρηματίες που είχαν πρόσβαση στο Μαξίμου, πρώτα και κύρια στον τότε «άρχοντα» του Μαξίμου, Γρηγόρη Δημητριάδη, τον Chief of Staff του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως αρέσκεται να αυτοπαρουσιάζει τον τότε ρόλο του, και προσέφερε το λογισμικό που θα έλυνε τα τεχνικά προβλήματα.

Το λογισμικό αυτό έπρεπε να το προμηθευτεί η ΕΥΠ με τρόπο που να μη φαίνεται ότι το προμηθεύτηκε γιατί ήταν παράνομο. Όπερ και εγένετο με το λογισμικό να λειτουργεί ένα «μικτό» κλιμάκιο στο διαβόητο ΚΕΤΥΑΚ. Μέχρις ότου άρχισαν οι αποκαλύψεις, οπότε και βιαστικά «μάζεψαν» την επιχείρηση.

Όλα αυτά ο κύριος Φλωρίδης τα γνωρίζει πολύ καλά. Όπως και ξέρει πολύ καλά ότι είναι ακριβώς η ύπαρξη κοινών στόχων ΕΥΠ και Predator που επιβεβαιώνει και δεν διαψεύδει τις καταγγελίες για την ύπαρξη κοινού κέντρου και τελικά για την απλή αλήθεια ότι όλα αυτά τα συντόνισε το Μέγαρο Μαξίμου.

Παρ’ όλα αυτά ο κ. Φλωρίδης, ο πολιτικός προϊστάμενος του δικαϊκού συστήματος της χώρας και ο υπουργός που έχει το κράτος δικαίου ως άμεση αρμοδιότητά του, αντί να πρωτοστατήσει στην διαλεύκανση της υπόθεσης, επιλέγει να ηγείται της προσπάθειας εξευτελισμού των θεσμών, συμπεριλαμβανομένων των κουτοπόνηρων σοφισμάτων.

Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Γιατί εάν ο κ. Φλωρίδης ήταν απλώς ένας βουλευτής ή ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που αφού διάβασε το κυβερνητικό non paper για τις υποκλοπές, αποφάσισε ότι δεν αρκούσε και ότι έπρεπε να προσθέσει και τη δική του «εξυπνάδα», τότε η αντίδρασή μας θα ήταν απλώς, «παιδιά λίγο μέτρο στην… εξυπνάδα», ίσως συνδυασμένη με κάποια πικρόχολη αναφορά στα κριτήρια επιλογής βουλευτών.

Όμως, ο Γιώργος Φλωρίδης είναι υπουργός Δικαιοσύνης. Και όταν ένας υπουργός με αυτό το χαρτοφυλάκιο επιλέγει να μιλάει, μέσα στη Βουλή, σε μια συνεδρίαση όπου η κυβερνητική πλειοψηφία για άλλη μια φορά επιχείρησε να «μπαζώσει» την υπόθεση των υποκλοπών, με τέτοιο τρόπο, απλώς δείχνει ότι έχουμε περάσει σε μια φάση πλήρους περιφρόνησης των θεσμών, στο όνομα απλώς και μόνο της συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών.

Μόνο που αυτή η εργαλειοποίηση των θεσμών δεν είναι απλώς ένα πολιτικό ατόπημα, είναι και ένα συνεχές θεσμικό τραύμα. Γιατί εθίζει την κοινωνία στην αίσθηση ότι δεν υπάρχουν πραγματικές εγγυήσεις δικαίου και υπονομεύει κάθε εμπιστοσύνη στη δυνατότητα των θεσμών να προστατεύουν την Δημοκρατία και τους πολίτες.

Και αυτή είναι η χειρότερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει ένας υπουργός Δικαιοσύνης.

Πηγή: www.in.gr

Τσίπρας, ο Μάικλ Τζάκσον της Ελλάδας

Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται ο Μάικλ Τζάκσον της πολιτικής όχι όµως στο κοµµάτι της καλλιτεχνικής επιτυχίας. Εχει το άγχος του µαύρου Μάικλ Τζάκσον, που παλεύει µε κάθε µέσο και αφύσικο τρόπο να γίνει λευκός.

Κώστας Βαξεβάνης

«Η χώρα έχει τη µοναδική ευκαιρία να απαλλαγεί από το καθεστώς Μητσοτάκη. Οι δηµοκρατικές δυνάµεις, τα κόµµατα της προόδου, δεν απαρνούνται τον ρόλο τους, αντιθέτως επιλέγουν την ουσιαστική ενότητα, αυτή δηλαδή που ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κοινωνίας, ώστε να απαλλάξουν τη χώρα από τη χειρότερη κυβέρνηση της µεταπολίτευσης και την καταστροφική της λειτουργία. Το µέτωπο που έχουµε δηµιουργήσει και εκφράζει τη δηµοκρατική παράταξη, που είναι η πλειοψηφία στη χώρα, δεν είναι ευκαιριακό. Απόδειξη είναι ότι προήλθε µέσα από έναν σοβαρό πολιτικό διάλογο και ανέδειξε τα πρόσωπα και την ηγεσία που θα απαλλάξουν τη χώρα όχι µόνο από το σύστηµα Μητσοτάκη, αλλά και από τις ψευδείς αναγνώσεις της πολιτικής που εµφανίζονται δήθεν ως πρόοδος. Η τεχνοκρατία δεν είναι πρόοδος από µόνη της. Η αριστεία δεν υπηρετεί απαραίτητα την κοινωνία αν δεν έχει προσανατολισµό. Ποιον θα υπηρετήσει µε τις γνώσεις της; Τοξικότητα δεν είναι η αντιπαλότητα στον Μητσοτάκη, αλλά η υπηρέτηση της πολιτικής Μητσοτάκη που δηµιουργεί αντιθέσεις, ανισότητες και φονικό κλίµα σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Εµείς αυτή την τοξικότητα θα την αντιπαλέψουµε. ∆εν συµφωνούµε σε όλα µεταξύ µας, αλλά συµφωνούµε ότι µπορούµε µαζί για τα πράγµατα που συµφωνούµε. Για το κράτος δικαίου, τη δίκαιη φορολόγηση, την κοινωνική πολιτική, το χτύπηµα στη διαφθορά, την κοινωνική κατοχύρωση της αξιοπρέπειας. Εχουµε όραµα, όπως όλοι σας, όχι φιλοδοξίες».
Το κείµενο εντός των εισαγωγικών είναι ένα φανταστικό τµήµα µιας ανύπαρκτης οµιλίας. ∆υστυχώς δεν µπορεί να εκφωνηθεί, γιατί όσα περιγράφει, το προοδευτικό µέτωπο, η συµµαχία της δηµοκρατίας, δεν έχουν συγκληθεί. ∆εν υπήρξε τέτοια επιλογή ούτε ηγέτες µε πολιτική ή προσωπική µεγαθυµία, ώστε να θέσουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του µεγάλου σκοπού. Ο Μητσοτάκης έχει εχθρούς, αλλά δεν έχει αντίπαλο.
Την ερχόµενη Τρίτη το βράδυ ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοινώσει το κόµµα του. Αν και η προαναγγελθείσα διαδικασία µοιάζει µε την κατάληξη ενός reality, στο οποίο θα µάθουµε ένα όνοµα παρά το τι εκπροσωπεί αυτό το κόµµα. Αλλωστε και ο ίδιος ο ιδρυτής δεν έχει σαφή προσανατολισµό. Πριν από οκτώ µήνες ο Τσίπρας αποχώρησε από τη Βουλή ύστερα από δύο χρόνια φλύαρης σιωπής και προανήγγειλε ουσιαστικά το µελλοντικό κόµµα του. Στην εξέλιξη αυτής της πορείας, που δεν ήταν πολιτική αλλά έµοιαζε µε προώθηση προϊόντος, ο πρώην πρωθυπουργός επέδειξε τη λαγνεία του Κέντρου (αυτή που ήταν από τις αιτίες ήττας το 2023), αποποιήθηκε την Αριστερά, η οποία απουσίαζε ως αναφορά από κάθε δηµόσια εµφάνισή του. Στις διαρροές προς τα µέσα ενηµέρωσης η Αµαλίας έλεγε ότι «ο Αλέξης έχει αλλάξει και δεν έχει σχέση µε το παρελθόν», ενώ ο πιο στενός συνεργάτης και φίλος του σε προσωπικές συναντήσεις µε επιχειρηµατίες διαβεβαίωνε ότι «ο Τσίπρας είναι πλέον ένας συστηµικός παίκτης».
Ο ίδιος ο Τσίπρας σηµατοδότησε τη στροφή µε εµπορικούς όρους προϊόντος µιλώντας για rebranding. Προτού αρχίσει τα στροφιλίκια, υπέδειξε ως βασικούς συνεργάτες του δύο εκπροσώπους των ακροκεντρώων που έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν πρόβληµα µε τις… στροφές. Τον Νίκο Μαραντζίδη, εκφραστή του ιστορικού αναθεωρητισµού, και τον Γιώργο Σιακαντάρη, εικόνα και οµοίωση του σηµιτισµού. Αµφότεροι υπήρξαν επικριτές του Τσίπρα και της κυβέρνησής του, θιασώτες των µνηµονίων και του αφηγήµατος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καταστρέφει τη χώρα. Σε αυτές τις θέσεις τους επιµένουν και σήµερα, διατεινόµενοι µάλιστα δηµοσίως ότι «ο Τσίπρας άλλαξε και ωρίµασε».
Στο πολυσυζητηµένο βιβλίο του «Ιθάκη» υπερασπίστηκε τον «ηρωικό» εαυτό του, αλλά όχι την κυβέρνηση και τους συνεργάτες του. Τους εξοβέλισε µάλιστα σηµειολογικά, επιδεικτικά και εκδικητικά στον εξώστη κατά την παρουσίαση του βιβλίου, για να πείσει αυτούς στους οποίους είχε δηµιουργήσει την προσµονή του συστηµικού παίκτη.
Η προσπάθεια του Τσίπρα να προσεγγίσει το «Κέντρο» ως µεταλλαγµένος από τα Αριστερά απέτυχε, όπως φάνηκε στις δηµοσκοπήσεις. Το πραγµατικό του κοινό είναι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, που δίνουν βάση στη θεωρία της «τελευταίας ευκαιρίας» και την προτιµούν από την παράδοσή τους στην πλήρη απόγνωση.
Στην πρώτη πρωτοβουλία για το νέο κόµµα µε εκδήλωση στο Θέατρο Ρεµατιάς Χαλανδρίου ο Τσίπρας επανεµφανίστηκε ξανά ως «κυβερνώσα Αριστερά». Επανεφηύρε τον αριστερό προσδιορισµό ο οποίος εµφανίστηκε ταυτόχρονα µε προσπάθειες διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Κατασκευάστηκε δηλαδή το αριστερό µοτίβο για να µπορέσει να δικαιολογηθεί χωρίς ιδεολογικές ενοχές η µετακίνηση βουλευτών και στελεχών προς το κόµµα Τσίπρα. Είναι πολύ πιθανό, όταν ολοκληρωθεί η ροή προς το νέο κόµµα από τα αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας να επαναπροσδιορίσει τα συνθήµατα και τους στόχους σε ένα έτσι κι αλλιώς πλαδαρό και νεφελώδες ιδεολογικό πλαίσιο που τον συνοδεύει.
Οι αναφορές στο κράτος δικαίου, στην ακρίβεια, τη ∆ΕΗ, στις υποκλοπές και στο καθεστώς Μητσοτάκη δεν αποτελούν πολιτική, αλλά καταγραφή προβληµάτων. Ο Αλέξης Τσίπρας όµως δεν είναι αρχισυντάκτης ποικίλης ύλης ούτε κονφερασιέ να δίνει παραστάσεις µε τη διακοσµητική παρουσία νέων. Είναι πολιτικός και πρέπει να πει πού θα πάει, από ποιον δρόµο και µε ποιους.
Είναι κωµικοτραγικό ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξαγγέλλει για το µέλλον πράγµατα που περιέχονται στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ή τις επεξεργασίες του, όπως αυτή για τη συνταγµατική αναθεώρηση. Αφενός έπρεπε κάποιος να τον ενηµερώσει γι’ αυτό, αφετέρου πρέπει να απαντήσει και ο ίδιος γιατί αυτές οι θέσεις αποδείχτηκαν αναποτελεσµατικές τότε αλλά ολοκληρωµένες σήµερα;
Σε όλη τη νέα πορεία του ο Αλέξης Τσίπρας εµφανίζεται ως ο αδιαµφισβήτητος µεσσίας και αντίπαλος του Μητσοτάκη. Για να πετύχει αρκούν ο χαρισµατικός εαυτός του και η επικοινωνιακή επιβεβαίωσή του ως αντιπάλου του Μητσοτάκη. Θεωρεί ότι η προσµονή της κοινωνίας αφορά το πώς θα ονοµάσει το κόµµα του και ποιοι θα υπογράψουν τη δηµιουργία του. Κι αυτό που υπόσχεται ότι θα γίνει είναι ότι θα µπει στο µπλέντερ µαζί µε πρόσφορες και εύηχες θέσεις και θα χτυπηθεί µέχρι οµογενοποιήσεως µε πρόσωπα που ως χθες τον λοιδορούσαν.
∆εν γνωρίζω αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να ξαναγίνει πρωθυπουργός, αλλά έχει έντονο άγχος και το δείχνει να γίνει αρεστός από αυτούς που δεν τον αποδέχονται, ενώ την ίδια ώρα αποµακρύνεται και κατηγορεί ανθρώπους που τον στήριξαν.
Ο Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύεται ο Μάικλ Τζάκσον της πολιτικής όχι όµως στο κοµµάτι της καλλιτεχνικής επιτυχίας. Εχει το άγχος του µαύρου Μάικλ Τζάκσον, που παλεύει µε κάθε µέσο και αφύσικο τρόπο να γίνει λευκός. ∆εν τον ενδιαφέρει αν έχει διαπρέψει, αν έχουν υποκλιθεί µαύροι και άσπροι µπροστά του, αλλά απολογείται στο τραγικό προσωπικό απωθηµένο «να γίνει κι αυτός λευκός». Ναι, θεωρώ πως η πολιτική συµπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει µόνο ως αφετηρία έναν πολιτικό µακιαβελισµό που τον κάνει να αλλάζει θέσεις και στάσεις για να πετύχει το ζητούµενο γι’ αυτόν, αλλά τη βαθιά υπαρξιακή κατάρα του Τζάκσον που ήθελε να γίνει λευκός.
Μέχρι τώρα αυτό που έχει καταφέρει είναι να χριστεί από τον Μητσοτάκη ως ο βασικός αντίπαλος (τα συστηµικά Μέσα τον εµφανίζουν δεύτερο στις προσεχείς εκλογές) γιατί αυτό ακριβώς τον βολεύει. Με τον Τσίπρα δεύτερο κατ’ απονοµή µπορεί να συσπειρώσει το κοινό της η Ν∆ κουνώντας τον ως απειλή από το παρελθόν.

www.koutipandoras.gr

"Η πινακοθήκη των τεράτων" Στάθης Σταυρόπουλος

γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος

Η «Εθνική Ασφάλεια» που επικαλέσθηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο Κοινοβούλιο παραπέμπει στην «Ασφάλεια» (σκέτη) άλλων εποχών όταν στην Ελλάδα κυριαρχούσε το Μετεμφυλιοπολεμικό κράτος και το παρακράτος.

Μια «Πινακοθήκη των Τεράτων» εμφανίσθηκε στη Βουλή όχι μόνον εν σχέση με τις υποκλοπές, αλλά σε σχέση με όλα τα ζέοντα προβλήματα που κατατρώγουν την πατρίδα.

Ο Βορίδης κραδαίνοντας το τσεκούρι του έκοψε και κατέκοψε κάθε σχέση αυτής της κυβέρνησης με τη θεσμική νομιμότητα.

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Όλη η πινακοθήκη της Δεξιάς του Κυριάκου Μητσοτάκη, είτε μίλησε είτε δεν μίλησε σε αυτήν τη Συνεδρίαση της Βουλής, κακοποίησε βάναυσα το Σύνταγμα, όπως κακοποίησε βάναυσα την λογική και την ηθική στην πολιτική.

Ο Φλωρίδης – ένας νεκροθάφτης του αισθήματος δικαίου. Ένας Υπουργός Δικαιοσύνης που πιστεύει ότι Νόμος είναι ο Νόμος του Ντίλιαν και του πρέταντορ.

Η Ελλάδα πάσχει από Γεωργιάδη, έναν κολονέλο της ελεεινής μορφής που δηλώνει ότι «πλειοψηφία έχουμε, εμείς αποφασίζουμε» – (τι θα ερευνήσει η Δικαιοσύνη ή όχι). Πάσχει από έναν Πρόεδρο της Βουλής που δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται αν παρακολουθούνται Στρατηγοί, Υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι και κόμματα ολόκληρα (όπως το ΚΚΕ).

Η Ελλάδα πάσχει από τον Δένδια των ουκρανικών ντρόουν, των Ισραηλινών υποδείξεων – ίσως και διαταγών.

Η Ελλάδα είναι τίγκα στα άφωνα (για την Ελλάδα) φερέφωνα (των άλλων) – ποιών άλλων; Των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμα και της Ουκρανίας. Τίγκα η Βουλή από άφωνα φερέφωνα ή λαλίστατα ανδράποδα του ενός κόμματος μέσα στο άλλο, Σκέρτσος, Πιερρακάκης, Λοβέρδος και τόσοι άλλοι.

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Νομίζω ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Δεν ξέρω τι ορίζοντα έχει μπροστά της η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά ο ορίζοντας της χώρας βρίθει νεφών, και εξ Εσπερίας κι εξ Ανατολών.

Και το πιο εξευτελιστικό για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι το ότι οι παρακολουθούμενοι υπουργοί και βουλευτές της Ν.Δ. είναι υπέρ των παρακολουθήσεων που υπέστησαν.

Αηδία ή φρίκη;

www.militaire.gr

Ανάρτηση statement Νίκου Κοτζιά για την Αριστερά

Με μια μακροσκελή ανάρτηση που θυμίζει μανιφέστο για την Αριστερά «χτύπησε» ο Νίκος Κοτζιάς λίγες ώρες πριν την μεγάλη πρεμιέρα της νέας πολιτικής κίνησης του Αλέξη Τσίπρα την Τρίτη στις 8 το βράδυ στο Θησείο. Την ίδια ώρα κυκλοφορούν σενάρια που τον φέρουν επικεφαλής μιας ευρύτερης συμμαχίας στην Αριστερά όσων δεν πάνε στο νέο κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού. Προορίζεται για επικεφαλής ευρύτερου σχήματος;

Νίκος Κοτζιάς

Το Κομματικό Σύστημα, Η Ολιγαρχία και Η Αριστερά

1. ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα κυριαρχούσε ο δικομματισμός των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στη συνέχεια, λόγω της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και κοινοβουλευτισμού, τα μεγάλα κόμματα μίκρυναν. Στον νέο δικομματισμό που δεν ήταν ο ένας του πόλος συστημικός, ο Σύριζα αντικατάστησε το ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση Τσίπρα παρά την κατασυκοφάντησή της καθώς και τις δυσκολίες που συνάντησε, διατήρησε τον ΣΥΡΙΖΑ στα 32% με απώλεια μόλις 140.000 ψήφων. Αντίθετα, ανάμεσα στο 2019-2023 ο Σύριζα συρρικνώθηκε σχεδόν στα μισά των ψήφων του χάνοντας συνολικά ενάμιση εκατομμύριο ψήφων. Οι αιτίες της ήττας ήταν πολλαπλές, όπως η μη επαρκή υπεράσπιση από τον Σύριζα του κυβερνητικού του έργου, η άρνηση στην πράξη της ηγεσίας του για ουσιαστική αντιπολίτευση, η στροφή από την συνεργασία με προοδευτικές μικρότερες οργανώσεις στην συνεργασία με στελέχη της δεξιάς, όπως τον Αντώναρο, τον Σπηλιωτόπουλο, τον Κύρτσο, τον Λούλη. 

Το παραμύθι ότι για την πρωτοφανή ήττα του έφταιγε η Συμφωνία των Πρεσπών, μια συμφωνία του 2018 που κρίθηκε 2019, παράχθηκε για να καλύψει τις βαριές ευθύνες της ηγεσίας του για τις αντιπολιτευτικές ελλείψεις της. Ο Σύριζα εκείνων των ετών είχε εγκρίνει πάνω από το 75% των νομοσχεδίων και πολιτικών της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απέτυχε ως κυβέρνηση. Απέτυχε ως αντιπολίτευση. 

Η Ολιγαρχία σε αντίθεση με την αριστερά έχει διδαχτεί από την δύσκολη για εκείνη και την χώρα δεκαετία 2009-2019. Ένα από τα κύρια μαθήματά της ήταν ότι δεν αρκεί να είναι δικό της το κύριο κόμμα του δικομματισμού και ορισμένα μικρότερα, αλλά θα πρέπει να στηρίξει και να ελέγχει όσο μπορεί και το όποιο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό επιβεβαιώνεται αν κανείς καταγράψει προσεκτικά τα επικοινωνιακά παιχνίδια από τα κανάλια των ολιγαρχών, αλλά και τις μεγάλες ροές στήριξης που παρέχουν. Σε αυτό βοηθάνε, ως συνήθως τα μπιστόλια της διαπλοκής, αλλά και ένα νέο φρούτο «τα αριστερά γιασουφάκια» τα οποία φροντίζουν να αμαυρώνουν την εικόνα, ακόμα και με fake-news, όσων δεν προσχωρούν σε αυτά τα σχέδια. Σε αυτή τη βάση η ολιγαρχία επιθυμεί μια κυβέρνηση της ΝΔ ελεγχόμενης σε συνεργασία με τμήματα του ΠΑΣΟΚ. Επιθυμεί, επίσης, μια μη αντισυστημική αξιωματική αντιπολίτευση.

2. Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Βασικός στόχος εκείνου του τμήματος της ολιγαρχίας που θέλει να αλλάξει την σημερινή ηγεσία της ΝΔ είναι να ενοποιήσει τα κόμματα υπό την σημαία του (σκέτου) «να φύγει ο Μητσοτάκης». Η πάλη, όμως, ενάντια στον Μητσοτάκη από μόνη της δεν αποτελεί απόδειξη προοδευτικότητας. Τον ίδιο στόχο τον έχει η εσωκομματική αντιπολίτευση στην ΝΔ, η ακροδεξιά, αλλά και κομματικοί σχηματισμοί που ετοιμάζονται να συνεργαστούν με την ΝΔ με επιδιωκόμενη δικαιολογία ότι είναι εκείνα που αναγκάσαν την ΝΔ να αλλάξει τον εν δυνάμει πρωθυπουργό. 

Ας το θέσω διαφορετικά. Είναι το πρόβλημα της Ελλάδας μόνο ο Μητσοτάκης ή όλο το σύστημα που εξουσιάζει και κυβερνά τη χώρα; Πυρήνας αυτής της εξουσίας είναι ο συνεταιρισμός πολιτικής ελίτ, σήμερα πρωταρχικά ο Μητσοτάκης και η παρέα του και η κοινωνική-οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει τα πάντα στην χώρα, η οποία έχει προτάξει τα συμφέροντά της. Προωθεί άγριες ανακατανομές εισοδήματος και ιδιοκτησίας. Διασφαλίζει υπερκέρδη για την ίδια και φτώχια για τους άλλους. Που εμποδίζει να αξιοποιήσει η χώρα τα παραγωγικά, δυναμικά και ταλαντούχα τμήματά της.

Η ολιγαρχία στην χώρα ελέγχει ένα συντριπτικό μέρος της οικονομίας και των δημόσιων εσόδων. Αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και τον πλούτο της χώρας ως προίκα της. Δεν κάνει παραγωγικές επενδύσεις που θα διασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητα, την εργασία, την ανάπτυξη της χώρας, αλλά «απλά» προσπαθεί να ελέγξει τις τράπεζες, την ναυτιλία και την ενέργεια, συχνά, μάλιστα, για λογαριασμό τρίτων. Η Ολιγαρχία ελέγχει τα μεγάλα κανάλια και ραδιόφωνα, τον τύπο πανελλαδικής κυκλοφορίας, τις περισσότερες ομάδες με μεγάλη λαϊκή βάση, πολλούς τομείς του πολιτισμού. Πρόκειται για παραγωγούς διαφθοράς, αποδόμησης των αξιών και αρχών της χώρας. Για αυτό πρέπει να ηττηθεί το σύμπλεγμα εξουσίας ολιγαρχών και Μητσοτάκη προκειμένου να σταματήσει η πορεία παρακμής της Ελλάδας. 

3. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Το κεντρικό ζήτημα της πάλης της αριστεράς για μια νέα Ελλάδα, για την αναγέννηση του τόπου είναι να σπάσει ο υπάρχον συνεταιρισμός εξουσίας και να προχωρήσει η χώρα στην οδό της ελευθερίας και των  δικαιωμάτων, της απελευθέρωσης και της χειραφέτησης. Η μάχιμη αριστερά θεωρεί αναγκαία την απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την εξουσία και το σπάσιμο του συμπλέγματος της Ολιγαρχίας καθότι η πατρίδα βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου μιας ιστορικής κλίμακας υποχώρησης, κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και διεθνοπολιτικής. Για να αποτραπεί αυτό χρειάζεται μάχη ενάντια στα συμφέροντα που συνεργάζονται με τον Μητσοτάκη και τον κάθε μητσοτάκη. Η μάχη για την αναγέννηση της χώρας ποτέ δεν υπήρξε ένας εύκολος περίπατος, μια χαριτωμένη μονοπρόσωπη περιπέτεια. Κάθε άλλο. Είναι ένας δύσκολος συλλογικός αγώνας που απαιτεί στρατηγική, συγκέντρωση δυνάμεων και συνεργασίες, ηθική, ιδέες και σθένος με παρρησία.

Είναι φανερό ότι σε αυτή την αριστερά προσβλέπω, για αυτήν μάχομαι, σε αυτήν πιστεύω. Και σίγουρα όλα αυτά δεν εκφράζονται από όσους δεν κάνουν λόγο για κοινωνικούς αντίπαλους, για κινδύνους της πατρίδας, για την ανάγκη αναγέννησή της ή που περιορίζουν την αριστερά στις θεματικές των συνδικάτων. 

ΥΓ. Σίγουρα δεν με εκφράζουν ως αριστερά όσοι καθυβρίζουν την εθνική αντίσταση και τους συμμετέχοντες στους δημοκρατικούς αγώνες ως «συμμορίτες» και αρνούνται να το πάρουν πίσω. Δεν με εκφράζουν οι μέχρι πρότινος στενότεροι σύμβουλοι του Λοβέρδου. Δεν με εκφράζουν αυτοί που οργάνωσαν τα επεισόδια στις Πρέσπες και χαρακτήρισαν την Συμφωνία ως προδοσία και δεν το έχουν ανακαλέσει μέχρι σήμερα. Σίγουρα δεν με εκφράζουν εκείνοι που ψήφισαν τον Στουρνάρα για διοικητή της Τραπέζης Ελλάδας και ανανέωσαν την θητεία του. Όλοι αυτοί που συνυπάρχουν σήμερα στον ίδιο κομματικό χώρο δεν μπορούν να συγκροτήσουν την αριστερά της καρδιάς μου. Οι αριστεροί έχουν τσίπα και ψυχή. Είναι αγωνιστές με ήθος. Δεν είναι στη ζωή όλα διαπραγματεύσιμα!

www.facebook.com

μέσω thefaq.gr

Ποιες εφημερίδες πρόβαλαν το κόμμα Καρυστιανού και ποιες το ειρωνεύτηκαν

Μόνο μία από τις ημερήσιες εφημερίδες της Αθήνας έχει πρώτο θέμα την αναγγελία της ίδρυσης κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, ενώ άλλες δύο το αναδεικνύουν ως δεύτερο. Η "Δημοκρατία" στο βασικό της γράφει σε εισαγωγικά «Με καθαρά χέρια θα φέρουμε ξανά φως και ελπίδα!» ενώ στον υπότιτλο σημειώνει: «Σε μια συγκινητική εκδήλωση γεμάτη πάθος και συμβολισμούς, η Μαρία Καρυστιανού παρουσίασε την ιδεολογική πλατφόρμα του κόμματός της». Τα Νέα στο δυνατό πρωτοσέλιδό τους (δεύτερο αξιολογικά) έχουν τίτλο «Και το όνομα αυτού "Ελπίδα για τη Δημοκρατία"», ενώ Το Μανιφέστο δίνει μεγάλη έκταση στο θέμα (δεύτερο επίσης) με τον περιπαικτικό τίτλο «Αντί, αντί αντί και τρισαλί» και υπότιτλο «Η σύναξη των απολιτίκ: αντιεμβολιαστές, αντισυστημικοί, αντισυμβατικοί, νέο-αγανακτισμένοι, συνωμοσιολόγοι, ψεκασμένοι και στο βάθος οι… φίλοι του Πούτιν».
Η Καθημερινή αφιερώνει στην είδηση το κορυφαίο μονόστηλο της πρώτης σελίδας με τίτλο «Πρεμιέρα για το κόμμα Καρυστιανού». Μονόστηλη είναι και η αναφορά της Εφημερίδας των Συντακτών, αλλά σε υποδεέστερη θέση και με τίτλο-σχόλιο: «Μαρία Καρυστιανού – Το πλήθος δεν ήταν εκεί». Σε σχολιαστική, ειρωνική, κατεύθυνση κινούνται τα πρωτοσέλιδα χτυπήματα της Απογευματινής («Το χάος της αντιπολίτευσης μόλις άρχισε») και του Ελεύθερου Τύπου («Έκθεση ιδεών πασπαλισμένη με… πρόγραμμα Θεσσαλονίκης πολλών δισ. ευρώ »). Η Εστία δίνει στην είδηση μία από τις λίγες προβολές της πρώτης σελίδας, με φωτογραφία και τίτλο «"Ελπίδα για την Δημοκρατία" το κόμμα Καρυστιανού». Η Ελεύθερη Ώρα στο δεύτερο θέμα της έχει τίτλο «Κόμματα μιας χρήσης» και υπότιτλο «Κεραυνοί Βελόπουλου για Τσίπρα-Καρυστιανού».
Ουδεμία πρωτοσέλιδη αναφορά γίνεται από τον Λόγο και από την Κόντρα, αλλά η τελευταία στο κύριο άρθρο της πρώτης σελίδας αφήνει αιχμές, πιθανόν όχι μόνο για το κόμμα Καρυστιανού. Μεταξύ άλλων γράφει: «Τα κόμματα που δεν έχουν σαφείς ιδεολογικές και κοινωνικές αναφορές είναι καταδικασμένα να αποτύχουν».

harddog-sport.blogspot.com

Παρίσι 1975: Tο άρωμα ενός κόσμου που τον αφήσαμε να πεθάνει

Στο όνομα της «συμβίωσης με την διαφορετικότητα». Στο όνομα του «μην κάνουμε γενικεύσεις για τους ξένους». Στο όνομα της «προόδου». Εισαγάγαμε τον φόβο.  Και ύστερα τα καταστρέψαμε όλα. 

Christian Potier

Από τον τοίχο του 

Babis Georges Petrakis Facebook

Η εικόνα δεν λέει ψέματα. «Café de l’Amour», στο Παρίσι. Μια νεαρή γυναίκα. Σγουρά μαλλιά, φόρεμα κρουαζέ, σταυρωμένα πόδια, αληθινό χαμόγελο. Μόνη. Ήρεμη. Ελεύθερη.
Κανένα πονηρό βλέμμα. Κανένα χέρι επιθετικό που απλώνεται Κανένα κοπάδι να κρίνει. Μονάχα ένα βιβλίο, ένας καφές, ένα ποτήρι νερό. Και το δικαίωμα να υπάρχει. Με κοντή φούστα. Με ένα ελαφρύ ντεκολτέ. Για την απόλαυση του βλέμματος, ναι. Μα κυρίως για την απόλαυση του να είναι γυναίκα. Χωρίς να χρειάζεται να απολογείται. Χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογείται. Χωρίς να χρειάζεται να μάχεται.
Η Γαλλία ανέπνεε. Οι δρόμοι μύριζαν ξανθό καπνό και ελευθερία. Μια γυναίκα μπορούσε να καθίσει μόνη σε μια καφετέρια και ο κόσμος την άφηνε ήσυχη. Χωρίς παρενόχληση. Χωρίς προσβολές. Χωρίς κάμερες σε κάθε γωνία να καταγράφουν την αγριότητα της εποχής. Τα οσμανικά κτίρια αγρυπνούσαν. Οι σερβιτόροι είχαν μάτι, όχι χέρι. Ο σεβασμός ήταν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
Αυτή ήταν η Γαλλία. Η αληθινή. Η Γαλλία στην οποία η θηλυκότητα δεν ήταν μάχη, αλλά αυτονόητη. Η γαλαντομία δεν θεωρούνταν ξεπερασμένη, αλλά φυσική. Το φλερτ γινόταν με όμορφα λόγια όχι με απειλή. Κοιτούσες, θαύμαζες και συνέχιζες τον δρόμο σου. Τελεία.
Και ύστερα τα καταστρέψαμε όλα. Στο όνομα της «προόδου». Στο όνομα της «συμβίωσης με την διαφορετικότητα». Στο όνομα του «μην κάνουμε γενικεύσεις για τους ξένους». Εισαγάγαμε τον φόβο.
Ανεχθήκαμε το ανυπόφορο. Εξηγήσαμε στις γυναίκες ότι πρέπει «να προσέχουν», «να μην προκαλούν», «να μην ντύνονται έτσι». Μετατρέψαμε τα τραπεζάκια των καφέ σε εδάφη υπό διεκδίκηση. Τις φούστες σε προκλήσεις. Τα χαμόγελα σε στόχους.
Γύρνα πίσω τον χρόνο, φίλε μου. Κοίταξέ τη. Πίνει τον καφέ της. Διαβάζει. Ζει. Δεν φοβάται. Δεν χρειάζεται να κρατάει κινητό στο χέρι για να καταγράψει τον επιτιθέμενό της. Δεν χρειάζεται σπρέι στην τσάντα της. Χρειάζεται μόνο μια καρέκλα και μια λιακάδα.
Το 1975 δεν ήταν τέλειο. Ήταν όμως ήρεμο. Ήταν ασφαλές. Είχε αξιοπρέπεια. Μια χώρα όπου μια γυναίκα μόνη ήταν πελάτισσα, όχι θήραμα. Μια χώρα όπου η απόλαυση του βλέμματος δεν ήταν έγκλημα, αλλά φόρος τιμής. Μια χώρα όπου ο σεβασμός δεν ήταν σύνθημα, αλλά αντανακλαστικό.
Σήμερα, προσπάθησε να ξαναβγάλεις την ίδια φωτογραφία. Το ίδιο καφέ, το ίδιο φόρεμα, το ίδιο χαμόγελο. Πόσα λεπτά θα περάσουν πριν από το επίμονο βλέμμα ; Πριν από το χυδαίο σχόλιο ; Πριν από εκείνον τον φόβο που ανεβαίνει σιγά-σιγά ;
Ανταλλάξαμε τη γαλήνη με το άγχος. Την ελευθερία με τις «συστάσεις». Τη θηλυκότητα με την καχυποψία. Και αυτό το ονομάζουμε πρόοδο.
Ναι, λοιπόν, φίλε μου. Αυτή η εικόνα του 1975 είναι ένα χαστούκι. Ένα χαστούκι στη δική μας εποχή. Η απόδειξη ότι κάποτε ξέραμε να ζούμε. Η απόδειξη ότι ξεμάθαμε. Η απόδειξη ότι η «πρόοδος» τους μας έκλεψε την ειρήνη.
Δώστε μας πίσω το Café de l’Amour. Δώστε μας πίσω τη Γαλλία όπου μια γυναίκα μπορούσε απλώς… να πιει έναν καφέ.

kourdistoportocali.com

Γιατί «να σταματήσει ο πόλεμος» στον Περσικό και πώς;

Το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να σταματήσει τον πόλεμο και, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει.

του Φώτη Τερζάκη

Ας μου επιτραπεί να ξεκινήσω με μια παλιά ιστορία. Ύστερ’ από την πρώτη μίνι-εθνοκάθαρση και γενοκτονία που έκαναν οι ένοπλες σιωνιστικές οργανώσεις τον χειμώνα του 1948, λίγο πριν λήξει η Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης και δημιουργηθεί επισήμως το κράτος του Ισραήλ, και ύστερ’ από την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια λίγων ασυντόνιστων και άσχημα εξοπλισμένων αραβικών στρατών -από την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τη Συρία- να ανακόψουν την επερχόμενη καταστροφή, δύο πράγματα έγιναν εμμονή του νεοσύστατου κράτους: πρώτον, να εκκαθαρίσει ολοκληρωτικά τον ιθαγενή παλαιστινιακό πληθυσμό απ’ όλη την επικράτεια που εποφθαλμιούσε· και, δεύτερον, να εξαλείψει το ενδεχόμενο ύπαρξης οιουδήποτε ισχυρού αραβικού κράτους στην ευρύτερη περιφέρεια που θα μπορούσε να εκληφθεί ως «υπαρξιακή απειλή» για τη σιωνιστική αποικία.
Και μια τέτοια απειλή αναφάνηκε γρήγορα, ύστερ’ από την επανάσταση τον Ελεύθερων Αξιωματικών του 1952 στην Αίγυπτο που έφερε στον εξουσία τον Νάσερ. Η καταστροφή της νασερικής Αιγύπτου έγινε έμμονη ιδέα του Ισραήλ, αλλά δεν είχε τη δύναμη να την πραγματοποιήσει μόνο του. Έπρεπε να σύρει στο σχέδιο κάποιες ισχυρές δυτικές δυνάμεις, που εκείνη την εποχή ήταν η Αγγλία και η Γαλλία, μέχρι προσφάτως αποικιακές δυνάμεις στη λεγόμενη Μέση Ανατολή. Και η ευκαιρία δόθηκε το 1956, όταν ο Νάσερ εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ και έδιωξε τα εναπομένοντα βρετανικά στρατεύματα. Η απόπειρα απέτυχε λόγω της παρέμβασης των δύο μεγάλων ψυχροπολεμικών δυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, που για δικούς της λόγους η καθεμία δεν ήθελαν να διαταραχθεί το status quo. Ο στόχος του Ισραήλ επιτεύχθηκε ωστόσο κάπου μια δεκαετία αργότερα, με τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967, χάρη στη νέα του συμμαχία με την ανερχόμενη δύναμη των ΗΠΑ.
Εν τω μεταξύ είχε αναφανεί ένας άλλος «υπαρξιακός κίνδυνος», που ήταν η Συρία του πατρός Άσαντ. Το Ισραήλ χρειάστηκε κάπου σαράντα με πενήντα χρόνια για να διαλύσει τη Συρία, και τα κατάφερε τελικά με τη σύμπραξη πολλών δυνάμεων, ανάμεσα στις οποίες κεντρικό ρόλο είχαν οι ΗΠΑ (με τους ΝΑΤΟϊκούς τους συμμάχους) και η Τουρκία. Ήδη όμως από τη δεκαετία του 1990 είχε προβάλει ένας ακόμη πιο ισχυρός «κίνδυνος»: το σιιτικό Ιράν, που προέκυψε από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και, μετά τη νίκη του στον δεκαετή περίπου πόλεμο με το Ιράκ (που εξοπλιζόταν απ’ όλον τον δυτικό ιμπεριαλιστικό κόσμο), πρόβαλε ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη στη Δυτική Ασία. Η καταστροφή του Ιράν έγινε ο νέος εμμονικός στόχος του Ισραήλ, που επίσης δεν είχε τη δύναμη να πετύχει μόνο του: έπρεπε να σύρει στο σχέδιο τον μεγάλο του δυτικό εταίρο, τις ΗΠΑ, και αυτό πέτυχε επιτέλους σήμερα. Ύστερ’ από την κορυφαία γενοκτονία που πραγματοποίησε -και συνεχίζει- στη Γάζα, και αποθρασυμένο από την ανοχή, πρακτικά την υποστήριξη, εκ μέρους όλων των δυτικών χωρών στις ειδεχθείς πρακτικές του, το Ισραήλ με τις ΗΠΑ ξεκίνησαν δύο βρώμικους πολέμους στο Ιράν, τον Ιούνιο του 2025 ο πρώτος, και τον Φεβρουάριο του 2026 ο δεύτερος, εν μέσω του οποίου βρισκόμαστε τώρα.

«Να σύρει» είναι βέβαια τρόπος του λέγειν, διότι οι ΗΠΑ (και οι περί αυτές στοιχιζόμενες δυτικές δυνάμεις) έχουν οι ίδιες σοβαρούς λόγους να εξαλείψουν οιαδήποτε δύναμη απειλεί τα συνασπισμένα συμφέροντά τους – και το Ισραήλ είναι ιδεώδες εργαλείο γι’ αυτή τη δουλειά στη Δυτική Ασία. Αν υπάρχει διαφορά στόχων μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ τούτη τη στιγμή, είναι απλώς η διαφορά μέρους και όλου: το Ισραήλ έχει μόνο έναν σκοπό, τη διάλυση του Ιράν, ενώ για τις ΗΠΑ αυτό είναι κομμάτι ενός ευρύτερου σχεδίου, της πρόκλησης εκτεταμένου γεωπολιτικού χάους που θα εμποδίσει, ή τουλάχιστον θα καθυστερήσει, την ανάδυση οποιασδήποτε ανταγωνίστριας δύναμης (όπως είναι κατεξοχήν η Ρωσία και η Κίνα) στην απομειούμενη ηγεμονία τους.
Σημασία σε κάθε περίπτωση έχει -και αν επικεντρωθούμε στη Δυτική Ασία που είναι προς το παρόν η εστία της μεγαλύτερης ανάφλεξης- να δούμε καθαρά το επαναλαμβανόμενο πρότυπο: μια στρατηγική που είναι τρόπος ύπαρξης του Ισραήλ, και εγγυάται όχι μόνο «παγκόσμια αστάθεια», όπως λέμε, αλλά προπαντός αίμα και οδύνη κολοσσιαίων διαστάσεων για όλη τη ζώνη της Δυτικής Ασίας και για τους ατυχείς λαούς που βρίσκονται στην ακτίνα δράσης του εποικιστικού αποικιοκρατικού σιωνιστικού σχεδίου. Τους λαούς οι οποίοι, μετά τη λήξη της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, έπεσαν θύματα της νεοαποικιακής αρπαγής τής κυριαρχίας και των πλουτοπαραγωγικών τους πόρων από την πιο ανελέητη ιμπεριαλιστική δύναμη που γνώρισε η ιστορία.
Εδώ βρισκόμαστε τώρα. Και δεδομένου ότι ο εν εξελίξει πόλεμος στον Περσικό έχει πάρει τροπή που απειλεί να ανατινάξει την παγκόσμια οικονομία, όλοι εκφράζουν ελπίδες και ευχές «να σταματήσει ο πόλεμος». Γιατί, και κυρίως πώς να σταματήσει, δεν μας το λένε. Αφού όλοι αναγνωρίζουν πως οι στόχοι των επιτιθέμενων απέτυχαν, επαναλαμβάνουν την επωδό «να προσποιηθεί νίκη ο πρόεδρος Τραμπ και ν’ αποχωρήσει». Και, παρεμπιπτόντως, οι δημοσιολογούντες σε τούτη εδώ τη χώρα βάζουν εθελοντικά ένα χέρι στο σχέδιο προσποιούμενοι και οι ίδιοι πως πιστεύουν ότι «ο πρόεδρος Τραμπ νίκησε». Μόνο στην Ελλάδα, πιστεύω -εκτός από τον ίδιον τον πρόεδρο Τραμπ και τον κύκλο του-, υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν σοβαρά στα δημόσια μέσα για «ήττα του Ιράν», με τον έναν ή τον άλλον μετριασμό, πασάροντας προφανώς την επιθυμία τους σαν «γνώμη ειδικού». Και αυτή η επιθυμία προσμετρά ακριβώς την εξαθλίωση τούτης της χώρας, που έχει γίνει προσάρτημα του Ισραήλ και άμεσος συνεργός στα εγκλήματά του. Είναι τραγική η διαπίστωση, αλλά πρέπει να τη δούμε κατάματα: σήμερα η Ελλάδα (και η Κύπρος) είναι ο στενότερος στρατιωτικός συνεργάτης του Ισραήλ μετά τις ίδιες τις ΗΠΑ, το εγγύτερο δυτικό ομόλογο των οικογενειακών δικτατοριών του Κόλπου· και αξίζει πραγματικά την τύχη του Κατάρ, του Μπαχρέιν, της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, όπως ο πρωθυπουργός της μαζί με τον υπουργό Άμυνας και τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ αξίζουν μια θέση κατηγορουμένου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δίπλα στον γενοκτόνο Νετανιάχου.
Σε κάθε περίπτωση, όλοι θέλουν «να σταματήσει ο πόλεμος» – και υπάρχουν πολλοί καλοί λόγοι (ανθρωπιστικοί και περιβαλλοντικοί, αν μη τι άλλο) που μπορεί κάποιος να επικαλεστεί. Αν ακούσεις προσεκτικά τις δημόσιες συζητήσεις, ωστόσο, αντιλαμβάνεσαι ότι η αγωνία όλων είναι αν θ’ ακριβύνει η βενζίνη για το αυτοκίνητό τους, μήπως ο πληθωρισμός ροκανίσει τις οικονομίες τους, μήπως λείψουνε είδη της καθημερινής τους κατανάλωσης, μην απειληθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο η ευμάρειά τους. Το αν ο λαός του Ιράν στραγγαλίζεται εδώ και σαράντα τόσα χρόνια από εγκληματικές και παράνομες οικονομικές κυρώσεις, το αν άνθρωποι πεθαίνουν επειδή δεν μπορούνε να εισαγάγουν φάρμακα, εάν η δική τους ευμάρεια τσακίζεται από την απαγόρευση να διαθέσουν τον φυσικό τους πλούτο, αν εξ άλλου η Κούβα βρίσκεται στο κατώφλι της λιμοκτονίας που κάποιοι καυχώνται ότι της έχουν επιβάλει – όλ’ αυτά ελάχιστα ενοχλούν το δυτικό κοινό, ούτε το μαρτύριο του Λιβάνου ή της Παλαιστίνης ταράζει πολύ τον ύπνο του… Το θέμα είναι «να τελειώσει ο πόλεμος» και ν’ «ανοίξουνε τα Στενά»· δηλαδή, να «υποχωρήσει το Ιράν» και να «πάψει να εγείρει μαξιμαλιστικές αξιώσεις».
Κι αν αυτό λοιπόν γίνει, ποια η συνέχεια; Τριάντα εννέα χώρες που βρίσκονται σήμερα υπό καθεστώς οικονομικών κυρώσεων θα συνεχίσουν ν’ ασφυκτιούν έξω από το διεθνές οικονομικό σύστημα που ένα ιμπεριαλιστικό κέντρο ελέγχει μονοπωλιακά σαν όπλο για να συντρίβει όποιον δεν είναι αρεστός στο καθεστώς του; Θα συνεχίσει μ’ ένα δίκτυο 800 και πλέον στρατιωτικών βάσεων σε όλον τον κόσμο να τρομοκρατεί την υφήλιο, και με το ναυτικό του ν’ αστυνομεύει τις διεθνείς οδούς της επικοινωνίας και του εμπορίου; Και η σιωνιστική μηχανή του πολέμου που λέγεται Ισραήλ θα συνεχίσει να σπέρνει θανατικό έως όπου φτάνει το χέρι της; Και οι λεγόμενοι «διεθνείς θεσμοί» θα συνεχίσουν να είναι παρωδία του εαυτού τους, ανίκανοι όχι μόνο να απονείμουν δικαιοσύνη (κατά τις διακηρύξεις τους) αλλά και να προστατεύσουν τυχόν έντιμα μέλη τους -όπως η εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Παλαιστινιακά Κατεχόμενα Φραντζέσκα Αλμπανέζε, αλλά και τα ίδια τα μέλη τού Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου- από την εκδίκηση των εγκαλουμένων εγκληματιών; Και ποιος θ’ αποζημιώσει το Ιράν, για να επιστρέψουμε σ’ αυτό, για τις υλικές και ανθρώπινες καταστροφές της ύπουλης και αναίτιας επίθεσης εναντίον του;

Το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να σταματήσει τον πόλεμο και, στην πραγματικότητα, δεν πρέπει. Αντίθετα απ’ όσα υπονοεί μια προπαγανδιστική ρητορεία, που χάνει συνεχώς έδαφος ακόμη και στα δυτικά μέσα, βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Χάρη σε μια ιδιοφυή, περίπλοκη και μακρόχρονα προετοιμασμένη στρατηγική, που θα πρέπει να γίνει αντικείμενο μελέτης σε όλα τα μελλοντικά εγχειρίδια πολέμου, κατόρθωσε να ακινητοποιήσει ένα συντριπτικά πλεονεκτικό αντίπαλο. Ακόμη και αν κάποιος δεν έχει πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές, η ανίσχυρη λύσσα τού προέδρου Τραμπ, που συστρέφεται μανιασμένα στην τρύπα του σαν πληγωμένο φίδι, το μαρτυρεί. Το να πλήττεις πολιτικές υποδομές και να προκαλείς εκατόμβες αμάχων δεν είναι κατόρθωμα· είναι το νέο ήθος πολέμου που δίδαξαν οι ίδιες οι ΗΠΑ στον εικοστό αιώνα, και στο οποίο αυτές και το Ισραήλ παραμένουν ασυναγώνιστες. Η πραγματικότητα όμως περιγελάει μια τέτοια πρωτόγονη αντίληψη πολέμου· το έδειξαν λαοί και συλλογικότητες που στάθηκαν πρόθυμοι να αποδεχθούν θυσίες χάριν ενός μακροπρόθεσμου σκοπού, στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν, στον Νότιο Λίβανο, στην Παλαιστίνη, στην Υεμένη και τώρα στο Ιράν. Απορροφώντας τα πρώτα αναμενόμενα πλήγματα, το Ιράν ξεκίνησε πλήττοντας μεθοδικά τους συμμάχους τού αντιπάλου, ξηλώνοντας ένα-ένα τα προγεφυρώματα της ισχύος του στην περιοχή. Με τη δεύτερη αποφασιστική κίνηση, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, έστειλε το πλήγμα σε όλον τον πλανήτη, και πρώτα-πρώτα στους δυτικούς (και λιγότερο «δυτικούς», όπως Ινδία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Νότιος Κορέα)  συμμάχους των ΗΠΑ, χωρίς τη συνέργεια των οποίων καμιά τυχοδιωκτική επιχείρηση των ΗΠΑ-Ισραήλ δεν μπορεί να ευοδωθεί. Απρόθυμη συνέργεια, είναι αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση: όχι γιατί οι Ευρωπαίοι, ας πούμε, δεν συμμερίζονται τους ίδιους ιμπεριαλιστικούς σκοπούς ή δεν συμβάλλουν μ’ ένα πλήθος έμμεσους τρόπους, αλλά επειδή δεν θέλουν να χρεωθούν φανερά μία διαφαινόμενη ήττα (όπως, αντιστρόφως, οι ΗΠΑ του Τραμπ στην Ουκρανία)· άλλωστε η συμμετοχή τους που ζήτησε ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν προοριζόταν τόσο ν’ αλλάξει τα επιχειρησιακά δεδομένα όσο να του παράσχει νομιμοποίηση. Με τον τρόπο αυτόν το Ιράν επέβαλε αντίστροφες κυρώσεις στους άρπαγές του, και με την ίδια κίνηση προκάλεσε επώδυνα ρήγματα στους κόλπους τους.

Το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να άρει αυτόν τον αποκλεισμό, διότι, αντίθετα απ’ ό,τι διαλαλούν και ελπίζουν πολλοί «αναλυτές», πλήττεται το ίδιο πολύ λιγότερο από τον αμοιβαίο αποκλεισμό του Περσικού. Έχει πολλές χερσαίες οδούς διαθέσιμες για τη διοχέτευση των αποθεμάτων του και για την εισαγωγή αναγκαίων ειδών – κι εδώ υπολόγισε σωστά στη διευκόλυνση από τη Ρωσία και την Κίνα. Αντίθετα, στραγγαλίζοντας την παγκόσμια οικονομία, βάζει το μαχαίρι στον λαιμό, όπως λέμε, ενός αντιπάλου πολύ πιο τρωτού στην υλική δυσπραγία. Ο χρόνος μετράει υπέρ του, και το ξέρει.
Οι σχεδιαστές της στρατηγικής του Ιράν γνώριζαν καλά ότι, για μια σειρά γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς λόγους, μια επιτυχημένη χερσαία εισβολή στη χώρα είναι ανέφικτη, δεδομένης και της δυσανεξίας του αντιπάλου σε ανθρώπινες απώλειες. Αυτού δεδομένου, εκείνο που έχει σημασία είναι να ελέγξουν τον χρονισμό του πολέμου. Ώθησαν τον επιτιθέμενο σε σπατάλη ακριβού και δυσαναπλήρωτου επιθετικού και αμυντικού υλικού ενώ τα δικά τους επιχειρησιακώς υψηλής αξίας όπλα -το υπόγειο πυραυλικό οπλοστάσιο- παραμένουν κρυμμένα και σε μεγάλο ποσοστό άθικτα, ενώ συνεχίζουν αδιάκοπα την παραγωγή φτηνού εξοπλισμού, σε υπόγειες εγκαταστάσεις και με τροφοδοσία υλικών από την Κίνα. Είναι κοινό μυστικό ότι η παρούσα «ανακωχή» επιδιώχθηκε όχι από το Ιράν αλλ’ από τις ΗΠΑ· και, όπως και στον προηγούμενο γύρο του πολέμου τον περασμένο Ιούνιο, ο κύριος λόγος είναι ότι τ’ αποθέματα της πυραυλικής προστασίας του Ισραήλ εξαντλούνται επικίνδυνα. Το υλικό αυτό είναι αστρονομικού κόστους και οι δυνατότητες αναπλήρωσής του περιορισμένες. Το Ισραήλ έχει ήδη δεχθεί βαριά πλήγματα (που αποκρύβονται επιμελώς) και σε μια επανέναρξη της ανταλλαγής πυρών, με όπλα που ακόμα δεν έχει χρησιμοποιήσει το Ιράν, είναι πιθανό να υποστεί παραλυτική καταστροφή. Και αν τούτη τη στιγμή εμφανίζεται ως ο επισπεύδων του πολέμου, πιθανότατα δεν είναι αυτό αποτέλεσμα ορθολογικής στρατηγικής αλλά μάλλον δείγμα στρατηγικής απελπισίας, που μαρτυρείται αντίστοιχα από το δολοφονικό του αμόκ: η ματωμένη Γάζα δεν παραδίδεται, το εθνικοαπελευθερωτικό αντάρτικο της Χεζμπολάχ καθηλώνει και πάλι έναν δυσλειτουργικό IDF στα βόρεια σύνορά του, οι Ανσαράλα καραδοκούν στο άλλο ζωτικό πέρασμα της Ερυθράς, αυτοκτονίες και ψυχικές καταρρεύσεις μαστίζουν στρατευμένους και απόστρατους, η κοινωνία σαπίζει αργά και, πάνω απ’ όλα, το βαρύ δημογραφικό του πρόβλημα οξύνεται, καθώς πάνω από μισό εκατομμύριο (σύμφωνα με τις εγκυρότερες πηγές) πολιτογραφημένοι Ισραηλινοί έχουν ήδη εγκαταλείψει την επικράτειά του.

Οι Αμερικανοί έχουν τους δικούς τους λόγους να επείγονται για τη λήξη του πολέμου, που σχετίζονται με το διαμορφούμενο πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κατά ειρωνικό τρόπο, το σχέδιο για πρόκληση εσωτερικής διάσπασης στο Ιράν έχει οπισθοκρουστικές συνέπειες στα στρατόπεδα των αντιπάλων του. Όλα δείχνουν ότι μια δεύτερη φάση του πολέμου ευνοεί το Ιράν και, όσο οδυνηρό κι αν είναι για όλους κάτι τέτοιο, θα ήταν ανόητο να υποχωρήσει σε αυτό το βήμα – ανόητο και μοιραίο όσο είναι για τον κυνηγό το ν’ αφήσει ζωντανό ένα τραυματισμένο θηρίο. Τι θα κάνει την επόμενη μέρα μία ταπεινωμένη αλλ’ ακόμα πάνοπλη αυτοκρατορία των ΗΠΑ, τι θα κάνει ένα εξευτελισμένο Ισραήλ που ξεχειλίζει από ματαίωση και μνησικακία; Δεν θέλει κανείς ακόμη και να το σκεφτεί… Αυτός ο πόλεμος είναι κοσμοϊστορικής σημασίας, περισσότερο ίσως και από τον Δεύτερο Παγκόσμιο, τουλάχιστον από την άποψη των συνεπειών που εγκυμονεί για την αναδιάταξη του παγκόσμιου συστήματος. Το Ιράν, που η συγκυρία το έφερε σε αυτή τη θέση, είναι εκείνο το οποίο πρέπει τώρα να «τελειώσει τη δουλειά»: η ολέθρια πρακτική των οικονομικών κυρώσεων να εξαλειφθεί δια παντός και για όλες τις χώρες του πλανήτη· ν’ αφαιρεθεί από τις ΗΠΑ η δύναμη επεμβάσεων οπουδήποτε έξω από τα σύνορά τους και να ξηλωθεί το κουβάρι των στρατιωτικών τους βάσεων· να τσακιστεί η πολεμική μηχανή του σιωνισμού και το Ισραήλ να ακολουθήσει τη μοίρα των σταυροφορικών κρατών του παρελθόντος. Για τίποτε λιγότερο δεν αξίζει να τελειώσει αυτός ο πόλεμος – που είναι στην πραγματικότητα παγκόσμιος σε μικρογραφία.

Για όλους αυτούς τους λόγους το Ιράν δεν πρέπει να μείνει μόνο του. Όποια κι αν είναι η πολιτική του γενεαλογία, σημασία έχει η αντι-ιμπεριαλιστική του λειτουργία στην παγκόσμια σκηνή· και όσες δυνάμεις -κινήματα, λαοί είτε κράτη- συμμερίζονται αντι-ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις, ή έχουν συμφέρον από την ανάσχεση του ιμπεριαλιστικού  άξονα της Δύσης, οφείλουν να στρατευθούν στο πλευρό του. Δεδομένου του διαμορφούμενου πλέον συσχετισμού, οι πιο σοβαροί διεθνείς αναλυτές αντιλαμβάνονται πως μια καθαρή νίκη του Ιράν είναι στον ορίζοντα του εφικτού. Και σε αυτό το σημείο τίθεται ρητά το πλέον ανησυχητικό ερώτημα: τί θα κάνουν οι αντίπαλοί του, όντας πυρηνικές δυνάμεις, εάν στριμωχτούν στον τοίχο;
Είναι αξιοσημείωτο ότι το ερώτημα αυτό τίθεται διστακτικά και μόνο στο τέλος, όχι στην αρχή – όταν όλες οι συζητήσεις ξεκινούν από το «πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», λες και είναι πραγματική απειλή ή η κύρια απειλή στον κόσμο. Ακόμη και όσοι κατανοούν το γελοίο και προσχηματικό της συζήτησης γι’ αυτό το πυρηνικό πρόγραμμα-φάντασμα, εικοτολογούν ατελείωτα για τη δυνατότητά του ή μη, είτε για τη διπλωματική του σκοπιμότητα και με τι θα μπορούσε ν’ ανταλλαχθεί, αλλά δεν μιλούν για το υπαρκτό πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ σαν άμεση απειλή για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, οι ίδιοι αυτοί σοβαροί αναλυτές εκτιμούν ότι αν κάποιος ενδέχεται πράγματι να κάνει χρήση πυρηνικών στην παρούσα συγκυρία, είναι το Ισραήλ και μόνο το Ισραήλ. Ιδού λοιπόν πού θα πρέπει να επικεντρωθούν όχι μόνο οι συζητήσεις μας αλλά και οι παγκόσμιες δράσεις: αντί να μιλάμε για τα ποσοστά εμπλουτισμού που θα πρέπει να επιτραπούν ή να μην επιτραπούν στο Ιράν, για το αν θα επιστρέψει στην JCPOA του 2015 και με ποιους όρους, να θέσουμε άμεση απαίτηση για έλεγχο των πυρηνικών του Ισραήλ από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας και να πιέσουμε με όλες μας τις δυνάμεις γι’ αυτό. Το ίδιο το Ιράν θα πρέπει να θέσει αυτό ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε συζήτηση περί των δικών του πυρηνικών, και όλοι οι διεθνείς παράγοντες που είναι σε θέση να παίξουν κάποιον ρόλο να υψώσουν ένα χαλύβδινο τείχος γύρω από αυτό το αίτημα.
Το Ισραήλ έχει χάσει οριστικά την ευκαιρία να γίνει ένα κανονικό κράτος με νόμιμο δικαίωμα ύπαρξης μέσα στο διακρατικό σύστημα. Δεν αρκεί η απονομιμοποίηση και η ηθική καταδίκη του στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, ούτε μόνο το κίνημα BDS που είναι πράγματι ένα από τ’ αποτελεσματικότερα όπλα εναντίον του. Οι BDS δράσεις πρέπει να συμπληρωθούν τώρα από μια παγκόσμια πίεση να υπαχθεί το Ισραήλ σε άμεσο έλεγχο των πυρηνικών του σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες που ισχύουν για όλες τις άλλες χώρες του κόσμου – και όσοι ολιγωρούν να το κάνουν να υποδειχθούν ως δυνητικοί συνεργοί στον όλεθρο που όλοι φοβούνται.

Πηγή: kosmodromio.gr