Σάββας Καλεντερίδης: Πώς χάσαμε την Λιβύη και πώς την κέρδισε ο Ερντογάν.

Από την νεοφεουδαρχική αντίληψη του μέλλοντος στις κοινωνικές εξεγέρσεις

του Νίκου Σίμου

Τα γεγονότα στην Νότια και νοτιοκεντρική Ευρώπη αποτελούν ένα εξελικτικό στάδιο μιας, από δεκαετίες σχεδιαζόμενης, δυστοπίας που δεν βρήκε καμία και από πουθενά ιδεολογικοπολιτική αντίσταση

Οι αντιδράσεις την «ηγεσιών»  των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής νεοταξικής  κολεκτίβας είναι η εικόνα της απόλυτα εξαρτημένης ΕΕ από το νεοφεουδαρχικό κέντρο εκείθεν του Ατλαντικού, που εκτός της ιδεολογικής ηγεμονίας κρατά στην ουσία τα κλειδιά των παγκόσμιων εξελίξεων

Όμως – και εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς – αυτός ήταν ο λόγος δημιουργίας της Ευρωπαϊκής  υπερεθνικής κολεκτίβας που ατυχώς και ευφυολογικά  ονομάστηκε ΕΕ

Όποιοι θεώρησαν και αφρόνως πανηγύρισαν για την «ανοιχτή και ελεύθερη αγορά»  και όσοι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90  λοιδορούσαν κάποιους από εμάς – που σταθήκαμε απέναντι από το Ενωσιακό εγχείρημα – σαν αναχρονιστικούς Μαρξιστές, απογοητεύτηκαν οικτρά

Ένα δείγμα των επιδιώξεων αυτού του παγκοσμιοποιητικού πειράματος, καθώς και του βάθους του αντικοινωνικού και αντιανθρώπινου  σχεδιασμού του,  ξεδιπλώθηκε μέσα από την μεθοδευμένη αποσάθρωση του Ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού συστήματος.

Η ζοφερή πραγματικότητα του εκπαιδευτικού συστήματος στην γηραιά ήπειρο έχει ως εξής:

Για πρώτη φορά στα χρονικά της σύγχρονης ιστορίας, η νέα γενιά (σε ηλικίες από 14 έως 29 ετών) –  αυτό που αποκαλείται  γενιά Z – παρουσιάζει χαμηλότερες γνωστικές ικανότητες, μειωμένη προσοχή, ασθενέστερη μνήμη και χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης σε σχέση με τους γονείς της!!!

Η πτώση αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα ενός ανεξέλεγκτου πειράματος της βίαιης ψηφιοποίησης της εκπαίδευσης και της κυριαρχίας των οθονών αντί των βιβλίων στις σχολικές αίθουσες.

Η προχειρότητα στην σύγχρονη εκπαιδευτική διαδικασία είναι δομική, με την επίδειξη τυφλής εμπιστοσύνης στην εκπαιδευτική τεχνολογία,  αναδεικνύοντας ταυτόχρονα  μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση που αποχαυνώνει τους νέους ανθρώπους υπονομεύοντας  τη σκέψη τους, με αναπόφευκτο  τίμημα μια γενιές πνευματικά ακρωτηριασμένες.

Η οργισμένη αντίδραση των νέων ανθρώπων, που πρωτοστατούν στις κοινωνικές κινητοποιήσεις, έχει να κάνει – πέρα από την φτώχεια, την ανεργία, την ανέχεια στο επίπεδο διαβίωσης –  και με την επιδεικτική αδιαφορία των κυβερνώντων (διαχειριστών παγκοσμιοποιημένων οικονομικών συμφερόντων) για την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος,  τις κραυγαλέες προχειρότητες, τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικά εργαλεία και προσωπικό

Αντιλαμβάνεται η γενιά Ζ της Ευρωπαϊκής Ενωσιακής νεοταξικής κολεκτίβας  ότι το επιδιωκόμενο  τέλος της ανθρωποκεντρικής εξέλιξης περνά κυρίως μέσα από την ψηφιοποίηση της εκπαιδευτικής  διαδικασίας, που θα παράξει  χειραγωγήσιμα  ανθρωποειδή  αντί  πολίτες με γνώση, σκέψη και ένα δημιουργικό όραμα για το μέλλον τους

Η  εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν το πρόσχημα που τερμάτισε το – μεταλλαγμένο από το αρχικό – σχέδιο της, στην ουσία,  Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης  και διέλυσε τα «όνειρα»  του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που ήθελε μερίδιο στην Παγκοσμιοποιημένη  καπιταλιστική δυστοπία .

Τα μεταναστευτικά ρεύματα από τους πολέμους στην Μέση Ανατολή και στην Αφρικανική ήπειρο  είχαν στόχο την αναμόρφωση του κόστους εργασίας στις βιομηχανίες της «Γερμανικής Ευρώπης»  προκειμένου να αντέξει και να ανταγωνιστεί την «καπιταλιστική Κινεζοποίηση»  του εργατικού κόστους.

Τώρα και έως ότου η Νεοδεξιά  (ακροδεξιά)  αναλάβει τον  «δημοκρατικό καλλωπισμό»  της καταρρέουσας αστικοδημοκρατίας – μέχρι αυτή να αντικατασταθεί από την τεχνονεοφεουδαλιστική παγκόσμια  διακυβέρνηση – επιβάλλοντας τον πολιτικό αυταρχικό αναχρονισμό,  το υπάρχον σύστημα  των νεοταξικά μεταλλαγμένων άλλοτε αστικοδημοκρατικών κομμάτων, θα επιχειρήσει μέσα από την στρατοκρατική μεθόδευση να επιβάλλει την καταστολή σε κάθε προσπάθεια – της καθυστερημένα αφυπνισμένης κοινωνίας – αντίστασης σε ότι προωθείται  σε βάρος της.

Η ισλαμοτρομοκρατία και το προσφυγικό ζήτημα που κορυφώθηκε πριν έντεκα χρόνια είχε στόχο την αναδόμηση του εργατικού δυναμικού στην κατεύθυνση της μείωσης του εργατικού κόστους στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Είχε στόχο τον τρόμο των πολιτών  και την υποταγή των εργατικών συνδικάτων στην θέληση του παγκοσμιοποιημένου ευρωπαϊκού κεφαλαίου που αναζητούσε θέση στον νέο καπιταλιστικό  κύκλο.

Το σχέδιο απέτυχε γιατί οι οιωνοί νεοφεουδάρχες και οι «μπροστινοί»  τους είχαν άλλα σχέδια για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.

Αναμένονται πιθανότατα  κοινωνικές αναταραχές και βορειότερα στην Ευρώπη, προϊόντος του χειμώνα που ακόμα δεν ήρθε, για τις κοινωνίες της Βόρειας Ευρώπης στις οποίες ένα σημαντικό τμήμα θα έχει οσονούπω να επιλέξει ανάμεσα στο υπερτιμημένο φαγητό και στην υπερτιμημένη  θέρμανση, όπως εμφατικά δήλωσε ο επίτροπος ενέργειας της Κομισιόν  κ Γιόγκερσεν.

Είναι αργά για τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες ;

Θα εξαρτηθεί από την δύναμη και την αντοχή της  αντίστασής τους απέναντι στο κύμα  δυστοπίας που ετοίμασαν οι Δυτικότροπες ελίτ, αξιοποιώντας την πολιτική ανικανότητα διαμόρφωσης εναλλακτικού ιδεολογήματος  ή και την ενσωμάτωση των ηγεσιών του «Παγκόσμιου Νότου»  στον παγκόσμιο δυστοπικό καπιταλιστικό καταμερισμό της τεχνοφεουδαλιστικής προοπτικής του κόσμου.

Φοβάμαι ότι αυτός ο αιώνας με όπλο, τον πυρηνικό τρόμο αφενός και τον χωρίς φραγμούς Τεχνολογικό ανταγωνισμό αφετέρου  θα αλέσει τον δημιουργικό Άνθρωπο στον βωμό ενός αδίστακτου και απόλυτα ανήθικου ανταγωνισμού δυνάμεων όπου κοινωνίες, κρατικές οντότητες και έθνη θα αποτελούν αναλώσιμες έννοιες. 

Πηγή: www.militaire.gr

Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται «τάξη». Βαθιά αλλαγή έχουν ανάγκη

Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα».

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας.

Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση.

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος.

Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη.

Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου.

Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».

Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».

Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο.

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».

Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών.

www.in.gr

Περί εκτάκτου ανάγκης και καθόδου των τανκς

Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις μνήμες από τη νύχτα της 21ης Απριλίου, αυτές οι ασκήσεις είναι δύσκολες

Μανώλης Κοττάκης

Παρακολουθούμε με τεταμένη την προσοχή τις εξελίξεις στη Γαλλία και τους προβληματισμούς που έχουν προκύψει, και εκεί αλλά και στην Αθήνα, για δύο θέματα: Πώς αντιδρά το κράτος σε περίπτωση παρατεταμένων επεισοδίων, τα οποία διαταράσσουν την κοινωνική ειρήνη και απειλούν την οικονομική ζωή μίας πρωτεύουσας, σε σημείο που να τίθεται εν αμφιβόλω η εξουσία της κυβέρνησης και του κράτους;
Πώς αντιμετωπίζεται η «στάση» κατά του πολιτεύματος; Προσφεύγει το πολιτικό σύστημα στις έκτακτες διατάξεις του Συντάγματος περί κήρυξης μίας χώρας ή μίας πόλης σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, κατεβάζει τον στρατό και τα τανκς στους δρόμους, απαγορεύει την κυκλοφορία και αναστέλλει συγκεκριμένες διατάξεις του Συντάγματος με επίκληση την «κατάσταση πολιορκίας»; Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις μνήμες από τη νύχτα της 21ης Απριλίου, αυτές οι ασκήσεις είναι δύσκολες. Για μια χώρα σαν τη Γαλλία, του Διαφωτισμού και του κράτους δικαίου, εξίσου!
Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχει και το δεύτερο, το ευρύτερο θέμα, το οποίο προβληματίζει και τις Αρχές στη Γαλλία αλλά και την ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα: τι προκαλεί τις κινητοποιήσεις και τις αναταραχές; Πόσο μεγάλη πιθανότητα είναι να υπάρξουν τέτοιου είδους αναταραχές στην Αθήνα; Θα εξαπλωθεί ο ευρωπαϊκός ιός και στις ελληνικές πόλεις; Οσον αφορά το πρώτο, υπάρχει απάντηση. Η Ελλάδα υπήρξε το πειραματόζωο, όπου μπορεί και να εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά πρακτικές που βλέπουμε σήμερα στην Ευρώπη.
Πρακτικές ανάφλεξης κινητοποιήσεων. Οπως διαβάζουμε, στη Γαλλία οι νέοι αξιοποιούν προγράμματα αλληλοενημέρωσης κινητών τηλεφώνων μέσω του δικτύου Telegram και αιφνιδιάζουν τις Αρχές, οι οποίες είχαν εκπαιδευτεί να τους παρακολουθούν και να τους φακελώνουν μέσω του facebook. Στην Ελλάδα έχουμε πείρα από τέτοιου είδους καταστάσεις. Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 και οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν το ίδιο βράδυ, τέσσερις μήνες μετά την κύρωση του ρωσικού αγωγού South Stream από το ελληνικό Κοινοβούλιο, προσφέρονται για προσφέρονται για ευρύτερα διδάγματα.
Πρώτον, γιατί εκείνη τη βραδιά της 6ης Δεκεμβρίου, όπως έχω αποκαλύψει στο πρώτο βιβλίο μου για τον Καραμανλή off the record, πυροδοτήθηκε n ομαδική αποστολή sms στα κινητά χιλιάδων μαθητών από συγκεκριμένη εταιρία κινητής τηλεφωνίας, που εδρεύει σε δυτικό κράτος. Εξήντα χιλιάδες εμπρηστικά μηνύματα έφυγαν εκείνη τη βραδιά και αμέσως πήρε φωτιά το κέντρο της Αθήνας. Είναι η στιγμή που νομίζεις ότι κατεβαίνεις στον δρόμο επειδή το νομίζεις εσύ, αλλά στην πραγματικότητα, άπειρος όπως είσαι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, υλοποιείς τα σχέδια μιας άγνωστης δύναμης.
Οταν τα αποκαλύψαμε αυτά, καθώς και το γεγονός ότι μέσα στο πλήθος των εξεγερθέντων που αναστάτωσαν το κέντρο της Αθήνας για δύο ολόκληρες εβδομάδες είχαν προστεθεί ομάδες Αλβανών και Κοσοβάρων που λεηλάτησαν τα καταστήματα (όπως γίνεται τώρα και στη Γαλλία), αντιμετωπίσαμε μειδιάματα. Κατηγορηθήκαμε για θεωρίες συνωμοσίας. Σήμερα βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους που ειρωνεύονταν τις αποκαλύψεις εκείνης της περιόδου να ανακαλύπτουν έκπληκτοι ότι οι κινητοποιήσεις στο Παρίσι πυροδοτούνται μέσω της κινητής τηλεφωνίας και σε αυτές μετέχουν ισλαμικοί πυρήνες με παλαιστινιακές σημαίες που δεν έχουν καμία σχέση με τον γαλλικό λαό.
Και αφήνουν υπαινιγμούς για ρωσικό δάκτυλο. Τους καλωσορίζουμε στην ανακάλυψή τους για το πώς ξεσπούν οι εξεγέρσεις και τους καλούμε να μελετήσουν πώς πυροδοτήθηκαν μέσω facebook, από ποια δυτική δύναμη και οι Ελληνες αγανακτισμένοι, που απαιτούσαν την επιστροφή στη δραχμή και την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Υπάρχει, όμως, και δεύτερο ζήτημα. Το ζήτημα της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και η κάθοδος των τανκς στους δρόμους. Δεν προκύπτει το θέμα για πρώτη φορά στη Γαλλία με βάση τα ρεπορτάζ που μας έρχονται σήμερα από τα Ηλύσια Πεδία και το Μέγαρο Ματινιόν.
Ετέθη για πρώτη φορά στη σύσκεψη της κυβερνητικής επιτροπής της κυβέρνησης Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου τον Δεκέμβριο του 2008, κατά τη διάρκεια της οποίας υπουργοί εισηγήθηκαν στον πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Προκόπη Παυλόπουλο αυτή ακριβώς την πρακτική. Την επιβολή του κράτους, μέσω της ενεργοποίησης των έκτακτων συνταγματικών διατάξεων που ανέστειλαν συνταγματικές ελευθερίες. Καραμανλής και Παυλόπουλος απέρριψαν αμέσως εκείνες τις προτάσεις γιατί διέκριναν την παγίδα: στρατός στους δρόμους και κατάσταση έκτακτης ανάγκης σήμαινε ότι θα χυθεί κι άλλο αίμα και αυτό ουσιαστικά ήταν ο στόχος εκείνων που αναστάτωναν την Αθήνα εκείνο τον Δεκέμβριο, τον αλησμόνητο: Η περαιτέρω αποσταθεροποίηση του κράτους και της κυβέρνησης.
Μπορεί η τότε εξουσία να εκτέθηκε στα μάτια των συντηρητικών ψηφοφόρων για την «αμυντική στάση της ΕΛ.ΑΣ.» και έκτοτε αυτό να αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής για το γεγονός ότι το κράτος δεν προστάτευσε περιουσίες, με συνέπεια ένα μεγάλο τμήμα της οδού Πανεπιστημίου (στο οποίο προστέθηκαν και τα επεισόδια των Μνημονίων του 2010 ) να χάσει την οικονομική του αίγλη και να μαραζώσει, ωστόσο το διακύβευμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την καταστροφή μίας κεντρικής οδού των Αθηνών: ήταν η δημοκρατία και οι άνθρωποι. Ηταν η ευθύνη μιας εκλεγμένης κυβέρνησης η οποία θα επέλεγε να χύσει το αίμα Ελλήνων πολιτών για να επιβάλει δικτατορικά την εξουσία της.
Ο Καραμανλής δεν το δέχτηκε, ούτε ο Παυλόπουλος, με συνέπεια αργότερα ο θεωρητικός των αναρχικών Επαμεινώνδας Σκυφτούλης να δηλώνει ότι «οι αστοί θα πρέπει να τους ανάψουν κερί που δεν τσίμπησαν στην προβοκάτσια». Θα περιελάμβανα στους αστούς και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ανάμεσα στους λόγους που απαρίθμησε για να μην ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2015 ήταν και τα επεισόδια στην Αθήνα. Με βάση όσα συμβαίνουν σήμερα στο Παρίσι, του χρωστά μία μεγάλη συγγνώμη!
Αν θέλουν οι Γάλλοι, λοιπόν, υπόδειγμα τι να κάνουν για αυτές τις κινητοποιήσεις, ώστε να διατηρήσουν το κράτος τους όρθιο και τα χέρια τους καθαρά από αίμα, υπάρχει! Αυτό είναι το υπόδειγμα των Καραμανλή και Παυλόπουλου, που δικαιώνεται αναδρομικά, αλλά χρειάζεται στομάχι. Πολύ γερό στομάχι και ιστορική ανάγνωση μιας κινητοποίησης για να κατανοήσει κανείς το εθνικό συμφέρον για τη χώρα του πέρα από πυροτεχνήματα. Στο δικαστικό βούλευμα του συμβουλίου Πλημμελειοδικών του 2017 για το σχέδιο «Πυθία» μπορεί κανείς να βρει αναλυτικά στοιχεία για το τι συνέβη στην πατρίδα μας εκείνο τον μήνα!

Προβληματισμός
Ο δεύτερος προβληματισμός που διαβάζουμε είναι αν μπορεί να επεκταθεί το κίνημα αυτό στους δρόμους των Αθηνών και να ζήσουμε μια εξέγερση της νεολαίας αλά γαλλικά. Δεν θα μπορούσε κανείς να αποκλείσει κάτι ασύντακτο στους δρόμους. Ο αυθορμητισμός των ασύντακτων είναι κίνδυνος για τις κυβερνήσεις. Μπορεί, όμως, να αποκλείσει με βεβαιότητα κάτι συντεταγμένο. Διότι αυτοί που θα μπορούσαν να βάλουν φωτιά στους δρόμους όπως το έκαναν το 2008 είναι σήμερα πιο σύστημα από το σύστημα.
Ο Τσίπρας του 2008, ο οποίος ήταν στους δρόμους και άλλαζε δρομολόγιο στην πορεία για να ξεγελάσει τους αστυνομικούς, αγνοείται σήμερα. Είναι κεντρώος ρεαλιστής, ο ριζοσπαστισμός εχάθη. Δεν πάει… Γένοβα, αλλά εδρεύει σε έναν δρόμο που φέρει το όνομα της βασίλισσας Αμαλίας. Κακώς, λοιπόν, ονειρεύονται οι δικοί του «και στα δικά μας». Τα «δικά» σας είναι να καθίσετε φρόνιμοι! Το ΚΚΕ, ούτως ή άλλως, πάντοτε ήταν προσεκτικό σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Μετέχει μεν, από απόσταση δε.
Πυρήνες ελευθεριακών αναρχικών, όπως αυτοί που δρούσαν στην πατρίδα μας από τη Μεταπολίτευση και μετά, δεν μοιάζει να υπάρχουν στο προσκήνιο κι αν υπάρχουν, έχουν άλλες επιρροές και συνδέσεις από τις οποίες εξαρτάται η πυροδότησή τους. Το μόνο που μένει είναι το αυθόρμητο κίνημα των μαθητών των Τεμπών, το οποίο είναι γνησίως αυθεντικό και ακομμάτιστο, και θέλει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση για το γεγονός ότι αφού δεν μπορεί να εγγυηθεί καν τις μετακινήσεις του με ασφάλεια, δεν μπορεί να εγγυηθεί και τα όνειρά του.
Οταν, μάλιστα, διαβάζει ότι η κυβέρνηση θέλει να προκηρύξει εκλογές μετά τις πανελλαδικές του 2027, για να γλιτώσει τη συμμετοχή της νεολαίας που εργάζεται σεζόν, εξεγείρεται ακόμα περισσότερο. Το κίνημα αυτό, ωστόσο, αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν φαίνεται ότι έχει ηγέτη. Οι Ελληνες, όπως μας έδειξαν οι κινητοποιήσεις των Τεμπών, βγήκαν στους δρόμους όχι για την οικονομική χρεοκοπία και τις κοινωνικές ανισότητες, όπως κάνουν τώρα οι Γάλλοι, αλλά για την ηθική χρεοκοπία της χώρας.
Αυτό πρέπει να το κατανοήσει η κυβέρνηση και, ναι, πρέπει να το φοβάται. Οι κινητοποιήσεις γίνονται στην πατρίδα μας για ηθικές αξίες, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο. Κινητοποιήσεις, όμως, σαν κι αυτές που γίνονται στη Γαλλία στην Ελλάδα τις κάναμε παρατεταμένα για 15 χρόνια και, απ’ ό,τι φαίνεται, έχουν εξαντλήσει την επιρροή τους, εκτός απροόπτου. Το πεζοδρόμιο με τις αναταραχές δεν φαίνεται ότι ανήκει στο μενού του Ελληνα αυτή τη στιγμή, ο οποίος τις μάχες του τις έδωσε όταν έπρεπε, οι μάχες των Γάλλων και των Γερμανών που μας αγνόησαν δεν μας αφορούν ακριβώς. Στο ηθικό σκέλος, λοιπόν, θα επικεντρωνόμαστε παρά στο αμιγώς υλικό και οικονομικό.
Θα τα καταλάβουν αυτά η κυβέρνηση και οι πολιτικές ηγεσίες; Με κάποια καθυστέρηση ίσως, αν καταφέρει να διακρίνει κάτι πίσω από τις γραμμές στα focus group Αμερικανός σύμβουλος του πρωθυπουργού και στείλει καμιά έκθεση στο Μαξίμου. Να καταλάβει η κυβέρνηση από τη… γείωση με την κοινωνία το θεωρούμε σχεδόν αδύνατο. Της λείπει το… ρεύμα!

www.dimokratia.gr

Γαλλία: Μια Δημοκρατία σε κρίση και μια εξουσία χωρίς πυξίδα

Η χώρα που αποκεφάλισε βασιλιά ανακάλυψε πως μπορείς να έχεις πολιτική αυλή χωρίς στέμμα, εξουσία χωρίς νομιμοποίηση και Δημοκρατία με τους πολίτες σε ρόλο κομπάρσου.

του Απόστολου Αποστόλου

Η Γαλλία δεν χάνει απλώς την ισορροπία της, αλλά  παραπατά σαν έκπτωτος δούκας που κατεβαίνει τα μαρμάρινα σκαλιά του παλατιού, ενώ οι πιστωτές αλλάζουν τις κλειδαριές. Γυαλίζει τα παράσημα της Ιστορίας και απαγγέλλει Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη, την ώρα που όλο και περισσότεροι πολίτες αναρωτιούνται αν αυτές οι αξίες ισχύουν και γι’ αυτούς.
Η χώρα που δίδαξε στον κόσμο την Επανάσταση διατηρεί τις μεγάλες λέξεις στη βιτρίνα και αδειάζει το περιεχόμενό τους στην αποθήκη. Ο Σαρλ ντε Γκωλ αντιλαμβανόταν την εξουσία ως ιστορική ευθύνη και τη Γαλλία ως ανεξάρτητη δύναμη. Οι επίγονοί  όμως  κράτησαν το ύφος του στρατηγού, πέταξαν το σχέδιο και παρέδωσαν το τιμόνι σε μια ελίτ που αντιμετωπίζει το κράτος σαν ιδιωτικό γιοτ. Έτσι οι πολίτες πληρώνουν τα καύσιμα, οι ισχυροί απολαμβάνουν τη θέα και ο καπετάνιος φωτογραφίζεται.

Η αποικία έφυγε. Το αφεντικό παρέμεινε
Για δεκαετίες, η Γαλλία αξιοποίησε την αποικιακή κληρονομιά της και την εργασία μεταναστών, ενώ διαφήμιζε την οικουμενικότητα των δημοκρατικών αξιών της. Τα εργατικά χέρια ήταν ευπρόσδεκτα, οι άνθρωποι που ανήκαν σε αυτά έπρεπε συχνά να περιμένουν στην ουρά της κοινωνικής αναγνώρισης. Η συμφωνία ήταν βολική προβλέποντας  εργασία για την οικονομία, υπομονή για τους εργαζομένους, διακηρύξεις για την πολιτική τάξη. Με άλλα λόγια η Γαλλία έγινε ένα αποικιακό κατάστημα με ευρωπαϊκή βιτρίνα και παλιές τιμές στο ταμείο.
Όμως οι δεύτερες και τρίτες γενιές δεν είναι αιώνιοι φιλοξενούμενοι, είναι Γάλλοι πολίτες που διεκδικούν εργασία, αξιοπρέπεια και ισότιμη συμμετοχή. Η Δημοκρατία τούς υπόσχεται ισότητα και η καθημερινότητα τούς προσφέρει διάδρομο αναμονής, τους λέει δηλαδή, ότι ανήκουν στη χώρα, αρκεί να μη ζητούν επίμονα αποδείξεις.

Τρεις πρόεδροι, μία πολιτική κηδεία
Μετά τον Ζακ Σιράκ, η γαλλική πολιτική έμοιασε με πολυτελές ξενοδοχείο που αλλάζει διευθυντές, ανανεώνει την υποδοχή και αφήνει τα υδραυλικά να σαπίζουν.
Ο Νικολά Σαρκοζί έδωσε στην προεδρία τον ρυθμό τηλεοπτικού θεάματος. Ο Φρανσουά Ολάντ απέδειξε ότι ακόμη και η Αριστερά μπορεί να απογοητεύσει τους ψηφοφόρους της χωρίς να χρειάζεται να κυβερνά η Δεξιά. Και ύστερα ήρθε ο Εμανουέλ Μακρόν, ο χρηματοοικονομικός μεσσίας που υποσχέθηκε να ανακαινίσει το πολιτικό σύστημα αλλάζοντας τη συσκευασία του προϊόντος.
Ο Μακρόν κυβέρνησε συχνά σαν διευθυντής που ανακοινώνει περικοπές με χαμόγελο, επειδή διάβασε ότι η αναδιάρθρωση αυξάνει την ανταγωνιστικότητα. Η κοινωνία, όμως, δεν είναι προβληματικός ισολογισμός και οι πολίτες δεν είναι υπάλληλοι υποχρεωμένοι να χειροκροτούν τις ζημιές τους.
Η σύγκρουση για τις συντάξεις και η αναταραχή μετά τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2024 αποκάλυψαν την απόσταση ανάμεσα στο Ελιζέ και τη χώρα. Ο πρόεδρος που ήθελε να υπερβεί τα παλιά κόμματα αποδυνάμωσε τον δικό του πολιτικό χώρο και ο  άνθρωπος που υποσχέθηκε σταθερότητα συνέβαλε στην αβεβαιότητα.
Ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας της νέας Γαλλίας, κινδυνεύει όμως να μείνει ως εργολάβος που έστησε εντυπωσιακή πρόσοψη, χρέωσε ακριβά τα έργα και ανακάλυψε πως τα θεμέλια είχαν ραγίσει.

Το φέρετρο και ο καθρέφτης
Η Γαλλία εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρούς θεσμούς, σημαντικούς οικονομικούς πόρους και διεθνές βάρος. Αυτό που χάνει είναι η κοινωνική νομιμοποίηση της εξουσίας της. Συγχέει την ιστορική κληρονομιά με ισόβιο δικαίωμα πρωταγωνισμού και την πολιτική ισχύ με την άδεια να περιφρονεί τους πολίτες.
Η ειρωνεία λοιπόν, είναι τέλεια. Η χώρα που αποκεφάλισε τη μοναρχία εξακολουθεί να παράγει πολιτικές αυλές. Οι βασιλιάδες της δεν φορούν στέμμα. Φορούν κοστούμια, μιλούν για μεταρρυθμίσεις και απορούν γιατί οι πολίτες επιμένουν να συμπεριφέρονται ως πολίτες.
Ο Μακρόν κάποτε θα φύγει από το Ελιζέ. Το ερώτημα είναι αν θα αφήσει πίσω του μια Δημοκρατία που ακούει την κοινωνία ή ένα παλάτι που συνομιλεί με τους καθρέφτες του.
Η γαλλική αυτοκρατορία έχει περάσει, η αλαζονεία, όμως, από ότι φαίνεται παραμένει στην εξουσία. Και αυτή τη φορά ο λογαριασμός δεν μπορεί να σταλεί σε πρώην αποικία, αλλά θα πληρωθεί στη Γαλλία, από εκείνους που δίδασκαν Δημοκρατία στους άλλους χωρίς να προσέχουν ότι οι δικοί τους μαθητές είχαν ήδη εγκαταλείψει την αίθουσα. Οι μεγάλες διακηρύξεις από όποιον και αν προέρχονται (Μαρίν Λεπέν, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, Ραφαέλ Γκλικσμάν, Εντουρ Φιλίπ)  ξεθωριάζουν, η κοινωνική οργή θεριεύει και το πολιτικό σύστημα αναζητά διέξοδο στον καθρέφτη του.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας 

Πηγή: www.documentonews.gr

Δημήτρης Ξενάκης: Η στρατηγική μυωπία στα Εθνικά κι η ανάγκη δραστικής αλλαγής κατεύθυνσης

Ο καθηγητής  Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών που διδάσκει Ασφάλεια σε θέματα Μεσογείου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Δημήτρης Ξενάκης, μιλώντας στον 98.4 χαρακτήρισε τις τελευταίες εξελίξεις με το Τουρκολιβυκό παράνομο μνημόνιο, τις τουρκικές Navtex αλλά και τις δηλώσεις Φιντάν για το ηλεκτρικό καλώδιο, ως απόδειξη της στρατηγκής μυωπίας που επικρατεί στο Υπουργείο Εξωτερικών, περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Όπως είπε, η ακυρώσεις μίας κοντόφθαλμης πολιτικής που στο πεδίο η Τουρκία την ακυρώνει με διαρκή τετελεσμένα, χρειάζεται έστω και τώρα μια αλαλγή δραστικά κατεύθυνσης και όχι συνέχεια της αδιέξοδης πολιτικής του δεδομένου συμμάχου. Η χώρα βιώνει πρακτικά  την φινλανδοποίηση πάνω σε ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων, πρέπει άμεσα να ανατρέψει αυτό το σκηνικό ενεργοποιώντας εδώ και τώρα κυρώσεις σε επίπεδο Ε.Ε. τόσο προς την Λιβύη, όσο και προς την Τουρκία . 

Ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Κασιδιάρη

Ο κ. Κυρανάκης δεν είναι (μόνο) ακροδεξιός, περιφρονεί και τις δικαστικές αποφάσεις

του Δημήτρη Ψαρρά 

Προκάλεσε έντονες (και αναμενόμενες) αντιδράσεις η δήλωση Κυρανάκη, με την οποία ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας επανέφερε τη θεωρία των «δύο άκρων», επιχειρώντας να ταυτίσει το ΚΚΕ με τον… Κασιδιάρη. Φοβάμαι, όμως, ότι όλες αυτές οι αντιδράσεις δεν αρκούν, γιατί περιορίζονται στην ορθή απόρριψη της θεωρίας των «δύο άκρων», αλλά υποτιμούν τα όσα έχουν κατορθώσει οι δημοκρατικοί θεσμοί με τη διερεύνηση των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής και την καταδίκη της ηγεσίας της.
Για το περιεχόμενο των αντιδράσεων αρκούμαι να παραπέμψω στο σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου, ο οποίος θύμισε το παρελθόν του κ. Κυρανάκη, αλλά και το ιστορικό των ακροδεξιών στελεχών της σημερινής Νέας Δημοκρατίας («Αυτός αξίζει στη ΝΔ, ο Κυρανάκης», «Ημεροδρόμος», 16.10.2026).

Όποιος θέλει να ακούσει το ακριβώς είπε ο κ. Κυρανάκης μπορεί να παρακολουθήσει τη συνέντευξη του γραμματέα της Ν.Δ. στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής» («tΟ Κ.Κυρανάκης στην τηλεόραση της "Ν"», 15.10.2026):

Κυρανάκης: «Ο κ. Κασιδιάρης, καταδικασμένος για εγκληματική οργάνωσης, εξέτισε την ποινή του, αποφυλακίστηκε μετά από 7 χρόνια. Αυτή τη στιγμή φαίνεται να έχει μια μεγάλη αποδοχή σε πολύ νέους ψηφοφόρους».

Ναυτεμπορική: «Τεράστιο πρόβλημα…»

Κυρανάκης: «Η Δημοκρατία, ξέρετε, τα λύνει αυτά».

Ναυτεμπορική: «Ασφαλώς, αλλά δεν παύει να μας προβληματίζει».

Κυρανάκης: «Φυσικά, όπως με προβληματίζει εμένα και ότι ο κόσμος ψηφίζει ΚΚΕ, που είναι επίσης ένα αυταρχικό κόμμα το οποίο δεν πιστεύει στη δημοκρατία. Το οποίο στήριζε τον Στάλιν, ο οποίος επίσης σφαγίασε εκατομμύρια ανθρώπους».

Ναυτεμπορική: «Φαντάζομαι ότι δεν το βάζετε στην ίδια ζυγαριά».

Κυρανάκης: «Τα άκρα για εμένα είναι στην ίδια ζυγαριά. Ο ένας στηρίζει τον Χίτλερ, ο Κασιδιάρης, ο οποίος αντί για ελληνική σημαία είχε τη σβάστικα του Χίτλερ χαραγμένη πάνω του, και ο άλλος στηρίζει τον Στάλιν. Αυτά είναι τα δύο άκρα. Και για αυτό η ΕΕ, για να το πάμε και λίγο πιο θεσμικά και λίγο “κεντρώα”, έχει κοινή ημέρα μνήμης για τα θύματα του ναζισμού και του κομμουνισμού. Γιατί αυτή είναι η ιστορία και δεν παραγράφεται. […] Και γι’ αυτό και το Κομμουνιστικό Κόμμα στις πολύ νέες ηλικίες έχει πολύ πέρασμα».

Κυρανάκης λογοκρίνει Κυρανάκη
Για τη σοβαρότητα του κ. Κυρανάκη παραπέμπω στη δική του ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb, όπου έχει λογοκρίνει τα δικά του λόγια! Έχει κόψει δηλαδή το «και λίγο “κεντρώα”», το οποίο προφανώς θεωρήθηκε «υποχωρητικό» από τους εσωκομματικούς του συνεργάτες. Και έτσι απλώς… σβήστηκε!

Αλλά το βασικό πρόβλημα με την παρέμβαση Κυρανάκη είναι ακόμα σοβαρότερο. Ο Κασιδιάρης και τα άλλα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής δεν καταδικάστηκαν επειδή είναι οπαδοί του Χίτλερ ή επειδή έχουν χαραγμένη τη σβάστικα στο μπράτσο, αλλά επειδή διηύθυναν μια εγκληματική οργάνωση, η οποία οργάνωσε και εκτέλεσε εκατοντάδες εγκληματικές ενέργειες με δεκάδες θύματα.
Ας δούμε τι αναφέρει η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων που καταδίκασε την ηγεσία και τα στελέχη της Χρυσής Αυγής:

«Αν η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, είχε παραμείνει απλά σε επίπεδο φιλοσοφικών συζητήσεων και αναζητήσεων θα ήταν αδιάφορο και πάντως όχι αξιόποινο. Όμως, όπως προέκυψε εν προκειμένω, ο εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε το κριτήριο επιλογής των θυμάτων και το κίνητρο τέλεσης των αξιοποίνων πράξεων».

Μ’ άλλα λόγια, το έγκλημα που αποδόθηκε στον Κασιδιάρη και την υπόλοιπη ηγεσία της Χρυσής Αυγής δεν είναι οι «ακραίες» πεποιθήσεις, αλλά οι αξιόποινες πράξεις. Με την ταύτιση ΚΚΕ-Χρυσής Αυγής που επιχειρεί ο κ. Κυρανάκης, στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί την περιβόητη θεωρία των «δύο άκρων» για να αθωώσει την καταδικασμένη (και σε δεύτερο βαθμό) ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Η διατήρησή του στη θέση του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας αποτελεί πολιτικό σκάνδαλο.

x-efimerida.gr

Το μαχαίρι ως ανακοίνωση, η οθόνη ως αναισθητικό

Από την έξοδο του Κασιδιάρη από τον Δομοκό ως τις μαχαιριές σε Ελευσίνα και Μεταξουργείο: πώς μια κοινωνία που βλέπει τη βία σε ροή έμαθε να μην σηκώνει το κεφάλι

Αντώνης Μπατζιάς

Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου, 12 το μεσημέρι. Ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίζεται από τις φυλακές Δομοκού μετά την ολοκλήρωση της ποινής που του επιβλήθηκε για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, με δεκάδες οπαδούς να τον υποδέχονται με χειροκροτήματα και επευφημίες. Λίγο αργότερα ανακοινώνει ότι θα ιδρύσει κόμμα.

23 μέρες μετά, Πέμπτη 8 Οκτωβρίου, λίγο μετά τις 16:00, ένας 32χρονος που είχε βγει βόλτα τα σκυλιά του δέχεται απειλές και σωματική επίθεση στην οδό Κωνσταντινουπόλεως στην Ελευσίνα. Μαχαιρώνεται κάτω από το σπίτι του.

4 μέρες αργότερα, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, γύρω στις 21:00, ένας 18χρονος μαθητής από την Αίγυπτο δέχεται πολλαπλές μαχαιριές στην πλάτη και στον πνεύμονα, έξω από εσπερινό λύκειο στο Μεταξουργείο.

Σύμπτωση;

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό μονοπώλιο. Στη Γαλλία, ο Εθνικός Συναγερμός (RN), διάδοχος του Εθνικού Μετώπου του Ζαν-Μαρί Λεπέν, είναι από το 2022 το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης στην Εθνοσυνέλευση. Πρόσφατη δημοσκόπηση της Harris Interactive για το RTL δίνει στη Μαρίν Λεπέν 35%–37% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της 18ης Απριλίου 2027, παρά τις καταγγελίες για αντισημιτικά κείμενα που αποδίδονται στον πρόεδρο του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά, τις οποίες εκείνος αρνείται. Μια δημοσκόπηση, βέβαια, είναι φωτογραφία της στιγμής και όχι πρόβλεψη.

Στον δρόμο, η πολιτική βία έχει δύο όψεις. Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, ο 23χρονος ακροδεξιός ακτιβιστής Κεντέν Ντεράνκ ξυλοκοπήθηκε στη Λυών από άτομα της ακροαριστεράς και πέθανε, σε υπόθεση που άλλοι περιγράφουν ως «συμπλοκή» και άλλοι ως λιντσάρισμα. Η κυβέρνηση απάντησε με νέες διαλύσεις ομάδων, ακροδεξιών και ακροαριστερών, ενώ ερευνητές προειδοποιούν ότι ο κατακερματισμός τους παράγει μικρότερες, λιγότερο δομημένες και πιο βίαιες ομάδες. Η γαλλική εμπειρία δείχνει ότι η εκλογική άνοδος και η βία του δρόμου μπορούν να συνυπάρχουν.

Η δεοντολογία μας υποχρεώνει να πούμε από την αρχή τι ξέρουμε και τι όχι. Δεν έχει τεκμηριωθεί καμία σχέση του Κασιδιάρη με τους δράστες, το ίδιο το ρεπορτάζ που συνδέει τα γεγονότα σημειώνει ρητά ότι δεν έχει τεκμηριωθεί σχέση του με τους αναζητούμενους. Ο άνθρωπος αποφυλακίστηκε νόμιμα, αφού εξέτισε την ποινή του. Το ερώτημα επομένως δεν είναι «ποιος έδωσε εντολή», αλλά κάτι πιο ανησυχητικό, ποιο κλίμα δημιουργείται όταν η επιστροφή ενός καταδικασμένου ηγέτη γιορτάζεται, ξεπλένεται και κανονικοποιείται, και τι κάνει μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί να παρακολουθεί τη βία, όχι να την αναχαιτίζει;

Ανατομία δύο επιθέσεων

Ελευσίνα: «Ναι, είμαστε φασίστες». Η επίθεση στην Ελευσίνα είναι η πιο καθαρή από τις δύο. Όπως καταγγέλθηκε, οι δράστες είπαν στο θύμα ότι ξέρουν σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκει και δήλωσαν ρητά ότι είναι φασίστες, το θύμα κατέθεσε ότι τον μαχαίρωσαν επειδή είναι αριστερός και κατονόμασε τους δράστες ως γνωστούς ακροδεξιούς της περιοχής. Μιλώντας για τη στιγμή της επίθεσης, είπε ότι δεν περίμενε πως θα επιχειρήσουν να τον σκοτώσουν «4 και 10 κάτω από το σπίτι μου, μέρα μεσημέρι».

Αργά το βράδυ της Πέμπτης η αστυνομία επιβεβαίωσε την καταγγελία, μιλώντας για επίθεση με πολιτικά κίνητρα. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για μέλη της ακροδεξιάς οργάνωσης Propatria. Οι δράστες, ηλικίας 18 και 22 ετών, βρίσκονται στα χέρια των Αρχών, ενώ στα σπίτια τους βρέθηκαν αιχμηρά αντικείμενα και βιβλία εθνικιστικού περιεχομένου. Η αστυνομία εξετάζει επίσης σύνδεση με παλαιότερη σύγκρουση ακροδεξιών και αντιφασιστών τον Αύγουστο στην ίδια περιοχή. Τα media θα πουν «τον μαχαίρωσαν για να τον ληστέψουν» θυμίζοντας το «τον μαχαίρωσαν για το ποδόσφαιρο»…

Μεταξουργείο: το ερώτημα που μένει ανοιχτό

Εδώ χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή. Ομάδα περίπου 15 ατόμων φέρεται να είχε στήσει καρτέρι έξω από το εσπερινό λύκειο και να επιτέθηκε στον 18χρονο και σε έναν ακόμη Αιγύπτιο, όταν βγήκαν στο διάλειμμα. Αστυνομικοί που έφτασαν στο σημείο τοποθέτησαν ειδική σφραγίδα πνεύμονα για να τον κρατήσουν στη ζωή κι ο νεαρός χειρουργήθηκε αμέσως. Ο ίδιος είπε ότι έβλεπε τους επιτιθέμενους για πρώτη φορά και δεν κατάλαβε γιατί του επιτέθηκαν. Ήταν ένας μαθητής που, όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ, είχε βγει από το μάθημα για να πάει στο διπλανό σούπερ μάρκετ.

Για το κίνητρο, οι πηγές διίστανται. Οι έρευνες των Αρχών εξετάζουν το ενδεχόμενο ρατσιστικών κινήτρων. Αντίθετα, το debater.gr μετέφερε πληροφορίες ότι δεν φαίνονταν ενδείξεις ρατσιστικού κινήτρου και ότι οι δράστες φέρονταν ως αλβανικής καταγωγής. Μέχρι τα τελευταία δημοσιεύματα που βρήκα, είχε ταυτοποιηθεί ο νεαρός που φέρεται να μαχαίρωσε, χωρίς να έχει συλληφθεί. Όποιος σήμερα βεβαιώνει «ακροδεξιά επίθεση» στο Μεταξουργείο προλαβαίνει τις έρευνες. Όποιος την αποκλείει κάνει το ίδιο, προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Το «σήμα»

Πώς λειτουργεί λοιπόν η αποφυλάκιση ως σήμα; Όχι ως εντολή, αλλά ως μήνυμα ατιμωρησίας και νομιμοποίησης. Εκπαιδευτικός του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας περιέγραψε στο MEGA ότι η απελευθέρωση προετοιμαζόταν όλο το καλοκαίρι με διθυραμβικό τρόπο, με βίντεο στο TikTok και δημοσιεύσεις που μιλούσαν γι’ αυτήν με ευθείες απειλές. Το ίδιο δίκτυο καταγράφει δεκάδες περιστατικά ακροδεξιάς προπαγάνδας και ρατσιστικής συμπεριφοράς σε σχολεία. Και οι ναζιστικές επιγραφές σε σχολεία, σύμφωνα με δημοσίευμα, έχουν αυξηθεί ιδιαίτερα μετά την αποφυλάκιση.

Το ρεπορτάζ δεν αποδεικνύει αιτιότητα. Δείχνει όμως ότι ένας ολόκληρος χώρος, από τα βίντεο ως τους τοίχους των σχολείων, κινείται με την αίσθηση ότι ο άνεμος άλλαξε.

Και οι δύο επιθέσεις έφτασαν σε εμάς με την ίδια συσκευασία, «βίντεο ντοκουμέντο». Το Mega εξασφάλισε βίντεο από την επίθεση στο Μεταξουργείο, με τα πλάνα να χαρακτηρίζονται συγκλονιστικά. Για την Ελευσίνα, κυκλοφόρησε αντίστοιχο υλικό. Η βία γίνεται πρώτα θέαμα και μετά είδηση.

Η ροή που δεν σταματά

Η κουλτούρα της συνεχούς ροής έχει έναν βασικό κανόνα, αυτόν που λέει πως τίποτα δεν μένει αρκετά ώστε να γίνει βάρος. Ένα μαχαίρωμα, ένας πνιγμός, ένα ατύχημα, ένας πόλεμος εμφανίζονται στον ίδιο κατακόρυφο καμβά και με την ίδια κίνηση του αντίχειρα. Το βίντεο τελειώνει, ο αλγόριθμος προσφέρει το επόμενο, και η συναισθηματική μας ανταπόκριση περιορίζεται σε μια αντίδραση, ένα κοινοποιημένο κλιπ, ένα «φρίκη».

Η Σούζαν Σόνταγκ είχε προειδοποιήσει από τα χρόνια της φωτογραφίας ότι η επανάληψη εικόνων πόνου μπορεί να αμβλύνει την αντίδρασή μας. Σήμερα η επανάληψη δεν είναι εβδομαδιαία, είναι ωριαία.

Ο θεατής νιώθει ότι δεν συμμετέχει. Δεν είναι εκεί, δεν μπορεί να βοηθήσει, επομένως δεν φέρει ευθύνη. Αυτή η αίσθηση αθωότητας είναι ακριβώς το πρόβλημα, η απόσταση της οθόνης μεταφράζεται σε ηθική απόσταση. Και όταν το ίδιο συμβαίνει στη γειτονιά μας, στο στενό κάτω από το σπίτι, ο εθισμένος θεατής έχει ήδη μάθει να περιμένει το επόμενο κλιπ αντί να ρωτήσει «τι κάνουμε;».

Το όφελος της αδράνειας

Η αδράνεια δεν είναι ουδέτερη. Για τις οργανώσεις της ακροδεξιάς είναι κεφάλαιο. Ένας πολίτης που έχει συνηθίσει να βλέπει βία χωρίς να αντιδρά είναι ο καλύτερος πελάτης μιας πολιτικής που στηρίζεται στον φόβο. Η Χρυσή Αυγή, όπως θυμίζει η καταδικαστική απόφαση που οδήγησε στην ποινή του Κασιδιάρη, δεν χρειαζόταν πλειοψηφία. Χρειαζόταν γειτονιές όπου κανείς δεν βγαίνει στο μπαλκόνι.

Το κρίσιμο είναι ότι η αδράνεια έχει αλλάξει μορφή. Παλιά ήταν φόβος: κλείνω το παράθυρο γιατί φοβάμαι. Σήμερα είναι κόπωση: κλείνω την οθόνη γιατί έχω δει πολλά. Η δεύτερη είναι πιο επικίνδυνη, γιατί δεν αισθάνεται τον εαυτό της ως φόβο.

Το «πλυντήριο»

Η εφημερίδα Τα Νέα το περιέγραψε ως «πλυντήριο». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η επάνοδος Κασιδιάρη είναι πολύ πιο προσαρμοσμένη στη διεθνή τάση, ώστε να μη φαίνεται επικίνδυνος, αλλά βασίζεται στις ίδιες αρχές: λευκή ανωτερότητα και εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα ως μέσο. Στη νέα εικόνα συμπεριλαμβάνεται οικονομική δωρεά του Κασιδιάρη στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μεγάρων για την επισκευή της στέγης. Η φιλανθρωπία γίνεται βιτρίνα και ο ρατσισμός πάει στο πίσω δωμάτιο.

Το ίδιο δημοσίευμα επισημαίνει ότι η αναδιάταξη των ακροδεξιών δυνάμεων δεν καταλαμβάνει πολύ χώρο στις αναλύσεις δημοσιογράφων και πολιτικών. Δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου διαλόγου παρακολουθεί το φαινόμενο χωρίς να το ονομάζει.

Το πολιτικό περιβάλλον

Υπάρχει κι ένας πολιτικός υπολογισμός που δεν πρέπει να παραβλέπεται. Όπως σημειώνει το Crisis Monitor, η κυβέρνηση δοκιμάζεται στην ικανότητά της να προστατεύει πολίτες από πολιτικά υποκινούμενη βία, την ώρα που αντιμετωπίζει εκλογικό ανταγωνισμό στα δεξιά της. Το ερώτημα που τίθεται, και που οφείλουν να απαντήσουν οι πολιτικές ηγεσίες, είναι αν ο φόβος της απώλειας ψηφοφόρων επηρεάζει τη σφοδρότητα της καταδίκης.

Δεν είναι ρητορικό ερώτημα. Η αντιπολίτευση το θέτει ήδη, αφού το ΜέΡΑ25 μίλησε για «επιχείρηση ξεπλύματος των ναζιστικών συμμοριών» στα συστημικά ΜΜΕ και το ΚΕΕΡΦΑ υπενθύμισε ότι η αποφυλάκιση δεν είναι συγχωροχάρτι για τις δολοφονίες του Φύσσα και του Λουκμάν. Οι κατηγορίες αυτές προέρχονται από πολιτικούς φορείς και πρέπει να διαβαστούν ως τέτοιες. Το ερώτημα όμως που θέτουν είναι θεμιτό.

Η αστυνομία: δύο μέτρα, δύο σταθμά

Στην Ελευσίνα η αστυνομική δράση ήταν γρήγορη: ταυτοποίηση, έρευνες, συλλήψεις. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί. Το Μεταξουργείο δείχνει ότι η ταχύτητα δεν είναι δεδομένη: μέρες μετά, ο φερόμενος δράστης είχε ταυτοποιηθεί αλλά όχι συλληφθεί. Ο δημόσιος έλεγχος οφείλει να είναι ίδιος σε κάθε περίπτωση, και με τα ίδια κριτήρια ανεξάρτητα από το θύμα. Ο μαθητής από την Αίγυπτο δεν πρέπει να βρει λιγότερη δικαιοσύνη από τον αντιφασίστα της Ελευσίνας, ούτε το αντίθετο.

Και κάτι ακόμη: η ακροδεξιά βία δεν ξεκινά από το μαχαίρι. Ξεκινά από τον λόγο που κάνει το μαχαίρι «κατανοητό». Όταν ο λόγος αυτός κυκλοφορεί ανεμπόδιστα στα σχολεία, στο TikTok, στα παράθυρα, η αστυνομία αναγκάζεται να τρέχει πίσω από τις συνέπειες.

Και τελικά τι έρχεται;

Δεν γράφουμε για να δαιμονοποιήσουμε έναν άνθρωπο που εξέτισε την ποινή του. Η δημοκρατία δεν παύει να ισχύει επειδή μας δυσκολεύει. Γράφουμε γιατί ένας πολιτικός χώρος που πριν από λίγα χρόνια καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση αναδιατάσσεται δημόσια, με τηλεοπτικό χρόνο, δωρεές, βίντεο και νεανικό κοινό. Και γιατί μέσα σε δεκαπέντε μέρες δύο μαχαιρώματα, το ένα με δηλωμένο πολιτικό κίνητρο, το άλλο υπό διερεύνηση, δεν προκάλεσαν την αντίδραση που θα περίμενε κανείς από μια κοινωνία που έχει ζήσει τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Τα Νέα το έγραψαν ωμά: οι πρώτοι ψηφοφόροι του επόμενου χρόνου ήταν 3 ετών όταν σκοτώθηκε ο Φύσσας. Οι νέοι δεν θυμούνται. Κι αν δεν θυμούνται, είναι δική μας δουλειά να τους το πούμε, όχι με ένα κλιπ, αλλά με τον τρόπο που μεταδίδεται η μνήμη: στο σχολείο, στο τραπέζι, στη γειτονιά.

Τι σημαίνει λοιπόν εγρήγορση, πέρα από το «κάτι πρέπει να γίνει»;

Πρώτον, να ονομάζουμε τα πράγματα. Η πολιτικά υποκινούμενη βία δεν είναι «επεισόδιο μεταξύ νεαρών».

Δεύτερον, να ζητάμε ίση μεταχείριση από την Πολιτεία, με διαφάνεια για τις έρευνες και χωρίς εκπτώσεις στο κίνητρο, ούτε προς τη μία ούτε προς την άλλη κατεύθυνση.

Τρίτον, να στηρίζουμε εκπαιδευτικούς, γονείς και συλλόγους που ήδη καταγράφουν και καταγγέλλουν.

Τέταρτον, και ίσως δυσκολότερο, να σηκώνουμε τα μάτια από την οθόνη. Να βγαίνουμε στο μπαλκόνι, να ρωτάμε, να στέκουμε δίπλα.

Η ακροδεξιά βία χρειάζεται δύο πράγματα για να ριζώσει: ένα μαχαίρι και έναν θεατή. Το μαχαίρι είναι δουλειά της Δικαιοσύνης. Ο θεατής είμαστε εμείς.

Κι ο θεατής, αν το αποφασίσει, μπορεί να πάψει να είναι θεατής.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Αντώνης Μπατζιας γεννήθηκε το, όχι και τόσο κοντινό, 1987, σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στα Γιάννενα, ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό Φιλοσοφία & Τέχνες του Ε.Α.Π. και και πλέον κατοικοεδρεύει στην καλύτερη πόλη του κόσμου, δηλαδή την Καρδίτσα. Στον ελεύθερό του χρόνο γυρίζει αυλάκια δίσκων ως μουσικός επιλογέας και σκαλίζει από το πληκτρολόγιο του το παρόν και την επικαιρότητα, καθώς αρνείται να γίνει μετά Χριστόν προφήτης.

www.koutipandoras.gr

Ο Μητσοτάκης έχει “καβάτζα” τους δεξιότερους, το ΠΑΣΟΚ ποιους έχει;

Η ΝΔ του Μητσοτάκη ξέρει ότι, αν δεν έχει αυτοδυναμία, έχει «καβάτζα» δεξιότερους από αυτούς. Δεν το λένε σήμερα, αλλά ξέρουν ότι υπάρχει. Το ΠΑΣΟΚ του 13% επαγγέλλεται τη «νέα» Αλλαγή, αλλά ούτε ξέρει ούτε λέει με ποιους θα την φέρει.

Γιώργος Καρελιάς

Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν δύο λύσεις για τις επόμενες εκλογές. Η μία είναι η φανερή, την προβάλλουν κάθε μέρα. Η άλλη είναι η «κρυφή», μολονότι τα αυτονόητα δεν κρύβονται.

Η φανερή λύση είναι η αυτοδυναμία. Αλλά δεν υπάρχει και το ξέρουν, γι’ αυτό και η συζήτηση έχει φτάσει ως το 25%. Αν φοβάσαι ότι πας προς το 25%, ποια αυτοδυναμία;

Τη δεύτερη λύση, την «κρυφή», την ξεφούρνισε χτες ένας βουλευτής τους(Θ. Καράογλου στην τηλεόραση της Ναυτεμπορικής). Ο οποίος δεν είπε κάτι καινοφανές, αλλά μάλλον αυτονόητο: Αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία, δεν μπορούμε να κάνουμε κάθε μήνα εκλογές. Γι’ αυτό -πρόσθεσε- να απευθυνθούμε στον Βελόπουλο, στην Λατινοπούλου, στη ΝΙΚΗ, στον Σαμαρά, στην Καρυστιανού.

Click here

Βέβαια, ο βουλευτής αυτός σκοπεύει να διεκδικήσει μια θέση Περιφερειάρχη, άρα είναι θεμιτό να ψαρεύει ψήφους δεξιότερα του κόμματός του.

Ο Μητσοτάκης και οι δικοί του αποκλείουν κυβερνητική συνεργασία με τους δεξιότερους της (δικής τους) δεξιάς. Σήμερα. Γιατί θα το αποκλείσουν αύριο, όταν η κάλπη θα διαψεύσει τις πομφόλυγες περί αυτοδυναμίας;

Ο πρώτος που αντέδρασε ήταν το ΠΑΣΟΚ. «Αποκάλυψε την κρυφή ατζέντα Μητσοτάκη», είπε ο εκπρόσωπός του Κ. Τσουκαλάς. Συμπλήρωσε: «Ή με τη ΝΔ και την Ακροδεξιά ή με το ΠΑΣΟΚ και την προοδευτική διακυβέρνηση». Και έμπλεος ενθουσιασμού κατέληξε: «Η ώρα για τη νέα Αλλαγή έρχεται»!

Ακόμα και ο πιο ενθουσιώδης ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί παρά να έχει δύο θεμελιώδη ερωτήματα:

Πρώτον, η παλιά Αλλαγή- από το 1981 και μετά- ήρθε επειδή το ΠΑΣΟΚ έγινε μια μεγάλη παράταξη εξουσίας από το προοδευτικό Κέντρο μέχρι τις παρυφές της παραδοσιακής Αριστεράς. Έτσι έρχονταν τα ποσοστά 40% (στις ήττες) έως 48% (στις νίκες). Πώς θα έρθει η «νέα» Αλλαγή; Με μικρομεσαία ποσοστά και από την τρίτη θέση, όπως γίνεται σε όλες τις τελευταίες (καμιά δεκαριά)εκλογές;

Δεύτερον, χάριν της συζητήσεως και παραμερίζοντας το σουρεαλιστικόν του πράγματος, ας δεχθούμε ότι ο καλός θεός του ΠΑΣΟΚ θα βάλει το χέρι του, το ποσοστό του θα διπλασιαστεί και θα έρθει πρώτο. Πώς θα φτιάξει την προοδευτική κυβέρνηση; Σε ποιον ή ποιους θα απευθυνθεί; Γιατί δεν το λέει από τώρα καθαρά; Γιατί το κρατάει κρυφό και καλεί τους  ψηφοφόρους του να πάρουν «γουρούνι στο σακί;». Γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης αποφεύγει συστηματικά να πει «θα καλέσω για κυβερνητική συνεργασία προοδευτικές δυνάμεις της Αριστεράς;», στις οποίες παραδοσιακά απευθυνόταν το ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν παράταξη εξουσίας; Για να μη ερεθίσει τη σημερινή δεξιόστροφη τάση του κόμματός του, η οποία είναι έτοιμη να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ του Μητσοτάκη ;

Το συμπέρασμα είναι προφανές.

Η ΝΔ του Μητσοτάκη ξέρει ότι, αν δεν έχει αυτοδυναμία, έχει «καβάτζα» δεξιότερους από αυτούς. Δεν το λένε σήμερα, αλλά ξέρουν ότι υπάρχει. 

Το ΠΑΣΟΚ του 13% επαγγέλλεται τη «νέα» Αλλαγή, αλλά  ούτε ξέρει ούτε λέει με ποιους θα την φέρει. 

Εκτός αν νομίζουν ότι φυσάει τόσο ισχυρός άνεμος Αλλαγής που θα τους πάρει από το 13% και  θα τους σηκώσει στο επετειακό 48% (45 χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος).

Οπότε (μπορεί να νομίζουν ότι) θα …(ξανα)μεθύσουν τον ήλιο!

www.news247.gr

Χρήστος Ξανθάκης: Το «honey please», οι εκλογές στην Αμερική και τα συνθήματα του Αδωνι

Λιλή Ζωγράφου - Η Συβαρίτισσα

Πρόκειται για ένα πλήρες μυθιστόρημα. Διαβάζοντάς το κάποιος, θα αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει λέξη από αυτό. Και διαθέτει τα πάντα: τραγικότητα, κοινωνικό σχόλιο, χιούμορ, ιστορικές αναφορές και ολίγον έρωτα.

Ως συνήθως η συγγραφέας δε χαρίζεται στους ήρωές της. Τους βάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να υποφέρουν: άλλος από πάθος, άλλος από έρωτα, άλλος από μοναξιά, άλλος απ’ τη ζωή, κι άλλος απ’ τους εσωτερικούς του δαίμονες. Είναι άνθρωποι απλοί, που δε ζητούν παρά μόνο να υπάρχουν. άλλοι υποταγμένοι στη μοίρα τους κι άλλοι αποφασισμένοι να την αλλάξουν.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι η Ελένη Κούρκαπα, κόρη του τρομερού Μιχαήλ, τουλάχιστον όπως θέλει να τον παρουσιάζει η μάνα της, η Ισμήνη, μια γυναίκα που κάνει τον όρο μέγαιρα να φαντάζει μικρός, ασήμαντος. Η Ελένη, λοιπόν, είναι το δέκα το καλό. Ένας από τους πιο ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δημιούργησε - ή μήπως απλά περίεγραψε; - ποτέ η Λ. Ζ. Τη βλέπουμε να γεννιέται, να μεγαλώνει, να ζει τον πόνο, να επαναστατεί, να ακουμπά το θάνατο και να βρίσκει τη ζωή. Η ζωή της ένα μικρό έπος, με τα τραγικά και τα ωραία της, με τον πόνο και τις χαρές της, παρασύρει τον αναγνώστη. Άλλοτε έχοντας το ρόλο της αφηγήτριας κι άλλοτε της πρωταγωνίστριας κινεί με μαεστρία τα νήματα, δίνοντας αέρα στα πανιά του μύθου. Κι η συγγραφέας, νιώθοντας πολύ αγάπη γι’ αυτή την ηρωίδα της, της χαρίζει χωρίς φειδώ τις σκέψεις της, καθώς και μερικές ατάκες πρώτης τάξης.

Ν’ αρχίσουμε ν’ αντιγράφουμε; - Ν’ αρχίσουμε. 

“Ως πότε ο κόσμος θα είναι μόνο ήχος ή μόνο σιωπή, χωρίς πρόσωπα και σώματα”, 

“Κουβαλώ μέσα μου ένα Μουσείο φωνές, ήχους, ωραίες γυναίκες, παιδικά σκοτάδια και αρώματα, ελπίδες, πόσες ελπίδες, μουσικά αποσπάσματα, όλα σπάνια διατηρημένα”, 

“Όχι όχι, εγώ δεν θέλω ν’ αλλάξει ο κόσμος αυτός. Να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω, αυτό θέλω, να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα τρέχοντας με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο, στη λευτεριά, ν’ αγκαλιάσω τους ανθρώπους, πόσοι ωραίοι άνθρωποι θα υπάρχουν στον κόσμο, όλοι θα ’ναι ωραίοι και αληθινοί, και θα γελούν, θα μιλούν καλοσυνάτα χωρίς να ταπεινώνουν ο ένας τον άλλον…”, 

“Τίποτα πια δεν μπορεί να με φοβίσει. Ό,τι είναι λευτεριά είναι και ζωή… τίποτα, όχι, θέλω να τα γευτώ όλα, να επιβεβαιωθώ ότι υπάρχω”, 

“Δημιουργός είναι όποιος γεννά ανθρώπους, ποίηση, μουσική. Όλοι από τα σπλάχνα μου πρέπει να βγουν, για να γράψουν, να συνθέσουν, να ζωγραφίσουν. Μάθε ν’ ακούς. Το τραγούδι του ανθρώπου ακούεται χιλιάδες, χιλιάδες χρόνους πίσω μας, μα πρέπει πρώτα ν’ ακούσεις το κλάμα του παιδιού. Μάθε ν’ ακούς τα μηνύματα, όλα από μέσα σου έρχονται”, 

“Έτσι κι αλλιώς, η Εκκλησία ‘παίζει’ σε όλα τα έργα του μεταπολέμου τον Δράκουλα ρουφώντας το αίμα της πολιτείας και την ανεξαρτησία των κυβερνήσεων”, 

“Όλοι οι Έλληνες σώζετε την Ελλάδα μ’ έναν φαλλό στο χέρι”, 

“Γιατί πρέπει να ζω σύμφωνα με τους μύθους που φτιάξατε; Έναν μύθο πανομοιότυπο, σαν κατάδικος στη στολή του, τον ονομάσατε γάμο και τέρμα”, 

“Ό,τι δεν είσαι, δε θα μπορέσω ποτέ να σ’ το χαρίσω. Είμαι άφθονη λες! Γιατί σπαταλιέμαι. Είναι ο νόμος της γης. Δώσ’ τα όλα για να ξαναγίνεις”, 

“…Όποιος ψάχνει για θεούς ψοφάει για αφεντικά”, 

“Ο κάθε λεύτερος είναι μόνος. Όσο περισσότερο μεθάς από τη δύναμή σου και προεκτείνεις την ελευθερία σου, τόσο μεγαλώνεις και την έκταση της μοναξιάς σου”, 

“Κάθε μέρα γίνεται ο άνθρωπος, κάθε καινούρια μέρα μας γκρεμίζει, μας ανοικοδομεί, μας ισοπεδώνει… Μόνο η βλακεία μένει αμετακίνητη -αν δεν πρόκειται για σταθερότητα σκοπιμότητας-, μόνο η βλακεία κρατά τους ανθρώπους αμετάλλαγους σαν αμεταχείριστα τσουκάλια, που δε χρησιμοποιήθηκαν ούτε γι’ αυτό που φτιάχτηκαν, που δεν κάθισαν τον πήλινο πισινό τους στη φωτιά να εκτελέσουν τον προορισμό τους, γιατί τρέμουνε μην καούν και καμαρώνουν πως διαφύλαξαν την ακεραιότητά τους και δε βλέπουν πως ξεφλουδάνε και μαδούν όσο γερνούνε και πως φυτρώνουν τσουκνίδες στην αμεταχείριστη τρύπα τους”.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για πολύ μ’ αυτό τον τρόπο, αλλά δε θα ήταν σωστό, αφού όλη η χαρά στην ανάγνωση ενός μυθιστορήματος κρύβεται στην ανακάλυψη των κρυφών του χάρων. Δεν αντέχουμε όμως στον πειρασμό να σας μεταφέρουμε ένα από τα “τοπία” του βιβλίου:

“Οι στενοί δρόμοι άδειοι από γυναίκες και οι αυλές γεμάτες παρθένες που κεντούσαν την προσδοκία ναρκωμένες από το νοτιά να μοσκοβολά ολοχρονίς νεραντζάνθους και λεμονιάς λουλούδια ολόγυρα στο λιβάδι με τις ασβεστωμένες πεζούλες

Οι θηλυκές περιποιούνται με πάθος όλο το χρόνο τις βιόλες και τα κρίνα στους κήπους ή σε ντενεκέδες που τους εξασφάλιζαν το νόμιμο πρόσχημα να βγουν στους δρόμους τη Μεγάλη Πέμπτη φορτωμένες τ’ άνθη τους για να στολίσουν τους επιτάφιους

Και ξαναγυρίζαν στα κεντήματα και τη βελόνα που τρυπούσε κοντά κοντά το ατλάζι ή το βελούδο σκορπώντας σε κάθε της βουτιά μια ανεπαίσθητη ανατριχίλα στο δέρμα

Οι κεντητές προσδοκίες χώριζαν πάντα μ’ ένα θαλασσί ποτάμι κάποιον ροδομάγουλο νεαρό από μια χλωμή κοπέλα

Το κεντητό ποτάμι μόνο ένα περιστέρι χωρούσε να το διασχίσει, κρατώντας στο ράμφος του ένα άσπρο ραβασάκι, συνήθως πιο μεγάλο απ’ το κορμάκι του, να χωράει την κεντητή επίκληση, “Σε αναμένω”

Όσο περνούν τα χρόνια, οι μπάντες γίνονται μεγαλύτερες, πολύπλοκες και μακροπρόθεσμες σε προσδοκίες, με φράσεις πεισματικής αισιοδοξίας, “Έχει ο θεός”, στη διάψευση κάποιας χαμένης ελπίδας, ή “Κι αυτό θα περάσει”

Αλλά μόνο τα χρόνια περνούσαν

Οι κοπέλες μεστώνανε με αρρωστημένα όνειρα που τυραννούσαν τον ύπνο τους ανάκατα με μυρωδιές βασιλικού και την μπόχα των βρακιών τους

Βρακιά πάνινα δεμένα ψηλά στους γοφούς ανέβαζαν τις αναθυμιάσεις τους στους σπασμούς των ονειρώξεων και σκλήραιναν οι τρυφερές γραμμές των νεανικών προσώπων

Οι νέες ωρίμαζαν γρήγορα και τα χαρακτηριστικά τους αγρίευαν όμοια με των μανάδων τους, καθώς άκουαν απελπισμένες τη ζωή να παρελαύνει χωρίς να τη βιώνουν.

Ααχ, τα παλιά καλά χρόνια!”

Είπατε τίποτα; Όχι, ε; Πάντως, αν το πάρετε απόφαση να ασχοληθείτε κάπως με τη Λ. Ζ., η “Συβαρίτισσα” είναι το βιβλίο της που πρέπει ν’ αφήσετε για το τέλος. Αν θέλετε απλά να τη γνωρίσετε, τότε, διαβάστε την όταν σας “καπνίσει”. Εμείς, απλά, επιμένουμε ότι είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστόρηματα… 

Πηγή: lakisf3.blogspot.com

Ενώνουν δυνάμεις νεολαία, εργαζόμενοι και Κίτρινα Γιλέκα

Παρόλο που υπάρχει φόβος για τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου οργής, ο Μακρόν έχει δώσει εντολή στην κυβέρνησή του να υιοθετηθεί με οποιοδήποτε κόστος το προκρούστειο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής για το 2027

 

της Μαρίας Δεναξά 

Η σημερινή πανγαλλική κινητοποίηση έβγαλε πάλι στους δρόμους, εκτός από μαθητές και φοιτητές, τα Κίτρινα Γιλέκα, αγρότες, επαγγελματίες οδηγούς, εργαζόμενους από πάρα πολλούς επαγγελματικούς κλάδους και συνταξιούχους. Ακόμη μία κοινωνική αναταραχή, ακόμη ένα μεγαλειώδες ξέσπασμα των Γάλλων για την ακρίβεια, την ασταμάτητη μείωση της αγοραστικής δύναμης, τις τσουχτερές τιμές της ενέργειας, την παρατεταμένη λιτότητα των τελευταίων χρόνων και μετά τα κεφάλια πάλι μέσα, πριν η δημοσιονομική γκιλοτίνα σαρώσει, όπως έγινε και στη χώρα μας;

Πολύ πιθανό, αν αναλογιστεί κανείς πως το καθεστώς Μακρόν έχει στο παρελθόν διαπρέψει στην αποδόμηση και την καταστολή τέτοιων μαζικών διαμαρτυριών, όπως έγινε, για παράδειγμα, με τα Κίτρινα Γιλέκα το 2018. Τα απολύτως ελεγχόμενα από τους ολιγάρχες ΜΜΕ που στήριξαν και εξακολουθούν να στηρίζουν τον μαθητευόμενο μάγο του Ελιζέ, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, που έχει εντολές να χτυπάει στο ψαχνό, σε συνδυασμό με τις στρατιές των ταραχοποιών, που διεισδύουν στα κινήματα για να τα κάνουν γυαλιά καρφιά ανενόχλητοι, αμαυρώνουν, ποινικοποιούν και αποτελειώνουν στο άψε σβήσε όποια λαϊκή δυσαρέσκεια.

Παρόλο που υπάρχει φόβος για σύγκλιση της κοινωνικής διαμαρτυρίας με τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου οργής, ο Γάλλος πρόεδρος έχει δώσει εντολή στην κυβέρνησή του να υιοθετηθεί με οποιοδήποτε κόστος το προκρούστειο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής για το 2027, που προβλέπει περικοπές ύψους 54 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Με τη Γαλλία να φλερτάρει με τη χρεοκοπία και τον πληθωρισμό να σκαρφαλώνει τον Σεπτέμβριο στο 3,1%, το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2024, το προαναγγελλόμενο για το επόμενο έτος ψαλίδισμα των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών θα επηρεάσει άμεσα συνταξιούχους, εργαζομένους, δημοσίους υπαλλήλους, όπως επίσης το εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα.

Στην εκπαίδευση, τα τελευταία χρόνια έχουν καταργηθεί 4.000 θέσεις εργασίας, ενώ για την επόμενη χρονιά προβλέπεται η κατάργηση ακόμη 1.600 θέσεων. Παράλληλα, σχεδιάζονται περικοπές ύψους 650 εκατ. ευρώ στη δευτεροβάθμια και 150 εκατ. ευρώ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Την ώρα που σχολεία και πανεπιστήμια καλούνται να λειτουργήσουν με λιγότερους πόρους, περισσότερα από 2,5 δισ. ευρώ έχουν διατεθεί στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Μακρόν στην κατανομή του δημόσιου χρήματος.

Για τους δημοσίους υπαλλήλους προβλέπεται πάγωμα των αποδοχών τους, ενώ η κατάργηση των φορολογικών ελαφρύνσεων των εργοδοτών που συνδέονται με τα δώρα και τα μπόνους αναμένεται να αποφέρει στα κρατικά ταμεία περίπου 3,8 δισ. ευρώ.

Στο στόχαστρο των περικοπών μπαίνουν και οι συνταξιούχοι, και κυρίως τα εισοδήματα που βρίσκονται πάνω από συγκεκριμένα όρια. Για όσους λαμβάνουν σύνταξη άνω των 1.260 ευρώ τον μήνα προβλέπεται περιορισμός της αναπροσαρμογής των συντάξεων, με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 4,1 δισ. ευρώ. Παράλληλα, ο περιορισμός των φορολογικών ελαφρύνσεων για τους συνταξιούχους αναμένεται να εξοικονομήσει επιπλέον 1,4 δισ. ευρώ.

Από τις περικοπές στον τομέα της υγείας η γαλλική κυβέρνηση σχεδιάζει να εξοικονομήσει περίπου 4 δισ. ευρώ. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι μειώσεις αυτές μπορούν να περιορίσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα χωρίς να επιβαρύνουν περαιτέρω την πρόσβαση των πολιτών σε βασικές υπηρεσίες υγείας.

Υπάρχει, ωστόσο, ένας τομέας που ακολουθεί αντίθετη πορεία: η άμυνα, που παραμένει βασική προτεραιότητα για τον ένοικο του Ελιζέ. Σε αντίθεση με την εκπαίδευση, την υγεία και τις κοινωνικές δαπάνες, οι στρατιωτικές δαπάνες ενισχύονται, με τις ένοπλες δυνάμεις να προβλέπεται να λάβουν επιπλέον 6,4 δισ. ευρώ το 2027.

Η κινητοποίηση σε αριθμούς

Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα πολλοί νέοι εμφανίζονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φορώντας κίτρινα γιλέκα και οι εκκλήσεις για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις μέσω του διαδικτύου -οι οποίες δεν έπαψαν από τα τέλη του καλοκαιριού- πολλαπλασιάστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Η έκταση της πανεθνικής κινητοποίησης παραμένει δύσκολο να αποτιμηθεί, καθώς ενισχύεται διαρκώς.

Στον ιστότοπο 17octobregile tjaune.net, όπου το κίνημα φαίνεται πλέον να αποκτά οργανωμένη δομή, έχουν καταγραφεί εκατοντάδες δράσεις. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν ανακοινωθεί περισσότερες από 1.000 κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Το σχέδιο δράσης περιλαμβάνει 499 διαδηλώσεις, αποκλεισμούς σε 126 κυκλικούς κόμβους, 244 πρατήρια καυσίμων, 5 διυλιστήρια, 35 πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, 48 σιδηροδρομικούς σταθμούς, 3 λιμάνια, 66 σταθμούς διοδίων, καθώς και καταλήψεις σε 22 γέφυρες. Ο αριθμός των αποκλεισμών αυξάνεται ώρα με την ώρα. Παράλληλα, έχουν προβλεφθεί 66 γενικές συνελεύσεις.

Ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνέζ ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, που πριν από μία εβδομάδα ακρωτηρίασαν έναν μαθητή, θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σήμερα σε περίπτωση ταραχών και εξουσιοδότησε τους αστυνομικούς και τους χωροφύλακες να κάνουν χρήση «του συνόλου των όπλων που έχουν στη διάθεσή τους».

Σαν η χώρα να βιώνει εμπόλεμη κατάσταση, ΜΜΕ αλλά και απλοί πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα δημοσιεύουν συνεχώς βίντεο με οδηγίες για την προστασία από τα δακρυγόνα και τις χειροβομβίδες κρότου λάμψης της αστυνομίας. «Ευτυχώς που είδα αυτά τα βίντεο, γιατί πιστεύω ότι μπορούν να βοηθήσουν οποιονδήποτε. Ακόμη και μόνο ο φυσιολογικός ορός, ακόμη και μόνο οι μάσκες FFP2… Πρέπει να προστατευόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο» δήλωσε ένας μαθητής στον τηλεοπτικό σταθμό BFM.

«Προσπαθώ να μην πηγαίνω στο τέλος της πορείας, γιατί συνήθως εκεί παρουσιάζονται τα περισσότερα προβλήματα. Προσέχω τις κινήσεις των CRS [των γαλλικών ΜΑΤ]. Αν δω ότι θα κάνουν έφοδο, φεύγω. Δεν συμμετέχω στις κινητοποιήσεις για τη βία, αλλά για να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μας. Το υπουργείο Παιδείας δεν δίνει δεκάρα για εμάς και εμείς κατεβαίνουμε στους δρόμους για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας» τόνισε ο ίδιος.

Για μια πιθανή «σύγκλιση των οργισμένων» έκανε λόγο ο ραδιοφωνικός σταθμός RMC. Ορισμένοι προσδοκούν η σημερινή κινητοποίηση να εξελιχθεί σε «μια επανάσταση», σε ένα «μεγάλο κίνημα αγανάκτησης και εξάντλησης της υπομονής» ή ακόμη και στην έλευση της «ημέρας της δόξας». Μάλιστα, οι πιο αποφασισμένοι θέλουν να συνεχίσουν την κινητοποίηση και τη νύχτα, μετά τη μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι. Το Συνδικάτο Ανεξάρτητου Δημοκρατικού Εμπορίου, το οποίο δηλώνει ότι εκπροσωπεί 10.000 εργαζομένους στο εμπόριο και στις υπηρεσίες, ανακοίνωσε ότι από τις 8 το βράδυ θα πραγματοποιηθεί πορεία στις ακριβές συνοικίες του Παρισιού, κοντά στα κέντρα εξουσίας.

Πηγή: www.dimokratia.gr

Το γατάκι (Κίμπερλι) κι ο ελέφαντας (Κάθετος Διάδρομος)

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πέρα για πέρα αποκαλυπτικά ήταν όσα αποκάλυψε η αμερικανική εφημερίδα WallStreetJournal για τα έργα και τις ημέρες της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στο φρούριο της Βασιλίσσης Σοφίας. Αξιώσεις για δωράκια ύψους 100.000 δολαρίων ως ανταμοιβή της για να προφέρει πρόσβαση στην οικογένεια Τραμπ, δωράκια σε είδος από τον εφοπλιστή Τσάκο, προνομιακή υποστήριξη στην κατασκευαστική εταιρεία Άκτωρ για έργα που σχετίζονται με τον Κάθετο Διάδρομο ο οποίος θα προμηθεύει την ανατολική και Κεντρική Ευρώπη με αμερικανικό φυσικό αέριο και πολλά άλλα. Πρόκειται για κορυφαίες περιπτώσεις διαφθοράς που δικαίως προκάλεσαν την αποπομπή της.

Ωστόσο, η «ευαισθησία» του Τραμπ να ζητήσει την παραίτηση της Γκιλφόιλ ξεχειλίζει από υποκρισία γιατί οι αποκαλύψεις της αμερικανικής εφημερίδας, που είναι στενά προσδεμένη στον Λευκό Οίκο, δεν αποσκοπούσαν να σώσουν την τιμή ούτε της αμερικανικής πολιτικής και διπλωματίας, ούτε της οικογένειας Τραμπ. Αποσκοπούσαν να διαφυλάξουν τα κέρδη της αμερικανικής κατασκευαστικής βιομηχανίας που, σε μια απίστευτη ανατροπή των συμφωνηθέντων, τέθηκαν εν αμφιβόλω λόγω των υπέρογκων χρεών της Γκιλφόιλ στην …πιστωτική της κάρτα!

Για να το πούμε απλά: Στόχος της εφημερίδας της αμερικανικής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας ήταν η διαφύλαξη των συμβολαίων των αμερικανικών κατασκευαστικών. Για την σημασία τους αρκεί να υπενθυμίσουμε τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε η κατασκευαστική Haliburton για την επίθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ, το 2003. Κανένα μεγάλο ενεργειακό έργο, ειδικότερα μεταφοράς, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς κατασκευαστικές εταιρείες. Κι οι Αμερικάνοι, που προκάλεσαν ολόκληρο πόλεμο την Ουκρανία για να πουλήσουν το φυσικό τους αέριο, έβλεπαν τα δισεκατομμύρια που θα δαπανηθούν  για τον Κάθετο Διάδρομο να τα παίρνει μια ελληνική κατασκευαστική. Γι’ αυτό τον λόγο η Wall Street Journal θυμήθηκε την ερευνητική δημοσιογραφία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι με τα άρθρα της παρέδωσε μαθήματα έρευνας, αν δεν ήταν εμφανές ότι οι πηγές της μάλλον υπηρεσιακά καθήκοντα διεκπεραίωναν…

Σε ό,τι αφορά τον Ντ. Τραμπ, που έπεσε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις, στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του έχει επιδοθεί σε ένα τόσο απροκάλυπτο κυνήγι του χρήματος που η διαφθορά του ήδη, πριν καν φτάσει στα μισά της θητείας του, χαρακτηρίζεται παροιμιώδης και θα μείνει στην ιστορία· την παγκόσμια, όχι μόνο την αμερικανική. Ας σταθούμε σε επτά μόνο από τα κορυφαία σκάνδαλα της δεύτερης θητείας του μόνο και μόνο για να δούμε ότι η ακραία, αποενοχοποιημένη και ακομπλεξάριστη μάλιστα, διαφθορά στο σύστημα Τραμπ είναι κανόνας κι όχι εξαίρεση. Κι ότι μπροστά σε όσα έχει κάνει ο ίδιος ο Τραμπ, τα σκάνδαλα της Γκιλφόιλ δεν είναι καν πταίσματα. Αν δεν έπλητταν την αιχμή του δόρατος του αμερικανικού κεφαλαίου θα παραγράφονταν, όπως τόσα άλλα.

Μέσο απάτης και λαδώματος το κρυπτονόμισμα

Κατά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, το 2025,  τα συνολικά του, επίσημα δηλωμένα έσοδα, έφτασαν τα 2,2 δισ. δολ., από 622 εκατ. δολ. τον προηγούμενο χρόνο, το 2024. Εξ αυτών τα 1,4 δισ. δολ. προήλθαν από τις δουλειές της οικογένειας στα κρυπτονομίσματα. Ωστόσο, τα έσοδα δεν εισέρευσαν στο πλαίσιο διαφανών συναλλαγών. Μόλις λίγες ημέρες πριν την ορκωμοσία του Τραμπ, τον Ιανουάριο του 2025, επενδυτικό ταμείο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ανακοίνωσε την συμμετοχή του στην εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ, World Liberty, με μια επένδυση ύψους 500 εκατ. δολ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του συμβούλου εθνικής ασφάλειας των Εμιράτων που με «μόλις» 500 εκατ. δολ. κέρδισε μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας απατο-νομισμάτων του Τραμπ αρνήθηκε να σχολιάσει στους New York Times την επενδυτική απόφαση του σεΐχη, που …τυχαία προφανώς συνέπεσε με την άδεια του Τραμπ για εξαγωγές εκατοντάδων χιλιάδων τσιπς στα Εμιράτα. Η επένδυση των Εμιράτων στην οικογενειακή επιχείρηση του Τραμπ προκάλεσε ανησυχίες για την υπαγωγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στα συμφέροντα τρίτων κρατών.

Την ίδια χρονιά που ο Τραμπ εξασφάλισε μυθικά κέρδη από το απατο-νόμισμα του, 1 εκατ. περίπου επενδυτές που ακούμπησαν τα λεφτά τους στη φούσκα του προέδρου υπέστησαν ζημιές ύψους 3,8 δισ. δολ.!  Κοινώς, ο πρόεδρος έφαγε τα λεφτά όχι μόνο των Αράβων ζάμπλουτων, αλλά ακόμη και των Αμερικανών με το απατο-νόμισμα του!

Πλαστές ειδήσεις για το Ιράν, πραγματικά κέρδη για τον Τραμπ

Την Δευτέρα 22 Μαρτίου 2026 μεταξύ 6.49 και 6.50 π.μ. 6.200 συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης στο πετρέλαιο μπρεντ, αξίας 580 εκατ. δολ., άλλαξαν χέρια. Μετά από 15 λεπτά της ώρας, με ανάρτησή του στο Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης Truth Social, ο Τραμπ ανακοίνωσε «παραγωγικές συνομιλίες» με την Τεχεράνη για το τέλος του πολέμου, που σήμαναν ακαριαία αποκλιμάκωση. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτίναξη του χρηματιστηριακού δείκτη S&P500. Σε λιγότερο από 15 λεπτά κάποιοι κέρδισαν δισεκατομμύρια! «Η εμπειρία μου από την παρακολούθηση των αγορών τα τελευταία 15 χρόνια δείχνει ότι αυτό είναι αφύσικο. Είναι Δευτέρα πρωί, δεν υπάρχουν κάποια σημαντικά στοιχεία, δεν υπάρχουν εκπρόσωποι της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας που θα ήθελες να προλάβεις. Είναι ασυνήθιστα μεγάλες αγοραπωλησίες για μια μέρα χωρίς κίνδυνο. Κάποιος έγινε πολύ πλουσιότερος», δήλωσε χρηματιστής στους Financial Times που έφεραν στη δημοσιότητα το μεγάλο σορτάρισμα.

Ο πρόεδρος της ιρανικής Βουλής, Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, διέψευσε τις συνομιλίες κι ανάρτησε στο X: «Χρησιμοποιούνται πλαστές ειδήσεις για να χειραγωγήσουν τις χρηματοπιστωτικές και πετρελαϊκές αγορές και για να δραπετεύσουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ από τον εφιάλτη στον οποίο έχουν παγιδευτεί». Προφανώς καμία αιτιότητα μεταξύ ανακοίνωσης του Τραμπ από την μια και κερδοσκοπικών στοιχημάτων ή τιμών στις αγορές δεν μπορεί να αποδειχθεί. Αλλά είναι περιττό… Δημοκρατικός γερουσιαστής σχολιάζοντας την «σύμπτωση» έκανε λόγο για αδιανόητη διαφθορά, ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου χαρακτήρισε το ρεπορτάζ ανεύθυνο…

Εσωτερική πληροφόρηση κατόπιν πληρωμής

Επιχειρώντας να βγάλει λεφτά ο Τραμπ από τις ίδιες τις ειδήσεις της προεδρίας του εγκαινίασε μια επιπλέον υπηρεσία, ονόματι Truth API, στο δικής του ιδιοκτησίας Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης Truth Social που θα παρέχει στους συνδρομητές πρόωρη πρόσβαση στις αναρτήσεις του. Η τιμή της μηνιαίας συνδρομής ανέρχεται σε 100.000 δολάρια, καθιστώντας το Μέσο ενημέρωσης διαθέσιμο αποκλειστικά για ζάμπλουτους! Το προϊόν που λάνσαρε συνιστά ακραία σύγκρουση συμφέροντος επειδή, υποτίθεται πάντα, ότι η ενημέρωση οφείλει να είναι δημόσια και να παρέχεται ελεύθερα, ειδικά από την πολιτική ηγεσία. Η κίνηση του Τραμπ προκάλεσε εκτεταμένες αντιδράσεις κι όχι μόνο από μιντιακούς οργανισμούς που όλως τυχαίως πετιούνται έξω από υπουργεία ακόμη κι από τον Λευκό Οίκο τον τελευταίο χρόνο. Μεταξύ άλλων, Δημοκρατικός γερουσιαστής έστειλε επιστολή σε έξι κολοσσιαίες χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, καλώντας τις να μην πληρώσουν συνδρομή στον Τραμπ.

Ακύρωση δασμών έναντι δουλειών στον Μασκ

Η κρούση του αντιπροσώπου της εταιρείας παροχής δορυφορικού ίντερνετ του Έλον Μασκ, SpaceX, προς την ρυθμιστική αρχή της μικροσκοπικής αφρικανικής χώρας Λεσόθο με πληθυσμό 2 εκατ. κατοίκους, μόλις δύο εβδομάδες μετά την ανακοίνωση του Τραμπ ότι της επιβάλει δασμούς ύψους 50%, θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία. Μέχρι που στα χέρια της Washington Post βρέθηκε μια σειρά εγγράφων του υπουργείου Εξωτερικών, που επιβεβαιώνει τις υποψίες καθώς αποκάλυπτε πώς «οι αμερικανικές πρεσβείες και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν ασκήσει πιέσεις σε διάφορες χώρες να άρουν τα εμπόδια για τις αμερικανικές εταιρείες δορυφορικών υπηρεσιών, αναφέροντας συχνά την Starlink ονομαστικά. Τα έγγραφα δεν αποδεικνύουν ότι η ομάδα του Τραμπ έχει ζητήσει ρητά ευνοϊκή μεταχείριση για τη Starlink σε αντάλλαγμα για χαμηλότερους δασμούς. Ωστόσο, υποδεικνύουν ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει δώσει όλο και περισσότερες οδηγίες σε αξιωματούχους να πιέσουν για την έγκριση των ρυθμιστικών αδειών για την εταιρεία δορυφόρων του Μασκ, σε μια στιγμή που ο Λευκός Οίκος ζητά διεξαγωγή ευρείας κλίμακας συνομιλιών για το εμπόριο», έγραφε η αμερικανική εφημερίδα.

Να θυμίσουμε ότι ο ζάμπλουτος Έλον Μασκ δεν διετέλεσε μόνο υπουργός του Τραμπ, αλλά στην προεκλογική περίοδο δαπάνησε επισήμως 277 εκατ. δολ. για να υποστηρίξει τον αμερικανό πρόεδρο κι άλλους ρεπουμπλικάνους υποψήφιους. Κάπως έπρεπε να αποζημιωθεί για την επένδυσή του…

Φορολογική ασυλία ως αποζημίωση

Τον Ιανουάριο του 2026 ο Τραμπ και οι δύο γιοί του μήνυσαν τις αμερικανικές φορολογικές αρχές (IRIS) διεκδικώντας ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό των 10 δισ. δολ. με αφορμές διαρροές για τις (σκανδαλώδεις) επιστροφές φόρου των επιχειρήσεων τους. Η μήνυση αυτή πέρασε στην ιστορία επειδή ήταν η πρώτη φορά που πρόεδρος των ΗΠΑ στρεφόταν δικαστικά εναντίον της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στον συμβιβασμό που ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα, κι έγινε γνωστός από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, περιλαμβανόταν όρος στο συνοδευτικό παράρτημα βάσει του οποίου οι φορολογικές αρχές των ΗΠΑ στερούνταν στο εξής το δικαίωμα ελέγχου στα οικονομικά της οικογένειας Τραμπ!

Δηλαδή, ο υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, τον οποίο βάσιμα υποθέτουμε δεν επέλεξαν τα ρακούν που αφθονούν στην αμερικανική ύπαιθρο κι εσχάτως στα αστικά κέντρα, απαγόρευσε στις φορολογικές αρχές των ΗΠΑ να ελέγξουν ξανά τον αμερικανό πρόεδρο. Επίσης, τα μέλη της οικογένειάς του και τις επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχουν! Ο συμβιβασμός, που επιβάλει φορολογική ασυλία στον Τραμπ, κρίθηκε παράνομος και αντισυνταγματικός από μέλη του Κογκρέσου και σύσσωμο τον Τύπο.

Προεδρική χάρη σε εγκληματίες «λευκού κολλάρου»

Με την είσοδο του 2026 ο αμερικάνος πρόεδρος άσκησε το δικαίωμά του να χορηγήσει χάρη σε κατάδικους, μόνο που η ευαισθησία του δεν αφορούσε κοινωνικά ευάλωτους ή αμφιλεγόμενες καταδίκες. Ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε χάρη, παραγράφοντας την ποινή ή μειώνοντας την ποινή σε καταδικασμένους για "εγκλήματα λευκού κολλάρου" και σε περιπτώσεις συγγενών δωρητών του. Μία εξ αυτών είχε δωρίσει 3,5 εκατ. δολ. στο κίνημα MAGA. Μεταξύ όσων ευνοήθηκαν από την προεδρική μεγαθυμία ήταν επικεφαλής κεφαλαίου αντιστάθμισης κινδύνου (hedge fund) που εξαπάτησε τους ομολογιούχους πετρελαϊκής εταιρείας, ο κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο κι ένας ιταλο-βενεζολάνος τραπεζίτης που είχαν συνεργαστεί σε μια υπόθεση διαφθοράς για να αντικαταστήσουν τον επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής τραπεζών κ.α. Με τις αποφάσεις του ο Τραμπ ευνόησε καταδικασμένους απατεώνες, υπονομεύοντας την δικαιοσύνη και δημιουργώντας σοβαρές υποψίες για τα κίνητρα του…

Ενοίκια – χάρισμα στον πύργο Τραμπ

Στην Ελλάδα πρόσφατα μάθαμε για την ανέγερση ακινήτων από πολιτικούς που στη συνέχεια τα μίσθωναν στο δημόσιο έναντι εξωφρενικών ποσών. Κάπως έτσι το έκανε κι ο Τραμπ στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να καταφύγει σε διαμεσολαβήσεις κι ενδιάμεσους. Οι σχέσεις του προέδρου της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο με τον Τραμπ, ακόμη κι αν δεν ήταν, έγιναν γνωστές με αφορμή την παρουσία του ιταλού στην ορκωμοσία του αμερικανού προέδρου, με την συμμετοχή του στο σιωνιστικό «συμβούλιο ειρήνης» για την Γάζα (όπου οι συμμετέχοντες εξαγόρασαν την θέση τους καταβάλλοντας 1 δισ. δολ.), την ακύρωση της ποινής αποκλεισμού στον Αμερικανό ποδοσφαιριστή Φολαρίν Μπαλογκούν στη διάρκεια του Μουντιάλ φέτος το καλοκαίρι κ.α. Αυτό που δεν ήταν γνωστό κι έγινε πρόσφατα, μετά από αποκάλυψη των New York Times, είναι η μίσθωση εκ μέρους της αθλητικής ομοσπονδίας γραφείου της στον πύργο του Τραμπ, έκτασης ενός ολόκληρου ορόφου. Η διάρκεια του συμβολαίου είναι για επτά χρόνια! Το γραφείο στον 17ο όροφο του πύργου Τραμπ αν και πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από την μίσθωσή του παραμένει ακόμη και σήμερα άδειο, καθώς η FIFA διατηρεί εδώ και χρόνια δύο γραφεία στο Μαϊάμι της Φλόριντας…

Σταγόνα στον Τραμπικό ωκεανό τα σκάνδαλα της Κίμπερλι

Τα σκάνδαλα της οικογένειας Τραμπ που έχουν κοσμήσει από το 2025 τα πρωτοσέλιδα του επίσημου αμερικανικού Τύπου είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα ενδεικτικά και σε συντομία περιγράψαμε. Και πιθανά είναι παρωνυχίδα μπροστά στα δισεκατομμύρια που έχει βάλει στην τσέπη η οικογένεια Τραμπ από την πρώτη ημέρα που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, χωρίς να έχουν γίνει αντιληπτά.

Για να συγκρίνουμε την άνευ προηγουμένου διαφθορά του Ντόναλντ Τραμπ αρκεί να θυμηθούμε ότι η διαπλοκή του Τζο Μπάιντεν αποδεικνυόταν μέσω της αργομισθίας που εισέπραττε ο γιός του από την Ουκρανική εταιρεία – πλυντήριο Burisma. Η διαφθορά της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους αποδεικνυόταν από την συμμετοχή πρωτοκλασάτων στελεχών του στα διοικητικά συμβούλια πολυεθνικών. Κορυφαίο, κι όχι μοναδικό παράδειγμα, ήταν η συμμετοχή του αντιπροέδρου Ντικ Τσένι στην κατασκευαστική Haliburton κ.α. Για να κατανοήσουμε το άλμα στον ουρανό της διαφθοράς που πέτυχε ο Ντόναλντ Τραμπ ας φέρουμε επίσης στο μυαλό μας την ολιγοήμερη φυλάκιση και το ταπεινωτικό βραχιολάκι που εξακολουθεί να φοράει ο Σαρκοζί επειδή το 2025 καταδικάστηκε για παράνομη χρηματοδότηση του κόμματός του το 2007 από τον Λίβυο ηγέτη Καντάφι (τον οποίο στη συνέχεια ανέτρεψε και σκότωσε). Κι ακόμη, για να αξιολογήσουμε τις επιδόσεις του Τραμπ ας ανατρέξουμε στην κοινωνική εργασία που προσέφερε ο ιταλός πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι ως τιμωρία για την φοροαποφυγή του μιντιακού του ομίλου, Mediaset. Τέλος, ας ρίξουμε και μια ματιά στο Ισραήλ όπου για να γλιτώσει τα δικαστήρια και την φυλακή ο διεφθαρμένος Νετανιάχου προσφέρει στα ισραηλινά θηρία το αγαπημένο τους «φαγητό», σφαγές και γενοκτονία, εξαγοράζοντας έτσι την ανοχή τους με το αίμα και τον πόνο των Παλαιστινίων.

Χωρίς να υποτιμάμε τα εκατομμύρια που αλλάζουν χέρια μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών σε όλο τον κόσμο πίσω από τις κουρτίνες, το συμπέρασμα είναι πώς κανένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός δεν εξαργύρωσε τόσο κυνικά κι απροκάλυπτα την λαϊκή ψήφο σε ζεστό χρήμα, όσο ο Τραμπ, που διεκδικεί τον τίτλο του πιο διεφθαρμένου πολιτικού όλων των εποχών, αποδεικνύοντας ότι η εξαχρείωση και η διαπλοκή είναι η άλλη όψη των πολέμων στο εξωτερικό και της λιτότητας στο εσωτερικό.

Όλα τα παραπάνω που έχουν δει το φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν γιατί η Κίμπερλι  ήταν …γατάκι μπροστά στον Τραμπ. Η ίδια πίστευε ότι ο ιδρώτας στα σεντόνια της οικογένειας θα εξασφάλιζε την ανοχή της. Αφελώς όπως αποδείχτηκε διότι οι υπηρεσίες της στρέφονταν σε βάρος όχι του κύρους της αμερικανικής διπλωματίας· αυτή έχει προ πολλού βγει στο …κλαρί όπως βεβαιώνουν οι 92 κενές πρεσβευτικές θέσεις ανά τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένων και των θέσεων σε διεθνείς οργανισμούς) σε ένα σύνολο 196 που περιμένουν πολιτικούς φίλους και χορηγούς του Τραμπ. Η Κίμπερλι υπέγραψε το πολιτικό της τέλος από τη στιγμή που δεν προώθησε και υπονόμευσε τα συμφέροντα των «διαμαντιών του στέμματος» της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα, των εταιρειών που ανέμεναν να πάρουν δουλειές από τον αμερικανικό Κάθετο Διάδρομο κι είδαν τα συμβόλαια να περνούν στο χαρτοφυλάκιο των Ελλήνων συναδέλφων τους που πλήρωναν τα χρέη της Κίμπερλι. Πώς να μην την κρεμάσουν στα μανταλάκια;

Αναγκαίο να τονιστεί ότι οι αμερικανικές κατασκευαστικές δεν θα πάρουν τα αλβανικά και άλλα συμβόλαια για τον Κάθετο Διάδρομο από τον Άκτωρα επειδή είναι πιο …ανταγωνιστικές, προσφέροντας χαμηλότερες τιμές ή υψηλότερη τεχνολογία. Θα τα αναλάβουν αξιοποιώντας γνωριμίες, εκβιασμούς και την ιμπεριαλιστική επιβολή. Υπ’ αυτό το πρίσμα ας μην περιμένουμε ο πρέσβης που θα διαδεχθεί την Κίμπερλι να ορκίζεται στον Άνταμ Σμιθ και τις ελεύθερες αγορές. Το ίδιο διεφθαρμένος με την Κίμπερλι θα είναι, αλλά θα δουλεύει για τις αμερικανικές κατασκευαστικές εταιρείες που θα κερδίσουν όχι μόνο πλημμυρίζοντας την ευρωπαϊκή αγορά με το πανάκριβο αμερικανικό φυσικό αέριο (το οποίο θα οξύνει την ενεργειακή φτώχεια), αλλά και κατασκευάζοντας ένα έργο που θα χρηματοδοτηθεί από τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Αλλά ο αχρείαστος, πανάκριβος και πηγή σκανδάλων Κάθετος Διάδρομος, που είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, συνεχίζει να βαφτίζεται έργο εθνικής σημασίας ενώ είναι στενά αμερικανικής και παραμένει στο απυρόβλητο, εκτός κριτικής.

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com