Βασίλης Λύκος: «Δήμοι Α.Ε. και Δήμαρχοι –Μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει την Δημοκρατία»

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών. Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης. Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων. Η δημοκρατία όμως δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι διαδικασία ελέγχου, ισορροπιών και συμμετοχής. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μιλά για «ενίσχυση της αυτοδιοίκησης», αλλά η Αποκεντρωμένη Διοίκηση παραμένει, κρατώντας τον κρατικό έλεγχο πάνω από τους δήμους, ενώ δεν θεσμοθετείται ένας πραγματικά ανεξάρτητος και ισχυρός ελεγκτικός μηχανισμός για τους ΟΤΑ. Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: υπερεξουσίες στους δημάρχους και ειδικά στους υφιστάμενους, αλλά χωρίς επαρκή λογοδοσία με φίμωση της Αντιπολίτευσης και χωρίς ουσιαστική αυτοτέλεια. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Σουηδία, η ισχυρή αυτοδιοίκηση συνοδεύεται από αυστηρό έλεγχο και ισχυρά αντίβαρα. Εδώ φαίνεται να επιλέγεται άλλο μοντέλο: λιγότερη πολυφωνία, περισσότερη συγκέντρωση εξουσίας και Το ερώτημα είναι απλό: θέλουμε δήμους δημοκρατίας ή δήμους ενός ανδρός αρχή;

Γιατί η δημοκρατία κοστίζει χρόνο. Η λογοδοσία ενοχλεί. Η αντιπολίτευση δυσκολεύει.Αλλά όταν αυτά αρχίζουν να θεωρούνται πρόβλημα και όχι προϋπόθεση δημοκρατίας, τότε ίσως το πρόβλημα να μην είναι η λειτουργία της Αυτοδιοίκησης. Ίσως το πρόβλημα να είναι η ίδια η αντίληψη για τη δημοκρατία.

Ευχή, τα αγόρια να γίνουν Τραϊανοί και τότε θα είναι πραγματικοί άντρες…

Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του Τραϊανού Δέλλα στην γυναίκα του δεν γίνεται να μην συγκίνησαν, να μην άγγιξαν κανέναν

Νίκος Τσακμάκης

«Γκολ ο Δέλλας, γκολ ο θεός Δέλλας, ο κολοσσός, ο Δέλλας», έλεγε ο σπίκερ στον ιστορικό ημιτελικό με την Τσεχία στο Euro 2004, ένα γκολ που πανηγύρισε και έκλαψε όλη η Ελλάδα, τότε.
Χθες το κλάμα του Τραϊάνου για την Γωγώ του, τα ξεπέρασε όλα. Καλό το ποδόσφαιρο και οι χαρές και λύπες του, όμως όλα αυτά, είναι επιφανειακά, εφήμερα. Ο Ήρωας του 2004, είναι ο ήρωας των αληθινών ανδρών.
Στην Ελλάδα της ψευτομαγκιάς, της ενδοοικογενειακής βίας, της συζυγοκτονίας και γενικότερα της βίας, ο Δέλλας πρέπει να γίνει το μεγαλύτερο παράδειγμα. Να γίνει case study.

Να δείξουν στα αγόρια οι γονείς, πώς είναι ο άντρας ο αληθινός. Όχι με την βία, είτε σωματική είτε λεκτική. Αλλά με την αγάπη, την συντροφικότητα, τον έρωτα. Έτσι είναι ο σωστός πατέρας, ο σωστός άντρας ή σύντροφος, ο σωστός οικογενειάρχης, σαν τον «Τράι», όπως τον φώναζε η Γωγώ του, η γυναίκα της ζωή του, που χθες την αποχαιρέτησε για πάντα.

Μόνο αυτοί ξέρουν τι πέρασαν, μόνο αυτοί ξέρουν πόσο αγαπήθηκαν.

Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του Τραϊανού Δέλλα στην γυναίκα του δεν γίνεται να μην συγκίνησαν, να μην άγγιξαν κανέναν . Πόσα μαθήματα «μοίρασε» χθες ο Κολοσσός, μα πόσα…

Κρατάω αυτό το απλό, που όλοι μας το προσπερνάμε … μηχανικά: «Να αγαπιέστε… επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο… να αγκαλιαστούμε περισσότερο… αλλά δυστυχώς, δε μπορούσαμε. Αυτό θα ’θελα να είναι ένα μήνυμα». 

Πόσο γίγαντας είσαι Τραϊανέ, πόσο μάγκας, πόσο αληθινό αρσενικό.

Σε ευχαριστούμε εμείς οι υπόλοιποι άνδρες. Με μια ευχή, τα νέα αγόρια όταν μεγαλώσουν να γίνουν… μεγάλοι και … Τραϊανοί! 

Μακάρι…

newpost.gr

Κανείς δεν ξέρει που πάνε 100 ΔΙΣ ΕΥΡΩ κάθε χρόνο από το Ελληνικό Δημόσιο

Ελεγκτικό συνέδριο: Με απευθείας ανάθεση σε ιδιώτες το 90% των «εσωτερικών» ελέγχων στο Δημόσιο. Από τα 8,9 εκατομμύρια ευρώ που ξόδεψε το Δημόσιο σε εξωτερικούς συνεργάτες για να διεξάγουν εσωτερικούς ελέγχους, τα 7,6 εκατ. δόθηκαν με απευθείας ανάθεση. Τι αποκαλύπτει το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Αφροδίτη Τζιαντζή

Οι εκθέσεις που εκδίδει το Ελεγκτικό  Συνέδριο συχνά  δημιουργούν αίσθηση, εμπνέοντας δημοσιογραφικούς τίτλους όπως «κόλαφος», «χαστούκι» ή το πιο ήπιο αλλά εξίσου ανησυχητικό «καμπανάκι». Είναι λογικό, αφού το ανώτατο δημοσιονομικό δικαστήριο της Ελλάδας ασχολείται με θέματα που κάνουν «τζιζ», όπως η διαφάνεια, η λογοδοσία και η χρηστή διοίκηση στον δημόσιο τομέα. Δηλαδή με όσα οι ίδιοι οι πολίτες θεωρούν ότι βρίσκονται σε έλλειψη, με 7  στους 10 να εκτιμούν ότι βαθαίνει η διαφθορά και επικρατεί η συγκάλυψη.
Η νέα έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τα Συστήματα Εσωτερικού Ελέγχου (ΣΕΕ) στους Φορείς του Δημοσίου (ΦΤΔ), δυστυχώς επιβεβαιώνει πανηγυρικά τη γενικευμένη αίσθηση ελλείμματος διαφάνειας. Αν και η σύσταση Μονάδων Εσωτερικού Ελέγχου είναι νομική υποχρέωση των δημόσιων οργανισμών (με τον Ν.4795/2021), στην πράξη έχει καταλήξει σε πάρτι απευθείας αναθέσεων, σε μια χούφτα ιδιώτες, εξωτερικούς συνεργάτες.

Τι αποκαλύπτει το Ελεγκτικό Συνέδριο
Τα στοιχεία που παραθέτει το Ελεγκτικό Συνέδριο είναι αποκαλυπτικά:
Η συντριπτική πλειονότητα των φορέων (90%) που ανέθεσαν έργα σε εξωτερικούς συνεργάτες, το έπραξαν μέσω απευθείας ανάθεσης.  Περίπου το 16% των φορέων δεν αιτιολόγησαν επαρκώς τους λόγους που οδήγησαν στην επιλογή αυτή. Από πλευράς αξίας των συμβάσεων το 85% (περίπου 7,6 εκατ. ευρώ) της συνολικής αξίας των 8,9 εκατ. ευρώ ανατέθηκε με απευθείας ανάθεση, ενώ το 65,5% του πλήθους και της αξίας των συμβάσεων συγκεντρώθηκε στους οκτώ πρώτους αναδόχους, οι οποίοι έχουν αναλάβει έργα σε όλη την επικράτεια.

Οι καλές και οι κακές ειδήσεις
Τα καλά νέα είναι ότι έχουν μειωθεί οι λεγόμενοι «απολύτως αδρανείς φορείς», δηλαδή εκείνοι που δεν έχουν συστήσει Μονάδες Εσωτερικού Ελέγχου ούτε καν στα χαρτιά. Ως και το 2024, πάνω από μία στις δύο δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς (53,8%), δεν είχε κάνει κανένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Το 2025, το ποσοστό τους μειώθηκε στο 41%.
Επίσης έχουν αυξηθεί οι οργανισμοί που συντάσσουν Εκθέσεις Εσωτερικού Ελέγχου και τις διαβιβάζουν στους αρμόδιους φορείς (Ελεγκτικό Συνέδριο, Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, Εθνική Αρχή Διαφάνειας). Το 2024 μόνο το 20% συνέτασσε εκθέσεις, τώρα το κάνει το 50%.
Κάπου εδώ σταματάνε οι καλές ειδήσεις και αρχίζουν οι κακές. Πίσω από την επιφανειακή βελτίωση, κρύβεται προχειρότητα και αδιαφάνεια. Μόλις το 19% των δημόσιων φορέων διαθέτει λειτουργικά ολοκληρωμένο σύστημα εσωτερικού ελέγχου.
Ως ολοκληρωμένο θεωρείται ένα σύστημα που έχει επαρκή χαρτογράφηση διαδικασιών, κινδύνων και δικλίδων αποτροπής τους, σε ποσοστό άνω του 50%. Επίσης οφείλει να διαθέτει στελεχωμένη Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου ή έστω πλήρη ανάθεση της λειτουργίας του εσωτερικού ελέγχου σε εξωτερικό συνεργάτη.
Το 81% των φορέων δεν πληροί κανένα από αυτά τα κριτήρια. Η εικόνα είναι βελτιωμένη στα δημόσια νοσοκομεία, ΟΤΑ Β΄βαθμού και ΑΕΙ. Όμως «η συνολική εικόνα εξακολουθεί να είναι αποθαρρυντική δημιουργώντας σημαντικούς λειτουργικούς και δημοσιονομικούς κινδύνους για τους φορείς», σημειώνει το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Ούτε ένας στους 10 δεν κάνει πλήρη καταγραφή
Για να λειτουργήσει ένα σύστημα ελέγχου, πρέπει πρώτα ο φορέας να έχει καταγράψει τις διαδικασίες του: ποιος εγκρίνει δαπάνες, πώς γίνονται οι προμήθειες, ποιος είναι υπεύθυνος για τι. Χωρίς αυτό, ο έλεγχος δεν υφίσταται, αφού  δεν ξέρεις καν τι υπάρχει να ελεγχθεί.
Το 68% των φορέων έχει καταγράψει λιγότερες από τις μισές διαδικασίες του. Μόνο το 9,4% έχει κάνει πλήρη καταγραφή. Εξαιρετικά ανησυχητικό είναι ότι οι φορείς της Κεντρικής Διοίκησης εμφανίζουν τις χειρότερες επιδόσεις. Αντιθέτως πανεπιστήμια και νοσοκομεία έχουν τα υψηλότερα ποσοστά ολοκληρωμένης καταγραφής.

Ζήτω το copy / paste
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το 43% των φορέων που έχουν έστω κάποιες καταγεγραμμένες διαδικασίες, δεν μπορεί να πει αν αυτές εφαρμόζονται στην πράξη. Η αιτία γι’αυτό το αλαλούμ, είναι ότι πολλοί οργανισμοί απλώς αντέγραψαν έτοιμα κείμενα, από γενικά πρότυπα ή υποδείγματα άλλων φορέων. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να προσαρμόσουν τα κείμενα στις δικές τους ανάγκες. Πρόκειται για την κλασική μέθοδο copy/ paste, όπως αναγνωρίζει ρητά το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Μονάδες-φαντάσματα
Ο νόμος απαιτεί από κάθε φορέα να δημιουργήσει Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου. Το 55% το έχει κάνει — τουλάχιστον στα χαρτιά. Το πρόβλημα είναι ότι το 32% αυτών των μονάδων δεν έχει κανέναν υπάλληλο. Υπάρχει το γραφείο στο οργανόγραμμα, αλλά κανείς δεν κάθεται μέσα.
Στα ΝΠΔΔ η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη: το 50% των μονάδων είναι άδειο. Στους δήμους φτάνει το 43%. Το γεγονός υποδηλώνει «την υιοθέτηση μιας κατ’επίφαση συμμόρφωσης, χωρίς ουσιαστική εφαρμογή», γράφει η έκθεση. Μια μέθοδος που αποκαλείται «tick the box» – βάζουμε ένα «τσεκ» στο κουτάκι, χωρίς να νοιαζόμαστε τι πραγματικά ισχύει.
Όπου υπάρχει προσωπικό, δεν μένει για πολύ. Μέσα στο 2025, έφυγαν οι 70 από τους 260 υπαλλήλους που υπηρετούσαν σε αυτές τις μονάδες — σχεδόν 1 στους 4. Οι περισσότερες μεταθέσεις έγιναν με αποφάσεις της διοίκησης, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: γιατί οι διοικήσεις βιάζονται να απομακρύνουν τους εσωτερικούς ελεγκτές;

Ελέγχουν τα πάντα εκτός από τα λεφτά
Ακόμα και εκεί που λειτουργούν, οι μονάδες συχνά αποφεύγουν το πιο κρίσιμο κομμάτι, τον έλεγχο των δαπανών, των προμηθειών και της διαχείρισης των δημόσιων πόρων. Αν ένας εσωτερικός ελεγκτής δεν ελέγχει πού πάνε τα χρήματα, τι ακριβώς ελέγχει; Η ετυμηγορία του ανώτατου δικαστηρίου είναι ξεκάθαρη: «Μεγάλο μέρος των ΜΕΕ ανεξαρτήτως της χρήσης ή μη εξωτερικών συνεργατών δεν ασκεί τις αρμοδιότητες που αφορούν την εκτέλεση των προϋπολογισμών των φορέων και δεν ελέγχει την αξιοπιστία της κατάρτισης των οικονομικών και μη αναφορών».

Οι ιδιώτες «ελεγκτές» που δεν βρίσκουν ποτέ πρόβλημα
Το «πάρτι» απευθείας αναθέσεων, σε λίγες αλλά καλοπληρωμένες ιδιωτικές εταιρείες, που αναλαμβάνουν χρέη εξωτερικού συνεργάτη – εσωτερικού ελεγκτή,  δεν εγείρει μόνο υποψίες κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος. Εγείρει ερωτηματικά και για την ποιότητα και την εγκυρότητα των ελέγχων. Εκτός του ότι το 90% των δημόσιων φορέων καταφεύγει σε ιδιώτες, από τα 8,9 εκατ. που ξοδεύτηκαν σε εξωτερικούς συνεργάτες, το 85% (7,6 εκατ.) μοιράστηκαν με απευθείας ανάθεση. Οι οκτώ πρώτοι ανάδοχοι ανέλαβαν το 65,5% της αξίας αλλά και του πλήθους των συμβάσεων.
Το πλέον εξόφθαλμο όμως είναι ότι από τις 152 εκθέσεις που συνέταξαν οι εξωτερικοί συνεργάτες – ελεγκτές, δεν διατυπώθηκε καμία αρνητική Γνώμη για τη συνολική επάρκεια των Συστημάτων Εσωτερικού Ελέγχου. Τα βρήκαν όλα καλώς καμωμένα, ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν υπήρχε ούτε καταγραφή διαδικασιών, ούτε είχαν οριστεί οι δημοσιονομικώς υπεύθυνοι.

Ποιος ελέγχει τους ελέγχοντες;
Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι ακόμα και εκείνοι που παραλαμβάνουν τις εκθέσεις των εξωτερικών συνεργατών, είναι στις περισσότερες περιπτώσεις άσχετοι με τις μονάδες που οφείλουν να κάνουν  τον τελικό έλεγχο. «Τα 3/4 των Φορέων Δημοσίου Τομέα, αναθέτουν την παραλαβή των παραδοτέων των εξωτερικών συνεργατών σε εντεταλμένα όργανα εκτός της ΜΕΕ τους. Στα εν λόγω όργανα, διαπιστώνεται ότι, σε ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%, δεν συμμετέχει υπάλληλος με πιστοποίηση επάρκειας εσωτερικού ελεγκτή. Στις ανωτέρω περιπτώσεις προκύπτουν εύλογα ερωτήματα ως προς την ικανότητα των φορέων να παρακολουθούν την εκτέλεση του έργου των εξωτερικών αναδόχων και να αξιολογούν ορθά τα παραδοτέα τους», καταλήγει η σύνοψη της έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

www.in.gr

Πως η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής (ΔΕΠΥ) έγινε η διάγνωση-πύλη που οδήγησε στη χορήγηση cocktail φαρμάκων για εκατομμύρια παιδιά στις ΗΠΑ

Αυτό είναι απολύτως απαράδεκτο», είπε η Watson. «Δεν βγάζει νόημα. Τα παιδιά δεν είναι το πρόβλημα. Εμείς είμαστε

Δημοσίευμα The Defender

Περίπου 10 εκατομμύρια παιδιά και νεαροί ενήλικες στις ΗΠΑ, ηλικίας 2-24 ετών, λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή για τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και το 40% αυτών λαμβάνουν πολλαπλά ψυχοτρόπα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων αντιψυχωσικών, σύμφωνα με την Gretchen Watson, Ph.D., κλινική ψυχολόγο και ερευνήτρια.
«Αυτό είναι απολύτως απαράδεκτο», είπε η Watson. «Δεν βγάζει νόημα. Τα παιδιά δεν είναι το πρόβλημα. Εμείς είμαστε».
Η Watson είναι μια από τις κορυφαίες αυθεντίες των ΗΠΑ σχετικά με την υπερβολική φαρμακευτική αγωγή παιδιών με ψυχιατρικά φάρμακα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της.
Στις αρχές Μαΐου, μίλησε στη Σύνοδο Κορυφής για την Ψυχική Υγεία και την Υπεριατρικοποίηση του Ινστιτούτου MAHA στην Ουάσινγκτον. Συζήτησε δημόσια για την έκρηξη των διαγνώσεων ΔΕΠΥ παιδικής ηλικίας στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1990 που εξελίχθηκε σε χιονοστιβάδα στη συνταγογράφηση μιας συνεχώς αυξανόμενης λίστας ψυχοτρόπων φαρμάκων σε μικρά παιδιά.
«Είναι πλέον προφανές, εκ του αποτελέσματος, ότι η ΔΕΠΥ είναι μια διάγνωση-πύλη που άνοιξε την πόρτα στην ιατρικοποίηση της παιδικής ηλικίας και στα κοκτέιλ φαρμάκων για μικρά παιδιά», είπε στο κοινό.
Σε μια αποκλειστική συνέντευξη στις 26 Μαΐου στο The Defender, η Watson έδωσε μια κλεφτή ματιά στο υλικό από το επερχόμενο βιβλίο της, «Prescription Affliction». Αποκαλεί το βιβλίο «έναν οδικό χάρτη για γονείς, εκπαιδευτικούς και κλινικούς γιατρούς που θέλουν να προστατεύσουν τα παιδιά και να βρουν καλύτερες οδούς προς τα εμπρός».
Η εμπειρία της Watson στο Hampton Roads: «Γιατί το κάνουμε αυτό;»
Στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, η ​​Watson μελετούσε την επικράτηση και τον αντίκτυπο των διαγνώσεων ΔΕΠΥ και των προτύπων θεραπείας μέσω φαρμακευτικής αγωγής.
Αρχικά, εργάστηκε ως ψυχολόγος σε ένα παιδιατρικό τμήμα στο San Diego, όπου είδε πολύ λίγα παιδιά να διαγιγνώσκονται με ΔΕΠΥ.
Αλλά αυτό άλλαξε όταν ανέλαβε δουλειά στο Hampton Roads της Virginia. «Υποτίθεται ότι έκανα ακριβώς την ίδια δουλειά, αλλά οι παιδίατροι εκεί έκαναν διαγνώσεις για ΔΕΠΥ σε περισσότερα παιδιά», θυμήθηκε η Watson. Συνέχισε να αντιδρά, λέγοντας: «Γιατί το κάνουμε αυτό;… Έχουμε διαγνώσει ότι το 75% των παιδιών που έχουν έρθει στην κλινική μας πάσχουν από ΔΕΠΥ. Αυτό δεν βγάζει νόημα.»
Σχεδόν 1 στα 5 παιδιά στο Hampton Roads διαγνώστηκαν με ΔΕΠΥ, τα περισσότερα έλαβαν φαρμακευτική αγωγή
Θέλοντας να διερευνήσει τι συνέβαινε πέρα ​​από την κλινική όπου εργαζόταν, η Watson ανέλυσε δεδομένα μαθητών από τοπικά σχολεία. Η ανακάλυψή της την άφησε άναυδη.
Μέχρι το 1999, σχεδόν 1 στα 5 παιδιά στο Hampton Roads είχαν λάβει διάγνωση ΔΕΠΥ. Οι μισές από αυτές τις διαγνώσεις έγιναν πριν το παιδί μπει στην πρώτη τάξη.
Το 84% των παιδιών που διαγνώστηκαν έλαβαν φαρμακευτική αγωγή – και από τα παιδιά που έλαβαν φαρμακευτική αγωγή, το 28% λάμβανε δύο, τρία ή τέσσερα ψυχιατρικά φάρμακα.
«Αυτό σήμαινε ότι διαγνώσαμε περισσότερα ΔΕΠΥ από οποιοδήποτε άλλο μέρος της χώρας και τα χορηγούσαμε επιθετικά», είπε.
Η Watson συνέχισε να ελέγχει τα δεδομένα της για να βεβαιωθεί ότι οι αριθμοί δεν ήταν στρεβλωμένοι.
Τότε το προσωπικό της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ τη ρώτησε αν θα αξιολογούσε ανεξάρτητα την τεράστια βάση δεδομένων της σχετικά με τα ποσοστά διανομής Ritalin για ολόκληρη τη χώρα.
«Μπόρεσα να δω τι συνέβαινε στη χώρα και να δω ότι, στην πραγματικότητα, τα δεδομένα μου ήταν πραγματικά στοχευμένα, επειδή ήμασταν στο κορυφαίο 1% στην κατανάλωση Ritalin για τη χώρα», είπε η Watson.
Το τοπικό παιδιατρικό νοσοκομείο διεξήγαγε κλινικές δοκιμές για φάρμακα για τη ΔΕΠΥ
Γιατί όμως το Hampton Roads ήταν τόσο δημοφιλές για διαγνώσεις και συνταγογραφήσεις ΔΕΠΥ;
Δεδομένου ότι η περιοχή φιλοξενεί πολλές στρατιωτικές οικογένειες, η Watson συνέκρινε το ποσοστό των παιδιών των στρατιωτικών με τα παιδιά που οι γονείς τους δεν υπηρετούν σε στρατό – και διαπίστωσε ότι αυτό δεν εξηγούσε τα αυξημένα ποσοστά διαγνώσεων και συνταγογράφησης ΔΕΠΥ.
Ωστόσο, η Watson ανακάλυψε αργότερα το εξής: Οι παιδιατρικοί νευρολόγοι στο τοπικό παιδιατρικό νοσοκομείο είχαν αναπτύξει έναν κλινικό ερευνητικό οργανισμό που διεξήγαγε δοκιμές φαρμάκων.
Ο οργανισμός ξεκίνησε να δοκιμάζει φάρμακα για τη ΔΕΠΥ. «Αλλά ήταν τόσο επικερδές που επεκτάθηκαν γρήγορα», είπε η Watson.
Οι παιδιατρικοί νευρολόγοι που συμμετείχαν στις δοκιμές φαρμάκων πιθανότατα είχαν καλές προθέσεις, είπε. Αλλά «η έρευνα έχει δείξει ότι χρειάζεται πολύ μικρή επαφή με έναν φαρμακευτικό εκπρόσωπο για να επηρεαστεί η συμπεριφορά ενός συνταγογράφου. Έτσι, αν αλληλεπιδρά εκτενώς και λαμβάνει μεγάλες πληρωμές για τον έλεγχο των φαρμάκων τους, θα συνταγογραφήσει και τα φάρμακά τους».
Η Watson πρόσθεσε:
«Ξεκίνησε πραγματικά στο παιδιατρικό νοσοκομείο με τους “ειδικούς” που είχαν εκπαιδευτεί. Και μετά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι γιατροί της κοινότητας θέλουν να μιμηθούν τους ειδικούς. Έτσι γίνεται κάτι συνηθισμένο, και μετά οι γονείς δεν θέλουν το παιδί τους να μείνει πίσω.
Όταν ο γονέας λέει, “Λοιπόν, η Sara έπαιρνε άριστα, γυρίζει κατευθείαν σπίτι και κάνει το διάβασμα της αν της δώσω Ριταλίνη”. Λοιπόν, ο επόμενος γονέας που το ακούει σκέφτεται, “Λοιπόν, ίσως το παιδί μου θα έπρεπε επίσης να πάρει το φάρμακο”».
«Πριν το καταλάβεις, προστίθενται αντιψυχωσικά»
Μόλις οι γιατροί και οι γονείς ένιωσαν άνετα να χορηγούν στα παιδιά διεγερτικά για τη φαρμακευτική αγωγή της ΔΕΠΥ, η συνταγογράφηση ψυχοτρόπων φαρμάκων για παιδιά «επεκτάθηκε γρήγορα», είπε η Watson. Δεδομένου ότι η μακροχρόνια χρήση διεγερτικών έχει σημαντικές παρενέργειες, όπως η αλλαγή της διάθεσης και η πρόκληση μανίας ή κατάθλιψης, οι γιατροί αρχίζουν να συνταγογραφούν άλλα φάρμακα για την αντιμετώπιση αυτών των επιπτώσεων, είπε η Watson.
«Προστίθενται αντικαταθλιπτικά, προστίθενται σταθεροποιητές διάθεσης. Τώρα έχετε τις διαθέσεις και το μυαλό των παιδιών να επηρεάζονται με διάφορους τρόπους. Και πριν το καταλάβεις, προστίθενται αντιψυχωσικά», είπε.
Ο ιστότοπος της αμερικανικής κυβέρνησης εξακολουθεί να παραλείπει τις μακροπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις της φαρμακευτικής αγωγής για τη ΔΕΠΥ
Αυτό που συνέβη στο Hampton Roads θα έπρεπε να ήταν ο συναγερμός που θα προειδοποιούσε τη χώρα για την υπερβολική συνταγογράφηση φαρμάκων για τη ΔΕΠΥ – αντίθετα, η τάση εξαπλώθηκε σε όλες τις ΗΠΑ και ως αποτέλεσμα τα παιδιά υποφέρουν σήμερα, είπε η Watson. Τώρα, ακόμη και στα νήπια χορηγούνται φάρμακα για τη ΔΕΠΥ, συνήθως διεγερτικά, είπε.
Παρά το τι μπορεί να επιθυμούν οι φαρμακευτικές εταιρείες να πιστεύουν οι άνθρωποι για τη φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ, τα δεδομένα δείχνουν ότι τα φάρμακα μπορούν να έχουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις, είπε η Watson.
Για παράδειγμα, τα υψηλότερα ποσοστά συνταγογράφησης στα σχολεία έχουν συνδεθεί με υψηλότερα ποσοστά κατάχρησης ναρκωτικών, είπε.
Τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα είναι επίσης χειρότερα για τα παιδιά που λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ σε σύγκριση με τα παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και δεν λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή.

Η ιδέα ότι η φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ οδήγησε σε χειρότερα εκπαιδευτικά αποτελέσματα ερχόταν σε αντίθεση με όλα όσα είχαν πει στην Watson, οπότε όταν το είδε για πρώτη φορά στα δεδομένα της από το Hampton Roads, σκέφτηκε: «Θεέ μου, αυτό δεν μπορεί να είναι σωστό».
Αλλά στη συνέχεια μια τεράστια μελέτη της αμερικανικής κυβέρνησης για τη ΔΕΠΥ το επιβεβαίωσε.
Χρηματοδοτούμενη από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας (NIMH), η Μελέτη Πολυτροπικής Θεραπείας της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας του 1999 αξιολόγησε τις κορυφαίες θεραπείες για τη ΔΕΠΥ, συμπεριλαμβανομένης της συμπεριφορικής θεραπείας, των φαρμάκων και του συνδυασμού των δύο.
Παρόλο που τα παιδιά που έπαιρναν φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ φάνηκαν να τα πηγαίνουν ελαφρώς καλύτερα βραχυπρόθεσμα, «όσο περισσότερο έπαιρναν τα παιδιά τη φαρμακευτική αγωγή, τόσο χειρότερη γινόταν η κοινωνική, συναισθηματική και ακαδημαϊκή τους λειτουργία», είπε η Watson.
«Αλλά αυτά τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα δεν διαφημίστηκαν ποτέ στα ΜΜΕ, ενώ οι βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις διαφημίζονταν», είπε. «Και μέχρι σήμερα στον ιστότοπο του NIMH, αναφέρεται μόνο το βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα – το πρώτο πέρασμα των δεδομένων – και εξακολουθεί να παρουσιάζει τη φαρμακευτική αγωγή ως ασφαλή και αποτελεσματική».

Δείτε τι μπορούν να κάνουν οι γονείς και οι γιατροί
Η τρέχουσα κατάσταση της υπερβολικής συνταγογράφησης ψυχοτρόπων φαρμάκων για παιδιά είναι ζοφερή αλλά μεταβλητή.
Η Watson ενθαρρύνει τους γονείς να προσπαθήσουν να μάθουν πόσα παιδιά στην τοπική τους κοινότητα έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και τους έχουν συνταγογραφηθεί φάρμακα.
Τα μεγάλα εθνικά στατιστικά στοιχεία μπορεί να είναι συντριπτικά. Αλλά η γνώση των αριθμών της κοινότητάς σας σάς δίνει κάτι με το οποίο μπορείτε να εργαστείτε, είπε. «Οι άνθρωποι χρειάζονται πρόσβαση σε ό,τι συμβαίνει στην κοινότητά τους, ώστε να μπορούν να αναλάβουν δράση σε επίπεδο κοινότητας».
Στο βιβλίο της, παρέχει συμβουλές στους γονείς για το πώς να αντισταθούν στην πίεση να αποδεχτούν πρόωρα ή άσκοπα μια συνταγή για ΔΕΠΥ για το παιδί τους.
«Μιλώ για τη σημασία του να βλέπεις πραγματικά το παιδί σου όπως είναι. Αυτό ακούγεται απλό, αλλά εξετάζω μερικές στρατηγικές για το πώς επιστρέφουμε στην πραγματική παρουσία όπου μπορούμε να βλέπουμε πιο ρεαλιστικά τα παιδιά μας χωρίς πανικό».
Οι πολιτισμικοί κανόνες σχετικά με το τι αναμένεται να είναι και τι κάνουν τα παιδιά πρέπει να γίνουν πιο ανεκτικοί, είπε. «Είμαστε μισαλλόδοξοι, φοβόμαστε και τα παιδιά μας είναι πολύ μέσα και σε συσκευές».
Οι γιατροί θα πρέπει πρώτα να σκέφτονται τις μη φαρμακευτικές επιλογές και πάντα να δίνουν πλήρη ενημερωμένη συγκατάθεση πριν βάλουν ένα παιδί σε κάποιο φάρμακο.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι ψυχολόγοι και οι οικογενειακοί σύμβουλοι πρέπει επίσης να αναλάβουν δράση. «Αποτελούν μέρος του προβλήματος επειδή έχουν κι αυτοί υιοθετήσει τη νοοτροπία ότι υποφέρουμε από αυτές τις χημικές ανισορροπίες και παίζουν ρόλο στην παραπομπή των ανθρώπων σε γιατρούς και στην ενίσχυση των όσων κάνουν οι γιατροί».

kourdistoportocali.com

ΥΓ του blog: "...Ένα από τα πρώτα καθήκοντα του γιατρού είναι να εκπαιδεύσει τον κόσμο στο να μην παίρνει φάρμακα...."  έλε κι έγραφε ο Sir William Osler (12 Ιουλίου 1849 - 29 Δεκεμβρίου 1919) που ήταν Καναδός γιατρός, διακεκριμένος δάσκαλος της κλινικής ιατρικής και ένας από τους τέσσερις καθηγητές ιατρικής - ιδρυτές του νοσοκομείου Johns Hopkins Hospital.....κι ύστερα ήλθαν οι Big Pharma.... κι η ιατρική επιστήμη αλλώθηκε πλήρως απ' αυτές μαζί με τις εταιρίες ιατρικής τεχνολογίας και τις ασφαλιστικές....

Κάτω από τη βάση ...

Χρύσα Κακατσάκη, 

εκπαιδευτικός

To μάτι του έπεσε σε μια αγγελία στην τζαμαρία ενός ψητοπωλείου της γειτονιάς του. «Ζητίτε τιληχτής». Να μπει ή να μην μπει; Το σχεδόν αμλετικό δίλημμα πέρασε αστραπιαία από το μυαλό του, αλλά δεν είχε χρόνο να το σκεφθεί. Τον περίμενε η συνέντευξη στα γραφεία μιας εταιρείας. Η ουρά μεγαλύτερη απ’ αυτή των διοδίων σε πασχαλινή έξοδο.
Έφυγε τρέχοντας. Λίγο η καλοκαιριάτικη ζέστη, λίγο η αγωνία πού θα βρει δουλειά, ένιωθε μούσκεμα στον ιδρώτα. Όπως τότε που έδινε Πανελλαδικές. Κατακόκκινο το πρόσωπο, υγρά τα χέρια, ταμπούρλο η καρδιά. Ξορκίζει το άγχος, χαζεύοντας τα γκράφιτι πάνω στο θρανίο του. «Άλλη μια μέρα που δεν μου χρησίμευσε σε τίποτα το πυθαγόρειο θεώρημα». «Τα μόνα λατινικά που ξέρω είναι στα μαγικά του Χάρι Πότερ». «Όποιος δεν μουτζούρωσε τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο δεν έχει ιδέα τι είναι η θεωρητική κατεύθυνση». Το μάθημα που τον ανησυχούσε περισσότερο ήταν η Έκθεση. «Να γράψεις αυτά που θέλουν να διαβάσουν οι βαθμολογητές σου», τον συμβούλευαν. Με μια τεράστια γομολάστιχα τα έσβησε όλα την ημέρα των αποτελεσμάτων. Έβαλε σε μια πλαστική σακούλα τις σημειώσεις του φροντιστηρίου, τα υπογραμμισμένα SOS και τα πέταξε όλα στον μπλε κάδο. Να ανακυκλώνεται η γνώση. Να μην πηγαίνει χαμένη.
Περήφανη η μάνα για την εισαγωγή στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων έκανε δυο τραπεζώματα. Ένα για το σόι και ένα για τους φίλους του. Είχε έρθει να τον συγχαρεί και ο κολλητός του με το μπλουζάκι Τσε Γκεβάρα που σε κάθε διαγώνισμα του έλεγε: «Ρε, κούλαρε λίγο. To σύστημα μάς θέλει καθαρόαιμα άλογα σε κούρσα ιπποδρόμου, με χοντρές παρωπίδες. Βάζεις το κεφάλι κάτω και προχωράς μέχρι να γίνεις ένα καλοκουρδισμένο γρανάζι».
Βρίσκεται ήδη απέναντι από την ανορθόγραφη αγγελία που του χαμογελά πονηρά. Υποκύπτει. Συνοπτικές οι διαδικασίες της συμφωνίας. «2 το μεσημέρι με 12 το βράδυ το ωράριο, βασικός μισθός, ένσημα και δώρα μη ζητάς». Ήταν καλός στα μαθηματικά και κάνει γρήγορα τους υπολογισμούς.. Τα λεφτά που ξόδεψαν οι γονείς του από το δημοτικό μέχρι την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο άλλης πόλης από τη δική του, μια τραγουδιάρα θα τα είχε κάνει απόσβεση σε μια σεζόν.
Την επόμενη μέρα πιάνει με τη λαβίδα πρώτα το κρέας. Ζουμερό και φρέσκο σαν τα νιάτα του.. Τα όνειρά του όμως μπαγιάτεψαν νωρίς. 19 απολυτήριο, λίαν καλώς στο πτυχίο, για να τυλίγει σουβλάκια; Θράκα αναμμένη, ελπίδα σβησμένη. «Ξέχασες το τζατζίκι» φωνάζει από το ταμείο το αφεντικό. Θυμάται αίφνης τη φιλόλογό του στην Α’ Λυκείου, καθώς τους περιέγραφε τις τελευταίες στιγμές του Σωκράτη. «Του θανάτου παρεστηκότος, μήτε το φρόνιμον μήτε το παιγνιώδες απολίπειν εκ της ψυχής». Σε ελεύθερη μετάφραση, λίγο πριν πιει το κώνειο ο αρχαίος φιλόσοφος είχε διατηρήσει την ψυχραιμία και το χιούμορ του. Τον μιμείται. «Τζατζίκι, κυρ Μήτσο, δεν θα βάζω σε σουβλάκια ερωτευμένου ζευγαριού. Θα τους χαλάει τη γεύση του φιλιού».
Ξύπνησε μέσα σ’ ένα πέλαγο κορεσμένου λίπους.
-Μάνα τι σημαίνει το όνειρο που είδα;
-Ένα και μόνο πράγμα, γιε μου. Πως το εκπαιδευτικό σύστημα εδώ και χρόνια με το ζόρι πιάνει τη βάση.
ΥΓ: Κάτω από τη βάση και τα μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής για το σημερινό θέμα "Να προτείνετε τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να συνεργάζονται οι νέοι με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, ώστε να θεραπευτεί η μοναξιά και των δύο γενεών"
Ρε πάτε καλα ; 

Σ.Σ.: Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο με τις εμπειρίες μου ως καθηγήτρια και βαθμολογήτρια μαθημάτων για τις Πανελλήνιες . 
Θα αρκεστώ σε ένα παράδειγμα . 
Είχα έναν μαθητή άριστο που πέρασε Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος στο Πολυτεχνείο . 
Μετά από 5 χρόνια έρχεται στο σχολείο να συμπληρώσει τα χαρτιά του για να ξαναδώσει εξετάσεις και μάλιστα τη χρονιά της μεταρρύθμισης του Αρσένη που έδινες σε 13 μαθήματα. 
"Τι έγινε ρε Γιώργο" τον ρωτάω. 
"Κυρία εμένα πάντοτε μου άρεσε η Ιστορία, η αρχαιολογία, η φιλοσοφία. 
Ο πατέρας μου όμως έχει ένα μαγαζί με ηλεκτρολογικά και ήθελε να τον διαδεχθώ. 
Του πήγα δώρο το πτυχίο μου , αλλά θα κάνω επιτέλους αυτό που θέλω." 
Σε απλά ελληνικά . 
Αυτό το παιδί έχασε 5 χρόνια από τη ζωή του μόνο και μόνο για να κάνει το χατίρι των γονιών του. 
Και ένα σύντομο σχόλιο . 
Αντί να τους ρωτήσουν γιατί αυξάνεται η μοναξιά μέσα από την τεχνολογία και τα σόσιαλ, τις κοινωνικές αλλαγές και τις οικονομικές πολιτικές το συνέδεσαν με την τρίτη ηλικία .

sioualtec.blogspot.com

Tulsi Gabbard: «Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Ηχηρή παρέμβαση της πρώην επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: Η Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κα΄τα των Δημοκρατικών των ελίτ της Silicon Valley και των παγκόσμιων οργανισμών

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σε μια τοποθέτηση που προκαλεί αίσθηση στις ΗΠΑ, η γνωστή Αμερικανίδα πολιτικός και έως πριν λίγο επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση ενάντια στις παγκοσμιοποιημένες ελίτ και τους τεχνολογικούς κολοσσούς της Silicon Valley. Με μια φράση η Γκάμπαρντ τόνισε χαρακτηριστικά για τους ισχυρούς του πλανήτη: «Θέλουν να γίνουν Θεοί».

Η παρέμβαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική κριτική, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή προειδοποίηση για την κατεύθυνση που έχει πάρει ο σύγχρονος κόσμος. Η Γκάμπαρντ υπογραμμίζει την απόλυτη ύβρη και την αλαζονεία που επιδεικνύουν οι τεχνοκράτες και οι επικεφαλής των μεγάλων ψηφιακών μονοπωλίων, οι οποίοι χρησιμοποιούν την αλματώδη ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης όχι για την ευημερία των κοινωνιών, αλλά ως εργαλείο απόλυτης κυριαρχίας.

«Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Αυτή η τάση των σύγχρονων ελίτ να ελέγχουν τα πάντα, ξεπερνώντας κάθε όριο, περιγράφεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο από κορυφαία πολιτικά πρόσωπα των ΗΠΑ. Μιλώντας στην εκπομπή του Shawn Ryan, η  Γκάμπαρντ εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ ενάντια στις κυβερνητικές και συστημικές ελίτ, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «θέλουν να γίνουν θεοί».

Όπως εξήγησε οι κύκλοι της εξουσίας στην Ουάσινγκτον επιδιώκουν να γίνουν οι απόλυτοι ελεγκτές της αλήθειας και της καθημερινότητας των πολιτών, απαιτώντας τυφλή πίστη και απόλυτη υποταγή στις δικές τους ιδεολογικές ατζέντες. Sherry Mullanστο X

Η ίδια προειδοποιεί ότι η αλαζονεία της πολιτικής εξουσίας στοχεύει στο να αφαιρέσει από τους ανθρώπους το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής και της ελεύθερης σκέψης, καθιστώντας τον απλό πολίτη πλήρως εξαρτημένο από έναν «απόλυτο αφέντη» που θεωρεί ότι ξέρει καλύτερα από τον ίδιο.

Η Γκάμπαρντ κατηγορεί την πρώην διοίκηση Μπάιντεν και τις αποφάσεις της για τα θέματα ταυτότητας φύλου.

Την Κάμαλα Χάρις, την οποία κατηγορεί ευθέως ότι παραβίασε το Σύνταγμα των ΗΠΑ όταν ήταν στη δικαστική επιτροπή της Γερουσίας, επειδή επιτέθηκε σε υποψήφιο δικαστή μόνο και μόνο επειδή ήταν Καθολικός.

Το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, θυμίζοντας στον κόσμο πώς προσπάθησαν να την εξοντώσουν πολιτικά και να την απομονώσουν όταν ήταν ακόμα στο Κογκρέσο, επειδή δεν ακολουθούσε τυφλά τη γραμμή τους.

www.pronews.gr

Μετά το Θησείο τι; Ο Τσίπρας έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος του πώς να κάνει νέα λάθη

Η “ΕΛΑΣ” είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου. Για την προοδευτική παράταξη δεν εξελίσσεται σε αντίγραφο του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σε φάντασμα  του Ζαχαριάδη…

γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το ζήσαμε ή όνειρο ήταν και πέρασε; Υπήρξε πράγματι αυτό που μεταδόθηκε, με φόντο τη Ακρόπολη,  ως «ίδρυση του κόμματος Τσίπρα»;

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να  “απαντήσουν” στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας- ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;    

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους  ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους  παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η  πολιτική είναι θέαμα;Πολιτική

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…   

Θα περίμενε κανείς ότι εφόσον ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να το ανακοινώσει«το τιμημένο» θα άρχιζε από δυο πράγματα -που θα έκλειναν έναν λογαριασμό και θα άνοιγαν έναν άλλο:

Το πρώτο θα ήταν η αυτοκριτική του για τις επιλογές του από τον Καμμένο ως Κασσελάκη, για να λάθη που έφεραν την πρόωρη ήττα το 2019 και για την αδράνεια που ακολούθησε την εντολή να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του χώρου που οδήγησε σε συντριβή.

Προτίμησε να παρουσιάσει τον εαυτό σε συσκευασία νέου προϊόντος, σαν να απευθυνόταν σε χρυσόψαρα.

Το δεύτερο θα ήταν να δείξει διάθεση συνεννόησης με τις λοιπές δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Όχι να εμφανίζεται ως κομιστής της μαρμάρινης πλάκας με τις συνταγές ανατροπής του Μητσοτάκη- και ταυτόχρονα να τον συναγωνίζεται σε αλαζονεία «υπεροχής».

Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για το «ελληνικό Επινέ» και να θέσει τον εαυτό του- και τα προσόντα του που θα έλεγε ο Βενιζέλος- στη διάθεση όσων σπεύσουν στην πανδημοκρατική στρατιά, χρίσθηκε ηγέτης- χωρίς καν οπαδούς ακόμη- και ανέλαβε την κυβερνητική προοπτική της παράταξης, ως εργολαβία που δεν του ανέθεσε κανείς.

Κληρονομεί τον εαυτό του

Άλλοι κληρονόμησαν στην πολιτική τους ανιόντες τους, αυτός κληρονομεί τον εαυτό του.

Αντί να εμφανιστεί ως κήρυκας ενότητας, λειτουργεί ως φορέας διχασμού και περαιτέρω  παραταξιακού κατακερματισμού, Ώστε να μην υπάρχει ισχυρός αντίπαλος της Δεξιάς στις επόμενες  εκλογές. Με τον υπολογισμό ότι θα δρομολογηθεί ο ίδιος για τις… μεθεπόμενες εκλογές.

Αντί να μιλήσει με ευγνωμοσύνη για τους δημοκρατικούς πολίτες που τον ανέδειξαν Πρωθυπουργό, τους αντιμετωπίζει από καθέδρας ως… ακολούθους του, που πρέπει να τον ψηφίσουν και τα  υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Όπως ανέλαβε το σκάνδαλο της Νοβάρτις….

Αντί να μιλήσει με εκτίμηση για το κόμμα με το οποίο έφτασε στο ρετιρέ της  πολιτικής, το διασύρει. Αντί να δείξει σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ και το ιστορικό φορτίο του, εμφανισθηκε ως …κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να τιμήσει όσους αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια που ο ίδιος κάνει τουρισμό κατά του Μητσοτάκη, τους αντιμετωπίζει με περιφρόνηση…

Δεν προτίθεται – οταν συγκροτηθεί το ιδιότυπο < κόμμα επι ψηφιακού χάρτου που σχεδιάζει – να επιδιώξει επαφές και συγκλίσεις και συνεργασίες με τις λοιπές δυνάμεις του χώρου- άλλωστε θα παραμείνει εκτός Βουλής.

Δεν θέλει να συνεργαστεί μαζί τους, αλλά να τους καταπιεί. Τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί, αλλά με το ΠΑΣΟΚ θα δυσκολευτεί. Δεν σκοπεύουν να ακολουθήσουν τον …Σιακαντάρη και τον Σαουλίδη… Αντίθετα κάποιες απο τις παλιές ανακαλύψεις του επιστρέφουν στη Χαρ. Τρικούπη. Αναμενόμενο, αφού έβαλε στη Βουλή τη Θρασκιά και οχι τον καθηγητή Γεροτζιάφα . Και στην πανδημία προτίμησε για σύμβουλο τη Λινού και οχι τον Μόσιαλο Προοδευτική συμμαχία

Πολιτικό μάρκετιγκ

Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του   πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ απο τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.

Η αρχή του κόμματος του υπήρξε μια κακή αρχή. Στην ουσία είναι χειρότερη αν δει κανείς ποιοι έσπευσαν και ποια μέσα να τον καταστήσουν «θέμα προς συζήτηση». Η  «ιδρυτική» συμπεριφορά του συνιστά αρνητική παιδαγωγική στο δημόσιο βίο. Η κατάθεση της Διακήρυξης του στον Άρειο Πάγου με συνοδεία πρωην κορυφαίας δικαστικού – επειδή δίκασε τη Χρύση Αυγη- δείχνει στρεβλή αντιληψη για τη Δικαιοσύνη.

Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.Πολιτική

Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους. Απο τα λαθη του παρελθοντος του μαθαίνει πως να κάνει νεα λάθη…

Ένας εμπριμέ μπερντές

Η Κεντροαριστερά δεν είναι λίγο Κέντρο και λίγο Αριστερά. Λίγο Δημοκρατικός Καπιταλισμός και λίγο οικολογία. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κόμμα μου. Έχει ιστορία, παράδοση, ιδεολογική και  πολιτική ταυτότητα, απευθύνεται σε συγκεκριμένα λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένο ύφος και ήθος. Η επίκλησή της δεν προσφέρεται για καριέρα… 

Αυτό που πάει να σχηματίσει ο Τσίπρας είναι – μέχρι στιγμής τουλαχιστον -ένας εμπριμέ μπερντές, στον οποίο ο ίδιος θα κρύβει τους συνομιλητές, τους συνεργάτες του και τους στόχους του.  Στο Θησείο είδαμε μόνο τον έναν- τον αρχηγό- Αλλοι δεν «υπάρχουν» ως διαμορφωτές πολιτικής, να τον πλαισιώσουν;  

 Ότι διέλυσε ως μαριονετίστας τον ΣΥΡΙΖΑ  δικό τους  θέμα. Άλλωστε αν θέλουν μπορούν να σώσουν τη παρτίδα. Αλλά ότι δίνει το τελειωτικό χτύπημα στη Δημοκρατική Παράταξη, είναι ασυγχώρητο. Γιατί μόνο ως σανίδα σωτηρίας προς τον Μητσοτάκη μπορεί νοηθεί αυτό που επιχειρεί…Πολιτικό βιογραφικό

Ο Παπανδρέου και ο Ζαχαριάδης

Το 1946 το ΚΚΕ πήγε αυτή την Παράταξη, με τη μέγα ΕΑΜική κληρονομιά της, δεκαετίες πίσω. Με κάποια αναλαμπή το 1981 μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της ως κυβερνώσα δύναμη, χάρη στον  Ανδρέα Παπανδρέου. Που ήταν λαϊκός ηγέτης με επάρκεια, συγκρουσιακή κουλτούρα , ανοιχτο μυαλο και εμπροσθοβαρή αντίληψη των πραγμάτων . Δεν ηταν  «επιτυχημένη φίρμα» προς μίμηση και αντιγραφή.

Η κεκτημένη ταύτιση που έδωσε στην παράταξη έφτασε ως το δικό του 2015. Αυτό που δημιούργησε ο Παπανδρέου τον έφτασε στη νίκη.  Αλλά το μοιράσθηκε με τον Καμμένο και με το σόφισμα «πρώτη φορά Αριστερά». 

Με αποτέλεσμα να διαλύσει το κόμμα του, να ακυρώσει την πλειοψηφική ταυτότητα της παράταξης και στο τέλος να παραδώσει στον Μητσοτάκη που όχι μόνο τον νίκησε ως αντιπολίτευση, αλλά τον ξετίναξε ως κυβέρνηση. Πρακτικά είναι ο δημιουργός και τροφοδότης του Νεομητσοτακισμού. Χωρις αυτόν ο Μητσοτακης δεν θα επικρατούσε σε δυο εκλογές….

Ενώ τον άφησε ατουφέκιστο μετά το 2023, εμφανίζεται τώρα ως προνομιούχος αντίπαλός του -χωρίς  διαυγες πολιτικό και ιδεολοικο φορτίο, και στελέχωση που μπορεί να αναμετρηθεί όχι μόνο με τον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς, αλλά και με όποιον ενδέχεται να βάλουν στη θέση του οι  χορηγοί  της…

Μετά και την παράσταση του Θησείου κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί όμως διαπιστώνουν ότι γίνεται ήδη Ζαχαριάδης…

www.anoixtoparathyro.gr

Οι Ελληνίδες στις κάλπες

Χρειάστηκαν δεκαετίες έντονων γυναικείων αγώνων για να μπορέσουν οι Ελληνίδες να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου.

Για πρώτη φορά ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. Εκλογικό δικαίωμα δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού. Στους εκλογικούς καταλόγους της Αθήνας γράφτηκαν μόλις 2.655 κυρίες, από τις οποίες ψήφισαν τελικά μόνο 439. Χαρακτηριστική για το κλίμα της εποχής ήταν η άρνηση της ηθοποιού Μαρίκας Κοτοπούλη να ψηφίσει, λέγοντας μάλιστα πως ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά!

Δήμαρχος Αθηναίων σε αυτές τις εκλογές αναδείχθηκε ο Κώστας Κοτζιάς, γιος του αθηναίου εμπόρου Γεώργιου Κοτζιά, ενός εκ των ιδρυτών του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών. Επί των ημερών του διαμορφώθηκε το Πεδίον του Άρεως.

Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής στην πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, που είχε κατοχυρωθεί ήδη στο Σύνταγμα του 1864, με την αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη στις γυναίκες.

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας μέχρις ότου καταφέρουν οι Ελληνίδες να φτάσουν στην κάλπη, έχοντας κατακτήσει πλήρως το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις βουλευτικές εκλογές του 1956, με τη Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και τη Βάσω Θανασέκου της «Δημοκρατικής Ένωσης» να εισέρχονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα - υπουργός, καθώς ανέλαβε το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα, στην Κέρκυρα.

Πρωτεργάτης στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας στάθηκε το φεμινιστικό κίνημα. Η Καλλιρρόη Παρρέν, εκδότρια του περιοδικού Εφημερίς των Κυριών, ήταν η πιο σημαντική φωνή έκφρασης αυτών των διεκδικήσεων. Η ισότητα των δυο φύλων και η απαίτηση για τη χορήγηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, οδήγησε στη σύσταση πολλών γυναικείων οργανώσεων, με αποτέλεσμα κατόπιν πιέσεων τους να φτάσουμε στο προεδρικό διάταγμα της 5ης Φεβρουαρίου του 1930 που αναγνώριζε το δικαίωμα του εκλέγειν για τις Ελληνίδες, αλλά μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και μόνο για τις εγγράμματες άνω των 30 ετών.

Η πλήρης κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών ψηφίστηκε στις 28 Μαΐου του 1952, χωρίς όμως τελικά να συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου, γιατί δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Το 1953, σε επαναληπτική εκλογή στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Ήταν η Ελένη Σκούρα («Ελληνικός Συναγερμός»), που μαζί με τη Βιργινία Ζάννα («Κόμμα Φιλελευθέρων»), υπήρξαν οι δυο πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.

Το γυναικείο κίνημα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη του, όταν στο Σύνταγμα του 1975 καθιερώθηκε η αρχή της ισότητας των δυο φύλων. Ο αριθμός των γυναικών βουλευτών αυξήθηκε σημαντικά με την πάροδο των χρόνων κι έτσι στη Βουλή του 2004 συμμετέχουν συνολικά 40 γυναίκες. Είναι ο μεγαλύτερος αριθμός μέχρι σήμερα, αλλά αντιστοιχεί μόλις στο 13% του συνόλου των μελών της Βουλής.

Στην Κύπρο, οι γυναίκες ψήφισαν από τις πρώτες εκλογές στη Μεγαλόνησο το 1960. Πρώτη βουλευτής εξελέγη η τουρκοκύπρια Αϊλά Κιαζίμ, ενώ πρώτη Ελληνοκύπρια η Ρήνα Κατσελή, μέλος του «Δημοκρατικού Κόμματος», που εξελέγη το 1981. Η κυρία Κατσελή εμφανίστηκε στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής για να δώσει το νενομισμένο όρκο με τσεμπέρι και κυπριακή ενδυμασία. Σήμερα, στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπάρχουν 8 γυναίκες σε σύνολο 56 ελληνοκυπρίων βουλευτών, ποσοστό 14,3%.

Πηγή: www.sansimera.gr

Αμετανόητος!

Υπάρχει πάντως μια λέξη, έννοια, διαπίστωση για τον Τσίπρα, που είναι κοινή συνισταμένη για όλες τις συνιστώσες της πολεμικής εναντίον του: Αμετανόητος!

Θανάσης Καρτερός

Δεν περίμενε βέβαια κανείς ότι θα τον ράνουν με άνθη τον Τσίπρα, εκείνοι που με το δίκιο τους βλέπουν στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) μια απειλή για τα εκλογικά τους όνειρα. Για τη δεύτερη θέση, την πρώτη, την business, την οικονομική, τη θέση που καθένας ονειρεύεται. Στην πολιτική η ολιγωρία, όταν απειλείται η κομματική, ή και η ατομική, ιδιοκτησία, είναι ασυγχώρητη αμαρτία. Και ο Τσίπρας δεν έκρυψε τις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή. Σκοπός του είναι η ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, όπως λέει. Μια παράταξη μεγάλη, ενιαία, ικανή να νικήσει και να κυβερνήσει. Που πάει να πει ότι θα υπάρξει, αν δεν υπάρχει ήδη, ένα σοβαρό πρόβλημα με τους κομματικούς φράχτες γενικότερα.
Τούτων δοθέντων, το γεγονός ότι μόλις εισέβαλε επίσημα η ΕΛΑΣ στο πολιτικό σύστημα ξιφούλκησαν όλες οι συνιστώσες του, με αποτέλεσμα αυτό να εμφανιστεί ως νευρικό πολιτικό σύστημα, δεν αποτελεί είδηση. Ασε που το λες και βαρετό να προσπαθήσεις να εντρυφήσεις σε όσα εκτοξεύονται. Για το όνομα, τις προθέσεις, τις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις ιδεών και προσώπων, το χτες και το χτες, το προχτές και το προχτές. Χάνεσαι στον λαβύρινθο μεταξύ Μητσοτάκη και Κουτσούμπα, Γαβριήλ και Τσουκαλά, Θεοδωρικάκου και Μαρινάκη. Καλύτερα δε να μην επιχειρήσεις να εμβαθύνεις σε κάποιες από τις πρώτες, επί του πιεστηρίου, δημοσιογραφικές αναλύσεις, επίμονων κηπουρών αριστερής αυστηρότητας. Προσοχή, Μινώταυρος!
Υπάρχει πάντως μια λέξη, έννοια, διαπίστωση για τον Τσίπρα, που είναι κοινή συνισταμένη για όλες τις συνιστώσες της πολεμικής εναντίον του: Αμετανόητος! Αμετανόητος για τη Δεξιά, αφού δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας για όσα διέπραξε εξ απαλών ονύχων και κυρίως ως πρωθυπουργός. Δεν μετανοεί μάλιστα ούτε για την Αντίσταση της Κατοχής, αν και δεν ζούσε τότε για να πάει από το χέρι του μαχητικού εκπροσώπου. Αμετανόητος για το ΚΚΕ, αφού επιμένει στην καπηλεία στιγμών και προσώπων, τα οποία είναι ιδιοκτησία του. Αμετανόητος και για τον Σακελλαρίδη, αφού επαναλαμβάνει τον εαυτό του: Εμφανίζεται ως αριστερός, αλλά σύντομα θα ανάψει δεξί φλας. Ομως το χρυσό βατόμουρο του αμετανόητου δικαιούται το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό δίνει στην όλη εικόνα ένα χρώμα ευθυμίας. Επιπλήττει τον Τσίπρα για τη συμπόρευση με τον Καμμένο το κόμμα που, αφού συμμετείχε στο δικομματικό πάρτι της χρεοκοπίας, κυβέρνησε για χρόνια με τη Δεξιά του Σαμαρά. Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη και τα μπουμπούκια του. Ενας στίχος του Σουρή ταιριάζει μ’ αυτό: Πώς μέσα στην Ελλάδα μας, που πλημμυρούν τα φώτα, φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα πρώτα. Αναρωτιέσαι πού θα φτάσει στην ταραχή του ο Ανδρουλάκης αν οι επερχόμενες δημοσκοπήσεις βυθίσουν σε μονοψήφια τις φωτεινές φιλοδοξίες του. Θα δουν πολλά τα μάτια μας πάντως το επόμενο διάστημα, αυτό είναι σίγουρο. Εισαγγελικά και ευτράπελα. Καθότι αμετανόητος ο Τσίπρας. Ενώ αν είχε μετανοήσει, αν είχε αποκηρύξει τον πρότερο βίο του, λίγο κέντρο, βρε αδελφέ, λίγο δεξιά, θα είχαμε μια ωραία ατμόσφαιρα…

www.efsyn.gr

Γκαμπόρ Ματέ: Η γενοκτονία στη Γάζα είναι χειρότερη από το Αουσβιτς

Ονομάζεται Γκαμπόρ Ματέ και είναι γιατρός και συγγραφέας, διάσημος για τη θεωρία του για το τραύμα και την παιδική ηλικία,..

από ημεροδρόμος 

Ονομάζεται Γκαμπόρ Ματέ και είναι γιατρός και συγγραφέας, διάσημος για τη θεωρία του για το τραύμα και την παιδική ηλικία, καναδοεβραίος, ουγγρικής καταγωγής.  Βρέθηκε στην Αθήνα για μια διάλεξη και εκεί όχι μόνο δεν κράτησε ουδέτερη στάση απέναντι στα εγκλήματα του  Ισραήλ και τη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά στηλίτευση με ανθρώπινο, ιστορικό και πολιτικό λόγο τις απάνθρωπες ισραηλινές πρακτικές. 
Ο Γκαμπόρ Ματέ Γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια της Βουδαπέστης το 1944. Γνώρισε από πρώτο χέρι τους διωγμούς των εβραίων από τους ναζί. Εχασε στενούς συγγενείς του στα στρατόπεδα εξόντωσης, μεταξύ των οποίων και τους παππούδες του. Στα νεανικά του χρόνια, μετά τη μετανάστευση των γονιών του στον Καναδά το 1956, υπήρξε σιωνιστής.
Με την πάροδο των χρόνων, γνωρίζοντας το σιωνισμό από τα μέσα, παρακολουθώντας αυτά που οι ομοϊδεάτες του έκαναν στους Παλαιστίνιους και μελετώντας την ιστορία, μεταστράφηκε. Εγκατέλειψε το σιωνισμό και έγινε υποστηρικτής της Παλαιστινιακής Υπόθεσης. Εδώ και χρόνια, ο Ματέ θεωρεί ότι το σιωνιστικό εγχείρημα πέτυχε τους στόχους του εκτοπίζοντας και καταστέλλοντας τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Υποστηρίζει ότι ο Σιωνισμός πήρε την απόφαση πως ο εβραϊκός πόνος δικαιολογούσε τον πόνο ενός άλλου λαού, κάτι που είχε καταστροφικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Θεωρεί ότι οι ενέργειες κατά των Παλαιστίνιων συνιστούν προδοσία του ιδανικού «ποτέ ξανά» και περιγράφει τον Σιωνισμό ως ένα αποικιοκρατικό σχέδιο που χρησιμοποιεί το εβραϊκό τραύμα για να δικαιολογήσει το τραύμα που προκαλεί στους Παλαιστίνιους.
O παλαιστίνιος μπλόγκερ Χάμζα Σααντά ρωτά τον Γκαμπόρ Ματέ αν φταίει το Ισραήλ ή η Χαμάς γι’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα. Και ο Ματέ, προς τιμήν του, δεν ακολουθεί την πεπατημένη των ίσων αποστάσεων που ακολουθούν πάρα πολλοί αστοί διανοούμενοι στη Δύση. Ας βγάλουμε τη Χαμάς από την εξίσωση, είναι η απάντησή του…
Η απάντηση που είχε δώσει ο Ματέ στον Σααντά, όταν τον ρώτησε αν φταίει το Ισραήλ ή η Χαμάς γι’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα, ήταν η εξής:
«Στην πραγματικότητα, είναι πολύ ευρύτερο από αυτό. Αυτό που ευθύνεται είναι η μακρά ιστορία της δυτικής αποικιοκρατίας στη Μέση Ανατολή, που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα και συνεχίστηκε τον 20ό αιώνα, με αποκορύφωμα τη βρετανική κατοχή της Παλαιστίνης, η οποία εκείνη την περίοδο διευκόλυνε την μετανάστευση εβραίων από την Ευρώπη και τον εκτοπισμό του γηγενή πληθυσμού. Ετσι, χωρίς εκείνη τη βρετανική υποστήριξη και χωρίς την ιμπεριαλιστική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σήμερα, το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να έχει κάνει τίποτα. Ο σιωνισμός θα ήταν ένα μικρό κίνημα με καμία πιθανότητα επιτυχίας. Αν με ρωτάτε λοιπόν ποιος ευθύνεται, η τελική ευθύνη βρίσκεται στο δυτικό αποικιοκρατικό σύστημα που εξέθρεψε και διευκόλυνε και συνεχίζει να υποστηρίζει το σιωνιστικό εγχείρημα. Μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνιων, το θέμα δεν είναι η Χαμάς. Το Ισραήλ καταπίεζε, σκότωνε, σφαγίαζε Παλαιστίνιους δεκαετίες προτού υπάρξει η Χαμάς. Και η πρώτη σφαγή Παλαιστίνιων στη Γάζα συνέβη το 1956, δεκαετίες προτού υπάρξει καν η Χαμάς. Οπότε, ας μην βάζουμε καν τη Χαμάς στην εξίσωση. Είναι το σιωνιστικό εγχείρημα [που είναι] αποφασισμένο να καταλάβει ολόκληρη την Παλαιστίνη, εκτοπίζοντας τον γηγενή πληθυσμό και που υποστηρίζεται από το δυτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα».
Ο Γκαμπόρ Ματέ ήταν καλεσμένος στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση για μια σειρά εκδηλώσεων. Μεταξύ αυτών ήταν και μια «θεραπευτική συζήτηση για το ψυχικό τραύμα, τη γονεϊκότητα και τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης» (με εισιτήριο από 10 μέχρι 70 ευρώ). Σ’ αυτή τη δίωρη συζήτηση μίλησε και για τη γενοκτονία στη Γάζα, για το διαχρονικό έγκλημα του σιωνισμού και για το δικαίωμα των Παλαιστίνιων στην αντίσταση στην κατοχή, ακόμα και στην ένοπλη αντίσταση.
Ο Γκαμπόρ Ματέ βασισμένος στην ιστορική αλήθεια και με την επιστημοσύνη του ανθρώπου που γνωρίζει τι σημαίνει διαρκές και διαγενεακό τραύμα,  περιέγραψε τα εγκλήματα του σιωνισμού κατά των Παλαιστίνιων, από το 1948 ως τη  σημερινή γενοκτονία στη Γάζα. Στηλίτευσε την υποκρισία των Δυτικών και τη στήριξή τους στους σιωναζιστές, αναγνώρισε το δικαίωμα των Παλαιστίνιων στην ένοπλη αντίσταση και το δικαίωμά τους να έχουν ένα τόπο να ζουν. 
Και είπε τα εξής: 
«Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι πέρυσι επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Άουσβιτς. Παραλίγο, μάλιστα, να βρεθώ εκεί μαζί με τη μητέρα μου, όταν ήμουν έξι μηνών, κάτι που δυστυχώς δεν απέφυγαν άλλοι συγγενείς μου, συγκεκριμένα ο παππούς μου, που ήταν γιατρός και συγγραφέας, όπως είμαι κι εγώ σήμερα.
«Στάθηκα, λοιπόν, σε ένα σημαντικό σημείο στο Μπίρκεναου, που είναι το τμήμα εξόντωσης του στρατοπέδου, εκεί όπου κατέβαιναν από τα τρένα και στέλνονταν κατευθείαν στους θαλάμους αερίων. Φεύγοντας από εκεί –παρεμπιπτόντως, με είχε καλέσει μια πολωνική ομάδα να μιλήσω για την Παλαιστίνη– πήγα σε πέντε ιερές πόλεις, στο Γκντανσκ και στο Βρότσλαβ και στη Βαρσοβία και στην Κρακοβία και σε άλλη μια πόλη. Πρέπει στο σημείο αυτό να ομολογήσω ότι στα νιάτα μου ήμουν σιωνιστής. Μου φαινόταν απόλυτα λογικό τότε, μετά από αυτό που μας συνέβη, να έχουμε τη δική μας χώρα και τον δικό μας στρατό και το δικό μας κράτος, ώστε να μην μας ξανασυμβεί ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. Ήταν φυσικό, κατά κάποιον τρόπο, να το πιστεύω, και είχε νόημα. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν μου είχε μιλήσει ποτέ για τους Παλαιστίνιους. Κανείς δεν μου είπε ποτέ ότι στη γη που διεκδικήσαμε για εμάς ήδη ζούσαν άνθρωποι. Και ότι για να πάρουμε εκείνη τη γη, έπρεπε να καταπιέσουμε, να σκοτώσουμε, να σφαγιάσουμε, να ληστέψουμε, να εκδιώξουμε και να εξορίσουμε τον ντόπιο πληθυσμό. Αυτό δεν ήταν κάτι που το είδαν εκ των υστέρων· το ήξεραν εξαρχής. Και υπήρχαν άνθρωποι που τους προειδοποίησαν και τους είπαν: δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό, γιατί ζουν ήδη άλλοι εκεί. Αλλά αυτό δεν απασχολούσε τους σιωνιστές, όπως ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Ο ιδρυτής, λοιπόν, του Εργατικού Κόμματος ήταν φίλος του παππού μου –που με τη σειρά του εκπροσωπούσε τους αναθεωρητικούς σιωνιστές, οι οποίοι αργότερα έγιναν το κόμμα Λικούντ, το οποίο είναι το σημερινό κυβερνών κόμμα– και μας έλεγε ότι πρέπει να σταματήσουμε να αποκαλούμε τους Άραβες τρομοκράτες, γιατί δεν είναι. Είναι απλώς άνθρωποι που υπερασπίζονται την πατρίδα τους. Και, όπως ξέρουμε, κανείς δεν παραδίδει την πατρίδα του αμαχητί. Οι Έλληνες το ξέρουν αυτό, που πολεμούσαν με όλο τους το είναι κατά των Τούρκων κατακτητών. Επομένως, η αντίσταση των Αράβων –και ειδικά των Παλαιστινίων–απέναντι σε εμάς ήταν λογική γιατί απλώς έκαναν αυτό που θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους. Οπότε ήταν λάθος εξαρχής να τους αποκαλούμε “τρομοκράτες”. Και αυτό είναι κάτι που δεν άρχισε το 1948, αλλά πολύ νωρίτερα». 
Και συνέχισε: 
 «Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022· δούλεψα με διαφορετικές ομάδες. Και συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα. Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν. Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.
Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν. Η κυβέρνησή σας δεν το λέει. Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση. Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς. Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας. Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη. Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο».
Εδώ η τοποθέτησή του (για υποτιτλισμό στα ελληνικά δείτε το στο youtube).

www.imerodromos.gr

Οι ανισότητες και η (γαλλική) επανάσταση

Οι ανισότητες ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις.

Θέμης Τζήμας

Μαζεύονται πολλοί ελέφαντες στο «δωμάτιο» των διεθνών (και εσωτερικών) υποθέσεων: το κράτος του Ισραήλ και η δολοφονικότητά του, ο εκφασισμός των ΗΠΑ και ο ιμπεριαλισμός τους, η φθορά της ισχύος της «Δύσης», η προετοιμασία ενός κατακλυσμιαίου πολέμου είναι μερικοί από αυτούς. Πίσω από όλους αυτούς τους «ελέφαντες» υπάρχει ένας άλλος: η διόγκωση των ανισοτήτων σε τέτοιο βαθμό ώστε ένα ανεξέλεγκτο διεθνές κατεστημένο με τοπικά παραρτήματα εξίσου αντικοινωνικά με αυτό.

Σύντομα οι ΗΠΑ θα «φιλοξενούν» περίπου 36 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας (το ένα δέκατο του πληθυσμού) και επίσης τον πρώτο τρισεκατομμυριούχο στον κόσμο. Αν ορισμένες προβλέψεις αποδειχθούν ορθές, Η καθαρή περιουσία του Ίλον Μασκ θα είναι ίση με περίπου το 3.2% του ΑΕΠ των ΗΠΑ, υπερδιπλάσια από την καθαρή περιουσία του Rockefeller στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Όπως γράφει η Wall Street Journal “Οι πλουσιότεροι έχουν γίνει ακόμα πλουσιότεροι και ελέγχουν ένα μερίδιο ρεκόρ του πλούτου της Αμερικής. Νέα στοιχεία δείχνουν ότι 1 τρισεκατομμύριο δολάρια πλούτου δημιουργήθηκε μόνο για τα 19 πλουσιότερα αμερικανικά νοικοκυριά το 2024. Αυτό είναι περισσότερο από την αξία ολόκληρης της οικονομίας της Ελβετίας. Χρειάστηκαν τέσσερις δεκαετίες για να αυξηθεί το κορυφαίο 0,00001% του μεριδίου των Αμερικανών στον συνολικό πλούτο των νοικοκυριών των ΗΠΑ από 0,1% το 1982 -όταν 11 νοικοκυριά αποτελούσαν αυτή τη σπάνια ομάδα- σε 1,2% το 2023, σύμφωνα με ανάλυση του Gabriel Zucman, οικονομολόγου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού».

Τα δεκαεννέα κορυφαία νοικοκυριά στην Αμερική ελέγχουν τώρα περίπου το 2% του συνολικού πλούτου του έθνους -περισσότερο από τα χαμηλότερα 65 εκατομμύρια μαζί. Το κορυφαίο 1% κατέχει το ήμισυ του συνόλου του χρηματιστηρίου.

Ο καθηγητής Guido Alfani δημοσίευσε μια εργασία που μέτρησε τα επίπεδα ανισότητας πλούτου στην Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία μέχρι το 1300 σε μερικές περιπτώσεις. Γύρω στο 1790 η Γαλλία είχε συντελεστή Gini μεταξύ 0,8 και 0,85. Τα στοιχεία από την Παγκόσμια Βάση Δεδομένων Ανισότητας αποκαλύπτουν ότι τα τελευταία χρόνια ο δείκτης Gini της Γαλλίας κατέγραψε επίπεδο 0,73. Αυτό είναι κάτω από το επίπεδο της δεκαετίας του 1790, αλλά και πάλι βρίσκεται εντυπωσιακώς κοντά. Στην πραγματικότητα, σήμερα το πλουσιότερο 1% στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατέχει περίπου το 25% του συνόλου του ιδιωτικού πλούτου, ενώ το χαμηλότερο 50% του πληθυσμού μοιράζεται μόλις το 3%. Το 2023 το επίπεδο ανισότητας πλούτου των Ηνωμένων Πολιτειών σημείωσε στον δείκτη Gini «σκορ» 0,83, το οποίο είναι ακριβώς σύμφωνο με τη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες της μοναρχίας της. Το κορυφαίο 1% των Αμερικανών κατέχει το 35% του καθαρού ιδιωτικού πλούτου της χώρας, ενώ το χαμηλότερο 50% μοιράζεται το 0,9%.

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους δημοκρατία  με αυτές τις ανισότητες. Το κατεστημένο κάνει ό,τι θέλει και οι υπόλοιποι είτε (θα) υποτάσσονται, είτε (θα) επαναστατούν. Μέχρι να συμβεί το τελευταίο θα βλέπουμε σποραδικές εκρήξεις βίας να εναλλάσσονται με μαζική κατάθλιψη.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε τεχνολογική εξέλιξη, με τη φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης να πρωταγωνιστεί σήμερα, ακριβώς επειδή χειραγωγείται από το εν λόγω κατεστημένο επιτείνει περαιτέρω την ανισότητα. Η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη δημιουργήσει πενήντα νέους δισεκατομμυριούχους μόνο το 2025 και έχει κάνει τους υπάρχοντες δισεκατομμυριούχους περίπου μισό τρισεκατομμύριο δολάρια πλουσιότερους. Από τότε που κυκλοφόρησε το ChatGPT το 2022, ο πλούτος του κορυφαίου 1% έχει αυξηθεί κατά 15 τρισεκατομμύρια δολάρια. Για το περίπου 40% που δεν κατέχει μετοχές, η τεχνητή νοημοσύνη τους έκανε μηδέν δολάρια.

Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το σαράντα τοις εκατό των εταιρειών του S&P 500 παρέχουν ιδιωτική ασφάλεια για τα στελέχη τους, από 24 τοις εκατό μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Υπάρχουν πλέον διπλάσιοι ιδιωτικοί φρουροί ασφαλείας στην Αμερική από τους αστυνομικούς. Πρόκειται για την εμπέδωση της τάσης των υπερπλουσίων να αποσπαστούν πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία μάλιστα επιχειρούν να προσλάβει και βιολογικά χαρακτηριστικά.

Οι ανισότητες θρέφουν την προκλητικότητα του κατεστημένου και τον θυμό των εκμεταλλευομένων. Ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις. Και οι εκρήξεις ενίοτε εξελίσσονται σε επαναστάσεις ή αλλιώς σε εκφασισμό. Αυτό (την επανάσταση) φοβάται το κατεστημένο παγκοσμίως και στο εσωτερικό μιας σειράς κρατών εξ ου και θρέφει τον εκφασισμό. Αν δεν θέλουμε να μας πνίξει ένας φασισμός πιο μαύρος από τον προηγούμενο ακόμα, η πραγματοποίηση αυτού του φόβου του κατεστημένου, της επανάστασης και της αλλαγής του μοντέλου, είναι ο δρόμος της επιβίωσης για την ανθρωπότητα.

kosmodromio.gr

Ο καρκίνος δεν είναι μάχη – Σταμάτα να “ξεπετάς” το θάνατο

H Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήθελε τον όρο "μαχήτρια". Ας σταματήσουμε επιτέλους, να είμαστε πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω. πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω.

Νίκη Μπάκοουλη

Τελικά, η ενσυναίσθηση φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε πάρα πολύ δύσκολη πίστα για την ανθρωπότητα. Όπως και το να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις. Ή να δείχνεις τον ελάχιστο σεβασμό, κατ’ αρχάς στον εαυτό σου και μετά στους άλλους, αποφεύγοντας κλισέ στις τραγωδίες.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έγινε το τελευταίο παράδειγμα της προχειρότητας μας, στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο.
Μια νέα γυναίκα πέθανε, έπειτα από 15 χρόνια καθημερινής αγωνίας για το αν θα ξημερωθεί αύριο, με το σώμα της να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της και η συντριπτική πλειοψηφία των media (social και άλλων) έκρινε πως δεν χρειάζεται κάτι άλλο για να καλύψει το γεγονός από κενές (παρωχημένες) κοινοτοπίες.
Σαν να φοβόμαστε τις λέξεις (πχ το θάνατο) και καταλήγουμε να γινόμαστε επιφανειακοί έως και αναίσχυντοι.
Επίτρεψε μου να σου εξηγήσω γιατί τα κλισέ αυτά είναι η απόλυτη ασέβεια, αφού τονίσω ότι για έναν άνθρωπο που έχει καρκίνο, κάθε μέρα είναι νίκη.

1. “Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο”
Ασθενείς έχουν ενημερώσει ότι αυτή η φράση μετατρέπει το θάνατο σε προσωπική τους αποτυχία και για αυτό δεν θέλουν να τη βλέπουν, παρ’ όλα αυτά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι την “ξεπέτα”. Να στο κάνω λιανά: πρόκειται για διατύπωση που αφήνει την υπόνοια πως ο ασθενής απέτυχε στην προσπάθεια του να “κερδίσει τη μάχη”.
Ενέχει δηλαδή, και την υποψία ότι δεν πολέμησε αρκετά. Μόνο η καρδούλα τους το ξέρει τι περνούν, οπότε ας προσπαθήσουμε να είμαστε ελαχίστως άνθρωποι και ας σταματήσουμε να μετατρέπουμε έναν σύνθετο, βιολογικό και συχνά τυχαίο θάνατο, σε προσωπική αποτυχία του ασθενούς.
Παρεμπιπτόντως, η Elena Semino του Lancaster University, εκ των κορυφαίων ερευνητριών σε μεταφορές για τον καρκίνο έδειξε μαζί με την ομάδα της, πως αυτή η φράση Metaπροκαλεί αισθήματα ενοχής και αποτυχίας σε ασθενείς.

Για αυτό συνέστησαν να αποφεύγεται στις νεκρολογίες και στα ΜΜΕ, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

2. “Άνιση μάχη”
Ξεπερνώ τη μοιρολατρία της φράσης και περνώ κατευθείαν στην τεμπελιά της, καθώς αγνοεί την πολυπλοκότητα της νόσου και ενισχύει την πεποίθηση ότι ο καρκίνος είναι πιο δυνατός, ως εκ τούτου η “ήττα” είναι λογική.
Ενισχύουν την ιδέα ότι η έκβαση εξαρτάται από “δύναμη”, αντί από ιατρικούς παράγοντες, θεραπείες και τύχη.
Επίσης, μελέτη του USC Dornsife δείχνει ότι οι στρατιωτικές μεταφορές (η χρήση λέξεων όπως “πόλεμος”, “μάχη” και “εχθρός”) αυξάνουν την μοιρολατρία, καθώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έτσι, μειώνεται η διάθεσή τους για πρόληψη και εξετάσεις.

3. “Λιγοψύχησε κάποιες φορές”
Αυτή η τοποθέτηση λειτουργεί ως… ενημέρωση πως δεν έχουμε συστηθεί καν με την ενσυναίσθηση. Εκτός και αν ζεις σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου δεν υπάρχουν προβλήματα, έχεις νιώσει τη δυσφορία που προκαλεί η εξέλιξη σου σε ζογκλέρ που οφείλει να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα, καθημερινά.
Αν τυχόν κουβαλάς και κάποιο τραύμα, έχεις σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να εγκαταλείψεις. Φαντάσου να διεκδικείς τη ζωή σου επί 15 συναπτά έτη, καθημερινώς και αδιαλείπτως.
Εύλογα θα υπάρξουν και μέρες που θα νιώσεις εξάντληση, απόγνωση, κούραση. Αυτό δεν σημαίνει ότι λιγοψυχείς, αλλά πως είσαι άνθρωπος.
Με το “λιγοψύχησε κάποιες φορές” κρίνεις κανονικές ανθρώπινες αντιδράσεις ως αδυναμία. Άσε που προβάλεις τεράστιες προσδοκίες στους ασθενείς, λες και ΠΡΕΠΕΙ να είναι δυνατοί συνέχεια. Δεν πρέπει τίποτα. Μόνο ό,τι αποφασίζουν οι ίδιοι.

---------------------------------------------------------------------------------------

H Νίκη Μπάκουλη είναι δημοσιογράφος στο sport24.gr και στο news247.gr. Όταν, στην εύθραυστη ηλικία των 17 χρόνων, τη ρωτούσαν τι ήθελε να γίνει, δεν είχε καμία διάθεση να αποφασίσει και το έριξε στο συναίσθημα. Έλεγε «θέλω να συνεχίσω το έργο του πατέρα μου», που είχε αποχωρήσει εσπευσμένα από το μάταιο τούτο κόσμο. Συγκινημένοι όλοι, την άφηναν στην ησυχία της, εκτός της μητρός της που είπε να της χαράξει πορεία και έτσι, βρέθηκε στο Sportime του Χάρη Ξύδη, φίλου του πατέρα της, Νίκου Μπάκουλη. Η δουλειά της έγινε η ζωή της και όταν ήρθε ο κορεσμός στη σχέση, εμφανίστηκε και η κρίση για να μας γυρίσει στα βασικά αυτής της ζωής. Η αγάπη ξαναέγινε έρωτας και η δουλειά έγινε πάλι χόμπι.

news247.gr

Blair vs Deep State;

Aπίστευτες κωλοτούμπες από τον Tony Blair για το Κλίμα, τoν Putin και τις ΗΠΑ! Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη διαμάχη στα έγκατα των οικογενειών της παγκόσμιας elite έρχεται να τορπιλίσει την ευγονική Agenda 2030

Breaking News

  

Ξαφνικά απίστευτες κωλοτούμπες από τον Tony Blair, ένα από τα πιο επιθετικά πολιτικά πιστόλια του deep state, ο οποίος ανατινάζει το αφήγημα της Eυγονικής Επιχείρησης Μείωσης του πληθυσμού με εργαλεία όπως η Κλιματική Αλλαγή της οποίας ο ίδιος υπήρξε φανατικός πολιτικός μπράβος.

Μιλώντας στο είπε μεταξύ άλλων

-Ο Keir Starmer θα πρέπει να καταρρίψει την «άσκοπη» ατζέντα του Ed Miliband για μηδενικό καθαρό αποτύπωμα…

τορπιλίζοντας με αυτό τον τρόπο ένα εργαλείο αιώνων του deep state για τις ανάγκες της Επιχείρησης Αφανισμού της κοστοβόρου και σκεπτόμενης οικογένειας.

Ο Blair δεν αρκέστηκε σε αυτό. Ανατίναξε επίσης το αφήγημα της Ursula για δήθεν απειλή του Putin το οποίο έστειλε μία απίστευτη κάνουλα δις ευρώ στην ηγεσία της Ουκρανίας

-Δεν πιστεύω ότι ο Πρόεδρος Putin, αν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, θα επιστρέψει και θα προσπαθήσει να εισβάλει στην Ευρώπη»

Η τρίτη φαρμακερή για την Agenda του deep state ατάκα του Blair αφορούσε το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεν έσπευσε στο πλευρό των ΗΠΑ στο πόλεμο με το Ιράν

-Η Αμερική δεν είναι σημαντικός σύμμαχος. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ασφάλειάς μας. Έτσι, όταν έρχονται να ζητήσουν τη βοήθειά μας, πρέπει να το σκεφτείτε πολύ και σοβαρά πριν την αρνηθείτε. Επειδή, αν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ασφάλειάς μας, θα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους, αν μπορούμε. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμμετέχουμε σε κάθε τους ενέργεια. Εννοώ, για παράδειγμα, δεν νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε ποτέ – αν σκεφτόντουσαν σοβαρά να καταλάβουν τη Γροιλανδία ή κάτι τέτοιο, φυσικά δεν θα λέγατε ναι σε αυτό. Αλλά αυτή είναι μια ενέργεια σε σχέση με το Ιράν και μας ζητήθηκε υποστήριξη, όχι να συμμετάσχουμε στη στρατιωτική δράση.

Aναζητείστε τον λόγο για τις κωλοτούμπες Blair στη διαμάχει η οποία υποβόσκει στα έγκατα των οικογενειών του deep state καθώς αιωρείται η απειλλη συμμετοχής σε Γενοκτονία, στον αφανισμό του δυτικού πληθυσμού και στην καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. 

Επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Μάτι, ανατολική Αττική, στις 4 Σεπτεμβρίου, 2018

Καθώς οι αποκαλύψεις είναι διαρκείς υπάρχει έντονη διένεξη ανάμεσα στα μέλη του deep state κάποιοι εκ των οποίων με την συμβολή του μηχανισμού τους στην Ελλάδα διέταξαν και την στρατολόγηση του Τσίπρα στην αποστολή της ευγονικής Agenda 2030-μία εκ των πλέον θανατηφόρων Επιχειρήσεων της οποίας σε παγκόσμια κλίμακα ήταν η Στρατιωτική Επιχείρηση της Πανδημίας COVID-19 ενώ ως εσωτερικές Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου αντιμετωπίζονται από ειδικούς αναλυτές οπλικών συστημάτων και δράσης στο πεδίο οι Επιχειρήσεις στο Μάτι, τα Τέμπη, στον Θεσσαλικό Κάμπο, οι Εργαστηριακές Πυρκαγιές στον Εβρο και την Αττική, κλπ. James Melville 🚜στο X, Chay Bowesστο X, James Melville 🚜στο X, The Cradleστο X, Chay Bowesστο X, 🪙drugα ɐuoɹʇs mєdαlu🪙στο X, 

Τι συμβαίνει με την Βρετανία -Ευρώπη και την Ενέργεια;

Οι εκπομπές της Βρετανίας είναι κάτω από το 1% των παγκόσμιων συνόλων. Η απαίτηση του deep state για μηδενικό διοξείδιο του άνθρακα έχει μόνο μία λογική-τη θανάτωση της οικογένειας, της βιομηχανίας, της αγροτικής παραγωγής, της διατροφικής αλυσίδας.

Ενώ ο ανεκδιήγητος Βρετανός πρωυθυπουργός παραλύει τις επιχειρήσεις και αυξάνει τους λογαριασμούς με επιδοτήσεις, φόρους και αναξιόπιστες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η Κίνα, οι ΗΠΑ και η Ινδία (πάνω από το 50% των εκπομπών) δίνουν προτεραιότητα στη φθηνή, αξιόπιστη ενέργεια για την τροφοδοσία της ανάπτυξης και των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης.

Η Κίνα κατασκευάζει ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και εξαντλεί τον άνθρακα.

Εν τω μεταξύ, η Βρετανία κλείνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Βόρειας Θάλασσας, μόνο και μόνο για να το εισάγουν ούτως ή άλλως άλλες χώρες.

O Blair αίφνης είδε το αυτονόητο: Η εμμονή με τους επιταχυνόμενους στόχους, αγνοώντας την ενεργειακή ασφάλεια και την προσιτή τιμή, είναι οικονομική αυτοκτονία.

Η Ευρώπη και η Βρετανία χρειάζεται φθηνή ενέργεια για να ανταγωνιστούμε, να ηλεκτροδοτηθούμε και να αναπτυχθούμε, όχι φαντασιώσεις που σηματοδοτούν αρετή και πλήττουν περισσότερο τις οικογένειες και τα εργοστάσια.

Ο ζήλος για μηδενικές εκπομπές  βλάπτει τους πολίτες με

• Υπερβολικά υψηλούς λογαριασμούς ενέργειας.
• Βιομηχανίες που εγκαταλείπουν ή κλείνουν.
• Κινδύνους συσκότισης από διακοπτόμενη αιολική/ηλιακή ενέργεια.
• Δισεκατομμύρια σπαταλώνται σε στόχους που μόλις κινούν την παγκόσμια βελόνα.

Αυτό δεν είναι ηγεσία, είναι ιδεολογία ευγονισμού και θανάτου έναντι της πραγματικότητας.

Η «πράσινη» Agenda κάνει την Ευρώπη φτωχότερη, πιο κρύα και λιγότερο ανταγωνιστική, ενώ οι μεγάλοι εκπομποί γελούν και συνεχίζουν να τρυπούν.

-Εγκαταλείψτε τη φαντασία, δώστε προτεραιότητα στην προσιτή ενέργεια και βάλτε τους  εργαζόμενους πάνω απ’ όλα.

Το μηδενικό καθαρό έως το 2050 ήταν πάντα ένας μακροπρόθεσμος και ανέφικτος στόχος-εκτός εάν απομείνει μόλις 1 δις παγκόσμιος πληθυσμός με τους κοστοβόρους δυτικούς σχεδόν αφανισμένους.

Η επιβολή του με ιλιγγιώδη ταχύτητα το 2026 είναι παραληρηματική και ευγονική. Μία ακόμη Σατανική έμπνευση μίας χούφτας ψυχοπαθών μελών του deep state (όπως τους είδαμε στους Estein Files) και των ανά τον κόσμο εξίσου ψυχοπαθών εργαλείων τους… 

kourdistoportocali.com