Mpelalis Reviews
Τρίτη 31 Μαρτίου 2026
Η «Εθνική Παλιγγενεσία» του 1981
Όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Είναι ρόλος.
Θα μπορούσε να ήταν μία απρόσμενη, αμήχανη στιγμή – από αυτές που συμβαίνουν συχνά σε πολιτικούς μπροστά στις κάμερες. Μία κακή διατύπωση, ένα μπέρδεμα της στιγμής, κάτι που θα περνούσε και θα ξεχνιόταν. Αλλά η γκάφα του Κωνσταντίνου Τασούλα σε πανελλήνια μετάδοση δεν ήταν ακριβώς Areti Athanasiouστο X
*** Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, δεν έχει να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες καταστάσεις. Το πρόγραμμά του είναι συγκεκριμένο, επαναλαμβανόμενο και απολύτως προβλέψιμο: Δοξολογία στη Μητρόπολη, κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, παρουσία στην παρέλαση και, στο τέλος, δηλώσεις σε απευθείας μετάδοση. Δεν υπάρχει αιφνιδιασμός. Υπάρχει μόνο προετοιμασία. Και μάλιστα άφθονη, αφού οι υποχρεώσεις του θεσμικού του ρόλου τις προηγούμενες ημέρες είναι περιορισμένες. Καλά ως εδώ; 🇬🇷Dimitris Savvidisστο X:
*** Πάμε παρακάτω. Ο ίδιος άνθρωπος, ως βουλευτής και – να μου επιτραπεί ο όρος – ως ένα ιδιότυπα «εξωθεσμικό» στήριγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει μάθει να κινείται με όρους μιντιακής υπεροπλίας. Να ελέγχει το πλαίσιο, να καθορίζει τον ρυθμό, να επιβάλλει την αφήγηση. «Να το πω από την αρχή;» ρώτησε τους δημοσιογράφους και τους οπερατέρ, σαν να μην επρόκειτο για ζωντανή μετάδοση, σαν να μπορούσε να επαναλάβει τη στιγμή μέχρι να του «κάτσει» σωστά. Σαν να ήταν ένα ακόμα τηλεοπτικό απόσπασμα που μπορεί να κοπεί και να ραφτεί.Σαν να ήταν η ΕΡΤ δικό του εργαλείο. Jack Sparrowστο X
*** Αλλά το ζήτημα δεν είναι καν αυτό. Το ζήτημα είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας δεν εμφανίζεται πρώτη φορά να αντιμετωπίζει την ιστορία εργαλειακά. Το 2017, από το βήμα της Βουλής, ως αυτόκλητος θεματοφύλακας του Έθνους και της Δημοκρατίας – παιδί του Αβέρωφ γαρ – είχε σπεύσει να απορρίψει την άποψη ότι ο Νίκος Μπελογιάννης αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία, υποστηρίζοντας ότι η επιδίωξη κομμουνιστικής δικτατορίας δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατική πράξη. Giorgos Trapeziotisστο X
*** Χρόνια μετά, ο ίδιος άνθρωπος στέκεται μπροστά στις κάμερες για να μιλήσει για την Ελληνική Επανάσταση, για τους προγόνους, για τους αγώνες, για το Έθνος. Φοράει το κατάλληλο ύφος, τις κατάλληλες λέξεις, την αναμενόμενη σοβαρότητα. Και όμως, τα κάνει μαντάρα. Όχι επειδή μπέρδεψε ημερομηνίες και είπε 1981 αντί για 1821. Όχι επειδή ζήτησε να ξαναρχίσει. Τα κάνει μαντάρα γιατί, για άλλη μία φορά, αποδεικνύεται ότι όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Δεν είναι καν ουσιαστική πίστη.Τασος Παπαδοπουλος...στο X
*** Ένας ρόλος που πρέπει να παιχτεί δημόσια – σε μια παρέα, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, σε μια ζωντανή δήλωση. Ένας ρόλος που λειτουργεί ως σήμα αναγνώρισης προς το ακροατήριο: «Είμαι εδώ, είμαι δικός σας, παραμένω εθνικόφρων». Και κάπου εκεί, η γκάφα παύει να είναι γκάφα. Γίνεται αποκάλυψη. Marka2‼️στο X
*** Είναι σαν να παρακολουθείς τους χιλιάδες χρήστες στο Χ που πλημμυρίζουν από εθνική περηφάνια για οτιδήποτε συνδέεται – άμεσα ή έμμεσα – με την (αρχαία) Ελλάδα, αλλά αδυνατούν να βάλουν πέντε λέξεις στη σωστή σειρά. Που επικαλούνται την Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για έναν ανώνυμο λογαριασμό.Πρόκειται για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. aNameToComeστο X:
*** Και αυτό δεν είναι απλώς αστείο ή θλιβερό. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Δείχνει πόσο επιφανειακά και ενίοτε κυνικά χρησιμοποιούνται οι πιο «βαριές» λέξεις αυτού του τόπου. Όχι ως πεδίο γνώσης ή ευθύνης, αλλά ως εργαλείο ταύτισης και επιβεβαίωσης. Κάπως έτσι, η ιστορία μετατρέπεται σε σκηνικό. Η πατρίδα σε ρητορικό σχήμα και ο πατριωτισμός σε ατάκα για ζωντανή μετάδοση.
Νίκος Μπελογιάννης, 74 χρόνια πριν
Ήταν 74 χρόνια πριν. Τέτοια ώρα περίπου, ξημερώματα Κυριακής και πάλι, 30 Μάρτη του 1952. Ο Νίκος Μπελογιάννης μαζί με 3 ακόμα συντρόφους του, τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση και τον Ηλία Αργυριάδη ανεβαίνουν σε ένα στρατιωτικό φορτηγό στις φυλακές τις Καλλιθέας με προορισμό το στρατόπεδο του Γουδή.
Το κράτος των δοσίλογων και των προδοτών της Κατοχής, το κράτος των ταγματασφαλιτών, το κράτος των μαυραγοριτών και των λαθρεμπόρων αποφασίζει να τους εκτελέσει πριν ακόμα ξημερώσει, με το φως τον προβολέων, ημέρα Κυριακή που ούτε οι Ναζιστές δεν εκτελούσαν. Άλλωστε τα σκουλίκια μόνο στο σκοτάδι ξέρουν να λειτουργούν. Η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του είναι ίσως η πιο γνωστή μαζί με αυτή του Πλουμπίδη σε μια περίοδο που εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες πάνω από 400 κομμουνιστές.
Το ανάκαλύψαμε και πρόσφατα με τους μαζικούς τάφους των εκτελεσμένων της ίδιας περιόδου που βρέθηκαν στο Γεντί Κουλέ. Τους εκτελεσμένους που δεν τους έδωσαν καν στις οικογένειες τους για να τους θάψουν. Τους εκτελεσμένους που τα καθάρματα που πάτησαν την σκανδάλη στην συνέχεια ξέσκισαν τα ρούχα τους σαν λάφυρα πολέμου. Όλοι αυτοί αρκούσε απλά να υπογράψουν ένα χαρτί, μια δήλωση μετάνοιας για να γλυτώσουν τα 6 βήματα της εκτέλεσης, δεν δέχτηκαν. Άλλωστε όπως είπε στην απολογία του ο Μπελογιάννης "αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας".
Να το γράψουμε απλά; Για μια ιδέα, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για έναν καλύτερο κόσμο, για να μην προδώσουν τους συντρόφους τους επέλεξαν να προχωρήσουν στην μεγαλύτερη θυσία που θα μπορούσαν να κάνουν, να μην ξαναζήσουν την άνοιξη, το χάδι στο κορμί τους, τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπο τους, τα όνειρά τους. Γιατί ήξεραν πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ελεύθερο από μια ψυχή που δεν υποτάσσεται. Και τελικά κατάφεραν η ιστορία να γραφτεί με το αίμα τους και όχι με την υπογραφή τους.
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της και συ να λείπεις.
Να `ρχονται οι άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα και συ να λείπεις.
Να `ρχονται τα κορίτσια στο παγκάκι του κήπου με χρωματιστά φορέματα και συ να λείπεις.
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό, πολλές σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια, να λένε δυνατά τη λέξη "σύντροφος" και συ να λείπεις.
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται και σένα να σου λείπουν τα χέρια. Δυο κορμιά να παίρνουνται και συ να κοιμάσαι κάτω από το χώμα.
Και τα κουμπιά του σακακιού σου, να αντέχουν πιότερο από σένα κάτω απ’ το χώμα κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει, όταν η καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο θα `χει λιώσει.
Πηγή: Facebook
ΗΠΑ: Εκατομμύρια λαού διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο!
Νέα Υόρκη Πηγή: Associated Press Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην..
από Ημερδρόμος
Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Μητρόπολη του Καπιταλισμού, ο λαός καλείται να πληρώσει τα «σπασμένα» μιας πολιτικής που τον βάζει στο στόχαστρο και τσακίζει τη ζωή του. Την στιγμή που γιγαντώνεται ο πόλεμος και παράλληλα, φουντώνουν οι ενδοαστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο αμερικάνικος λαός διαμαρτύρεται για τις πολιτικές που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως κορυφαία εκφράζεται και στις εγκληματικές επιθέσεις στο Ιράν, την ένταση της καταστολής κατά του εχθρού λαού που βάζει στο στόχαστρο και μετανάστες εργαζόμενους και του αυξανόμενου κόστους ζωής.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Σαββάτου, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων της Νέας Υόρκης, της Ουάσινγκτον, του Λος Άντζελες, της Βοστώνης, του Νάσβιλ και του Χιούστον. Πλήθη συγκεντρώθηκαν επίσης σε μικρότερες πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη τη χώρα. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν επίσης στην Times Square της Νέας Υόρκης, διαδηλώνοντας στη γειτονιά Midtown του Μανχάταν.
Στο Λος Άντζελες έγιναν «πολλαπλές συλλήψεις» και οι αρχές χρησιμοποίησαν δακρυγόνα κοντά σε ένα ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης στο κέντρο της πόλης, σύμφωνα με το Associated Press. Το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες συνέλαβε αργότερα άτομα επειδή δεν διασκορπίστηκαν.
Περισσότερες από 3.200 εκδηλώσεις έγιναν στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες έγιναν και στο Λονδίνο, στο Παρίσι και τη Ρώμη.
Οι χιλιάδες διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αλάσκα, από πόλεις μέχρι αγροτικές περιοχές.
«Πιστεύουμε ότι το Σύνταγμα απειλείται από πολλές απόψεις. Η κατάσταση δεν είναι φυσιολογική, δεν είναι αποδεκτή. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να βοηθήσουμε να παραμείνουν οι άνθρωποι ασφαλείς και να διασφαλίσουμε ότι η φωνή τους θα ακουστεί», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μαρκ ΜακΚόχι, ένας 36χρονος βετεράνος πολέμου που πήγε να διαδηλώσει στην Ατλάντα της Τζόρτζια.
Στην Ουάσινγκτον, λίγους μόλις δρόμους από τον Λευκό Οίκο, ο 67χρονος Ρόμπερτ Παβόσεβιτς δηλώνει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ «λέει μόνο ψέματα». «Νομίζω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και νομίζω ότι τα πράγματα σιγά σιγά θα αλλάξουν», τονίζει.
Την ίδια ώρα ο Αμερικανός πρόεδρος έπαιζε γκολφ στην ιδιωτική του λέσχη στη Φλόριντα το απόγευμα του Σαββάτου.
Ο Ντε Νίρο στη διαδήλωση της Νέας Υόρκης
Στη Μινεάπολη, τη Φιλαδέλφεια, τη Βοστώνη, πολίτες διαδήλωσαν με πλακάτ που έφεραν αντιπολεμικά μηνύματα και σύμβολα ειρήνης, έπειτα από έναν μήνα σύγκρουσης στο Ιράν.
Στην πολιτεία του Μίσιγκαν, στο Λάνσινγκ, ένας διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Όχι Βασιλιάδες, Όχι ICE, Όχι Πόλεμος”.
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου ο ηθοποιός Ρόμπερτ Ντε Νίρο, σφοδρός επικριτής του Ντόναλντ Τραμπ, ηγήθηκε της πορείας.
«Και άλλοι πρόεδροι έχουν δοκιμάσει τα συνταγματικά όρια της εξουσίας τους, αλλά κανείς δεν αποτέλεσε τέτοια υπαρξιακή απειλή για τις ελευθερίες και την ασφάλειά μας. Πρέπει να τον σταματήσουμε», προέτρεψε.
Συγκεντρώσεις και στην Ευρώπη
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Ρώμη, το Άμστερνταμ, τη Μαδρίτη και την Αθήνα, πραγματοποιήθηκαν επίσης συγκεντρώσεις κατά του Αμερικανού προέδρου.
Περίπου είκοσι χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στην ιταλική πρωτεύουσα, γιορτάζοντας επίσης την ήττα της ακροδεξιάς κυβέρνησης σε δημοψήφισμα για τη δικαιοσύνη.
«Δεν θέλουμε έναν κόσμο που κυβερνάται από βασιλιάδες, ολιγαρχίες, που αποφασίζουν πάνω από εμάς, πολεμούν τους λαούς και πολεμούν μεταξύ τους», δήλωσε ο Αντρέα Νόσα, ένας 29χρονος ερευνητής από το Μιλάνο, φορώντας ένα μπλουζάκι που υμνούσε τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Μπρους Σπρίνγκστιν στη Μινεάπολη
«Μετά την τελευταία μας διαμαρτυρία, η κυβέρνηση αυτή μας βύθισε ακόμη περισσότερο στον πόλεμο|, καταγγέλλει ο Ναβίντ Σαχ, επικεφαλής της Common Defense (Κοινή Άμυνα), μιας οργάνωσης βετεράνων πολέμου και μέλος του συνασπισμού No Kings.
«Στην πατρίδα μας, είδαμε πολίτες να σκοτώνονται στον δρόμο από στρατιωτικοποιημένη αστυνομία. Έχουμε δει οικογένειες να ξεκληρίζονται και κοινότητες μεταναστών να γίνονται στόχος», προσθέτει ο βετεράνος αυτός, αναφερόμενος στα γεγονότα που συγκλόνισαν πρόσφατα τη Μινεάπολη.
Αυτή η δημοκρατική πόλη των μεσοδυτικών ΗΠΑ, επίκεντρο στην αρχή του έτους της βάναυσης αντιμεταναστευτικής επίθεσης της αμερικανικής κυβέρνησης, παρουσιάζεται ως το νευραλγικό σημείο των διαδηλώσεων, μαζί με τη δίδυμη πόλη της, το Σεντ Πολ, όπου 200.000 άνθρωποι διαδήλωσαν, σύμφωνα με το No Kings.
Ο θρύλος της ροκ Μπρους Σπρίνγκστιν ερμήνευσε το τραγούδι του “Streets of Minneapolis”, που έγραψε ως φόρο τιμής στη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι, τους δύο Αμερικανούς που έπεσαν νεκροί από τα πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων της αστυνομίας μετανάστευσης.
Μέσα στο πλήθος, ορισμένοι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν “έξω η ICE”, ενώ άλλοι ζητούσαν “δικαιοσύνη” για τα δύο θύματα.
Στα σκαλιά του πολιτειακού Καπιτωλίου, ένα μεγάλο πανό αποτύπωνε το γενικό πνεύμα: «Η Επανάσταση αρχίζει στη Μινεσότα».
Οι διοργανωτές διευκρινίζουν ότι τα δύο τρίτα των πολιτών που δήλωσαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατοικούν εκτός των μεγάλων πόλεων, ένα στοιχείο που δείχνει σημαντική αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα της κινητοποίησης.
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026
«Όμως εγώ σε είχα δει!» της Κατερίνας Γώγου
Σιωπηλά ταξίδευα
μέρα και νύχτα στον καιρό
τίποτα…
Δεν ήξερα αν μέρα είν’ ή νύχτα
και ασεβής, το νερό που τόσες φορές
με βοήθησε, ψηλά στον ουρανό κοιτούσα.
Αγάπησα εσένανε, αετέ
που ζύγωνες τον ήλιο πιο πολύ.
Και μην ακούς τον άνθρωπο
που γέρνει άηχος
από τη μοναξιά
εσύ κι εγώ γνωρίζουμε
πώς είναι η Ελευθερία.
Τους γλάρους έπαψα καιρό
ν’ αγαπώ
γιατί τη λεία τους
με δόλο έτρωγαν:
εκείνοι με φτερά
τα ψάρια χωρίς απάνω κοίταγμα
κάτω και μέσα στο νερό
αθώα προχωρούσαν.
Αετέ, πόνεσα όταν έμαθα
πως κι εσύ κάνεις το ίδιο
όμως εγώ σε έχω δει
να συνομιλείς μ’ ένα παιδί
κι έτρωγες απ’ τη χούφτα του φαΐ
κι ύστερα ξανά ψηλά πετούσες.
Τα αρπαχτικά τα κάνανε αδηφάγοι θεοί
κι οι άνθρωποι ύστερα
αρπαχτικά εγίνανε
και υποταχτικά ακολουθούσαν
κι οι ίδιοι, όπως τους λεν, θεοί
ήρωες τους ονόμασαν, παράγωγο της ηρωίνης.
Μη!
Ένα σπουργίτι. Τώρα! Τώρα!
Μου κάνει κωλοτούμπες και κούνια στο κλαδί
κάνει πως μου χτυπάει τυχαία τη μύτη στο τζάμι.
«Πρόσω!» μου παραγγέλνει. Ολοταχώς!
Οι Ιθάκες μας υπάρχουν.
Το ποίημα «Όμως εγώ σε είχα δει!» εμπεριέχεται στη συλλογή «Με λένε Οδύσσεια», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της. Απόσπασμα από την ανάρτηση "Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα" στον ιστότοπο Κατιούσα
Έπιασαν στο στόμα τους και την…Δελιβάνη!
Πρέπει να είσαι στα αλήθεια πολύ ξετσίπωτος όταν στην προσπάθειά σου να πλήξεις την Μαρία Καρυστιανού, φτάνεις να ειρωνεύεσαι και να υποτιμάς μια άλλη γυναίκα-σύμβολο, την πρώτη Ελληνίδα πρύτανη που είχε η χώρα στη νεότερη ιστορία της και που χάρη σ’ αυτή (και στον Στέλιο Παπαθεμελή για να είμαστε δίκαιοι) ιδρύθηκε το σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη, η «επίτιμος κυρία της Θεσσαλονίκης», δεν είναι «μία καθηγήτρια» όπως θέλουν να την εμφανίζουν τα καθεστωτικά μέσα που εν χορώ την λοιδορούν. Είναι μία εμβληματική προσωπικότητα με τεράστια ακαδημαϊκή παρακαταθήκη. Μία οικονομολόγος διεθνούς εκτοπίσματος που, όπως έγραφα παλαιότερα, «επιμένει να στέκεται μόνη της σαν θαλασσοδαρμένο άλμπουρο στην καταιγίδα της… ευρωπληξίας».
Τα πληρωμένα πιστόλια που θέλουν να την αποδομήσουν την ανεβοκατεβάζουν «δραχμίστρια». Ε, μακάρι να είχαμε πολλές τέτοιες… δραχμίστριες! Το βιογραφικό της, σας βεβαιώνω, θα γέμιζε την εφημερίδα. Συνοπτικά αναφέρω: υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο London School of Economics και στο καλιφορνέζικο Berkeley, αργότερα καθηγήτρια οικονομικών στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, την οποία κατάφερε να αναβαθμίσει σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να εκλεγεί πρύτανης τρεις συνεχόμενες φορές.
Πρόκειται για μια γυναίκα που δίδαξε και γαλούχησε γενιές Ελλήνων, όπως άλλωστε και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο ευπατρίδης Δημήτριος Δελιβάνης. Οι τιμητικές διακρίσεις και τα βραβεία στο πρόσωπό της αμέτρητα: από το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τα τέσσερα χρυσά μετάλλια της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το ανώτατο γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος των ιπποτών (Λεγεώνα της Τιμής), που της απονεμήθηκε με απόφαση του πρώην Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί.
Αυτή λοιπόν τη γυναίκα τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους οι αγράμματοι λακέδες του καθεστώτος Μητσοτάκη, για να αμφισβητήσουν το επιστημονικό της κύρος.
Σήμερα, στα 93 της χρόνια, η Μαρία γράφει με πάθος έφηβης, πατριωτική θέρμη και συγκρότηση διανοούμενου με πανεπιστημιακές περγαμηνές. Γράφει για την υποτέλεια των πολιτικών, την ξένη εξάρτηση και την ευρωπληξία που είναι η κατάρα του δημόσιου βίου. Γι’ αυτό δεν θα διαβάσετε ποτέ άρθρο της στις επιφυλλίδες της «Καθημερινής» και του «Βήματος». Η Μαρία ποτέ δεν άρεσε στους κύκλους της ελληνικής αστικής τάξης. Γιατί χαλάει τη «μανέστρα». Αναπτύσσει «αιρετικές» για το σύστημα απόψεις, πλην όμως είναι τέτοια η επιστημονική της κατάρτιση που δεν μπορούν να την αντικρούσουν κατατάσσοντάς την στη χορεία των «ψεκ». Γι’ αυτό προτιμούν να την αγνοούν.
Ευτυχώς, η Μαρία «δεν αγνοείται» στο εξωτερικό. Επισκέπτρια καθηγήτρια πολλών πανεπιστημιακών κοινοτήτων και μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας Επιστημών, η κυρία Δελιβάνη προσκαλείται ακόμη και σήμερα για διαλέξεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ποτέ όμως δεν μαγεύτηκε από τις σειρήνες και τους πειρασμούς της Εσπερίας. Ούτε ξεστράτισε στην κοσμοθεωρία της, κολακευμένη από τα βραβεία και τις διακρίσεις. Πάντα έλεγε ότι η Ελλάδα πρέπει να κοιτάζει και προς την Ανατολή, γιατί από εκεί και ειδικότερα από το Βυζάντιο αντλεί μεγάλο μέρος της παράδοσης και του πολιτισμού της.
Η αγάπη της για την πατρίδα την υποχρέωσε, την εποχή που η Γιάννα Αγγελοπούλου παρουσίασε με τις κυβερνητικές ευλογίες το ανοσιούργημα του «Ελλάδα 2021», να αντιδράσει καταγγέλλοντας ότι το εγχείρημα και οι ιστορικοί που το συνδράμουν προωθούν εθνομηδενιστικές δοξασίες και δεν αποβλέπουν στον εορτασμό αλλά στην αποδόμηση της Επανάστασης μέσω της αναθεώρησης της ιστορίας.
Η ίδια μάλιστα αντέδρασε έμπρακτα προχωρώντας στη σύσταση αντίρροπου σχήματος, της Επιτροπής «Τιμή στο ’21», που με ελάχιστα μέσα επανέφερε τους επετειακούς εορτασμούς για τα 200 χρόνια στη σωστή τους διάσταση, συγκεντρώνοντας στο διαδίκτυο περισσότερους από 70 χιλιάδες υποστηρικτές, απλούς Έλληνες πολίτες που είχαν αγανακτήσει με τους αυτοσχεδιασμούς και τα καραγκιοζιλίκια της Αγγελοπούλου.
Και μόνο αυτή της η πρωτοβουλία αντιλαμβάνεστε ότι άναψε τα «λαμπάκια συναγερμού» του συστήματος για πιθανή συμπόρευσή της με την Μαρία Καρυστιανού.
Αλλά η παρουσία της Δελιβάνη ενοχλεί γενικότερα. Σήμερα πρωτοστατεί στον αγώνα για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και δεν διστάζει να εκφράζει με θάρρος τη θέση της σε επίμαχα ζητήματα, όπως η εθνικά επιζήμια στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ζήτημα της Ουκρανίας. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι, ως οικονομολόγος διεθνούς κύρους, αμφισβήτησε την «αναγκαιότητα» των μνημονίων, προβλέποντας ότι θα καταστρέψουν την οικονομία, και τόλμησε πρώτη να ανοίξει την «απαγορευμένη συζήτηση» για συντεταγμένη μετάβαση σε διπλό νόμισμα. Φυσικά, κανείς δεν είχε το σθένος να την αντικρούσει. Απλώς οι απόψεις της αποσιωπήθηκαν εντέχνως και δεν αναμεταδόθηκαν ποτέ από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
Σήμερα, τα ίδια αυτά μέσα την εμφανίζουν ως «δραχμίστρια»! Σε μια περίοδο όπου τα οφέλη από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη για τις ασθενέστερες χώρες γίνονται αντικείμενο αμφισβήτησης – από την Τσεχία (όπου η νέα κυβέρνηση θέλει να κατοχυρώσει συνταγματικά την κορώνα ως εθνικό νόμισμα) έως τη γειτονική μας Βουλγαρία που μπήκε στο ευρώ με πολύ… κρύα καρδιά – η συζήτηση για τη δραχμή εξακολουθεί να θεωρείται στην Ελλάδα έγκλημα καθοσιώσεως. Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου παραμένει το μείζον πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά κατά τα άλλα δοξάζουμε το ευρώ και ρίχνουμε στη πυρά όποιον τολμήσει να το αμφισβητήσει.
Δεν είναι τυχαίο αυτό το κυνήγι μαγισσών στην Ελλάδα. Μια ολόκληρη ελίτ και ένας στρατός μισθοφόρων σε πολλά επίπεδα, από τα μέσα ενημέρωσης μέχρι την πανεπιστημιακή κοινότητα, σιτίζονται από τους μηχανισμούς της σημερινής Ευρώπης. Ζουν και πλουτίζουν ροκανίζοντας ευρωπαϊκά κονδύλια. Ε, στο πλαίσιο της αποστολής τους είναι και η δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης. Αν οι θέσεις της Δελιβάνη «νομιμοποιηθούν» και πάρουν μαζική διάσταση μέσα από ένα κίνημα όπως αυτό των Τεμπών, όλοι αυτοί θα χάσουν μονομιάς τον ύπνο τους. Γι’ αυτό προτιμούν να της αποδίδουν υποτιμητικά την ταμπέλα της «δραχμίστριας», σαν να αναφέρονται στον Αρτέμιο Σώρρα…
Α, ξέχασα! Εκτός από δραχμίστρια η Δελιβάνη είναι και ακροδεξιά φασίστρια, αυτή που κυνηγάει τους σύγχρονους Ναζί και τα εθνομηδενιστικά μορφώματα. Ε, εδώ γελάμε. Η Δελιβάνη ούτε δεξιά δεν είναι. Στις προηγούμενες εκλογές είχε προταθεί τιμητικά τελευταία θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας από κόμμα… εντελώς αριστερό!
Προσωπικά, επειδή τυχαίνει και την ξέρω καλά, Κεντρώα θα την έλεγα, αλλά πάνω απ’ όλα Ελληνίδα πατριώτισσα που δεν προσκύνησε πρεσβείες και δεν φίλησε λερωμένες ποδιές όπως όλοι αυτοί που σήμερα εργολαβικά την επικρίνουν. Γι’ αυτό ενοχλεί και πρέπει πάση θυσία να σπιλωθεί…
Πηγή: www.newsbreak.gr
Οι Κινέζοι δεν θα σε κατακτήσουν. Θα σε αγοράσουν!
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες γιατί αυτή τη φορά αφορά στα πετράδια του στέμματος.
Είναι κάποιος κόσμος που ακόμη γελάει με το κόλπο του Rockefeller Center.
Τότε που η Mitsubishi Estate Co. αγόρασε το σύμβολο της Νέας Υόρκης (προσωπικώς, πάντοτε ψόφιο το έβρισκα…) κι έκλασαν πατάτες στις ΗΠΑ ένα σωρό οικονομικοί αναλυτές.
Δουλειά τους, δηλαδή, αν δεν σκορπίσουν τον τρόμο στα κορόιδα για να κονομήσουν οι πονηροί, θα πάνε ταμείο ανεργίας.
Και τόσο καλά τα κατάφεραν, ώστε ακόμη και ταινίες γυρίστηκαν στο Χόλυγουντ (προσωπικώς, το “Rising sun” το απόλαυσα), για να περιγράψουν την άλωση της Αμερικής από τους Ιάπωνες.
Μόνο που η φούσκα έσκασε νωρίς…
Κι έσκασε τόσο δραματικά, ώστε από τις αρχές των νάιντιζ και δώθε δεν έχει ανακάμψει ουσιαστικά η οικονομία στη χώρα του ανατέλοντος ηλίου.
Τραβάει το κάρο, εννοείται, δεν ψάχνονται για μνημόνια οι άνθρωποι, αλλά πάνε τα μεγαλεία, πάνε τα λούσα, πάνε και οι υπηρέτες με ομοιόμορφες στολές.
Τους έφαγε η απληστία στη στροφή την κρίσιμη και πλέον παρακολουθούν με ζήλεια (συν έναν σχετικό τρόμο…) τους Κινέζους να εφαρμόζουν πολύ πιο αποτελεσματικά το δικό τους το σχέδιο:
Την κατάκτηση της Δύσεως!
Με τον παρά τους φυσικά, αυτόν ακριβώς τον παρά που τους προσέφεραν οι Ευρωπαίοι, ως αντάλλαγμα για φτηνά αγαθά εν μέσω κρίσεων.
Δεν θέλατε σοσιαλισμό πουλάκια μου, θέλατε τσιπ θριλς.
Εντάξει, λοιπόν, καθήστε να απολαύσετε πως τελειώνουν τον κόσμο σας οι Κινέζοι όχι μ’ έναν κρότο αλλά με το ντίνγκ ντινγκ της ταμειακής…
Και πάμε να το σπάσω σε πενηνταράκια, για όλα τα φρόνιμα παιδάκια.
Τα μικρά τα μαγαζιά, οι μικρές οι φίρμες είτε έχουν δει τα ραδίκια ανάποδα εδώ και χρόνια, είτε έχουν πουληθεί εδώ και χρόνια, είτε αγωνίζονται εδώ και χρόνια να γίνουν μεγάλα και δαγκώνουν πιπεριά.
Ξέρω, ξέρω, μπλα μπλα μπλα τα σταρτάπια, μπλα μπλα μπλα οι απλικέσιες, μπλα μπλα μπλα οι τεχνητές νοημοσύνες, όλα καλά και παρφουμέ, αλλά ο πραγματικός ο πόλεμος (και ως την ώρα που θα απωλέσουμε εντελώς την ανθρώπινη υπόστασή μας) παίζεται στα ορίτζιναλ καταναλωτικά αγαθά.
Στα υποδήματα, ας πούμε, αθλητικού τύπου (ελβιέλες για εμάς τα παππούδια, σνίκερζ για την πιτσιρικάδα) και στα ιδιωτικής χρήσεως οχήματα που σε πάνε εκεί από εδώ.
Εδώ, λοιπόν, κάνανε μπρέηκ με πάταγο οι Κινέζοι, στοχεύοντας στην καρδιά της πάλαι ποτέ ευρωπαϊκής υπεροχής.
Κάνουνε μπάσιμο στην Puma και στην Stellantis!
Η πρώτη γνωστή, πασίγνωστη, τι να εξηγώ, η δεύτερη αποτελεί συγχώνευση της Fiat Chrysler Automobiles και του ομίλου PSA, το οποίον σε μας τουτού μας κάνει το εξής:
Alfa Romeo, Chrysler, Citroën, Dodge, DS Automobiles, Fiat, Jeep, Lancia, Maserati, Opel, Peugeot, Ram και Vauxhall.
Αμάξια εν ολίγοις, που έχουν περάσει από την πλειοψηφία των ελληνικών σπιτιών κάποια στιγμή τον περασμένο και τον τρέχοντα αιώνα.
Νταξ, εκτός από τους παλαβούς με Τζέρμανυ και Τζαπάν, αλλά εκεί είναι ψυχολογικό το θέμα, δεν είναι οδηγικό, όλοι το ξέρουν αυτό.
Στην ουσία, όμως:
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες όχι γιατί είναι κάτι πρωτοφανές.
Χρόνια και χρονάκια ψωνίζουν στη γηραιά ήπειρο τα παιδιά του Μάο.
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες γιατί αυτή τη φορά αφορά στα πετράδια του στέμματος.
Στα τεκμήρια της ευρωπαϊκής υπεροχής αν προτιμάτε και ναι, ξέρω, ξέρω πόσο μεγάλη λέξη είναι η “υπεροχή” αλλά δεν την πούλαγα εγώ, οι πάλαι ποτέ αποικιοκράτες την πουλάγανε.
Και τώρα, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που είχε πει ο Δικαστής Τι, στη θαυμάσια σειρά των αστυνομικών περιπετειών του, να την πάρετε να τη διαβάσετε από τις εκδόσεις “Θεμέλιο”:
“Στο μέλλον, όλοι Κινέζοι θα είναι”!
Τρίζουν τα κόκκαλα του Σόιμπλε…
Μάννα εξ ουρανού για τους Αμερικάνους η επίθεση στο Ιράν
Ανέλπιστο δώρο είναι για τον αμερικανικό καπιταλισμό ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν! Προφανώς όχι για όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις ούτε και για όλους τους κλάδους. Αλλά έτσι δεν συνέβαινε πάντα;
Η απληστία του αμερικανικού κεφαλαίου είναι τέτοια ώστε έχει ήδη σπεύσει να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη από την απρόκλητη αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν. Οι επινίκιες ζητωκραυγές φιλοξενούνται ήδη στην ιστοσελίδα του αμερικανικού υπουργείου Εσωτερικών, με τίτλο «Η διοίκηση Τραμπ ανακοινώνει συμφωνίες ύψους 56 δις. δολ. στην διάρκεια του Ινδο-Ειρηνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Ασφάλειας». Στην σύνοδο συμμετείχαν 17 χώρες της περιοχής και οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν αφορούσαν κυρίως την εξαγωγή αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), την χρηματοδότηση ενεργειακών επενδύσεων στις ΗΠΑ από τους Ασιάτες, την κατασκευή μικρών σταθμών παραγωγής ατομικής ενέργειας στις χώρες τους κ.α. Η ανάρτηση αναφέρει ότι επενδύσεις ύψους 56 δισ. δολ. «θα εξασφαλίσουν κρίσιμες αλυσίδες ενεργειακού εφοδιασμού. Οι μετασχηματιστικές επενδύσεις σε σχέδια των ΗΠΑ υποστηρίζουν την ευρύτερη ατζέντα του προέδρου Τραμπ για ενεργειακή κυριαρχία που έχει μετατρέψει τις ΗΠΑ σε παγκόσμια ενεργειακή υπερδύναμη χωρίς ανταγωνισμό – επιβεβαιώνοντας ότι όλοι οι Αμερικανοί έχουν πρόσβαση σε προσιτή, αξιόπιστη και ασφαλή ενέργεια».
Τιμές κανονικής βενζίνης, δολάρια ανά γαλόνι
Σε ό,τι αφορά όμως τα οφέλη των ΗΠΑ από την μετατροπή τους σε παγκόσμια ενεργειακή υπερδύναμη είναι όλα αλήθεια! Κι εδώ όταν λέμε ΗΠΑ εννοούμε τον κλάδο της ενέργειας κι ειδικότερα τις εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικού φυσικού αερίου και ακόμη πιο συγκεκριμένα τις εταιρείες Cheniere και Venture Global, που είδαν τις μετοχές τους να εκρήγνυνται μαζί με τις εγκαταστάσεις του γιγαντιαίου κόμβου εξαγωγής φυσικού αερίου Ρας Λαφάν στο Κατάρ. Οι μετοχές των δύο αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών ωστόσο είχαν το προνόμιο να απολαμβάνουν εκ του μακρόθεν τα οφέλη από την επίθεση στο Ιράν, αντίθετα με τους συμμάχους των ΗΠΑ στο πεδίο, εκεί που χτίζεται η αμερικανική ενεργειακή πρωτοκαθεδρία, που απολάμβαναν εκ του σύνεγγυς τις ζημιές…
«Χρειάζεται να πουλήσουμε ενέργεια στους φίλους και συμμάχους μας έτσι ώστε να μην πρέπει να την αγοράσουν από τους ανταγωνιστές, έτσι ώστε να μην πρέπει να εξαρτώνται από πηγές ενέργειας που μπορούν να ελεγχθούν» ήταν τα λόγια του Αμερικανού υπουργού που παραβρέθηκε και μίλησε στην σύνοδο των Ασιατικών κρατών», στο Τόκιο, στις 22 Μαρτίου 2026.
Η ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία ώστε οι αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες να εντάξουν στο πελατολόγιό τους τις ασιατικές χώρες, που εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από τον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ. Σε παγκόσμιο επίπεδο το 20% της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας διέρχεται από τον Περσικό. Αν αυτό το ποσοστό ήταν αναλογικά κατανεμημένο σε κάθε χώρα του κόσμου το κακό θα ήταν μικρό και οι επιπτώσεις από τον πόλεμο σχετικά εύκολα χειρίσιμες.
Προς μεγάλη χαρά όμως των Αμερικανών, από τον Περσικό περνάει το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών εισαγωγών πολλών χωρών της Ασίας. Όπως αποκάλυψαν οι New York Times στις 23 Μαρτίου, από τον Κόλπο το 2024 διερχόταν το 81% των εισαγωγών του Πακιστάν (σε ένα σύνολο ενεργειακών εισαγωγών 17 δισ. δολ.), το 57% της Ιαπωνίας (σύνολο 139 δισ. δολ.), το 56% της Ταϊλάνδης (43 δισ. δολ.), το 55% της Νότιας Κορέας (144 δισ. δολ.), το 50% της Ινδίας (180 δισ. δολ.), το 40% της Ταϊβάν (47 δισ. δολ.), το 33% της Σρι Λάνκα (4 δισ. δολ.), το 29% της Μαλαισίας (44 δισ. δολ. κοκ.), το 27% της Σιγκαπούρης (86 δισ. δολ.) κοκ. Οι διακοπές των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο έχουν οδηγήσει άλλες χώρες της Ασίας να επιβάλουν 4ήμερη εργάσιμη εβδομάδα για να αποφεύγονται οι μετακινήσεις (Φιλιππίνες), άλλες να κλείσουν τα σχολεία (Πακιστάν), άλλες να ανακοινώσουν διακοπές στην παροχή ρεύματος (Μπαγκλαντές), άλλες να επιβάλουν περιορισμούς στην κυκλοφορία οχημάτων (Μιανμάρ) και πτήσεων (Βιετνάμ), άλλες να εισάγουν δελτία στην κατανάλωση βενζίνης και πετρελαίου (Σρι Λάνκα) και τις περισσότερες να διαπιστώσουν ότι τα πραγματικά αποθέματα τους είναι πολύ χαμηλότερα απ’ όσα νόμιζαν ότι έχουν κοκ.
Πού ταξιδεύουν τα δεξαμενόπλοια από τα Στενά του Ορμούζ
Το σενάριο ήταν τόσο επιτυχημένο που επαναλήφθηκε και στο Ιράν, παρότι το Ιράν δεν είναι κράτος υποτελές και εξαρτημένο από τις ΗΠΑ. Η αντίδραση του Ιράν, το οπλοστάσιο και η αποφασιστικότητά του να υπερασπιστεί τόσο έξυπνα και γενναία την ύπαρξή του προφανώς δεν ήταν γνωστά ούτε στους Ισραηλινούς, ούτε στους Αμερικάνους. Κάθε λεπτομέρεια που βγαίνει στην δημοσιότητα προκαλεί έκπληξη σε εχθρούς και φίλους. Ωστόσο, η αντίδραση του Ιράν, όπως για παράδειγμα ότι θα έκλεινε τα στενά του Ορμούζ ήταν απόλυτα προβλέψιμη κι εντελώς απευκταία όχι μόνο για τους Ασιάτες.
Εξίσου αποτρόπαια ήταν επίσης και για τους Ευρωπαίους λόγω των εισαγωγών τους από τον Κόλπο. Η Ελλάδα εισάγει το μεγαλύτερο ποσοστό, 36%, από οποιαδήποτε άλλη χώρα κι ακολουθούν Λιθουανία 32%, Πολωνία 30%, Σερβία 29%, Βουλγαρία 23%, Ιταλία 22% κοκ. Εξίσου απευκταίο ήταν το κλείσιμο του Ορμούζ και για τους Αφρικανούς: οι Σεϋχέλλες εισάγουν το 98% των ενεργειακών τους αναγκών από τον Κόλπο, η Μαυριτανία 76%, η Ουγκάντα 67%, Μαυρίκιος 56%, Κένυα 55%, Αίγυπτος και Ζάμπια 45% κοκ. Οδηγώντας οι ΗΠΑ και το Ισραήλ το Ιράν να κλείσει τον Κόλπο εξασφάλισαν το ίδιο αποτέλεσμα που είχαν πετύχει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με την ανατίναξη του υποθαλάσσιου αγωγού Νορντ Στριμ και τις κυρώσεις της ΕΕ: Για τις χώρες που επιλέγουν να παραμένουν στην τροχιά των ΗΠΑ, όλοι οι δρόμοι του φυσικού αερίου να οδηγούν στον κόλπο του Μεξικού.
Νέο καθεστώς διοίκησης στα Στενά του Ορμούζ
Υπάρχει ωστόσο μια τεράστια διαφορά. Το Ιράν, αντίθετα με την Ουκρανία, εξέρχεται της κρίσης κερδισμένο. Ήδη επαναλαμβάνει σε κάθε τόνο ότι τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι κλειστά, απλώς άλλαξε το καθεστώς που διέπει την διέλευσή τους. Το νέο καθεστώς συνοψίζεται σε τέσσερις αυστηρούς όρους:
Πρώτο, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους του που συμμετέχουν στην επίθεση.
Δεύτερο, ανοικτά για τις φιλικές της χώρες, όπως Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Ιράκ, Ισπανία (διότι αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης), Ιαπωνία (διότι είχε βοηθήσει το Ιράν στην διάρκεια της επίθεσης από το Ιράκ επί Σαντάμ Χουσεΐν) κ.α.
Τρίτο, διέλευση έναντι αντιτίμου (όπως συμβαίνει σε Παναμά, Σουέζ, Δαρδανέλια κ.α.) ισότιμου με 2 εκατ. δολ. ανά δεξαμενόπλοιο που επιμεριζόμενο στο φορτίο των 2 εκατ. βαρελιών το οποίο μεταφέρουν τα VLCC σημαίνει πώς θα επιβαρύνει με 1 δολ. επιπλέον το κάθε βαρέλι – άρα απορροφήσιμο, και,
Τέταρτο, καταβολή του αντιτίμου διέλευσης σε κινέζικο νόμισμα γουάν που ισοδυναμεί με βόμβα στα θεμέλια του πετροδολάριου – νομισματική έκφραση της υποταγής των αραβικών αστικών τάξεων στις ΗΠΑ και ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της πλανητικής κυριαρχίας του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Οι τέσσερις αυτοί όροι ως γενική αρχή θα ισχύουν στο διηνεκές. Δεν αποτελούν μέσο πίεσης για να τελειώσει ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα ή αντικείμενο διαπραγμάτευσης για την Ισλαμική Δημοκρατία. Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως των θυσιών που θα υποστεί το Ιράν για να αποκρούσει την επίθεση, η επόμενη ημέρα θα το βρει με αυξημένη κυριαρχία και αυξημένα δημόσια έσοδα, πέραν του τεράστιου κύρους που θα απολαμβάνει για το κατόρθωμά του να νικήσει απέναντι στην υπερδύναμη των ΗΠΑ και το κράτος proxy του Ισραήλ. Το Ιράν ήδη εισπράττει αναπάντεχα γενναία δημόσια έσοδα από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου, λόγω της χαλάρωσης των κυρώσεων που ανακοίνωσε ο Τραμπ (waiver) για να μην φτάσει το πετρέλαιο στα 180 δολ. το βαρέλι. Εκτιμάται ότι το «παράθυρο» του Τραμπ για το Ιράν αφορούσε ποσότητα 140 εκατ. βαρελιών που ισοδυναμούσε με έκτακτα έσοδα ύψους 14 δισ. δολ. Όλη αυτή την περίοδο το Ιράν εξάγει κατά μέσο όρο 1,5 εκατ. βαρέλια την ημέρα έναντι 120 δολ. το βαρέλι, όταν πριν την επίθεση, λόγω των κυρώσεων, εξήγαγε 1,1 εκατ. βαρέλια την ημέρα έναντι 47 δολ. το βαρέλι. Όχι κι άσχημα… Εξ ίσου αναπάντεχα και γενναία ωφελημένη εξήλθε και η Ρωσία της χαλάρωσης που ανακοίνωσε ο Τραμπ με ανεπίσημες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για κάλυψη ακόμη και όλων των ζημιών που έχει υποστεί από τις κυρώσεις ΕΕ, ΗΠΑ, G7, κ.λπ.
Το συμπέρασμα είναι πώς για το Ιράν το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποδεικνύεται ιδανική ευκαιρία για να αλλάξει το καθεστώς διέλευσης και, το σημαντικότερο, να το καταστήσει κερδοφόρο. (Παρεμπιπτόντως, μόνο θαυμασμός αξίζει για τους Ιρανούς που κατάφεραν να εξουδετερώσουν το μοναδικό αντίβαρο το οποίο ανέκαθεν συνόδευε κάθε σχέδιο κλεισίματος των Στενών, ότι θα ήταν οι πρώτοι οι οποίοι θα ζημιώνονταν…).
Οι γείτονες του Ιράν όμως μοιάζουν με ποντίκια που πιάστηκαν στη φάκα καθώς μάλλον πρέπει να πάρουν απόφαση ότι οι ημέρες της ευημερίας τους ανήκουν στο παρελθόν. Αποδεικνύονται πιο χρήσιμοι ηλίθιοι ακόμη και από τους Ουκρανούς. Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (που διαδραμάτισαν ενεργό ρόλο όχι μόνο στην έναρξη της επίθεσης κατά του Ιράν αλλά ακόμη και σε επιχειρήσεις «ψευδούς σημαίας») και λοιπές πετρομοναρχίες έχουν ήδη την τύχη της Ουκρανίας μιας και υπέστησαν τεράστιες οικονομικές ζημιές στην ενεργειακή και τουριστική βιομηχανία λόγω της συμμαχίας τους με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, το μέλλον τους δεν είναι καθόλου ρόδινο διότι οι αμερικανικές εταιρείες πώλησης φυσικού αερίου θα τους πάρουν σιγά – σιγά τα μερίδια πωλήσεων στην Ασία. Όπως ακριβώς οι αμερικανικές εταιρείες έδιωξαν τους Άραβες και από την Ευρώπη.
«Η Ταϊβάν εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από εισαγόμενα καύσιμα – περιλαμβανομένης και της έντασης εργασίας βιομηχανίας τεχνολογίας, που παράγει μαζικά πάνω από το 90% των ημιαγωγών παγκοσμίως. Έπαιρνε το ένα τρίτο του LNG της από το Κατάρ κι έχει τα χαμηλότερα αποθέματα αερίου στην Ανατολική Ασία. Ταϊβανέζοι αξιωματούχοι λένε ότι θα αυξήσουν τις εισαγωγές LNG από τις ΗΠΑ ξεκινώντας από τον Ιούνιο με συμβόλαιο που θα υπογράψουν με την Τεξανή Cheniere. Τα νέα συμβόλαια που θα υπογράψουν με τις ΗΠΑ θα υπερδιπλασιάσουν το μερίδιο των ΗΠΑ στις εισαγωγές LNG της Ταϊβάν από 10% σε 25% ως το 2029, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών στην Βουλή», σύμφωνα με την Washington Post στις 23 Μαρτίου.
Ετήσιες εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου σε μετρικούς τόνους της Ταϊβάν από ΗΠΑ και Κατάρ, 2008-2025
Πασιφανώς, σε μια ασυνήθιστη αντιστροφή ρόλων, ο οίκος των Σαούντ τελεί εδώ και εβδομάδες με ένα πιστόλι στον κρόταφο, ξέροντας ότι η παραμικρή του κίνηση υπέρ των Αμερικανών και κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, θα κάνει τους Χούθι να πάρουν τ’ όπλο τους και τις σαουδαραβικές εξαγωγές μέσω του χερσαίου αγωγού Γιανμπού στα δυτικά της χώρας και την Ερυθρά Θάλασσα να παγώσουν, στην καλύτερη περίπτωση. Στην χειρότερη και πιο πιθανή περίπτωση ο αγωγός 1.200 χιλιομέτρων να έχει την τύχη των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή και η Ερυθρά Θάλασσα να μην ξαναδεί δεξαμενόπλοιο…
Σημεία ναυτικού κορεσμού στην Αραβική χερσόνησο
Τα μυθικά κέρδη της αμερικανικής σχιστολιθικής βιομηχανίας από την επίθεση στο Ιράν δεν αναιρούν το γεγονός ότι η επίθεση στερούνταν εξ αρχής σαφών και αντικειμενικών στόχων, ότι έλειπε σχέδιο Β, ότι γύρισε μπούμερανγκ για τον Τραμπ λόγω της απώλειας των συμμάχων του στην περιοχή και της διαφωνίας των Αμερικανών πολιτών, ότι μακροπρόθεσμα επιταχύνουν την υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος κ.λπ. Εξηγούν όμως, δεδομένων όλων αυτών των παραγόντων, γιατί εν τέλει διατάχτηκε και γιατί η κλιμάκωση είναι προ των πυλών…
1η δικάσιμος δίκης Τεμπών: αναλγησία, εμπαιγμός και απαξίωση
του Πάκο Μαρτίνες
Η πρώτη δικάσιμος της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών, την 23-03-2026, έδειξε την αναλγησία της εκτελεστικής εξουσίας, ως προς την απόδοση δικαιοσύνης αλλά και την απαίτηση των οικογενειών των θυμάτων και των επιζησάντων για δίκαιη δίκη.
Φτάσαμε γύρω στις 08:15, όπου αντικρύσαμε πλήθος διμοιριών ΜΑΤ και ΥΜΕΤ και γύρω στις 10 κλούβες οι οποίες έκλειναν την πρόσοψη του συνεδριακού Κέντρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (τ. ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ), αφήνοντας ανοιχτή μόνο την πόρτα εισόδου. Σημειωτέον ότι όλη η πρόσοψη ήταν περιφραγμένη με σιδερένια κατασκευή προκειμένου οι συλλογικότητες (φοιτητικοί σύλλογοι σωματεία, φορείς κοκ) αλλά και μεμονωμένα άτομα που κατέφτασαν για να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους και να διατρανώσουν το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης, να μην μπορούν να προσεγγίσουν το χώρο.
Στο εσωτερικό του κτιρίου όμως, αντιλαμβανόταν κανείς την αντίληψη της κυβέρνησης για την διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης. Αυτή συμπυκνώνεται στην πλήρη απουσία υποδομών σε αντίθεση με την υπερβολική -στα όρια της νεύρωσης- παρουσία αστυνομικών δυνάμεων.
Η περίφημη αίθουσα που θα διεξαχθεί (;) η δίκη των Τεμπών είναι ίδιων διαστάσεων -ίσως και μικρότερη από την μεγαλύτερη αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου Λάρισας, δηλαδή την αίθουσα του Εφετείου Λάρισας στον 3ο όροφο. Πέραν τούτου από την αρχή παρατηρήθηκαν τα πρώτα προβλήματα: παντελής απουσία μικροφώνων στις θέσεις των δικηγόρων υπεράσπισης και υποστήριξης της κατηγορίας, ασφυκτική τοποθέτηση των θέσεων των συνηγόρων με αποτέλεσμα αν κάποιος θέλει -για οποιοδήποτε λόγο- να σηκωθεί από τη θέση του θα χρειαστεί να σηκωθεί όλη η αντίστοιχη σειρά των δικηγόρων, ελάχιστα καθίσματα για τους παριστάμενους δικηγόρους.
Σημειώνω ότι για τις περίπου 40 θέσεις συνηγόρων παριστάμενων προς υποστήριξη της κατηγορίας υπήρχε μόνο ένα μικρόφωνο ενώ οι δικηγόροι προς υποστήριξη της κατηγορίας, ήταν σίγουρα περισσότεροι από 150.
Για να αντιληφθούμε το πόσο μικρή είναι η αίθουσα που επιλέχθηκε πρέπει να φέρουμε στο νου μας το ότι η αίθουσα όπου διεξαγόταν η δίκη της χρυσής αυγής, μίας δίκης που από άποψη διαδίκων (κατηγορουμένων και υποστηριζόντων την κατηγορία), ήταν εμφανώς μικρότερη, η αίθουσα του εφετείου Αθηνών ήταν σχεδόν διπλάσια σε έκταση (500 τ.μ.).
Ακόμα, διακρίναμε την άρνηση της έδρας να διευκρινίσει το αν τηρούνταν οι προϋποθέσεις ασφαλείας του κτηρίου, ενώ επίσης σημειώθηκε και το τραγικό περιστατικό, όπου μητέρα θύματος καθόταν δίπλα στους κατηγορούμενους, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την οργή της.
Για όλους αυτούς τους λόγους υπήρχε μια διαρκής ερώτηση μέσα στο ακροατήριο, η οποία εκφράστηκε και από συνηγόρους: «Για αυτό δώσαμε 1.600.000€;». Αυτό το ερώτημα είναι απολύτως εύλογο και χρήζει περαιτέρω διερεύνησης.
Από την αρχή, όλοι οι δικηγόροι, πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων, αντιταχθήκαμε στο να γίνει η συγκεκριμένη δίκη υπό αυτές τις συνθήκες καθώς -πολύ απλά- δεν μπορούσαμε να κάνουμε την δουλειά μας, Στο πλευρό μας και οι δικηγορικοί σύλλογοι που έχουν δηλώσει παράσταση κατά την ανάκριση αλλά και η ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας, η οποία μάλιστα όπως υποστηρίχτηκε από τον εκπρόσωπό της, είναι πολύ πιθανό να αποφασίσει τις επόμενες ημέρες την αποχή των δικηγόρων από την εκδίκαση αυτής της υπόθεσης στο συγκεκριμένο κτίριο, γεγονός που αναγκαστικά θα «παγώσει» τη συγκεκριμένη διαδικασία.
Η έδρα καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας βρισκόταν σε τρομερή αμηχανία καθώς διέκοψε για να συσκεφθεί περίπου 8 φορές ενώ επίσης ουδέποτε αποπειράθηκε να ισχυριστεί ότι η αίθουσα είναι επαρκής και κατάλληλη για τη διεξαγωγή της δίκης. Η μόνη της θέση ήταν «κάνουμε τη διαδικασία της νομιμοποίησης των διαδίκων η οποία δεν αποτελεί μέρος της αποδεικτικής διαδικασίας και θα διακόψουμε για να δούμε το ζήτημα του κτιρίου».
Στις συνεχείς πιέσεις μας ότι ούτε η νομιμοποίηση των διαδίκων μπορεί να γίνει καθώς δεν είναι δυνατόν να μετακινηθούμε σαν δικηγόροι σε έναν τόσο μικρό χώρο προκειμένου να φτάσουμε το μοναδικό μικρόφωνο η έδρα προέβη στην απόφαση να δηλώνουμε παραστάσεις – νομιμοποιήσεις κατά ομάδες, δηλαδή πρώτα οι κατηγορούμενοι, μετά οι πρώτοι 80 παριστάμενοι προς υποστήριξη της κατηγορίας και ούτω καθ’ εξής, ενώ όσοι δεν βρίσκονταν σε αυτές τις ομάδες θα μετέβαιναν στην βοηθητική αίθουσα.
Μάλιστα, η έδρα προκειμένου να αποφύγει την ανακυπτόμενη ακυρότητα της διαδικασίας από το παραπάνω, καθώς αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των υπερασπιστικών δικαιωμάτων και των δύο πλευρών, προέβη στο νομικό τέχνασμα ότι η αίθουσα όπου γίνεται η δίκη με την βοηθητική αίθουσα όπου βρίσκονται μόνο οθόνες όπου μπορεί να παρακολουθεί το κοινό την δίκη είναι ενιαία, οπότε ο δικηγόρος που είναι στην αίθουσα των οθονών, παρόλο που δεν μπορεί να μιλήσει, συνεχίζει να παρίσταται. Αυτό το όλως παράλογο τέχνασμα έπεσε στο κενό.
Μετά από συνεχείς παρεμβάσεις των δικηγορικών συλλόγων, του εκπρόσωπου της ολομέλειας, αλλά και από μεμονωμένους δικηγόρους, συνεχείς τοποθετήσεις από τους συγγενείς των θυμάτων και επιζήσαντες η πρόεδρος αποφάσισε την διακοπή της δίκης λόγω λιποθυμικού επεισοδίου για τη 01-04-2026.
Δυστυχώς, μία από τις μεγαλύτερες δίκες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο, καθώς ακόμα και στην έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας αποδείχτηκε για άλλη μια φορά ο χρόνιος εμπαιγμός των θυμάτων και η απόλυτη απαξίωση της δικαιοδοτικής διαδικασίας.
Πηγή: kommon.gr
Κυριακή 29 Μαρτίου 2026
Η UEFA επέβαλε πρόστιμο 95.500€ στον Ερυθρό Αστέρα λόγω ενός κορεό!!!
Η UEFA επέβαλε πρόστιμο ύψους 95.500 ευρώ στον Ερυθρό Αστέρα λόγω κορεό που παρουσίασαν οι οπαδοί του συλλόγου, στο οποίο απεικονιζόταν ο Άγιος Συμεών. Το εντυπωσιακό σκηνικό είχε στόχο να δημιουργήσει μια θρησκευτική ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια του αγώνα με τη Λιλ για τα play-offs του Europa League.
Το κορεό αναπαριστούσε τον Άγιο Συμεών, τον τελευταίο από τους τρεις αγίους της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που τιμήθηκε με τον τίτλο «Θεολόγος».
Ωστόσο, η UEFA θεώρησε ότι η εικόνα και το συνοδευτικό πανό με μήνυμα «Είθε η πίστη να σας οδηγήσει στη νίκη» δεν ήταν κατάλληλα για αθλητικό γεγονός και χαρακτήρισε το περιεχόμενο ως υπονομευτικό για τη φήμη και την ακεραιότητα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Από το συνολικό πρόστιμο, 40.000 ευρώ αφορούσαν αποκλειστικά το πανό. Visegrád 24στο Xwww.tanea.gr
Από τον Ραγιά στον Πολίτη
Η Εσωτερική Απελευθέρωση του Σύγχρονου Έλληνα
Αναπτυξιακός & Κοινωνικός Ψυχολόγος,
Διδάσκων Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Στην ελληνική περίπτωση, η μακρά περίοδος της δουλείας, αλλά και μεταγενέστερες ιστορικές δοκιμασίες, άφησαν βαθιά αποτυπώματα που συχνά εκφράζονται μέσα από τον συμβολικό όρο «ραγιάς».
Ο «ραγιάς» δεν είναι απλώς μια ιστορική ταυτότητα. Είναι μια εσωτερικευμένη στάση ζωής, που σχετίζεται με τον φόβο, την υποταγή και την έλλειψη εμπιστοσύνης στις προσωπικές και συλλογικές δυνατότητες.
Σε αυτό το πλαίσιο, αποκτά ιδιαίτερη σημασία το ψυχολογικό φαινόμενο της «μαθημένης αβοηθησίας». Πρόκειται για την κατάσταση κατά την οποία το άτομο, ύστερα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες αδυναμίας ή αποτυχίας, παύει να προσπαθεί να αλλάξει τις συνθήκες της ζωής του, ακόμη κι όταν αυτό είναι εφικτό. Η στάση αυτή δεν είναι αποτέλεσμα αδυναμίας χαρακτήρα, αλλά μια βαθιά εδραιωμένη πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Σε συλλογικό επίπεδο, μπορεί να εκφραστεί ως παθητικότητα, μοιρολατρία ή αποχή από τη συμμετοχή στα κοινά.
Για να μπορέσει ο σύγχρονος Έλληνας να απελευθερωθεί από αυτό το εσωτερικό βάρος, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα επίγνωση. Η κατανόηση του ιστορικού τραύματος είναι το πρώτο βήμα:
να αναγνωρίσει κανείς ότι ορισμένες αντιδράσεις όπως η γενικευμένη δυσπιστία, η παθητικότητα ή η τάση για μοιρολατρία- δεν είναι έμφυτες, αλλά αποτέλεσμα ιστορικών συνθηκών που κληροδοτήθηκαν από γενιά σε γενιά.
Το επόμενο βήμα είναι η ανάληψη της ενήλικης ευθύνης. Η επίκληση του παρελθόντος δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για το παρόν. Αντίθετα, η ιστορική γνώση οφείλει να γίνεται εργαλείο αυτογνωσίας και όχι περιορισμού. Ο σύγχρονος Έλληνας καλείται να μετατοπιστεί από τη νοοτροπία του «υποκειμένου των εξελίξεων» σε εκείνη του «δημιουργού των εξελίξεων».
Εξίσου σημαντική είναι η καλλιέργεια της παιδείας και της κριτικής σκέψης. Η απελευθέρωση από τον «ραγιά» δεν είναι μια στιγμιαία πράξη, αλλά μια διαδικασία εσωτερικής καλλιέργειας. Μέσα από τη γνώση, τον διάλογο και την αμφισβήτηση, το άτομο αποκτά αυτοπεποίθηση και ανεξαρτησία σκέψης. Έτσι, αποδυναμώνεται η ανάγκη για εξωτερικούς «προστάτες» ή αυθεντίες.
Παράλληλα, η ενίσχυση της συλλογικότητας παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο «ραγιάς» είναι συχνά μόνος, φοβισμένος και απομονωμένος. Αντίθετα, μια κοινωνία ενεργών πολιτών που συνεργάζονται, συμμετέχουν και διεκδικούν, δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η υποταγή δεν έχει χώρο. Η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και η ενεργή συμμετοχή στα κοινά είναι βασικά στοιχεία αυτής της μεταμόρφωσης.
Τέλος, η απελευθέρωση από τον Ραγιά περνά μέσα από την επανανοηματοδότηση της ταυτότητας.
Ο Έλληνας δεν χρειάζεται να ορίζεται από τα τραύματά του, αλλά από τις δυνατότητές του. Η ιστορία μπορεί να αποτελεί πηγή δύναμης και έμπνευσης, όχι περιορισμού. Όταν το παρελθόν ενσωματώνεται δημιουργικά στο παρόν, τότε παύει να είναι βάρος και γίνεται οδηγός.
Η υπέρβαση του «ραγιά» δεν είναι μια εύκολη ή γρήγορη διαδικασία. Είναι, όμως, μια αναγκαία πορεία προς την ελευθερία -όχι μόνο πολιτική ή κοινωνική, αλλά κυρίως εσωτερική. Και αυτή η ελευθερία ξεκινά από τη στιγμή που ο άνθρωπος επιλέγει να δει τον εαυτό του όχι ως θύμα της ιστορίας, αλλά ως υπεύθυνο φορέα αλλαγής.
Κράτος παρακρατικόν και εξόχως εθνικόφρον
Ενώ η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση, το όραμα της εμπνέει παράνομες επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους με οσμή παρακράτους.
Φαίνεται πως η τόσο προσφιλής πρακτική του outsourcing, της παραχώρησης δημόσιων πολιτικών στον ιδιωτικό τομέα, συχνά με απευθείας αναθέσεις, τώρα επεκτείνεται: καλύπτει και βίαιες επαναπροωθήσεις, βασανιστήρια και πολλαπλές παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Αυτό δείχνουν πορίσματα πρόσφατων εσωτερικών ερευνών της Frontex για την Ελλάδα. Δεν είναι καμιά ριζοσπαστική ανθελληνική ΜΚΟ, είναι ο οργανισμός της ΕΕ που είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση και την προστασία των εξωτερικών συνόρων. Τα πορίσματα είναι εφιαλτικά: δεν αναφέρουν απλώς παραβιάσεις δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Περιγράφουν εγκληματικές κρατικές πρακτικές που προσιδιάζουν σε παραστρατιωτικές ομάδες δικτατορικών καθεστώτων. Καταγράφουν ισχυρότατες ενδείξεις δράσης σε ελληνικό έδαφος ξένων παρακρατικών ομάδων που συμπράττουν με τις ελληνικές αρχές για την πραγματοποίηση παράνομων και βίαιων επαναπροωθήσεων.
Το πιο αποτρόπαιο περιστατικό (Ιούνιος 2023) αφορά ομάδα 61 μεταναστών, ανάμεσά τους 11 ανήλικοι, που διέσχισαν τον Έβρο.
Η Frontex τεκμηριώνει πως οι ελληνικές αρχές, συγκεκριμένα τρεις αστυνομικοί, μαζί με 10–20 υπηκόους τρίτων χωρών με μπαλακλάβες και οπλισμένους με μαχαίρια, ρόπαλα και άλλα όπλα εντόπισαν και συνέλαβαν την ομάδα των μεταναστών.
Τους υπέβαλαν σε ακραία σωματική και λεκτική κακοποίηση που περιλάμβανε: απειλές θανάτου και βιασμού, γροθιές και κλωτσιές σε σώματα και κεφάλια, κλωτσιά στην κοιλιά εγκύου, ξυλοδαρμό με ρόπαλα, κοψίματα και μαχαιριές, χτύπημα σε κεφάλι με όπλο, σεξουαλική κακοποίηση κατά τη διάρκεια παραβιαστικού σωματικού ελέγχου, παραβιαστικό και σεξουαλικοποιημένο σωματικό έλεγχο ακόμα και παιδιών, άρνηση παροχής φαρμάκων και ειδών υγιεινής για τις γυναίκες, απόπειρα πνιγμού ή εικονικό πνιγμό με βίαιο κράτημα του κεφαλιού κάτω από την επιφάνεια του νερού, κλοπή προσωπικών αντικειμένων (όπως τηλέφωνα, κοσμήματα, ταυτότητες και έγγραφα).
Στη συνέχεια, μετέφεραν την ομάδα πίσω στην Τουρκία με φουσκωτές βάρκες. Η παράνομη επαναπροώθηση είχε ως αποτέλεσμα 53 τουλάχιστον από τους πρόσφυγες να συλληφθούν και να φυλακιστούν στις τουρκικές φυλακές.
Τι λέει δηλαδή η έρευνα; Πως ξένοι ένοπλοι παραστρατιωτικοί μασκοφόροι -συγκεκριμένα Αφγανοί- δρούσαν υπό την καθοδήγηση τριών Ελλήνων κρατικών αξιωματούχων σε ελληνικό έδαφος. Όλες και όλοι οι πρόσφυγες υπέστησαν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, κάποιοι και βασανισμό.
Άλλο περιστατικό που αναφέρει η Frontex στην περιοχή της Ρόδου τον Ιανουάριο 2025 ενισχύει την βεβαιότητα παραπληρωματικής λειτουργίας Ελλήνων κρατικών οργάνων με άγνωστα πρόσωπα, χωρίς κανένα διακριτικό, που λειτουργούν σαν άτυπες βίαιες ομάδες αποτροπής στη στεριά και στη θάλασσα.
Φαίνεται πως τα ελληνικά σώματα ασφαλείας συνεπικουρούνται από τάγματα εφόδου που δρουν βίαια και εκτελούν εγκληματικές πράξεις στο όνομα της ασφάλειας των συνόρων και της αποτροπής παράνομων εισόδων.
Υπάρχουν και άλλα πορίσματα της Frontex που τεκμηριώνουν ένα μοτίβο απάνθρωπης μεταχείρισης με άθλιες συνθήκες μεταφοράς και κράτησης ευάλωτων ανθρώπων, συχνά συνωστισμένων σε καρότσες και άτυπους χώρους κράτησης υπό συνθήκες καύσωνα και χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής. Άλλα αφορούν τον Έβρο, άλλα τη Σύμη. Δεν είναι τα μοναδικά.
Είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο που κάποιοι κρατικοί εγκέφαλοι θεωρούν ότι συνιστά μέθοδο αποτροπής. Είναι στρατηγική επιλογή. Δεν είναι αστοχία.
Κράτος παρακρατικό λοιπόν αλλά και εξόχως εθνικόφρον. Γιατί ακολουθεί τις επιταγές του Υπουργού Μετανάστευσης που ήθελε νεκρούς στα σύνορα. Ο ίδιος σήμερα δηλώνει πως εθνική σε αυτή τη χώρα είναι μόνο η δική του παράταξη και ποτέ οι ιδεολογικοί του αντίπαλοι δεν πάλεψαν για την πατρίδα. Εμπόριο εθνικοφροσύνης και εμφυλιοπολεμικού αντικομμουνισμού από τη μια, κράτος που συνεργάζεται με άγνωστους στη διάπραξη εγκλημάτων από την άλλη.
Συμπέρασμα: ενώ η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση, το όραμα της εμπνέει παράνομες επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους με οσμή παρακράτους.
“Have you been to Samos? You have not been to Samos” που θα έλεγε και μια ψυχή αν τη ρωτούσαμε για το πόρισμα της Frontex.
Ο… «gamer» Τράμπ, ο κρυφοτραμπιστής Μητσοτάκης και οι ψυχάκηδες του MAGA
Ο Φάρατζ, ο Όρμπαν και οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες που διεκδικούν κρυφίως την πατρωνία του προέδρου των ΗΠΑ
Ανήμερα της 25ης Μαρτίου 2025, τις ώρες που τα μαχητικά αεροσκάφη έκαναν σβούρες στον ουρανό της Αθήνας τιμώντας … την «Εθνική Παλιγγενεσία του 1821», ο στρατός του Ιράν χλεύαζε τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τράμπ για συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός εκτοξεύοντας πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και των αμερικανικών δυνάμεων σε βάσεις στο Κουβέιτ, της Ιορδανίας και του Μπαχρέιν. Τις ίδιες ώρες, ο «ψυχάκιας» Αμερικανός πρόεδρος επέμενε ότι το Ιράν επιθυμεί «τόσο απεγνωσμένα» τη συμφωνία, και ταυτόχρονα δήλωνε ότι «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να στείλουν στρατιώτες στη Μέση Ανατολή»!..
Που πάει ο κόσμος μ’ αυτόν τον ιστορικά πρωτοφανή, ανόητο, απρόκλητο, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό πόλεμο; Που το πάνε οι ΗΠΑ, τι τρέχει με τον «πορτοκαλί Πρόεδρο» τι λένε οι εκατοντάδες φανατικοί Τραμπιστές, επιτελικοί ακόλουθοί του: «Είμαστε εδώ και απλώς φτιάχνουμε αστεία memes, φίλε», δήλωνε προχθές ένας ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου στο Politico: «Υπάρχει ένας παράγοντας ψυχαγωγίας σε αυτό που κάνουμε», έλεγε. Και ήταν σαν να λέει ότι ο πόλεμος αυτός δεν αφορά τον θάνατο, την καταστροφή, τις καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις, αλλά την άθληση, το σκορ, τη γροθιά. Και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ακόλουθοι της βάσης του στο MAGA είναι σαν μεσήλικες ή υπερήλικες gamers σε ένα σκοτεινό υπόγειο, που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις χρώματος και θορύβου μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…
Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Που πάει να πει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, ακόμη και καθώς εξαπλώνεται και αποσταθεροποιεί τη Μέση Ανατολή και σμπαραλιάζει την παγκόσμια οικονομία, δεν είναι πραγματικός: «Η κυβέρνηση Τράμπ παρουσιάζει τον πόλεμο κατά του Ιράν σαν βιντεοπαιχνίδι, ένα φεστιβάλ καρφωμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», εξηγεί η Νεσρίν Μάλιν στον Guardian: «Οι αρχιτέκτονες αυτού του πολέμου έχουν μετατρέψει την βλακεία σε αρετή και έχουν υποστηριχθεί σε αυτό από ένα αποθαρρυντικό οικοσύστημα πληροφοριών. Η σύγκρουση που διεξάγουν οι ΗΠΑ μοιάζει με την πρώτη του είδους της στη σύγχρονη εποχή: σαφώς απόμακρη και βαθιά αδαής»...
Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Περίπου όπως κι οι δικοί μας, οι Eυρωπαίοι παλαιοί και νέοι τραμπιστές ηγέτες – μιμητές κι ακόλουθοί τους, όπως οι Φάρατζ, Βάιντελ, και Όρμπαν. Και οι άλλοι βεβαίως, άσπονδοι όμοιοί τους Eυρωπαίοι ηγέτες που, εμφανώς ή κρυφίως, διεκδικούν την εύνοια του Τράμπ∙ η Μελόνι ας πούμε, και η Λεπέν, και (μετά… συγχωρήσεως) ο δικός μας Μητσοτάκης∙ που εσχάτως, ένεκα ευρωπαϊκής πολεμικής… δυσανεξίας, φτιάχνουν προσχηματικά αστεία memes, πατώντας σε δυό βάρκες: το ένα πόδι Ευρώπη, το άλλο ΗΠΑ.
Είναι επικά τα memes που «γελοιογράφησαν» στα social media την κωμικοτραγικά εργώδη προσπάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού να αποσπάσει την εύνοια – και την πατρωνία; – του Ντόναλντ Τράμπ, με εξέχοντα και αξέχαστα εκείνα τα φωτογραφικά πλάνα από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Χάγη, τον Ιούνιο του 2025. Όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος βολτάρει πέρα – δώθε στη μεγάλη αίθουσα της Συνόδου συζητώντας με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς και τον Βρεττανό Πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους ακολουθεί σαν… σκυλάκι που κουνά την ουρά του, εκλιπαρώντας λίγη προσοχή από τον Ντόναλντ Τραμπ.
Η «επιχείρηση» προσέγγισης του Ντόναλντ Τράμπ εκ μέρους του κ. Μητσοτάκη άρχισε αμέσως μετά την εκλογή του πρώτου με την δήλωση – κολοτούμπα (σε σχέση με την υιοθετημένη απ’ την κυβέρνησή του Woke ατζέντα, «Υπάρχουν μόνο δύο φύλα»), μια μέρα μόλις μετά την υπογραφή του ίδιου… «διατάγματος» από τον Τράμπ στις ΗΠΑ. Λίγους μήνες μετά (Απρίλιος 2025), ακολούθησε εκείνη η συνέντευξη – εγκώμιο του Έλληνα πρωθυπουργού στον επανεκλεγέντα «πορτοκαλί πρόεδρο», που… εντελώς τυχαία, έδωσε στην αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News. Την επομένη, εντελώς… τυχαία πάλι, ο Ντόναλντ Τράμπ ρωτήθηκε για τη συνέντευξη αυτή και για την συμβιβαστική αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού στο φλέγον, τότε, θέμα των δασμών. Και, ώ του θαύματος εκείνος απάντησε: «Τον ξέρω, είναι καλός άνθρωπος. Εκτιμώ τα σχόλιά του»!..
Έκτοτε, η διελκυστίνδα προσέγγισης Μητσοτάκη – Τράμπ στιγματίζεται από δεκάδες memes, συνάδοντα με τον κυνισμό του διδύμου Τράμπ – Νετανιάχου στην ισοπέδωση της Γάζας, δεχόμενα αδιάντροπα απ’ την πρόσκληση για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Αμερικανού προέδρου (σ. σ: το «Συμβούλιο Διάλυσης του ΟΗΕ», στην πραγματικότητα) και άλλα παρόμοια, που καταλήγουν – κρυφίως, ένεκα ευρωπαϊκής… δυσανεξίας στον τραμπισμό, όπως προείπαμε – μαζί με τα λοιπά (τα memes των άλλων Αμερικανών και Ευρωπαίων τραμπιστών, στο «σκοτεινό υπόγειο» της βάσης τους, στο MAGA: σαν μια παρέα μεσήλικων και υπερήλικων gamers που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις κρότου – χρώματος, μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…
Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη πολύ περισσότερα από μια αύξηση 40 ευρώ τον μήνα
Η αύξηση στον κατώτατο μισθό δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της κρίσης κόστους ζωής στη χώρα
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε αύξηση στον κατώτατο μισθό κατά 40 ευρώ. Φαινομενικά αυτό είναι ένα καλό νέο για τους εργαζόμενους, μια που αυξάνει το διαθέσιμο εισόδημά τους. Μόνον που στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή και στο σημερινό οικονομικό τοπίο δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι αυτή η αύξηση λύνει πολλά προβλήματα.
Η ενίσχυση του κατώτατου μισθού είναι κατώτερη των περιστάσεων δεδομένου του κόστους ζωής σήμερα. Τυπικά, η αύξηση που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι 4,54%, άρα είναι πάνω από τον πληθωρισμό που τον Φεβρουάριο έτρεχε με 2,7% σε σχέση με την περασμένη χρονιά.
Ωστόσο, μια ματιά στις ανατιμήσεις ανά κατηγορία αγαθών και υπηρεσιών αποδεικνύει ότι πλήττονται περισσότερο τα χαμηλόμισθα νοικοκυριά, που καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους σε βασικά είδη: 5,2% αύξηση στα είδη διατροφής και τα μη αλκοολούχα ποτά, 10,1% στην ένδυση και υπόδυση, 6,5% σε ξενοδοχεία, καφέ και εστιατόρια. Ακόμη και η συγκράτηση των αυξήσεων στη στέγαση στο 2,6% προήλθε από τον συνδυασμό ανάμεσα στην αύξηση των ενοικίων και τον ηλεκτρισμό και τη μείωση των τιμών σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο θέρμανσης, μια τάση που δεν είναι δεδομένο ότι θα συνεχιστεί.
Ούτως ή άλλως, αυτή τη στιγμή δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι ο πληθωρισμός θα παραμένει στα σημερινά επίπεδα. Αντιθέτως, όσο συνεχίζεται ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν τόσο αυξάνονται οι οικονομικές επιπτώσεις, πρωτίστως η αύξηση της τιμής των καυσίμων, που με τη σειρά της μετακυλύεται στο σύνολο σχεδόν των προϊόντων και των υπηρεσιών. Ήδη οι διεθνείς οργανισμοί προβλέπουν παγκοσμίως επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης και αύξηση του πληθωρισμού. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι σαφές ότι οι όποιες αυξήσεις σύντομα θα εξανεμιστούν και το κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο για τα πιο χαμηλόμισθα νοικοκυριά. Και εκεί δεν θα δώσουν απάντηση ούτε τα +40 ευρώ τον μήνα, ούτε τα αποσπασματικά και περιορισμένης κλίμακας μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Γιατί όπως και να το δούμε, άλλο πράγμα βενζίνη στα 2 ευρώ και άλλο βενζίνη στα 2,5 ευρώ.
Να το πούμε απλά τα νοικοκυριά είναι ήδη πολύ ευάλωτα απέναντι στην αύξηση του κόστους ζωής και οποιαδήποτε επιδείνωση, πόσο μάλλον ραγδαία, θα διαμορφώσει ένα κοινωνικό τοπίο πολύ διαφορετικό.
Σε όλα αυτά προστίθεται και κάτι συνολικότερο και βαθύτερο και αφορά τα ίδια τα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά της χώρας. Η κυβέρνηση επιμένει ότι τα πράγματα πάνε καλά και ότι είμαστε σε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρωζώνης.
Όμως, αυτό που δεν ομολογεί η κυβέρνηση είναι ότι η χώρα στην πραγματικότητα υποχωρεί σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα της περιφέρειας, που κάποτε θεωρούσαμε ότι ήταν αρκετά πιο πίσω από εμάς, όμως φάνηκε ότι κατάφεραν να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και σε ορισμένες περιπτώσεις να μας ξεπεράσουν.
Προφανώς, όλα αυτά έχουν να κάνουν με την καταστροφή που έφερε και η περίοδος της κρίσης, όμως αυτό δεν αναιρεί ότι 8 χρόνια σχεδόν μετά το τέλος των μνημονίων, η χώρα μας δεν έχει ανέβει αναπτυξιακή βαθμίδα. Επί της ουσίας έχει μια ανάπτυξη εντός της κατώτερης θέσης στην οποία βρέθηκε.
Αυτό φαίνεται και από έναν δείκτη που πρόσφατα έδωσε η Eurostat στη δημοσιότητα και αφορούσε προσωρινά στοιχεία για το κατά κεφαλή ΑΕΠ με όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης. Σε αυτόν τον δείκτη η χώρα μας είναι στην τελευταία θέση, μαζί με τη Βουλγαρία. Εάν πούμε ότι ο μέσος όρος στην ΕΕ27 είναι 100, η χώρα μας και η Βουλγαρία έχουν 68, όταν π.χ. η Ρουμανία έχει 78, η Πορτογαλία 81 και η Σλοβενία 91.
Αυτό σημαίνει ότι όχι ως προς τον ετήσιο ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης, αλλά ως προς την πραγματική ικανότητα παραγωγής νέου κοινωνικού πλούτου παραμένει χώρα μειωμένων προσδοκιών, που διαγκωνίζεται με άλλες χώρες αντίστοιχα μειωμένων προσδοκιών.
Αυτό συνδέεται άμεσα με το αναπτυξιακό μοντέλο που έχει προκρίνει η κυβέρνηση το οποίο δεν στηρίζεται τόσο σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, αλλά σε κλάδους όπως ο τουρισμός – ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι πολύ πιθανό να επηρεαστεί αρνητικά από τις πολεμικές εξελίξεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή αλλά και τυχόν μεγάλης αύξησης τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων εξαιτίας της αύξησης της τιμής του πετρελαίου – το real estate, o ευρύτερος χώρος των υπηρεσιών. Κλάδους που μπορεί να δημιουργούν εισοδήματα – κάτι που εξηγεί και γιατί η κυβέρνηση έχει μια σχετικά συμπαγή κοινωνική βάση – αλλά όχι αναπτυξιακή δυναμική. Ένα μοντέλο ανάπτυξης, που ακριβώς επειδή εξαρτάται από κλάδους που επηρεάζονται έντονα από συγκυριακές εξελίξεις και δεν πατάει πάνω σε ενδογενείς δυναμικές είναι πιθανό να δοκιμαστεί σκληρά από τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις, πέραν των επιπτώσεων από τυχόν υφεσιακή στροφή της παγκόσμιας οικονομίας ως «παρενέργεια» των πολεμικών εξελίξεων στο Ιράν και της εκτίναξης της τιμής του πετρελαίου και άλλων προϊόντων.
Ακόμη χειρότερα, όπως έδειξε η ανεπαρκής μέχρι τώρα κυβερνητική αντίδραση στα προβλήματα που ήδη δημιουργούνται με τις ανατιμήσεις καυσίμων και άλλων προϊόντων, αυτή η κυβέρνηση δεν δείχνει και διατεθειμένη να πάρει πιο αποφασιστικά μέτρα για τη συγκράτηση των τιμών, κάνοντας ακόμη πιο κοντινό το ενδεχόμενο οι ονομαστικές αυξήσεις των μισθών με πραγματικούς όρους να εξανεμιστούν. Κάτι που, εκτός όλων των άλλων, σημαίνει ότι ακόμη και αυτές οι αυξήσεις δεν πρόκειται να «γυρίσουν» το κοινωνικό κλίμα υπέρ της κυβέρνησης.
Πηγή: in.gr
Σάββατο 28 Μαρτίου 2026
Λαϊκοδεξιά σημαίνει φτώχεια
Έτσι, λοιπόν, η λαϊκοδεξιά γίνεται συνώνυμη της φτώχειας, της δυσκολίας να καλυφθουν οι στοιχειώδεις ανάγκες των νοικοκυριών.«Λαϊκοδεξιά» δεν είναι κάποια ιδεολογική/πολιτική τοποθέτηση. Είναι τρόπος.
Τα στοιχεία της Eurostat που ανακοινώθηκαν προχθές το δείχνουν ξεκάθαρα: Το 2025 το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης, καταγράφηκε στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία και απέχει 32% από τον μέσο όρο της ΕΕ.
Όμως πλέον, για όσους παρακολουθούν με ψυχραιμία τη δημόσια σφαίρα, τα στοιχεία αυτά είναι απλώς μια επιβεβαίωση. Το ξέρουμε ότι η κατάσταση της Οικονομίας δεν πλησιάζει καν τις προσδοκίες που είχαμε το 2019. Καταρχάς, το διαπιστώνουμε βιωματικά: στο σούπερ μάρκετ ενώ οι περισσότεροι πλέον γνωρίζουν τουλάχιστον κι από μία περίπτωση οικογένειας που επέστρεψε στην πόλη της περιφέρειας που γεννήθηκε, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο κόστος διαβίωσης στην Αθήνα όπως αυτό διαμορφώνεται και από τα ενοίκια.
Αλλά ακόμα κι όσοι δεν αισθάνονται ιδιαίτερη οικονομική πίεση, πρέπει να έχουν καταλάβει ότι «κάτι δεν πάει καλά». Πώς; Μα, από τα λαϊκοδεξιά και ακροδεξιά παραληρήματα υπουργών της Κυβέρνησης που δίνουν τελικά τον τόνο, το στίγμα, στην επικοινωνία της αφού όταν δεν δικαιολογούνται επισήμως γίνονται ανεκτά από τον πρωθυπουργό δια της σιωπής του.
Γιατί εν έτει 2026, στην ευρωπαϊκή, Κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία ο Υπουργός Μετανάστευσης να αισθάνεται άνετα να επιτίθεται με παραληρήματα στην Αριστερά και μάλιστα στην ιστορία της και όχι στις θέσεις της;
Γιατί ξέρει ότι κανείς, στην κυβέρνηση, με πρώτο τον πρωθυπουργό δεν θα τον μαζέψει. Και γιατί να το κάνει άλλωστε αφού αυτά τα καμώματα, προκαλούν εύλογες αντιδράσεις που καταλαμβάνουν το δημόσιο διάλογο για μερικά εικοσιτετράωρα και έτσι δεν ασχολούμαστε με την ακρίβεια, το θηριώδες σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τον τρόπο που η κυβέρνηση αρνήθηκε ακόμα και τον έλεγχο των αρμόδιων υπουργών και βέβαια αποστρέφει, έστω και για λίγο, το βλέμμα από την υπόθεση των Τεμπών αν και γι αυτό το θέμα, η κυβέρνηση έχει «άλλους κύκλους» που τη στηρίζουν με πάθος, αρνούμαι ακόμα και να τους κατονομάσω.
Η κυβέρνηση λοιπόν έχει επιλέξει να πολιτεύεται με λαϊκοδεξιά και ακροδεξιά ρητορική και το κάνει συνειδητά, στρατηγικά για να χειραγωγεί (και) έτσι την κοινή γνώμη.
Έτσι λοιπόν, η λαϊκοδεξιά γίνεται συνώνυμη της φτώχειας, της δυσκολίας να καλυφθουν οι στοιχειώδεις ανάγκες των νοικοκυριών. Βέβαια, ποτέ ο χώρος αυτός δεν είχε λύσεις για τα προβλήματα της χώρας μόνο που τώρα δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη με όρους πολιτικούς αλλά για να περιγράφουμε απλώς μια αγοραία ρητορική. «Λαϊκοδεξιά» δεν είναι κάποια ιδεολογική/πολιτική τοποθέτηση. Είναι τρόπος.
Το ζήτημα που ανακύπτει όμως δεν είναι «η απουσία αντιπολίτευσης» όπως ακούμε δεξιά-αριστερά. Μια χαρά αντιπολίτευση έχουμε μέσα στη Βουλή.
Το θέμα είναι ότι οι μετριοπαθείς Κεντρώοι που σε δεδομένη στιγμή λειτούργησαν ως οι αποτελεσματικότεροι πολλαπλασιαστές των μηνυμάτων του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν σιωπήσει, τουλάχιστον οι περισσότεροι και όταν πιεστούν ψελλίζουν το υπέροχο «δεν υπάρχει εναλλακτική» ή το αμίμητο «η χώρα χρειάζεται σταθερότητα».
Τι ακριβώς θα πάθει η Ελλάδα αν δεν έχουμε υπουργό τους κ.κ. Πλεύρη και Γεωργιάδη;
Τι ακριβώς θα πάθει η Ελλάδα αν αύριο προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας;
«Θα φτωχύνουμε κι άλλο»; Εκεί θα ξεπέσει η επιχειρηματολογία όλων αυτών που σήμερα σιωπούν και δεν διαμαρτύρονται για τις αγοραίες συμπεριφορές και για τη στρατηγική της μπαχαλοποίησης;
Μπορεί. Από αυτούς, πλέον, τα περιμένουμε όλα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)