Ο Δρ Διεθνούς Δικαίου, επίκουρος καθηγητής Νομικής Σχολής πανεπιστημίου Λευκωσίας Θέμης Τζήμας, μιλώντας στον 98.4 επεσήμανε ότι από την κατάσταση στη Κύπρο , προκύπτει μία, όπως λέει, είδηση-βόμβα για την εμπλοκή Ελλάδας και Κύπρου στον πόλεμο κατά του Ιράν. όπως εξηγεί, λαμβάνοντας μέρος, σε μια συζήτηση στην τηλεόραση Βεργίνα της Κύπρου, ως καλεσμένος του κου Ταττή, με τον αναπληρωτή εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο επίμαχο βίντεο, και ειδικότερα από το 48ο λεπτό και εξής (∎ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΕΠ21 03-03-26), ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της Κυπριακής Κυβέρνησης, κ. Αντωνίου, δηλώνει ότι η ελληνικής αποστολή στην Κύπρο όπως και οι Κυπριακές αρχές θα υπερασπιστούν όχι μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και τις βρετανικές βάσεις δηλαδή το Ηνωμένο Βασίλειο. "Θέλουμε να τις προστατεύσουμε" λέει σαφώς. Μάλιστα δηλώνει ότι τις θεωρεί "κυπριακό έδαφος". Άρα κατά τον κ. Τζήμα, ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο υπουργός άμυνας, δεν λένε την αλήθεια για τον πλήρη σκοπό της ελληνικής αποστολής, με τις δύο φρεγάτες και τα 4 f-16. Ο κ. Τζήμας αναρωτιέται , που ακούστηκε να υπερασπίζονται η Ελλάδα και η Κύπρος το ΗΒ, δηλαδή τον αποικιοκράτη;Το ΗΒ συμμετέχει σε παράνομο πόλεμο κατά του Ιράν. Προστατεύοντας τον παρανόμως επιτιθέμενο γινόμαστε μέρος του πολέμου (Ελλάδα και Κύπρος) ως νόμιμοι στόχοι στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνας του Ιράν.Αν το ΗΒ χρησιμοποιεί αντιθέτως προς τη συμφωνία εγκαθίδρυσης τις βάσεις (όπως και πράττει όντως) και αφού Ελλάδα και Κύπρος διαφωνούν με αυτήν την πολιτική του ΗΒ, η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί κάλλιστα να το δηλώσει με διάβημα διαμαρτυρίας προς το ΗΒ, να διακόψει κατόπιν κάθε τροφοδοσία και κάθε παροχή ενέργειας προς τις βάσεις δια των εδαφών της και κατόπιν να απευθυνθεί προς την κυβέρνηση του Ιράν απαιτώντας να διασφαλίσει την ακεραιότητα των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πού ακούστηκε ο ελληνικός στόλος και οι κυπριακές αρχές να πολεμούν (και) για χατίρι των Βρετανών αποικιοκρατών και οι ηγεσίες του Ελληνισμού εν αγνοία μας να μας σύρουν σε πόλεμο εναντίον μιας χώρας, η οποία ουδέποτε εδώ και αιώνες μας πείραξε; Ο κ. Τζήμας μιλώντας για τον πόλεμο εναντίον του Ιράν και τις πολεμικές απαντήσεις του τελευταίου προς τις ΗΠΑ , το Ισραήλ και τις μοναρχίες των Αράβων στον Περσικό Κόλπο, υποστήριξε πως η εικόνα δεν είναι αυτή που κυριαρχεί περί εσωτερικής διάλυσης του Ιράν και αυτό ήδη γεννά τακτικά και στρατηγικά αδιέξοδα στην παράνομη πολεμική επίθεση με βάση και το διεθνές δίκαιο.
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026
Όταν ο Σάντσεθ μας κάνει να ντρεπόμαστε
Σε μια Ευρώπη που συχνά σιωπά μπροστά στις πιέσεις της ισχύος, η στάση της Ισπανίας θυμίζει τι σημαίνει πολιτική αξιοπρέπεια
Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΕΣΚ) ανακοίνωσε την πλήρη υποστήριξή του στον πρωθυπουργό της Ισπανίας για την απόφασή του να να θέσει σαφή πολιτικά όρια στη χρήση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων που βρίσκονται στη χώρα του για τις επιχειρήσεις κατά
του Ιράν. Την ίδια ώρα που ο Τραμπ απειλεί με οικονομικές κυρώσεις την Ισπανία η υπόλοιπη Ευρώπη επιλέγει ξανά την ταπεινωτική σιωπή υπενθυμίζοντάς μας πως εδώ και χρόνια η ΕΕ έχει ξεχάσει ποια υποτίθεται πως είναι.
του Ιράν. Την ίδια ώρα που ο Τραμπ απειλεί με οικονομικές κυρώσεις την Ισπανία η υπόλοιπη Ευρώπη επιλέγει ξανά την ταπεινωτική σιωπή υπενθυμίζοντάς μας πως εδώ και χρόνια η ΕΕ έχει ξεχάσει ποια υποτίθεται πως είναι.
Η ήπειρος που θέλησε να οικοδομήσει την πολιτική της ταυτότητα πάνω στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο εμφανίζεται όλο και συχνότερα αμήχανη, διστακτική και πρόθυμη να προσαρμόσει τις αρχές της στις γεωπολιτικές πιέσεις των ΗΠΑ.
Σε αυτό το σκηνικό, η στάση του Πέδρο Σάντσεθ όχι απλά αποκτά ιδιαίτερο βάρος αλλά και έρχεται να σώσει την χαμένη αξιοπρέπεια μιας ολόκληρης ηπείρου που σέρνεται μοιραία και άβουλη πίσω από τις πολεμικές ιαχές του Τραμπ και του Νετανιάχου. Όπως και στην περίπτωση της γενοκτονίας στην Γάζα, όταν το σύνολο των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων – με πρώτη και καλύτερη την δική μας – εγκλωβίστηκαν ανάμεσα σε σιωπή και σε αμήχανες διατυπώσεις, η Μαδρίτη ήταν αυρτή που επέλεξε να μιλήσει με σαφήνεια για το διεθνές δίκαιο και την προστασία των αμάχων. Η επιλογή αυτή εξέθεσε, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το κενό πολιτικού θάρρους που χαρακτηρίζει τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες.
Σε μια περίοδο όπου η ευρωπαϊκή πολιτική δείχνει εγκλωβισμένη σε υπολογισμούς και φόβους, η επιλογή του Σάντσεθ θυμίζει ότι η αξιοπρέπεια μιας δημοκρατίας κρίνεται από τη συνέπεια ανάμεσα στις αρχές που διακηρύσσει και στις αποφάσεις που λαμβάνει. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολιτικό μήνυμα της στιγμής. Κάθε φορά που μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση επιλέγει τη συνέπεια αντί της σιωπής, αποκαθίσταται για λίγο κάτι από τη χαμένη τιμή της δημοκρατικής Ευρώπης. Και κάθε φορά που ο Πέδρο Σάντσεθ σώζει την χαμένη τιμή της Ευρώπης, εμείς ντρεπόμαστε για την στάση της δικής μας χώρας.
Ιράν: Οι 3 λόγοι που η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίξει πολεμικές επιχειρήσεις
Γιατί είναι «κοινός τόπος» στον προοδευτικό χώρο η αναζήτηση λύσεων μέσω της διπλωματίας στην κρίση της Μέσης Ανατολής.
Η καταφυγή στην διπλωματία ως μέσο επίλυσης της κρίσης στην Μέση Ανατολή που δημιουργήθηκε από την στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, φαίνεται να είναι ο «κοινός τόπος» για τον προοδευτικό κόσμο ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή. Το στοιχείο αυτό δεν φαίνεται όμως να αποτελεί αποκλειστικά ιδεολογική επιλογή, αντιθέτως η αναζήτηση τέτοιων λύσεων είναι η διέξοδος που εξυπηρετεί τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα» και την θέση της Ελλάδας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.
Στρατιωτικοποίηση
Όπως εκτιμούν διπλωματικοί παρατηρητές από τον προοδευτικό χώρο καταγράφεται μία έντονη όσο και συνεχής στρατιωτικοποίηση της κρίσης στην Μέση Ανατολή. Ακριβώς στο σημείο αυτό είναι που πρέπει η ελληνική πλευρά να διαχωρίσει ξεκάθαρα την θέση της και να πρωταγωνιστεί αποκλειστικά και μόνον σε διπλωματικές προσπάθειες για την αποκλιμάκωση και επίλυση της κρίσης.
Σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις ενεργητική εμπλοκή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις σημαίνει σχεδόν αυτόματα πως θα χαθούν ερείσματα και γέφυρες της χώρας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής που έχουν συστηματική καλλιεργηθεί και αντέξει για δεκαετίες ολόκληρες. Αλλάζοντας έτσι προς το δυσμενέστερο την εικόνα αλλά και την δυναμική της Ελλάδας.
Το τριπλό πρόβλημα
Όπως διαφαίνεται οι «εκδοχές» στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί η παρούσα κρίση είναι είτε στην κατεύθυνση της ομαλοποίησης είτε στην κατεύθυνση του χάους. Με την πρώτη επιλογή να είναι ξεκάθαρα η πλέον συμβατή με τα συμφέροντα της Ελλάδας.
Σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τριπλό πρόβλημα:
Μια ενεργειακή κρίση με προφανείς δυσμενείς επιπτώσεις,με μία νέα προσφυγική κρίση που θα συνδυαστεί με την ήδη επιβαρυμένη κατάστασηκαι μια κρίση ασφάλειας στην Νοτιανατολική Μεσόγειο που εμφανώς δεν ευνοεί την Ελλάδα.
Στην βάση αυτή το συμφέρον της χώρας ταυτίζεται με την επαναφορά στην ομαλότητα. Αυτό προϋποθέτει πως τα όποια ζητήματα εκδημοκρατισμού του Ιράν, θα αναληφθούν από τον λαό της χώρας και όχι από εξωγενείς παράγοντες. Τα δεδομένα αυτά καθιστούν μονόδρομο για τα ελληνικά συμφέροντα, το να γίνουν στο διπλωματικό πεδίο όλες ο κινήσεις της χώρας.
Αυτά ενώ η φύση του Ιρανικού καθεστώτος σε καμία περίπτωση δεν παρέχει δικαιολογητική βάση για ένοπλη επέμβαση άλλων κρατών στο εσωτερικό της χώρας. Μάλιστα η ρητορική τόσο του Αμερικανού Προέδρου, Ντοναλντ Τράμπ, όσο και του Μπ.Νετανιάχου δεν φαίνεται να εστιάζουν στις πολιτικές δομές του Ιραν αλλά στην δυνητική ανάπτυξη ενός πυρηνικού προγράμματος και τη παραγωγή βαλιστικών πυραύλων αντίστοιχης δυνατότητας.
Ανησυχία
Με το κριτήριο της αποφυγής των παραπάνω κινδύνων, η στάση που τηρεί η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πρόδηλο ότι δημιουργεί ανησυχία. Αρχικά γιατί σε καμία δημόσια δήλωσή δεν ξεκαθαρίζει πως δεν σκοπεύει να «μείνει έξω» από την στρατιωτική σύγκρουση. Αντιθέτως καταγράφονται δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη όπου μιλά για «δυσανάλογη ιρανική αντίδραση», δίχως παράλληλα να υπάρχει έστω η παραμικρή κριτική στις επιχειρήσεις που ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.
Ως ιδιαίτερο ζήτημα πολιτικής σημασίας γίνεται επίσης αντιληπτό το πολιτικό στίγμα που εκπέμπει ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημορκατίας και μέλος της κυβέρνησης, Άδωνις Γεωργιάδης. Θυμίζουμε ότι ο υπουργός Υγείας σε ανάρτησή του δικαιολόγησε πλήρως την στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ. Υιοθετώντας μία προσέγγιση που εμφανώς βλάπτει τις πάγιες θέσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που θυμούνται πως η παράνομη εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Μακάριου, την επιβολή της Δικατορίας Σαμψών και φυσικά την στήριξη της Χούντας.
«Θα έρθει και εδώ ο πόλεμος, μπαμπά;»
Κλινικός Ψυχολόγος
Δεν με κάνει χαρούμενο το γεγονός ότι αναρτώ ξανά το ίδιο κείμενο που είχα γράψει το 2023… πάλι για πόλεμο. Τότε το είχα γράψει γιατί τα παιδιά άρχισαν να ρωτούν τους γονείς τους το ίδιο πράγμα που ρωτούν και σήμερα… «Θα έρθει και εδώ ο πόλεμος, μπαμπά;» Και είναι μια ερώτηση που, κάθε φορά που την ακούω, με κάνει να ντρέπομαι λίγο ως ενήλικας. Να αναρωτιέμαι τι κόσμο ετοιμάζουμε να παραδώσουμε σε αυτά τα παιδιά…….
Τι θα τους πούμε άραγε; Ότι εμείς, οι πιο μορφωμένοι, οι πιο τεχνολογικά εξελιγμένοι, οι πιο “πολιτισμένοι” άνθρωποι στην ιστορία, ακόμα δεν έχουμε μάθει το πιο απλό μάθημα; Ότι οι πόλεμοι δεν ωφέλησαν ποτέ κανέναν. Ότι κάθε φορά αφήνουν πίσω τους μόνο πόνο, απώλειες και ανθρώπους που προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους. Αυτή την περίοδο είναι σημαντικό εμείς οι γονείς να δημιουργήσουμε μια μικρή “αεράμυνα” πάνω από τον ψυχισμό των παιδιών μας. Τι λέμε λοιπόν στα παιδιά για τον πόλεμο;
Σε ηλικίες 3–4 ετών είναι καλό να αποφύγουμε να συζητήσουμε το οτιδήποτε, ειδικά αν το παιδί δεν μας ρωτήσει μόνο του. Αν όμως ρωτήσει ή αν αναπαραστήσει τον πόλεμο στο παιχνίδι του, είναι καλό με ηρεμία να του εξηγήσουμε ότι ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι και ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σε έναν πόλεμο πονάνε. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες. Όταν μιλάμε για κάτι τόσο σημαντικό, κοιτάμε το παιδί στα μάτια και καθόμαστε ή γονατίζουμε για να είμαστε στο ύψος του. Σε μεγαλύτερες ηλικίες τα παιδιά έχουν ήδη αναπτύξει περισσότερο την κριτική σκέψη και την αντίληψή τους. Μπορούμε τότε να συζητήσουμε για το τι είναι ο πόλεμος μέσα από ιστορίες που έχουν μάθει και στο σχολείο, όπως το δικό μας πρόσφατο παρελθόν του ’74. Είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε κάτι βασικό: στον πόλεμο δεν υπάρχουν πραγματικοί νικητές. Όλοι χάνουν, γιατί χάνονται ζωές, σπίτια, ασφάλεια και ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τονίστε επίσης τη σημασία της επίλυσης των προβλημάτων μέσα από τον διάλογο και τη διπλωματία. Αυτές είναι έννοιες που αξίζει να μάθουν τα παιδιά από νωρίς. Επίσης, ας αποφύγουμε την επιφανειακή στάση του τύπου: «Έλα μωρέ, τίποτα δεν θα γίνει, πάμε να παίξουμε ρακέτες». Όταν αγνοούμε τον φόβο του παιδιού, το αφήνουμε μόνο του μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί. Μια πιο υγιής απάντηση είναι κάτι πολύ απλό.. «Καταλαβαίνω ότι μπορεί να φοβάσαι. Είμαι εδώ για να σε ακούσω και να σου απαντήσω σε ό,τι μπορώ». Τα παιδιά χρειάζονται απαντήσεις από εμάς. Γιατί αν δεν τις πάρουν από εμάς, θα τις πάρουν από αλλού και συχνά με λάθος τρόπο. Και καμιά φορά τέτοιες συζητήσεις ανοίγουν και μεγαλύτερα ερωτήματα για τη ζωή, τον φόβο, ακόμα και τον θάνατο. Αν τις αντέξουμε, μπορεί να γίνουν μια ευκαιρία να έρθουμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά μας και να τους δώσουμε μια πιο ανθρώπινη οπτική για τον κόσμο.
Τα παιδιά… είναι τα μάτια μας.
Πηγή: Facebook
Όταν οι φωτογραφίες εκδικούνται
Ποιο ήταν όμως το κίνητρο του Χέρμαν Χόιερ να απαθανατίσει την εκτέλεση των 200 ανδρών, που στην πλειονότητά τους ήταν φυλακισμένοι κομμουνιστές;
Ο φακός σαν αδέκαστο μάτι συλλαμβάνει και παγώνει τον χρόνο, διαπερνά το βλέμμα και το ευθυτενές παράστημα πιο βαθιά απ’ ό,τι οι σφαίρες το στήθος. Η μάντρα με τα πένθιμα κυπαρίσσια το μακάβριο ντεκόρ. Ψυχοσάββατο εμφανίστηκαν οι νεκροί που τους είχαμε λησμονημένους σαν αμάξι γέρικο πεταμένο σε χωματερή. Οι λεκέδες από αίμα στο φόρεμα της Ιστορίας εντελώς ξαφνικά έδειξαν την υψηλή ποιότητα του υφάσματος.
Ποιο ήταν όμως το κίνητρο του Χέρμαν Χόιερ να απαθανατίσει την εκτέλεση των 200 ανδρών, που στην πλειονότητά τους ήταν φυλακισμένοι κομμουνιστές; Να αποτυπώσει σε χαρτί ακόμη ένα τρόπαιο της ναζιστικής θηριωδίας; Να χρησιμοποιηθούν οι φωτογραφίες του ως όργανο προπαγάνδας και εργαλείο παραδειγματισμού των ανυπάκουων; Το τεκμήριο που για κείνη την περίοδο αποτέλεσε εγγραφή κυριαρχίας σήμερα καθίσταται αδιάψευστη μαρτυρία.
Το παρελθόν, γράφει ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, εγείρει αξιώσεις που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με φτηνό τίμημα. Το νόημα μετατοπίζεται μέσα στον χρόνο, καθώς η συλλογική πρόσληψη την επανατοποθετεί σε νέο πλαίσιο. Γίνεται σύμβολο αγώνα, συγκινησιακή φόρτιση, ιδεολογική ταύτιση. Η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών λειτούργησε σαν ομοβροντία μνήμης. Άνοιξαν τα σεντούκια των παππούδων, ζωντάνεψαν οι οικογενειακές αφηγήσεις, ξαναβγήκαν στην επιφάνεια ποιήματα και χαρακτικά, ταινίες και τραγούδια. Θυμηθήκαμε το μεγαλείο του Σουκατζίδη που αρνήθηκε τη σωτηρία του, τον τσαγκάρη που προτίμησε να πεθάνει παρά να φτιάχνει γερμανικές μπότες, τα σπαρακτικά σημειώματα ραμμένα στις φόδρες των ρούχων που περιμάζεψαν οι συγγενείς και οι κάτοικοι της Καισαριανής.
Πέρα όμως από τη συναισθηματική έκρηξη και τα επιφωνήματα θαυμασμού και περηφάνιας, τίθενται και μερικά ζητήματα ως τροφή για σκέψη. Οι φωτογραφίες των εκτελεσμένων αποτελούν π.χ. και μια ενοχλητική υπενθύμιση ότι υπάρχει μια ιστορική οφειλή που παραμένει πολιτικά μετέωρη. Τα 200 ονόματα είναι η μαύρη λίστα της ατιμωρησίας των υπευθύνων, γιατί αν οι Γερμανοί υπήρξαν οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος, οι δωσιλογικές κυβερνήσεις ήταν οι ηθικοί αυτουργοί που τους παρέδωσαν ως πρόβατα επί σφαγή. Ελλάδα η χώρα του Ελύτη και κράτος του ταγματασφαλίτη. Τα Τάγματα Ασφαλείας του Παπαδόγγονα σκότωσαν άλλους 110 πατριώτες στην Πελοπόννησο ως αντίποινα για τον θάνατο του φίλου του, υποστράτηγου Φραντς Κρεχ.
Θετική σίγουρα η πρόθεση του υπουργείου Πολιτισμού να περιέλθει ολόκληρο το αρχειακό υλικό (163 φωτογραφίες, όπως λέγεται) στα χέρια του ελληνικού δημοσίου. Αρκεί να μην είναι μια κίνηση εντυπωσιασμού ούτε να εξυπηρετήσει ακόμη ένα αφήγημα κυβερνητικής επιτυχίας. Αν επιτευχθεί η απόκτησή τους, να συνοδευτεί από τη ρητή δέσμευση για ίδρυση Μουσείου Εθνικής Αντίστασης ώστε η εθνική αξιοπρέπεια να μην καταλήξει σε πολιτικάντικη ρητορική και να μην παραδίδονται ευκαιριακά μαθήματα Ιστορίας μέσα από το TikTok. Όταν αποσπάς ένα τεκμήριο από το σύνολο που το γέννησε, δεν διασώζεις τη μνήμη. Επίσης, η παράταξη της Δεξιάς να τολμήσει επιτέλους να αυτοκαθαρθεί από τις δωσιλογικές αμαρτίες των προγόνων της.
Οι υπόλοιποι ας αντιγράψουμε το αγωνιστικό ήθος τους στην πράξη και όχι στο πληκτρολόγιο. Μας δίδαξαν ότι στάθηκαν πιο όρθιοι μπροστά στο απόσπασμα απ’ όσο εμείς στην ασφάλεια της οθόνης. Κι αυτή είναι η δικαίωση και συνάμα η εκδίκησή τους απέναντι στους νικητές και τους φασίστες του χθες και του σήμερα.
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026
Σταύρος Λυγερός: «Η Ελλάδα μπήκε στον χορό του πολέμου»
Πώς διαμορφώνεται η επόμενη μέρα; Ποιες θα είναι οι πραγματικές επιπτώσεις του πολέμου για την Ελλάδα και την περιοχή; Και τελικά, πώς μπορεί να κλείσει αυτός ο κύκλος σύγκρουσης; Ο δημοσιογράφος και διευθυντής του SLpress.gr, Σταύρος Λυγερός, δίνει τις απαντήσεις.
Με αφορμή την πρόσφατη επίθεση που δέχτηκε το Ιράν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η Μέση Ανατολή φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα, ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση έντασης, με απρόβλεπτες γεωπολιτικές συνέπειες. Το πλήγμα αυτό δεν αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρά ιστορία συγκρούσεων της περιοχής αλλά μια εξέλιξη με βαθιές στρατηγικές, πολιτικές και ενεργειακές προεκτάσεις που ενδέχεται να επηρεάσουν τις διεθνείς ισορροπίες και τη συνολική αρχιτεκτονική της παγκόσμιας ασφάλειας.
Μέσα σε αυτό το ρευστό περιβάλλον που εγείρει ανησυχίες επιχειρούμε να αναλύσουμε τα δεδομένα, να εξετάσουμε τις πιθανές επιπτώσεις και να χαρτογραφήσουμε τα σενάρια της επόμενης ημέρας. Μαζί μας ο έμπειρος δημοσιογράφος και αναλυτής Σταύρος Λυγερός που θα μας βοηθήσει να φωτίσουμε τις βαθύτερες διαστάσεις μιας κρίσης που μπορεί να αναδιαμορφώσει τον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής.
Γιατί ο θάνατος του ΧαμενεΪ δεν θα αλλάξει τίποτα στο Ιράν
Aλλη μια ανάλυση μου για την εφημερίδα Δημοκρατία που κυκλοφόρησε σήμερα
Ο θάνατος του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, δεν αναμένεται να απελευθερώσει τη χώρα. Αντιθέτως, θα μπορούσε να τη βυθίσει στην πολιτική αστάθεια και την αποσταθεροποίηση, παρόλο που λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του, μια τριμελής επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 111 του Συντάγματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, που αποτελείται από τον Πρόεδρο της χώρας Μασούντ Πεζεσκχιάν, τον επικεφαλής του δικαστικού συστήματος Γκολάμ-Χοσεΐν Μοχσένι-Ετζεΐ και θρησκευτικούς λειτουργούς μέλη του Συμβουλίου των Φρουρών του Συντάγματος, ανέλαβε τη μεταβατική περίοδο της διαδοχής του.
Στη Δύση, αρέσουν οι απλοϊκές αφηγήσεις: ο ανεπιθύμητος ηγέτης ενσαρκώνει το κακό, εξουδετερώνεται, το καθεστώς στο οποίο ηγείται καταρρέει κι ο λαός επιτέλους αναπνέει.
Αυτή η συλλογιστική δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και βαθιά επικίνδυνη. Το είδαμε στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη Συρία.
Στην περίπτωση του Ιράν, η συγκεκριμένη αντίληψη βασίζεται σε μια επίμονη αυταπάτη: ότι ο ιρανικός λαός θα υποδεχόταν ευνοϊκά ένα σοκ προερχόμενο από το εξωτερικό. Ωστόσο, αν και πολλοί Ιρανοί απορρίπτουν το καθεστώς των μουλάδων, απορρίπτουν εξίσου την ξένη παρέμβαση, ιδίως όταν προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ.
Πέρα από τους δυτικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, που κάνουν πλύση εγκεφάλου με καλομονταρισμένα στιγμιότυπα Ιρανών που πανηγυρίζουν για το θάνατο του Χαμενεΐ, μια εξωτερική επίθεση δεν προκαλεί μηχανικά μια δημοκρατική εξέγερση. Αντιθέτως, θα μπορούσε να ενισχύσει τον εθνικισμό και να συσπειρώσει τις τάξεις, ακόμη και μεταξύ μέρους της αντιπολίτευσης.
Το λανθασμένο, μονοδιάστατο σκεπτικό συχνά συνοδεύεται από ένα ακόμη: την πεποίθηση ότι το χάος αποδυναμώνει κατ’ ανάγκην τον αντίπαλο. Στην περίπτωση του Ιράν, συμβαίνει το αντίθετο. Το διαπιστώσαμε και στο πρόσφατο παρελθόν.
Η αστάθεια νομιμοποιεί την καταστολή, εγκαθιστά επί μονίμου βάσεως την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ενισχύει την εξουσία των Φρουρών της Επανάστασης. Όσο περισσότερο το Ιράν αισθάνεται απειλούμενο, τόσο περισσότερο επενδύει στη στρατιωτική του ισχύ.
Σε αυτό προστίθεται μια ακόμη βαθύτερη εσφαλμένη εκτίμηση: η υποτίμηση της πολιτισμικής διάστασης του Ιράν. Πολλοί Ιρανοί αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως κληρονόμους ενός χιλιετούς πολιτισμού, ταπεινωμένου από τις κυρώσεις και αποφασισμένου να αρνηθεί κάθε μορφή υποτέλειας. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα πλήγμα στην κορυφή του κράτους βιώνεται λιγότερο ως απελευθέρωση και περισσότερο ως άμεση προσβολή της εθνικής κυριαρχίας.
Τέλος, η ιδέα μιας αντιπολίτευσης έτοιμης να κυβερνήσει ανήκει σε μεγάλο βαθμό στη σφαίρα της φαντασίας. Η ιρανική αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, συχνά εξόριστη, και διαθέτει ελάχιστους θεσμικούς διαύλους στο εσωτερικό της χώρας. Χωρίς κρατικό μηχανισμό, μια βίαιη ρήξη δεν οδηγεί σε δημοκρατική μετάβαση, αλλά σε υψηλό κίνδυνο εμφυλίου πολέμου.
Μέσα σ αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα αναδύεται το σκοτεινό σενάριο μιας ελεγχόμενης κατάρρευσης που εκτροχιάζεται: η εξαφάνιση της υπάρχουσας ηγεσίας οδηγεί σε πλήρη στρατιωτικοποιημένη απολυταρχία όπου το κράτος επιβιώνει, αλλά μετατρέπεται σε περαιτέρω κατασταλτικό παράγοντα, η πυρηνική βόμβα καθίσταται στρατηγική ασφάλεια επιβίωσης, η περιοχή φλέγεται μέσω έμμεσων συγκρούσεων και το Ιράν κατακερματίζεται αργά, χωρίς όμως ποτέ να καταρρεύσει πραγματικά...Οι συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη θα υπερέβαιναν κατά πολύ τα ιρανικά σύνορα.
Η Ευρώπη, και χώρες όπως η Κύπρος, η Ελλάδα ή η Γαλλία, θα πλήρωναν το τίμημα μέσω μεταναστευτικών ροών, ενεργειακών και άλλων σημαντικών ζητημάτων ασφάλειας. Στο τέλος της ιστορίας, ο ιρανικός λαός θα έχανε σε όλα τα μέτωπα: ούτε ελευθερία, ούτε επανάσταση, ούτε ορατό μέλλον. .
Το σενάριο αυτό δεν είναι ούτε ακραίο ούτε εξωπραγματικό. Είναι συνεκτικό, λογικό και έχει ήδη παρατηρηθεί αλλού.
Ο μόνος τρόπος αποτροπής του θα πρέπει να βασιστεί σε μια μακροπρόθεσμη, καλοσχεδιασμένη προσέγγιση, στη στρατηγική αυτοσυγκράτηση, στην αξιοποίηση των εσωτερικών τριβών και στη συνειδητή άρνηση της λογικής της μετωπικής σύγκρουσης.
Διότι αυτό που είναι κακό για ένα καθεστώς δεν είναι αυτομάτως καλό για έναν λαό. Ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο και το πιο επείγον μάθημα που πρέπει να γίνει κατανοητό από τις τρέχουσες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Πηγή: Facebook
Ο βούρκος του σκανδάλου Epstein αντικατοπτρίζει τον εκφυλισμό των δυτικών ελίτ
από NewsRoom3
Το γιγαντούμενο σκάνδαλο του Jeffrey Epstein συνιστά το πιο αποκαλυπτικό τεκμήριο της ποιότητας και της ηθικής συγκρότησης των δυτικών ελίτ, φωτίζοντας με ωμό τρόπο το βάθος της παρακμής που διαπερνά τον δυτικό κόσμο μέσα στη δίνη της παγκόσμιας ρευστότητας και του λεγόμενου «φθινοπώρου της αμερικανικής ηγεμονίας». Η μεταβατική αυτή ιστορική φάση, κατά την οποία η απερχόμενη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, αρνείται να αποδεχθεί την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας της και επιχειρεί με κάθε διαθέσιμο μέσο να ανακόψει την καθοδική της πορεία, ενώ η Κίνα, μαζί με τη Ρωσία και την Ινδία, επιδεικνύουν ισχυρή δυναμική χωρίς ακόμη να έχουν κατακτήσει την απόλυτη πλανητική υπεροχή, αποτελεί διαχρονικά περίοδο οξυμένων ανταγωνισμών, οικονομικών συγκρούσεων και πολεμικών αναμετρήσεων. Η Ιστορία καταγράφει ότι τα μεσοδιαστήματα ηγεμονικής μετάβασης συνοδεύονται από ένταση, ανασφάλεια και γεωπολιτική αστάθεια.
Το σύγχρονο πλανητικό σκηνικό, με βασικά γνωρίσματα τη σταδιακή υποχώρηση της Δύσης σε οικονομικό, στρατιωτικό και παραγωγικό επίπεδο και την ταχεία άνοδο της Ασίας, δεν συνιστά συγκυριακή ανωμαλία, αλλά δομικό φαινόμενο που εντάσσεται στη λογική της μετάβασης από μία μακρά περίοδο δυτικής κυριαρχίας προς μια πολυκεντρική ισορροπία. Πρόκειται για το κλείσιμο ενός ιστορικού κύκλου που ταυτίστηκε με την εδραίωση του καπιταλισμού και την παγκόσμια επέκταση της δυτικής ισχύος, την ώρα που ο παγκόσμιος Νότος αναδύεται με αυξημένες αξιώσεις ισχύος και αυτονομίας.
Η μεταψυχροπολεμική pax Americana αποδείχθηκε βραχύβια. Η διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, η περιθωριοποίηση τεράστιων πληθυσμιακών στρωμάτων και η εσωτερική αποσάθρωση των δυτικών κοινωνιών υπονόμευσαν γρήγορα το αφήγημα της αδιαμφισβήτητης υπεροχής. Ο αχαλίνωτος ατομικισμός, η αποδόμηση συλλογικών αξιών και η ιδεολογική κόπωση διαμόρφωσαν ένα περιβάλλον εσωτερικής κρίσης, την ίδια στιγμή που σε ασιατικές κοινωνίες και σε χώρες του παγκόσμιου Νότου επικρατούν σχήματα συλλογικότητας, πειθαρχίας και αποδοχής ισχυρών κρατικών δομών.
Η άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων και η απορρύθμιση των αγορών μετέφεραν το κέντρο βάρους της παγκόσμιας παραγωγής στην Ασία, μετατρέποντας αρχικά την Κίνα σε παγκόσμιο εργοστάσιο και πλέον σε διεκδικητή ηγεμονικής ισχύος. Το μεταλλασσόμενο καπιταλιστικό σύστημα, προσαρμοζόμενο στις νέες συνθήκες, ενσωμάτωσε κάθε διαθέσιμο πόρο και μηχανισμό, ενώ οι γεωπολιτικές εντάσεις για την κατάκτηση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας κλιμακώνονται, επιβαρύνοντας το διεθνές περιβάλλον με πρωτοφανείς κινδύνους.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η κοινωνική πόλωση λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, με τον κοινωνικό ιστό να διαβρώνεται από τον μηδενισμό και την αμοιβαία καχυποψία. Στην Ευρώπη, το χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές πλειοψηφίες και στις αδύναμες, αποξενωμένες ελίτ βαθαίνει σταθερά. Οι δεκαετίες νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και σκληρής νομισματικής πειθαρχίας προκάλεσαν υπόγειες, πλην καθοριστικές μετατοπίσεις, ευνοώντας την ανάδυση ισχυρών λαϊκιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων σε ολόκληρη τη Δύση.
Ο λεγόμενος ύστερος λαϊκισμός τροφοδοτείται από τις έντονες κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των ωφελημένων της παγκοσμιοποίησης και των ευρύτερων στρωμάτων που βίωσαν αποβιομηχάνιση, εργασιακή επισφάλεια και απώλεια προοπτικής. Τα μεταναστευτικά ρεύματα και οι ταυτοτικές αναζητήσεις επιβαρύνουν περαιτέρω το κοινωνικό τοπίο, διευρύνοντας τις ρωγμές σε παραδοσιακές βιομηχανικές κοινωνίες όπως οι ΗΠΑ, η Γερμανία και η Γαλλία. Οι κοινωνικές διαχωριστικές γραμμές πολλαπλασιάζονται, διασταυρώνονται και ενισχύουν τον κατακερματισμό, προσφέροντας έδαφος σε απλουστευτικά σχήματα αντιπαράθεσης «λαού και ελίτ».
Καθοριστικός παράγοντας αυτής της πορείας αποτελεί η μετατόπιση του καπιταλισμού από την παραγωγή στη χρηματοπιστωτική κυριαρχία. Η συσσώρευση πλούτου σε ελάχιστα χέρια και η ισχυροποίηση μιας ολιγαρχικής τάξης με φεουδαρχικά χαρακτηριστικά επέτρεψαν τον έλεγχο θεσμών και πολιτικών διαδικασιών. Τα Pandora Papers, τα Panama Papers και τα Paradise Papers αποκάλυψαν τμήμα μόνο του τεράστιου αποθηκευμένου πλούτου, της φοροδιαφυγής και της διαπλοκής που διαπερνά τη διεθνή ελίτ.
Η σύγχρονη φάση θυμίζει, σε αναλογική κλίμακα, την πρωταρχική συσσώρευση που περιέγραφε ο Μαρξ, με τη διαφορά ότι σήμερα η υφαρπαγή επιτυγχάνεται μέσω πολύπλοκων χρηματοπιστωτικών εργαλείων αποσυνδεδεμένων από την πραγματική οικονομία και με την απόκρυψη κεφαλαίων σε φορολογικούς παραδείσους. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας από ολιγάριθμες πολυεθνικές και οικονομικά κέντρα, ικανά να επηρεάσουν ολόκληρα κράτη.
Η συστηματική απορρύθμιση των αγορών, η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα και η αποδυνάμωση ελεγκτικών μηχανισμών εδραίωσαν έναν «καπιταλισμό εκτός νόμου», όπου η πολιτική ενσωματώνεται στην οικονομική ολιγαρχία. Η διαπλοκή, η φοροαποφυγή και το ξέπλυμα κεφαλαίων περιορίζουν δραστικά τα δημόσια έσοδα, υπονομεύοντας τη χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους και εντείνοντας τις κοινωνικές ανισότητες.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση Epstein λειτουργεί ως διαθλαστικός καθρέφτης της εσωτερικής σήψης της δυτικής ελίτ. Η απληστία, ο κυνισμός, η ηθική διολίσθηση και ένας ιδιότυπος ναρκισσισμός αποτυπώνουν μια τάξη αποκομμένη από την κοινωνία, εγκλωβισμένη σε κλειστά δίκτυα ισχύος. Ο Emmanuel Todd, στο έργο του «Η ήττα της Δύσης», συνδέει την παρακμή με την ακραία ατομικοποίηση και την αποσύνθεση του κοινωνικού πυρήνα, επισημαίνοντας ότι η κρίση αφορά πρωτίστως την ηγετική τάξη.
Οι σημερινές δυτικές ελίτ, προερχόμενες σε μεγάλο βαθμό από χρηματοπιστωτικούς κύκλους, στερούνται οργανικής σχέσης με τις κοινωνίες που υποτίθεται ότι καθοδηγούν. Η συγκρότηση τεχνοκρατικών κλειστών συστημάτων εξουσίας, χωρίς ουσιαστικό δημοκρατικό έλεγχο και χωρίς ηθικά όρια, επιταχύνει την πορεία προς την παρακμή. Η απώλεια εμπιστοσύνης των κοινωνιών προς θεσμούς και ηγεσίες αναδεικνύεται σε μείζον κίνδυνο για τον ίδιο τον δυτικό πολιτισμό. Η επίγνωση αυτής της πραγματικότητας συνιστά την αναγκαία αφετηρία για οποιαδήποτε προσπάθεια αναστροφής της καθοδικής τροχιάς που διαγράφεται με αυξανόμενη ταχύτητα.
Δέκα συμβουλές για να καλύπτεις την επίθεση στο Ιράν όπως κάνουν τα "έγκυρα" δυτικα ΜΜΕ
Φραγκίσκα Μεγαλούδη
01. Όταν βομβαρδίζεται το Ιράν, μην αναφέρεις ποιός το κάνει. Ποτέ μην γράψεις «Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν…». Προτίμησε: «Εκρήξεις συγκλόνισαν την Τεχεράνη» ή Σκοτώθηκαν δεκάδες σε επιθέσεις». Οι πύραυλοι εμφανίζονται μόνοι τους (ενίοτε και οι άνθρωποι - στο Ιραν - σκοτώνονται μόνοι τους).
02. Πρόσθεσε πάντα “σύμφωνα με ιρανικά κρατικά μέσα”. Ακόμη κι αν μιλάμε για αριθμό νεκρών παιδιών. Η λέξη “κρατικά” φτάνει για να δείξεις ότι η ειδηση δεν ειναι αξιόπιστη (αφου το λένε οι Ιρανοι και όχι οι New York Times ψεμα ειναι)
03. Αντί για “παράνομη επίθεση”, γράψε “κλιμάκωση”. Η νομιμότητα δεν χρειάζεται ανάλυση. Όλα είναι απλώς “εντάσεις στην περιοχή”. Τις οποίες βέβαια προκάλεσε το Ιράν.
04. Αν το Ιράν απαντήσει, χρησιμοποίησε ενεργητική φωνή και δείξε τον αποτροπιασμό σου. «Το Ιράν εξαπέλυσε επίθεση», «Το Ιράν έπληξε», «Το Ιράν σπέρνει χάος».
05. Χρησιμοποίησε συναισθηματική περιγραφή μόνο για τα “σωστά” θύματα :
Αν πληγεί ισραηλινή πόλη: «Τρόμος», «φρίκη», «ισοπεδωμένο σχολείο».
Αν πληγεί ιρανική πόλη: «Στρατιωτικές εγκαταστάσεις επλήγησαν»
06. Μίλα για “μετασχηματισμό του Ιράν”. Μην πεις «αλλαγή καθεστώτος». Πες «προσπάθεια να μεταμορφωθεί η περιοχή» ή ακομα καλύτερα «να περιοριστεί η απειλή».
07. Ανέφερε συνεχώς το πυρηνικό πρόγραμμα - ακόμη κι αν είναι άσχετο με το ρεπορτάζ. Κάθε άρθρο χρειάζεται μια υπενθύμιση ότι “το Ιράν προσπαθούσε να αποκτήσει πυρηνικά”. Και φυσικά συμπλήρωσε οτι το "Ιραν δεν δεχόταν να διαπραγματευτεί" ακόμα και εαν είναι ψέμα. Και τι έγινε; μήπως θα ενδιαφερθεί κανείς;
08. Αν σκοτωθούν Ιρανοί πολίτες, δώσε μόνο αριθμούς. Όχι πρόσωπα, όχι ιστορίες, όχι οικογένειες. Μόνο αριθμοί και φυσικά κόλλησε και δίπλα ενα " συμφωνα με τις ιρανικές αρχές" 'ωστε εαν οι αιρθμοί είναι μεγάλοι, να μην ακουστούν αξιόπιστοι.
09. Απέφυγε τη λέξη “πόλεμος” για την επίθεση των ΗΠΑ και Ισραηλ. Πες «στοχευμένα πλήγματα», «επιχείρηση», "απάντηση». Και εαν είσαι τολμηρός πες το "αμυνα" (απο τις απειλές του ιραν και τα πυρηνικά φυσικά).
10. Κλείσε με “ανησυχίες για περιφερειακή αστάθεια: Όχι για παραβίαση διεθνούς δικαίου. Όχι για προηγούμενα Ιράκ ή Λιβύης. Πες απλά “εύθραυστη ισορροπία”.
και μια έξτρα συμβουλή:
Μην ξεχάσεις τα “δικαιώματα των γυναικών”!
Θες πόλεμο; Πες «απελευθέρωση».
Θες κυρώσεις; Πες «φεμινισμός».
Θες αλλαγή καθεστώτος; Πες «οι γυναίκες του Ιράν».
Μπράβο λοιπόν! Ετοιμη η ανάλυση!
Πηγή: Facebook
Ο Μητσοτάκης μας σέρνει στο μακελειό για τα συμφέροντα 5 εφοπλιστών, 5 πετρελαιάδων και 5 εργολάβων!
Ο,τι έχτιζε για δεκαετίες ο ελληνικός λαός, τον "θόλο ασφάλειας" της Ελλάδας μέσα από τις σχέσεις φιλίας με τους λαούς της περιοχής, αυτός πάει να τα γκρεμίσει!
Η Κύπρος βρίσκεται στο στόχαστρο του πολέμου.
Δυο ελληνικά πολεμικά πλοία και δυο F-16 αποστέλλονται στο νησί.
Πληροφορίες μιλούν για ελληνική στρατιωτική συμμετοχή και στο Σουέζ.
Οι περιοχές στη Σαουδική Αραβία όπου σταθμεύει ελληνική πυροβολαρχία, βομβαρδίζονται.
Η αμερικανοΝΑΤΟική βάση της Σούδας, την οποία το Ιράν έχει υποδείξει ως κέντρο αντιποίνων, έχει “σφραγιστεί”.
Ελληνικό πλοίο συμμετέχει υπό την ομπρέλα της ΕΕ στο θέρετρο του πολέμου.
Η πατρίδα μας βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο λαός μας βρίσκεται σε κίνδυνο.
Η πολιτική του Μητσοτάκη, το σφιχταγκάλιασμά του με τον γενοκτόνο Νετανιάχου, η πολιτική του περιφερειακού Τραμπίκου που δηλώνει συμμετοχή και συνδρομή στα ΑμερικανοΝΑΤΟικά εγκλήματα καθώς “δεν είναι η ώρα της διεθνούς νομιμότητας”, οι γλοιώδεις υποκλίσεις του στον ιμπεριαλιστικό όλεθρο και στην διεθνή πειρατεία από Γάζα και Ουκρανία μέχρι Βενεζουέλα, φέρνει τον πόλεμο στα πεζούλια μας!
Ο,τι έχτιζε για δεκαετίες ο ελληνικός λαός, τον “θόλο ασφάλειας” της Ελλάδας μέσα από τις σχέσεις φιλίας με τους λαούς της περιοχής, αυτός πάει να τα γκρεμίσει!
Η “πολιτική σταθερότητας” που ψευδώς παρουσιάζουν, συνιστά εμπλοκή μέχρι το λαιμό στο μακελειό και στην πολεμική φρίκη για τα συμφέροντα 5 εφοπλιστών, 5 πετρελαιάδων και 5 εργολάβων!
Στο πολύ κοντινό παρελθόν οι Ευρωπαικοί λαοί έχουν πληρώσει τα ευρωατλαντικά εγκλήματα με εκατόμβες από τρομοκρατικά χτυπήματα από Μαδρίτη μέχρι Μπατακλάν.
Οι λαοί της περιοχής πληρώνουν τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού με σφαγές, τρόμο, φτώχεια, ανασφάλεια, καραβάνια προσφυγιάς και θανάτου.
Η πατρίδα μας, ο λαός μας, βρίσκονται σε κίνδυνο!
Εδώ και τώρα να σταματήσει κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στο μακελειό!
Εδώ και τώρα να ξεκουμπιστούν οι ΝΑΤΟικές βάσεις από την πατρίδα μας!
Εδώ και τώρα να ανακληθεί η παρουσία Ελλήνων στρατιωτών εκτός των ελληνικών συνόρων!
Εδώ και τώρα να σημάνει λαϊκός συναγερμός απέναντι στους γκάνγκστερ του ευρωατλαντισμού και τους εγχώριους εκπροσώπους τους!
Τρίτη 3 Μαρτίου 2026
Έγκλημα και Καθεστώς
Επέστρεψε ημέρας αποφράδος, 28 Φεβρουαρίου του 2023. Η επέτειος της τραγωδίας των Τεμπών. Του εγκλήματος των Τεμπών.
Η ημέρα που τα έργα και οι ημέρες του ελληνικού ιδιωτικοποιημένου κράτους βάφηκαν με το αίμα νεαρών Ελληνίδων και νεαρών Ελλήνων.
Ένας φόρος αίματος, σαν μία ανθρωποθυσία άλλων πρωτόγονων εποχών.
Διότι αυτά τα παιδιά και όλα τα θύματα αυτής της τραγωδίας θυσιάστηκαν στον βωμό του κέρδους, στον ακόρεστο βωμό του Μαμόνα.
Στις 28 Φεβρουαρίου οι υποτελείς ελληνικές κυβερνήσεις αντίκρυσαν για μια ακόμη φορά την εγκληματική τους φύση, όπως έγινε με την Τραγωδία – Έγκλημα στο Μάτι και αρκετές άλλες ανάλογες τραγωδίες και εγκλήματα στο διάβα του χρόνου.
Ποιος έστειλε τα παιδιά στον Μολώχ;
Η καθημερινότητα της λειτουργίας του κράτους. Η καθημερινότητα. Και αυτό είναι το χειρότερο! Δεν επρόκειτο για κάποια κρίση που είχε ως συνέπεια μια τραγωδία, αλλά για μια ρουτίνα που οδηγούσε σε αυτήν και άλλες τραγωδίες.
Η κυβέρνηση αντέδρασε σε αυτό το Άγος σαν συμμορία που προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη της. Σαν μαφία που κρατά στα χέρια της το κράτος και το παρακράτος. Σαν μία Τυραννίδα που μετουσιώνει τις τρεις εξουσίες σε μία: τον εαυτό της.
Ταυτοχρόνως, η συστηματική Αντιπολίτευση, «ξεχνώντας» τις δικές της ευθύνες για την ιδιωτικοποίηση του κράτους και την υποτέλεια της πατρίδας, κραυγάζει υποκριτικά για κάθαρση, γνωρίζοντας ότι αν ως εκ θαύματος επήρχετο, θα τους έπαιρνε ο διάβολος και θα τους σήκωνε.
Ο εξιλασμός αυτής της Τραγωδίας είναι μία καθαρά πολιτική υπόθεση, και αν συνέβαινε θα οδηγούσε σε μία άλλη Ελλάδα που θα σεβόταν τον εαυτό της ως κράτος και θα φρόντιζε τον λαό της ως πολιτικό σύστημα.
Συνεπώς η κάθαρση και η λύτρωση της πατρίδας υπό το παρόν πολιτικό σύστημα είναι αδύνατη. Πράγμα που το βλέπουμε σε όλα τα θέματα αιχμής, από τις υποκλοπές έως τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το εθνικό status της χώρας, εις όσα αφορούν το αυτεξούσιο και την κυριαρχία της.
Μόνον αν ο λαός έρθει στα πράγματα (ας βρει ο ίδιος τον τρόπο) θα μπορέσει να βγάλει την πατρίδα του από τον βούρκο, στον οποίο συνεχώς τη βυθίζει το παρόν καθεστώς…
Πηγή: www.militaire.gr
Ο αποκεφαλισμός της ιρανικής ηγεσίας και η επόμενη μέρα
Μετά την εξόντωση του Χαμενεΐ και της ηγεσίας των φρουρών της επανάστασης, η «επόμενη μέρα» στο Ιράν δεν θα ξεκινήσει από την κοινωνία αλλά από τον μηχανισμό διαδοχής και επιβολής: ποιος ελέγχει την αλυσίδα εντολών, ποιος ελέγχει τους Φρουρούς, ποιος ελέγχει τις επικοινωνίες, ποιος κρατά τις πόλεις «ήσυχες».
Το πιθανότερο άμεσο σενάριο είναι μια μεταβατική συλλογική διοίκηση μέσα από τον σκληρό πυρήνα (φρουροί της επανάστασης, δικαστικοί-θεοκρατικοί θεσμοί), με δύο παράλληλες κινήσεις:
1. Εσωτερικά:Συσπείρωση μέσω της δημιουργίας της αίσθησης ότι η χώρα είναι «πολιορκημένο φρούριο » υπογραμμίζοντας εθνικιστικά αντανακλαστικά και θρησκευτικά συναισθήματα.Ενίσχυση καταστολής για να προληφθεί χάος/ανταγωνισμός φατριών.2. Εξωτερικά:Επιλεκτική κλιμάκωση ώστε να φανεί ότι «το κράτος ζει και απαντά», αλλά χωρίς αυτοκτονικές κινήσεις που θα προκαλέσουν ολοκληρωτική αμερικανική εμπλοκή.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ρωσική σύσταση προς πολίτες της να φύγουν μέσω Αρμενίας/Αζερμπαϊτζάν λειτουργεί ως ένδειξη ότι η Μόσχα βλέπει παράθυρο παρατεταμένης αστάθειας και ρίσκου για κρίσιμες υποδομές/μετακινήσεις.
Και η Κίνα, ταυτόχρονα, ανεβάζει το αφήγημα στο «συστημικό» επίπεδο (πυρηνική τάξη/στρατηγική σταθερότητα), φορτώνοντας πολιτικά το κόστος στις ΗΠΑ .
Ποιοι είναι οι στόχοι των ΗΠΑ
Οι στόχοι των ΗΠΑ σε μια επιχείρηση τύπου “Epic Fury” (όπως περιγράφεται σε επίσημη ενημερωτική ροή του αμερικανικού στρατιωτικού συμπλέγματος) , δεν είναι μονοδιάστατοι. Σε τέτοιες κρίσεις, η Ουάσιγκτον συνήθως «τρέχει» 4 στόχους ταυτόχρονα:
- Αποδόμηση ικανότητας (capability removal):
Να μειωθεί δραστικά η δυνατότητα του Ιράν να παράγει/εκτοξεύει πυραυλικά κύματα, να οργανώνει επιχειρήσεις μέσω φρουρών της επανάστασης (IRGC) και να κρατά ενεργές τις υποδομές απειλής. Αυτό είναι το “degrade”.Αλλαγή συμπεριφοράς ή αλλαγή καθεστώτος - Εάν ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας είναι πραγματικός και βαθύς, ανοίγει «παράθυρο» όπου οι ΗΠΑ μπορούν να επιδιώξουν όχι απλώς συμμόρφωση, αλλά αναδιάταξη εξουσίας. Πολιτικά, αυτό βαφτίζεται “freedom/stability”, επιχειρησιακά όμως σημαίνει: να μη σηκωθεί ξανά ο ίδιος μηχανισμός απειλής. (Στο δημόσιο πεδίο, στελέχη της αμερικανικής πολιτικής σκηνής ήδη μιλούν με όρους στρατηγικής συνέχειας/μακράς στόχευσης.)
- Αποτροπή προς τρίτους:
Μήνυμα ότι η επίθεση σε αμερικανικά συμφέροντα/βάσεις πληρώνεται ακριβά, ώστε να “κάτσουν” και οι εναπομείναντες αντιπρόσωποι (proxies) του Ιράν. - Διαχείριση κλιμάκωσης:
Παράδοξο αλλά πραγματικό: όσο χτυπά, τόσο θέλει να κρατήσει ράμπα εξόδου. Το κριτήριο είναι οι απώλειες και το αν θα «κλειδώσει» αλληλουχία αντιποίνων.
Μπορεί να επιβιώσει το παλιό καθεστώς χωρίς προσαρμογή;
- Χωρίς προσαρμογή στα νέα δεδομένα και χωρίς κάποιο άνοιγμα προς ΗΠΑ, η επιβίωση είναι θεωρητικά δυνατή, αλλά στρατηγικά ασταθής. Θα στηριχθεί σε τρεις άξονες:
- Καταστολή/έλεγχος (βραχυπρόθεσμα λειτουργεί).
- Εθνικιστικό αφήγημα (“μας επιτέθηκαν, άρα ενότητα”).
Εξωτερική ανάσα από Ρωσία/Κίνα σε διπλωματικό επίπεδο και επιλεκτικά σε τεχνογνωσία/εμπόριο.
Όμως, το πρόβλημα είναι η νομιμοποίηση + διαδοχή + οικονομία. Ένα καθεστώς που «μένει ίδιο» μετά από αποκεφαλισμό κινδυνεύει να μετατραπεί σε καθεστώς ασφαλείας χωρίς πολιτικό κέντρο, άρα με ανταγωνισμούς φατριών και “τυχαία” κλιμάκωση στο εξωτερικό για εσωτερική συνοχή.
Τι σημαίνει αυτό για την ενεργειακά εξαρτημένη Κίνα
Για την Κίνα, το κλειδί είναι η ροή ενέργειας και το κόστος. Ο Περσικός Κόλπος και το Στενό του Ορμούζ είναι ο πιο ευαίσθητος λαιμός μπουκαλιού: το 2024 από το Ορμούζ περνούσαν κατά μέσο όρο ~20 εκατ. βαρέλια/ημέρα, περίπου 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαϊκών υγρών, ενώ μεγάλο μέρος LNG επίσης κατευθύνεται προς ασιακές αγορές .
Άρα, η Κίνα έχει 3 άμεσες επιδιώξεις:
1. Γρήγορη αποκλιμάκωση (διπλωματική πίεση, “μοίρασμα ευθυνών” στις ΗΠΑ στο αφήγημα) .2. Ασφάλεια θαλάσσιων ροών (χωρίς να μπει στρατιωτικά).3. Διαφοροποίηση/αντιστάθμιση (περισσότερη Ρωσία, αποθέματα, εναλλακτικοί προμηθευτές), γιατί η Κίνα ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως πληρώνει πρώτη το premium κινδύνου
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το ιρανικό καθεστώς μπορεί να επιβιώσει· τα αυταρχικά συστήματα έχουν αποδείξει ότι αντέχουν σοκ, ιδίως όταν μετατρέπουν την εξωτερική πίεση σε εσωτερική συσπείρωση. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να επιβιώσει χωρίς να μεταβληθεί. Ένας αποκεφαλισμός κορυφής δεν διαλύει αυτόματα τον μηχανισμό εξουσίας, αλλά τον απογυμνώνει από το κέντρο ισορροπίας του. Από εδώ και πέρα, κάθε κίνηση θα είναι πράξη αυτοσυντήρησης — ή ρίσκο αποσταθεροποίησης.
Για τις ΗΠΑ, ο στόχος είναι διπλός: να εξουδετερώσουν την ικανότητα απειλής και ταυτόχρονα να μην εγκλωβιστούν σε πόλεμο βάθους. Για την Κίνα, το ζητούμενο είναι απλό και ωμό: να μη διαταραχθεί η ενεργειακή ροή που τροφοδοτεί την οικονομία της. Αν το Ιράν δεν προσαρμοστεί, η επιβίωσή του θα είναι αμυντική και εύθραυστη. Αν προσαρμοστεί, θα είναι ένα διαφορετικό καθεστώς — ακόμη κι αν κρατήσει το ίδιο όνομα.
Πηγή: www.topontiki.gr
CovidJustice.org: Γιατί ζητείται τώρα επίσημη καταδίκη της εποχής των lockdown
Πολλοί ρωτούν για το υπόβαθρο μιας μεγάλης πρωτοβουλίας που υποστηρίζεται από το Brownstone Institute και πλήθος συνεργαζόμενων οργανισμών. Πρόκειται για το CovidJustice.org, μια προτεινόμενη απόφαση της Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών σχετικά με ολόκληρη την περίοδο της πανδημίας, η οποία καταδικάζει την κακή επιστήμη και τον εξαναγκασμό και δεσμεύεται ότι την επόμενη φορά θα υπάρξει καλύτερη διαχείριση. Το σχετικό ψήφισμα έχει ήδη συγκεντρώσει 20.000 υπογραφές μέσα σε δύο ημέρες.
Τι οδήγησε σε αυτή την ιδέα και ποιος είναι ο σκοπός της;
Linkwise
Πριν από δύο χρόνια, καθόμουν σε ένα μπαρ αεροδρομίου περιμένοντας την πτήση μου. Ο άνδρας δίπλα μου με ρώτησε για το βραχιόλι που φορούσα. Του είπα ότι γράφει «Δεν θα ξαναμπώ σε lockdown». Με ρώτησε γιατί θα φορούσα κάτι τέτοιο.
Του εξήγησα ότι μόλις λίγα χρόνια πριν είχαμε κλειδωθεί στα σπίτια μας. Άνθρωποι συνελήφθησαν επειδή βγήκαν έξω. Επιχειρήσεις έκλεισαν δια της βίας. Ιδιοκτήτες τιμωρήθηκαν με πρόστιμα επειδή άνοιξαν τα καταστήματά τους ή επειδή έκοψαν μαλλιά. Για να κουρευτεί κάποιος έπρεπε να πληρώσει κρυφά και να συναντηθεί μυστικά. Πάρκα για σκέιτμπορντ καλύφθηκαν με άμμο και μπασκέτες ξηλώθηκαν.
Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων ανακοίνωσε ότι τα ενοίκια δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Εκκλησίες σε στρατιωτικές βάσεις έκλεισαν και στη συνέχεια έκλεισαν εκκλησίες σε όλη τη χώρα. Οι χώροι στάθμευσης νοσοκομείων και ιατρείων έμειναν άδειοι από άκρη σε άκρη της χώρας, καθώς οι άνθρωποι ανέβαλλαν διαγνωστικές εξετάσεις. Σχολεία έκλεισαν και φοιτητές κλείστηκαν στους κοιτώνες τους, με επιτήρηση για τυχόν πάρτι.
Drones πετούσαν από πάνω αναζητώντας πολλά σταθμευμένα αυτοκίνητα σε κατοικίες. Φωτογραφίες στέλνονταν στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία μετέδιδαν τις συγκεντρώσεις σε σπίτια. Γάμοι και κηδείες ήταν αδιανόητοι.
Σταμάτησα εκεί, αν και θα μπορούσα να συνεχίσω για άλλη μία ώρα. Δεν έφτασα καν στο σημείο όπου εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να λάβουν μια πειραματική ένεση που δεν σταμάτησε τη μόλυνση και τελικά έβλαψε ή και σκότωσε ανθρώπους.
Έμεινε σιωπηλός για λίγο και πήρε άλλη μια γουλιά μπύρα.
«Ναι. Δεν υπήρξε πραγματικός απολογισμός για όλα αυτά, έτσι δεν είναι;»
«Όχι.»
Αυτά τα λόγια με στοίχειωσαν. Δεν βλέπω πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες ή οποιαδήποτε χώρα μπορούν να προχωρήσουν πέρα από αυτή τη σκοτεινή περίοδο που έβλαψε τόσες ζωές. Μαθητές στερήθηκαν δύο χρόνια δια ζώσης εκπαίδευσης. Εκατομμύρια επιχειρήσεις καταστράφηκαν. Η έγκριση από το Κογκρέσο δαπανών πολλών τρισεκατομμυρίων οδήγησε σε πληθωρισμό που μείωσε την αγοραστική δύναμη κατά 25 έως 30 τοις εκατό, διαβρώνοντας αποταμιεύσεις και κεφάλαια.
Αυτό το φιάσκο στο όνομα της δημόσιας υγείας κατέληξε να βλάψει την υγεία. Άνθρωποι κατέφυγαν σε ουσίες για να αντέξουν και πήραν είκοσι κιλά από υπερφαγία και ακινησία. Οικογένειες διαλύθηκαν σε καβγάδες για το εμβόλιο. Εκκλησίες δυσκολεύτηκαν να επανέλθουν. Πολλές κοινωνικές ομάδες, από λέσχες μπόουλινγκ έως μουσικά σχήματα γκαράζ, διαλύθηκαν οριστικά. Αμέτρητοι έχασαν δουλειές, άλλαξαν καριέρα και έφυγαν από πολιτείες που επέβαλαν αυστηρά lockdown και υποχρεωτικούς εμβολιασμούς.
Μετά από λίγα χρόνια, το καταστροφικό πείραμα ελέγχου και διαχείρισης της πληροφορίας απλώς ξεθώριασε. Τα μέσα ενημέρωσης δεν είπαν πολλά. Η ακαδημαϊκή κοινότητα σιώπησε. Οι αρχές δημόσιας υγείας αποσύρθηκαν στη σιωπή. Ξαφνικά μας είπαν να το ξεχάσουμε και να ασχοληθούμε με κομματική πολιτική, τεχνητή νοημοσύνη, τον πόλεμο μεταξύ Ρωσία και Ουκρανία, την απειλή από το Ιράν, τον πολιτισμικό πόλεμο και άλλα. Να προχωρήσουμε, μας είπαν.
Ας σκεφτούμε μια ιστορική αναλογία με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μια αναστάτωση χωρίς προηγούμενο, με διαλυμένες κοινότητες και έθνη και μαζικούς θανάτους. Χρειάστηκαν έξι χρόνια μέχρι να αρχίσει να εμφανίζεται λογοτεχνία που ασχολήθηκε με το θέμα. Η «Κυρία Ντάλογουεϊ» της Βιρτζίνια Γουλφ το 1925, το «Αποχαιρετισμός στα όπλα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ το 1929, το «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ το 1929 και πολλά άλλα.
Στην πολιτική υπήρξαν επίσης προσπάθειες, όπως το «The Myth of a Guilty Nation» του Albert Jay Nock το 1922 και το «Merchants of Death» των H. C. Engelbrecht και F. C. Hanighen το 1934.
Λίγοι γνωρίζουν ότι το «Winnie-the-Pooh» του A. A. Milne το 1926 γράφτηκε και ως κριτική στον πόλεμο. Ο Milne ήθελε να γράψει για τις πραγματικότητες του πολέμου. Ο εκδότης του τού είπε ότι το κοινό ήθελε να τα αφήσει όλα πίσω. Έτσι στράφηκε στα παιδικά βιβλία, ελπίζοντας να διαμορφώσει μια γενιά πιο αφοσιωμένη στην ειρήνη και την κοινότητα.
Το Brownstone δημοσίευε σε πραγματικό χρόνο όλη αυτή την περίοδο. Δημιουργήθηκαν σημαντικά ντοκιμαντέρ. Στηρίζει οικονομικά το έργο «The Rash» του Walter Kirn, μια σκοτεινή σάτιρα που θα λειτουργήσει ως πολιτισμική αποτύπωση. Αυτό που λείπει είναι μια μεγάλη δήλωση από ισχυρό θεσμικό όργανο που να αναγνωρίζει ότι όσα συνέβησαν παραβίασαν θεμελιώδη πρότυπα νομιμότητας και πολιτισμού.
Θα έπρεπε να υπάρξουν δηλώσεις από πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης, νομοθετικά σώματα, τεχνολογικές εταιρείες που ενίσχυσαν κυβερνητικά μηνύματα, επιστημονικούς οργανισμούς. Δεν υπάρχει τίποτε από αυτά. Η σιωπή είναι εκκωφαντική και η πικρία παραμένει άλυτη.
Χρειαζόμαστε το CovidJustice.org για να καταστεί σαφές ότι εκείνη η εποχή έχει περιέλθει σε δυσμένεια. Η ανάγκη είναι επιτακτική, καθώς ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δηλώνει έτοιμος να επαναλάβει παρόμοιες πολιτικές. Η επιτροπή του Ηνωμένου Βασιλείου για την Covid κατέληξε ότι τα lockdown και οι υποχρεωτικότητες ήταν ανεπαρκή και καθυστερημένα. Το Brownstone δεν μπορεί να ανεβάσει βίντεο στο YouTube χωρίς προειδοποιητική επισήμανση. Ιατρικά περιοδικά και μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να στοχοποιούν όσους διαφώνησαν. Άνθρωποι εξακολουθούν να απολύονται και να στιγματίζονται επειδή αρνήθηκαν ένα εμβόλιο που, κατά τους επικριτές, δεν λειτούργησε όπως υποσχέθηκε.
Το συμπέρασμα είναι σαφές για τους υποστηρικτές της πρωτοβουλίας. Θα μπορούσε να συμβεί ξανά. Το γνωρίζουν όλοι. Το ερώτημα είναι ποια προστασία διαθέτουμε.
Ακόμη και ο Έλον Μασκ έχει εκφράσει δημόσια τη στήριξή του.
«Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις»
«Χάνονται οι πόλεις όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους έντιμους...
«Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις» (Διονύσης. Σαββόπουλος), Φτενέ Πολιτικατζή Λαομπαίχτη, Θεομπαίχτη, πατριδέμπορα
«Χάνονται οι πόλεις όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους φαύλους από τους έντιμους:
Τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δύνωνται τους φαύλους από των σπουδαίων διακρίνειν». (Αντισθένης).
Και ο λαός, με σακατεμένη ελευθερία, με σακατεμένη γλώσσα, σακατεμένος από την ανέχεια, χαλάει κι’ αυτός.
Γίνεται μάζα, χυλός ξεδιάντροπος, αδιάφορος, κάλπης. ασύδοτος, πλεονέκτης, κομπιναδόρος, λαμόγιο, υποκριτής, φαρισαίος, ανόητος, άκριτος, ασεβής, χριστέμπορος, Ελληναράς, απαίδευτος.
Λαθρεπιβάτης της ζωής.
Διότι
«το ήθος των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των αρχόντων τους:
Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν» (Ισοκράτης).
Τον καταντήσατε, από περήφανο λαό,
«ουδενός δούλον… ουδ’ υπήκοον», (Αισχύλος),
αναγκεμένον «και πένητα ίνα γιγνώσκη τον τιθασευτήν» Αριστοφάνης).
Τον καταντήσατε τον λαό, εσείς, οι πολιτικατζήδες, ευτελή και ταπεινωμένο μαζοχυλό. Δυσλεκτικό και φτωχό. Για να μη μπορεί να σκεφτεί. Ούτε να κρίνει.
Τον καταντήσατε, τον λαό, μάζα ψηφοφόρων, που της αφαιρέσατε την ιδιότητα του Πολίτη, προκειμένου να σας ψηφίζει μια Κυριακή στα τέσσερα χρόνια ή όποτε νομίζετε πως σας συμφέρει να κάνετε εκλογές, καλώντας τον, να εξαργυρώσει την ψήφο του με «ένα πουκάμισο αδειανό», δικών σας προεκλογικών υποσχέσεων και μετεκλογικών διαψεύσεων.
«Κι εδώ ‘ναι η στάχτη ενός λαού, πού ήταν αιώνια φλόγα!» (Κ. Βάρναλης)
Κι αγορεύεις, πολιτικατζή:
«γλάρος χάσκακας: λάρος κεχηνώς.» «κανάκευε τον λαό, τον χαϊδολογούσε, τον κολάκευε και τον εξαπατούσε.
Ήκαλλ’, εθώπευ’, εκολάκευ’, εξηπάτα» (Αριστοφάνης).
Πατάσσουν τη διαφθορά με λόγια, και αποκαλούν διεφθαρμένο ο ένας τον άλλον, οι διεφθαρμένοι
Κραυγάζουν οι αναίσχυντοι: Δημοκρατία. Ισονομία. Ελευθερία. Ισότητα. Και εννοούν και εφαρμόζουν:
Ελευθερία του ηδονοθηρικού καταναλωτικού εξευτελισμού.
Δημοκρατία του αναίσχυντου πολιτικαντισμού.
Ισονομία του δικολαβισμού.
Ισότητα στη μετριότητα.
«Κοράκοι, όλοι κοράκοι αληθινοί, χειρότεροι από τον κόρακα όπου βγήκε από την Κιβωτό και εθρέφοταν από τα λείψανα, όπου είχε αφήσει ο κατακλυσμός του κόσμου» (Σολωμός).
«Συντρίβουμε τους τρόπους του σκέπτεσθαι. Συντρίψαμε πια τους δεσμούς της πατρικής, μητρικής, υιικής στοργής, της φιλίας και του έρωτα. Αν θέλετε μια εικόνα της ζωής, φανταστείτε ένα πέλμα που θα συντρίβει τη μορφή του ανθρώπου.». (Όργουελ. 1984)
Πολτός το ανθρώπινο πρόσωπο. Η ψυχή άδεια από αγάπη. Το μυαλό φουσκωμένο με τεχνολογία και οίηση.
Και ο άνθρωπος να παραδέρνει μοναχικός, κενός, άδειος, στα σταυροδρόμια του κόσμου.
Μηχανοποιήθηκε κι αυτός από το τέχνημά του.
Μια μηχανή παραγωγικότητας ο άνθρωπος, απασχολήσιμος, αναλώσιμος, αντικαταστατός, άνεργος.
Κι ένα κράτος βιαστής, όπου η πολιτική έχει εκφυλισθεί σε διαπλοκή με την οικονομική ολιγαρχία, και με τα άνομα, ακόρεστα, συμφέροντα, που την κανοναρχούν.
Και όπου. ο Λόγος αδρανεί ή έχει εκλείψει ή έχει, σκοπίμως, στρεβλωθεί.
Μια κοινωνία, που αδιαφορεί για τα μέλη της, γιατί έχει αποδεχθεί το, αμερικανικής κατασκευής και προελεύσεως, σύνθημα του παγκοσμιοποιημένου κυνισμού:
«φα’ τους πριν σε φάνε:
get them before they get you».
Μια τέτοια κοινωνία, θρέφει τη βία, στα στείρα σπλάχνα της. Μια πολιτεία, θηριοτροφείο μαζανθρώπων καταναλωτών.
Μισών και μίζερων ανθρώπων, που τελικά την καταναλώνουν και την ίδια.
«Τα γουρούνια ευχαριστιούνται περισσότερο στον βούρκο παρά στο καθαρό νερό:
Ύες βορβόρω ήδονται μάλλον ή καθαρώ ύδατι»! (Ηράκλειτος)
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026
Η ''Ασυγχώρητη'' Κυρία Καρυστιανού
Όταν ράγισε το «τίποτα δεν αλλάζει»
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis
Το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι δεν μίλησε σαν “ειδικός”, ούτε σαν κομματικό στέλεχος, αλλά σαν άνθρωπος που πενθεί και απαιτεί. Ότι δεν δέχτηκε τον ρόλο της σιωπηλής θλίψης, αλλά μετέτρεψε τον πόνο σε δημόσιο λόγο.
Δεν θα της συγχωρέσει ποτέ ότι έσπασε την πιο βολική πεποίθηση της σύγχρονης Ελλάδας, ότι δηλαδή «τίποτα δεν αλλάζει». Για χρόνια αυτή η φράση λειτουργούσε σαν μηχανισμός παραίτησης. Σαν άδεια για απραξία. Σαν άλλοθι για συμβιβασμό. Και όμως, μια καθαρή και σταθερή επιμονή της μητέρας που μιλούσε "από" τον πόνο της -και όχι "για" τον πόνο της- αρκούσε για να ραγίσει το αφήγημα.
Γι' αυτό το κυρίαρχο σύστημα δεν θα της συγχωρέσει ότι έκανε τη μνήμη ανυποχώρητη. Ότι δεν άφησε την τραγωδία να μετατραπεί σε στατιστικό στοιχείο ή σε μια ακόμη “δύσκολη στιγμή” που ξεχνιέται. Ότι άντεξε την πίεση, τη συκοφαντία, την απαξίωση.
Ποτέ δεν συγχωρείται αυτός που θυμίζει στους ανθρώπους ότι είναι ελεύθεροι. Δεν συγχωρείται αυτός που διαταράσσει μια «τάξη» που έχει στηριχθεί στη συνήθεια, στον φόβο και στην ανάθεση. Ποτέ δεν συγχωρείτε από τα συστήματα αυτός που φέρει ξανά στο επίκεντρο το βάρος της ελευθερίας.
Η κυρία Καρυστιανού θύμισε σε μια κουρασμένη κοινωνία πως η ελευθερία δεν είναι βάρος που πρέπει να παραδοθεί, αλλά ευθύνη που πρέπει να αναληφθεί. Ότι η κοινωνία μπορεί να σταθεί ξανά όρθια.
Και αυτό είναι επικίνδυνο για κάθε σύστημα που έχει μάθει να κυβερνά μέσω της κόπωσης και της παραίτησης, που έχει κάνει το Φόβο μέθοδο διακυβέρνησης.
Γιατί αν ραγίσει οριστικά η πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», τότε αλλάζουν όλα.
Και αυτό, θα το οφείλει η ελληνική κοινωνία στην κυρία Καρυστιανού-παρά τα όποια λάθη και ελλείμματα της.
Γιατί αν ραγίσει οριστικά η πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει», τότε αλλάζουν όλα.
Και αυτό, θα το οφείλει η ελληνική κοινωνία στην κυρία Καρυστιανού-παρά τα όποια λάθη και ελλείμματα της.
Πηγή: www.facebook.com
Ο φόνος του Χαμενεΐ και τα ρομπότ-δολοφόνοι
Πληροφορήθηκα για τον φόνο του ηγέτη του Ιράν Χαμενεΐ από τους Ισραηλινούς την ώρα που διάβαζα για τη διαμάχη της κυβέρνησης Τραμπ με την εταιρεία Τεχνητής Νοημοσύνης Anthropic.
Η εταιρεία καταγγέλλει τον Τραμπ ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα «ψηφιακό πανοπτικό» παρακολουθώντας τους πάντες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον κόσμο ολόκληρο, και συγχρόνως να δημιουργήσει ρομπότ-δολοφόνους.
Όταν διάβασα για τα ρομπότ-δολοφόνους ο συνειρμός με οδήγησε στον φόνο του Χαμενεΐ αλλά και πολλών άλλων στελεχών του Ιράν και της Χεζμπολάχ από το Ισραήλ. Και θέλησα να μάθω περί τίνος πρόκειται. Διαβάζω λοιπόν ότι δεν πρόκειται για φυσικά ρομπότ αλλά για λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης το οποίο ενσωματώνεται σε όπλα (πυραύλους, βόμβες κ.ά.) επιτρέποντάς τους να επιλέγουν και να πλήττουν στόχους μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται "Human-in-the-Loop" (Άνθρωπος στον βρόχο ελέγχου). Με βάση αυτό, ένα λογισμικό με τα στοιχεία του Χαμενεΐ (πρόσωπο, σωματότυπος, τοποθεσία μέσω δορυφόρων…) ενσωματώνεται σ’ έναν πύραυλο που έτσι ανακαλύπτει και εξοντώνει τον στόχο όπου κι αν βρίσκεται.
Η AI μπορεί να επεξεργάζεται ταυτόχρονα τεράστιους όγκους δεδομένων από κάμερες ασφαλείας (CCTV), drones και δορυφόρους. Έτσι σε πραγματικό χρόνο οι αλγόριθμοι κάνουν αναγνώριση προσώπων ακόμα και μέσα σε πλήθη, παρακολουθούν την κίνησή τους σε διαφορετικές τοποθεσίες και κάνουν ανάλυση συμπεριφοράς (Εντοπισμός «μη φυσιολογικών» κινήσεων). Η παρακολούθηση δεν περιορίζεται στην εικόνα, αλλά επεκτείνεται και στο γεωγραφικό αποτύπωμα (Δεδομένα Τοποθεσίας: Ανάλυση σήματος κινητών τηλεφώνων και εφαρμογών για τον προσδιορισμό των επαφών και των κινήσεων των ατόμων).
Όλα τα παραπάνω γίνονται αυτόματα και σε πραγματικό χρόνο. Καταλαβαίνει κανείς ότι τίποτα και κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Ακόμα και το γεγονός του θανάτου του Χαμενεΐ ήταν ήδη γνωστό στους Ισραηλινούς πριν το μάθουν οι ίδιοι οι Ιρανοί.
Αν και μας μιλούν λοιπόν για «μαζικά αεροπορικά πλήγματα» και «χειρουργική ακρίβεια», η επιχείρηση βασίζεται σε στενή ανταλλαγή πληροφοριών (intelligence sharing) και δορυφορική παρακολούθηση. Στις σύγχρονες ισραηλινές επιχειρήσεις αυτού του τύπου, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) χρησιμοποιείται συστηματικά για την ανάλυση τεράστιου όγκου δεδομένων από κατασκοπευτικά δίκτυα και δορυφόρους για τον ακριβή εντοπισμό στόχων υψηλής αξίας σε πραγματικό χρόνο.
Κατ' αυτόν τον τρόπο η Τεχνητή Νοημοσύνη γίνεται ένα φοβερό όπλο το οποίο σε συνδυασμό με την εφαρμογή του "δόγματος του δικαίου της ισχύος" διαμορφώνει ένα νέο φοβερό ολοκληρωτισμό μπροστά στον οποίο όλοι οι προηγούμενοι ωχριούν.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η διαμάχη του Τραμπ με την εταιρεία Τεχνητής Νοημοσύνης Anthropic είναι καίριας σημασίας. Η Anthropic χαρακτηρίσθηκε «εχθρική» από τον Τραμπ γιατί αρνήθηκε να παράσχει στον αμερικανικό στρατό απεριόριστη πρόσβαση στα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που διαθέτει. Αρνήθηκε μια τεράστια από οικονομικής άποψης συμφωνία επειδή θεωρεί ότι οι όροι του Πενταγώνου για «κάθε νόμιμη χρήση» (all lawful purposes) είναι υπερβολικά αόριστοι και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μαζική επιτήρηση ή σε παράκαμψη των περιορισμών ασφαλείας καθώς και στη χρήση «ρομπότ-δολοφόνων».
Μετά τη μη σύναψη συμφωνίας με την Anthropic η κυβέρνηση Τραμπ συνήψε συμφωνία με την OpenAI, τον ανταγωνιστή της Anthropic. Η OpenAI δήλωσε ότι η συμφωνία της με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ περιλαμβάνει «απαγορεύσεις για την εγχώρια μαζική παρακολούθηση (domestic mass surveillance) και την ανθρώπινη ευθύνη για τη χρήση βίας». Η OpenAI δηλαδή συμφώνησε ότι δεν θα γίνει μαζική παρακολούθηση και φόνοι με «ρομπότ» στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Δηλαδή, δεν θα παρακολουθούνται Αμερικανοί, αλλά όλοι οι άλλοι! Ο υπόλοιπος κόσμος ας είναι υπό «μαζική παρακολούθηση» και απειλούμενος από τα ρομπότ-δολοφόνους του Τραμπ! Όμως, όπως πολλοί επισημαίνουν, η AI θα μπορεί να χρησιμοποιείται και στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την επίκληση «νόμιμων σκοπών» όπως η αντιτρομοκρατία.
Σε μια ανάρτηση σε ιστοσελίδα, ο διευθύνων σύμβουλος της Anthropic έγραψε «…ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να υπονομεύσει, αντί να υπερασπιστεί, τις δημοκρατικές αξίες».
Η γερουσιαστής του Δημοκρατικού κόμματος Ελίζαμπεθ Γουόρεν (Μασαχουσέτη) ζήτησε ακροάσεις σχετικά με τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης και έγραψε στο X: «Μήπως η κυβέρνηση Τραμπ τιμωρεί την Anthropic επειδή αρνείται να βοηθήσει στη μαζική παρακολούθηση των αμερικανικών κοινοτήτων ή στην κατασκευή ρομπότ-δολοφόνων;»
Δεν έχουμε χρεία άλλων μαρτύρων και μαρτυριών:
Στη Γάζα και στο Ιράν γίνεται το πείραμα του νέου ολοκληρωτισμού.
Η Γενοκτονία στη Γάζα και η επίθεση στο Ιράν αφορά ολόκληρη των ανθρωπότητα.
Ήδη στις ΗΠΑ οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους.
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ πριν να είναι αργά…
Η εταιρεία καταγγέλλει τον Τραμπ ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα «ψηφιακό πανοπτικό» παρακολουθώντας τους πάντες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον κόσμο ολόκληρο, και συγχρόνως να δημιουργήσει ρομπότ-δολοφόνους.
Όταν διάβασα για τα ρομπότ-δολοφόνους ο συνειρμός με οδήγησε στον φόνο του Χαμενεΐ αλλά και πολλών άλλων στελεχών του Ιράν και της Χεζμπολάχ από το Ισραήλ. Και θέλησα να μάθω περί τίνος πρόκειται. Διαβάζω λοιπόν ότι δεν πρόκειται για φυσικά ρομπότ αλλά για λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης το οποίο ενσωματώνεται σε όπλα (πυραύλους, βόμβες κ.ά.) επιτρέποντάς τους να επιλέγουν και να πλήττουν στόχους μέσω μιας διαδικασίας που ονομάζεται "Human-in-the-Loop" (Άνθρωπος στον βρόχο ελέγχου). Με βάση αυτό, ένα λογισμικό με τα στοιχεία του Χαμενεΐ (πρόσωπο, σωματότυπος, τοποθεσία μέσω δορυφόρων…) ενσωματώνεται σ’ έναν πύραυλο που έτσι ανακαλύπτει και εξοντώνει τον στόχο όπου κι αν βρίσκεται.
Η AI μπορεί να επεξεργάζεται ταυτόχρονα τεράστιους όγκους δεδομένων από κάμερες ασφαλείας (CCTV), drones και δορυφόρους. Έτσι σε πραγματικό χρόνο οι αλγόριθμοι κάνουν αναγνώριση προσώπων ακόμα και μέσα σε πλήθη, παρακολουθούν την κίνησή τους σε διαφορετικές τοποθεσίες και κάνουν ανάλυση συμπεριφοράς (Εντοπισμός «μη φυσιολογικών» κινήσεων). Η παρακολούθηση δεν περιορίζεται στην εικόνα, αλλά επεκτείνεται και στο γεωγραφικό αποτύπωμα (Δεδομένα Τοποθεσίας: Ανάλυση σήματος κινητών τηλεφώνων και εφαρμογών για τον προσδιορισμό των επαφών και των κινήσεων των ατόμων).
Όλα τα παραπάνω γίνονται αυτόματα και σε πραγματικό χρόνο. Καταλαβαίνει κανείς ότι τίποτα και κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Ακόμα και το γεγονός του θανάτου του Χαμενεΐ ήταν ήδη γνωστό στους Ισραηλινούς πριν το μάθουν οι ίδιοι οι Ιρανοί.
Αν και μας μιλούν λοιπόν για «μαζικά αεροπορικά πλήγματα» και «χειρουργική ακρίβεια», η επιχείρηση βασίζεται σε στενή ανταλλαγή πληροφοριών (intelligence sharing) και δορυφορική παρακολούθηση. Στις σύγχρονες ισραηλινές επιχειρήσεις αυτού του τύπου, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) χρησιμοποιείται συστηματικά για την ανάλυση τεράστιου όγκου δεδομένων από κατασκοπευτικά δίκτυα και δορυφόρους για τον ακριβή εντοπισμό στόχων υψηλής αξίας σε πραγματικό χρόνο.
Κατ' αυτόν τον τρόπο η Τεχνητή Νοημοσύνη γίνεται ένα φοβερό όπλο το οποίο σε συνδυασμό με την εφαρμογή του "δόγματος του δικαίου της ισχύος" διαμορφώνει ένα νέο φοβερό ολοκληρωτισμό μπροστά στον οποίο όλοι οι προηγούμενοι ωχριούν.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η διαμάχη του Τραμπ με την εταιρεία Τεχνητής Νοημοσύνης Anthropic είναι καίριας σημασίας. Η Anthropic χαρακτηρίσθηκε «εχθρική» από τον Τραμπ γιατί αρνήθηκε να παράσχει στον αμερικανικό στρατό απεριόριστη πρόσβαση στα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που διαθέτει. Αρνήθηκε μια τεράστια από οικονομικής άποψης συμφωνία επειδή θεωρεί ότι οι όροι του Πενταγώνου για «κάθε νόμιμη χρήση» (all lawful purposes) είναι υπερβολικά αόριστοι και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μαζική επιτήρηση ή σε παράκαμψη των περιορισμών ασφαλείας καθώς και στη χρήση «ρομπότ-δολοφόνων».
Μετά τη μη σύναψη συμφωνίας με την Anthropic η κυβέρνηση Τραμπ συνήψε συμφωνία με την OpenAI, τον ανταγωνιστή της Anthropic. Η OpenAI δήλωσε ότι η συμφωνία της με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ περιλαμβάνει «απαγορεύσεις για την εγχώρια μαζική παρακολούθηση (domestic mass surveillance) και την ανθρώπινη ευθύνη για τη χρήση βίας». Η OpenAI δηλαδή συμφώνησε ότι δεν θα γίνει μαζική παρακολούθηση και φόνοι με «ρομπότ» στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Δηλαδή, δεν θα παρακολουθούνται Αμερικανοί, αλλά όλοι οι άλλοι! Ο υπόλοιπος κόσμος ας είναι υπό «μαζική παρακολούθηση» και απειλούμενος από τα ρομπότ-δολοφόνους του Τραμπ! Όμως, όπως πολλοί επισημαίνουν, η AI θα μπορεί να χρησιμοποιείται και στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την επίκληση «νόμιμων σκοπών» όπως η αντιτρομοκρατία.
Σε μια ανάρτηση σε ιστοσελίδα, ο διευθύνων σύμβουλος της Anthropic έγραψε «…ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να υπονομεύσει, αντί να υπερασπιστεί, τις δημοκρατικές αξίες».
Η γερουσιαστής του Δημοκρατικού κόμματος Ελίζαμπεθ Γουόρεν (Μασαχουσέτη) ζήτησε ακροάσεις σχετικά με τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης και έγραψε στο X: «Μήπως η κυβέρνηση Τραμπ τιμωρεί την Anthropic επειδή αρνείται να βοηθήσει στη μαζική παρακολούθηση των αμερικανικών κοινοτήτων ή στην κατασκευή ρομπότ-δολοφόνων;»
Δεν έχουμε χρεία άλλων μαρτύρων και μαρτυριών:
Στη Γάζα και στο Ιράν γίνεται το πείραμα του νέου ολοκληρωτισμού.
Η Γενοκτονία στη Γάζα και η επίθεση στο Ιράν αφορά ολόκληρη των ανθρωπότητα.
Ήδη στις ΗΠΑ οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους.
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ πριν να είναι αργά…
Να κοπεί η ανοησία ότι τις υποκλοπές τις έκαναν «ιδιώτες»
Η κυβέρνηση επιμένει να μας δουλεύει ψιλό γαζί σε σχέση με τις υποκλοπές
«Ήταν απλώς κάποιοι ιδιώτες» και «η υπόθεση αφορά τη δικαιοσύνη». Αυτή είναι η μόνιμη επωδός των κυβερνητικών στελεχών, του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη προεξάρχοντος, για την απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε σε βαριές ποινές τέσσερις επιχειρηματίες για τις υποκλοπές με παράνομο λογισμικό Predator.
Το δούλεμα αυτό, γιατί περί δουλέματος πρόκειται, αφετηρία είχε το διαβόητο πόρισμα του αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ζήση που δεν είδε καμία πολιτική ευθύνη και υποστήριξε ότι υπήρχαν ευθύνες σε βαθμό πλημμελήματος μόνο των τεσσάρων επιχειρηματιών που μόλις καταδικάστηκαν, ακολουθώντας και τα ανάλογα πορίσματα της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην Εξεταστική Επιτροπή.
Δηλαδή κάποιοι ιδιώτες ήθελαν να παρακολουθούν τι έλεγαν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, υπουργοί, δικαστικοί, ανώτατοι αξιωματικοί και επιχειρηματίες.
Και το έκαναν αυτό χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό, που σύμφωνα με στοιχεία που είχαν έρθει στη δημοσιότητα προσφερόταν σε πλήρη έκδοση σε τιμές από 8 έως 13 εκατομμύρια ευρώ.
Κάπως ακριβώς σπορ ομολογουμένως και με μεγάλο ρίσκο για να αποφασίσουν κάποιοι ιδιώτες να ξοδέψουν τόσα λεφτά – ή έστω να χρησιμοποιήσουν ένα τόσο ακριβό παιχνίδι – απλώς για να κάνουν το κέφι τους.
Καταλαβαίνουμε ότι όλο αυτό το αφήγημα δεν μπορεί να σταθεί με κανέναν τρόπο. Δεν κρίθηκε πειστικό ούτε από τον εισαγγελέα στη δίκη των υποκλοπών. «Το Predator δεν κυκλοφορεί σε ιδιώτες. Προσφέρεται μόνο σε κυβερνητικές υπηρεσίες και ούτε καν σε όλους», υποστήριξε κατά την τελική του αγόρευση στις 6 Φεβρουαρίου.
Κατά συνέπεια ας μη γελιόμαστε λογισμικό αξίας εκατομμυρίων ευρώ σημαίνει τρία πράγματα:
Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με τη μεγαλύτερη σπείρα εκβιαστών που εμφανίστηκε στην Ελλάδα και πιθανώς στην Ευρώπη, γιατί εάν ξοδεύεις εκατομμύρια για να αποκτήσεις υλικό για να εκβιάζεις (ποια άλλη χρήση έχει το υλικό που θα μάζευες), τότε πρέπει να ελπίζεις ότι θα εισπράξεις πολλαπλάσια από τους εκβιαζόμενους. Τότε θα έπρεπε όλο το τμήμα δίωξης εκβιαστών και η μισή ΓΑΔΑ να έχει πέσει επάνω στην υπόθεση γιατί θα μιλούσαμε για μια τεράστια εγκληματική οργάνωση. Μια από τις μεγαλύτερες, ως προς την οικονομική διάσταση τουλάχιστον, μαφίες που καταγράφηκαν ποτέ στη χώρα.
Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με μια ξένη χώρα που αποφάσισε να έχει πλήρη εικόνα των εσωτερικών διεργασιών του ελληνικού κράτους, πιθανώς και με σκοπό εκβιασμού της πολιτικής, δικαστικής και στρατιωτικής ιεραρχίας. Σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να είχε κινητοποιηθεί η ελίτ και να μιλούσαμε για μια από τις μεγαλύτερες και πιο εκτεταμένες προσπάθειες κατασκοπείας που είδε ποτέ η Ευρώπη.
Είτε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι που αφορά το ελληνικό κράτος και την ελληνική κυβέρνηση, γιατί μόνο αυτή θα μπορούσε να αποφασίσει να κάνει μια τόσο μεγάλη επένδυση σε λογισμικό παρακολούθησης. Άλλωστε, παγκοσμίως τέτοια λογισμικά κυρίως κράτη τα χρησιμοποιούν.
Επομένως, αντί για τα φληναφήματα περί «ιδιωτών», ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο μηχανισμός του Μαξίμου, μηχανισμός που είχε άμεσο προϊστάμενο τον Γρηγόρη Δημητριάδη, αρχικά ανέλαβαν την ΕΥΠ άμεσα, καθώς αυτή υπήχθη απευθείας στον πρωθυπουργό.
Η ΕΥΠ, όπως ξέρουμε πια, άρχισε να βγάζει «νόμιμες επισυνδέσεις» για πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και σε κάθε περίπτωση όχι «συνήθεις υπόπτους». Αυτές οι παρακολουθήσεις, όμως, ήταν «τύπου ΕΥΠ». Δηλαδή, έφταναν μέχρι ενός σημείου και κυρίως δεν επέτρεπαν παρακολούθηση των άλλων πλατφορμών τύπου WhatsApp. Η επέκταση των «νόμιμων επισυνδέσεων» σε πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης, κάνει σαφές ότι εξ αρχής επρόκειτο για μια μεγάλης κλίμακας κυβερνητική και πρωθυπουργική χειραγώγηση της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών (που υποτίθεται ότι κυρίως έχει να κάνει με τους εχθρούς της χώρας και όχι τους πολιτικούς αντιπάλους της εκάστοτε κυβέρνησης).
Σε εκείνη τη φάση μια ισραηλινή εταιρεία από αυτές που εξειδικεύονται στην παραγωγή παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού θέλησε να επεκταθεί και προς την Ευρώπη και να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως εφαλτήριο, συνεργαζόμενη και με Έλληνες επιχειρηματίες. Το λογισμικό που προσέφερε επέτρεπε να καταγράφονται πολύ περισσότερα ξεκινώντας από τις πλατφόρμες ανταλλαγής μηνυμάτων.
Το λογισμικό αυτό δεν μπορούσε να το πάρει απευθείας η ΕΥΠ ή η ελληνική κυβέρνηση γιατί υπήρχαν ζητήματα νομιμότητας σε σχέση με τη χρήση του. Αποφασίστηκε, όμως, από ό,τι δείχνουν όλα τα στοιχεία που υπάρχουν, να αποκτηθεί μεν αλλά να πληρωθεί εμμέσως, μέσα από άλλες προμήθειες των συγκεκριμένων εταιρειών και κυρίως μέσα από τη διευκόλυνση της εξαγωγής του, με το υπουργείο Εξωτερικών να το αντιμετωπίζει ως κάτι που δεν είναι «ειδικού χειρισμού». Για να τεθεί σε λειτουργία φαίνεται ότι στήθηκε ένα «παραμάγαζο» στην ΕΥΠ, το ΚΕΤΥΑΚ, όπου εξασφαλιζόταν η εργασία έμπιστων υπαλλήλων της ΕΥΠ και ιδιωτών από τις εταιρείες. Το σύστημα αυτό ξηλώθηκε όταν άρχισαν οι αποκαλύψεις.
Κοντολογίς ούτε ιδιωτική υπόθεση ήταν οι υποκλοπές ούτε απλώς υπόθεση ιδιωτών. Ήταν εξ αρχής ενορχηστρωμένη από την κυβέρνηση, για την ακρίβεια από το σύστημα γύρω από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον βασικό συνεργάτη του Γρηγόρη Δημητριάδη, με σκοπό τον έλεγχο του κράτους (που είναι η πραγματική σημασία του «επιτελικού κράτους»). Δηλαδή να γνωρίζουν τι κάνουν υπουργοί, αξιωματικοί, δικαστικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι και κατά περίπτωση να αξιοποιούν την πληροφορία.
Και εδώ πρέπει να πούμε ότι εάν κρίνουμε από το πώς η δικαστική εξουσία, στις ανώτατες βαθμίδες της, αντιμετώπισε την υπόθεση, και που επί της ουσίας δικαίωσε όσους έλεγαν ότι αυτά γίνονταν για τους «κρατάνε», αλλά και από τη στάση όλων των υπουργών που υπήρξαν θύματα αποπειρών υποκλοπής που στη συνέχεια έγιναν ακόμη πιο νομιμόφρονες κομματικά, δυστυχώς η όλη επένδυση μάλλον απέδωσε…
Όμως, σε κάθε περίπτωση «ιδιωτική υπόθεση» δεν ήταν. Πολιτική υπόθεση ήταν και θεσμικό σκάνδαλο μεγάλων διαστάσεων. Με ποινικές ευθύνες όχι μόνο «ιδιωτών» αλλά και πολιτικών προσώπων. Που δεν μπορούν και δεν πρέπει να συγκαλυφθούν. Και δεν θα συγκαλυφθούν.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)