«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας, οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας… Γι’ αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα, η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας. Μπορεί κάτι να «σπάσει» αυτόν τον κύκλο; Ο Θέμης Τζήμας σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις αυταπάτες με τις οποίες μας τροφοδοτούν κάθε μέρα κυβέρνηση, κόμματα και μέσα ενημέρωσης.
Mpelalis Reviews
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026
Ένα φιλί πέρα από την κίτρινη γραμμή στην Γάζα
Όταν η πόλη βγάζει και το τελευταίο της πουκάμισο,
κι αφήνει εμένα σ’ ένα φυλάκιο, ή και σε δύο,
οι δρόμοι δραπετεύουν κάτω απ’ τα πόδια μου και δεν τους βλέπω πια.
Μου είπε:
«Μην πλησιάζεις.
Η κίτρινη γραμμή δεν είναι ένα σημάδι·
είναι ένα καθεστώς,
ανάμεσα στον θάνατο και στον φόβο,
κάθε φορά που περνά ο απόηχός της.
Και η συνάντηση δεν είναι να διασχίσεις μια απόσταση·
είναι να καταργήσεις την απόσταση,
όταν ο ήλιος ανοίγει τις βλεφαρίδες του.»
Η αγαπημένη μου στη Γάζα
περνά ανάμεσα στις βόμβες και στην καρδιά μου,
χωρίς ποτέ να προδώσει τα μυστικά της.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα σώματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα βλέμματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα χείλη μας.
Μια κίτρινη γραμμή μέσα στη γλώσσα,
στο βιβλίο,
στο σχολείο.
Αγαπημένη μου,
να με—
διαπραγματεύομαι με το κελί και το σίδερο,
διαπραγματεύομαι με τα χρώματα και τον δρόμο,
διαπραγματεύομαι με την κίτρινη πύλη,
διαπραγματεύομαι κάθε καινούργιο πρωί με τον ίδιο μου τον θάνατο.
Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της αγαπημένης μου.
Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της πόλης.
Εδώ κατοικεί το απαγορευμένο,
το ανεπίτρεπτο,
το διαγραμμένο.
Εδώ κατοικεί εκείνος που με σβήνει από τη μνήμη.
Εδώ κατοικεί εκείνος που καίει τα όνειρά μου
ανάμεσα στα σύνορα.
Μια κίτρινη γραμμή και χίλια στρατιωτικά φυλάκια.
Η κίτρινη γραμμή δεν είναι χρώμα πάνω στην άσφαλτο.
Είναι νους.
Είναι άρμα μάχης.
«Στάσου.»
«Περίμενε.»
«Ξάπλωσε κάτω.»
«Σύρσου.»
Άφησε εδώ, μπροστά στην πύλη, όλα σου τα ραντεβού.
Ένα φιλί στο μέτωπο της αγαπημένης μου στη Γάζα.
Της είπα:
«Δεν ζητώ άδεια από την κίτρινη γραμμή.
Ανταλλάσσουμε τις λύπες και τις χαρές μας σαν έρωτα,
ακόμη κι όταν ο έρωτας φορά το πρόσωπο του θανάτου.»
Κι εκείνη μου απάντησε:
«Ώσπου να συναντηθούμε,
μην αφήσεις ποτέ την κίτρινη γραμμή
να γίνει πολιτισμός.»
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα. Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα. Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις
Εμφυλιοπολεμική Δεξιά
Οι δηλώσεις του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Κυρανάκη για την Αριστερά, για τον Τσίπρα και τον Εμφύλιο, εύλογα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Πίσω από αυτή την ρητορική όμως, δεν βρίσκεται απλώς ακόμη μια «πολιτική κόντρα», αλλά η επιλογή για την επαναφορά ενός μοτίβου το οποίο η (ακρο)Δεξιά ευρύτερα και η Νέα Δημοκρατία ειδικότερα, χρησιμοποιούν συχνά για να ενεργοποιήσουν τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά του ακροατηρίου τους.
Προφανώς και «ο Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει τώρα τον άθλιο Κυρανάκη που μετέτρεψε την τραγωδία για τον άδικο θάνατο της Βάγιας Νέστορα σε εργαλείο πολιτικής αλητείας!», όπως έγραφε στην ανακοίνωσή της η ΕΛ.Α.Σ. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μελλοντικός ψηφοφόρος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα για να συμφωνήσει σε δύο πράγματα.
Αφενός με το γεγονός πως ο Μητσοτάκης όντως οφείλει να αποπέμψει τον άθλιο Κυρανάκη κι αφετέρου στο ότι ο Μητσοτάκης όχι απλώς δεν θα το κάνει, αλλά δια της ανοχής του αντίθετα, θα ενισχύσει ανάλογες φωνές. Φωνές-ουρλιαχτά σαν και του γραμματέα του κόμματός του, διότι γνωρίζει καλά πως έτσι κι αλλιώς έχει μαζέψει αρκετές τέτοιες, εκεί στη Νέα Δημοκρατία – και με συγκεκριμένο πολιτικό σκοπό.
Είναι σαφές πως η Δεξιά – και καλό είναι όσο πλησιάζουν οι εκλογές να υπενθυμίζουμε και να υπογραμμίζουμε τις πολιτικές ταυτότητες για να καταλαβαίνουμε ποιος λέει και τί λέει – θα μπει ξανά στο ολισθηρό μονοπάτι της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής. Στο μονοπάτι της αντιστόρητης τοξικότητας και του χολερισμού. Στον δρόμο δηλαδή που χάραξαν πρώτοι οι πολιτικοί πρόγονοι της «παρατάξεως», που στα χρόνια τους έγραψαν τις πιο μαύρες σελίδες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Τί είπε ο Κυρανάκης με φόντο τα χθεσινά γεγονότα στην Θεσσαλονίκη και τις επιθέσεις με γκαζάκια κατά πολιτευτών της ΝΔ; «Όταν βλέπεις με συνέπεια μια αντίληψη ανοχής στην τρομοκρατία να υπηρετείται από την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πέρασε αρκετά χρόνια στο περιθώριο (…) και ήρθε και επανασυστήθηκε ως η ΕΛ.Α.Σ των αγώνων της Αριστεράς. Του Λαϊκού Στρατού (sic), του Εμφυλίου. Τα νομοσχέδιά του, οι πολιτικές του, οι δηλώσεις του διαχρονικά έχουν δείξει ανοχή στην τρομοκρατία. (…). Την ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον λαό με ένα όνομα του εμφυλίου (sic). Την πυροδοτεί αυτός που επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς, οι οποίες για όσο κυβέρνησε ευνόησαν τρομοκράτες, εγκληματίες, αποφυλάκισαν εγκληματίες και ήταν απέναντι σε κάθε αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα», ανέφερε ο ανιστόρητος γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας. Ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν άφησε απλώς «αιχμές» κατά του πρώην πρωθυπουργού, όπως σημειώνουν-γράφουν κάποιοι «συνάδελφοι» δίχως όμως να αναρωτιέμαι «γιατί;», αλλά εκτόξευσε μέρος της βρώμικης λάσπης που εδώ και χρόνια παράγεται με τους τόνους, από τα κεντρικά της Πειραιώς.
Είναι μάταιο βέβαια (ή μήπως δεν είναι;) να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη, το πότε ιδρύθηκε και πότε έδρασε χρονικά ο Ε.Λ.Α.Σ του Άρη Βελουχιώτη και υπέρ ποιών αγωνίστηκε, όταν άλλοι, οι… ψύχραιμοι εθνικόφρονες της εποχής σαλιάριζαν πολιτικά με τις δυνάμεις Κατοχής. Όπως μάταιο είναι (ή μήπως δεν είναι;), να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη και πως… «Λαϊκός Στρατός» στα χρόνια του Εμφυλίου δεν υπήρχε.
Αντίθετα, είναι βέβαιο πως η Νέα Δημοκρατία παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην ιστορία της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που στέλεχός της, ο δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ στην Πάτρα και πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ, Γιάννης Καλαμπόκας, έχει καταδικαστεί για δολοφονία. Για την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, στις 8 Ιανουαρίου 1991.
Και είναι βέβαιο, πως η συγκεκριμένη παράταξη θα συνεχίσει να συκοφαντεί, να διαστρεβλώνει την Ιστορία, να σκορπά ηθικό πανικό, να επενδύει στον ποινικό λαϊκισμό και στην τοξικότητα. Εργαλειοποιώντας ακόμη και τον θάνατο – και δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά. Πατώντας ακόμη και επάνω σε τραγικά γεγονότα, όπως αυτό της Θεσσαλονίκης.
Το έκαναν – και συνεχίζουν να το κάνουν όποτε τους δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν – για την Marfin. Το έκαναν σε τραγωδίες όπως σε αυτή στο Μάτι. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι σε πολιτικό, μιντιακό και κοινωνικό επίπεδο που όσο κατηγορούσαν (εν χορώ, με άλλες ιδεολογικά… πεντακάθαρες δυνάμεις) τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πως δήθεν «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων», αργότερα έγραφαν σε posts στα σόσιαλ «Τσίπρα αν είχαμε Εμφύλιο από το χέρι μου θα πήγαινες». Οι ίδιοι ήταν που μιλούσαν για «τρελές σφαίρες» όταν έφταναν μέσα σε φάκελο σφαίρες στο γραφείο του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά. Ήταν οι ίδιοι – άνθρωποι της ευρύτερης «παρατάξεως» – που επιτέθηκαν, προσπαθώντας να κάψουν, σπίτια βουλευτών της τότε κυβέρνησης στη βόρεια Ελλάδα, δήθεν ως… «αγανακτισμένοι» για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ήταν οι ίδιοι που μετέτρεψαν την Θεσσαλονίκη σε Φαρ Ουέστ τοιχοκολλώντας αφίσες με τα πρόσωπα βουλευτών της κυβέρνησης της περιόδου 2015-19 με «λεζάντα» το, «Πρόδωσε τη Μακεδονία» ή «Προδότης». Είναι οι ίδιοι, της Δεξιάς, που κατέβαιναν αγκαζέ με χρυσαυγίτες στο Σύνταγμα ουρλιάζοντας για κρεμάλες.
Επειδή ακούμε πολλά αυτό τον καιρό κι επειδή θα ακούσουμε ακόμη περισσότερα στον δρόμο για τις κάλπες, ακριβώς επάνω σε αυτό το μοτίβο του… «ενός άκρου» πια (πάει το άλλο), πρέπει να θεωρείται παραπάνω από βέβαιο το ότι η Δεξιά σε καμία στιγμή όλης αυτής της διαδρομής δεν θα παραμερίσει τον πολιτικά ταυτοτικό, ιστορικό της ρόλο.
Ο Κυρανάκης δεν έκανε απλώς ένα «ιστορικό λάθος». Έδωσε-έστειλε ένα σαφές πολιτικό σήμα. Καθώς εδώ το ζήτημα δεν είναι το εάν γνωρίζει το πότε έδρασε ο Ε.Λ.Α.Σ ή πως «Λαϊκός Στρατός» δεν υπήρξε ποτέ – παρά μόνο ο Δημοκρατικός Στρατός. Το θέμα είναι «γιατί;» επέλεξε να ανασύρει τον Εμφύλιο ακριβώς επάνω από ένα τραγικό περιστατικό. Η απάντηση όμως, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν πάντα. Στην πολιτική χρησιμότητα και εργαλειοποίηση του Εμφυλίου και του διχασμού – από την Δεξιά βέβαια – στον δημόσιο διάλογο, που πέραν όλων των άλλων, θα κρατά την συζήτηση αλλού. Μακριά από τα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές της ΝΔ, μακριά από την ασφυξία που εξαιτίας των επιλογών της, βιώνουν η κοινωνία αλλά και η δημοκρατία – σε όλα τα επίπεδα.
Ζωή για την πάρτη μας
Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε. -Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα. -Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα. Ο διάλογος πραγματικός, λίγα πράγματα έχω αλλάξει, χάριν της δραματουργίας…
Αγόρι – κορίτσι, όχι ζευγάρι, φίλοι, 24 χρονών. Βρεθήκαμε σε ένα κοινό τραπέζι, μη ρωτάς πώς και τι, δεν έχει σημασία.
Είχαν μόλις επιστρέψει από το πρώτο ταξίδι τους στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή το κορίτσι μας ρώτησε αν ξέρουμε γιατί το Λονδίνο έχει τόσους πολλούς Ινδούς. Της απάντησα πως φαντάζομαι λόγω του ότι η Ινδία ήταν αποικία των Εγγλέζων και όταν εντάχτηκε στην Κοινοπολιτεία, ήταν εύκολη η μετάβαση των Ινδών στην Αγγλία. Και ρίζωσαν.
Μετά ανέφερα τον Γκάντι και τον αγώνα του, πρώτη φορά άκουγαν το όνομά του- εντάξει, δεν είναι φοβερό να μην τον ξέρουν, μη γινόμαστε τόσο αυστηροί- και κάποιος από την παρέα τούς ειρωνεύτηκε που δεν τον ήξεραν. Κάθε παρέα έχει έναν σπασίκλα που κατακεραυνώνει την νέα γενιά.
Για να τους κάνω να νιώσουν πιο άνετα τους είπα μία απίστευτη σαχλαμάρα για να γελάσουμε αλλά δεν γέλασε κανένας.
«Εντάξει βρε παιδιά, ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι οι Ινδοί, δεν γίνεται να τους ξέρεις και όλους!»
Η κουβέντα πέρασε πολύ γρήγορα στο πόσο απολιτίκ είναι η μεγάλη πλειονότητα των συνομήλικών τους. Για καλή μας ή κακή μας τύχη διαπιστώσαμε πως πέσαμε πάνω σε ιδεολόγους του απολιτίκ. Δεν αμύνθηκαν και δεν ένιωσαν άβολα ούτε στιγμή από την κριτική και τις διαπιστώσεις μας.
-Ενώ στις δικές σας γενιές που ήσαστε φουλ πολιτικοποιημένοι τι ακριβώς κερδίσατε είπαμε;
– Άρα μας λέτε πως αφού εμείς δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα με το να ασχολούμαστε, ας δοκιμάσουμε και το αντίθετο, να μην ασχολούμαστε καθόλου, μήπως κερδηθεί κάτι, αυτό μας λέτε; τους είπαμε.
-Όχι δεν λέμε αυτό, θα ήταν πολύ χαζό εκ μέρους μας, λέμε πως εμάς δεν μας ενδιαφέρει να κερδηθεί τίποτα. Τουλάχιστον όχι σε συλλογικό επίπεδο. Η ζωή είναι για τον καθέναν ξεχωριστά κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε την προσωπική μας άκρη. Δεν έχουμε φιλοδοξία να σώσουμε κανέναν, πόσο μάλλον τον κόσμο όλο.
Οι πιτσιρικάδες ήταν γεροί παίχτες. Εννοώ πως δεν θα γίνονταν βορά στα μεράκια μερικών μεσόκοπων που θεωρούσαμε πως «τους έχουμε» εύκολα.
Μπήκαν στο γήπεδο με την παράδοση και τα προγνωστικά εναντίον τους αλλά ήταν αποφασισμένοι να πάρουν το παιχνίδι, έστω και στα πέναλτι. Πέσαμε σε Παραγουάη. Κι εμείς γινόμασταν οι αχώνευτοι Γερμανοί.
Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε.
-Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα.
-Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα.
Εντάξει, δεν αποστομωθήκαμε, υπάρχουν πράγματα να πεις, αλλά δυσκολεύεσαι απέναντι σε ένα τέτοιο τείχος κυνισμού.
Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι όλη η νέα γενιά απολιτίκ. Κάποιοι το έχουν πάει ένα επίπεδο παραπέρα και έχουν φτιάξει μία θεωρία που είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι πολιτική. Με τον τρόπο της. Με αυτόν τον άτσαλο τρόπο που συμπυκνώνεται στο «ζωή για την πάρτη μας» αλλά είναι πολιτική.
Υ.Γ Μετά από αυτήν την κουβέντα, πιστεύω πως το φετινό Παγκόσμιο θα το πάρει κάνα Μαρόκο, καμία Αμερική ή γενικά κάποια ομάδα που θα πηγαίνει πρώτη φορά στον τελικό. Οι βεβαιότητες τελείωσαν. Οι Γερμανοί έχασαν τρία πέναλτι. Τα ύστερα του κόσμου.
Συνταγματική Αναθεώρηση: «Ακούνητο» το άρθρο 86 για την ποινική ευθύνη υπουργών
Ο υπουργός που διστάζει να υπογράψει δημιουργεί τριπλάσιο κόστος από αυτό που παίρνει «κακές αποφάσεις», ισχυρίστηκε ο εισηγητής της ΝΔ, Ευριπίδης Στυλιανίδης.
Παρά τα σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ η Ν.Δ… «το βιολί της»: Το αν ένας υπουργός θα παραπεμφθεί σε δικαστήριο πρέπει να αποφασίζεται από την Βουλή! Η θέση της ήταν γνωστή, όμως πλέον κατατέθηκε με τον πλέον επίσημο τρόπο στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος. Εκεί όπου συζητήθηκε το περίφημο άρθρο 86 του Συντάγματος «περί ευθύνης υπουργών».
Ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας, Ευριπίδης Στυλιανίδης, μάλιστα, παρουσιάζοντας την κυβερνητική πρόταση κατέθεσε σειρά επιχειρημάτων προκειμένου να υποστηρίξει την θέση αυτή. Ανάμεσα τους περιλαμβάνεται και ο ισχυρισμός πως ένας υπουργός, που θα αισθάνεται την πίεση ότι μπορεί να οδηγηθεί σε δικαστήριο, δεν θα παίρνει αποφάσεις, ούτε θα υπογράφει οτιδήποτε. Κι αυτό – ισχυρίστηκε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης – μάλλον θα έχει μεγαλύτερο κόστος ακόμη και από την υπογραφή αποφάσεων που – δυνητικά- μπορεί να οδηγήσουν σε διασπάθιση δημοσίου χρήματος!
Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα του Ευριπίδη Στυλιανίδη η οποία καταγράφηκε από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Ο υπουργός που παίρνει αποφάσεις και λύνει προβλήματα είναι συνήθως αυτός που εκτίθεται σε κινδύνους. Αυτός που δεν υπογράφει, όχι μόνο δεν κινδυνεύει, αλλά συνήθως είναι και πιο δημοφιλής. Το κόστος όμως των Μη Αποφάσεων στην Ελλάδα είναι τριπλάσιο από το κόστος των κακών αποφάσεων»!
Παράλληλα, ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας υπερασπίστηκε το καθεστώς ατιμωρησίας των υπουργών (όπως διαπιστώθηκε όταν πέρυσι περίπου τέτοια εποχή «αμνηστεύθηκε» ο Μάκης Βορίδης για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ) με σειρά κινδυνολογικών επιχειρημάτων. Μεταξύ αυτών ήταν ο … «λαϊκισμός» που μπορεί να οδηγήσει σε παραπομπή υπουργού. Επίσης, υπήρξε και η επίκληση «εξωθεσμικών συμφερόντων», παραβλέποντας το ότι σχεδόν όλες οι υποθέσεις ποινικών ευθυνών υπουργών αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση «εξωθεσμικών συμφερόντων».
Ενδεικτικά ανέφερε πως ο υπουργός «είναι αναγκαίο να θωρακίζεται, κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ώστε να µην εργαλειοποιείται στα χέρια των πολιτικών του αντιπάλων ή άλλων ισχυρών λαϊκίστικών ή εξωθεσµικών συμφερόντων» γιατί αυτά υποστήριξε οδηγούν «σε σπίλωση του εκάστοτε πολιτικού προσώπου, σε αδρανοποίηση του πολιτικού και εν τέλει σε εθνικό, κοινωνικό και πολιτικό διχασµό»! Επίσης υποστήριξε ότι δεν πρέπει «να ενδίδουμε στο συνταγματικό λαϊκισμό που μπορεί να επιδράσει καταλυτικά πάνω στις αποφάσεις της Δικαστικής Εξουσίας, μέσω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας»!
Συνολικά, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης ανέφερε πως «έχουμε χρέος να ισορροπήσουμε ανάμεσα από τη μια στην απόλυτη ατιμωρησία των πολιτικών που γεννά την αλαζονεία της εξουσίας, προκαλώντας την απέχθεια στους πολίτες για τα κοινά, κατάσταση που ωθεί κυρίως τους νέους ανθρώπους στους ακτιβισμούς και τα άκρα ενισχύοντας ένα επικίνδυνο λαϊκισμό. Από την άλλη, στην απόλυτη τιμωρητικότητα που οδηγεί εύκολα, όπως δείχνει η ιστορία μας, στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής».
Όσον αφορά την ίδια την πρόταση που καταθέτει η Ν.Δ έχει ως εξής: Ζητά η τελική απόφαση, για το αν θα παραπεμφθεί ή όχι ένας υπουργός, να λαμβάνεται από την απόλυτη πλειοψηφία των μελών του κοινοβουλίου, δηλαδή πρακτικά από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Ζητά όμως επιμέρους αλλαγές στο άρθρο 86. Αυτές συνίστανται στο να καταργηθεί η «αμελλητί» αποστολή δικογραφιών στην Βουλή και να αντικατασταθεί από προκαταρκτική εξέταση. Αυτή – κατά τη Νέα Δημοκρατία- θα πρέπει να διεξάγεται από ένα μεικτό συμβούλιο που θα αποτελείται από δικαστικούς λειτουργούς και πολιτικά πρόσωπα, πιθανότατα βουλευτές.
Προφανώς, επειδή η πρόταση αφορά συνταγματική διάταξη, το πώς θα επιλέγονται τα συγκεκριμένα πρόσωπα θα αποφασίζεται από εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος. Πράγμα που φυσικά δίνει την ευχέρεια να προβλεφθεί από τον νομοθέτη η ακριβής σύνθεση όπως και ο τρόπος ορισμού των μελών του συμβουλίου. Εναλλακτικά πάντως η Ν.Δ συζητά – όπως είπε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης – η προκαταρκτική εξέταση να γίνει και από Εισαγγελέα Εφετών αν και δεν είναι η πρώτη της προτίμηση.
Με τη διατήρηση του δικαιώματος της Βουλής να αποφασίζει το αν θα παραπέμπονται υπουργοί φαίνεται να διαφωνούν συνολικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Προτείνοντας – τα περισσότερα εξ αυτών – μορφές απευθείας ανάθεσης υποθέσεων ποινικών ευθυνών υπουργών σε κάποιας μορφής δικαστικό συμβούλιο. Όπως όμως όλα δείχνουν η διακομματική διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της αναθεωρητικής διαδικασίας δύσκολα θα οδηγηθεί σε κατάργηση του πυρήνα του σημερινού άρθρου 86, που δεν είναι άλλος από την αποφασιστική αρμοδιότητα της Βουλής.
Η εισηγητική θέση της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Παράλληλα στο εσωτερικό των κομμάτων της αντιπολίτευσης, παρά τις θέσεις που διατυπώνουν, υπάρχουν πολλές απόψεις υπέρ ενός συστήματος «προστασίας» της δράσης των μελών του εκάστοτε υπουργικού Συμβουλίου. Άλλωστε «πνευματικός πατέρας» του άρθρου 86 είναι ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος που εισήγαγε την συγκεκριμένη διάταξη στην αναθεώρηση του 2001 με σκεπτικό παρόμοιο με αυτό που αναπτύσσει σήμερα η Νέα δημοκρατία.
Αξίζει να θυμίσουμε συνολικά πως η συνταγματική αναθεώρηση θα γίνει σε δύο φάσεις, στην τρέχουσα και την επόμενη Βουλή. Τα άρθρα που θα κριθούν αναθεωρητέα με 180 ψήφους θα απαιτήσουν 150 για την αλλαγή του περιεχομένου τους στην επόμενη Βουλή και το αντίστροφο. Επίσης να σημειωθεί ότι οι ψηφοφορίες δεν γίνονται με βάση την «δεδηλωμένη» των κομμάτων αλλά με την ψήφο του κάθε βουλευτή ξεχωριστά
ΥΓ του blog: ....Αυτοί (το πολιτικό σύστημα) θα κάνουν αναθεώρηση του Συντάγματος για να φέρουν Κάθαρση, Δημοκρατία και Δικαιοσύνη; ....ας γελάσουμε ..ούτε οι μόνιμοι ακροατές και θεατές του ΣΚΑΙ δεν το πιστεύουν ...«Φέρτε τα ανάποδ’ όλα, / τότε θα σταθούνε όρθια» ειν’ του μπάρμπα-Γιάννη η συμβουλή. λέει το τραγούδι "Στο όνειρο ο μπάρμπα-Γιάννης" των Χωρίς Ρεφρέν για τον Γιάννη Σκαρίμπα αλλά ποιος το ακούει πια.... Αν γινότανε ένα από τα σκάνδαλα σε οποιαδήποτε χώρα της Γης θα είχαν πέσει κυβερνήσεις αλλά και σ' εμάς το ’60 ή το ΄70 θα είχανε ξηλωθεί όλα τα πεζοδρόμια Αθηνών, Θεσσαλονίκης και περιχώρων. Τώρα αυτοί που μπορούν φεύγουν ή γλύφουν για μια θεσούλα στο σύστημα..... .τι να πούμε πια για την Ελλάδα που πεθαίνει.....
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026
Ο Σεβάχ τραγουδάει τα µπλουζ
Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη.
Πριν από λίγο καιρό είχε απασχολήσει τη δηµόσια σφαίρα η φράση του Σι Τζινπίνγκ προς τον Τραµπ: «Να αποφύγουµε την παγίδα του Θουκυδίδη». Ο Κινέζος ηγέτης ασφαλώς και δεν αναφερόταν µόνο στις σχέσεις των δυο χωρών, αλλά προειδοποιούσε τον οµόλογό του για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην αίσθηση παντοδυναµίας.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ακολούθησε σε πολλά σηµεία την πολιτική του Αλκιβιάδη, ο οποίος παρέσυρε τους συµπολίτες του στη Σικελική Εκστρατεία υποσχόµενος πλούτη και κυριαρχία στη Μεσόγειο. Φαντασιώθηκε πως µπορούσε να βγάλει την Αθήνα από τα όρια της πόλης-κράτος και να τη µετατρέψει σε αυτοκρατορία. Απ’ αυτήν τη συντριβή που υπέστη η Αθήνα λόγω λανθασµένων υπολογισµών και υποτίµησης του αντιπάλου δεν ανέκαµψε ποτέ, χάνοντας σηµαντικές στρατιωτικές δυνάµεις, συµµάχους και γόητρο.
∆έκα µέρες µετά την υπογραφή του µνηµονίου κατανόησης αυτή η προσωρινή συµφωνία µοιάζει περισσότερο µε µια αναγκαστική συνθηκολόγηση των Αµερικανών, αποδεικνύοντας ότι το Ιράν δεν είναι η χάρτινη τίγρης που νόµιζαν.
Ο πόλεµος, υποστηρίζει ο ιστορικός Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον, είναι ένα φρικτό πείραµα που επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τις ασαφείς προπολεµικές υποθέσεις σχετικά µε τη δύναµη ή την αδυναµία των κρατών. Είναι η απόλυτη δοκιµασία ισχύος, βούλησης και αποτροπής.
Το Ιράν κέρδισε και στα τρία. ∆ιέλυσε επί του πεδίου την ψευδαίσθηση των αριθµών µε τους τεράστιους εξοπλιστικούς προϋπολογισµούς και τα υπερσύγχρονα συστήµατα. Η περιβόητη αποτρεπτική ικανότητα των high tech µαχητικών έγινε κουρέλι από τα drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους της Τεχεράνης που έκαναν σουρωτήρι την αντιπυραυλική ασπίδα του Ισραήλ. Ο ναυτικός αποκλεισµός επίσης απέτυχε.
Ο άγνωστος Χ είναι συχνά το ψυχικό σθένος. Οταν οι ναύτες του αεροπλανοφόρου «Gerald Ford» βούλωναν τις τουαλέτες γιατί δεν άντεχαν δεύτερη συνεχόµενη αποστολή, οι ηγέτες του Ιράν δήλωναν ότι δεν θα κρυφτούν και γίνονταν µάρτυρες αψηφώντας τη ζωή τους. Οταν εξόριστοι αντικαθεστωτικοί επέστρεφαν γιατί τους καλούσε το καθήκον, ο στόχος των Αµερικανο – Ισραηλινών για ανατροπή των µουλάδων ήταν χαµένος από χέρι. Ενας ιδιότυπος πατριωτισµός ριζωµένος στην κουλτούρα τους, που επιβιώνει ανεξάρτητα από κυβερνήσεις. Μια κουλτούρα που έχει διατηρήσει στοιχεία του ζωροαστρισµού και έχει ενσωµατώσει στο ισλάµ τη λαϊκή παράδοση. Η Σεχραζάτ, π.χ., ήταν αποφασισµένη να αλλάξει τα µυαλά του σκληρού βασιλιά, αφηγούµενη ιστορίες µε τζίνια και µαγικά λυχνάρια, δερβίσηδες και ερωτευµένα ζευγάρια, ιπτάµενα χαλιά, ταξιδευτές που τους γοήτευε η περιπέτεια. Υστερα από χίλιες και µία νύχτες ηµέρεψε τον βασιλιά και κέρδισε τη ζωή της.
Πέρα από τις ψυχρές γεωπολιτικές αναλύσεις, ΗΠΑ και Ισραήλ έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους για διαµελισµό της χώρας και λεηλάτηση του πετρελαϊκού της πλούτου. Αντίθετα κατάφεραν να την αναδείξουν σε περιφερειακό παίκτη και να αµβλυνθεί η δαιµονοποίηση του Ιράν, επεξεργασµένη στα καταγώγια CIA και Μοσάντ.
Το τοπίο παραµένει ακόµη θολό. Ωστόσο το γεγονός ότι 92,1% των Ισραηλινών πιστεύει πως η Ισλαµική ∆ηµοκρατία νίκησε και εµφανίστηκε η πρώτη ρωγµή µεταξύ Τραµπ και Νετανιάχου επιβεβαιώνει ότι η sabr (υποµονή) δεν είναι παθητικότητα αλλά ενεργητική αντίσταση.
Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη. Θα είναι αρκετό ένας απόγονος του Σεβάχ να τραγουδάει µπλουζ στα Στενά του Ορµούζ.
Δεν υπάρχει ειρήνη
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «τεστάρουν» το Ιράν. Όσο το τελευταίο διστάζει να αναλάβει πλήρη στρατιωτική δράση, η πίεση εναντίον του θα αυξάνεται.
Το άρθρο αυτό γράφεται ενώ για μία ακόμα βραδιά, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν στόχους στο Ιράν και ειδικότερα σε περιοχές κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία, να εξακολουθούν να μιλούν για ανακωχή δύο μέρη, όταν οι εχθροπραξίες συνεχίζονται πλέον σχεδόν κάθε νύχτα και ενώ το έτερο εκ των επιτιθεμένων μερών (το Ισραήλ) δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν πρόκειται να τηρήσει καμία ανακωχή και ότι η όποια συμφωνία δεν το αφορά.
Έτερη πρωτοτυπία: ενώ η ανακωχή ΗΠΑ – Ιράν προβλέπει πλήρη σεβασμό της κυριαρχίας του Λιβάνου, η κυβέρνηση του Λιβάνου υπογράφει με το Ισραήλ συνθήκη η οποία προβλέπει ξένη κατοχή στα εδάφη του κράτους του Λιβάνου. Η έννοια του «Κουίσλιγκ» φτάνει σε άλλα ύψη και ο λόγος είναι προφανής: η πρόκληση εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, ώστε ο στρατός του τελευταίου (απών στην υπεράσπιση του κράτους από τον ξένο εισβολέα), η Συρία του δικτάτορα από το Ισλαμικό Κράτος και το Ισραήλ, να επιτεθούν από κοινού στην αντίσταση.
Απορεί κανείς τι ακριβώς διαπραγματεύεται πλέον επομένως η κυβέρνηση του Ιράν, όταν καθίσταται σαφές ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να πολεμούν με το Ιράν μέχρι να το «Συριοποιήσουν». Ο πόλεμος θα τραβάει, το Ιράν θα διχάζεται εσωτερικώς και τότε είναι που η αστάθεια και η κόπωση θα έρθουν. Σε μια πρωτοφανή κίνηση, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, το σώμα του Ιράν το οποίο επιλέγει τον Ανώτατο Ηγέτη σε ανακοίνωσή της υπογεγραμμένη από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της, εμμέσως πλην σαφώς επικρίνει τη διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης (μετριοπαθών) του Ιράν και προειδοποιεί ουσιαστικώς ότι ο δισταγμός στο πεδίο θα πληρωθεί με αίμα του λαού του Ιράν. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν επίσης είχε εκδηλώσει τον μεγάλο του δισταγμό (το λιγότερο) με τις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις. Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση μεταρρυθμιστών στο Ιράν εκτίθεται από τις ΗΠΑ και το κυριότερο, για πρώτη φορά, ό,τι κερδήθηκε εν μέσω θερμής φάσης συγκρούσεων υπάρχει κίνδυνος να χαθεί εν μέσω «ανακωχής».
Ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται με επίκεντρο το ίδιο το Ιράν, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη αλλά υπάρχει πολύ προφανής πιθανότητα να αναζωπυρωθεί πλήρως και στη Συρία. Ο Τραμπ ανταποδίδει ως φαίνεται τη χάρη στον Ερντογάν ο οποίος συνέδραμε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν τόσο δια της σιωπής όσο και δια της παρουσίας Ισραηλινών στο Αζερμπαϊτζάν. Θα ακολουθήσουν και άλλες εκατέρωθεν χάρες στο πλαίσιο εξυπηρέτησης ΗΠΑ και Ισραήλ από την Τουρκία (με αποτέλεσμα ακόμα μια φορά το ελληνικό κατεστημένο να συμπλέει με το τουρκικό και με τα συμφέροντα τα οποία αυτό έχει στην περιοχή).
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «τεστάρουν» το Ιράν. Όσο το τελευταίο διστάζει να αναλάβει πλήρη στρατιωτική δράση, αλλάζοντας την τακτική την οποία ακολουθούσε στον πόλεμο μόλις μέχρι λίγες εβδομάδες πριν, η πίεση εναντίον του θα αυξάνεται. Θα μειωθεί μόνο όταν υπενθυμίσει στους αντιπάλους του ότι δεν υποχωρεί ούτε σπιθαμή. Πάντως ειρήνη δεν υπάρχει ακόμα ούτε δυστυχώς προβλέπεται στα κοντά
Ed Zitron: Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Αυτό που υπάρχει είναι ένας ηλίθιος με υψηλό μισθό και χαμηλό IQ για να πιστέψει ότι είναι ικανή να αντικαταστήσει τους πάντες
Η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκμετάλλευση της άγνοιας στην ιστορία που ροκανίζει τις πνευματικές αδυναμίες της κοινωνίας
Ed Zitron
Πέρυσι έγραψα ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια — Ο Οδηγός του Μισούντος για τη Φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης [The Hater’s Guide To The AI Bubble] — και ακολούθησε ο Οδηγός του Μισούντος για τη Φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης Τόμος 2 [The Hater’s Guide To The AI Bubble Volume 2] αρκετούς μήνες αργότερα. Δυστυχώς, συνειδητοποίησα ότι ο «τόμος» είναι ένας απαίσιος τρόπος για να δομήσει κανείς κάτι τέτοιο, επειδή κάθε τόμος είναι περισσότερο μια ενημέρωση, γι’ αυτό και το σημερινό ενημερωτικό δελτίο θα μεταφερθεί σε ένα σύστημα έκδοσης.
Η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης [The AI bubble] είναι ένα ψυχοπαθές, ένα μελόδραμα, μια οικονομική κρίση και μια στιγμή αφαίρεσης μάσκας για τους Επιχειρηματικούς Ηλίθιους που κυβερνούν τη συντριπτική πλειοψηφία της οικονομίας μας.
Είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκμετάλλευση της άγνοιας στην ιστορία, που ροκανίζει τις πνευματικές αδυναμίες της κοινωνίας παρουσιάζοντας ακριβώς αρκετές πληροφορίες ή ακριβώς αρκετές αποδείξεις για να τεκμηριώσει επενδύσεις άνω των τρισεκατομμυρίων δολαρίων και κατασκευασμένη συναίνεση για μια τεχνολογία που, με βάση το πόσοι τη συζητούν, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
Και αποκαλύπτεται πόσοι πλούσιοι και ισχυροί άνθρωποι είναι είτε (ή και τα δύο) εύπιστοι και θλιβερά αδαείς.
Για να είμαστε σαφείς, τα LLM είναι αληθινά και κάνουν κάποια πράγματα, αλλά δεν κάνουν τίποτα από αυτά για τα οποία μιλάει ο Dario Amodei όταν λέει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα εξαλείψει το 50% των θέσεων εργασίας γραφείου.
Είμαστε τέσσερα χρόνια σε αυτή την άχαρη δουλειά και οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλάνε για το «δυναμικό» της Τεχνητής Νοημοσύνης και τι «θα» κάνει και ότι βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας τεχνολογίας που, ως επί το πλείστον, εξακολουθεί να κάνει ακριβώς αυτό που έκανε στην αρχή με βελτιώσεις που ποτέ δεν πλησιάζουν τα κενά των υποσχέσεων των υποστηρικτών.
Οι αγορές κινούνται από κακογραμμένη φαντασία από απάτες και παραπλανημένα gargoyles hedge funds, επειδή αυτοί που πωλούν υπηρεσίες Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν αποσυνδέσει εντελώς το μυαλό των αγορών και των μέσων ενημέρωσης από την πραγματικότητα.
Αυτό συμβαίνει επειδή απατεώνες όπως ο Amodei και ο Altman συζητούν συνεχώς τι θα κάνει ή θα μπορούσε ή θεωρητικά θα μπορούσε να κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη αντί για τι κάνει στην πραγματικότητα, γιατί αν έπρεπε να το κάνουν αυτό, θα έπρεπε να λένε ότι χάνει συνεχώς χρήματα και δεν έχει μετρήσιμη απόδοση επένδυσης.
Όπως είπα στο Bloomberg αυτή την εβδομάδα, οι αγορές και τα μέσα ενημέρωσης έχουν συγχωνεύσει τις κεφαλαιουχικές δαπάνες για κέντρα δεδομένων με μια ακμάζουσα βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης.
Στην πραγματικότητα, το 89%+ όλων των εσόδων από την τεχνητή νοημοσύνη και το 90%+ όλης της ζήτησης για υπολογισμούς προέρχεται από δύο εταιρείες – την OpenAI και την Anthropic – που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε επιδοτούμενες συνδρομές τεχνητής νοημοσύνης που προκαλούν ζημιές και σε απεριόριστη καύση token σε οργανισμούς που διοικούνται από ηλίθιους, κάτι που θα εξαφανιστεί τώρα που τα στελέχη δυσκολεύονται να το δικαιολογήσουν επειδή δεν υπάρχει απόδοση επένδυσης (ROI), εν μέρει επειδή η τεχνητή νοημοσύνη είναι πολύ ασυνεπής και αναξιόπιστη, και εν μέρει επειδή δεν μπορείτε πραγματικά να μετρήσετε πόσο θα κοστίσει μια εργασία.
Τώρα οι επιχειρήσεις ήδη θέτουν ανώτατο όριο στις δαπάνες τους για την τεχνητή νοημοσύνη, με πολλές ακόμη να ακολουθούν, αφού πολλές εταιρείες ξεπέρασαν τους ετήσιους προϋπολογισμούς τους για token σε λίγους μήνες. Ο όγκος της συζήτησης για την «απόδοση επένδυσης» της τεχνητής νοημοσύνης είναι αξιοσημείωτος, δεδομένου ότι η Anthropic και η OpenAI μετέφεραν τις επιχειρήσεις σε χρέωση βάσει token — πληρώνοντας το πραγματικό κόστος της τεχνητής νοημοσύνης — μόνο στο πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους.
Θυμηθείτε: τα συνολικά, πραγματικά έσοδα ολόκληρης της βιομηχανίας Τεχνητής Νοημοσύνης — συμπεριλαμβανομένων των OpenAI, Google, Microsoft, Amazon και Anthropic — μόλις που έφτασαν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια το 2026. Αυτό περιλαμβάνει κάθε ουγγιά δαπανών για υπολογιστική ενέργεια, κάθε δεκάρα από τα 500 εκατομμύρια δολάρια που ένας μόνο πελάτης ξόδεψε κατά λάθος στο API της Anthropic και κάθε σεντ της συμφωνίας backstop της NVIDIA με την CoreWeave. Το πιο σημαντικό είναι ότι κανείς δεν βγάζει κέρδος εκτός από εκείνους που πωλούν τα bits που μπαίνουν μέσα σε ένα κέντρο δεδομένων.
Τόσο η OpenAI όσο και η Anthropic χάνουν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, χωρίς κανένα τέλος να διαφαίνεται, αν και η Anthropic έκανε εξαιρετική δουλειά εξαπατώντας τα μέσα ενημέρωσης έχοντας ένα μόνο «κερδοφόρο» τρίμηνο χάρη στον Elon Musk που προεξόφλησε δύο μήνες υπολογιστικής ενέργειας. Η Anthropic έχει ήδη υποβάλει αίτηση για δημόσια εγγραφή, με την OpenAI να φέρεται να μην απέχει πολύ από αυτήν. Καμία από αυτές τις εταιρείες δεν είναι κατάλληλη για δημόσιους επενδυτές.
Τα προϊόντα τους είναι ασυνεπή, αναξιόπιστα και φαίνεται να «βελτιώνονται» μόνο με έναν ασταθή τρόπο που μπορεί να μετρηθεί μόνο με ολοένα και λιγότερο χρήσιμα benchmarks, τα οποία εκπαιδεύονται ειδικά για να ξεπεράσουν. Παρά το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι (και ορισμένες εταιρείες όπως το Spotify) ισχυρίζονται ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη γράφει «τον περισσότερο» κώδικα, κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τι σημαίνει αυτό. Δεν εξοικονομεί χρήματα, δεν εξοικονομεί χρόνο, δεν κάνει τις εταιρείες να παράγουν καλύτερα ή πιο λειτουργικά προϊόντα, και τα μόνα απτά παραδείγματα των επιπτώσεών της είναι ότι έσπασε την AWS αρκετές φορές και διέγραψε τη βάση δεδομένων μιας εταιρείας.
Δεν είναι σαφές πού υπάρχει η Τεχνητή Νοημοσύνη εκτός του προγραμματισμού και τα διάφορα μέρη που οι εταιρείες την έχουν σπρώξει.
Έχω περάσει χρόνια προσπαθώντας να καταγράψω άλλες περιπτώσεις χρήσης που δεν αφορούν τον προγραμματισμό, και τα περισσότερα από αυτά που έχω βρει είναι αόριστες περιγραφές εταιρειών όπως η Goldman Sachs που ίσως λανσάρουν αντιπροσώπους «σύντομα» κάποια στιγμή για να κάνουν κάτι, ίσως και αυτή η περίεργη ιστορία με τη Novo Nordisk που ισχυρίζεται ότι «ενσωμάτωνε τα μοντέλα του ChatGPT για να αναλύει σύνθετα σύνολα δεδομένων», παρά το γεγονός ότι ισχυρίζονται ότι το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια.
Αυτό συμβαίνει επειδή η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη, ανεξάρτητα από το πόσα καπέλα ή ιμάντες ή ντετερμινιστικές διαδικασίες διαφημίζετε, είναι περιορισμένη από τις μαθηματικά βέβαιες παραισθήσεις της. Αυτά τα μοντέλα είναι πιθανοτικά, μαντεύοντας ποια μπορεί να είναι η ιδανική έξοδος, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε πληροφορία που παράγουν είναι ύποπτη και κάθε απόφαση που λαμβάνουν είναι άμυαλη, ανόητη και αυθαίρετη. Δεν «γνωρίζουν» πράγματα, δεν έχουν «σκέψεις» και καμία ποσότητα συνδέσεων API δεν θα λύσει αυτό το πρόβλημα.
Ως αποτέλεσμα, κανείς δεν έχει πραγματικά μια σαφή απάντηση για το τι κάνουν όλοι με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Κώδικας; Δημιουργία εικόνας; Χρησιμοποιώντας την ως μια άθλια μηχανή αναζήτησης; Χρησιμοποιώντας την ως σύντροφο; Δεν μπορείτε πραγματικά να βασιστείτε σε αυτήν για να κάνει τίποτα. Όταν ένα μοντέλο παραισθάνεται μια λανθασμένη απάντηση σε κάτι που γνωρίζετε ότι είναι αληθές, είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να διορθωθεί – όταν παραισθάνεται μια λανθασμένη απόφαση, αυτό έχει καταστρέψει τα πάντα σε σχεδόν μόνιμο τέλος.
Αυτό είναι το απόλυτο πρόβλημα με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Μπορείτε να προσπαθήσετε να την ντύσετε με δισεκατομμύρια επενδύσεις και υποτιθέμενους τρόπους για να μετριάσετε τις παραισθήσεις, αλλά εξακολουθεί να κάνει – και θα συνεχίσει να κάνει – λάθη που δεν έχει ιδέα ότι είναι λάθη.
Λοιπόν, εντάξει, το άλλο πρόβλημα είναι ότι η παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει κατασκευαστεί για να κάνει τις περισσότερες εργασίες. Μπορεί να παράγει πράγματα και να συνοψίζει πράγματα σε ποικίλους βαθμούς πολυπλοκότητας, αλλά όσο πιο περίπλοκη είναι η παραγωγή, τόσο πιο πιθανό είναι να έχει παραισθήσεις. Ο μόνος τρόπος για να μειωθούν οι παραισθήσεις είναι η προ-εκπαίδευση (η εισαγωγή πραγμάτων στο μοντέλο στην αρχή) και η μετεκπαίδευση (η εκπαίδευσή του στο πώς φαίνεται το «καλό»), και κανένας από αυτούς δεν λύνει στην πραγματικότητα το πρόβλημα. Είναι αδέξια, ανακριβής, αναξιόπιστη, ακριβή και δυσκίνητη.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μπορεί να κάνει τη συντριπτική πλειοψηφία των εργασιών, και ο μόνος λόγος που κάποιος πιστεύει ότι μπορεί είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των CEOs δεν έχουν καμία πραγματική σύνδεση με την εργασία που τους εμπλουτίζει, και επειδή η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κάνει μια εντύπωση για κάτι που μοιάζει με εργασία, επιλέγει να πιστεύει ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Μπορεί να δημιουργήσει ένα ημι-λειτουργικό πρωτότυπο με το όνομα της εταιρείας πάνω του ή ένα νομικό ή οικονομικό έγγραφο που μοιάζει με νόμιμο, και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται ένας μαλάκας με υψηλό μισθό και χαμηλό IQ για να πιστέψει ότι είναι ικανή να αντικαταστήσει τους πάντες.
Αν έκανα λάθος, θα αντικαθιστούσε στην πραγματικότητα τους ανθρώπους. Θα μπορούσατε να επισημάνετε τόσο τα δεδομένα όσο και τις αποδείξεις. Θα είχατε μονοπρόσωπες εταιρείες λογισμικού που βγάζουν δισεκατομμύρια δολάρια, εταιρείες υπερεπενδυτών που θα καταστρέφονταν από ανθρώπους που αντιγράφουν και βελτιώνουν το λογισμικό τους, λογιστές, δικηγόρους, συγγραφείς και κάθε άλλη καριέρα στον χώρο της γνώσης θα ήταν νεκρή, χωρίς να απειλείται με συνεχείς απολύσεις που συνδέονται κυρίως με τη βελτίωση των κερδών, αλλά στην πραγματικότητα νεκρή, αβάσιμη, αδύνατο να εργαστεί κανείς χάρη στη «δύναμη της Τεχνητής Νοημοσύνης».
Στην πραγματικότητα, η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι δραματική μόνο στη μετριότητα και την αγριότητα με την οποία έχει αποδείξει πόσο αδαείς έχουν γίνει οι περισσότερες προσωπικότητες εξουσίας και στελέχη. Κάθε αφεντικό απαιτεί να τη χρησιμοποιήσετε, κάθε εφαρμογή σας φωνάζει να δοκιμάσετε την ενσωμάτωσή της, κάθε είδηση σας λέει ότι θα σας αντικαταστήσει άμεσα, αλλά στο τέλος δεν φαίνεται να κάνει πολλά πέρα από τη δημιουργία και τη σύνοψη σε διάφορα επίπεδα πολυπλοκότητας.
Τα μέσα ενημέρωσης απέτυχαν κατηγορηματικά να ελέγξουν έναν κλάδο που χτίστηκε για να την εκμεταλλευτεί, όπως είπα νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα:
Αυτή η διαφημιστική εκστρατεία ήταν μη βιώσιμη χωρίς κουβάδες ψέματος, παραπληροφόρησης και αιχμαλωτισμένα τεχνολογικά και επιχειρηματικά μέσα ενημέρωσης. Η αξία της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει διογκωθεί από την ασάφεια του τρόπου με τον οποίο συζητείται. Για παράδειγμα, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης θα γράψουν ευχαρίστως ότι «η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κατασκευάσει λογισμικό», αλλά η εν λόγω πρόταση υποδηλώνει ότι μπορείτε απλώς να πληκτρολογήσετε «build me Slack 2» στον Claude και να του δώσετε ένα πλήρως λειτουργικό, έτοιμο για παραγωγή λογισμικό, αντί για ένα σχεδόν λειτουργικό σωρό από άχρηστα κώδικα που μπορεί να κάνει αρκετά για να ξεγελάσει έναν ηλίθιο επιχειρηματία ή έναν τεμπέλη δημοσιογράφο, αλλά τίποτα άλλο.
Η συναίνεση έχει παραχθεί και οι αγορές είναι γεμάτες με μετοχές ημιαγωγών που τρέχουν επειδή οι άνθρωποι συνεχίζουν να συγχέουν τη διαθεσιμότητα χρέους με την πραγματική, ζήτηση για υπολογιστική Τεχνητή Νοημοσύνη. Οι ιδιοφυΐες στην ιδιωτική πίστη και οι μεγαλύτερες αγορές είδαν τα ποσά που ξόδευαν οι υπερεπενδυτές σε κέντρα δεδομένων και την άνοδο του OpenAI και σκέφτηκαν «fuck me up, grandpa», οδηγώντας σε συμφωνίες χρέους κέντρων δεδομένων ύψους 178,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ το 2025 και 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε κατασκευή κέντρων δεδομένων μόνο τον Απρίλιο του 2026.
Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η κατασκευή των κέντρων δεδομένων διαρκεί από 18 έως 36 μήνες, με τη Microsoft να ολοκληρώνει συνολικά μηδέν από τα κέντρα δεδομένων που ξεκίνησε το 2023, και την JP Morgan να δηλώνει πριν από ένα μήνα ότι το 60% της χωρητικότητας που έχει προγραμματιστεί για ολοκλήρωση το 2027 δεν έχει καν ξεκινήσει την κατασκευή, με ένα άλλο 7% να έχει καθυστερήσει, σύμφωνα με την Wall Street Journal.
Και παρά την υποτιθέμενη χωρητικότητα κέντρων δεδομένων άνω των 100GW που έχει προγραμματιστεί, η ζήτηση για υπολογιστική τεχνητή νοημοσύνη δεν υπάρχει πραγματικά εκτός από την Anthropic και την OpenAI, δύο εταιρείες που βασίζονται σε συνεχείς ροές επιχειρηματικών κεφαλαίων και χρέους για να επιβιώσουν. Μεταξύ τους, έχουν συγκεντρώσει πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια τους τελευταίους έξι μήνες, και οι ροές εσόδων τους βασίζονται εγγενώς είτε σε μη κερδοφόρες νεοσύστατες επιχειρήσεις τεχνητής νοημοσύνης που επιδοτούν τις συνδρομές τους, είτε στις δικές τους μη κερδοφόρες επιδοτούμενες συνδρομές ή πειραματικές δαπάνες σε token που βαρύνουν εταιρείες που επιτρέπουν στους υπαλλήλους τους να καίνε όσο θέλουν, κάτι που ήδη φτάνει στο τέλος του.
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η NVIDIA, η μεγαλύτερη εταιρεία στο χρηματιστήριο, η οποία πουλάει GPU που είναι τόσο ακριβές που οι κάποτε πλούσιοι σε μετρητά υπερεπενδυτές πρέπει τώρα να αναλάβουν βουνά χρέους ή, στην περίπτωση της Google και της Oracle, να ρίξουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε νέες μετοχές στις αγορές. Η συνεχιζόμενη ανάπτυξη της NVIDIA βασίζεται σε ένα συρρικνούμενο υποσύνολο πελατών, με το 54% των εσόδων του τελευταίου τριμήνου και το 64% των εισπρακτέων λογαριασμών της να προέρχονται από τρεις πελάτες στα τελευταία τριμηνιαία κέρδη της.
Η ζήτηση είναι κατά κάποιο τρόπο απίστευτα υψηλή για εξαρτήματα κέντρων δεδομένων, αλλά τόσο χαμηλή για υπολογιστική Τεχνητή Νοημοσύνη που η NVIDIA συμφώνησε να δαπανήσει 30 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα έξι χρόνια για να νοικιάσει χωρητικότητα GPU.
Αυτό συμβαίνει επειδή η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης καθοδηγείται από άτομα που δεν έχουν μπει στον κόπο να ελέγξουν εάν η ζήτηση είναι πραγματική, όπως ακριβώς η Τεχνητή Νοημοσύνη υιοθετείται από άτομα που δεν μπαίνουν στον κόπο να κάνουν κάποια πραγματική δουλειά, όπως ακριβώς η Τεχνητή Νοημοσύνη πωλείται με βάση πράγματα που δεν μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει.
Οι μεσάζοντες και οι αδιάφοροι θα πουν ότι αυτό είναι ακριβώς όπως η Φούσκα των Dot Com (δεν είναι και δεν θα αφήσει πίσω της καμία χρήσιμη υποδομή), ή η Uber (δεν είναι) ή οι Amazon Web Services (δεν είναι) επειδή θέλουν να δικαιολογήσουν τη σπατάλη. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που διευθύνουν τον κλάδο της τεχνολογίας είναι αδιάφοροι Επιχειρηματικοί Ηλίθιοι που ρίχνουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα στο πρόβλημα αντί να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι έχουν υποστηρίξει μια αδιέξοδη τεχνολογία επειδή έχουν ξεμείνει από ιδέες υπερανάπτυξης.
Το σημερινό άρθρο είναι μια προσπάθεια λίγης διασκέδασης – μια θορυβώδης, επιθετική ανασκόπηση των κύριων παικτών και ιστοριών της Φούσκας της Τεχνητής Νοημοσύνης, τόσο ως ανανέωση για όσους ήδη γνωρίζουν όσο και ως οδηγός για όσους δεν γνωρίζουν.
--------------------------------------------------------------------------------
O Ed Zitron είναι ένας εξέχων σκεπτικιστής της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα δύο αγαπημένα του κείμενα είναι The Hater’s Guide To The AI Bubble 1+2. Ο Ed Zitron είναι Άγγλος συγγραφέας, podcaster και ειδικός στις δημόσιες σχέσεις. Είναι επικριτής της βιομηχανίας τεχνολογίας, ιδιαίτερα των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης και της άνθησης της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης τη δεκαετία του 2020. Περισσότερος Εd Zitron ΕΔΩ
Αβραμόπουλος, «ο κύριος τίποτα» και τα αδιευκρίνιστα
Πέρα από την ενοχή ή την αθωότητα του Δημήτρη Αβραμόπουλου επ’ αυτών που του χρεώνουν οι βελγικές αρχές σχετικά με την εμπλοκή του στο Qatar-gate, υπάρχουν και κάποιες φαρμακερές συμπτώσεις για τις σχέσεις του με τους Καταριανούς, οι οποίες μοιάζουν πολύ με τη σύμπτωση να βρεθούν «αδιευκρίνιστα» ποσά στον λογαριασμό του (200 κολλαριστά 500ευρα από την αγαπημένη του πεθερά) στο σκάνδαλο Novartis.
«Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Την αποτίµηση αυτή για τους αστυνοµικούς ακούσαµε από τον πρώην υπουργό, πρώην επίτροπο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και νυν βουλευτή της Ν∆ ∆ηµήτρη Αβραµόπουλο. Ο κ. επίτροπος δεν χρησιµοποίησε αυτό το λεκτικό (πώς θα µπορούσε άλλωστε ένας δανδής όπως ο Αβραµόπουλος), αλλά ήταν ακόµη πιο απαξιωτικός. Με πλήρη πεποίθηση όσων έλεγε, µε όλο το κύρος µε το οποίο τα έλεγε και µε σκοπό να γίνει πιστευτός για όσα έλεγε, κατηγόρησε τους αστυνοµικούς του Βελγίου για την έρευνα και το ένταλµα σύλληψης εναντίον του. Ο ∆ηµήτρης Αβραµόπουλος ρωτήθηκε σε συνέντευξη γιατί δεν παρουσιάστηκε στις βελγικές αρχές τις δύο φορές που τον κάλεσαν να δώσει εξηγήσεις για τις κατηγορίες εναντίον του που τον εµφάνιζαν να προωθεί παρανόµως συµφέροντα Καταριανών στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο ∆. Αβραµόπουλος απάντησε (αυτολεξεί): «Θα ασχοληθώ µε τον κάθε αστυνοµικό στο Βέλγιο και τον κάθε χωροφύλακα εκεί πέρα;».
Εν ολίγοις, ο πρώην επίτροπος της Κοµισιόν λοιδορεί και απαξιώνει τις ευρωπαϊκές αρχές µόνο και µόνο γιατί τον έχουν καταστήσει υπό κατηγορία και σύλληψη. Μπορεί ως κατηγορούµενος να υπερασπιστεί µε κάθε µέσο τον εαυτό του, αλλά υπηρέτησε σε θέση µε ευθύνη την προστασία των ευρωπαϊκών θεσµών και όχι του Κατάρ. Επιπλέον το τµήµα της βελγικής αστυνοµίας που έκανε την έρευνα δεν είναι ούτε τροχονόµοι ούτε χωροφύλακες, αλλά ερευνητές µε καθήκοντα ανακριτή. ∆εν συνέλεξαν δηλαδή στοιχεία από τον κουβά για να οργανώσουν µια δεύτερη «σκευωρία» κατά του Αβραµόπουλου µετά τη Novartis. Εχουν στην κατοχή τους µηνύµατα, ηχογραφηµένες συνοµιλίες και τραπεζικούς λογαριασµούς. Σε κάθε περίπτωση ο τελευταίος που θα µπορούσε να απαξιώσει ακόµη και τους χωροφύλακες είναι ο ∆. Αβραµόπουλος, του οποίου ο πατέρας υπήρξε επί δεκαετίες αξιωµατικός της Χωροφυλακής.
Ο ∆. Αβραµόπουλος θα µπορούσε να αντικρούσει τις κατηγορίες στη βελγική ανάκριση αλλά δεν το έκανε. Αντιθέτως προσφεύγει στον ελληνικό Αρειο Πάγο για να ακυρώσει το ένταλµα της σύλληψής του χαρακτηρίζοντας το κατηγορητήριο αβάσιµο. Γιατί; Ακόµη και να τον δικαιώσει η ελληνική ∆ικαιοσύνη, το ευρωπαϊκό ένταλµα εναντίον του δεν ακυρώνεται, πράγµα που σηµαίνει ότι θα παραµείνει καταζητούµενος και δεν θα µπορεί να ταξιδέψει. Τι πρακτική σηµασία έχει το να µην καταθέσει στο Βέλγιο, αφού δεν αναιρεί κάτι στην ουσία της υπόθεσης; Τι είναι αυτό που τελικώς περιµένει;
Είναι προφανές πως ο πρώην επίτροπος έχει κάθε λόγο να εµπιστεύεται την ελληνική ∆ικαιοσύνη απ’ ό,τι τη βελγική, η οποία δεν αστειεύεται και µάλιστα προφυλακίζει. Αντιλαµβάνεται το ελληνικό περιβάλλον παρ’ Αρείω Πάγω φιλικό και φιλότιµο. Εχει προσωπική εµπειρία. Οταν ο Αβραµόπουλος βρέθηκε ελεγχόµενος για το σκάνδαλο της Novartis ξεκίνησε έρευνα εναντίον του. Κατά την έρευνα προέκυψαν σοβαρά στοιχεία που αφορούσαν τους τραπεζικούς του λογαριασµούς. Η συµπαθής πεθερά Αβραµόπουλου φερόταν να έχει καταθέσει 200 κολλαριστά 500ευρα στον λογαριασµό του. Ουδείς την κάλεσε να τη ρωτήσει πού τα βρήκε και γιατί τα κατέθεσε. Επίσης υπήρχε µηνιαία κατάθεση στον λογαριασµό του που συνέπιπτε µε την αποπληρωµή της δόσης του δανείου µε το οποίο πήρε το εξοχικό του στην Πάρο. Κανένας δεν κάλεσε τον καταθέτη να τον ρωτήσει για ποιον λόγο κατέθετε λεφτά στον λογαριασµό ενός υπουργού. Συνολικά στον λογαριασµό του ∆ηµήτρη Αβραµόπουλου και της συζύγου του βρέθηκαν 908.165 ευρώ, των οποίων δεν µπορούσε να διευκρινιστεί η προέλευση. Η Εισαγγελία του Οικονοµικού Εγκλήµατος, µε επικεφαλής τον Χρήστο Μπαρδάκη, αντί να διευκρινίσει τη νόµιµη ή παράνοµη προέλευση των χρηµάτων, τα χαρακτήρισε πρωτοφανώς «αδιευκρίνιστα» και αρχειοθέτησε την υπόθεση. Λίγο αργότερα, από την αποκάλυψη της λίστας του Predator από το Documento, προέκυψε ότι ο συγκεκριµένος εισαγγελέας ήταν υπό παρακολούθηση όταν χειριζόταν αυτή και άλλες υποθέσεις πολιτικής βαρύτητας.
Η επιχειρηµατολογία του πρώην επιτρόπου περιστρέφεται γύρω από το επιχείρηµα ότι οι επισκέψεις του στο Κατάρ για λογαριασµό της αµαρτωλής ΜΚΟ µέσω της οποίας φέρεται να χρηµατιζόταν ήταν αποστολή της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Χρησιµοποιεί µάλιστα τη σικάτη ή αν θέλετε παπατζίδικη, κατά το πιο λαϊκό, έκφραση «έχω πάει πολλές φορές στο Κατάρ ως προσωπικότητα που προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Το κατηγορητήριο ωστόσο είναι σαφές. Πήγαινε στο Κατάρ χρησιµοποιώντας τη θέση που είχε ως πρώην επίτροπος, χωρίς να έχει καµία αποστολή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κι έπαιρνε µίζες ακριβώς για να χρησιµοποιεί την ιδιότητά του προς όφελος αυτών που τον δωροδοκούσαν.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία ότι στο νοµικό στάδιο της σύλληψης και της έκδοσης ο Αβραµόπουλος θα χρησιµοποιήσει κάθε µέσο και νοµική τρύπα για να µην παραδοθεί και πολύ περισσότερο να µη δικαστεί στο Βέλγιο. Πρώτη προσπάθεια θα είναι αυτή της ακύρωσης του εντάλµατος σύλληψης ως αόριστο και παράτυπο, ώστε να προσθέσει ακόµη ένα ανάχωµα σε όσα φοβάται ότι θα συµβούν.
Ας αφήσουµε όµως την ενοχή ή την αθωότητα του ∆ηµήτρη Αβραµόπουλου επ’ αυτών που του χρεώνουν οι βελγικές αρχές και ας πάµε στις συµπτώσεις, οι οποίες µοιάζουν πολύ µε τη σύµπτωση να βρεθούν «αδιευκρίνιστα» ποσά στον λογαριασµό του.
Μετά την έναρξη της επίµαχης σχέσης του πρώην επιτρόπου µε το Κατάρ, ο γιος του Ιάσονας προσλαµβάνεται (να η πρώτη σύµπτωση) από την κρατική εταιρεία Qatar Energy. Πρόκειται για έναν από τους µεγαλύτερους ενεργειακούς κολοσσούς στον κόσµο και τον κυρίαρχο παίκτη στο υγροποιηµένο φυσικό αέριο. Η Qatar Energy έχει τη δεύτερη θέση παγκοσµίως αλλά κυρίως στρατηγική θέση, αφού εκτός των άλλων διαχειρίζεται το µεγαλύτερο µέρος του κοιτάσµατος North Field. Ο Ιάσονας ή Jason Αβραµόπουλος προσλαµβάνεται στην εταιρεία ως senior shipping analyst. Σε θέση που απαιτεί τουλάχιστον δέκα χρόνια σκληρής εµπειρίας και επαγγελµατική αναγνώριση. Ο υιός Αβραµόπουλος ωστόσο ως προϋπηρεσία έχει για µόλις ενάµιση χρόνο τη θέση του «assistant operation and marine department» στην εταιρεία Alpha Gas της οικογένειας Αγγελικούση και εργασία σε κάποια ξενοδοχεία. Ξαφνικά από ένα τµήµα που κανονίζει το πρόγραµµα ταξιδιών των πλοίων βρίσκεται στη θέση του ανώτερου αναλυτή της παγκόσµιας αγοράς δεξαµενόπλοιων, στη δεύτερη µεγαλύτερη εταιρεία του κόσµου σε ηλικία µόλις 28 ετών. Μετά την αποκάλυψη του Qatar-gate ο Ιάσονας Αβραµόπουλος έσβησε από το βιογραφικό του και το Linkedin ότι εργάζεται στην κρατική Qatar Energy (δεύτερη σύµπτωση). Ωστόσο τα ψηφιακά ίχνη δεν έχουν σβηστεί και εντοπίστηκαν στην έρευνά µας.
Η σχέση του Αβραµόπουλου µε τους Καταριανούς και τα «επενδυτικά» τους συµφέροντα ξεκινάει από το 2014 (πρόκειται για την τρίτη σύµπτωση). Το σύνολο τότε των ΜΜΕ διαφηµίζει τη µεγάλη επένδυση δισεκατοµµυρίων στο Ναυάγιο της Ζακύνθου. Η επένδυση αποδείχθηκε µια απάτη αφού οι ιδιωτικές εκτάσεις ήταν δηµόσιες. Πριν από έναν χρόνο το Documento αποκάλυψε ότι οι εµπλεκόµενοι είχαν σχέση µε τζιχαντιστές. Την περίοδο εκείνη λοιπόν ο ∆. Αβραµόπουλος αποφασίζει ως υπουργός Αµυνας, παρά τις διαµαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, ότι η αγορά µπορεί να γίνει ενώ δεν έχει διαβεβαίωση από την Κτηµατική Εταιρεία του ∆ηµοσίου ότι η έκταση δεν είναι δηµόσια. Οι λεπτοµέρειες, όπως και η παραπλανητική µέθοδος που χρησιµοποιήθηκε υπάρχουν στο ρεπορτάζ στο Documento.
Το 1994 ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε αποκαλέσει τον ∆ηµήτρη Αβραµόπουλο «κύριο τίποτα» για να δείξει ότι ασχολείται µε την επιφάνεια και την προσωπική επικοινωνία. Σήµερα ο Αβραµόπουλος υπεραµύνεται του χαρακτηρισµού ότι είναι ο κύριος τίποτα αφού «δεν έχει κάνει τίποτα». Μόνο που δεν φτάνει να το λέει στην τηλεόραση.
Εν ολίγοις, ο πρώην επίτροπος της Κοµισιόν λοιδορεί και απαξιώνει τις ευρωπαϊκές αρχές µόνο και µόνο γιατί τον έχουν καταστήσει υπό κατηγορία και σύλληψη. Μπορεί ως κατηγορούµενος να υπερασπιστεί µε κάθε µέσο τον εαυτό του, αλλά υπηρέτησε σε θέση µε ευθύνη την προστασία των ευρωπαϊκών θεσµών και όχι του Κατάρ. Επιπλέον το τµήµα της βελγικής αστυνοµίας που έκανε την έρευνα δεν είναι ούτε τροχονόµοι ούτε χωροφύλακες, αλλά ερευνητές µε καθήκοντα ανακριτή. ∆εν συνέλεξαν δηλαδή στοιχεία από τον κουβά για να οργανώσουν µια δεύτερη «σκευωρία» κατά του Αβραµόπουλου µετά τη Novartis. Εχουν στην κατοχή τους µηνύµατα, ηχογραφηµένες συνοµιλίες και τραπεζικούς λογαριασµούς. Σε κάθε περίπτωση ο τελευταίος που θα µπορούσε να απαξιώσει ακόµη και τους χωροφύλακες είναι ο ∆. Αβραµόπουλος, του οποίου ο πατέρας υπήρξε επί δεκαετίες αξιωµατικός της Χωροφυλακής.
Ο ∆. Αβραµόπουλος θα µπορούσε να αντικρούσει τις κατηγορίες στη βελγική ανάκριση αλλά δεν το έκανε. Αντιθέτως προσφεύγει στον ελληνικό Αρειο Πάγο για να ακυρώσει το ένταλµα της σύλληψής του χαρακτηρίζοντας το κατηγορητήριο αβάσιµο. Γιατί; Ακόµη και να τον δικαιώσει η ελληνική ∆ικαιοσύνη, το ευρωπαϊκό ένταλµα εναντίον του δεν ακυρώνεται, πράγµα που σηµαίνει ότι θα παραµείνει καταζητούµενος και δεν θα µπορεί να ταξιδέψει. Τι πρακτική σηµασία έχει το να µην καταθέσει στο Βέλγιο, αφού δεν αναιρεί κάτι στην ουσία της υπόθεσης; Τι είναι αυτό που τελικώς περιµένει;
Είναι προφανές πως ο πρώην επίτροπος έχει κάθε λόγο να εµπιστεύεται την ελληνική ∆ικαιοσύνη απ’ ό,τι τη βελγική, η οποία δεν αστειεύεται και µάλιστα προφυλακίζει. Αντιλαµβάνεται το ελληνικό περιβάλλον παρ’ Αρείω Πάγω φιλικό και φιλότιµο. Εχει προσωπική εµπειρία. Οταν ο Αβραµόπουλος βρέθηκε ελεγχόµενος για το σκάνδαλο της Novartis ξεκίνησε έρευνα εναντίον του. Κατά την έρευνα προέκυψαν σοβαρά στοιχεία που αφορούσαν τους τραπεζικούς του λογαριασµούς. Η συµπαθής πεθερά Αβραµόπουλου φερόταν να έχει καταθέσει 200 κολλαριστά 500ευρα στον λογαριασµό του. Ουδείς την κάλεσε να τη ρωτήσει πού τα βρήκε και γιατί τα κατέθεσε. Επίσης υπήρχε µηνιαία κατάθεση στον λογαριασµό του που συνέπιπτε µε την αποπληρωµή της δόσης του δανείου µε το οποίο πήρε το εξοχικό του στην Πάρο. Κανένας δεν κάλεσε τον καταθέτη να τον ρωτήσει για ποιον λόγο κατέθετε λεφτά στον λογαριασµό ενός υπουργού. Συνολικά στον λογαριασµό του ∆ηµήτρη Αβραµόπουλου και της συζύγου του βρέθηκαν 908.165 ευρώ, των οποίων δεν µπορούσε να διευκρινιστεί η προέλευση. Η Εισαγγελία του Οικονοµικού Εγκλήµατος, µε επικεφαλής τον Χρήστο Μπαρδάκη, αντί να διευκρινίσει τη νόµιµη ή παράνοµη προέλευση των χρηµάτων, τα χαρακτήρισε πρωτοφανώς «αδιευκρίνιστα» και αρχειοθέτησε την υπόθεση. Λίγο αργότερα, από την αποκάλυψη της λίστας του Predator από το Documento, προέκυψε ότι ο συγκεκριµένος εισαγγελέας ήταν υπό παρακολούθηση όταν χειριζόταν αυτή και άλλες υποθέσεις πολιτικής βαρύτητας.
Η επιχειρηµατολογία του πρώην επιτρόπου περιστρέφεται γύρω από το επιχείρηµα ότι οι επισκέψεις του στο Κατάρ για λογαριασµό της αµαρτωλής ΜΚΟ µέσω της οποίας φέρεται να χρηµατιζόταν ήταν αποστολή της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Χρησιµοποιεί µάλιστα τη σικάτη ή αν θέλετε παπατζίδικη, κατά το πιο λαϊκό, έκφραση «έχω πάει πολλές φορές στο Κατάρ ως προσωπικότητα που προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Το κατηγορητήριο ωστόσο είναι σαφές. Πήγαινε στο Κατάρ χρησιµοποιώντας τη θέση που είχε ως πρώην επίτροπος, χωρίς να έχει καµία αποστολή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κι έπαιρνε µίζες ακριβώς για να χρησιµοποιεί την ιδιότητά του προς όφελος αυτών που τον δωροδοκούσαν.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία ότι στο νοµικό στάδιο της σύλληψης και της έκδοσης ο Αβραµόπουλος θα χρησιµοποιήσει κάθε µέσο και νοµική τρύπα για να µην παραδοθεί και πολύ περισσότερο να µη δικαστεί στο Βέλγιο. Πρώτη προσπάθεια θα είναι αυτή της ακύρωσης του εντάλµατος σύλληψης ως αόριστο και παράτυπο, ώστε να προσθέσει ακόµη ένα ανάχωµα σε όσα φοβάται ότι θα συµβούν.
Ας αφήσουµε όµως την ενοχή ή την αθωότητα του ∆ηµήτρη Αβραµόπουλου επ’ αυτών που του χρεώνουν οι βελγικές αρχές και ας πάµε στις συµπτώσεις, οι οποίες µοιάζουν πολύ µε τη σύµπτωση να βρεθούν «αδιευκρίνιστα» ποσά στον λογαριασµό του.
Μετά την έναρξη της επίµαχης σχέσης του πρώην επιτρόπου µε το Κατάρ, ο γιος του Ιάσονας προσλαµβάνεται (να η πρώτη σύµπτωση) από την κρατική εταιρεία Qatar Energy. Πρόκειται για έναν από τους µεγαλύτερους ενεργειακούς κολοσσούς στον κόσµο και τον κυρίαρχο παίκτη στο υγροποιηµένο φυσικό αέριο. Η Qatar Energy έχει τη δεύτερη θέση παγκοσµίως αλλά κυρίως στρατηγική θέση, αφού εκτός των άλλων διαχειρίζεται το µεγαλύτερο µέρος του κοιτάσµατος North Field. Ο Ιάσονας ή Jason Αβραµόπουλος προσλαµβάνεται στην εταιρεία ως senior shipping analyst. Σε θέση που απαιτεί τουλάχιστον δέκα χρόνια σκληρής εµπειρίας και επαγγελµατική αναγνώριση. Ο υιός Αβραµόπουλος ωστόσο ως προϋπηρεσία έχει για µόλις ενάµιση χρόνο τη θέση του «assistant operation and marine department» στην εταιρεία Alpha Gas της οικογένειας Αγγελικούση και εργασία σε κάποια ξενοδοχεία. Ξαφνικά από ένα τµήµα που κανονίζει το πρόγραµµα ταξιδιών των πλοίων βρίσκεται στη θέση του ανώτερου αναλυτή της παγκόσµιας αγοράς δεξαµενόπλοιων, στη δεύτερη µεγαλύτερη εταιρεία του κόσµου σε ηλικία µόλις 28 ετών. Μετά την αποκάλυψη του Qatar-gate ο Ιάσονας Αβραµόπουλος έσβησε από το βιογραφικό του και το Linkedin ότι εργάζεται στην κρατική Qatar Energy (δεύτερη σύµπτωση). Ωστόσο τα ψηφιακά ίχνη δεν έχουν σβηστεί και εντοπίστηκαν στην έρευνά µας.
Η σχέση του Αβραµόπουλου µε τους Καταριανούς και τα «επενδυτικά» τους συµφέροντα ξεκινάει από το 2014 (πρόκειται για την τρίτη σύµπτωση). Το σύνολο τότε των ΜΜΕ διαφηµίζει τη µεγάλη επένδυση δισεκατοµµυρίων στο Ναυάγιο της Ζακύνθου. Η επένδυση αποδείχθηκε µια απάτη αφού οι ιδιωτικές εκτάσεις ήταν δηµόσιες. Πριν από έναν χρόνο το Documento αποκάλυψε ότι οι εµπλεκόµενοι είχαν σχέση µε τζιχαντιστές. Την περίοδο εκείνη λοιπόν ο ∆. Αβραµόπουλος αποφασίζει ως υπουργός Αµυνας, παρά τις διαµαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής, ότι η αγορά µπορεί να γίνει ενώ δεν έχει διαβεβαίωση από την Κτηµατική Εταιρεία του ∆ηµοσίου ότι η έκταση δεν είναι δηµόσια. Οι λεπτοµέρειες, όπως και η παραπλανητική µέθοδος που χρησιµοποιήθηκε υπάρχουν στο ρεπορτάζ στο Documento.
Το 1994 ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε αποκαλέσει τον ∆ηµήτρη Αβραµόπουλο «κύριο τίποτα» για να δείξει ότι ασχολείται µε την επιφάνεια και την προσωπική επικοινωνία. Σήµερα ο Αβραµόπουλος υπεραµύνεται του χαρακτηρισµού ότι είναι ο κύριος τίποτα αφού «δεν έχει κάνει τίποτα». Μόνο που δεν φτάνει να το λέει στην τηλεόραση.
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026
«Τέταρτη 28 Ιουλίου» Λουκιανός Κηλαηδόνης
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΙΟΥΛΙΟ
...με προσδοκίες κι όνειρα σε νύχτες θερινες, έναστρες κι απρόβλεπες....
Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και η προνομιακή μεταχείρισή τους: «Φτιάξε και εσύ μια ιδιωτική νομική σχολή»
Η κυβέρνηση υποκλίνεται στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορούν να ιδρύσουν όποια σχολή θέλουν
Τον Ιούλιο του 2019, λίγες μέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων από τη νέα κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η τότε υπουργός Παιδείας κ. Νίκη Κεραμέως ανακοίνωνε ότι δεν θα προχωρούσε η διαδικασία ίδρυσης της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, που είχε ήδη ψηφιστεί σε νόμο από την προηγούμενη κυβέρνηση. «Η χώρα μας έχει χιλιάδες άνεργους δικηγόρους, δεν χρειάζεται 4η Νομική», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή της. Επτά σχεδόν αργότερα και ενώ η κυβέρνηση έχει επιτρέψει ουσιαστικά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στη χώρα, ανακοινώνεται η ίδρυση και δεύτερου τμήματος νομικών σπουδών από ιδιωτικό πανεπιστήμιο στη χώρα μας, στη βάση του νέου θεσμικού πλαισίου που ισχύει.
Το να υποθέσει κανείς ότι μέσα στα χρόνια που πέρασαν αυξήθηκαν τόσο πολύ οι ανάγκες της χώρας σε δικηγόρους, ώστε πλέον ο φόβος της ανεργίας να μην αποτελεί πρόβλημα, θα ήταν μια μάλλον απλουστευτική ερμηνεία της στροφής της κυβέρνησης στην αποδοχή της ανάγκης για επιπλέον νομικές σχολές. Ιδίως μάλιστα, όταν το αρμόδιο υπουργείο Δικαιοσύνης, παρότι έχει μεταφέρει επιπλέον έργο στους δικηγόρους στο πλαίσιο των μέτρων αποσυμφόρησης των δικαστηρίων, εντούτοις εξακολουθεί να υπογραμμίζει ότι η χώρα μας διαθέτει μια υπερπροσφορά δικηγόρων, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τον πολύ μεγαλύτερο αριθμό τους ανά 100.000 κατοίκους σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Εύλογα θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ούτε το 2019 ούτε το 2026 το πραγματικό επίδικο ήταν ο εκπαιδευτικός σχεδιασμός και η προσπάθεια να αντιστοιχούνται οι ροές αποφοίτων των πανεπιστημίων με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Το επίδικο, εάν κρίνουμε και από τις μετέπειτα θεσμικές πρωτοβουλίες αυτής της κυβέρνησης, ήταν να εξασφαλιστεί ότι όταν θα ιδρύονταν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα οποία εξαρχής υποστήριξε, αυτά να έχουν εξασφαλισμένη πελατεία. Ουσιαστικά, μια συνειδητή επιλογή περιορισμού του έργου που θα μπορούσε να προσφέρει το δημόσιο πανεπιστήμιο με σκοπό να διαμορφωθεί μια επαρκής αγορά για τα νέα ιδρύματα και να διασφαλιστεί ότι οικονομικά θα είναι βιώσιμα και τελικά κερδοφόρα
Σε αυτό το φόντο, αρχές του εκπαιδευτικού σχεδιασμού που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητες, όπως ήταν η αποφυγή πληθωρισμού πτυχιούχων σε κάποιους τομείς με βάση ένα συνολικότερο σχεδιασμό όχι απλώς για την εκπαίδευση αλλά και για την οικονομία, την ανάπτυξη και τη λειτουργία του κράτους ξεχνιούνται και υποκαθίστανται από την πιο αγοραία αντίληψη που καταλήγει στο «η αγορά θα είναι ο τελικός κριτής των όποιων επιλογών». Μόνο θα είναι λάθος να πιστέψουμε ότι αυτό αφορά πρωτίστως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και ότι η λογική είναι ότι εάν δεν καταφέρουν να προσελκύσουν πελατεία, θα κλείσουν.
Όταν δίνεται η δυνατότητα σε ιδιωτικά ιδρύματα να προσφέρουν σπουδές, χωρίς την απαίτηση των εξαιρετικών υψηλών βαθμολογιών των πανελλαδικών σε ένα από τα πιο περιζήτητα αντικείμενα, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, με δίδακτρα όχι υπερβολικά πολύ πάνω από το πραγματικό κόστος φοίτησης σε ένα αντικείμενο των κοινωνικών επιστημών σε ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο, είναι σαφές ότι σε κλείσιμο οδηγούνται τα δημόσια πανεπιστήμια αυτά που – για να χρησιμοποιήσουμε το παλιό κλισέ – πλήρωσε ο φορολογούμενος και όχι ο «ιδιώτης επενδυτής».
Πηγή: www.in.gr
Τι αποθέωσις της Ύβρεως ...
Σε μια χώρα που ο πρωθυπουργός χρωστάει 3 εκατομμύρια ευρώ (συμφώνως πόθεν έσχες του 25), που προΐσταται ενος υπουργικού συμβουλίου που χρωστάει 12 εκατομμύρια ευρώ και όλοι μαζί πολιτεύονται με ένα κόμμα που χρωστάει 540 εκατομμύρια ευρώ σε τράπεζες ...
Σε μια χώρα που ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ'ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".
Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης.
Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ, όπου το συντριπτικό ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.
Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .
Σε μια χώρα που εγκαλείται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.
Σε μια χώρα που οι τράπεζες μοίρασαν 1,5 δις το 2025 σε μερίσματα στους μετόχους την ώρα που ο Μητσοτάκης ανακοινώνει διθυραμβικα το πάγωμα 2000 προϊόντων στα σούπερ μάρκετ , προκειμένου να αντιμετωπίσει (λέμε τώρα) την ακρίβεια.
Σε μια χώρα που από το 2012 μετά νόμου, οι τράπεζες δεν πληρώνουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις .
Σε μια χώρα που ο πρωθυπουργός χρωστάει 3 εκατομμύρια ευρώ (συμφώνως πόθεν έσχες του 25), που προΐσταται ενος υπουργικού συμβουλίου που χρωστάει 12 εκατομμύρια ευρώ και όλοι μαζί πολιτεύονται με ένα κόμμα που χρωστάει 540 εκατομμύρια ευρώ σε τράπεζες (σχεδόν άλλα τόσα χρωστάει το ΠΑΣΟΚ)και δεν κουνιέται φύλλο.
Στη χώρα που οι τράπεζες ιδρύουν τα fund τους με έδρα στην Ιρλανδία με κεφάλαιο ,μόλις 1000 ευρώ τη στιγμή που ο αρχιτραπεζίτης εκδηλώνει την επιθυμία και ψηφιζονται νόμοι όπως ο νόμος 3156/2003 που τροποποιήθηκε πρόσφατα, με τον Ν. 4745/2020 και παρέχει στα funds 14 απαλλαγές από φόρους, τέλη κ.λπ., κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη μη απόδοση στο Ελληνικό Δημόσιο τεράστιων ποσών (ζημία 58,80 δισ. ευρώ).
Σε μια Ελλάδα που οι τράπεζες πλέον μόνο σε Έλληνες δεν ανήκουν, αφού σώθηκαν όμως από τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων των Ελλήνων (κάτι που το έγραψε και ο ΟΜΠΆΜΑ στο βιβλίο του) και με τον περιορισμό κατά 25% του ΑΕΠ...
Σε αυτή τη καθημαγμενη χώρα ένας τραπεζίτης από τον συρφετό , ανέβηκε στο πόντιουμ για να παρουσιάσει το βιβλίο του με τίτλο "τι πήγε λαθος στην Ελλάδα...και τι θα μπορούσε να διορθωθεί".
Τι αποθέωσις της Ύβρεως.
Ο "αριστερός" τραπεζίτης, ο έμπιστος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Μιχάλης Σάλλας που διετέλεσε πρόεδρος στην ΕΤΒΑ (τότε που υπήρχε ακόμη Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Ανάπτυξης) έγραψε βιβλίο με τίτλο: "Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα" ... και στριμώχθηκαν στο ακροατήριο όλοι όσοι απολάμβαναν "τη συνεργασία τους" την εποχή της παντοκρατορίας του στην αλλοτινή Τράπεζα Πειραιώς ,που υπήρξε και ως τράπεζα Χίου, Κρήτης, Μακεδονίας και Θράκης, Κύπρου...που κάτω από αλλεπάλληλες και σκανδαλώδεις συγχωνεύσεις και « εξαγορές» κατέχει πλέον ίσως και τα περισσότερα ακίνητα που έχει τράπεζα στην Ευρώπη …αλλά και αγροτική γη μέσω της "νομιμης" μετάβασης εθνικής Γαίας σε ιδιωτικα και "χέρια".
Και προστρεξαν παλιοί και νέοι κήνσορες, δημαγωγοί και επίορκοι "νομοθέτες" να τον ακούσουν,όπως Παυλόπουλος, Σαμαράς, Καραμανλής, Βενιζέλος, υπουργοί και βουλευτές, γνωστοί επιχειρηματίες, η επίτροπος Αλιείας 😊Δαμανάκη , ο σημαίνων για το σύστημα Λαλιώτης μέχρι και ο Νταλάρας!
Όλοι για τον Σάλλα.
Και ας λησμόνησαν "ηθελημενα πως "ο "πετυχημένος" επενδυτής και τραπεζίτης, εκδιώχτηκε ατιμωτικά από την θέση του Προέδρου της Τράπεζας Πειραιώς για την μεγάλη απάτη που έκανε στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση, εκμεταλλευόμενος την "δεσπόζουσα θέση" και την "εσωτερική πληροφόρηση" που όχι μόνον είχε, αλλά ουσιαστικά διαμόρφωσε ο ίδιος.
Με χιλιάδες μικρομετοχους να χάνουν οδυνηρα το χαρτοφυλάκιο τους.
Ο μέγας Σάλλας (με τα υπέροχα σπίτια σε Πλάκα και Καστέλλα), υπήρξε πρόεδρος του Ελληνικού Χρηματιστηρίου ,σε χρόνο προγενέστερο ίδρυσε επενδυτική εταιρεία και την οποία πούλησε στην Πειραιώς αφού πήρε την προεδρία της τράπεζας
Κατηγορούμενος για πλήθος παραβιάσεων της κείμενης νομοθεσίας (επιχορηγήσεις χωρίς διασφαλίσεις σε οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, παράτυπη λήψη δανείων για συμμετοχή του στην ΑΜΚ της τράπεζας Κύπρου), πάντα έβγαινε "καθαρός" και πάντα τονιζόταν η ευφυΐα του Ανδρός...λες και αν είσαι ευφυής,δεν μπορεί να είσαι και κάθαρμα.
Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.
Τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά μας...
"Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα... "
Σερτζ Τανκιάν: «Η κυβέρνηση που πραγματοποιεί γενοκτονία στη Γάζα και τον Λίβανο αποφάσισε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των παππούδων μου»
« Άντε και....», κατέληξε σε μια οργισμένη δήλωση ο διάσημος τραγουδοποιός και τραγουδιστής των System of a Down
Pandora Newsroom
Σχετικά με την εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων τοποθετήθηκε ο μουσικός Σερτζ Τανκιάν, τραγουδοποιός και τραγουδιστής του αρμενικής καταγωγής συγκροτήματος System of a Down, ο οποίος είναι ταυτισμένος με τις προσπάθειες αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων αλλά και της επιβολής κυρώσεων στο Αζερμπαϊτζάν.
Σε αντίθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάλεσε την ισραηλινή κυβέρνηση μετά από αυτό «το γενναία βήμα» να αναγνωρίσει επιπλέον και γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ο Τάνκιαν κατήγγειλε την πρωτοβουλία του Ισραήλ να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων εν έτει 2026 και μεσούσης της δικής του γενοκτονίας σε βάρος των Παλαιστινίων. Kouti Pandorasστο X
«Είναι το καταραμένα χειρότερο πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν στους Αρμένιους», δήλωσε ο Τανκιάν, εξηγώντας ότι η ισραηλινή πρωτοβουλία μόνο «λερώνει» το ζήτημα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων:Kegham Balianστο X
«Για πολλά χρόνια, η ισραηλινή κυβέρνηση χρησιμοποιούσε την AIPAC για να κάνει λόμπινγκ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ ώστε να εμποδίσει το Κογκρέσο από το να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων, εξαιτίας των σχέσεών της με την Τουρκία, την ανταλλαγή πληροφοριών με την Τουρκία κ.ο.κ.
Σήμερα, η κυβέρνηση Νετανιάχου αποφάσισε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων του 1915, τη γενοκτονία που επέτρεψε στον Χίτλερ να σκεφτεί πως μπορεί να κάνει αυτά που έκανε στους Εβραίους τις δεκαετίες του 1930 και 1940.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση που πραγματοποιεί ήδη γενοκτονία στη Γάζα και τον Λίβανο αποφάσισε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των παππούδων μου είναι το καταραμένα χειρότερο πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν στους Αρμένιους, με το να χρησιμοποιούν τη δική μας ιστορία, τη δική μας γενοκτονία, τον δικό μας πόνο για το δικό τους πολιτικό όφελος».
« Άντε και….», κατέληξε ο Τανκιάν.
Τρίτη 30 Ιουνίου 2026
"Ο σύμβουλος ο Φαναριώτης" -Στάθης Σταυρόπουλος
Σύμβουλος του Τσίπρα για θέματα Αιγαίου είναι, σύμφωνα με «Το Βήμα», ο Χάρης Τζήμητρας.
Ο οποίος είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί στην Κωνσταντινούπολη.
Ο εκλεκτός αυτός αναλυτής προτείνει «να σταματήσουμε πρώτοι τις αναχαιτίσεις στο Αιγαίο», ώστε να δώσουμε την ευκαιρία στην Τουρκία να προβεί κι εκείνη σε μία κίνηση καλής θέλησης…!
Λέει και άλλα ο καθηγητής, σημειώνοντας ότι για τον Ερντογάν «τα ελληνοτουρκικά δεν είναι προτεραιότητα» κι επικαλούμενος το δόγμα Νταβούτογλου για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες» (σ.σ. αφού τους φάνε! Όπως τη Συρία).
Ο καθηγητής Τζήμητρας θα μπορούσε να ελεγχθεί για αφέλεια (δεν είμαστε προτεραιότητα για τον Ερντογάν – θα μας φάει αν-πασάν), όμως το θέμα δεν είναι ο σύμβουλος Τζήμητρας, αλλά ο αρχηγός Τσίπρας.
Εγείρεται το ερώτημα αν ο Τσίπρας συνωμοτεί για το Αιγαίο σε κοινή θέα. Όχι στα κρυφά, αλλά στα φανερά.
Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών και με την αλαζονεία (της αγνοίας) που τον δέρνει, δεν αποκλείεται ο Τσίπρας να συνωμοτεί φόρα-παρτίδα για το επόμενο «καθήκον» που του έχει αναθέσει η Ιστορία: τον διαμελισμό του Αιγαίου.
Δηλαδή της ίδιας της Ελλάδας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις «Ιστορία» είναι τα αφεντικά. Και ο Τσίπρας κυκλοφορεί στην πιάτσα με την προστασία που του προσφέρουν τα αφεντικά, επίσης σε κοινή θέα.
Ο Τσίπρας δεν κρύβεται. Περιφέρει τους συνεργάτες του σε κοινή θέα. Σιακαντάρης, Μαραντζίδης, Γαβρόγλου και όλα τα άλλα καλά παιδιά – όλοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.
Για το Αιγαίο, ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να συνωμοτήσει (διότι δεν μας παίρνουν στα σοβαρά τα αφεντικά). Απλώς χρειάζεται να έχει τουλάχιστον ένα χέρι για να υπογράψει:
• φαρδιά πλατιά• και φόρα παρτίδα• όσα διαταχθεί…
Έρευνα αγοράς: Οι καλύτερες ισραηλινές εταιρείες για την ανατροπή εκλογών
Καθώς πολλαπλασιάζονται τα περιστατικά εταιρειών από το Ισραήλ που παρεμβαίνουν, σε εκλογικές αναμετρήσεις, παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό αγοράς για επίδοξους… δικτάτορες.
Καθώς πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο τα περιστατικά εταιρειών από το Ισραήλ που παρεμβαίνουν, με το αζημίωτο, σε εκλογικές αναμετρήσεις, παρουσιάζουμε τον απόλυτο οδηγό αγοράς για επίδοξους… δικτάτορες.
Διασυνδέσεις με πρωθυπουργούς και προέδρους. Τεχνογνωσία στον χώρο των μυστικών υπηρεσιών. Δημιουργία δεκάδων χιλιάδων ψεύτικων προφίλ. Στοχευμένες επιχειρήσεις δολοφονίας χαρακτήρα πολιτικών και εισαγγελέων.
Τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν πλέον ισραηλινές εταιρείες σε πολιτικούς και κόμματα πριν από τις εκλογές είναι τόσα πολλά ώστε γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τον καταναλωτή να πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις. Η παρακάτω συνοπτική παρουσίαση θα σας βοηθήσει να επιλέξετε την καλύτερη εταιρεία για τη δική σας δημοκρατική εκτροπή.
BlackCore ★★★☆☆
Η νεότερη αποκάλυψη για τη δράση ισραηλινών εταιρειών σε επιχειρήσεις επηρεασμού εκλογικών αναμετρήσεων ήρθε στο φως ύστερα από καταγγελίες του γαλλικού κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, του Μελανσόν, για διαδικτυακές επιθέσεις εναντίον τριών υποψηφίων του κόμματος. Από τις έρευνες των γαλλικών αρχών προέκυψε ότι η BlackCore πρόσφερε τις υπηρεσίες της και πριν από τις δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης, εναντίον του μουσουλμάνου υποψηφίου και νυν δημάρχου Ζόχραν Μαμντάνι (ο οποίος είχε ζητήσει και τη σύλληψη του Νετανιάχου). Επίσης, τα ίχνη της εταιρείας εντοπίστηκαν σε εκλογές στη Σκοτία και στο Τόγκο.
Θετικά: Φημίζεται για τα στοχευμένα χτυπήματα σε όσους ασκούν κριτική στη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Αρνητικά: Για αυτόν τον λόγο ίσως έχει περιορισμένη χρησιμότητα σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου όλα τα κόμματα εξουσίας δηλώνουν στρατηγικοί σύμμαχοι του Ισραήλ.
Team Jorge ★★★★☆
H ομάδα για την οποία έχουμε τις περισσότερες πληροφορίες, καθώς η δράση της αποκαλύφθηκε από διεθνές δίκτυο δημοσιογράφων, ελέγχεται από τον Ταλ Χανάν, πρώην στέλεχος ειδικών δυνάμεων του IDF. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι έχει πραγματοποιήσει επιχειρήσεις ανατροπής εκλογικών αναμετρήσεων σε 33 χώρες και πέτυχε τον στόχο του σε 27 από αυτές.
Στην καρδιά της εταιρείας βρίσκεται το σύστημα AIMS (Advanced Impact Media Solutions) το οποίο δημιουργεί δεκάδες χιλιάδες ψεύτικα και πολυεπίπεδα προφίλ (λειτουργούν ταυτόχρονα σε πολλές πλατφόρμες όπως το Facebook, το Twitter, το YouTube κ.ά.). Χρησιμοποιώντας εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, το AIMS είναι σε θέση να πραγματοποιεί οργανωμένες επιχειρήσεις προπαγάνδας εναντίον πολιτικών, δημοσιογράφων ή ακτιβιστών, κάνοντας μόνο του αναρτήσεις με βάση λέξεις-κλειδιά που εισάγει στο σύστημα ο χρήστης.
Θετικά: Πολυετής εμπειρία που ξεκινά με επιθέσεις εναντίον του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα το 2012 μέχρι το δημοψήφισμα στην Καταλονία.
Αρνητικά: Ελλιπή μέτρα ασφαλείας που επέτρεψαν σε δημοσιογράφους να παρεισφρήσουν στις επιχειρήσεις της.
Black Cube ★★★★☆
Ισως η παλαιότερη και πιο «σκληρή» από τις ισραηλινές εταιρείες του κλάδου, κινείται όχι μόνο στον χώρο του διαδικτύου αλλά και σε πιο παραδοσιακές τεχνικές κατασκοπείας και εκβιασμών. Τα μέλη της, που προέρχονται από τις τάξεις μυστικών υπηρεσιών όπως η Μοσάντ, έχουν κατηγορηθεί μεταξύ άλλων για προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα της Ρουμάνας εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι αλλά και συνεργατών του Μπαράκ Ομπάμα που εργάζονταν στη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Την Black Cube είχε επιλέξει και ο καταδικασμένος βιαστής Χάρβεϊ Γουάινστιν για να διαβάλλει τα θύματά του, ύστερα από πρόταση του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ, Εχούντ Μπαράκ – που όπως αποκαλύφθηκε αργότερα χρησιμοποιούσε τη σχέση του με τον μαστροπό και παιδοβιαστή Τζέφρι Έπστιν για να προωθεί τέτοιου είδους ισραηλινές επιχειρήσεις.
Η Black Cube επανήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο ύστερα από την αποκάλυψη ότι στόχευε τον πρωθυπουργό της Σλοβενίας, Ρόμπερτ Γκολόμπ, πριν από τις εκλογές.
Θετικά: Κινούμενη και εκτός διαδικτύου, παραπέμπει στις παλιές καλές εποχές των μυστικών υπηρεσιών και του παραδοσιακού παρακράτους.
Αρνητικά: Καθώς το όνομά της έχει συνδεθεί με βιαστές και μαστροπούς, δεν προτείνεται για εκστρατείες pink washing και όσους κινούνται στον χώρο του φιλελεύθερου, δικαιωματικού σιωνισμού.
Perception (δεν υπάρχουν αρκετές κριτικές)
Πρόκειται για την εταιρεία «δημοσίων σχέσεων» που σύμφωνα με τη Haaretz επέλεξε η Νέα Δημοκρατία πριν από τις εκλογές του 2022, με παρότρυνση και μεσολάβηση του Ισραηλινού προέδρου Χέρτζογκ.
Αν και υπάρχουν αναλογικά οι λιγότερες πληροφορίες για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί (ίσως και ως αποτέλεσμα της άρνησης των ελληνικών ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης να ερευνήσουν την υπόθεση), γνωρίζουμε αρκετά για τον βίο και την πολιτεία των δημιουργών της εταιρείας. Κομβικό ρόλο στην Perception παίζει ο Ισραελ «Σρούλικ» Άινχορν, σύμβουλος του Σέρβου προέδρου Αλεξάνταρ Βούτσιτς και πρώην στενός συνεργάτης του Νετανιάχου. Ο Άινχορν καταζητείται στο Ισραήλ για το σκάνδαλο διαρροής απόρρητων ισραηλινών εγγράφων του 2024, καθώς και για την υπόθεση Qatar-gate. Τον Φεβρουάριο του 2025 κατηγορήθηκε μαζί με άλλους για παρενόχληση του Σλόμο Φίλμπερ, βασικού μάρτυρα στη δίκη του Νετανιάχου για διαφθορά, γνωστή ως Υπόθεση 4000.
Θετικά: Δοκιμασμένη στην ελληνική πραγματικότητα από τη Ν.Δ. Προτείνεται η χρήση της σε συνδυασμό με ισραηλινές εφαρμογές υποκλοπών όπως το Predator.
Αρνητικά: Εχουν εκδοθεί διεθνή εντάλματα σύλληψης για στελέχη της και τους πολιτικούς μέντορές τους, γεγονός που ίσως επηρεάσει αρνητικά ορισμένους πελάτες.
Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας
Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.
.jpg)
Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.
Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις…
Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.
Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.
Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”.
Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά.
Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας.
Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν – στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής – αυτοί λένε ότι επί χούντας ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι!
Η αναίδειά τους συνιστά μια ακόμα έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.
Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”…
Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: Από τότε που υπάρχει κράτος νεοελληνικό έχουν περάσει καμιά διακοσαριά πρωθυπουργοί. Όταν το όνομα του ΞΑΡΧΑΚΟΥ θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων και όσο υπάρχει Ελλάδα γραμμένο με κεφαλαία στην ιστορία αυτού του τόπου, το όνομα του Μητσοτάκη (να ο ιστορικός του μέλλοντος που λέγαμε παραπάνω) θα είναι πεταμένο μαζί με των ομοίων του εκεί, σε κάποια υποσημείωση της Ιστορίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)