Ο σκιτσογράφος - αρθρογράφος Στάθης Σταυρόπουλος σε μια εφ όλης της ύλης συζήτηση, για το πώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με την επιθετική πολεμική τους κίνηση στο Ιράν, έχουν καταβυθίσει τους πάντες στην πολεμική άβυσσο και μάλιστα όταν οι ΗΠΑ κινούνται χωρίς στρατηγική εν αντιθέσει με το Ισραήλ, η κατάσταση γίνεται χαοτικά απρόβλεπτη την ώρα που το Ιράν, εμφανίζεται με πολίτες που είτε συμφωνούν με το σύστημα εξουσίας είτε διαφωνούν, αυτό που υπερασπίζονται ενιαία, είναι την ύπαρξη τους ως κρατική υπόσταση. Ο Στάθης μιλάει για την σύγχρονη "μεσσιανιστικού ύφους" αντίληψη που επικρατεί σε μεγάλους δρώντες ισχύος, όπως οι ΗΠΑ, αλλά και για την αδρανοποίηση των κοινωνιών στον πολεμικό όλεθρο με την παραδοξότητα σχηματικά οι αγορές να εμφανίζονται για τα κέρδη τους φυσικά, ποιο ανήσυχες από την παράταση του πολέμου.
Mpelalis Reviews
Κυριακή 15 Μαρτίου 2026
Το κίνημα των Τεμπών σε κρίσιμη καμπή
Οι φετινές συγκεντρώσεις για τα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών αποτέλεσαν μια κρίσιμη στιγμή για τη συνέχεια αυτού του κινήματος. Οι αλλεπάλληλοι χειρισμοί και τα εμπόδια που διαρκώς μπαίνουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης, όπως έγινε και με την υπόθεση των εκταφών, έχουν συνθέσει ένα δεύτερο κύμα συγκάλυψης στην πορεία προς τη δίκη. Παράλληλα, η ομολογουμένως δύσκολη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του ίδιου του κινήματος περιέπλεξε τα πράγματα, με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί μια ενωτική και μαζική απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ξεμπερδέψει με το ρήγμα των Τεμπών.
Το Σάββατο 28 Φλεβάρη η μαζική συμμετοχή του κόσμου στις συγκεντρώσεις ανά τη χώρα κατάφερε να δώσει αυτήν την απάντηση. Ο κόσμος, για μια ακόμη χρονιά, γέμισε τους δρόμους και τις πλατείες της χώρας, ζήτησε δικαιοσύνη και απέδειξε ότι το ρήγμα των Τεμπών παραμένει ενεργό. Από την άλλη, η μειωμένη μαζικότητα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, σε συνδυασμό με την απόπειρα αλλοίωσης του μηνύματος και του πολιτικού φορτίου που είχε μέχρι σήμερα το κίνημα των Τεμπών, αποτελούν μια κρίσιμη καμπή για το ίδιο το κίνημα.
Παρών που στριμώχνει το πολιτικό σύστημα
Η μαζική συμμετοχή του κόσμου δεν ήταν εξαρχής δεδομένη στα φετινά συλλαλητήρια, τουλάχιστον όχι σε αυτόν τον βαθμό. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές, τα φετινά συλλαλητήρια προβλήθηκαν ελάχιστα, και το κλίμα λίγο πριν τις συγκεντρώσεις ήταν μάλλον χλιαρό. Επιπλέον, οι διενέξεις που έχουν υπάρξει στο εσωτερικό του συλλόγου συγγενών των θυμάτων των Τεμπών –ο οποίος έχει αποτελέσει τον βασικό φορέα κινητοποίησης και συντονισμού του κινήματος– δημιούργησαν μια αίσθηση διάσπασης και πιθανής αποδυνάμωσης.
Επομένως, παρότι οι φετινές συγκεντρώσεις δεν είχαν την ίδια μαζικότητα και δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν τον παλλαϊκό χαρακτήρα των προηγούμενων χρόνων, αποτελούν αφενός μια απάντηση και ένα παρών που δεν επιτρέπει στο πολιτικό σύστημα να πάρει τις επιθυμητές για αυτό ανάσες. Αφετέρου, αποδεικνύουν ότι το ρήγμα των Τεμπών είναι ακόμη ενεργό. Πρόκειται για μια εκδήλωση κοινωνικού ριζοσπαστισμού που μπορεί να δημιουργήσει εξελίξεις, και που συχνά κινητοποιείται ανεξάρτητα από τη σημασία που αποδίδουν σε ένα ζήτημα το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ.
Απόπειρα αλλοίωσης του πολιτικού φορτίου των Τεμπών
Πέρα όμως από τη μειωμένη συμμετοχή, τα φετινά συλλαλητήρια αποτελούν καμπή και λόγω της απόπειρας αλλοίωσης του μηνύματος και του συνολικού πολιτικού φορτίου του κινήματος των Τεμπών, μια προσπάθεια που εκφράστηκε κυρίως από το ΚΚΕ και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Πριν ακόμη φτάσουμε στην ημέρα των συλλαλητηρίων, είχε γίνει φανερό πως υπήρχε μια απόπειρα δημιουργίας μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από τη διοργάνωση των συγκεντρώσεων και τις ομιλίες σε αυτές. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα συλλαλητήρια, και ειδικά σε αυτό του Συντάγματος.
Το γεγονός ότι πολλές –αν όχι οι περισσότερες– από τις ομιλίες έγιναν από εκπροσώπους σωματείων και εργατικών κέντρων έκανε τη συγκέντρωση να μοιάζει περισσότερο με μια κλασική απεργιακή κινητοποίηση. Δεν διαβάστηκαν καν τα ονόματα των νεκρών, όπως γινόταν μέχρι σήμερα σε όλες τις διαμαρτυρίες. Ακόμη και το περιεχόμενο των ομιλιών ήταν τέτοιο ώστε η συγκέντρωση να αποκτήσει διαφορετικό χαρακτήρα, με πολλές και εκτενείς αναφορές σε άσχετα συνδικαλιστικά αιτήματα και στους αγώνες που δίνουν διάφοροι κλάδοι εργαζομένων για ζητήματα –σημαντικά κατά τα άλλα– που όμως δεν σχετίζονταν άμεσα με την υπόθεση των Τεμπών.
Πέρα όμως από τα «κλασικά εικονογραφημένα», εντύπωση προκάλεσαν και οι βολές προς «αυτόκλητους σωτήρες», οι οποίες προφανώς αναφέρονταν στη Μ. Καρυστιανού, η παντελής έλλειψη αναφοράς στο ζήτημα του φορτίου των τρένων, η υποβάθμιση των αιτιών της πυρκαγιάς και η προσπάθεια να ακουστεί σχεδόν αποκλειστικά μια τοποθέτηση που κάνει λόγο μόνο για τις συστημικές ευθύνες κυβέρνησης και Ε.Ε. όσον αφορά την εύρυθμη και ασφαλή λειτουργία των σιδηροδρόμων, την τήρηση των συμβάσεων κ.λπ., αποφεύγοντας τα υπόλοιπα ζητήματα περίπου ως συνωμοσιολογίες.
Πέρα από τα προφανή –δηλαδή ότι αυτή η αλλαγή πολιτικής στόχευσης, την οποία προωθεί κυρίως το ΚΚΕ, δεν μπορεί να εξηγήσει το μπάζωμα, την άρνηση για εκταφές και το σύνολο των ενεργειών συγκάλυψης μετά το δυστύχημα– η στοχοθεσία αυτή είναι και βολική για το πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση, που έτσι έχει να ανησυχεί μόνο για την ενδεχόμενη αμέλεια (ακόμη και αν κριθεί εγκληματική) κάποιων υπουργών και στελεχών υπουργείων.
Παράλληλα, η προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών του κινήματος των Τεμπών είναι πολλαπλώς προβληματική, γιατί δεν στοχεύει στη νίκη του κινήματος με βάση τους διακηρυγμένους μέχρι σήμερα στόχους του. Αντίθετα, η δικαίωση –δηλαδή το «να πάνε φυλακή κάποιοι»– θεωρείται από ρεφορμιστικό έως και λούμπεν αίτημα, ενώ εκείνο που προκρίνεται ως το πλέον «επαναστατικό» είναι η υπαγωγή του κινήματος των Τεμπών στο γενικό σχέδιο οργάνωσης της εργατικής τάξης, όποιο και αν είναι αυτό, ανάλογα με τον φορέα που το προτείνει.
Αναγκαία συνειδητοποίηση για τα επόμενα βήματα
Έχει αποδειχθεί πολλαπλά, ήδη από τα χρόνια των Μνημονίων, ότι ο ακηδεμόνευτος και ενωτικός χαρακτήρας των κινημάτων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο στοιχείο της ταυτότητάς τους προκειμένου να αποκτήσουν μεγάλη λαϊκή αποδοχή και συμμετοχή. Το σχέδιο ενσωμάτωσης του κινήματος των Τεμπών, ακριβώς επειδή αντιτίθεται σε αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα οδηγήσει στη διάλυσή του.
Είναι αναγκαίο, προκειμένου το ρήγμα των Τεμπών να συνεχίσει να αποτελεί έναν δυνάμει παράγοντα αλλαγής της κατάστασης στη χώρα, να αποτραπεί η μετατροπή του σε ένα κλασικό κινηματικό ραντεβού που απλώς γεμίζει μια θέση στο ημερολόγιο κάθε χρονιάς. Κάτι τέτοιο απαιτεί, καταρχάς, την ενότητά του και τη διατήρηση της πολιτικής του ταυτότητας.
Παράλληλα, απαιτείται και η ωρίμανσή του: Η επένδυση στη λαϊκή συμμετοχή αντί για την κατ’ αποκλειστικότητα νομική οδό και η κατάκτηση της αντίληψης ότι ο αγώνας για τη δικαίωση –αλλά και για να μην υπάρξουν νέα Τέμπη– θα είναι μακρύς και δύσκολος, καθώς σχετίζεται με την αλλαγή της συνολικότερης πορείας της χώρας και έχει απέναντί του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα
Πηγή: edromos.gr
«Καταγγέλλω το προμελετημένο έγκλημα κατά της Κούβας»
«Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: Εγκλημα κατά της Ανθρωπότητας»
Πριν από ένα μήνα (Ιανουάριος 2026) και αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δώσει εντολή για παράνομη εισβολή στη Βενεζουέλα και απήγαγε τον πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο, και τη σύζυγό του, δεν σταμάτησε εκεί. Παραβιάζοντας κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και δίχως να υπάρχει κανείς (ούτε στην Ευρώπη) να τον αντικρούσει, ο Τραμπ δήλωσε εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την Κούβα, χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση της Κούβας «πραγματική απειλή» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα έχει επιβάλει δασμούς σε χώρες που πουλάνε πετρέλαιο στην Κούβα, ενώ έδωσε εντολή για ενίσχυση οικονομικών μέτρων πέρα από το ήδη μακροχρόνιο εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας, που υπάρχει από τη δεκαετία του 1960.
Αυτές οι ενέργειες επιδεινώνουν την ενεργειακή και οικονομική κρίση στην Κούβα και έχουν προκαλέσει σοβαρές ελλείψεις σε καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα και βασικά αγαθά. Βασικά, το νησί της Επανάστασης βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. «Δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν τίποτα αυτή τη στιγμή. Ισως καταφέρουμε μια φιλική κατάληψη της Κούβας!» δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. «Η Κούβα είναι η επόμενη... Θα πέσουν. Αυτή η κομμουνιστική δικτατορία στην Κούβα... Οι μέρες της είναι μετρημένες» είπε προχθές, μετά τη δολοφονία του αρχηγού του κράτους του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας και σύμμαχος του Ντόναλτ Τραμπ, Λίντσεϊ Γκράχαμ.
Play Video
Σε αυτό το πλαίσιο, στο «People’s World» των ΗΠΑ αλλά και σε συνεδρίαση της Βουλής των Κοινοτήτων, συζητήθηκε έντονα μία επιστολή. Μία επιστολή-καταγγελία που διαδόθηκε ευρέως αρχικά από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα (σ.σ. εμείς τη λάβαμε από τμήμα Ιατρικής ελληνικού πανεπιστήμιου και μάλιστα εξαιρετικά σημαντικού) και αμέσως μετά από τα κοινωνικά δίκτυα. Ως συγγραφέας της επιστολής εμφανίζεται μία γυναίκα: η Ikay Romay (Ικάι Ρομάι). Η ίδια λέει πως είναι «μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα». Κάνοντας μία σχολαστική έρευνα, βρήκαμε πως υπάρχει πράγματι μία Κουβανή ηθοποιός, κυρίως των δεκαετιών ’80, ’90 με το ίδιο όνομα, ωστόσο δεν υπάρχουν επαληθεύσιμοι βιογραφικοί σύνδεσμοι για την ίδια - κάτι που βέβαια είναι κάπως φυσικό, αν λάβουμε υπόψη το γενικότερο εμπάργκο (και πολιτιστικό) στην Κούβα, εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια.
Η επιστολή της Ρομάι, με τίτλο «Yo acusο»/«Κατηγορώ» - Μία ανοιχτή επιστολή μιας Κουβανής προς όλο τον κόσμο, απευθύνεται, σύμφωνα με την αποστολέα «προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη». Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα τμήματα αυτής:
«Γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά... Καταγγέλλω στο όνομα των παππούδων μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός, ναι.
»Καταγγέλλω στο όνομα των παιδιών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Οτι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Οτι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους. Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;
»Καταγγέλλω μία επιβληθείσα πείνα: Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις. Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, συνεχίστηκε και εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ. Το αποκαλούν “οικονομική πίεση”. Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.
»Καταγγέλλω εκ μέρους των γιατρών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Οχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Οχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μάς εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία. Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρόλα αυτά, η αυτοκρατορία μάς τιμωρεί που τα καταφέραμε.
»Στον κόσμο λέω: Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη. Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες. Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε. Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του “διαλόγου” και της “δημοκρατίας” ενώ μας στραγγαλίζουν τον λαιμό. Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.
»Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους. Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές. Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί. Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;
»Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του,
Μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί».Κερδοσκοπικά, υπέρ συστημικών ημετέρων, τα... «αντιπολεμικά μέτρα» Μητσοτάκη
«Σφίξτε πάλι το ζωνάρι», μας λέει επί της ουσίας η κυβέρνηση της ΝΔ με την κάλυψη των καθεστωτικών ΜΜΕ
«Έχουμε βρακί, θέλουμε και κάλτσες», έλεγαν οι γιαγιάδες μας, προκειμένου να στιγματίσουν τα αλόγιστα αιτήματα κάποιων ξιπασμένων απογόνων τους για πολυτέλειες, ασύμβατες με το οικονομικό στάτους της οικογένειας. Θυμήθηκα αυτό το σαρκαστικό απόφθεγμα την περασμένη Τρίτη, όταν διάβασα εκείνο το «Ήρθε η ώρα να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας» που ξεστόμισε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Παρίσι, στη Σύνοδο Κορυφής για την πυρηνική ενέργεια…
Να «εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας»!.. Ποιοι; Εμείς, οι Έλληνες!.. Πότε; Τώρα, εν καιρώ πολέμου, που οικονομικά είμαστε κάτω κι απ’ τον πάτο του ευρωπαϊκού βαρελιού - πιο κάτω και απ’ τη Βουλγαρία που είμαστε πριν – και δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, καθώς πάμε στο σούπερ μάρκετ με τα συνήθη 80€ στην τσέπη να ψωνίσουμε τα απαραίτητα εβδομαδιαία αναλώσιμα… (ψωμί / τυρί / καφέ / ρύζι / γάλα / Καμπά) και το ταμείο είναι μείον 30, ο λογαριασμός έχει ανέβει στα 110 ευρώπουλα!..
Καιροσκοπισμός, οπορτουνισμός, σπέκουλα: «Η Ελλάδα είναι έτοιμη να γράψει ένα νέο κεφάλαιο με προμετωπίδα την πυρηνική ενέργεια», κατά τον πρωθυπουργό μας, εν μέσω του πλέον σχιζοφρενούς, ωφελιμιστικού – κερδοσκοπικού πολέμου όλων των εποχών. Και αυτό διότι, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη, «Σε καιρούς μεγάλων αναταραχών όλες οι επιλογές πρέπει να είναι στο τραπέζι και η πυρηνική ενέργεια να είναι κομμάτι της λύσης»!.. Εν κατακλείδι δε, ασύστολα να φθέγγεται, «Δεν έχουμε καμία άλλη αξιόπιστη λύση για να απεξαρτηθεί η ναυτιλία μας ( σ. σ: οι φίλοι μας… οι εφοπλιστές!!!) απ’ τον άνθρακα»…
Και όταν, προχθές, καθ’ οδηγίαν της Κομισιόν, αναγκάστηκε να ανακοινώσει μέτρα για τις αβάσταχτα υψηλές… «εμπόλεμες» τιμές των καυσίμων και την ακρίβεια που αυτές και η κερδοσκοπία των εμπόρων και των βιομηχάνων επ’ αυτών επιφέρουν και μας γονατίζουν, εκείνος (ο πρωθυπουργός μας) ανακοίνωσε πλαφόν στη λιανική τιμή τόσο στα καύσιμα όσο και στα τρόφιμα και βασικά αγαθά, αφήνοντας τις τιμές των διυλιστηρίων (σ. σ: των φίλων μας των… πετρελαιάδων) αλώβητες, στα ύψη των… υψικαμίνων τους, να μαζεύουν υπερέσοδα από τον ΦΠΑ. «Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του», όπως αποκαλύπτουν κάποιοι απ’ τους λιγοστούς εναπομείναντες λειτουργούς της ενημέρωσης, «τις οδηγίες της κ. Φον ντερ Λάιεν, η οποία ζήτησε παρεμβάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν την τελική τιμή (το κόστος της ενέργειας, τις χρεώσεις δικτύου, τους φόρους και τις εισφορές και το κόστος άνθρακα), ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, έκαναν το ακριβώς αντίθετο»!..
Καλά, κάποιοι… λειτουργοί της ενημέρωσης – για τους υπηρετούντες τα ενταγμένα στο καθεστώς Μητσοτάκη ΜΜΕ, επιτελικούς «συναδέλφους ομιλώ – πριν καλά-καλά προλάβουν να ηχήσουν οι σειρήνες του σχιζοφρενούς, αυτού, πολέμου, άρχισαν να λειτουργούν σαν… πέμπτη φάλαγγα κυβέρνησης και εμπολέμων, κάνοντας μασάζ στον «λαουτζίκο» για λογαριασμό τους: «Σοκ στην αγορά ενέργειας και τροφίμων / Εκτοξεύονται οι τιμές του πετρελαίου λόγω της παγκόσμιας αστάθειας» κ.ο.κ.
Τι έγινε ρε παιδιά; Για ποιο σοκ μιλάτε; Από το 2022, τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ δεν προλαβαίνουν να αλλάζουν τις τιμές προς τα πάνω!.. Οι μισθοί, εάν και εφόσον υπάρχουν, εξαϋλώνονται λίγες μέρες αφότου πληρωθούν, εάν και εφόσον πληρώνονται (στις τράπεζες, φυσικά, για να ελεγχθεί το «μαύρο χρήμα» που με… δόλια μέσα διακινούν μισθωτοί και συνταξιούχοι…). Όσο για τους λογαριασμούς του ρεύματος, δεν προκαλούν πια σοκ σε κανέναν. Μόνο τσιμπήματα στην καρδιά, έντονους πονοκεφάλους, κομμάρες και ιλίγγους…
Και για ποια παγκόσμια αστάθεια μιλάμε; Εδώ και χρόνια, οι σεισμικές δονήσεις του διαπλανητικού παραλογισμού δεν μας αφήνουν να σταθούμε όρθιοι, οπότε… παραμένουμε σταθερά ασταθείς! Τι προτείνετε, λοιπόν; Να αντιμετωπίσουμε με… το φλέγμα στρατηγού στο αμερικανικό Πεντάγωνο την κρίση στη Μέση Ανατολή; Να επανεξετάσουμε το χαρτοφυλάκιο με τις επενδύσεις μας ανά τον κόσμο; Να επαναδιαπραγματευθούμε τους μισθούς μας ώστε να ανταποκρίνονται κάπως… καλύτερα στο κόστος ζωής μας;
Όχι, βέβαια! Όπως και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, «να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι» μας λέτε! Να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου σαν χάνοι, να βλέπουμε τις εικόνες καταστροφής χωρών, ανθρώπων και πολιτισμών σαν ένα ακόμα θρίλερ του Netflix, να θεωρούμε την γεωπολιτική παράνοια ως πολιτική επιλογή «για το καλό μας», που λέει και το τραγουδάκι. Μέχρι νεωτέρας… εκδήλωσης της γεωστρατηγικής ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής των εμπολέμων και των κυβερνώντων χορηγών σας, ε;
Ο Τραμπ σε νευρική κρίση και η περαιτέρω κλιμάκωση
 |
| Εικονογράφηση: Türkiye Today, Zehra Kurultus |
Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν εξελίσσεται και έχουμε έναν πραγματικό τραγέλαφο βγαλμένο από τα πιο αδιανόητα σενάρια σε ό,τι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ.
Οπόλεμος εναντίον του Ιράν εξελίσσεται και δίπλα στις τραγωδίες οι οποίες είναι τόσο ανείπωτες και τόσες πολλές ώστε τείνουμε να τις συνηθίσουμε πια έχουμε έναν πραγματικό τραγέλαφο βγαλμένο από τα πιο αδιανόητα σενάρια σε ό,τι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ και τους ακολούθους του. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τις δηλώσεις Τραμπ; Τους τόμαχοκ πυραύλους που ίσως και να έχει το Ιράν; Το ότι ο πόλεμος πηγαίνει τόσο καλά ώστε δεν έχουν πια στόχους να χτυπήσουν οι ΗΠΑ, ωστόσο μπορεί να απαιτηθεί και χερσαία επίθεση; Τη συνοδεία των δεξαμενόπλοιων στα στενά του Ορμούζ από το ναυτικό των ΗΠΑ που αποδείχτηκε ανέκδοτο; Όποιος μέχρι σήμερα ζήτησε οτιδήποτε σχετικό, έλαβε αρνητική απάντηση από τις ΗΠΑ. Τις πιέσεις από τον «πολέμαρχο» Λίντσεϊ Γκράχαμ προς τη Σαουδική Αραβία να μπει στον πόλεμο; Την ανάγκη του Τραμπ διά του Λίντσεϊ Γκράχαμ να ζητήσει από το Ισραήλ να μην βομβαρδίσει ξανά τις πετρελαϊκές ιρανικές εγκαταστάσεις (ή τουλάχιστον όχι σε αυτήν την έκταση); Και κυρίως το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς επιδιώκει η ηγεσία των ΗΠΑ.
Γερουσιαστές οι οποίοι συμμετέχουν στις ενημερώσεις των αντιστοίχων επιτροπών προειδοποιούν για κλιμάκωση του πολέμου στο Ιράν χωρίς στόχο, ενώ ταυτοχρόνως κάποιοι εξ αυτών κατηγορούν το Ισραήλ: Ο γερουσιαστής Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ ο οποίος συμμετέχει στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, δήλωσε ότι «φαίνεται να βρισκόμαστε σε μια πορεία προς την ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφος στο Ιράν», μετά από απόρρητη ενημέρωση από κορυφαίους στρατιωτικούς αξιωματούχους την Τετάρτη. Ο γερουσιαστής Κρις Μέρφι (D-Conn.), ο οποίος συμμετέχει στην επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων, συζήτησε τον πόλεμο με ιδιαίτερη ένταση. Όταν ρωτήθηκε γιατί οι ΗΠΑ επέλεξαν να πάνε σε πόλεμο με το Ιράν, ο Μέρφι είπε ότι η «απλούστερη εξήγηση» είναι ότι «το Ισραήλ μας ανάγκασε να το κάνουμε». Είπε επίσης, «Μόλις ήρθα από μια δίωρη, κεκλεισμένων των θυρών απόρρητη ενημέρωση για τον πόλεμο. Απλώς μου επιβεβαίωσε ότι είναι εντελώς ασυνάρτητο. Δεν θα μπορέσουμε να επιτύχουμε κανέναν από τους δηλωμένους στόχους μας… Αυτή είναι μια καταστροφή επικών διαστάσεων».
Ο γερουσιαστής Μπεν Ρέι Λουτζάν (DNM) είπε στον Τζούλιαν Αντριόνε του Drop Site ότι «ο πρωθυπουργός Νετανιάχου λέει στον πρόεδρο Τραμπ τι να κάνει και πότε να το κάνει». Είπε ότι οι αποκαλύψεις για τον ρόλο του αμερικανικού στρατού στην επίθεση στο ιρανικό σχολείο θηλέων δείχνουν ένα μοτίβο «η μία συγκάλυψη μετά την άλλη», κάτι που είπε ότι κάνει τα αρχικά τους ψέματα χειρότερα.
Ο γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλεν ζητά έρευνα για να λογοδοτήσουν αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ για το χτύπημα στο ιρανικό σχολείο θηλέων στη Μινάμπ, λέγοντας στον Τζούλιαν Αντριόνε του Drop Site ότι «γνωρίζουμε ότι ήταν αποτέλεσμα στρατιωτικής δράσης των ΗΠΑ». Ο Βαν Χόλεν αμφισβήτησε επίσης τον ισχυρισμό του προέδρου Τραμπ ότι ο τερματισμός του πολέμου θα απαιτούσε μια «αμοιβαία» απόφαση με τον Νετανιάχου: «Γιατί ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών χρειάζεται να συμβουλευτεί οποιονδήποτε όταν πρόκειται για τον τερματισμό ενός πολέμου που κάνει την περιοχή και τον κόσμο λιγότερο ασφαλή για τους Αμερικανούς;»
Με αυτά όλα, δεν είναι τυχαίο ότι τρεντάρει τόσο ψηλά στο X το Hashtag EpsteinFury αντί για το EpicFury.
 |
| Σκίτσο του Σλοβένου Franco Juri |
Στο πεδίο, φαίνεται ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, μέχρι την επόμενη ενδεχόμενη κλιμάκωσή του με αποστολή αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στην περιοχή, εξελίσσεται σε μια παρατεταμένη σύγκρουση. Αυτό περιλαμβάνει το ζήτημα της συμμετοχής ή μη διαφόρων χωρών στη σύγκρουση, με προσπάθειες από πλευράς Ισραηλινών να προβοκάρουν χώρες στον πόλεμο. Οι Ισραηλινοί μετέφεραν την είδηση ότι ήταν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εκείνα που είχαν επιτεθεί σε ιρανικές μονάδες αφαλάτωσης. Οι τελευταίοι, φοβούμενοι αντίποινα, αρνήθηκαν τις κατηγορίες.
Είναι επίσης εντυπωσιακό ότι οι αρχές του Ιράν επέτρεψαν στο CNN να καταγράψει ελεύθερα το εσωτερικό του Ιράν σε αντίθεση με το Ισραήλ και με αραβικά κράτη κατανοώντας ότι η κοινή γνώμη μέσα στις ΗΠΑ είναι σύμμαχος εν δυνάμει του Ιράν. Την πιο ελεύθερη ενημέρωση αυτήν τη στιγμή τη βρίσκει κανείς από το εσωτερικό του Ιράν.
Παλαιότερα, στους πολέμους του Ισραήλ, η ισχύς της δυτικής προπαγάνδας λειτουργούσε πάντα υπέρ του Ισραήλ και παρέμενε ακλόνητη. Τα πράγματα σε αυτόν τον πόλεμο δείχνουν διαφορετικά. ΜΜΕ τα οποία πρόσκεινται στους «Δημοκρατικούς», προβάλλουν περισσότερο το εγκληματικό των αμερικανικών και ισραηλινών χτυπημάτων σε αυτόν τον, όπως λένε τα ίδια, «άδικο πόλεμο». Η διαρροή εικόνων από τις συνέπειες των χτυπημάτων του Ιράν αποτελούν μια ιρανική απάντηση στην αμερικανική, μιλιταριστική εκδοχή της κοινωνίας του θεάματος.
Η ίδια η πολιτική και πολιτειακή δομή του Ιράν έδωσε όπως όλα δείχνουν την καλύτερη απάντηση δια της εκλογής του Χαμενεΐ του νεότερου στη θέση του ανωτάτου ηγέτη. Η εκλογή του σηματοδοτεί όπως ήταν αναμενόμενο εσωτερική σκλήρυνση και συνοχή γύρω από το πατριωτικό ζήτημα της υπεράσπισης του Ιράν από τους εισβολείς, κατάσταση η οποία ευνοεί προφανώς τους Φρουρούς της Επανάστασης. Αλλαγή καθεστώτος σημαίνει ή πυρηνικά πλήγματα ή χερσαία εισβολή εν τέλει και με κάποια συμμετοχή ΗΠΑ και Ισραήλ. Το σενάριο μιας μακρόχρονης αεροπορικής εκστρατείας δείχνει πολύ δύσκολο με δεδομένες τις δυνατότητες του Ιράν να αντεπιτίθεται. Το αδιέξοδο του Τραμπ πέρα από τις γελοίες δηλώσεις του περί του τέλους του πολέμου προκύπτει και από τις απειλές περί κλιμάκωσης οι οποίες συμπεριλαμβάνουν από απειλές περί πλήρους ισοπέδωσης του Ιράν έως αντίστοιχες για πλήρη καταστροφή του δικτύου ηλεκτροδότησης. Παρεμπιπτόντως, όλα όσα πράττει αλλά και με τα οποία απειλεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ στοιχειοθετούν μια σειρά από εγκλήματα πολέμου, χωρίς πια κανενός το αυτί να ιδρώνει. Μπαίνουμε στην εποχή του εγκλήματος που περηφανεύεται για τον εαυτό του και αυτό δεν είναι κάτι ασήμαντο. Οδηγεί στη γενίκευση του πολέμου διεθνώς.
Το πλέον σοβαρό ζήτημα ίσως προκύπτει από τη σχεδόν προαναγγελία προβοκάτσιας στις ΗΠΑ (και) από τον πρόεδρό τους. Οι φήμες για φιλό-ιρανικούς πυρήνες οι οποίοι είναι γνωστοί υποτίθεται στο FBI και στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ αλλά για κάποιο λόγο δεν εξαρθρώνονται ή για ιρανικά drones τα οποία θα επιτεθούν στην Καλιφόρνια εντάσσονται προφανώς στις απελπισμένες προσπάθειες του κύκλου γύρω από τον Τραμπ να ανεβάσουν τη δημοφιλία του πολέμου, η οποία παραμένει ελάχιστη, μέσα από μια προβοκάτσια. Το αν, πότε και πώς θα εξελιχθεί το σενάριο μένει να αποδειχτεί αλλά η πρόθεση μοιάζει προφανής. Αποτελεί όμως τον βασικό δρόμο προς μια χερσαία εμπλοκή ή προς χρήση πυρηνικών.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων ενημέρωσης, η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία του Στρατού των ΗΠΑ, έχοντας ακυρώσει επειγόντως προγραμματισμένες ασκήσεις, άρχισε γρήγορα να προετοιμάζεται, ενώ Αμερικανοί πολιτικοί άρχισαν να συζητούν την ανάγκη για μια τοπική επιχείρηση απόβασης στο νησί Χαργκ του Ιράν, όπου συγκεντρώνεται σχεδόν το 90% της υποδομής εξαγωγών πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου του Ιράν.
Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, έλαβαν χώρα συνομιλίες μεταξύ των προέδρων Ιράν και Αζερμπαϊτζάν, μετά την (προβοκάτσια μάλλον) στο αεροδρόμιο του Ναχιτσεβάν. Ίσως, η επίθεση από το Αζερμπαϊτζάν να πήγε λίγο πιο πίσω. Το ίδιο διστακτικοί δείχνουν και οι Κούρδοι. Η εμπλοκή όλων αυτών απαιτεί να έχει αποδυναμωθεί το Ιράν επαρκώς. Ακόμα και μία αποβατική επιχείρηση στο παραπάνω νησί μπορεί να αποδειχτεί καταστροφική για τα συμφέροντα αλλά και τις δυνάμεις των ΗΠΑ στην περιοχή.
Εν τω μεταξύ, το Ιράν δείχνει ικανό να συνεχίζει και να εντείνει τις δικές του στρατιωτικές επιχειρήσεις σε συνεργασία μάλιστα με τη Χεζμπολά. Ιρανική επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος κατέστρεψε το ραντάρ THAAD των ΗΠΑ στην Ιορδανία. Το ραντάρ είναι κεντρικό για την παρακολούθηση βαλλιστικών πυραύλων και την καθοδήγηση των πυραύλων THAAD. Η απώλειά του μπορεί να μετατοπίσει τα καθήκοντα αναχαίτισης πυραύλων σε πυροβολαρχίες Patriot των οποίων τα αποθέματα πυραύλων PAC-3 είναι ήδη περιορισμένα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σε λειτουργία μόνο οκτώ πυροβολαρχίες THAAD παγκοσμίως, σύμφωνα με ειδικούς που επικαλείται το Foreign Policy, η καθεμία κοστίζει περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ ένα άλλο προηγμένο ραντάρ που φέρεται να καταστράφηκε νωρίτερα στον πόλεμο στο Κατάρ -το AN/FPS-132- θα μπορούσε να χρειαστεί πέντε έως οκτώ χρόνια και περίπου 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια για να αντικατασταθεί. Στα Στενά του Ορμούζ φαίνεται ότι ποντίζονται νάρκες ενώ τα ίδια τα Στενά παραμένουν κλειστά για όσους το θέλουν οι Ιρανοί.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγκτσί δήλωσε ότι η χώρα του δεν θα εξετάσει άλλη προσωρινή κατάπαυση του πυρός, υποστηρίζοντας ότι οι προηγούμενες παύσεις στις μάχες επέτρεψαν μόνο στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες να επαναλάβουν τον πόλεμο. «Δεν είμαστε ακόμη σε αυτό το σημείο», είπε όταν ρωτήθηκε για τις συνθήκες για τον τερματισμό της σύγκρουσης, προσθέτοντας ότι αυτή τη φορά το Ιράν επιδιώκει ένα μόνιμο τέλος και όχι μια άλλη διακοπή που αποτυγχάνει να φέρει διαρκή ειρήνη. Η δήλωση έρχεται αφότου Ιρανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι ανασκεύασαν τις δηλώσεις του Ιρανού προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν που ερμηνεύτηκαν ως εντολή παύσης των ιρανικών χτυπημάτων εναντίον περιφερειακών χωρών, κατηγορώντας τον Τραμπ για «παρερμηνεία».
Ενώ οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δίνουν έμφαση στη συντριπτική τους ισχύ, η πραγματικότητα αποδεικνύεται κάπως διαφορετική: το Ιράν, ως η λιγότερο ισχυρή δύναμη πρέπει απλώς να φθείρει τους αντιπάλους του σε βαθμό που η συνέχιση του πολέμου να καθίσταται ασύμφορη. Μόνο που μια ήττα σε αυτήν την περιοχή και με εμπλοκή και του Ιράν, για τις ΗΠΑ δύναται να αποδειχθεί ιστορικώς καταστροφική από πλευράς υλικής αλλά και κύρους.
Οι ιρανικές επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην περιοχή δεν έχουν στόχο να προκαλέσουν τυχαίες εκτεταμένες ζημιές αλλά να «τυφλώσουν» τις υπερσύγχρονες ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, να κάμψουν το ηθικό τους, να περιορίσουν τις επιχειρησιακές τους ικανότητες και να προκαλέσουν οικονομική ζημιά η οποία θα αναγκάσει τον Τραμπ να σταματήσει τον πόλεμο και αποτρέπει μελλοντικές επιθέσεις.
Οι Ιρανοί αξιωματούχοι μετά την επίθεση στις 28 Φεβρουαρίου, κινήθηκαν γρήγορα για να εφαρμόσουν μια σειρά στρατιωτικών ενεργειών που είχαν γίνει προγραμματιστεί εκτενώς μετά τον πόλεμο των 12 ημερών του Ιουνίου του 2025. Το Ιράν, περίμενε ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα διεξήγαγαν μια συστηματική εκστρατεία δολοφονίας των ηγετών της χώρας. Επομένως, τα επιτελεία του Ιράν σχεδίασαν προληπτικώς ένα «μωσαϊκό» σύστημα όπου η εξουσία διοίκησης ανατέθηκε πιο κάτω στην αλυσίδα. Αυτό επέτρεψε στους διοικητές του αεροδιαστημικού τμήματος του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης να εξαπολύσουν επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη μέσα σε λίγες ώρες από την έναρξη του πολέμου και να χτυπήσουν προκαθορισμένους στόχους, ακόμη και αν οι επικοινωνίες ήταν απενεργοποιημένες ή οι ανώτεροι ηγέτες σκοτώνονταν ή βρίσκονταν εκτός δράσης.
Από την έναρξη του πολέμου, οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν έπληξαν μεγάλες αεροπορικές βάσεις των ΗΠΑ, ναυτικά αρχηγεία, τοποθεσίες υλικοτεχνικής υποστήριξης και συστήματα ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας σε όλο το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία. Το Ιράν έπληξε επίσης σταθμό της CIA στη Σαουδική Αραβία. Ίσως τα πιο σημαντικά χτυπήματα ήταν οι επιθέσεις του Ιράν στα προηγμένα συστήματα ραντάρ προειδοποίησης των ΗΠΑ, το νευρικό κέντρο για την αμυντική πυραυλική συσκευή του στρατού.
Δορυφορικές εικόνες έδειξαν ότι οι ιρανικές επιθέσεις έχουν καταστρέψει ή καταστρέψει προηγμένα ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας AN/TPY-2 και PAC-3 για τα συστήματα THAAD και Patriot, καθώς και άλλους θόλους ραντάρ σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο. Εκτός από τη μείωση της αποτελεσματικότητας της άμυνας βαλλιστικών πυραύλων για ολόκληρη την περιοχή, η απενεργοποίηση των αμυντικών εγκαταστάσεων στις αεροπορικές βάσεις μπορεί να αναγκάσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις να πραγματοποιηθούν πιο μακριά από το Ιράν, μειώνοντας περαιτέρω τον αριθμό των επιθέσεων που μπορούν να πραγματοποιούν οι ΗΠΑ σε καθημερινή βάση.
Οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να μεταφέρουν εξαρτήματα από το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας THAAD της Νότιας Κορέας στη Μέση Ανατολή, καθώς και περισσότερους πυραύλους Patriot από εκείνους που έχουν αναπτυχθεί στην Ανατολική Ασία. Ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Λι Τζάε-μιουνγκ δήλωσε ότι η Σεούλ είχε «εκφράσει την αντίθεσή της» στην απόφαση, η οποία θα αύξανε τη δική της έκθεση στην απειλή πολέμου. «Η πραγματικότητα είναι ότι δεν μπορούμε να προωθήσουμε πλήρως τη θέση μας» και να μπλοκάρουμε τις μεταφορές, πρόσθεσε.
Εκτός από τις επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους, Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν την Τρίτη την κατάρριψη τουλάχιστον 11 μη επανδρωμένων αεροσκαφών MQ-9 Reaper πάνω από το Ιράν, ενώ ένα άλλο φέρεται να καταρρίφθηκε την Τετάρτη. Το Ιράν ισχυρίζεται ότι κατέρριψε πάνω από 80 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι επίσημα επιβεβαιωμένες απώλειες των ΗΠΑ έρχονται να προστεθούν στον σημαντικό αριθμό καταρριφθέντων ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών που επαληθεύτηκαν από ερευνητές του OSINT και ανεξάρτητους παρατηρητές. Η απώλεια μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από το Ιράν υποβαθμίζει περαιτέρω την ικανότητα να σταματήσει το Ιράν από το να εκτοξεύει πυραύλους, προσθέτοντας έναν περιορισμό στις πληροφορίες που μπορούν να συγκεντρώσουν οι ΗΠΑ για εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων.
Πριν από τον πόλεμο, οι ανησυχίες σχετικά με τα αποθέματα αντι-αεροπορικών πυραύλων των ΗΠΑ, τα οποία είναι δαπανηρά και χρονοβόρα για να αναπληρωθούν, αποτελούσαν ένα σημαντικό επιχείρημα κατά του πολέμου. Τα στοιχεία για τα αποθέματα των ΗΠΑ είναι απόρρητα, αλλά ένας σημαντικός αριθμός πυραύλων πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε ως απάντηση στους ιρανικούς βομβαρδισμούς πυραύλων με στόχο το Ισραήλ και τα αραβικά κράτη του Κόλπου.
Η συνεχιζόμενη εκτόξευση πυραύλων σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου εγείρει σοβαρά ζητήματα σε επίπεδο λογιστικής υποστήριξης. Μόλις τα αντιτορπιλικά των ΗΠΑ ξοδέψουν τους πυραύλους τους, θα πρέπει να επιστρέψουν στη βάση Ντιέγκο Γκαρσία για να ξαναγεμίσουν. Πρόκειται για μια πολυήμερη διαδικασία. Το Ιράν από την άλλη χρησιμοποιεί μια άμυνα η οποία κατανέμει το βάρος σε διαφορετικές αυτόνομες μονάδες οι οποίες είναι ικανές να συνεχίσουν τη μάχη εάν μια συγκεκριμένη περιοχή υπολείπεται ή εξαντλείται ή δέχεται επίθεση.
 |
| Σκίτσο του Αργεντινού BECS |
Οι οικονομικές επιπτώσεις αρχίζουν σιγά-σιγά να φαίνονται. Το βαρέλι του πετρελαίου φλερτάρει γύρω στα 100 δολάρια, με πρωτοφανείς ποσότητες στρατηγικών αποθεμάτων να αποδεσμεύονται και σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ.
Η εθνική εταιρεία πετρελαίου του Μπαχρέιν κήρυξε ανωτέρα βία για τις αποστολές της, απαλλάσσοντας τον εαυτό της από τις συμβατικές της υποχρεώσεις λόγω έκτακτων περιστάσεων. Η Petroleum Corporation του Κουβέιτ κήρυξε επίσης ανωτέρα βία αφού εφάρμοσε μείωση της παραγωγής αργού πετρελαίου και της διύλισης λόγω της σύγκρουσης. Ο επικεφαλής του εθνικού πετρελαϊκού τομέα του Κουβέιτ δήλωσε την Κυριακή ότι η σχεδόν διακοπή της ναυτιλίας μέσω των Στενών του Ορμούζ σηματοδοτεί μια άνευ προηγουμένου αλλαγή στην περιφερειακή γεωπολιτική, σημειώνοντας ότι η πλωτή οδός δεν είχε κλείσει ποτέ για την κυκλοφορία εδώ και περισσότερα από 80 χρόνια. Είπε ότι υπήρξαν «πέντε ή έξι ημέρες σχεδόν μηδενικής κυκλοφορίας μέσω των Στενών του Ορμούζ», κάτι που είναι δραματικό, δεδομένου ότι τα Στενά αντιπροσωπεύουν το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Ένα σοκ στις τιμές του πετρελαίου μπορεί να είναι απρόβλεπτο. Ένα τέτοιο σοκ πιθανότατα θα μετατραπεί σε διακοπή της εφοδιαστικής αλυσίδας καθώς οι βιομηχανίες που εξαρτώνται από τα ορυκτά καύσιμα θα πληγούν. Επιπλέον όμως, τα πετρελαϊκά κράτη που δεν μπορούν πλέον να μεταφέρουν πετρέλαιο χρειάζονται χρήματα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί να σταματήσουν να χρηματοδοτούν δραστηριότητες και να πουλήσουν τις επενδύσεις τους στις ΗΠΑ.
Επίσης εκείνη που θα πληγεί είναι η γεωργία. Το Στενό του Ορμούζ διαχειρίζεται το ένα τρίτο του εμπορίου λιπασμάτων. Τα πετροχημικά και τα πλαστικά, τα οποία χρησιμοποιούνται στους ημιαγωγούς ακολουθούν. Οι χώρες του Κόλπου -Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και Κουβέιτ- χάνουν εισοδήματα. Αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, είναι ενδεχόμενο να αποσύρουν κεφάλαιά τους τα οποία έχουν επενδύσει σε περιουσιακά στοιχεία στη Δύση.
Για να κατανοήσουμε πόσο σημαντικό θα είναι αυτό θα πρέπει να θυμηθούμε ότι τον περασμένο Μάιο, ο Τραμπ επέστρεψε από τη Μέση Ανατολή έχοντας «εξασφαλίσει» 600 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδυτικές δεσμεύσεις από τους Σαουδάραβες, 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια από το Κατάρ και 1,4 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα ΗΑΕ. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των επενδύσεων έχει χρηματοδοτήσει εταιρείες της τεχνητής νοημοσύνης, την προσφορά της Paramount για τη Warner, την εξαγορά του Twitter από τον Ίλον Μασκ, την εξαγορά της Electronic Arts, μια απόπειρα εξαγοράς του PGA Tour και data centers. Η παροχή προστασίας από τις ΗΠΑ με αντίτιμο τα αραβικά κεφάλαια αποδεικνύεται προς το παρόν μια συμφωνία που δεν τηρείται από τις πρώτες.
Με τούτα και με κείνα δεν είναι να απορεί κανείς που οι φήμες για δυσμένεια του Τραμπ προς παράγοντες του κύκλου του που τον παρέσυραν στον πόλεμο φαίνεται να εντείνεται. Ταχύτατα καταλαβαίνει ότι υπάρχουν και πόλεμοι που δεν είναι σόου, ούτε φαντεζί περιπέτειες χάρη σε διαβρωμένα εσωτερικώς συστήματα.
Σάββατο 14 Μαρτίου 2026
Υποκλοπές: Η δήλωση-βόμβα του καταδικασμένου Ταλ Ντίλιαν που γκρεμίζει το αφήγημα της κυβέρνησης
Η Intellexa παρέχει τεχνολογία "μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου", σύμφωνα με τον επικεφαλής της εταιρείας
Newsroom
Σε μία δήλωση που θα συζητηθεί, καθώς γκρεμίζει ολόκληρο το αφήγημα της κυβέρνησης για το σκάνδαλο με τις υποκλοπές, προχώρησε ο Ταλ Ντίλιαν, επικεφαλής της Intellexa, ο οποίος καταδικάστηκε πρόσφατα για την εμπλοκή του στην πολύκροτη υπόθεση.
Μιλώντας στο Mega Stories, ο Ταλ Ντίλιαν κλήθηκε να διευκρινίσει ποιοι ήταν οι πραγματικοί πελάτες των συστημάτων παρακολούθησης της Intellexa στην Ελλάδα και αν συνεργάστηκε με κρατικές υπηρεσίες, ελληνικές αρχές, ιδιώτες ή με οποιονδήποτε άλλο αξιωματούχο. Μεταξύ άλλων, το “αφεντικό” της Intellexa απάντησε:
“Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Ουδέποτε έχουμε διεξάγει δραστηριότητες επιτήρησης, ούτε έχουμε λειτουργική πρόσβαση μετά την παράδοση των συστημάτων. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις Αρχές που τις αποκτούν και τις λειτουργούν, ακριβώς όπως ορίζουν τα διεθνή πλαίσια πολιτικής”.Τι λέει δηλαδή ο Ταλ Ντίλιαν; Ότι, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι μια υπόθεση μεταξύ ιδιωτών, αφού το λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε για τις παρακολουθήσεις, σύμφωνα με τον επικεφαλής της εταιρείας που το παρέχει, είναι διαθέσιμο μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Που σημαίνει ότι, σύμφωνα πάντα με τον Ταλ Ντίλιαν, δεν ήταν κάποιος κακός ιδιώτης που παρακολουθούσε τη… μισή Ελλάδα μέσω του λογισμικού της Intellexa, αλλά η ίδια η κυβέρνηση ή κρατικές υπηρεσίες.
Αναμένεται πλέον η επίσημη κυβερνητική αντίδραση, που προφανώς θα είναι κάτι σαν “δεν είναι γίδα αυτό που βλέπετε στην πλάτη μας, λάθος κάνετε”.
Ο Τραμπ και η οριακή ψυχολογία της εποχής
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis
Η πολιτική ιστορία δεν είναι μόνο ιστορία θεσμών και ιδεολογιών. Είναι επίσης ιστορία ψυχικών δομών. Οι κοινωνίες δεν παράγουν μόνο οικονομικά συστήματα και πολιτικές ιδέες· παράγουν και συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων. Και μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.
Το φαινόμενο του Donald Trump είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της διαδικασίας. Η άνοδός του στην εξουσία δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως αποτέλεσμα πολιτικής στρατηγικής ή επικοινωνιακής επιτυχίας. Αντανακλά κάτι βαθύτερο: μια μεταβολή στον ψυχισμό των σύγχρονων κοινωνιών.
Για δεκαετίες, οι κοινωνικοί στοχαστές περιέγραφαν τον σύγχρονο άνθρωπο ως προϊόν μιας «κουλτούρας του ναρκισσισμού». Ο Christopher Lasch υποστήριξε ότι ο ύστερος εικοστός αιώνας δημιούργησε έναν άνθρωπο εμμονικό με την εικόνα του, την αυτοεπιβεβαίωση και τη δημόσια προβολή.
Όμως η εποχή μας φαίνεται να έχει περάσει σε ένα νέο στάδιο. Ο ναρκισσισμός προϋπέθετε ακόμη μια σχετική σταθερότητα: μια κοινωνία ευημερίας όπου το άτομο μπορούσε να ασχολείται με την εικόνα του. Σήμερα αυτή η σταθερότητα έχει κλονιστεί. Η οικονομική ανασφάλεια, η τεχνολογική επιτάχυνση και η διάλυση πολλών παραδοσιακών μορφών κοινότητας δημιουργούν μια πιο εύθραυστη ψυχική κατάσταση.
Η πολιτική σκηνή της εποχής μας μοιάζει όλο και περισσότερο με σκηνή έντονης συναισθηματικής έντασης.
Ένα ενδιαφέρον παράθυρο στην ψυχολογία του Donald Trump προσφέρει το βιβλίο της ανιψιάς του, της ψυχολόγου Mary Trump. Στο βιβλίο της περιγράφει ένα οικογενειακό περιβάλλον που χαρακτηριζόταν από σκληρό ανταγωνισμό, συναισθηματική ψυχρότητα και έντονη πίεση για επιτυχία.
Στην αφήγησή της, κεντρική φιγούρα είναι ο πατέρας του Trump, Fred Trump. Παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που αντιλαμβανόταν τον κόσμο μέσα από μια απλή αλλά αμείλικτη λογική: υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ευαλωτότητα δεν είχε θέση.
Η Mary Trump υποστηρίζει ότι μέσα σε αυτή τη δυναμική ο Donald Trump έμαθε να αντιμετωπίζει τον κόσμο ως πεδίο διαρκούς σύγκρουσης. Η αξία του ανθρώπου ταυτιζόταν με τη νίκη, ενώ η αποτυχία θεωρούνταν μορφή ταπείνωσης.
Η ψυχολογική αυτή δομή δημιούργησε έναν τρόπο σκέψης όπου η επιθετικότητα λειτουργεί ως άμυνα απέναντι στην αδυναμία.
Η πολιτική παρουσία του Trump αντανακλά αυτή τη λογική. Ο πολιτικός του λόγος είναι έντονα δραματικός. Οι αντίπαλοι παρουσιάζονται ως εχθροί, οι συγκρούσεις ως μάχες επιβίωσης και η πολιτική διαδικασία ως αγώνας νίκης ή καταστροφής.
Η πολιτική μετατρέπεται έτσι σε θεατρική σκηνή όπου η ένταση των συναισθημάτων παίζει κεντρικό ρόλο.
Αυτή η μορφή πολιτικής επικοινωνίας δεν εμφανίζεται τυχαία. Αντανακλά μια κοινωνία όπου η δημόσια συζήτηση έχει γίνει ολοένα πιο πολωμένη. Οι πολιτικές διαφωνίες μετατρέπονται εύκολα σε υπαρξιακές συγκρούσεις.
Η επιτυχία του Trump δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα σε αυτή τη δραματική αφήγηση.
Πολλοί άνθρωποι βιώνουν σήμερα έντονη αίσθηση απώλειας. Οι οικονομικές ανισότητες έχουν αυξηθεί, οι κοινωνικές κοινότητες έχουν αποδυναμωθεί και οι παραδοσιακές μορφές ταυτότητας έχουν γίνει πιο εύθραυστες.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πολιτική αφήγηση που υπόσχεται αποκατάσταση και δύναμη αποκτά μεγάλη απήχηση.
Η ρητορική του Trump για τους «ξεχασμένους ανθρώπους» της Αμερικής λειτουργεί ακριβώς πάνω σε αυτό το συναίσθημα.
Η περίπτωση του Trump δείχνει ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι μόνο πρόσωπα εξουσίας. Είναι συχνά και σύμβολα μιας ιστορικής στιγμής.
Η πολιτική του παρουσία εκφράζει μια εποχή όπου οι κοινωνίες βιώνουν έντονη ανασφάλεια και αναζητούν νέες μορφές ταυτότητας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ηγέτες που υπόσχονται δύναμη και σαφή όρια αποκτούν ιδιαίτερη έλξη.
Από αυτή την άποψη, το φαινόμενο Trump δεν είναι απλώς μια ιδιαιτερότητα της αμερικανικής πολιτικής. Είναι μέρος μιας ευρύτερης πολιτισμικής μεταβολής που παρατηρείται σε πολλές χώρες.
Οι κοινωνίες της ύστερης νεωτερικότητας φαίνεται να περνούν από την κουλτούρα του ναρκισσισμού σε μια εποχή πιο ασταθή και πιο συγκρουσιακή.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ιστορίας: ο Trump δεν είναι μόνο ένας πολιτικός ηγέτης.
Είναι ένας καθρέφτης της οριακής εποχής μας.
Πηγή: www.facebook.com
Απ’ τη Λίστα Πέτσα στα Fake News, ένα τσιγάρο δρόμος…
Είχε ανακοινωθεί “αρμοδίως” εκείνη την εποχή, ότι τα επτάμιση μύρια του προγράμματος ενίσχυσης θα πήγαιναν σε “φιλανθρωπικούς σκοπούς”. Ακόμη περιμένω να μάθω ποιοι ήταν οι “σκοποί” αυτοί και πως “εξυπηρετήθηκαν”…
Γίνεται, λοιπόν, αυτό το συνέδριο για τα fake news, όπου αν εξαιρέσεις πεντέξι πραγματικά σοβαρούς ανθρώπους όλοι οι υπόλοιποι και όλες οι υπόλοιπες τα είχαν γράψει τα χιλιόμετρά τους στις λεωφόρους της παραπληροφόρησης.
Με δράκους, με φίδια, με νυχτερίδες κι αράχνες όλα κομπλέ.
Αφού να φανταστείς πέρασε απέξω ο βαρώνος Μινχάουζεν και ντράπηκε να μπει στην αίθουσα.
“Άσε ρεπόρτερ, αισθάνθηκα πολύ ερασιτέχνης μπροστά σε τόσους γίγαντες της παραμύθας”, μου εξομολογήθηκε στο τηλέφωνο.
Και μη σας πω τώρα εδώ για το κλάμα της Χαλιμάς, καυτά τα δάκρυα της γυναίκας που το κατάλαβε στο πετσί της πόσο πίσω την έχει αφήσει πια ο ανταγωνισμός…
Τέλος πάντων, πάμε στην παρέμβαση του πρωθυπουργού. Πάμε στην ομιλία του στο κλείσιμο του συνεδρίου, όπου, μεταξύ άλλων, ακούσαμε τα εξής:
“Σκεφτείτε, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει με τα σημερινά εργαλεία στις επόμενες εκλογές -και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, είναι παγκόσμιο- από οποιονδήποτε θέλει να επηρεάσει μία εκλογή, από έναν πολιτικό αντίπαλο, από κάποιον εξωτερικό παράγοντα ο οποίος θέλει να παρέμβει.
Ποια είναι η απάντηση, όμως, σε αυτό; Λέμε, «πολύ ωραία κάναμε τη διάγνωση, ποια μπορεί να είναι η απάντηση σε αυτό». Θα ήθελα να θέσω διάφορους άξονες προτεραιότητας.
Η πρώτη είναι η ενίσχυση αυτών που αποκαλούμε «συστημικών», των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης. Το μέσο ενημέρωσης έχει μία δομή, έχει μία ευθύνη απέναντι στους αναγνώστες, στους τηλεθεατές, στους ακροατές, είναι υπόλογο για αυτά τα οποία λέει. Άρα, αν κάποιος θέλει να κινηθεί κατά του μέσου, κατά του συντάκτη, έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Το μέσο δεν είναι ανώνυμο. Έστω κι αν γράφει κάποιος με ψευδώνυμο, δημοσιεύει σε ένα μέσο. Αν θέλει κάποιος να κινηθεί απέναντι σε μία εφημερίδα που έχει δημοσιεύσει κάτι το οποίο θεωρεί ότι είναι συκοφαντικό, με ψευδώνυμο, μπορεί να το κάνει».
Μάλιστα, το εμπεδώσαμε, ενίσχυση των εφημερίδων.
Για τις οποίες εφημερίδες, πανελλήνιες και τοπικές, εγκρίθηκε τον περασμένο Οκτώβριο κονδύλι μπαξίσι από πενήντα ως εκατό χιλιάρικα, ανάλογα με τα έτη κυκλοφορίας.
Και το λέω “μπαξίσι” γιατί πριν από επτά χρόνια, τον Ιούνιο του 2019, πέρασε η υπ. αριθμ. 107/2019 Κοινή Υπουργική Απόφαση, ως «πρόγραμμα ενίσχυσης των επιχειρήσεων έκδοσης εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας» με υπογραφές Χουλιαράκη τότε αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών και Κρέτσου τότε υφυπουργού ενημέρωσης.
Έξι εκατομμύρια ευρώ ήταν το πακέτο, που λίγους μήνες αργότερα, επί Νέας Δημοκρατίας, αυξήθηκε στα επτάμιση, για να πάρει κάθε εφημερίδα από μια διακοσάρα.
Με κριτήρια, φυσικά, να απασχολούν μέλη της ΕΣΗΕΑ τα φύλλα και “η ύλη τους να μην θίγει το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να μην εισάγει ή προάγει διακρίσεις βάσει φύλου, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, εθνικότητας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού”.
Καλά ως εδώ;
Καλά ως εδώ.
Υπέγραψαν ο Σταϊκούρας, ο Σκυλακάκης κι ο Πέτσας, πλην όμως δεν εκταμιεύθηκε τελικά ούτε πενηνταράκι.
Γιατί;
Διότι ξεσηκώθηκε θόρυβος από μαχητικούς και προβεβλημένους ακροκεντρώους ότι θα έπαιρνε ενίσχυση και το “Μακελειό”, που σαφώς δεν τις πληρούσε τις προδιαγραφές της προκήρυξης.
Και τι έκανε η κυβερνησάρα;
Αντί να παγώσει το χρήμα προς το “Μακελειό” και να ενισχύσει κανονικά τα λοιπά φύλλα, έκοψε ολωσδιόλου το πρόγραμμα.
Τέρμα, ζερό, σάντεν ντεθ, τσεβά που λέμε και στα βλάχικα.
Και στη θέση του προγράμματος;
Στη θέση του ήρθε η διαβόητη Λίστα Πέτσα, που την κοίταζες και δεν ήξερες αν έπρεπε να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα.
Μιλάμε για πανηγύρι με κλαρίνο Γιώργου Μάγκα, να στο παίζει στο αυτάκι το γλυκόλαλο, να παραντουράς.
Και το πιο ωραίο απ’ όλα;
Είχε ανακοινωθεί “αρμοδίως” εκείνη την εποχή, ότι τα επτάμιση μύρια του προγράμματος ενίσχυσης θα πήγαιναν σε “φιλανθρωπικούς σκοπούς”.
Ακόμη περιμένω να μάθω ποιοι ήταν οι “σκοποί” αυτοί και πως “εξυπηρετήθηκαν”…
Υ.Γ.: Η ιστοσελίδα που διαβάζετε αυτή τη στιγμή, όχι απλώς δεν πήρε όσα της αναλογούσαν από την Λίστα Πέτσα, μη σας γράψω τι πήρε το σκυλί θα φρίξει.
Από τότε μας υποπτεύονταν οι σταυροφόροι των fake news!
Τα στενά του Ορμούζ στο επίκεντρο του πολέμου: Η αρτηρία του παγκόσμιου πετρελαίου και το γεωπολιτικό παιχνίδι Κίνας – Δύσης
Ένα στενό θαλάσσιο πέρασμα λίγων δεκάδων χιλιομέτρων στον Περσικό Κόλπο κρατά στα χέρια του την ενεργειακή ισορροπία του πλανήτη. Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό «λαιμό μπουκαλιού» της παγκόσμιας οικονομίας. Από εκεί περνά σχεδόν το ένα πέμπτο του πετρελαίου που καταναλώνεται στον κόσμο, γεγονός που μετατρέπει κάθε κρίση στην περιοχή σε δυνητικό παγκόσμιο ενεργειακό σοκ.
Η μεγαλύτερη ενεργειακή αρτηρία του πλανήτη
Τα Στενά του Ορμούζ, ανάμεσα στο Ιράν και το Ομάν, αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη. Σύμφωνα με στοιχεία της U.S. Energy Information Administration (EIA), περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου διακινούνται καθημερινά μέσω του Ορμούζ.
Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί περίπου στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου, η οποία υπολογίζεται πάνω από 100 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, σύμφωνα με τον International Energy Agency (IEA).
Με απλά λόγια, ένα στα πέντε βαρέλια πετρελαίου που καταναλώνεται στον πλανήτη περνά από αυτό το στενό πέρασμα.
Η σημασία του Ορμούζ δεν αφορά μόνο τον όγκο του πετρελαίου που μεταφέρεται, αλλά και τις χώρες που εξαρτώνται από αυτό. Το μεγαλύτερο μέρος των φορτίων κατευθύνεται προς την Ασία. Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία και Νότια Κορέα απορροφούν τη μεγαλύτερη ποσότητα των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο.
Η Κίνα είναι μακράν ο μεγαλύτερος πελάτης, λαμβάνοντας περίπου 5 έως 6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως που έχουν περάσει από τα Στενά του Ορμούζ. Η Ινδία εισάγει περίπου 2 έως 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ενώ Ιαπωνία και Νότια Κορέα περίπου 1,5 έως 1,8 εκατομμύρια βαρέλια η καθεμία.
Αντίθετα, η εξάρτηση της Δύσης είναι σαφώς μικρότερη. Η Ευρώπη εισάγει περίπου 2 έως 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως μέσω Ορμούζ, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο από 1 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα, κυρίως λόγω της αυξημένης εγχώριας παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου. Το γεγονός αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό γεωπολιτικό παράδοξο: μια ενδεχόμενη διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ θα έπληττε περισσότερο τις οικονομίες της Ασίας παρά τη Δύση.
Η ασιατική εξάρτηση από το πετρέλαιο του Κόλπου
Στο ενεργειακό σύστημα του Περσικού Κόλπου κυριαρχούν κυρίως οι εξαγωγές από πέντε χώρες: Σαουδική Αραβία, Ιράκ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ και Ιράν.
Η Σαουδική Αραβία παραμένει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας μέσω Ορμούζ, με περίπου 6 έως 7 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Ακολουθεί το Ιράκ με περίπου 3,5 έως 4 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ εξάγουν περίπου 2 έως 3 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Το Ιράν, παρά τις διεθνείς κυρώσεις, συνεχίζει να εξάγει περίπου 1,3 έως 1,5 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως, σύμφωνα με εκτιμήσεις της αγοράς. Πάνω από 80% έως 90% αυτών των εξαγωγών κατευθύνεται στην Κίνα, συχνά μέσω έμμεσων εμπορικών μηχανισμών. Η ενεργειακή αυτή διαδρομή καθιστά το Ορμούζ όχι απλώς μια θαλάσσια δίοδο αλλά την κύρια αρτηρία της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου.
Τι θα σήμαινε ένα κλείσιμο του Ορμούζ
Η στρατηγική σημασία του Ορμούζ γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν εξεταστεί το ενδεχόμενο διακοπής της ναυσιπλοΐας. Αν το πέρασμα έκλεινε πλήρως, η παγκόσμια αγορά θα έχανε περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα.
Σε χρονικό ορίζοντα μίας εβδομάδας, η απώλεια αυτή θα έφτανε τα 140 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ μέσα σε έναν μήνα η αγορά θα στερούνταν σχεδόν 600 εκατομμύρια βαρέλια. Ακόμη και χωρίς πλήρες κλείσιμο του περάσματος, μικρότερες διαταραχές —όπως επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια, ναρκοθετήσεις ή εκτόξευση ασφαλιστικών premiums— μπορούν να αφαιρέσουν 5 έως 10 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως από την αγορά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να εκτιναχθούν σημαντικά.
Αναλύσεις ενεργειακών οίκων που μεταδόθηκαν από το Reuters δείχνουν ότι μια περιορισμένη διαταραχή θα μπορούσε να οδηγήσει το πετρέλαιο πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι, ενώ σε περίπτωση σοβαρής κρίσης οι τιμές θα μπορούσαν να κινηθούν στην περιοχή των 120 έως 150 δολαρίων. Παράλληλα, η Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank) έχει υπολογίσει ότι απώλεια παραγωγής της τάξης των 3 έως 5 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως θα μπορούσε να αυξήσει τις τιμές του πετρελαίου έως και 75%.
Η επίπτωση δεν θα περιοριζόταν μόνο στην τιμή της βενζίνης. Η αύξηση του κόστους της ενέργειας επηρεάζει άμεσα τη ναυτιλία, τις αερομεταφορές, την παραγωγή τροφίμων και συνολικά τον πληθωρισμό. Η παγκόσμια οικονομία θα αντιμετώπιζε ένα ενεργειακό σοκ αντίστοιχο με τις μεγάλες πετρελαϊκές κρίσεις του παρελθόντος.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: το Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο στον χάρτη. Είναι η βασική ενεργειακή αρτηρία της Ασίας — και ιδιαίτερα της Κίνας — και ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία της παγκόσμιας γεωπολιτικής ισορροπίας.
Πηγή: www.topontiki.gr
Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026
«Από Σημίτη μέχρι Μητσοτάκη η πολιτική είναι μία, αυτή του YES MAN» Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης
Την ίδια στιγμή που η «γειτονιά» μας φλέγεται ,στο εσωτερικό της χώρας η πολιτική κατάσταση δεν εμπνέει καμία εμπιστοσύνη στους πολίτες. Ποιος μπορεί να διαχειριστεί τα φλέγοντα προβλήματα των πολιτών στο εσωτερικό, σε συνδυασμό με τις φωτιές που έχουν ανάψει δίπλα μας; Μια κυβέρνηση σε αποδόμηση στην κοινωνία και μια αντιπολίτευση που δεν εμπνέει όχι μόνο εμπιστοσύνη αλλά δεν εμπνέει γενικώς. Μια κοινωνία θυμωμένη , πνιγμένη στα καθημερινά και ανυπέρβλητα πολλές φορές προβλήματα της, παρακολουθεί αποσβολωμένη την αδυναμία παραγωγής πολιτικής ακόμη και για τα αυτονόητα, πόσο μάλλον για τα σύνθετα της εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχει άραγε εξωτερική πολιτική;
«Από την εποχή του Σημίτη, μέχρι τη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη η πολιτική είναι μία ,αυτή του YES MAN, με μοναδική ίσως εξαίρεση την περίοδο του Κώστα Καραμανλή», λέει ο δημοσιογράφος Γιώρργος Παπαδόπουλος Τετράδης, με τον οποίο συζητάμε. Η αναδρομή στην περίοδο της μεταπολίτευσης αναγκαία, για να γίνουν οι συγκρίσεις και να προκύψει το συμπέρασμα ότι σήμερα στην πολιτική σκηνή «υπάρχουν αστεία πρόσωπα». Υπάρχει περιθώριο αισιοδοξίας; Τι μπορεί να σταματήσει την κατηφόρα; Τι μπορεί να προκαλέσει την αντίδραση του κόσμου; O Γιώργος Παπαδόπουλος-Tετράδης γεννήθηκε περαστικός από την Πάτρα τα μεσάνυχτα της Πρωτοχρονιάς του 1950 προς 1951. Έζησε τα πρώτα χρόνια στη Σπάρτη και από το νηπιαγωγείο και μετά στην Aθήνα. Eίχε την τύχη να μεγαλώσει σε ένα μεικτό περιβάλλον μιας αστικής προσφυγικής οικογένειας και μιας μεγαλοαστικής ντόπιας, που στεγάστηκαν σε αντίσκηνα στρατοπέδων προσφύγων, υγρά καταλήμματα φοιτητικά και νεοκλασσικά οικογενειακά μέγαρα ανά περιόδους.Πήρε βραβείο μαθηματικών στα 15 του και έμεινε μετεξεταστέος στο ίδιο μάθημα στα 18. Δεν τέλειωσε την Πάντειο, τη Nομική, τη Δημοσιογραφία, τη Mουσική, τη Φωτογραφία, τις οποίες ξεκίνησε να σπουδάζει. Eργάστηκε ως πλασιέ βιβλίων και προβιβάστηκε σε δημοσιογράφο στις εφημερίδες Hμερησία, Eξπρές, Eθνικός Kήρυκας, Eσπερινή, Aκρόπολι, Έθνος (δις), Eλευθεροτυπία. Στις δύο τελευταίες ως αρχισυντάκτης.Δημιούργησε τη στήλη O KAIPOΣ στην τελευταία σελίδα της ιστορικής εφημερίδας Eλευθεροτυπίας.
Ο περιφερειακός πόλεμος και οι ασκοί του Αιόλου
editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί
Καταδικάζουμε απερίφραστα την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, με την οποία ξεκινά ένας περιφερειακός μεγάλος πόλεμος που θα έχει τεράστιες συνέπειες σε παγκόσμιο επίπεδο. Η χρονιά ξεκίνησε με την γκανγκστερική επιδρομή των ΗΠΑ ενάντια στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της Μαδούρο· τώρα συνεχίζεται με τον «αποκεφαλισμό» της ιρανικής ηγεσίας και την απροσχημάτιστη, βάρβαρη επίθεση ενάντια στο Ιράν.
Μετά τη διάλυση και τον διαμελισμό της Συρίας, την ισοπέδωση της Γάζας και τη γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων, τις επιχειρήσεις ενάντια στον Λίβανο και την εκεί αντίσταση, έχει έρθει η σειρά του κύριου στόχου: του Ιράν. Μόνο που το μέγεθος και η δύναμή του δεν είναι της ίδιας τάξης με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις. Η δυνατότητά του να αμυνθεί απέναντι στις ισχυρότερες μηχανές πολέμου του κόσμου (ΗΠΑ+Ισραήλ), και τα πλήγματα που καταφέρει σε όλες τις αμερικανικές βάσεις στη γύρω περιοχή, δημιουργούν μια νέα κατάσταση – που αναγκάζει σε διαρκείς κλιμακώσεις και επανασχεδιασμούς. Αυτό φαίνεται περίτρανα με την ασάφεια των επιτιθέμενων (κυρίως των ΗΠΑ) για το ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του πολέμου, με την αναθεώρηση της διάρκειάς του κ.λπ.
Ο πόλεμος ξεκίνησε χωρίς κανένα πρόσχημα, παρακάμπτοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις. Μια ύπουλη τακτική που έχουν εγκαινιάσει ΗΠΑ και Ισραήλ, η οποία εδραιώνεται ως κανονικότητα. Συνήθως αυτοί οι νέοι πόλεμοι ξεκινούν με αποκεφαλισμό της ηγεσίας σαν κίνηση δημιουργίας σοκ και διάλυσης του αντιπάλου, αν και χωρίς εμφανές αποτέλεσμα μέχρι στιγμής στην περίπτωση του Ιράν. Αποτελεί όμως εμφανές δείγμα της δυτικής βαρβαρότητας. Όπως βαρβαρότητα εκλύεται και από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Αμερικάνοι γκάνγκστερς και ο σιαμαίος τους σιωνιστικός «χωροφύλακας».
Σε διεθνές επίπεδο, ολόκληρη η Δύση σύρεται κυριολεκτικά στον πόλεμο αυτό. Οι διαδικασίες ΝΑΤΟποίησης του περιφερειακού πολέμου, δηλαδή εμπλοκής των περισσοτέρων χωρών μελών του ΝΑΤΟ σ’ αυτόν, είναι άλλο ένα σημάδι, όχι της ισχύος της Δύσης και των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν σε πολλά μέτωπα (οικονομικό, γεωπολιτικό, Ουκρανία, εσωτερικές αντιδράσεις πληθυσμών για τον πόλεμο κ.ά.). Ένα επίκεντρο αυτής της ΝΑΤΟποίησης αποτελεί η Κύπρος. Αυτό αντικειμενικά δημιουργεί νέα δεδομένα εμπλοκής και της Ελλάδας, πολλαπλά. Στην πράξη έχουμε μια περικυκλωμένη Κύπρο, λίγο πριν την πλήρη μετατροπή της σε αυτό που επιθυμούσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εδώ και δεκαετίες: να γίνει ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Μόνο που αυτό το «αεροπλανοφόρο» ήδη έχει τις βρετανικές βάσεις, που χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ, και γι’ αυτό γίνονται στόχος στον περιφερειακό πόλεμο· έχει το 40% του εδάφους κατειλημμένο από τουρκικά στρατεύματα (μάλλον θα ενισχυθεί ο ρόλος και η παρουσία της Τουρκίας), αλλά και έχει εποικιστεί σε μεγάλο βαθμό (όλο το νησί) από ισραηλινές δυνάμεις και συμφέροντα. Τώρα συρρέουν προς τα εκεί Γάλλοι, Βρετανοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί κ.ά. Η Ε.Ε. θυμήθηκε ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος της, άρα πρέπει να στείλει δυνάμεις αρωγής. Χωρίς όμως να λέει κουβέντα για την τουρκική κατοχή εδώ και δεκαετίες…
Η εμπλοκή της Ελλάδας είναι δεδομένη. Όχι ως δύναμη προστασίας του Ελληνισμού (αυτό λέγεται για εσωτερική κατανάλωση) αλλά ως παράρτημα της ΝΑΤΟϊκής δύναμης κρούσεως, των βρετανικών (δυτικών) βάσεων και όπου αλλού υποδειχθεί από ΗΠΑ-Ισραήλ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο «Κίμων» δεν είναι το ανάλογο του θωρηκτού «Αβέρωφ», ούτε βρισκόμαστε στο 1912-13, όταν ελευθερώνονταν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από την Οθωμανική κατοχή. Τώρα η επίσημη πολιτική θυμήθηκε ότι «η Κύπρος κείται κοντά», ενώ επί δεκαετίες σφύριζε αδιάφορα. Ο δε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλώνει πως η Κύπρος θέλει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, «αν ήταν εφικτό ακόμα και αύριο»!
Η Σούδα, η Ρόδος (που, όπως ομολόγησε ο κ. Συρίγος της Ν.Δ., χρησιμοποιείται από την αμερικάνικη πολεμική αεροπορία), η Λάρισα, η Αλεξανδρούπολη, η Κάρπαθος (τώρα) ήδη ενεργοποιούνται στην αμερικανοϊσραηλινή ασπίδα. Αυτή είναι η αλήθεια. Το «Η Ελλάδα δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» είναι ψέμα! Η επίκληση τάχα προστασίας του Ελληνισμού είναι υποκρισία.
Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μέρος του περιφερειακού πολέμου – που όποια κι αν είναι η έκβασή του, δεν θα είναι ακριβώς η ειρήνη, αλλά κάτι άλλο. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως Πόρτο Γκρέκο. Η Κύπρος δεν πρέπει να ΝΑΤΟποιηθεί, ούτε να καταλυθεί πιο πολύ η όποια –έστω κολοβή– υπόσταση που είχε ως κυρίαρχη χώρα.
Η παρακμή της Δύσης θα συνεχιστεί, γιατί είναι δομική, βαθιά, μη αναστρέψιμη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εναποθέσει τη λύση του Υπαρξιακού της Προβλήματος στις αγκάλες των ΗΠΑ-Ισραήλ. Οι λεονταρισμοί και οι τυχοδιωκτισμοί πληρώθηκαν ακριβά στο πρόσφατο παρελθόν. Το Ιράν δεν είναι εχθρός της Ελλάδας, όπως δεν είναι και η Ρωσία. Από αλλού είναι οι απειλές και ανοίγουν οι ασκοί!
Ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και κοινωνικής αξιοπρέπειας είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ στους ταραγμένους καιρούς που έχουμε εισέλθει.
Ο πόλεμος ξεκίνησε χωρίς κανένα πρόσχημα, παρακάμπτοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ενώ διεξάγονταν διαπραγματεύσεις. Μια ύπουλη τακτική που έχουν εγκαινιάσει ΗΠΑ και Ισραήλ, η οποία εδραιώνεται ως κανονικότητα. Συνήθως αυτοί οι νέοι πόλεμοι ξεκινούν με αποκεφαλισμό της ηγεσίας σαν κίνηση δημιουργίας σοκ και διάλυσης του αντιπάλου, αν και χωρίς εμφανές αποτέλεσμα μέχρι στιγμής στην περίπτωση του Ιράν. Αποτελεί όμως εμφανές δείγμα της δυτικής βαρβαρότητας. Όπως βαρβαρότητα εκλύεται και από τη γλώσσα που χρησιμοποιούν οι Αμερικάνοι γκάνγκστερς και ο σιαμαίος τους σιωνιστικός «χωροφύλακας».
Σε διεθνές επίπεδο, ολόκληρη η Δύση σύρεται κυριολεκτικά στον πόλεμο αυτό. Οι διαδικασίες ΝΑΤΟποίησης του περιφερειακού πολέμου, δηλαδή εμπλοκής των περισσοτέρων χωρών μελών του ΝΑΤΟ σ’ αυτόν, είναι άλλο ένα σημάδι, όχι της ισχύος της Δύσης και των ΗΠΑ-Ισραήλ, αλλά των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν σε πολλά μέτωπα (οικονομικό, γεωπολιτικό, Ουκρανία, εσωτερικές αντιδράσεις πληθυσμών για τον πόλεμο κ.ά.). Ένα επίκεντρο αυτής της ΝΑΤΟποίησης αποτελεί η Κύπρος. Αυτό αντικειμενικά δημιουργεί νέα δεδομένα εμπλοκής και της Ελλάδας, πολλαπλά. Στην πράξη έχουμε μια περικυκλωμένη Κύπρο, λίγο πριν την πλήρη μετατροπή της σε αυτό που επιθυμούσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εδώ και δεκαετίες: να γίνει ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τον έλεγχο ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Μόνο που αυτό το «αεροπλανοφόρο» ήδη έχει τις βρετανικές βάσεις, που χρησιμοποιούνται από τις ΗΠΑ, και γι’ αυτό γίνονται στόχος στον περιφερειακό πόλεμο· έχει το 40% του εδάφους κατειλημμένο από τουρκικά στρατεύματα (μάλλον θα ενισχυθεί ο ρόλος και η παρουσία της Τουρκίας), αλλά και έχει εποικιστεί σε μεγάλο βαθμό (όλο το νησί) από ισραηλινές δυνάμεις και συμφέροντα. Τώρα συρρέουν προς τα εκεί Γάλλοι, Βρετανοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί κ.ά. Η Ε.Ε. θυμήθηκε ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος της, άρα πρέπει να στείλει δυνάμεις αρωγής. Χωρίς όμως να λέει κουβέντα για την τουρκική κατοχή εδώ και δεκαετίες…
Η εμπλοκή της Ελλάδας είναι δεδομένη. Όχι ως δύναμη προστασίας του Ελληνισμού (αυτό λέγεται για εσωτερική κατανάλωση) αλλά ως παράρτημα της ΝΑΤΟϊκής δύναμης κρούσεως, των βρετανικών (δυτικών) βάσεων και όπου αλλού υποδειχθεί από ΗΠΑ-Ισραήλ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο «Κίμων» δεν είναι το ανάλογο του θωρηκτού «Αβέρωφ», ούτε βρισκόμαστε στο 1912-13, όταν ελευθερώνονταν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου από την Οθωμανική κατοχή. Τώρα η επίσημη πολιτική θυμήθηκε ότι «η Κύπρος κείται κοντά», ενώ επί δεκαετίες σφύριζε αδιάφορα. Ο δε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δηλώνει πως η Κύπρος θέλει να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, «αν ήταν εφικτό ακόμα και αύριο»!
Η Σούδα, η Ρόδος (που, όπως ομολόγησε ο κ. Συρίγος της Ν.Δ., χρησιμοποιείται από την αμερικάνικη πολεμική αεροπορία), η Λάρισα, η Αλεξανδρούπολη, η Κάρπαθος (τώρα) ήδη ενεργοποιούνται στην αμερικανοϊσραηλινή ασπίδα. Αυτή είναι η αλήθεια. Το «Η Ελλάδα δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» είναι ψέμα! Η επίκληση τάχα προστασίας του Ελληνισμού είναι υποκρισία.
Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει. Η Ν.Α. Μεσόγειος είναι μέρος του περιφερειακού πολέμου – που όποια κι αν είναι η έκβασή του, δεν θα είναι ακριβώς η ειρήνη, αλλά κάτι άλλο. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να λειτουργεί ως Πόρτο Γκρέκο. Η Κύπρος δεν πρέπει να ΝΑΤΟποιηθεί, ούτε να καταλυθεί πιο πολύ η όποια –έστω κολοβή– υπόσταση που είχε ως κυρίαρχη χώρα.
Η παρακμή της Δύσης θα συνεχιστεί, γιατί είναι δομική, βαθιά, μη αναστρέψιμη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να εναποθέσει τη λύση του Υπαρξιακού της Προβλήματος στις αγκάλες των ΗΠΑ-Ισραήλ. Οι λεονταρισμοί και οι τυχοδιωκτισμοί πληρώθηκαν ακριβά στο πρόσφατο παρελθόν. Το Ιράν δεν είναι εχθρός της Ελλάδας, όπως δεν είναι και η Ρωσία. Από αλλού είναι οι απειλές και ανοίγουν οι ασκοί!
Ένα σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας και κοινωνικής αξιοπρέπειας είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ στους ταραγμένους καιρούς που έχουμε εισέλθει.
Πηγή: edromos.gr
Ένα φρένο στη φρίκη
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρακαταθήκη για τα παιδιά μας από τα μαθήματα και τα παραδείγματα ελευθερίας. Ελευθερία στην σκέψη και στην ζωή τους. Κάτι έχουμε κάνει λάθος εκεί. Από κούραση; Από απογοήτευση; Από βόλεμα;
Η κάθε γενιά έχει τις δικές της αναφορές στους παράφρονες, στο αδιανόητο, στους αδικαιολόγητους πολέμους. Πάντα υπάρχουν τρεις τέσσερις τύποι που μπαίνουν στην Ιστορία με τον βίαιο και αιματηρό τρόπο. Πολλές φορές προλαβαίνουμε να τους ανανεώσουμε μέσα σε μία μόλις εικοσαετία και να ανέβει το έργο με νέα διανομή.
Η εποχή μας είναι του Τραμπ, του Πούτιν, του Νετανιάχου. Το έργο είναι κλασσικό, η ματιά του σκηνοθέτη και οι ερμηνείες είναι που το κάνουν σύγχρονο, αειθαλές, επίκαιρο.
Τα ονόματα χρειάζονται για να ορίσουμε την εποχή αλλά δεν είναι εκείνα που την δημιουργούν. Εννοώ πως οι πρόθυμοι θα βρίσκονταν, εξυπηρετούν ανάγκες και σχέδια που ωριμάζουν πολύ πριν την εμφάνισή των συγκεκριμένων προσώπων. Όχι πως δεν παίζουν ρόλο συγκεκριμένες προσωπικότητες, δεν είναι άβουλα πιόνια επιδιώξεων τρίτων, βάζουν κάτι από το ταπεραμέντο τους, αλλά δεν φτιάχνουν εποχές.
Τις εποχές τις φτιάχνουν εκείνα τα ρεύματα -υπόγεια ή μη- που διαβρώνουν μέρα με την μέρα, και συσπειρώνονται, όταν έρθει η ώρα γύρω από τα «χαρισματικά» πρόσωπα που θα προσπαθήσουν να επιβάλουν την ιδεολογία τους.
Ακριβώς όπως τους φασίστες στην Ελλάδα δεν τους γέννησε η Χρυσή Αυγή, υπήρχαν και ήταν κρυμμένοι στα άλλα κόμματα, έτσι και την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, τον μεγαλοϊδεατισμό, την αμφισβήτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και κανόνων Διεθνούς Δικαίου, δεν τα εφηύρε κανένας Τραμπ. Ήταν εκεί και σιγόκαιγαν μέσα σε μυαλά, μέσα σε ζωές που έχουν βρει τοίχο και βλέπουν ως μόνη διέξοδο και νόημα το αίμα των «εχθρών».
Στον αντίποδα, αυτή η προσωποκεντρική ανάγνωση της Ιστορίας, δεν είναι γνώρισμα μόνο της μίας πλευράς. Είναι και της άλλης. Πόσες φορές δεν έχει ειπωθεί πως δεν υπάρχουν πια χαρισματικά πρόσωπα στην Αριστερά, παγκοσμίως; Αυτό είναι το θέμα μας; Τα πρόσωπα που θα έχουν το χάρισμα; Για να εκφράσουν ποιο ακριβώς δικό μας χάρισμα;
Τα πρόσωπα πολλές φορές έχουν λειτουργήσει ως έμπνευση και ευκαιρία, αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται και να θέλεις να εμπνευστείς. Εμείς δημιουργούμε την ανάγκη, δεν την φέρνουν ως προίκα οι χαρισματικοί. Εκεί είμαστε πια λειψοί – όπως έλεγε ο Σαββόπουλος αναφερόμενος σε παρεμφερές θέμα.
Με χαμένη πίστη, με σκόρπια κουράγια που προσπαθούν να συντονιστούν, αντιδράμε σπασμωδικά με μοναδικό μας όπλο το θυμικό, το τραυματισμένο αίσθημα δικαίου, το αποδυναμωμένο όνειρο για έναν καλύτερο κόσμο.
Μας έχει πάρει μπάλα μία τόσο βίαια ορμητική πραγματικότητα που φαντάζει αδύνατον να ανασυνταχτούμε, υποχωρούμε ατάκτως και ρίχνουμε κάτι σκόρπιες τουφεκιές και ωμούς θυμούς εναντίον προσώπων.
Κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν μας συμφέρει να καταλάβουμε. Ακόμη και τα αντανακλαστικά μας – τα οποία στο παρελθόν έχουν κατηγορηθεί ως γραφικότητες – έχουν ατροφήσει πλήρως. Δεν τέλειωσαν τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία οι πεντακόσιες χιλιάδες που βγήκαν στο Σύνταγμα σε εκείνη την ιστορική συναυλία, αλλά βγήκαν. Τι έπρεπε να κάνουμε δηλαδή; Να πάρουμε τα όπλα;
Δεν είμαστε χαρισματικοί για να αξίζουμε χαρισματικούς ηγέτες. Έτσι κι αλλιώς από πού θα προκύψουν; Οι χαρισματικοί δεν φύονται ελεύθερα στην φύση, είναι παιδιά μας, είμαστε οι γονείς τους.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρακαταθήκη για τα παιδιά μας από τα μαθήματα και τα παραδείγματα ελευθερίας. Ελευθερία στην σκέψη και στην ζωή τους. Κάτι έχουμε κάνει λάθος εκεί. Από κούραση; Από απογοήτευση; Από βόλεμα;
Ποτέ δεν ήταν κανένας Τραμπ και κανένας Νετανιάχου το πρόβλημα. Δεν υπάρχουν διάολοι, δεν υπάρχουν σωτήρες. Υπάρχουμε εμείς και οι επιλογές μας. Μικροί, ελάχιστοι ίσως μπροστά σε όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά και οι μόνοι που μπορούμε να βάλουμε ένα φρένο στην φρίκη.
Τέλος στην ανομία των φιλοκυβερνητικών ψευδών ειδήσεων – Η Δικαιοσύνη «χτυπά» τα διαδικτυακά τρολ
Η Δικαιοσύνη τιμώρησε μέλος της «Ομάδας Αλήθειας» παρά την κυβερνητική σιωπή για τα ανώνυμα τρολ.
Την ώρα που η κυβέρνηση, δια στόματος Παύλου Μαρινάκη, διεκτραγωδούσε την κατάσταση με την ανωνυμία στο διαδίκτυο, εξαιρώντας φυσικά τα επίσης ανώνυμα τρολ της «Ομάδας Αλήθειας» που άλλωστε είχε περίοπτη θέση σε συνέδριο για τα Fake News (ίσως γιατί κάποιος έπρεπε να τα εκπροσωπήσει και αυτά…), ένα δικαστήριο έκανε τη δουλειά του και καταδίκασε ένα τρολ για μια εξυβριστική του ανάρτηση.
Ήταν τον περασμένο Απρίλιο, όταν ο Γ.Π. κάτω από τον λογαριασμό γνωστής δημοσιογράφου έκανε μια άκρως υβριστική και συκοφαντική ανάρτηση, η οποία κατέληγε στη χαρακτηριστική -και συνάμα αποκαλυπτική των σκοτεινών δικτύων και διασυνδέσεων- φράση: «Καλά σας κάνει ο Δημητριάδης να σας πάρει και τα σώβρακα στις αγωγές».
Στην λιβελο-ανάρτηση απλώς επανάλαβε όσα γράφουν και τα διάφορα φιλοκυβερνητικά τρολ. Έκανε όμως το λάθος να το γράψει μέσω του δικού του λογαριασμού, οπότε έγινε μήνυση, εντοπίστηκε, ασκήθηκε δίωξη, έγινε το δικαστήριο και καταδικάστηκε.
Το γεγονός ότι εκτός όλων των άλλων ήταν και θαυμαστής, όπως φαίνεται, του Γρηγόρη Δημητριάδη και επιδοκίμαζε την επιλογή του τελευταίου να προχωρήσει σε αγωγές σε βάρος μέσων, απλώς υπογραμμίζει το πολιτικό περιβάλλον και το κλίμα από όπου προέρχεται αυτή τη στιγμή μεγάλο μέρος της τοξικότητας στη δημόσια σφαίρα. Γιατί έχει όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του είδους των αναρτήσεων και του ύφους των σχολίων κάτω από ποστ που κάνει συστηματικά ο στρατός των φιλοκυβερνητικών τρολ, είτε πρόκειται για αυτά που είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον μηχανισμό της «Ομάδας Αλήθειας», είτε για μεμονωμένες περιπτώσεις.
Σε τελική ανάλυση ο θαυμασμός για τον πρώην γενικό γραμματέα (και ανιψιό) του Πρωθυπουργού απλώς μας υπενθυμίζει πώς συντονίστηκαν όλες αυτές οι εκστρατείες φιλοκυβερνητικής τοξικότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι υπήρξε καταδίκη. Ότι η δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά της. Ότι αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει ατιμωρησία για αυτές τις πρακτικές συκοφάντησης και δυσφήμισης. Ότι τα τρολ δεν θα μπορούν να κινούνται πλέον ανεξέλεγκτα.
Κάτι που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να συνεχιστεί η ασυλία των κομματικών τρολ της Νέας Δημοκρατίας, τύπου Leξotanil των αναμεταδοτών της «Ομάδας Αλήθειας» και των θαυμαστών του Γρηγόρη Δημητριάδη. Έρχονται καταδίκες και πολύ πιο αυστηρές, γιατί κάποια στιγμή έπρεπε και η κυβέρνηση να πληρώσει το κόστος της τοξικότητας στην οποία επένδυσε μην έχοντας κάτι θετικό να προτείνει στην κοινωνία.
Πηγή: www.in.gr
Η εξαπάτηση από την είδηση είναι όπως και η απάτη από ανθρώπους
εκπαιδευτικός
Υπάρχουν δύο τρόποι για να εξαπατηθείς:
Ο πρώτος είναι να πιστέψεις κάτι που μοιάζει αληθινό.
Ο δεύτερος να αρνείσαι να αποδεχτείς κάτι που είναι πραγματικό .
Για την πρωτη περίπτωση έχουμε και λέμε.
Πριν λίγο καιρό είχαν γεμίσει οι τοίχοι του φβ με τον Ρομπερτ ντε Νίρο να εγκαινιάζει το νοσοκομείο που υποτίθεται δώρισε.
Η παραπληροφόρηση ήταν τόσο εμφανής που η είδηση τελικά έγινε τρολιά.
Λίγες μέρες μετά, εμφανίζεται ο Γιάννης Αντετοκούμπο να δίνει ένα αστρονομικό ποσό στο παιδί της δολοφονημένης από την ICE Ρενέ Γκουντ.
Ξανά φιάσκο, γιατι κανένας δεν μπήκε στον κόπο να το διασταυρώσει ούτε να προσέξει ότι η φωτογραφία ήταν δημιούργημα της ΑΙ.
Και προχθές διαβάζω σε αρκετούς φίλους ότι η Μέριλ Στριπ έδωσε μια συνέντευξη όπου δήθεν τα έχωσε στον Τραμπ, τον αποκάλεσε έναν αυτάρεσκο showman και ότι η Αμερική πρέπει να ξυπνήσει πριν να είναι πολύ αργά.
Επειδή το εψαξα, το μόνο που βρηκα ήταν κάτι αιχμές της ηθοποιού σε μια ομιλία της στις Χρυσές Σφαιρες το 2017 για την μεταναστευτική πολιτική του Αμερικανού προέδρου.
Οι αλγόριθμοι λοιπόν και η Τεχνητή νοημοσύνη πιάνουν στον αέρα τις διαθεσεις της κοινής γνωμης και την ανάγκη της να ακούσει αυτό που θα την ικανοποιήσει, κι έτσι κατασκευάζουν μια είδηση που συνήθως συνδέεται με διάσημα πρόσωπα για να προσελκύσουν την προσοχή.
Οι πλατφόρμες που την αναπαράγουν, ανεβάζουν την επισκεψιμότητα στις σελίδες τους, γεμίζουν διαφημίσεις και είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Οι χρήστες με τα ωραία ψεύδη και τα χιλιάδες λάικ και οι ιστοσελίδες με τα κέρδη τους .
Το ζήτημα βεβαια είναι πολύ πιο περίπλοκο από την πολιτική ή τη συναισθηματική χειραγώγηση.
Ας αρκεστούμε στην άποψη του Ουμπέρτο Έκο για το Ιντερνετ. «Πρέπει να είσαι οπλισμένος για να το χρησιμοποιήσεις. Είναι σαν ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο που πρέπει να ξέρεις να το οδηγείς. Αλλιώς πας κατευθείαν στον τοίχο».
Σ.Σ.: Επειδή ζούμε μέρες πολέμου, του οποίου το καλύτερο όπλο είναι η προπαγάνδα, ας είμαστε προσεκτικοί σε όσα ακούμε. Τα περισσότερα ΜΜΕ είναι ελεγχόμενα απ’ αυτούς που θέλουν να μας παρουσιάσουν τους πρωταγωνιστές ως αήττητους.
Δεν μας λένε όμως ότι έχουν μπει περιορισμοί στις αναχωρήσεις των Ισραηλινών που θέλουν να φύγουν άρον άρον .
Το μεγαλύτερο αμερικανικό στρατιωτικό νοσοκομείο στη Γερμανία σταμάτησε τις υπηρεσίες του για να επικεντρωθεί στις ανάγκες των αμερικανών στρατιωτών που τραυματίστηκαν στη Μ Ανατολή.
Δυο μικρά παραδείγματα...
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)