Ο Ντίλιαν πρωθυπουργός…ΣΤΑΘΗΣ

www.militaire.gr

Επιθεώρηση Εργασίας: Ιστορικό ρεκόρ στα εργατικά ατυχήματα τo 2025. Αύξηση 70% σε 4 χρόνια

Σχεδόν 20.500 εργατικά ατυχήματα κατέγραψε η Επιθεώρηση Εργασίας το 2025, με αύξηση πάνω από 70% σε τέσσερα χρόνια. Ο πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ Ανδρέας Στοϊμενίδης σχολιάζει την έκθεση.

Αφροδίτη Τζιαντζή

Στα 20.498 ανήλθαν τα αναγγελθέντα εργατικά ατυχήματα το 2025, όπως αναφέρει η Έκθεση Απολογισμού της Επιθεώρησης Εργασίας. Πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό που έχει καταγραφεί από τη σύσταση και λειτουργία της υπηρεσίας το 2000. Η εικόνα αυτή αντικατοπτρίζει μια συνεχή επιδείνωση: το 2024 τα ατυχήματα ήταν 17.359, το 2023 ανέρχονταν σε 14.920, το 2022 σε 14.388 και το 2021 σε 11.957. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, τα εργατικά ατυχήματα αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 70%.

Το 2025 είχαμε ιστορικό ρεκόρ στα εργατικά
ατυχήματα πηγή: Έκθεση Επιθεώρησης Εργασίας 

Οι κατασκευές στην κορυφή των θανατηφόρων

Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήλθαν το 2025 σε 47 σύμφωνα με την Επιθεώρηση Εργασίας, αριθμός ουσιαστικά αμετάβλητος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, η ανεξάρτητη έρευνα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), που παρουσιάστηκε στις 28 Απριλίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, καταγράφει πολύ υψηλότερο αριθμό: 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους το 2025 σε χώρους εργασίας, με τη μέτρηση να συμπεριλαμβάνει κλάδους και αίτια που δεν αποτυπώνονται στα επίσημα στοιχεία. Η απόκλιση των δύο αριθμών αναδεικνύει, από μόνη της, το ζήτημα της ελλιπούς καταγραφής.
Και οι δύο πηγές συμφωνούν ότι ο κατασκευαστικός κλάδος παραμένει ο πιο επικίνδυνος. Η Επιθεώρηση Εργασίας καταγράφει 23 θανάτους σε εργοτάξια και τεχνικές εργασίες από τους συνολικούς 47, ενώ η ΟΣΕΤΕΕ εντοπίζει 50 περιστατικά στον κατασκευαστικό κλάδο — τον υψηλότερο αριθμό μεταξύ όλων των τομέων.
εργατικά ατυχήματα

«Aόρατα» τα δυστυχήματα στον αγροτικό κλάδο
Στην έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ, ακολουθεί ο αγροτικός τομέας με 48 θύματα, ενώ σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν επίσης σε μεταφορές, τουρισμό, βιομηχανία και ναυπηγεία. Οι θάνατοι στο χωράφι είναι σχεδόν «αόρατοι» για την Επιθεώρηση Εργασίας, καθώς στην συντριπτική τους πλειονότητα αφορούν αυτοαπασχολούμενους αγρότες. Έτσι η ανεξάρτητη αρχή κατέγραψε μόλις δύο θανατηφόρα ατυχήματα σε αγροτικές εργασίες, το 4% του συνόλου. Αντιθέτως, στις έρευνες της ΟΣΕΤΕΕ, τα αγροτικά δυστυχήματα ευθύνονται σχεδόν για έναν στους τέσσερις θανάτους σε χώρους εργασίας.

Η Επιθεώρηση Εργασίας κατέγραψε 47
θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα το 2025

ΟΣΕΤΕΕ: Συνεχίζεται η υποκαταγραφή των ανθρώπινων απωλειών

«Η δημοσιοποίηση της έκθεσης της Ανεξάρτητης Αρχής για τα εργατικά ατυχήματα του 2025 και η προσπάθεια ερμηνείας τους, επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα της ανεξάρτητης έρευνας της ΟΣΕΤΕΕ», δηλώνει στο in ο Ανδρέας Στοϊμενίδης, πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία (EU-OSHA).
«Η ραγδαία αύξηση των εργατικών ατυχημάτων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συμβαδίζει με σταθεροποίηση των εργατικών δυστυχημάτων, όπως παρουσιάζεται από την Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά αντιστοιχεί στην πράξη σε αύξηση των ανθρωπίνων απωλειών στους χώρους εργασίας, όπως τεκμαίρει η έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ.
»Από την άλλη, η μη συμπερίληψη ολόκληρων κλάδων δραστηριότητας, όπως είναι ο αγροτικός και η μεγάλη υποκαταγραφή στα ατυχήματα στον κατασκευαστικό κλάδο, οφείλουν να μας προβληματίσουν. Επιπλέον, στην έκθεση της Επιθεώρησης Εργασίας, δεν συμπεριλαμβάνονται τα τροχαία ατυχήματα ή δυστυχήματα στους χώρους δουλειάς, ούτε οι θάνατοι από παθολογικά αίτια, που όμως συνδέονται με παράγοντες της εργασίας, όπως π.χ. η θερμική καταπόνηση», συμπληρώνει ο πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ.

Η ανεξάρτητη έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ κατέγραψε 201
 ανθρώπινες απώλειες στους χώρους εργασίας το 2025

Εξαιρούνται μεγάλοι κλάδοι

«Επίσης η παρουσιαζόμενη πολύ μεγάλη αύξηση στους ελέγχους, σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την αύξηση στα εργατικά ατυχήματα και στις ανθρώπινες απώλειες στους χώρους εργασίας. Αυτό συμβαίνει διότι από τους ελέγχους εξαιρούνται μεγάλοι κλάδοι και επιλέγονται επιχειρήσεις χαμηλής επικινδυνότητας, συνήθως στα μεγάλα αστικά κέντρα», συνεχίζει ο κ. Στοϊμενίδης.
«Ειδικά στα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα στον αγροτικό τομέα, υπάρχει τεράστια αναντιστοιχία με τα δεδομένα της Εurostat.  Ενώ για παράδειγμα, το 2023 η Ευρώπη έδειχνε 13% συμμετοχή στα θανατηφόρα από τον αγροτικό τομέα, η ΕΛΣΤΑΤ έδινε μόλις 2%. Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, ακολουθούν χώρες όπως η Κύπρος, στην οποία βρίσκομαι για εργασίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με βάση τα στοιχεία που μας παρουσίασαν οι κυπριακές αρχές, παρουσιάζεται πολύ μεγάλη μείωση στα εργατικά ατυχήματα και στα εργατικά δυστυχήματα – συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής στον αγροτικό κλάδο», καταλήγει.

Κύριες αιτίες θανάτου
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιθεώρησης, η κυρίαρχη αιτία θανάτου είναι οι πτώσεις από ύψος, που ευθύνονται για 23 θανατηφόρα περιστατικά. Ακολουθούν τα ατυχήματα από πλήγμα ή πτώση οχήματος με 7 περιστατικά, οι εργασίες συντήρησης με 6 και η διακίνηση φορτίων με 5. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το υψηλό ποσοστό αλλοδαπών εργαζομένων μεταξύ των θυμάτων: από τους 47 νεκρούς, οι 15 ήταν αλλοδαποί, με το 60% των θανατηφόρων ατυχημάτων στις κατασκευές να αφορά εργαζόμενους από το εξωτερικό.

Σε ποιους κλάδους συμβαίνουν τα περισσότερα ατυχήματα
Αν και οι κατασκευές κυριαρχούν στις θανατηφόρες περιπτώσεις, τα ατυχήματα συνολικά κατανέμονται σε ολόκληρη την αγορά εργασίας. Το 20% των διερευνηθέντων περιστατικών καταγράφηκε στο λιανικό εμπόριο, ακολουθούν τα καταλύματα και ο τουρισμός με 8,9%, η Δημόσια Διοίκηση και η Άμυνα με 8,7%, οι κατασκευές με 7,5%, η βιομηχανία τροφίμων με 7%, το χονδρικό εμπόριο με 6,3% και ο τομέας υγείας με 4,7%. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στους παραδοσιακά επικίνδυνους κλάδους, αλλά διαχέεται στο σύνολο της οικονομίας.

Η Επιθεώρηση Εργασίας καταγράφει μόλις 2 
δυστυχήματα σε αγροτικές εργασίες, το 4,3% του συνόλου

Έλεγχοι και διερεύνηση: Το χάσμα που ανησυχεί
Το 2025 πραγματοποιήθηκαν 29.178 έλεγχοι από τις Υπηρεσίες Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας, επιβλήθηκαν 3.981 κυρώσεις και τα πρόστιμα ξεπέρασαν τα 5,2 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, η διερεύνηση των ατυχημάτων έχει συρρικνωθεί δραματικά: το 2022, το 83% των εργατικών ατυχημάτων διερευνούνταν, ενώ το 2025 το ποσοστό αυτό έπεσε στο 38,3% — πάνω από 6 στα 10 περιστατικά δεν αποτελούν αντικείμενο ουσιαστικής έρευνας. Η πτώση αυτή συνδέεται χρονικά με την αναδιοργάνωση της υπηρεσίας ως ανεξάρτητης αρχής το 2023 και την αλλαγή του τρόπου καταγραφής των περιστατικών.

Αιτήματα για δομικές αλλαγές
Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, η ΟΣΕΤΕΕ μιλά για «ανθρωπιστική κρίση στους χώρους εργασίας» και ζητά δομικές παρεμβάσεις: αναβάθμιση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, δημιουργία ενιαίου κέντρου συντονισμού, επαναλειτουργία ουσιαστικού κοινωνικού διαλόγου, συγκρότηση ειδικής ομάδας ανάλυσης εργατικών δυστυχημάτων και ίδρυση Φορέα Ασφάλισης Επαγγελματικού Κινδύνου. Παράλληλα, η Ομοσπονδία επικαλείται στοιχεία της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, σύμφωνα με τα οποία οι θάνατοι που συνδέονται με υψηλές θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί κατά 42% στην ΕΕ από το 2000, ενώ στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 22 περιστατικά θανάτων που μπορούν να αποδοθούν σε θερμική καταπόνηση.

www.in.gr

Εκτελούνται μεταφορές

Ίσως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές να έχει ήδη συµβεί το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά.

Κώστας Βαξεβάνης

Ο Σωκράτης Φάµελλος, σε µια επιχείρηση «Μεταφορές ο Σωκράτης», έχει φορτώσει όλη την οικοσκευή του ΣΥΡΙΖΑ σε νταλίκες για να την παραδώσει σε ένα άλλο κόµµα, το οποίο µάλιστα έχει δηλώσει ότι δεν θέλει συνεργασίες µε κόµµατα. Η συγκεκριµένη δήλωση είναι προφανώς και η εξήγηση γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά στη ρευστοποίηση αντί να επιδιώξει αγορά µετοχών στη νέα αριστερή πραγµατικότητα µε ένα ισχυρό κόµµα.
Τα υπόλοιπα περί ανάγκης για την ενότητα της Αριστεράς είναι η αισχρή ιδεολογικοποίηση των προσωπικών βλέψεων. Για να είµαστε ακριβοδίκαιοι, η τακτική της παράδοσης του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε πριν από µήνες και δεν αφορά µόνο τον Σωκράτη Φάµελλο. Βουλευτές και στελέχη του κόµµατος, αντί να λειτουργήσουν ως το µεγαλύτερο κόµµα της αντιπολίτευσης, διατηρούσαν στάση αναµονής ετεροπροσδιοριζόµενοι από τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγµατικότητα ήταν σε στάση προσµονής. Περίµεναν τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τους δώσει χώρο στο νέο κόµµα, όπου θα µπορούσαν να τοποθετήσουν την καρέκλα ή κάποιον θρόνο. Οταν κατάλαβαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας σκόπευε ταυτόχρονα να τους καταδείξει ως υπεύθυνους της συντριπτικής εκλογικής ήττας του 2023 αλλά και να κάνει συµφέρουσα διαλογή µέσω face control ήταν αργά.
Ο Αλέξης Τσίπρας, γνωρίζοντας το έλλειµµα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη δική του πρόσβαση στον χώρο, καλλιέργησε την «ανάγκη ενότητας της Αριστεράς», κατέλαβε µε τον τρόπο αυτό τις προσδοκίες και την πρωτοβουλία των κινήσεων και εκµεταλλεύτηκε τη σύγχυση που δηµιουργούσε ο Φάµελλος. Τελικώς ο Τσίπρας ξεκαθάρισε πως δεν ήθελε κάποια ενότητα µέσω διαλόγου και ισότιµων διαδικασιών (είχε κάθε δικαίωµα για κάτι τέτοιο) αλλά επιδίωκε να φυγοκεντρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να διαλέξει τα υλικά του διαχωρισµού που πέτυχε. Η Κουµουνδούρου είναι πλέον ένα διαµετακοµιστικό κέντρο, logistic center, στη µεταφορά που διεκπεραιώνει ο Σωκράτης Φάµελλος, ευελπιστώντας φαντάζοµαι ότι θα εκτιµηθεί ως αχθοφόρος.
Η περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο δεν είναι θέµα αποκλειστικά ΣΥΡΙΖΑ. Καταδεικνύει µεν την ποιότητα της Αριστεράς και την πραγµατική σχέση της µε αρχές και ηθική (το κακό µε το ηθικό πλεονέκτηµα είναι ότι χρειάζεται και απόδειξη), αλλά όσα συµβαίνουν στο συγκεκριµένο κόµµα σχετίζονται µε το πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του.
Η διγλωσσία των στελεχών και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η προσήλωσή τους όχι στα κοινωνικά προβλήµατα αλλά στο στενό προσωπικό συµφέρον, η ευκολία µε την οποία επικαλέστηκαν τα µεγάλα ζητούµενα (όπως η ενότητα της Αριστεράς) για να καταλήξουν να περιφέρουν τη βουλευτική έδρα σε δηµοπράτηση δεν είναι τυχαία χαρακτηριστικά.
Βουλευτές που εκλέχτηκαν µε την ψήφο όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ περιφέρονται εδώ και µήνες σε εκδηλώσεις άλλου κόµµατος και οµιλούν πλέον τα πολιτικά σανσκριτικά για να δικαιολογήσουν µια στάση που δεν έχει καµία σχέση µε την ηθική της Αριστεράς. Εχοντας ενδεχοµένως κάνει τις συµφωνίες τους ή, στο πιο αθώο σενάριο, δείχνοντας προσφερόµενοι στο νέο κόµµα Τσίπρα, µεγιστοποιούν την καταστροφική συµπεριφορά που επιδείκνυε ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της αντιπολίτευσης: γίνονται χειριστές προσωπικών συµφερόντων και φτηνού τακτικισµού.
Ο Γιάννης ∆ραγασάκης υπήρξε ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς. Παρά µερικούς ψήφους θα ήταν γενικός γραµµατέας του ΚΚΕ αντί της Αλέκας Παπαρήγα. Ηταν από τα στελέχη του Συνασπισµού και αναπληρωτής υπουργός στη συγκυβέρνηση Ζολώτα. Εγινε αντιπρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υπουργός του Τσίπρα. Πριν από µερικές µέρες, µετά την παράδοση της βουλευτικής έδρας από την Εφη Αχτσιόγλου, η οποία την κατείχε ως εκλεγείσα µε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης ∆ραγασάκης πήρε την έδρα. Ο πρώην υπουργός έχει δηλώσει εδώ και µήνες ότι δεν έχει και δεν θέλει να έχει καµία σχέση µε τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρ’ όλα αυτά πήρε την έδρα ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ανεξάρτητος βουλευτής. Στα 80 χρόνια του ο ∆ραγασάκης, χορτασµένος από πολιτική, αξιώµατα και αναγνώριση, αποφάσισε να παραλάβει τη βουλευτική έδρα ενός κόµµατος στο οποίο δεν ανήκει πλέον για να την παραδώσει σε κάποια µελλοντικά σχέδια.
Ο ∆ραγασάκης είναι το πιο εµβληµατικό παράδειγµα πολιτικού καιροσκοπισµού των ηµερών. ∆εν είναι ο µόνος. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι ήδη εκτός κρατούν την έδρα και τον µισθό, αντί να εγγράψουν µια πράξη αξιοπρέπειας και θάρρους στην ιστορία τους. Αντί να χάσουν µισθό, προτιµούν να χάσουν όλα τα αξιακά στοιχεία που επικαλούνται ως βάση της αριστερής τους συνείδησης.
Επιµένω όµως ότι ο εκφυλισµός που παρατηρείται στον ΣΥΡΙΖΑ ως κρίση µετά τις ήττες είναι χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήµατος. Για πρώτη φορά υπάρχουν στη Βουλή 40 ανεξάρτητοι βουλευτές. Για τους δηµοσιολόγους συνήθως µεταφράζεται ως ρευστότητα του πολιτικού συστήµατος. ∆εν πρόκειται για ρευστότητα που δηµιουργείται από τον επανακαθορισµό των πολιτικών δυνάµεων, αλλά για ώσµωση που εµφανίζεται λόγω της οµογενοποίησής τους. ∆εν ζούµε το τέλος των ιδεολογιών και της πολιτικής. Οι ιδεολογίες υπάρχουν όσο υπάρχουν κοινωνικές/ταξικές αντιθέσεις που πρέπει να εκφραστούν. Απλώς ζούµε τη συντριπτική ήττα των πολιτικών δυνάµεων που εκφράζουν τους αδύναµους.
Μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισµού η Αριστερά και η σοσιαλοδηµοκρατία δεν µπόρεσαν να βρουν τι εκφράζουν και ποιο ήταν το πεδίο τους. ∆εν εµβάθυναν στις αντιθέσεις για να διαµορφώσουν πολιτικές επιλογές και ιδέες. Από τη µια µεριά αποδέχτηκαν τα νεοφιλελεύθερα αφηγήµατα της αγοράς, της τεχνοκρατίας και της συναίνεσης και από την άλλη κράτησαν τη διαµαρτυρία ως πολιτική performance. Πολύ συχνά η διαµαρτυρία δεν αφορούσε το ίδιο το υποκείµενο της Ιστορίας, τον άνθρωπο, αλλά τεχνητούς υποκειµενικούς προσδιορισµούς.
Η Αριστερά σε κάθε µορφή της στην Ελλάδα είναι έτοιµη να διαµαρτυρηθεί χωρίς να εξετάσει το δίκιο, την ουσία της διαµαρτυρίας ή τη σύνδεση µε κάποιον ουσιαστικό σκοπό. Και ναι µεν θα µπορούσε να κάνει ακόµη κι αυτό, αλλά το πρόβληµα είναι ότι το κάνει για να µη χρειαστεί να το εντάξει σε µια στρατηγική ή πλαίσιο ιδεών. Τα δικαιώµατα του υπογαστρίου, για κάποιον λόγο που δεν φαίνεται να έχει λογική εξήγηση, είναι πιο οικεία στη σύγχρονη Αριστερά από το δικαίωµα στην επιβίωση. Οταν η Αριστερά απαρνήθηκε την πολιτική αντιπαράθεση ως στοιχείο της πολιτικής δράσης και δέχτηκε να αντικατασταθεί από ειδικούς και τεχνοκράτες (βλ. Ινστιτούτο Τσίπρα), ταυτόχρονα αποδέχτηκε ότι διεκδικεί θέση στην πολιτική σκηνή και δεν επιθυµεί να την αλλάξει.
Πριν από χρόνια η µεταπήδηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από την Ενωση Κέντρου στην ΕΡΕ χαρακτηρίστηκε Αποστασία. Το ίδιο και η µεταγραφή του Θόδωρου Κατσίκη από τη ∆ΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου στη Ν∆, που χάρισε την κυβέρνηση στον Κώστα Μητσοτάκη το 1990. Σήµερα οι µεταγραφές βουλευτών από κόµµα σε κόµµα δεν έχουν τίποτα επιβαρυντικό. Η έδρα θεωρείται ιδιοκτησία και τα κόµµατα συγκοινωνούντα δοχεία.
Εξ ορισµού όµως ένας πολιτικός εκλέγεται βουλευτής µε ένα κόµµα, προτάσσοντας το πρόγραµµα του κόµµατος, την ιδεολογία του και τη στρατηγική του. Ο βουλευτής είναι ο ενδιάµεσος και ο διαµεσολαβητής µεταξύ της κοινωνίας που τον εκλέγει και του κόµµατος. ∆εν είναι βουλευτής µε λευκή επιταγή που έχει δικαίωµα να εξαργυρώσει προσωπικά. Το γεγονός ότι σήµερα φαίνεται δικαιολογηµένο οι βουλευτές να περιφέρουν την έδρα ως προσωπική πραµάτεια περιµένοντας πλειοδότη είναι εκτός από κατάντια και ηθική κατάπτωση, ένδειξη για το τι εκπροσωπούν τα κόµµατα. Ενα πολιτικό ζελέ, όπου οι αντιπαραθέσεις είναι επιφανειακές ώστε να δείχνουν διαφορετικότητα και να εξαπατούν. Ζητούµενο θα είναι η διαδοχή στην εξουσία. Γι’ αυτό δεν φτάνει το αίτηµα «να πέσει ο Μητσοτάκης» σκέτο.

www.documentonews.gr

Έρευνα εμβολίων και αυτισμού. Κόντρα στο κατεστημένο ο Robert F. Kennedy Jr. συνεχίζει να πιέζει για πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία των Αμερικανών

Τα ιατρικά αρχεία είναι το κλειδί για τη διερεύνηση της αιτίας του αυτισμού, της ασφάλειας των εμβολίων και των χρόνιων παθήσεων

Δημοσιευμα KFF Health News (ΕΔΩ)

  
Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., επιδιώκει την πρόσβαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στα ιατρικά αρχεία των περισσότερων Αμερικανών, σε μια προσπάθεια να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ εμβολίων και αυτισμού, κάτι που μελετά το ιατρικό κατεστημένο εδώ και δεκαετίες και απορρίπτει κατηγορηματικά.
Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (HHS) αναζητά δεδομένα από λιγότερο γνωστά κρατικά συστήματα που επιτρέπουν στα νοσοκομεία και τις κλινικές να ανταλλάσσουν λεπτομερείς, αναγνωρίσιμες πληροφορίες ασθενών, σύμφωνα με πληροφορίες του KFF Health News.
Σε ιδιωτικές συναντήσεις, ορισμένοι ηγέτες της δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ έχουν αντιταχθεί στο να δοθεί στην ομάδα του Kennedy πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα, εγείροντας αμφιβολίες για το αν είναι νόμιμο ή αν οι πληροφορίες αυτές θα ήταν καν χρήσιμες.
Έχουν επίσης εκφράσει ανησυχίες για το αν τελικά θα επιτραπεί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να εξετάσει τις λεπτομέρειες των ιατρικών αρχείων των Αμερικανών, κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει την δημόσια προβολή οποιουδήποτε ιατρικού στοιχείου, από σημειώσεις γιατρών μέχρι ιστορικό συνταγών. Το HHS δεν έχει δώσει καμία εικόνα για το πώς θα προστατεύσει ή θα χειριστεί τις προσωπικές πληροφορίες υγείας που θα λαμβάνει.
Ωστόσο, ο Kennedy δήλωσε στο KFF Health News ότι τα ιατρικά αρχεία είναι το κλειδί για τη διερεύνηση της αιτίας του αυτισμού, της ασφάλειας των εμβολίων και των χρόνιων παθήσεων. Και εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις έχουν διατεθεί σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό της Nebraska που έχει βοηθήσει την προσπάθεια του Kennedy, σύμφωνα με κρατικά αρχεία.
Ο Kennedy και οι σύμβουλοί του έχουν απογοητευτεί από το γεγονός ότι η ομοσπονδιακή πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία των Αμερικανών είναι περιορισμένη.
«Χρειαζόμαστε ένα καλό σύστημα ιατρικών αρχείων και ένα από τα πράγματα που με εξέπληξε περισσότερο όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου είναι ότι υπάρχει – ότι τα συστήματα είναι χαλασμένα», δήλωσε ο Kennedy σε μια συνέντευξη τον Μάιο. «Έπρεπε να πάμε στις Πολιτείες και, ευτυχώς, έχουμε μεγάλη συνεργασία από τις Πολιτείες, αλλά τώρα έχουμε μαζί βάσεις δεδομένων για τις οποίες μπορούμε πραγματικά να κάνουμε τις μελέτες. Αυτές οι μελέτες βρίσκονται σε εξέλιξη».
Το HHS δεν έχει ανακοινώσει δημόσια κανένα νέο πρότζεκτ που να αφορά ιατρικά αρχεία και έρευνα για τον αυτισμό ή τα εμβόλια. Ο Kennedy αντιμετώπισε αντιδράσεις πέρυσι όταν πρότεινε τη συλλογή των ιατρικών αρχείων των ατόμων με αυτισμό για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού μητρώου ασθενειών – το οποίο οι αξιωματούχοι του υπουργείου υγείας αργότερα αμφισβήτησαν ότι ήταν σε εξέλιξη.
Αλλά ο Kennedy δήλωσε τον Μάιο: «Έχουμε μια ολόκληρη σειρά μελετών που θα γίνουν τον επόμενο χρόνο».
Αν και ο Λευκός Οίκος έχει αποτρέψει τον Kennedy από περαιτέρω αλλαγές στην πολιτική εμβολίων των ΗΠΑ ενόψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Donald Trump επανέλαβε τακτικά τις αμφιβολίες του Kennedy σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων και την περασμένη εβδομάδα υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που καλεί τις ΗΠΑ να μειώσουν τον αριθμό των εμβολίων που συνιστώνται για τα παιδιά.
Οι πολιτικά διορισμένοι και οι σύμμαχοι του Kennedy, συμπεριλαμβανομένου του William “Reyn” Archer III, πρώην αξιωματούχου υγείας του Τέξας και επικριτή των εμβολίων, τον οποίο ο Kennedy προσέλαβε ως ανώτερο σύμβουλο, ηγήθηκαν της πρωτοβουλίας για το υπουργείο υγείας να συλλέξει και να εξετάσει ιατρικά αρχεία.
Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τους επικεφαλής των κρατικών συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών υγείας αρκετές φορές τον τελευταίο χρόνο και ρώτησαν πώς τα προσωπικά ιατρικά αρχεία που διατηρούν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την έρευνα εμβολίων, σύμφωνα με επτά άτομα που συμμετείχαν στις συζητήσεις ή ήταν εξοικειωμένα με αυτά.
Ο Craig Behm, ο οποίος διευθύνει την ανταλλαγή πληροφοριών υγείας του Maryland, δήλωσε ότι η ομάδα του Kennedy διερεύνησε το πώς ο τεράστιος θησαυρός ιατρικών αρχείων που αποθηκεύουν από νοσοκομεία και συστήματα υγείας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη εμβολίων.
Τον περασμένο Ιούνιο, ο Behm και οι επικεφαλής άλλων κρατικών οντοτήτων συναντήθηκαν με τους κορυφαίους συμβούλους του Kennedy για να συζητήσουν την κοινοποίηση περισσότερων ιατρικών δεδομένων με ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Οι κρατικοί οργανισμοί ακολούθησαν με μια πρόταση τον Οκτώβριο για ένα νέο σύστημα επιτήρησης που θα έδινε στο ομοσπονδιακό υπουργείο υγείας «δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, 24ωρη ροή δεδομένων για τις τάσεις των οπιοειδών και των χρόνιων ασθενειών» εντός ενός έτους, σύμφωνα με μια παρουσίαση που ήρθε στην κατοχή του KFF Health News.
Σύμφωνα με την πρόταση, το HHS θα λαμβάνει δεδομένα από το 90% των ιατρικών αρχείων του πληθυσμού έως το 2028.
Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης ρωτούσαν τακτικά κατά τη διάρκεια των συναντήσεων πώς τα αρχεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της ασφάλειας των εμβολίων. Ο Kennedy έχει απορρίψει τα τρέχοντα συστήματα παρακολούθησης εμβολίων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Δεκαετίες έρευνας έχουν δείξει ότι οι εμβολιασμοί είναι ασφαλείς και αποτελεσματικοί για τους περισσότερους ανθρώπους.
«Η ασφάλεια των εμβολίων, ή όποιες λέξεις θέλετε να χρησιμοποιήσετε, έχει επανειλημμένα αναφερθεί σε αυτές τις συζητήσεις», δήλωσε ο John Kansky, Διευθύνων Σύμβουλος του Indiana Health Information Exchange.
Ο Kansky βλέπει την πιθανή αξία της ανταλλαγής πληροφοριών για τη δημόσια υγεία, αλλά ανησυχεί για την εστίαση στα εμβόλια: «Είναι σαν, ω Θεέ μου, μακάρι να είχατε επιλέξει κάτι που να πιέζει λιγότερα κουμπιά αντίδρασης των ανθρώπων».
Σύστημα για την παρακολούθηση χρόνιων ασθενειών
Σχεδόν κάθε Πολιτεία στις ΗΠΑ διαθέτει τουλάχιστον ένα σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών υγείας, που συχνά ρυθμίζεται από τους κρατικούς νόμους και διευθύνεται από ιδιωτικές εταιρείες ή μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, το οποίο επιτρέπει στα νοσοκομεία και τα συστήματα υγείας να μοιράζονται άμεσα τα ιατρικά αρχεία των ασθενών μεταξύ τους.
Τα συστήματα επιτρέπουν στους γιατρούς και τους νοσηλευτές να αναζητούν γρήγορα το ιατρικό ιστορικό και τα αρχεία σχεδόν οποιουδήποτε στα επείγοντα περιστατικά ή να μοιράζονται περιλήψεις και σημειώσεις μετά την επίσκεψη με τους παρόχους πρωτοβάθμιας περίθαλψης των ασθενών, για παράδειγμα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, που συνήθως αφορούν μολυσματικές ασθένειες όπως η ιλαρά ή η γρίπη, τα συστήματα ανταλλαγής πληροφοριών ειδοποιούν τις αρχές δημόσιας υγείας, όπως το κρατικό υπουργείο υγείας ή τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).
Η χρήση των συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών για ευρύτερους σκοπούς δημόσιας υγείας δεν είναι από μόνη της μια ασυνήθιστη ιδέα. Αλλά μπορεί να παρουσιάσει επιπλοκές σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής, νομικές και ηθικές, λένε οι υγειονομικοί αξιωματούχοι.
Τελικά, ο Behm είπε ότι ο οργανισμός του στο Maryland αρνήθηκε να μοιραστεί περισσότερα δεδομένα με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για έρευνα εμβολίων, σημειώνοντας ότι η ανταλλαγή ιατρικών αρχείων για τον σκοπό αυτό θα απαιτούσε μια σειρά από εγκρίσεις από νοσοκομεία, πολιτικούς ηγέτες Πολιτειών και ερευνητικά συμβούλια.
Οποιαδήποτε νέα συμφωνία ανταλλαγής δεδομένων θα πρέπει επίσης να έχει ένα σαφές, λεπτομερές πλαίσιο που να περιγράφει τι θα κοινοποιείται και με ποιον, πρόσθεσε.
«Αρκετοί από εμάς είπαμε: “Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα που δεν μας επιτρέπουν οι συμφωνίες μας, οπότε όχι”», είπε ο Behm. Πράγματι, οι περισσότερες ανταλλαγές πληροφοριών υγείας έχουν συμβατικούς περιορισμούς σχετικά με το ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σε κλινικά δεδομένα.
Ο Kansky είπε ότι η Indiana εξακολουθεί να ζυγίζει το ενδεχόμενο να παράσχει πρόσθετα δεδομένα για το πρότζεκτ του Kennedy και ότι τίποτα δεν έχει ακόμη κοινοποιηθεί.
Η εκπρόσωπος του HHS, Emily Hilliard, δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με το πόσες Πολιτείες συμμετέχουν στο πρότζεκτ του Kennedy, ποια νέα δεδομένα συλλέγει ο οργανισμός, πόσα ξοδεύει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την πρωτοβουλία, πώς προστατεύει το απόρρητο των ασθενών ή ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα.
«Το HHS ενισχύει την επιτήρηση της δημόσιας υγείας και εκσυγχρονίζει τα συστήματα δεδομένων για να κατανοήσει καλύτερα και να καταπολεμήσει την επιδημία χρόνιων παθήσεων της παιδικής ηλικίας, στο πλαίσιο της ατζέντας του Υπουργού Kennedy “Make America Healthy Again”», δήλωσε η Hilliard σε μια δήλωση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Οι Αμερικανοί αξίζουν ισχυρά συστήματα για την παρακολούθηση των παραγόντων που οδηγούν σε χρόνιες ασθένειες».

kourdistoportocali.com

Γιατί η ΕΛΑΣ δεν είναι πλειοψηφικός, πολιτικός φορέας της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά απλώς το νέο κόμμα του Τσίπρα

Διαμορφώνεται με την εκλογική φιλοδοξία να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, όχι με τον πολιτικό στόχο να τον αντικαταστήσει

Γιώργος Λακόπουλος

Αναγνώστης του Α. Π. -που επικοινωνεί συχνά μαζί μας- με αιφνιδίασε στο τηλέφωνο: «Πως είναι δυνατόν ο Τσίπρας να κάνει αυτά που έγραφες ότι πρέπει να κάνει κι εσύ να του επιτίθεσαι»;

Δεν επιτίθεμαι σε κανέναν. Τη γνώμη μου διατυπώνω. Αλλά η καλή πρόθεση του αναγνώστη με υποχρεώνει να γράψω ξανά σε πρώτο πρόσωπο- και ανέτρεξα στο αρχείο.

Πράγματι πριν από τις εκλογές του 2023 σημείωνα συχνά: «Αν ο Τσίπρας δεν αποσύρει τα “βαρίδια”, δεν εμφανίσει νέα κυβερνώσα ομάδα και δεν θέσει καθαρούς στόχους για τη χώρα, όποιος μείνει ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια, που έλεγε ο Κολοκοτρώνης». Το αποτέλεσμα το ξέρουμε…

Αμέσως μετά την εκλογική συντριβή του Ιουνίου έγραψα: «Προς θεού: όχι άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβει ο Τσίπρας ότι αν μείνει αυτό το -αθεράπευτο- κόμμα θα το παραδώσει στο όριο του 3% που το παρέλαβε;»

Τελικά ο πρώην Πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος του  και σταδιακά άρχισε η συζήτηση για το ενδεχόμενο να ιδρύσει νέο κόμμα.

Ο φίλος του Σταμάτης Κραουνάκης, που μάλλον τον ήξερε καλύτερα από όλους είπε προφητικά: «Δεν θέλει να ιδρύσει άλλο κόμμα, θέλει να ξαναγίνει Πρωθυπουργός».

Καθώς μπήκε το 2025 με τις συναφείς φημολογίες να εντείνονται, έχοντας ακόμη επικοινωνία μαζί  του, σημείωσα από αυτές τις στήλες:

«Πρώτο: Να αφήσει πίσω του την – από αξιοθρήνητη πολιτικά ως αντιαισθητική- κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό πεδίο και την προβληματική συμπεριφορά εξουσίας. Μαζί και τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη που τα προσωποποίησαν. Συν την ανίερη σύμπραξη με τον Καμμένο.   

Αυτό που μπορεί να κρατήσει ο ίδιος, ως σήμα κατατεθέν του από εκείνη την περίοδο, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, η έξοδος από το Μνημόνιο και η προσωπική κυβερνητική ηθική του. Συν τη γενναία απόφαση να μην υιοθετήσει την «υπόδειξη» του Δημοψηφίσματος για έξοδο από την ευρωζώνη- που δεν ήταν ποτέ στα πλάνα του. Η αναδρομή στα υπόλοιπα τον βλάπτει.

Δεύτερο: να αναλάβει πρωτοβουλία συγκρότησης νέου πολιτικού φορέα εξ αρχής. Με νέο όνομα, νέα σύμβολα, νέα ηγετική ομάδα. Με ιδρυτική πράξη που θα ενσωματώνει τις προϋποθέσεις επικράτησης στην αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη…»

Ο αναγνώστης έχει δίκιο. Αυτό κάνει σήμερα ο Τσίπρας. Όχι επειδή το υπέδειξα εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά γιατί προφανώς είναι ό,τι πιο λογικό θα μπορούσε να κάνει.

Τα λάθη του Αλέξη Τσίπρα

Το θέμα είναι ότι πριν από αυτό έκανε πολλά ακόμη που το ακυρώνουν. Να δούμε μερικά;

Πριν από όλα δεν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραιτήθηκε απο την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο σαν μαριονετίστας. Έφυγε από τη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκε κι από τη κουζίνα του.

Έτσι λειτούργησε στην ανάδειξη και την αποκαθήλωση του Κασσελάκη. Ανάμεσα σε διάφορους σταθμούς… ταξιδιωτικής πολιτικής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και την ίδρυση του  επωνύμου Ινστιτούτου,  με το οποίο αντί για πολιτική έκανε… σεμινάρια. Εν τω μεταξύ ο Μητσοτάκης συνέχιζε να οργιάζει ατουφέκιστος- από τον Τσίπρα τουλάχιστον.

Μέχρι που ήλθε το απίστευτο: εγκατέλειψε  τον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά και τη Βουλή! Επί 28 μήνες μετά τις εκλογές δεν πήγε ούτε μια φορά να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη. Ούτε μια. Στην αρχή τον στένευε ο ρόλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες, στη συνέχεια έβρισκε κατώτερή του τη Βουλή- όπως έλεγαν συνεργάτες του και υπονοούσε ο ίδιος…

Η συνέχεια έβρεξε λάθη. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα δήλωνε: «Κάναμε λάθος με τη Νοβάρτις»; Με το συγκεκριμένο σκάνδαλο έκανε καριέρα στην αντιπολίτευση για καιρό. Ποιο ήταν το λάθος και ποιος το έκανε;  Δεν υπήρχε σκάνδαλο -και ποιος ευθύνεται γιατί δεν διαλευκάνθηκε; Ή το λάθος ήταν ότι δεν αποφάσισε τη σύσταση Προανακριτικής, όπως εξομολογήθηκε αργότερα;  Υποδηλώνοντας ότι… τους τη χάρισε…

Το δικό του “λάθος” έφταιγε και δεν έδειξε να συγκινείται από τις διώξεις που υπέστη η  ακέραιη εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη- την οποία τα «θύματα» του λάθους του έστειλαν στο Ειδικό Δικαστήριο;  Όπου ουδόλως την υπερασπίσθηκε.

Όπως δεν υπερασπίσθηκε τους δημοσιογράφους του κλίματος του Κώστα Βαξεβάνη και της Γιάννας Παπαδάκου, που πλήρωσαν τα -αδιάψευστα ως σήμερα- ρεπορτάζ τους στις εφημερίδες του για το σκάνδαλο. Και λίγο έλειψε να βρεθούν στη φυλακή …

Δεν είπε λέξη για τις δικαστικές περιφέρειες των προστατευόμενων μαρτύρων, ούτε για την εκ των πράγματων κατάργηση του θεσμού από τον Μητσοτάκη. Κι αυτό λάθος;

Συν το λάθος του Παππά, που έβαλε σε προσωπική “ταλαιπωρία” τους μιντιάρχες που ήθελαν νόμιμη τηλεοπτική συχνότητα;  Και κόντρα στο “λάθος” έβαλε τον Παππά στο ψηφοδέλτιο μετά τη καταδίκη του απο το Ειδικό Δικαστήριο.

Κι ύστερα ήλθαν οι μέλισσες: η μητέρα όλων των λαθών, η περιβόητη “Ιθάκη”. Με το επιχείρημα ότι “δικαιούται να πει τη δική του αλήθεια για το 2015” έγραψε -στα 50 του- ολόκληρη αυτοβιογραφία αρχίζοντάς από τα παιδικά του χρόνια.  Ήταν το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει και ανήκω σ’ αυτούς που είχαν προβλέψει τις συνέπειες…

Δεν αυτοπυροβολήθηκε απλώς επιστρέφοντας σε μια περίοδο που είχε κλείσει θετικά γι’ αυτόν. Διέσυρε πρώην υπουργούς και στελέχη του και παρασύρθηκε σε αφηγήσεις που… δικαιώνουν  τους κεκράκτες του Μητσοτάκη όταν λένε: «Είδατε από ποιους γλυτώσαμε;»

Ο λάθος Τσίπρας

Να μείνουμε σ’ αυτά. Το κόμμα ήλθε στη συνέχεια. Αλλά δεν δείχνει διάθεση να ενώσει τις δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης.  Απλώς επιδιώκει με την εγωιστική άνεση της σκηνικής παρουσίας του και η ευρύτερη μιντιακή στήριξη, που έχει πλέον από ισχυρούς παράγοντες του κατεστημένου, ότι θα αρχίσει νέα προσωπική  καριέρα στην πολιτική. Αντί να καλέσει τα κόμματα που αντιμάχονται τον Μητσοτάκη, τα απαξιώνει, όταν δεν σιχτιρίζει τις ηγεσίες τους…

Με μόνη επιδίωξη την επικράτησή του. Για λογαριασμό της χώρας ή ως ρεβάνς για τον ίδιον; Αν είχε κατά νου το πρώτο θα έκανε τη θαρραλέα αυτοκριτική απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Από τον Αύγουστο του 2018 και εντεύθεν…

Στην πολιτική τα προσόντα, για να έχουν αξία, πρέπει να ζητηθούν από την κοινωνία. Και για να ζητηθούν πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Κι εκεί πάσχει. Είναι όταν ένας άλλος Τσίπρας, αλλά ο λάθος Τσίπρας.

Διαδοχή ή αντικατάσταση του Μητσοτάκη;

Η προοδευτική παράταξη χρειάζεται ηγεσία. Κάποιον με επάρκεια, πολιτικό εκτόπισμα, συγκρότηση και πολιτικό λόγο που να φτάνει στη βάση της κοινωνίας και να διαμορφώνει προοπτική πολιτικής αλλαγής.

Αλλά ηγεσία δεν σημαίνει  «χειροκρότημα» σε επιλεγμένες εμφανίσεις -δίκην σταρ- και στελέχωση με επιλεκτική επαναπρόσληψη Συριζαίων. Σημαίνει καθαρές θέσεις και καθαρές σχέσεις- και ανένδοτος πολιτικός αγώνας με στόχους για τη χώρα  και την κοινωνία. Γιατί η πολιτική δράση δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε υπόθεση προσωπικής καριέρας.

Η τριετής απουσία του από τις κοινωνικές διεργασίες, η πολιτική αδράνεια στα μέτωπα των αγώνων, δεν απολήγει σε κόμμα ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού, αλλά σε τεχνικό κατασκεύασμα με πρακτικές πολιτικού μάρκετινγκ.  Και ως τέτοιο δεν μπορεί να πάει μακριά…

Ο συλλογισμός “άσε να γίνουμε τώρα αξιωματική αντιπολίτευση και στις μεθεπόμενες εκλογές   καθαρίζουμε” παραμένει στον Κώστα Βουτσά: “Μωρέ, ας τρουπώσω και τα λέμε”. Τα κόμματα στις κάλπες δεν δίνουν Πανελλήνιες με σκονάκια.

Η πολιτική δράση δεν οργανώνεται με δημοσκοπήσεις, διευθυντήρια και άβατα. Αναπτύσσεται στο ανοιχτό πεδίο. Ο «μεταλλαγμένος» σπόρος της “επιστροφής” του ως τώρα περιορίζεται στον άνυδρο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ- ως αδέξια απόπειρα σχεδόν ιερόσυλης αντιγραφής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ως εισηγητής μιας νέου τύπου ιδεολογίας μένει μακριά από τη δεξαμενή άντλησης πολιτικής ισχύος- τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και κατ’ επέκταση την πραγματική πολιτική ζωή- και αρκείται σε «εμφανίσεις»- με υποστήριξη από όσους κατήγγειλε ως διαπλοκή.

Αυτός δεν είναι ο Τσίπρας, που ψήφισε πέντε φορές η Δημοκρατική Παράταξη προτού τον εγκαταλείψει. Τα λάθη του κατέληξαν στη διάλυση του κόμματος του και αφαίρεσαν την πλειοψηφική δυναμική της Παράταξης, που πήγε είκοσι χρόνια πίσω. Όπως με τα λάθη του ΚΚΕ το 1945-‘46.

Κάποια ΜΜΕ του δίνουν περισσότερο χώρο και χρόνο και κάποιοι δημοσκόποι στρώνουν τον δρόμο. Πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι απλώς κάποιοι κύκλοι θέλουν να τον αξιοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις τους με τον Μητσοτάκη. Αν φροντίζει για τέτοιου είδους στήριξη πρέπει να είναι έτοιμος και για τα ανταλλάγματα που θα του ζητηθούν.

Για να επιστρέψουμε στην αρχή και στην παρατήρηση του αναγνώστη: Ο Τσίπρας σνομπάρισε την εντολή της λαϊκής ετυμηγορίας του 2023-  όπως είχε υπονομεύσει με το είδος της αντιπολίτευσης που -δεν= έκανε την πλεονεκτικότερη του 2019. Δεν “έκοψε” τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας πραγματική πρωτοβουλία ανασύνταξης της Δημοκρατικής Παράταξης.  Έστησε μια “μηχανή” για να τον ξεσκαρτάρει, με προσωπικά κριτήρια.  Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν του κάνει  ο Τσακαλώτος, αλλά του κάνει ο Βασιλειάδης και ο Καλογήρου.

Εξ αρχής μαστόρεψε ένα σχήμα που θα περιστρέφεται γύρω του. Δεν θα πάρει ίδιος νομιμοποίηση από την ΕΛΑΣ, αλλά η ΕΛΑΣ παίρνει από αυτόν. Δεν επιδιώκει την πολιτική αλλαγή, αλλά την αλλαγή της δικής του κατάστασης. Είχε δίκιο ο Κραουνάκης.

Για να το πετύχει, όμως, πήρε ένα δρόμο που εύστοχα περιέγραψαν ο Κ. Βαξεβάνης και άλλοι: δεν  οδηγεί στην αντικατάσταση του Μητσοτάκη, αλλά στη διαδοχή του. 

www.anoixtoparathyro.gr

Απόστολος Αποστόλου: Οι αόρατες αρχιτεκτονικές των δικτύων ασκούν πολιτικές...

Οι αόρατες αρχιτεκτονικές των δικτύων ασκούν πολιτικές, αλλοιώνουν εκλογικά αποτελέσματα και κοινωνικές επιλογές   καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας, Ο Απόστολος Αποστόλου, μιλάει στον 98.4 για το πώς ο σύγχρονος κόσμος μετατρέπεται σε μια υπερμεγέθης πλατφόρμα, όπου η πολιτική δεν διεξάγεται πλέον  μέσα από θεσμούς και εκλογές, αλλοιώνονται ακόμη και τα αποτελέσματα τους και στη πραγματικότητα η πολιτική ασκείται μέσα από τις αόρατες αρχιτεκτονικές των δικτύων. Η πολιτική παύει να είναι αυτό που γνωρίσαμε στη νεωτερικότητα, δηλαδή, μια δημόσια αντιπαράθεση ιδεολογιών, θεσμών και κρατικών μηχανισμών. Η πολιτική έχει ήδη μετασχηματιστεί σε κάτι πιο διάχυτο, πιο αόρατο και ταυτόχρονα πιο διεισδυτικό. Η εξουσία δεν ασκείται πλέον μόνο από κυβερνήσεις αλλά κυρίως  από τεχνολογικές υποδομές που οργανώνουν τη ζωή χωρίς να χρειάζεται να δηλώσουν την παρουσία τους ως εξουσία. Τα “έξυπνα” δίκτυα δεν περιορίζονται στη διευκόλυνση της ζωής, αλλά διαμορφώνουν ενεργά τη συμπεριφορά, τις επιλογές και τις επιθυμίες των ανθρώπων. Η πολιτική μετατοπίζεται από το πεδίο της απόφασης στο πεδίο της πρόβλεψης. Δεν αφορά πλέον το τι επιλέγουμε, αλλά το τι έχει ήδη προβλεφθεί ότι θα επιλέξουμε. Η  πολιτική, δεν είναι πια πεδίο επιλογών αλλά πεδίο διαχείρισης πιθανοτήτων. Σ’ έναν κόσμο όπου η εξουσία έχει γίνει υποδομή, η αντίσταση δεν μπορεί παρά να ξεκινά από την επανανακάλυψη της άμεσης, μη διαμεσολαβημένης εμπειρίας.

Συναινετική Δημοκρατία μεταξύ ενηλίκων

Αυτό δεν είναι ακριβώς αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Είναι ένα patchwork μιας χώρας χωρίς πυξίδα και όραμα. Ποτέ άλλοτε δεν μαζεύτηκαν τόσοι πολύ σωτήρες για να σώσουν κάποιον που δεν θέλει να σωθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να το θέλουν και οι δύο. Συναινετικά, μεταξύ ενηλίκων.

Οδυσσέας Ιωάννου

Πόσα κόμματα σηκώνει μία Δημοκρατία; Όσα θέλει, είναι η αυτονόητη απάντηση. Ουκ έστιν αριθμός, αν έτσι θέλει. Δεν θυμάμαι ποτέ περισσότερα κόμματα να ετοιμάζονται να κατέβουν στις επόμενες εκλογές και με βάση τις προβλέψεις η επόμενη Βουλή θα είναι μάλλον η Βουλή με τα περισσότερα κόμματα. Μια χαρά, η πολυφωνία είναι ποιοτικό πλεονέκτημα μίας Δημοκρατίας. Ο στίβος των ιδεών αντέχει τις αντιπαραθέσεις και τους ιδεολογικούς διαξιφισμούς και πλαταίνει και βαθαίνει τον πολιτισμό, την συνύπαρξη και την προσωπική και συλλογική πρόοδο.

Κάπου εδώ να τελειώσω με αυτές τις κοινοτοπίες και να πούμε την αλήθεια, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ.

Τα σημερινά κόμματα στην Ελλάδα, χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες.

1. Τα παραδοσιακά, που είναι βιδωμένα εδώ και δεκαετίες στο συλλογικό υποσυνείδητο, λειτουργούν ως σταθερές και συγκεντρώνουν αντανακλαστικά τους φοβισμένους όταν τα πράγματα γίνονται τόσο ρευστά, που η χώρα κινδυνεύει με ακυβερνησία και «χάος»
2. Τα κόμματα σε διατεταγμένη υπηρεσία που σκοπό έχουν μόνο να κόψουν ψήφους από άλλα όμορα ιδεολογικά κόμματα. Αυτό γίνεται για πολλούς λόγους, οι βασικότεροι είναι κάποια προσωπική διαφωνία μέσα στο παλιό κόμμα που οδήγησε στην διάσπαση, αλλά και κάποια «πληρωμένη» μεθόδευση να μην αποκτήσει κάποιο κόμμα τόση εξουσία που δεν θα ελέγχεται εύκολα από εκείνους που τους αρέσει να ελέγχουν δίχως να χρειάζεται να εκτεθούν και να κατέβουν οι ίδιοι στην πολιτική.
3. Τα κόμματα της προσωπικής φιλοδοξίας. Εδώ η διαδικασία είναι απλή. Κάπου, σε κάποιο τραπέζι, κάποιος άκουσε από τους φίλους του πως είναι πολύ ικανός, πως «οι άλλοι δηλαδή είναι καλύτεροι από σένα;» και όλα πήραν τον δρόμο τους. Τους άκουσε, τον έπεισαν, την ψώνισε, το έκανε!
4. Τα κόμματα που προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, με ειλικρινείς αγωνίες για τον τόπο, δίχως μπάρμπα στην Κορώνη, ούτε στις Σέρρες. Έχουν βέβαια κι αυτά τους δικούς τους φιλόδοξους με τις προσωπικές ατζέντες, αλλά, μη γελιόμαστε, δίχως ίχνος φιλοδοξίας δεν κατεβαίνεις στην πολιτική.

Είμαι ανοιχτός και σε κάποια πέμπτη κατηγορία που μού διαφεύγει, συμπληρώστε την εσείς, δεν θα αλλάξει κάτι δραματικά στην χαρτογράφηση.

Βλέπεις τα κόμματα, τα ακούς, τα αποκωδικοποιείς, και βρίσκεις απίστευτες αντιστοιχίες σε ανθρώπους, σε φίλους, γνωστούς, συναδέρφους, ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Για παράδειγμα έχω πολλούς γνωστούς που είναι ΠΑΣΟΚ. Δεν ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, δεν εννοώ αυτό, είναι ΠΑΣΟΚ. Πιο σαφής δεν μπορώ να γίνω. Τον βλέπεις και λες «α, να ο ΠΑΣΟΚ». Καταλαβαινόμαστε, έτσι;

Άλλος είναι ένθερμος -σχεδόν εμπύρετος- υποστηρικτής νεόκοπου σχετικά κόμματος που ευαγγελίζεται αντισυστημισμό γιατί τον γοητεύουν οι αντισυστημικοί και έχει πειστεί πως οι συγκεκριμένοι κοιμούνται και ξυπνάνε με τον ειλικρινή καημό να αμφισβητήσουν και να αναδιαρθρώσουν το σύστημα.

Τον αγαπάμε, τον κάνουμε παρέα, τον καλούμε στα σπίτια μας, τρώμε, μια χαρά περνάμε.

Άλλος βλέπει σε εμάς έναν ΣΥΡΙΖΑ, έναν ΚΚΕ ή έναν ΕΛΑΣ. Μας κάνουν παρέα κι εμάς.

Η «ανθρωπογεωγραφία» των σημερινών Ελλήνων είναι πολυποίκιλη. Από ενδιαφέρουσα μέχρι αβίωτα γκροτέσκα -και ενίοτε επικίνδυνη- και ετοιμαζόμαστε να δούμε όλοι τις φάτσες μας στην επόμενη Βουλή. Αυτό δεν είναι ακριβώς αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Είναι ένα patchwork μιας χώρας χωρίς πυξίδα και όραμα. Ποτέ άλλοτε δεν μαζεύτηκαν τόσοι πολύ σωτήρες για να σώσουν κάποιον που δεν θέλει να σωθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να το θέλουν και οι δύο. Συναινετικά, μεταξύ ενηλίκων.

www.news247.gr

Ιωάννης Καβαλιώτης: Αποχαιρετισμός σε έναν δάσκαλο των παιδιατρικών λοιμώξεων

Ο τέως διευθυντής της Παιδιατρικής του "Λοιμωδών", δημιουργός και εκδότης επί 25 έτη του περιοδικού "Λοίμωξη", έφυγε από τη ζωή. Τι έγραψε λίγες μέρες πριν, ως παρακαταθήκη σε νέους γιατρούς.

Βασίλης Ιγνατιάδης

Ανταποκριτής στη Θεσσαλονίκη

Τον περασμένο μήνα κυκλοφόρησε το τεύχος 75 (Μάιος 2026) του περιοδικού "Λοίμωξη", που δημιούργησε το 2001 και εξέδιδε επί 25 ολόκληρα χρόνια ο διακεκριμένος παιδίατρος - λοιμωξιολόγος Ιωάννης Καβαλιώτης (φωτογραφία).
Στο εισαγωγικό του σημείωμα, ο ίδιος ανακοίνωνε πως αυτό το τεύχος είναι και το τελευταίο. "Όλα τα πράγματα κάποτε τελειώνουν. Έτσι και η Λοίμωξη. Ευχαριστώ όλους για την αγάπη και τη στήριξή σας", απάντησε σε νεότερους παιδιάτρους, όταν τον ρώτησαν γιατί αναστέλλει την έκδοση, που επί δυόμισι δεκαετίες αποτέλεσε για εκείνους πολύτιμο εγχειρίδιο διάδοσης γνώσης. Λίγες μέρες μετά, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, πληροφορήθηκαν πως ο "δάσκαλος", όπως τον ονόμαζαν, έφυγε από τη ζωή.

Ο τελευταίος διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων ("Λοιμωδών"), που έκλεισε το 2013 στο πλαίσιο των περικοπών των μνημονίων, γνώριζε πως έρχεται το δικό του βιολογικό τέλος, αλλά το είχε μοιραστεί μόνο με ελάχιστους ανθρώπους του πολύ κοντινού του κύκλου. Αντί αποχαιρετισμού, δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος της "Λοίμωξης" έναν δωδεκάλογο συμβουλών - κύριων παραινέσεων προς τους νεότερους γιατρούς. Η ανθρωποκεντρική ιατρική, η λήψη καλού ιστορικού, το χαμόγελο στον ασθενή, η συμβουλή και η κατανόηση, οι κανόνες υγιεινής και η συνετή χρήση αντιβιοτικών συμπυκνώνουν το μήνυμά του, μαζί με την προτροπή προς τους νέους γιατρούς να μην επιτρέψουν στην Τεχνητή Νοημοσύνη να αντικαταστήσει την ανθρώπινη σκέψη.
Γιατροί που μαθήτευσαν δίπλα του, στο πλαίσιο της ειδικότητάς τους στο "Λοιμωδών", αποχαιρετούν με συγκίνηση τον εκλιπόντα, κάνοντας λόγο για έναν ακούραστο επιστήμονα και μελετητή, που αφιέρωσε τη ζωή του στη λοιμωξιολογία, την παιδιατρική και τα εμβόλια, που δεν έπαψε μετά τη συνταξιοδότησή του να παρακολουθεί στενά τη βιβλιογραφία, να αρθρογραφεί, να εκδίδει βιβλία, να ενημερώνει και να έχει πάντα το τηλέφωνό του ανοιχτό, ώστε να συμβουλεύει και να καθοδηγεί. Στο σύνολό τους χρησιμοποιούν τον χαρακτηρισμό "δάσκαλος", ενώ παράλληλα, κάνουν λόγο για έναν άνθρωπο με πλούσια αλλά σιωπηλή κοινωνική και ανθρωπιστική προσφορά. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση συνέχιζε να βλέπει αφιλοκερδώς παιδιατρικούς ασθενείς, ενώ κρυφά και αθόρυβα αναλάμβανε το κόστος θεραπειών άπορων ασθενών, όταν τους παρέπεμπε σε συναδέλφους του. 
Ο εκλιπών είχε μοιραστεί τις γνώσεις του και είχε απευθύνει χρήσιμες συμβουλές πρόληψης και αντιμετώπισης δύσκολων παιδιατρικών λοιμώξεων σε σειρά συνεντεύξεών του στο iatronet.gr. 

Στο "σχολείο" του νοσοκομείου Λοιμωδών
Ο ίδιος ο Ι. Καβαλιώτης είχε αντιταχθεί στο κλείσιμο του Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων. "Σε περιόδους ειρήνης προετοιμαζόμαστε για τον πόλεμο", έλεγε σχεδόν προφητικά σε δημόσιες παρεμβάσεις του, επισημαίνοντας την ανάγκη να υπάρχουν ειδικά νοσοκομεία για τις λοιμώξεις. Η πανδημία, 7 χρόνια μετά, ήρθε να τον επιβεβαιώσει. Γιατροί που έκαναν εκεί ειδικότητα αναφέρουν πως το πέρασμά τους από το "Λοιμωδών" αποτέλεσε "διαβατήριο" ανέλιξης στη μετέπειτα επαγγελματική τους διαδρομή.
"Για εμένα δεν ήταν μόνο ο διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Λοιμωδών Θεσσαλονίκης, εκεί όπου ξεκίνησα την ειδικότητά μου. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους της επαγγελματικής και προσωπικής μου διαδρομής", ανέφερε η παιδίατρος δρ Όλγα Τζέτζη, η οποία χαρακτήρισε ως "σχολείο" το πρώην νοσοκομείο, όπου έκανε τα πρώτα της βήματα. Η ίδια αποχαιρέτισε τον γιατρό, με τον οποίο διατηρούσε συχνή επικοινωνία για δύσκολα περιστατικά, επιδημιολογικά δεδομένα και θέματα δημόσιας υγείας, σε μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και σεβασμού, που δεν διαταράχτηκε από τις όποιες διαφωνίες υπήρξαν σχετικά με ορισμένα ζητήματα κατά την περίοδο της πανδημίας.
"Σήμερα είναι μια μέρα θλίψης για τον ιατρικό κόσμο της Ελλάδας", έγραψε η αιματολόγος Βάλια Παπαγεωργίου, η οποία έκανε λόγο για έναν αξεπέραστο δάσκαλο, expert στους τομείς των λοιμώξεων και των εμβολίων, βαθύτατα ανθρώπινο, ταξιδευτή, ποιητή, καλλιτέχνη φωτογράφο και συντάκτη λευκωμάτων. Ως προσωπική εμπειρία, η ίδια κατέθεσε ότι πολλές φορές έστελνε στο ιατρείο της για εξέταση άπορους ασθενείς, αναλαμβάνοντας ο ίδιος το κόστος εξέτασης και εργαστηριακών αναλύσεων, κρυφά και αθόρυβα.
"Μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού είναι οι δάσκαλοι για κάθε άνθρωπο", έγραψε η παιδίατρος Μαρία Χαδιώ, κατατάσσοντας τον εκλιπόντα σε αυτούς που την καθοδήγησαν, ενώ και ένα πλήθος άλλων γιατρών μοιράστηκαν εμπειρίες από τις εποχές που οι επαγγελματικές τους διαδρομές συναντήθηκαν με αυτή του Ι. Καβαλιώτη.

Ο δωδεκάλογος και ένα ποίημα
Οι 12 καίριες παραινέσεις που δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος της "Λοίμωξης", αφήνοντάς τις ως παρακαταθήκη στους νεότερους, λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή, είναι οι εξής: 

• Η Ιατρική είναι επιστήμη και τέχνη, Ένα καθημερινό πεδίο μάχης, τα θύματα πολλά και ο αγώνας διαρκής. 
• Σκύψτε πάνω στον άρρωστο. Τα 2/3 της ιατρικής μαθαίνονται στην κλίνη του ασθενούς. 
• Μην παραλείπετε την κλινική εξέταση. Με σωστή σειρά και παρατηρητικότητα πάντα θα βρείτε σημεία που μπορεί να σας οδηγήσουν στη διάγνωση. 
• Ένα καλό ιστορικό είναι ο βασικός άξονας για τον γιατρό και τον ασθενή. 
• Μην επιτρέπετε στην ΑΙ να αντικαταστήσει τη σκέψη σας. Μην επιτρέπετε από ανθρώπινη οντότητα να γίνετε χειριστές τεχνητών βοηθημάτων. 
• Κάθε άρρωστος είναι μοναδικός. Μην εφαρμόζετε τις κατευθυντήριες οδηγίες το ίδιο σε όλους. 
• Χρησιμοποιείτε όσο το δυνατόν λιγότερα αντιβιοτικά. Το φάσμα ενός αντιβιοτικού πρέπει να είναι ευρύ όσο είναι αναγκαίο, στενό όσο είναι δυνατόν. 
• Χρησιμοποιείστε την κλινική εικόνα του αρρώστου σαν οδηγό σημείο. Μη στηρίζεστε μόνον στα εργαστηριακά ευρήματα. Τα λάθη είναι συχνά. 
• Ο άρρωστος θέλει πάντα μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο. Μην τα ξεχνάτε. Είναι φάρμακα πιο δραστικά από τα χημικά παρασκευάσματα. 
• Από ασθενή σε ασθενή πλένετε τα χέρια σας και καθαρίζετε τα εργαλεία εξέτασης. 
• Μην αγνοείτε τις παρατηρήσεις των συνόδων των ασθενών. 
• Γράφετε μια συνταγή απλά, αναλυτικά, σαν να απευθύνεσθε σε παντελώς αγράμματο. Δεν έχει σημασία το επίπεδο του ασθενούς. Δεν είναι γιατρός.

Παρόλο που ο εκλιπών δεν είχε δημοσιοποιήσει πως αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας, όσοι πληροφορήθηκαν την αναστολή της έκδοσης και διάβασαν τις 12 παραινέσεις, καθώς και το ποίημα "Σιωπή" που δημοσίευσε στο τελευταίο τεύχος, ερμήνευσαν τα μηνύματα που έκρυβαν οι λέξεις.

Αποχαιρετισμός
Η κηδεία του Ιωάννη Καβαλιώτη θα γίνει το πρωί της Τετάρτης στον Ι. Ν. Αγίου Ελευθερίου στο Ντεπό Θεσσαλονίκης. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Φίλων του νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων εξέφρασε τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένειά του και ανακοίνωσε ότι αντί στεφάνου θα προσφέρει ένα χρηματικό ποσό στον Σύλλογο Φίλων και Παιδιών με Χρόνιες Ρευματοπάθειες.

www.iatronet.gr

Περί δικτύων αντιρωσικής προπαγάνδας

H Integrity Initiative ήταν μία από τις πολλές οργανώσεις ψυχροπολεμικού τύπου που δραστηριοποιούνταν σε ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή ΜΚΟ.

του Γιώργου Χαρβαλιά

Ο Νίκος Μαραντζίδης, στενός συνεργάτης και σύμβουλος επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα, θα μπορούσε να είναι ο τέλειος κατάσκοπος. Φυσιογνωμικά και μόνο θα… κοίμιζε όλους τους συνομιλητές του. Αλλά δεν είναι. Ανήκει σε μια άλλη κατηγορία προθύμων. Που μπερδεύουν τη δουλειά με την ιδεοληψία.

Εκεί ανήκουν και αρκετοί άλλοι πανεπιστημιακοί της χώρας, στελέχη δεξαμενών σκέψης, ακόμη και δημοσιογράφοι, όπως αυτοί που εμφανίζονταν στις λίστες της περιβόητης βρετανικής οργάνωσης Integrity Initiative, όταν τις έφεραν στο φως το 2018 οι Anonymous (οι ίδιες που αναδημοσιεύτηκαν την περασμένη Κυριακή από το «Documento»).

H Integrity Initiative ήταν μία από τις πολλές οργανώσεις ψυχροπολεμικού τύπου που δραστηριοποιούνταν σε ευρωπαϊκό έδαφος με τη μορφή ΜΚΟ και απώτερο στόχο να διασπείρουν αντιρωσική προπαγάνδα εδραιώνοντας αρνητικά αισθήματα στην κοινή γνώμη χωρών-μελών του ΝΑΤΟ, αλλά και όχι μόνον.

Θέλετε να ξέρετε πώς ακριβώς «περιγράφεται» αυτός ο περίεργος «φορέας αντικειμενικής ενημέρωσης»; Ας ρωτήσουμε το Claude, την πιο ανεξάρτητη, ίσως, πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης της Silicon Valley που ανήκει στην Anthropic, την εταιρία που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο του αμερικανικού Πενταγώνου επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη διαβόητη Palantir Technologies στη δημιουργία «έξυπνων όπλων» τέταρτης γενιάς. Από αυτά δηλαδή που θα επιλέγουν στόχους μόνα τους, χωρίς ανθρώπινο χειρισμό. 

Αντιγράφω λοιπόν την απάντηση: Η Integrity Initiative (II) ιδρύθηκε το 2015 από το βρετανικό κράτος με σύνθημα «υπεράσπιση της δημοκρατίας από την παραπληροφόρηση». Λειτουργούσε ως πρόγραμμα του Institute for Statecraft, ενός think tank με έδρα τη Σκοτία, η δράση του οποίου καλυπτόταν από εντυπωσιακή μυστικότητα. Διέθετε χρηματοδότηση από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, το ΝΑΤΟ και το facebook και αποτελούσε ένα «δίκτυο δικτύων» που εμπλεκόταν σε καλυμμένες εκστρατείες προπαγάνδας. Συνολικά το Φόρεϊν Όφις μόνο διέθεσε 2,2 εκατομμύρια λίρες σε δύο χρόνια. Οι δραστηριότητες περιλάμβαναν trolling σε twitter & facebook και μυστική πληρωμή δημοσιογράφων σε «clusters of influence» σε όλη την Ευρώπη.

Το βρετανικό cluster περιλάμβανε εκπροσώπους από hedge funds, think tanks, στελέχη του υπουργείου Άμυνας, του υπουργείου Εξωτερικών και αρκετούς δημοσιογράφους. Μέσω του ισπανικού cluster η Integrity Initiative οργάνωσε εκστρατεία για να εμποδίσει τον διορισμό του Pedro Banos ως διευθυντή του Εθνικού Συμβουλίου της Ισπανίας, επειδή τον θεωρούσε «φιλορώσο».

Η Integrity Initiative υποστήριζε ότι αντιμετωπίζει τη ρωσική παραπληροφόρηση, ενώ στην πράξη επεδίωκε να υπερτονίσει τη ρωσική απειλή ώστε να δικαιολογήσει αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και μόνιμη πολεμική ετοιμότητα…

Φτάνει, νομίζω. Συνεννοηθήκαμε; Έχετε καμιά απορία για το τι ήταν η οργάνωση με την οποία συνεργαζόταν ο κύριος Μαραντζίδης; Οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί, οι Γερμανοί και σε πολύ μικρότερο βαθμό οι Γάλλοι έστηναν ήδη από την εποχή της «Πορτοκαλί Επανάστασης» δίκτυο αντιρωσικής προπαγάνδας για να καλλιεργήσουν την εχθροπάθεια στη συνείδηση των Ευρωπαίων και να νομιμοποιήσουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά, κατά τα άλλα, οι Ρώσοι έκαναν τις υβριδικές επιχειρήσεις παραπληροφόρησης με κάτι καλόγερους από το Άγιον Όρος…

Για την ιστορία να πούμε ότι μετά τις αποκαλύψεις που οι Βρετανοί τις χρεώνουν (πού αλλού;) σε Ρώσους χάκερ, η Integrity Initiative σταμάτησε τις επίσημες δραστηριότητες και κατέβασε τον ιστότοπό της, ενώ και το Institute for Statecraft που τη χρηματοδοτούσε έκλεισε, αφού η αρμόδια ρυθμιστική Αρχή της Σκοτίας αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι οι δραστηριότητές του δεν ήταν ακριβώς… φιλανθρωπικές.

Περίπου την ίδια περίοδο και ειδικότερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η αντιρωσική προπαγάνδα απέκτησε επίσημη ευρωπαϊκή υπόσταση. Στην πράξη δεν χρειάζονταν οργανώσεις με μανδύα ΜΚΟ ή φιλανθρωπικού φορέα, αφού τη δουλειά ανέλαβε το East StratCom Task Force της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης, δηλαδή του τομέα εξωτερικών σχέσεων της ίδιας της Κομισιόν, στον οποίο επικεφαλής είναι η γνωστή «Ρωσοφάγος» Κάγια Κάλας! Το σχετικό πρόγραμμα, που ονομάζεται «EUvsDisinfo» δεν μοιράζει… χαρτζιλίκια, όπως παλιότερα η Integrity. Ενσωματώθηκε στον γιγάντιο προϋπολογισμό του ΕEAS Strategic Communications, του οποίου το συνολικό διαχειριζόμενο ποσό έφτασε το 1,2 δισ. ευρώ το 2023 και συνεχίζει να αυξάνεται, συμπεριλαμβάνοντας όχι μόνο δαπάνες προπαγάνδας, αλλά και… bonus για τα υπάκουα ευρωπαϊκά μέσα που αναπαράγουν το επίσημο αντιρωσικό αφήγημα, καθώς και άλλα μυθεύματα που σχετίζονται με τη woke ατζέντα. 

Αν προσθέσει κανείς και τους «ανεξάρτητους» οργανισμούς, όπως, για παράδειγμα, τη βελγική ΜΚΟ EU DisinfoLab, που λειτουργούν ως αυτόκλητοι «fact checkers», ξεμπροστιάζοντας -υποτίθεται- τα φιλορωσικά δίκτυα παραπληροφόρησης, αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε για ένα καλοστημένο πανευρωπαϊκό δίκτυο προπαγάνδας. Ένα δίκτυο βρετανο-γερμανικής εμπνεύσεως, που μοναδικό στόχο έχει την προετοιμασία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για αυτό που έρχεται ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Την πολεμική σύγκρουση της Ε.Ε. με τη Ρωσία!

Στην Ελλάδα είναι αλήθεια ότι η αποστολή ήταν λίγο πιο δύσκολη. Εκτός από τους παραδοσιακούς δεσμούς, θρησκευτικούς και άλλους με το ρωσικό έθνος, υπήρχε ένα τεράστιο ποσοστό δημοφιλίας του Ρώσου ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν. Και αυτό έπρεπε να «σπάσει», ώστε να δικαιολογηθεί η αιφνίδια αντιρωσική στροφή που ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ και κορυφώθηκε επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, όταν ταυτόχρονα άρχισαν να ξεφυτρώνουν στα κοινωνικά δίκτυα τα τρολ με το ουκρανικό σημαιάκι.

Δεν χρειαζόταν, λοιπόν να υπάρχουν πράκτορες και κατάσκοποι. Κάποιοι… πρόθυμοι φίλοι έπρεπε να βρεθούν σε νευραλγικές θέσεις, ικανοί να συντονίζονται μεταξύ τους για να αναπαράγουν σε μέσα ενημέρωσης και πανεπιστημιακές ημερίδες το επίσημο αντιρωσικό αφήγημα. Αν συνυπολογίσουμε ότι σε εκείνες τις περιβόητες λίστες συνεργατών της Integrity εμφανίζονταν ονόματα, εκτός από δημοσιογράφων και σημαντικών στελεχών των δύο βασικών «δεξαμενών σκέψης» που χαράσσουν (και υπαγορεύουν) την εξωτερική πολιτική της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η αποστολή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία…

-----------------------------------------------------------------------

Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: www.antinews.gr

Ο Εντγκάρ Μορέν για τον Αλέξη Τσίπρα

Η αποστομωτική απάντησή του στα όσα ισχυρίζεται η ελληνική Δεξιά για το 2015 και την κυβέρνηση της Αριστεράς

του Δημήτρη Ψαρρά

Ο θάνατος του ξεχωριστού στοχαστή Εντγκάρ Μορέν πριν από μια βδομάδα, σε ηλικία 104 ετών προκάλεσε σειρά επαινετικών δηλώσεων και εκτενή δημοσιεύματα. Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν ύμνησε «το οικουμενικό πνεύμα» του «αγωνιστή της Αντίστασης, μαχητικού και ελεύθερου, συγγραφέα και στοχαστή του αιώνα, υπερασπιστή της φύσης και των λαών» και τον χαρακτήρισε «προσωποποίηση του ουμανισμού».

Ο ίδιος ο Μορέν είχε συνοψίσει ως εξής την ταυτότητά του: «Ποιος είμαι; Απαντώ: είμαι ένα ανθρώπινο ον. Αυτό είναι το ουσιαστικό μου. Έχω όμως πολλά επίθετα, με σημασία κυμαινόμενη, ανάλογα με τις περιστάσεις: είμαι Γάλλος, σεφαραδίτης Εβραίος στην καταγωγή, εν μέρει Ιταλός και Ισπανός, εντελώς Μεσογειακός, πολιτισμικά Ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου, παιδί της Πατρίδας Γης» («Μαθήματα ενός αιώνα ζωής», μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2022, σελ. 11). 

Και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης φιλοξένησαν εξαιρετικά επαινετικά κείμενα για το έργο του σημαντικού στοχαστή και φιλόσοφου. Ξεχωρίζω ανάμεσά τους και κείμενα που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν στα μέσα ενημέρωσης που υμνούν τον τελευταίο καιρό το προπαγανδιστικό σίριαλ «Στο χιλιοστό», την υιοθέτηση δηλαδή της «Τελευταίας Μπλόφας» των Ευρωπαίων συντηρητικών απέναντι στην κυβέρνηση της Αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα το 2015.

Αλλά γιατί συνδέω το προπαγανδιστικό αυτό εγχείρημα των οπαδών του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Εντγκάρ Μορέν;

Μα ο Μορέν είχε εκφράσει με τον πιο σαφή τρόπο την άποψή του για το «ελληνικό 2015», υποστηρίζοντας την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και καταγγέλλοντας τους «δανειστές».

Αντιγράφω από το ίδιο αυτοβιογραφικό βιβλίο του:

«Οι ευρωπαϊκές μου ελπίδες άρχισαν να εξανεμίζονται με την υποταγή των ευρωπαϊκών θεσμών στις τεχνογραφειοκρατικές και κατόπιν χρηματοπιστωτικές δυνάμεις. Οι αποκλίσεις ανάμεσα στις πρώην λαϊκές δημοκρατίες και τα ιδρυτικά κράτη-μέλη, η ολέθρια πίεση των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ελληνική κυβέρνηση του Τσίπρα και η γενική ευρωπαϊκή στάση απέναντι στους μετανάστες από το Αφγανιστάν και τη Συρία ήρθαν να ολοκληρώσουν την απογοήτευσή μου. Εύχομαι ό,τι υφίσταται να μη διαλυθεί, αλλά έχω χάσει την πίστη μου στην Ευρώπη» (σελ. 17).    

Όποιος υμνεί, λοιπόν, τον Μορέν, ας έχει υπόψη του ότι εκείνος υιοθετούσε αυτή τη σαφή καταγγελία των ευρωπαϊκών θεσμών για τη στάση τους απέναντι στην αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

x-efimerida.gr

Έχουμε τους Πολιτικούς που μας ΑΞΙΖΟΥΝ;

Greekonomics #58

Επιμέλεια – παρουσίαση: Κοσμάς Μαρινάκης, Ph.D. 

Έρευνα: Αχιλλέας Μαντές, Ph.D. – Κοσμάς Μαρινάκης, Ph.D.

Ο Κοσμάς Μαρινάκης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής (Senior Lecturer) Οικονομικής Επιστήμης στο Singapore Management University και Διδάκτορας του North Carolina State University. Έχει εργαστεί σε καθηγητικές και ερευνητικές θέσεις σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κύπρου. Έχει δημοσιεύσει ερευνητικές εργασίες στο αντικείμενο της Οικονομικής της Βιομηχανικής Οργάνωσης σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Διδάσκει οικονομικά από το 2003 σε προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο.

Οργή λαού: Το χρέος της ΝΔ εκτοξεύτηκε στα 641 εκατ. ευρώ χωρίς επιστροφή, την ώρα που οι βουλευτές της πλούτισαν κατά 126 εκατ.!

Το απόλυτο πάρτι της οικονομικής ασυλίας, το σκανδαλώδες κρατικό «φέσι» και η χλεύη απέναντι σε μια κοινωνία που στραγγαλίζεται καθημερινά – Η προκλητική ασυλία της εξουσίας και το ηθικό ναυάγιο της κυβερνώσας παράταξης

Το καθεστώς της απόλυτης ασυδοσίας και της θεσμικής σήψης που εκπέμπει το κυβερνών κόμμα ξεπερνά πλέον κάθε όριο κοινωνικής ανεκτικότητας, προκαλώντας την οργή της κοινής γνώμης. Ενώ ο απλός κόσμος στραγγαλίζεται καθημερινά από τις εισπρακτικές εταιρείες, τους πλειστηριασμούς και τα κοράκια των funds, οι ένοικοι της Ηρώδου Αττικού στέλνουν ένα ξεκάθαρο, ανέντιμο μήνυμα, ομολογώντας με περίσσιο κυνισμό πως το κομματικό χρέος της ΝΔ έχει πλέον εκτιναχθεί στο αστρονομικό ποσό των 641 εκατομμυρίων ευρώ για το 2026 και δεν υπάρχει καμία απολύτως πρόθεση να αποπληρωθεί ποτέ. Αυτή η σκανδαλώδης, θεσμική ομερτά δημιουργεί έναν τεράστιο ηθικό κίνδυνο που ναρκοθετεί τη συνοχή της χώρας, αφού αν εμπεδωθεί η αντίληψη πως οι κυβερνώντες εξαιρούνται από τις δανειακές τους υποχρεώσεις, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για μια ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη όπου κάθε πολίτης θα δικαιούται να πετάξει στα σκουπίδια τα δικά του χρέη. Το κυβερνητικό θράσος μετατρέπεται σε ωμή πρόκληση, αν αναλογιστεί κανείς πως την ίδια ακριβώς περίοδο που ο κομματικός μηχανισμός βαράει επίσημα «κανόνι», η προσωπική περιουσία των γαλάζιων βουλευτών εκτοξεύτηκε από τα 91 στα 217 εκατομμύρια ευρώ, καταγράφοντας μια ασύλληπτη αύξηση κατά 126 εκατομμύρια μέσα σε μόλις επτά χρόνια. Πρόκειται για μια χοντροκομμένη, πολιτική ιλαροτραγία που καταργεί βίαια κάθε έννοια ισονομίας και κράτους δικαίου.

Η λογιστική απάτη των ισολογισμών και η απόκρυψη της χρεοκοπίας

Η ενδελεχής οικονομική ανατομία των επίσημων πεπραγμένων της Πειραιώς ξεγυμνώνει με τον πιο αδυσώπητο τρόπο μια ζοφερή εικόνα απόλυτης διαχειριστικής παρακμής που επιμελώς κρύβεται κάτω από το χαλί. Η πραγματική χρηματοπιστωτική κατάσταση της παράταξης θυμίζει μαύρη τρύπα, παρουσιάζοντας ετήσιες ζημιές που αγγίζουν τα 52,73 εκατομμύρια, ενώ τα ίδια κεφάλαια βυθίζονται στο κατακόκκινο σκοτάδι των -535 εκατομμυρίων ευρώ. Με ένα πενιχρό, σχεδόν αστείο ταμείο της τάξεως των 6 εκατομμυρίων, είναι μαθηματικά και πρακτικά αδύνατον να εξυπηρετηθεί ένα χαώδες βουνό υποχρεώσεων που πλέον αγγίζει τα 641 εκατομμύρια. Σε οποιοδήποτε σοβαρό, ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος, αυτοί οι αριθμοί θα είχαν οδηγήσει τις αρχές στην άμεση κήρυξη πτώχευσης του νομικού προσώπου και στο αυτοδίκαιο, οριστικό μπλόκο κάθε μορφής κρατικής επιχορήγησης.

Τα σκοτεινά μυστικά του ελλείμματος και η σιωπή των τραπεζών

Το γαϊτανάκι αυτής της προκλητικής οικονομικής ασυλίας ξεκινά από το αμαρτωλό παρελθόν, όταν τα συγκεκριμένα, τοξικά δάνεια αντλήθηκαν αρχικά από την παλαιά Αγροτική Τράπεζα και μεταφέρθηκαν νύχτα στο υγιές κομμάτι του ιδιωτικού ομίλου που την εξαγόρασε, αντί να οδηγηθούν κανονικά στην εκκαθάριση. Σήμερα, αυτές οι υπέρογκες οφειλές βρίσκονται εγκλωβισμένες στα χέρια ξένων εταιρειών διαχείρισης, με το συνολικό χρέος να αυξάνεται ανεξέλεγκτα κατά 145.000 ευρώ το εικοσιτετράωρο, δηλαδή κατά 53 εκατομμύρια ετησίως, τη στιγμή που οι ελάχιστες, προσχηματικές καταβολές γίνονται καθαρά για το θεαθήναι ώστε να διατηρούνται τυπικά ενήμερα τα βιβλία. Παράλληλα, ο Μόνιμος Εποπτικός Μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει ρίξει «πόρτα», επιβάλλοντας ρητό και απαγορευτικό βέτο στα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα, κόβοντας μαχαίρι οποιαδήποτε νέα χρηματοδότηση προς τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Η εξίσωση δεν βγαίνει από πουθενά, αφού οι ετήσιες κομματικές δαπάνες ξεπερνούν τα 71 εκατομμύρια, την ώρα που τα έσοδα φτάνουν με το ζόρι τα 18,4 εκατομμύρια, με τον ετήσιο ανατοκισμό να φορτώνει διαρκώς 55 εκατομμύρια στο ήδη φαληρισμένο ταμείο.

Η δέσμευση των βουλευτικών μισθών ως μοναδική λύση εξυγίανσης

Απέναντι σε αυτό το όργιο της οικονομικής παραλυσίας, η μοναδική, βιώσιμη λύση απαιτεί ριζικές, σκληρές και άμεσες θεσμικές τομές που θα πονέσουν το πολιτικό προσωπικό. Επιβάλλεται η βίαιη τροποποίηση των δανειακών συμβάσεων με την εφαρμογή ενός ρεαλιστικού, γενναίου κουρέματος της τάξεως του 50% επί του συνολικού κεφαλαίου. Το εναπομείναν ποσό πρέπει να αποπληρωθεί απαρέγκλιτα, χωρίς καμία περαιτέρω επιβάρυνση ή ευνοϊκούς ανατοκισμούς, μέσω της σχεδόν ολοκληρωτικής δέσμευσης της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης, με 15 εκατομμύρια ευρώ ετησίως να κατευθύνονται απευθείας στην εξυπηρέτηση του χρέους για τα επόμενα 18 χρόνια. Παράλληλα, μπαίνει στο τραπέζι η αναγκαστική, ακόμη και μέσω δικαστικής οδού, παρακράτηση του 30% των μηνιαίων αποδοχών όλων των εν ενεργεία βουλευτών του κόμματος. Μόνο με τη δέσμευση αυτών των 1.600 ευρώ από κάθε βουλευτική έδρα, θα εξασφαλιστεί μια ετήσια εισροή 3 εκατομμυρίων επιπλέον, διασφαλίζοντας την οριστική και πλήρη εξόφληση μέχρι το 2044, γκρεμίζοντας επιτέλους το τείχος της προκλητικής ασυλίας που διαχωρίζει την πολιτική ελίτ από τον χειμαζόμενο λαό.

periodista.gr

Το τουμπεκί του Τσίπρα, ή πως ο Μαραντζίδης τη βγάζει καθαρή, έχοντας… τη φωλιά του χεσμένη!

Η ένοχη σιωπή του Τσίπρα, ή πως ο Μαραντζίδης τη βγάζει καθαρή, έχοντας... τη φωλιά του χεσμένη!

Κόμπρα

Έτσι όπως πάω θα με κατηγορήσετε πως έχω εμμονή με τον Μαραντζίδη, αλλά ρε παιδιά με προσβάλει σαν κόμπρα η τακτική του Τσίπρα “εγώ ποιώ την νήσσαν και που θα πάει… εσείς θα το ξεχάσετε”!
Η υπόθεση Μαραντζίδη εγείρει ζήτημα πολιτικής ηθικής όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για τον Αλέξη!
Ο Νικολάκης απάντησε με ένα κείμενο πνιγμένο σε… βουρκώδη συναισθηματισμό και χωρίς βέβαια να πει λέξη για την ταμπακιέρα!
Ο δε Τσιπράκος, όπως προείπα, ποιεί την νήσσαν! Αυτό, όμως, δεν συνάδει με πολιτικό αρχηγό, που σέβεται τον εαυτό του και κυρίως τους ψηφοφόρους του!
Εάν θεωρεί ότι καλώς ο επιτελάρχης του Νικολάκης καλώς εισέπραξε όσα εισέπραξε από τη βρετανική οργάνωση-βιτρίνα του Φόρειν Όφις και της Ιντέλιντζενς Σέρβις, ας βγει να το πει για να ξέρουμε που και ο ίδιος πατάει!
Αν πάλι θεωρεί πολιτικά απαράδεκτο το πάρε-δώσε του Μαραντζίδη με τους Βρετανούς, ας τον απομακρύνει από δίπλα του…
Κι αν πάλι είναι τόσο μεγαλόψυχος και θέλει να τον συγχωρήσει, ας του πει να ζητήσει συγγνώμη και εμείς  γενναιόψυχοι θα τον συγχωρήσουμε και θα ξεπλύνουμε!
Έχουν, όμως, περάσει τόσες μέρες και ο Τσιπράκος και τίποτα απ’ αυτά! Έχει κρυφτεί στη σιωπή του! Σου λέει, που θα πάει, θα ξεχαστεί η ιστορία!
Ποντάρει στο ότι το πόπολο δεν έχει ούτε επιμονή να απαιτήσει καθαρή εξήγηση, αλλά ούτε και μνήμη!
Η κοινή γνώμη θα καταναλώσει κι αυτή την ιστορία, όπως αδιάφορα καταναλώνει το κάθετι!
Εξάλλου, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις τα μίντια την κάνανε… γαργάρα! Μήπως είδατε τα μίντια του Κυριάκου να σηκώνουν το θέμα για να πλήξουν τον… αριστερό αντίπαλό τους;
Εγώ είδα το αντίθετο και βεβαιώθηκα ότι το Μαξίμου σπρώχνει τον… ρεμπράντιν Αλέξη! Δικαιολογημένα, αφού ο Τσίπρας είναι εκλογικά πολύτιμος στο Μητσοτακιστάν!
Είναι το φόβητρο που θα κουνάει προεκλογικά ο Κυριάκος για να ξαναμαζέψει στη στρούγκα τους δυσαρεστημένους δεξιούς που έχουν πάρει αποστάσεις!
Καλλιεργώντας κλίμα 2015 θα προβάλει το δίλημμα “Μητσοτάκης ή Τσίπρας”, ποντάροντας στο ότι θα επιλέξουν το κατ’ αυτούς μικρότερο κακό!
Άσε που το Μητσοτακιστάν μόνο μεμπτόν δεν θεωρεί να τα παίρνει κάποιος από το βρετανικό ή το αμερικανικό βαθύ κράτος! Τα συμμαχικά μπικικίνια… επιτρέπονται!
Αλλά και οι ολιγάρχες που θεωρούν τον Μητσοτάκη πολύ… ακριβό και σπρώχνουν με τα μίντια που ελέγχουν τον ανακυκλωμένο Τσίπρα, πετάνε στα σκουπίδια ό,τι στιγματίζει την εικόνα του!
Κάπως έτσι, ο Μαραντζίδης τη βγάζει καθαρή, ενώ όλα δείχνουν πως έχει… τη φωλιά του χεσμένη!

slpress.gr

Η επαναφορά Τσίπρα ως «συμπληρώματος»

editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί

Σχεδόν 24 ώρες μετά την εξαγγελία του «νέου» κόμματος Τσίπρα υπό το ακρωνύμιο ΕΛ.Α.Σ., αυτό σκαρφάλωσε αμέσως στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις με ένα στρογγυλό 17%. Όλο το μιντιακό σύστημα, σαν να έπεσε γραμμή από κάποια κέντρα, σπρώχνει με φόρα Τσίπρα. Μέχρι και στελέχη της Ν.Δ. επαινούν τον «ώριμο» και «λαμπερό» Τσίπρα, που όμως «θα τον ξανανικήσουν». Προς το παρόν η πίεση μετατίθεται στον άλλο εταίρο του συστημισμού, το ΠΑΣΟΚ: αυτό χρειάζεται λίγο ακόμη «μασάζ» για να καταστεί εντελώς εύπλαστο, ώστε να συμβάλει στην επιχειρούμενη αναστήλωση ενός δικομματισμού (κεντροδεξιό μόρφωμα – κεντροαριστερό μόρφωμα) με ανακύκλωση του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού.

Η ανάσυρση του Τσίπρα από τη ναφθαλίνη γίνεται για να επιχειρηθεί μια επανασταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος με δύο πυλώνες. Πιο ιδιαίτερος στόχος είναι να περιμαζέψει τα ρετάλια του συριζικού κεντροαριστερού αστερισμού που διασκορπίστηκε από το 2015 και ύστερα, μετά τις παλινωδίες και τις ήττες του υπό τον κ. Τσίπρα. Ανασύρεται επειδή, όσα και να λέει περί «πατριωτισμού» και «ελληνικότητας», έχει δώσει εξετάσεις και απέκτησε διαπιστευτήρια, πως υπηρετεί την εξάρτηση και όλες τις ανάγκες του μεταπρατισμού. Άλλωστε είναι ο μόνος χώρος που ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του (όπου κι αν βρέθηκαν μετά τη θρυμματοποίηση του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει σε όλους τους τόνους «περήφανο» για τη διακυβέρνηση 2015-19, για την ψήφιση του 3ου Μνημονίου (μαζί με τις άλλες συστημικές δυνάμεις), και φυσικά για τη συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφτηκε με άμεση καθοδήγηση και απαίτηση ΗΠΑ-Γερμανίας.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης»: το παιχνίδι αυτό παίζεται αμοραλιστικά, και αποκλειστικά σε επικοινωνιακό επίπεδο. Το 2015, ως νέος πρωθυπουργός, πήγε στην Καισαριανή να καταθέσει στεφάνι στους 200 εκτελεσμένους, ενώ παζάρευε με την τρόικα. Τώρα διαλέγει ένα ακρωνύμιο που «παίζει» (σε λίγους) με τον ΕΛΑΣ της εποποιίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή, αλλά και την ΕΛΑΣ ως αστυνομία τώρα. Θόρυβος να γίνεται, βαβούρα, αυτό συνιστούν οι επικοινωνιολόγοι. Το διαζύγιο με ό,τι σήμαινε η Αριστερά για τον τόπο σε περασμένες δεκαετίες έχει παρθεί από πολύ νωρίς. Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από την επιχείρηση κατασπατάλησης ενός μεγάλου κεφαλαίου για τον Τόπο και τον Λαό, που είχε χτιστεί με αγώνες, απλοχεριά και λεβεντιά από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα μας.

Μέσα από αυτόν τον χώρο, ιδιαίτερα στην εποχή της κατασπατάλησης του κεφαλαίου του και της διάλυσης του «ηθικού πλεονεκτήματος», αναδείχθηκαν μηχανισμοί και ελεεινές μέθοδοι που καμία σχέση δεν είχαν με όποιο χειραφετητικό πρόταγμα. Η συνάντηση της σύνολης αριστεράς με τις παρυφές της εξουσίας (πρώτα στα χρόνια της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ. το 1989-90), και αργότερα με την «πρώτη φορά Αριστερά», επέφερε ακόμα περισσότερη διάβρωση και ενίσχυσε τις τάσεις διαζυγίου με ό,τι υπήρξε και συμβόλιζε η Αριστερά κάποτε.

Όσα κάνει τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του, και όσα έχει δει ο απλός κόσμος (παραίτηση Τσίπρα, άφιξη Κασσελάκη που ο ίδιος ο Τσίπρας έφερε και μετά ροκάνισε, διασπάσεις, δύο κόμματα στη Βουλή, σιωπή Τσίπρα και επανεμφάνισή του), ευτελίζουν κι άλλο την έννοια της τρέχουσας και υπαρκτής αριστεράς. Ο ίδιος τώρα θέλει να πετάξει τα «βαρίδια» που τάχα τον εμπόδιζαν όσο ήταν αρχηγός. Καμιά αυτοκριτική. Δηλώνει όμως απερίφραστα: «Τώρα είμαι διαφορετικός»! Έλκεται άλλωστε προς το κέντρο, όραμά του ο… «δημοκρατικός καπιταλισμός». Ωστόσο, θέλει να μεταθέσει τον γενικότερο ευτελισμό στους πρώην συνεργάτες του: Θα πάτε στον εξώστη (πρώτη φάση), θα παραιτηθείτε από τα κόμματα που ανήκετε (δεύτερη φάση), θα δηλώσετε πρόθυμοι να έρθετε στο «κόμμα μου», κι εγώ θα δω τι θα κάνω με καθέναν ξεχωριστά…

Τώρα βρισκόμαστε στην εφαρμογή της τρίτης φάσης, δηλαδή του περιμαζώματος όσων προσέλθουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαφανίζεται μέσα από εξευτελιστικές διαδικασίες, για να γεννηθεί τι; Ένα κυνικό, χωρίς αρχές υποστύλωμα ενός υπό κατασκευή δικομματισμού που θα υπηρετεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα το μεταπρατικό μοντέλο, τους ολιγάρχες και τις πρεσβείες, την Ελλάδα της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και, όπου και όταν χρειαστεί, θα βάλουν κι αυτοί τις υπογραφές τους – διότι θα ζητηθούν και τέτοιες.

Το στίγμα της αναξιοπιστίας πάει μαζί με την έλλειψη μιας λαϊκής δυναμικής. Το σύστημα θέλει έναν «μη λαό», έναν λαό καθηλωμένο, αποδιοργανωμένο, αποπροσανατολισμένο, χωρίς προσδοκία καλύτερου μέλλοντος, σκέτο ψηφοφόρο διαχειριστών. Τον θέλει να σέρνεται στη λογική του «και μη χειρότερα θεέ μου». Σε αυτές τις συνθήκες, το «μπαλκόνι» ενός Τσίπρα είναι χρήσιμο ώστε να περιμαζευτεί ο κεντροαριστερός χώρος και να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός βραχίονας. Το «συμπαράταξη» μπορεί να νοηθεί μόνο υπό την έννοια του «περιμαζώματος».

Θορυβώδης τενεκές, που θα αυτοπροσδιορίζεται ως χρυσός. Συνεπώς, διόλου «ελληνική αριστερή συμπαράταξη». Κόμμα Τσίπρα, και «σπρωχτό» με όλα τα μέσα!

Πηγή: edromos.gr

Υπόθεση «Loreley», 1902: Το διπλωματικό θρίλερ που συγκλόνισε την Αθήνα

Το ατμοκίνητο ιστιοφόρο «Loreley» είχε μήκος περίπου 68 μέτρα, πλάτος 9 μέτρα και ανέπτυσσε μέγιστη ταχύτητα 11,9 κόμβων. Είχε κατασκευαστεί το 1885 στη Σκοτία για λογαριασμό του
Σκοτσέζου κλωστοϋφαντουργού Τζον Κλαρκ (John Clark) που το χρησιμοποίησε ως
προσωπικό γιοτ και πωλήθηκε μετά τον θάνατό του.

Σταύρος Μαλαγκονιάρης

Ενα βήμα πριν από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων έφτασαν Ελλάδα και Γερμανία, ύστερα από μια δολοφονία και την κλοπή απόρρητων διπλωματικών εγγράφων από σκάφος του γερμανικού ναυτικού στον Πειραιά!
Η υπόθεση, που μοιάζει με σενάριο κατασκοπευτικής ταινίας και της οποίας πολλές πλευρές έμειναν ανεξιχνίαστες, εξελίχθηκε τον Νοέμβριο του 1902, σε μια κρίσιμη περίοδο για το Κρητικό Ζήτημα και για τη Μακεδονία.
«Ευτυχώς, με την σύλληψιν [του δράστη] εσώθημεν», φέρεται να είπε, ανακουφισμένος, ο τότε βασιλιάς Γεώργιος προς τις ανακριτικές αρχές, μετά τη σύλληψη και την ομολογία του δράστη, ενός Γερμανού ναύτη του πλοίου.
Ωστόσο, παρότι οι ελληνικές αρχές αλλά και διπλωμάτες άλλων κρατών εκτιμούσαν ότι ο δράστης είχε και ξένους συνεργούς, η κυβέρνηση (και το Παλάτι) καθώς και η Γερμανία έδειξαν πως ήθελαν να κλείσει γρήγορα η υπόθεση χωρίς περαιτέρω έρευνες. Για αυτόν τον λόγο, ο δράστης παραδόθηκε εσπευσμένα για να δικαστεί στη Γερμανία, ενώ η γερμανική πρεσβεία προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σημασία των κλεμμένων εγγράφων. Ετσι, έπεσε πέπλο σιωπής. Ομως, για τρεις ημέρες Ελλάδα και Γερμανία έφτασαν πολύ κοντά σε ρήξη των σχέσεών τους, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τα εθνικά ζητήματα, την απελευθέρωση της Κρήτης από την τουρκική κατοχή και την υπό οθωμανική κυριαρχία Μακεδονία, όπου η βουλγαρική επιθετικότητα είχε ήδη εμφανιστεί και η ελληνική άμυνα άρχισε να οργανώνεται ενεργά.
Τις εξελίξεις παρακολουθούσαν στενά και άλλες δυνάμεις της εποχής, ιδιαίτερα η Γαλλία, η οποία από το τέλος του Γαλλοπρωσικού πολέμου το 1871 διατηρούσε τεταμένες σχέσεις με τη Γερμανία. Μέσα σε αυτό το κλίμα αντιπαράθεσης είχε αναπτυχθεί έντονη κατασκοπευτική δράση μεταξύ των δύο χωρών.
Η πιο γνωστή υπόθεση ήταν ένα πολιτικό σκάνδαλο, στο οποίο ενεπλάκη άδικα ο Γαλλοεβραίος λοχαγός Αλφρεντ Ντρέιφους, που καταδικάστηκε για διαρροή μυστικών στη γερμανική πρεσβεία του Παρισίου. Ομως, ειδικά το 1902, είχαν γίνει γνωστές και στην Ελλάδα ακόμη δύο υποθέσεις κατασκοπίας. Η μια αφορούσε την πώληση γαλλικών απόρρητων εγγράφων σε Γερμανούς, ενώ η άλλη οδήγησε στην εκτέλεση πέντε Γερμανών αξιωματικών με την κατηγορία της κατασκοπίας υπέρ της Γαλλίας.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση η είδηση που δημοσιεύτηκε πρωτοσέλιδα στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 4 Νοεμβρίου 1902 για τη δολοφονία ενός Γερμανού αξιωματικού και την κλοπή ενός κιβωτίου με διπλωματικά έγγραφα από το πλοίο του γερμανικού αυτοκρατορικού ναυτικού «Loreley».Το «Loreley» ήταν ένα ατμοκίνητο τρικάταρτο ιστιοφόρο, το οποίο αγοράστηκε το 1896 από το γερμανικό ναυτικό. Αφού εξοπλίστηκε με δύο πυροβόλα, τέθηκε στην υπηρεσία του Γερμανού πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη για διπλωματικές αποστολές, ενώ σε ορισμένα ταξίδια φιλοξένησε και μέλη της οικογένειας του Γερμανού αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’.
Στις 15 Οκτωβρίου 1902 έφτασε στον Πειραιά για να κάνει εργασίες μετασκευής στο ναυπηγείο Βασιλειάδη, το μεγαλύτερο της Ανατολικής Μεσογείου εκείνη την εποχή. Κυβερνήτης του πλοίου ήταν ο Χανς Χέρμαν Λούντβιχ φον Ρόιτερ (Hans Hermann Ludwig von Reuter, 1869-1943), ο οποίος ανέλαβε για πρώτη φορά τη διοίκηση πλοίου στο «Loreley», μόλις λίγες μέρες πριν από τον απόπλου του από την Κωνσταντινούπολη για τον Πειραιά.

Εκτός από τον κυβερνήτη υπήρχε πλήρωμα 58 ανδρών, ανάμεσά τους δύο αξιωματικοί και τρεις υπαξιωματικοί (αρχικελευστές).
Υπόθεση «Loreley», 1902: Το διπλωματικό θρίλερ που συγκλόνισε την Αθήνα

Ο Γερμανός κυβερνήτης του σκάφους, 

Χανς Χέρμαν Λούντβιχ φον Ρόιτερ

Κατά τη διάρκεια των εργασιών στο ναυπηγείο, το οποίο βρισκόταν στη προβλήτα απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Αγίου Διονυσίου, ο κυβερνήτης αποφάσισε να παραμένουν κάθε βράδυ στο πλοίο ένας αξιωματικός, ένας αρχικελευστής υπηρεσίας και πέντε ναύτες, από τους οποίους ο καθένας θα εκτελούσε τετράωρη σκοπιά.

Οι εκτός υπηρεσίας ναύτες διέμεναν σε νοικιασμένο σπίτι στην οδό Φίλωνος, κοντά στο γερμανικό προξενείο, ενώ ο κυβερνήτης και οι αξιωματικοί έμεναν σε ξενοδοχεία του Πειραιά.

Το μοιραίο βράδυ, μεταξύ 2 και 3 Νοεμβρίου, σκοπός ήταν από τα μεσάνυχτα έως τις 4 το πρωί ο ναύτης Κουρτ Εδουάρδος Κόχλερ, ενώ σε ένα μικρό γραφείο κοιμόταν ο 30χρονος αξιωματικός Πετρίτσκι.
Στο γραφείο φυλάσσονταν δύο κιβώτια: το ένα με τα χρήματα του πλοίου και το άλλο με διάφορα έγγραφα, «μεταξύ των οποίων πολλά σπουδαιόταταν διπλωματικά ανήκοντα εις την εν Κωνσταντινουπόλει Γερμανικήν Πρεσβείαν», όπως ανέφεραν οι εφημερίδες της εποχής.
Περίπου στις 4 τα ξημερώματα, ο υπαξιωματικός της νυχτερινής περιπολίας διαπίστωσε με έκπληξη ότι τόσο ο σκοπός όσο και ο Πετρίτσκι είχαν εξαφανιστεί. Από το μικρό γραφείο μέχρι τη σκάλα του πλοίου υπήρχαν αίματα στο κατάστρωμα. Επίσης έλειπε η βάρκα που βρισκόταν «δεμένη» κοντά στη σκάλα του πλοίου.
Από το γραφείο έλειπε το μεγαλύτερο κιβώτιο με τα διπλωματικά έγγραφα, το οποίο απέξω είχε ένδειξη ότι περιείχε απόρρητα έγγραφα.
Αμέσως σήμανε συναγερμός και κινητοποιήθηκαν οι ελληνικές αρχές και οι Γερμανοί διπλωμάτες.
Οι Γερμανοί έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα έγγραφα. Ο πρώτος γραμματέας της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Λάγκβερτ, είπε στον διευθυντή της αστυνομίας, Γενήσαρλη, ότι τα έγγραφα «είναι μεγίστης διπλωματικής σπουδαιότητος». Επίσης, ο Γερμανός πρέσβης Φον Πλέσεν (Ludwig Graf von Plessen-Cronstern) συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Ζαΐμη και ζήτησε άμεσα αποτελέσματα από τις έρευνες!
Ενημέρωση ζήτησε και ο βασιλιάς Γεώργιος καθώς η υπόθεση είχε μεγάλη σημασία όχι μόνο λόγω των κρίσιμων «ανοιχτών» εθνικών θεμάτων, αλλά και εξαιτίας των στενών σχέσεων της ελληνικής βασιλικής οικογένειας με τη Γερμανία, μια και η τότε πριγκίπισσα Σοφία, σύζυγος του διαδόχου Κωνσταντίνου Α’, ήταν αδελφή του Γερμανού αυτοκράτορα.
Ο Ζαΐμης και ο διευθυντής της αστυνομίας πήγαν αμέσως στο Παλάτι, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι οι δράστες δεν ήταν Ελληνες.
«Εύχομαι να βεβαιωθή ότι δεν είναι Ελληνες οι δολοφόνοι. Διότι το εναντίον θα ήτο μεγίστη εθνική ζημία», φέρεται να είπε ο Γεώργιος. Παρά τις βάσιμες εκτιμήσεις των ελληνικών αρχών, οι Γερμανοί επέμεναν ότι οι δράστες ήταν Ελληνες. Την άποψη αυτή υποστήριζαν έντονα ο Γερμανός κυβερνήτης και τα μέλη του πληρώματος, ίσως για να καλύψουν δικές τους ευθύνες ή παραλείψεις. Μάλιστα, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, ο κυβερνήτης Φον Ρόιτερ μιλώντας στον λιμενάρχη Πειραιά ξεπέρασε τα όρια και απέκλεισε το ενδεχόμενο να είναι ο δράστης Γερμανός, λέγοντας απαξιωτικά ότι «οι Γερμανοί δεν είναι Ελληνες».
Ανάλογο ήταν το κλίμα και στον γερμανικό Τύπο «όστις (…) ήρχισε να εξέμη φοβερές κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού Εθνους ύβρεις».
Η στάση αυτή προκάλεσε μεγάλη λαϊκή αγανάκτηση. Εστάλησαν πολλές επιστολές διαμαρτυρίας από διάφορες περιοχές και πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας έξω από τη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα, η οποία άρχισε να φυλάσσεται από το ιππικό.
Παράλληλα, οι ελληνικές αρχές συνέχιζαν μεθοδικά τις έρευνες. Εξετάστηκαν μάρτυρες, ανακρίθηκαν εργάτες του ναυπηγείου, ενώ βρέθηκαν στην απέναντι ακτή, κοντά στον φάρο Θεμιστοκλέους (στην Ακτή Ξαβερίου) η βάρκα του «Loreley» και το κλεμμένο κιβώτιο με τα έγγραφα, στο οποίο είχε γίνει ανεπιτυχής προσπάθεια παραβίασης. Την ίδια ώρα, δύτες εντόπισαν στον βυθό το πτώμα του Πετρίτσκι.
Υπόθεση «Loreley», 1902: Το διπλωματικό θρίλερ που συγκλόνισε την Αθήνα

Πρωτοσέλιδο δημοσίευμα στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη (φ. 4.11.1902) για «το μυστηριώδες έγκλημα εις τον λιμένα του Πειραιώς», που κινδύνεψε να οδηγήσει σε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Γερμανίας

Παρά τα ευρήματα, οι Γερμανοί συνέχιζαν να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τις ελληνικές αρχές. Εκτός από τις συνεχείς παρεμβάσεις των διπλωματών στον πρωθυπουργό και στις αρχές, προσέφεραν αμοιβή σε όποιον τους έδινε πληροφορίες για τους δράστες και απαίτησαν η νεκροψία του Πετρίτσκι να πραγματοποιηθεί παρουσία Γερμανού γιατρού και του πρόξενου της Γερμανίας στον Πειραιά.
Επίσης ζήτησαν στις έρευνες στον βυθό να συμμετάσχουν μαζί με τους Ελληνες και Ρώσοι δύτες, επειδή ο Γερμανός κυβερνήτης υποψιαζόταν ότι «οι Ελληνες δύται ευρίσκοντες το πτώμα δεν [θα] το ανείλκυον» για να μην κατηγορηθούν συμπατριώτες τους! Αργότερα, αποκαλύφθηκε ότι οι Γερμανοί είχαν αποκρύψει από τις ελληνικές αρχές πως αμέσως μετά τον φόνο είχε διαπιστωθεί πως έλειπαν από το πλοίο μία στολή από το ιματιοφυλάκιο και δύο καρβέλια ψωμί και ένα μαχαίρι από την κουζίνα.
Μέσα σε αυτό το τεταμένο κλίμα, οι έρευνες συνεχίζονταν και αναζητούνταν ο βασικός ύποπτος που ήταν ο εξαφανισμένος Γερμανός ναύτης Κόχλερ. Τελικά, εντοπίστηκε τυχαία και συνελήφθη κοντά στη σημερινή περιοχή του Ταύρου από τον εύζωνο Δημήτρη Σαούτη, ο οποίος αναδείχθηκε σε λαϊκό ήρωα. Στη σύλληψη συνέβαλε και ο αστυφύλακας Ευθύμιος Φρυγανάς. Ο δράστης ομολόγησε την πράξη του ισχυριζόμενος ότι στόχος του ήταν να κλέψει το κιβώτιο με τα χρήματα, αλλά κατά λάθος πήρε εκείνο που περιείχε τα έγγραφα.
Υπόθεση «Loreley», 1902: Το διπλωματικό θρίλερ που συγκλόνισε την Αθήνα
Ωστόσο, εφημερίδες έγραψαν («Καιροί» φ. 6.11.1902) ότι ξένοι διπλωμάτες που παρακολουθούσαν την υπόθεση πίστευαν ότι πραγματικός στόχος ήταν τα έγγραφα και πως ο Κόχλερ είχε ξένους συνεργούς. Αυτό εκτιμούσε και η αστυνομία.
Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, το κιβώτιο περιείχε

τον κρυπτογραφικό κώδικα της Γερμανίας, που χρησιμοποιούνταν για απόρρητες επικοινωνίες και επίσημα έγγραφα, σχετικά με υπόθεση κατασκοπίας που είχε αποκαλυφθεί εκείνη την περίοδο στο Βερολίνο. Παρά τα όσα υποστήριζαν αρχικά, οι Γερμανοί διπλωμάτες άρχισαν να δηλώνουν ότι το κιβώτιο δεν περιείχε σπουδαία έγγραφα. Η ελληνική κυβέρνηση και το Παλάτι επέλεξαν να κλείσει η υπόθεση. Ο Κόχλερ παραδόθηκε εσπευσμένα στους Γερμανούς, με το σκεπτικό ότι δεν έπρεπε να δικαστεί στην Ελλάδα, ενώ η νομιμότητα της παράδοσης επικυρώθηκε έναν μήνα αργότερα με βούλευμα.
Ταυτόχρονα, σε συνεννόηση με τη γερμανική πλευρά ξεκίνησε προσπάθεια κατευνασμού της κοινής γνώμης. Σε αυτό το πλαίσιο, πιθανότατα υπό πίεση, ο λιμενάρχης ανακάλεσε προηγούμενη γραπτή αναφορά του σχετικά με την προσβλητική στάση του κυβερνήτη και με νέα δήλωσή του στον Τύπο απέδωσε τη γερμανική φράση σε μεταφραστικό λάθος!
Κλείνοντας να πούμε ότι ο Κόχλερ καταδικάστηκε σε θάνατο στο Βερολίνο, ενώ ο κυβερνήτης Φον Ρόιτερ, παρότι αρχικά φαινόταν να ελέγχεται για ζητήματα πειθαρχίας στο πλοίο, στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ναύαρχο, διοικητή του Στόλου Ανοικτής Θαλάσσης, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

www.efsyn.gr