Mpelalis Reviews
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026
Όταν οι πρόσφυγες του 1922 έφτασαν στην Αθήνα
Η Αγιάτη Μπενάρδου συζητά με τον ιστορικό και διευθυντή των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), Κωστή Καρπόζηλο, για τους πρόσφυγες του 1922 και τη νέα φάση στη ζωή της Αθήνας που προέκυψε κατόπιν.
Η επέλαση της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη
 |
| Η Aλις Βάιντελ, συμπρόεδρος του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) AP Photo Ebrahim Noroozi |
Ο θρίαμβος του AFD στην Σαξονία-Ανχαλτ συνιστά απτή επιβεβαίωση του γεγονότος οτι η Ακροδεξιά στην Ευρώπη βρυχάται και απειλεί με πρωτόγνωρες ανατροπές. Γιατί άραγε; Που οφείλει την δυναμική της; Πως αντιμετωπίζεται;
Για την «κουπαστή του Τέλλεμαν» μιλά στο έξοχο «Φαρέτριον» ο Νίκος Καρούζος, αποδίδοντας τιμές στον σπουδαίο συνθέτη του μπαρόκ, γεννημένο στο Μαγδεμβούργο.
Όμως το βράδυ της Κυριακής (6 Σεπτεμβρίου 2026) η πρωτεύουσα της Σαξονίας δεν είχε το νού της στον Γκέοργκ Τέλεμαν αλλά στον Ούλριχ Ζίγκμουντ, τον τοπικό ηγέτη του ΑFD (Εναλλακτική για την Γερμανία).
Το φαιό κόμμα του έφτασε σχεδόν στο 44%, μια ανάσα από την αυτοδυναμία, στις εκλογές του κρατιδίου(Σαξονία – Ανχαλτ), συντρίβοντας τους Χριστιανοδημοκράτες του Μέρτς (CDU:17,2%).
Πάταγος, σοκ, ανησυχία και συνοφρυωμένα, πελιδνά πρόσωπα στην Καγκελαρία, αλλά και στα κόμματα που συγκυβερνούν με τους Χριστιανοδημοκράτες: Στο 9,3% οι Σοσιαλδημοκράτες του SPD, εκτός οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (FDP).
Μιλάμε για τις εκλογές σε ένα τω όντι κρατίδιο-γύρω στα δύο εκατομμύρια ο πληθυσμός- με ισχνή συμμετοχή στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Όμως οι εκλογές αυτές τρομοκρατούν τους κρατούντες. Που βλέπουν να εκτοξεύεται ένα κόμμα το οποίο σε εθνικό επίπεδο πήρε 10% το 2021, διπλασίασε το ποσοστό του στις εκλογές του 2025(20%) και αναδείχτηκε δεύτερη δύναμη.
Αλήθεια, τι συμβαίνει;
Όταν το AFD άρχισε να εμφανίζεται απειλητικό στην πολιτική ζωή της Γερμανίας, υπήρξαν σκέψεις και προτάσεις να τεθεί εκτός νόμου. Ευτυχώς δεν ευδοκίμησαν. Γιατί ήταν ορατός ο κίνδυνος να εμφανιστεί διωκόμενη η μελανή αυτή δύναμη και η δυναμική της να αποβεί πολλαπλασίως μεγαλύτερη της σημερινής.
Εν πάση περιπτώσει, τι παρέκαμπταν και υποτιμούσαν τα κόμματα της κεντρικής σκηνής βλέποντας την θρώσκουσα Ακροδεξιά να επελαύνει;
Πρώτον, το γεγονός οτι σύμφωνα με το Ινστιτούτο ΕΝΑ, το AFD «είναι κόμμα της εργατικής τάξης»! Βέβαια, το έργο το έχουμε ξαναδεί: Η κάποτε «Κόκκινη Μασσαλία» πέρασε στην αγκαλιά του (πατρός) Λεπέν!
Δεύτερον, ότι επενδύει στην απαξίωση του υφιστάμενου πολιτικού/κομματικού συστήματος και εμφανίζεται ως γνήσια αντισυστημική δύναμη.
Τρίτον, ότι οι θέσεις του για το Μεταναστευτικό όχι μόνο είναι προσπελάσιμες σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, αλλά συγχρόνως αναγκάζουν τα άλλα κόμματα (π.χ. το CDU) να ενστερνίζονται τις θέσεις του.
Τέταρτον, ότι η προϊούσα ανασφάλεια και η δυσθυμία για την οικονομική κατάσταση στην Γερμανία λειτουργεί καταλυτικά, αθροιζόμενη με τα προεκτεθέντα τρία στοιχεία.
Και γεννάται το μέγα ερώτημα: Γιατί ο κόσμος-σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη κι όχι μονάχα στην Γερμανία- στρέφεται προς την Ακροδεξιά πασών των αποχρώσεων και δεν δίνει δεκάρα για την εν γένει Αριστερά, σοσιαλδημοκρατική και άλλη;
Η νέα, πολύπλοκη πραγματικότητα
Στις 26 Φεβρουαρίου 2025, λίγο μετά τις εθνικές εκλογές στην Γερμανία, η στήλη μιλώντας για το ακροδεξιό φαινόμενο πανευρωπαϊκά, σημείωσε τα εξής:
«Τι στρέφει την κοινωνία προς την Ακροδεξιά; Ευθύνονται οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες προσχωρούν στην ατζέντα της σχετικά με το Μεταναστευτικό και την woke κουλτούρα;
Μήπως τα δύο αυτά θέματα εκλαμβάνονται ως κυρίαρχα από αρκετές ευρωπαϊκές κοινωνίες – μαζί, φυσικά, με την Οικονομία κλπ. – με αποτέλεσμα την ατζέντα και τις προτεραιότητες να τις επιβάλει η πραγματικότητα όπως την βιώνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας κι όχι η Ακροδεξιά; (…)
Το τραχύ σκηνικό, με την απειλητική άνοδο της Aκροδεξιάς, απαιτεί σκληρούς αγώνες, ευφάνταστες κινήσεις και πολιτική ευελιξία.
Γιατί, όταν αλλάζει η πραγματικότητα, δεν πρέπει να αλλάζουν μονάχα τα μέσα έκφρασης, που έλεγε ο Μπρέχτ, αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζει κανείς τη νέα, πολύπλοκη πραγματικότητα»…
Οπερ σημαίνει: Αν οι πολιτικοί σχηματισμοί του ευρύτερου δημοκρατικού τόξου συνεχίσουν να αρκούνται στις ευκολίες της καταγγελτικής ρητορείας και δεν καταδυθούν στα έγκατα της κοινωνίας για να δούν τι συμβαίνει εκεί, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή το φαιό να γίνει καθεστώς. Τουλάχιστον σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.
ΥΓ: Μιας και μιλήσαμε για πολύπλοκη πραγματικότητα: Η Αλις Βάιντελ, συμπρόεδρος του AFD, είναι ομοφυλόφιλη. Εχει κάνει Σύμφωνο Συμβίωσης με την Σάρα Μπόσαρντ και μεγαλώνουν δυό παιδιά. Ιδού οι θέσεις της για το θέμα, όπως εκτίθενται στην Wikipedia:
«Η Βάιντελ έχει δηλώσει την αντίθεσή της για τη συζήτηση περί σεξουαλικότητας πριν την εφηβεία λέγοντας ότι δεν θέλω κανέναν με ιδιαιτερότητες στο φύλο ή με μαθήματα περί σεξουαλικότητας να έρχεται κοντά στα παιδιά μου. Εξέφρασε επίσης την αντίθεσή της για τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων, δηλώνοντας ότι υποστηρίζει την προστασία της “παραδοσιακής οικογένειας” καθώς και άλλους τρόπους ζωής. Έχει δηλώσει ότι υποστηρίζει τη συγκατοίκηση για τα ομοφυλόφιλα και λεσβιακά ζευγάρια και λέει ότι και για την ίδια ισχύει κάτι τέτοιο».
Ο «κουμπαράς» των λίγων, που θα διαλύσει την κοινωνία
Με τον «κουμπαρά» η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να επιβάλει τον κοινωνικό δαρβινισμό στον πυρήνα των οικογενειακών σχέσεων. Θέλει να καταστήσει τον κάθε γονιό, την κάθε οικογένεια, αποκλειστικά υπεύθυνη για τον οικονομικό μέλλον των παιδιών της.
Γιώργος Λυκοπάντης
Από τις εξαγγελίες του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ εκείνη που προκάλεσε την μεγαλύτερη εντύπωση και προβλήθηκε ως ιδιαίτερα καινοτόμα ήταν αυτή του «Κουμπαρά της Νέας Γενιάς».
Σύμφωνα με το σχέδιο, από τον Ιανουάριο του 2027 κάθε οικογένεια θα μπορεί να αποταμιεύει το πολύ 100 ευρώ το μήνα για κάθε παιδί της έως δύο ετών, ενώ το δημόσιο θα καταθέτει ισόποσο ποσό. Στόχος είναι το κάθε παιδί να διαθέτει στα 18 του ένα ποσό για να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του.
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία μπορεί να μοιάζει ενδιαφέρουσα. Αν την εξετάσουμε όμως το τι κρύβεται κάτω από το επικοινωνιακό περιτύλιγμά της, αποκαλύπτεται πως είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τον σκληρά ταξικό χαρακτήρα της πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σε μια Ελλάδα, που πάνω από το 60% των μισθωτών παίρνουν κάτω από 950 ευρώ καθαρά το μήνα, ποιες οικογένειες έχουν τη δυνατότητα να βάζουν στην άκρη με συνέπεια ένα ποσό που μπορεί να αντιστοιχεί στο 10 με 20% των μηνιαίων αποδοχών τους; Πολύ λίγες.
Αντικειμενικά, λοιπόν, ο κουμπαράς αφορά οικογένειες με μεγαλύτερα εισοδήματα, καθιστώντας τα παιδιά τους προνομιακά έναντι εκείνων που γεννήθηκα, σε οικογένειες πιο αδύναμες οικονομικά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, λοιπόν, κατά βάση θέτει ταξικό φραγμό στην ανάπτυξη της μεγάλης πλειοψηφίας των παιδιών.
Το γεγονός πως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία αφορά ολοένα και λιγότερους αποδεικνύεται και από ένα ακόμα στοιχείο. Τον περασμένο Ιούλιο η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε πως τα τελευταία έξι τρίμηνα, η αρνητική αποταμίευση των ελληνικών νοικοκυριών είναι αρνητική.
Με άλλα λόγια, τα νοικοκυριά στην Ελλάδα σταθερά τον τελευταίο χρόνο δαπανούν κάθε μήνα περισσότερα από όσα βγάζουν και αποσύρουν από τους λογαριασμούς τους ποσά για να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες τους. Με δεδομένο πως η ακρίβεια δεν πρόκειται να υποχωρήσει, η αρνητική αποταμίευση θα συνεχίσει να καταγράφεται. Και οι οικογένειες που θα έχουν τη δυνατότητα να αποταμιεύουν θα είναι ολοένα και λιγότερες.
Ας εξετάσουμε όμως και το σενάριο στο οποίο κάποια πιο αδύναμα νοικοκυριά θα καταφέρνουν τελικά με έναν μαγικό τρόπο να αποταμιεύουν τέτοια ποσά. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που γνωστοποίησε το Υπουργείο Οικονομικών, τα ποσά αυτά θα συγκεντρώνονται από τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρίες προκειμένου να τα επενδύουν και σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές, εταιρικά ομόλογα.
Με άλλα λόγια οι γονείς θα δίνουν λεφτά, θα χρηματοδοτούν τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές που ούτως ή άλλως σημειώνουν υπερκέρδη, προκειμένου να τζογάρουν σε ιδιωτικά επενδυτικά προϊόντα.
Αν προκύψει, δε, μια αδήριτη ανάγκη για το νοικοκυριό, για παράδειγμα μια ασθένεια ενός γονέα ή μια οικονομική δυσκολία, τα χρήματα αυτά δεν θα μπορούν να εκταμιευθούν.
Σε μια χώρα, που η υγεία περνά στα χέρια των ιδιωτιών κερδοσκόπων, που το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται και οι οικονομικοί κίνδυνοι πληθαίνουν, τα χρήματα αυτά θα είναι «κλειδωμένα» στην τράπεζα ή την ασφαλιστική εταιρία.
Τα παραπάνω, αλλά και αρκετά ακόμα, αποδεικνύουν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης φροντίζει με τον «κουμπαρά» για το μέλλον μόνο των παιδιών από εύρωστες οικογένειες. Υπάρχει όμως και άλλο ένα, ιδεολογικό στοιχείο που δεν πρέπει να εκφεύγει της προσοχής μας.
Με τον «κουμπαρά» η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να επιβάλει τον κοινωνικό δαρβινισμό στον πυρήνα των οικογενειακών σχέσεων. Θέλει να καταστήσει τον κάθε γονιό, την κάθε οικογένεια, αποκλειστικά υπεύθυνη για τον οικονομικό μέλλον των παιδιών της.
Στον κόσμο που σχεδιάζουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η συντηρητική νεοφιλελεύθερη κυβέρνησή του, δεν υπάρχει κράτος να φροντίσει για τις επόμενες γενιές, δεν υπάρχει κοινωνία που τα παιδιά της αξίζουν ίσες ευκαιρίες, δεν υπάρχει κοινωνική αλληλεγγύη.
Το κάθε παιδί είναι άξιο της μοίρας που χάραξαν γι’ αυτό οι γονείς του. Αν αυτοί αδυνατούσαν να καταθέτουν κάθε μήνα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στον «κουμπαρά», ατύχησε. Τόσο απλά, τόσο νεοφιλελεύθερα.
Απίθανοι δούλοι! Η Ελλάδα ΔΕΝ θα έχει πρόσβαση στον ''πηγαίο κώδικα'' διοίκησης και ελέγχου της ''Ασπίδας του Αχιλλέα''! Η ασφάλεια της χώρας στα χέρια του… Ισραήλ!
Αθλια κοπτοραπτική από την εφημερίδα “Καθημερινή” για να κρύψει στην ηλεκτρονική της έκδοση όσα αποκαλύπτονται στην έντυπη έκδοσή της!
.jpg)
Ζούμε το αδιανόητο!
Η Ελλάδα – σύμφωνα με τις δηλώσεις του διευθυντή του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του Ισραήλ – δεν θα έχει πρόσβαση στον “πηγαίο κώδικα” της “Ασπίδας του Αχιλλέα”, δηλαδή δεν θα έχει πρόσβαση στο λογισμικό ενός συστήματος που διαφημίζεται από την κυβέρνηση του Μητσοτάκη ως ο ακρογωνιαίος λίθος της αρχιτεκτονικής ασφάλειας της χώρας!
Αντίθετα, το λογισμικό αυτό θα βρίσκεται στην κατοχή του Ισραήλ! Δηλαδή, με βάση της δηλώσεις του συμμάχου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η ασφάλεια της χώρας επαφίεται σε ένα τρίτο κράτος και μάλιστα στο κράτος – δολοφόνο και γενοκτόνο, στο Ισραήλ!
Αυτά τα απίστευτα προκύπτουν από την συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα “Καθημερινή” ο Μοσέ Πατέλ, διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του Ισραήλ. Ομως, τα απίθανα δεν σταματούν εδώ.
Προσέξτε: Ενώ στην έντυπη έκδοση της “Καθημερινής” στην σελίδα 10, όπου και δημοσιεύεται η συνέντευξη του Ισραηλινού υπό τον τίτλο “Τα μυστικά της Ασπίδας του Αχιλλέα”, καταγράφεται τόσο η ερώτηση όσο και η αρνητική απάντηση του Πατέλ (με ένα ξερό “όχι”) στο αν η Ελλάδα θα έχει πρόσβαση στον κώδικα, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας και μέχρι αυτή την ώρα (Κυριακή 6/9 και ώρα 5μμ) τόσο η ερώτηση όσο και η απάντηση έχουν… εξαφανιστεί!
Και όχι μόνο αυτό, αλλά στην ηλεκτρονική έκδοση της “Καθημερινής” έχουν προστεθεί πράγματα τα οποία δεν υπάρχουν στην έντυπη έκδοση, και μάλιστα στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από την απάντηση την οποία δίνει ο Ισραηλινός στην έντυπη έκδοση!
Συγκεκριμένα, η “Καθημερινή” στην ηλεκτρονική της έκδοση, εισαγωγικά και πριν από την παράθεση της συνέντευξης (από την οποία έχει εξαφανιστεί η ερώτηση για τον κώδικα όσο και το “όχι” του Ισραηλινού) έχει προσθέσει την παρακάτω φράση:
“Μάλιστα, σύμφωνα με Ελληνες και Ισραηλινούς αξιωματούχους, μέρος της συμφωνίας αποτελεί και ο “πηγαίος κώδικας” (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2) και ο οποίος θα βρίσκεται σύντομα στη διάθεση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων”…
Δείτε εδω την έντυπη έκδοση της “Καθημερινής” (οι επισημάνσεις από το φεισμπουκ του Θανάση Καμπαγιάννη):
Εδώ, λοιπόν, έχουμε ένα διπλό όνειδος:
Πρώτον, την τοποθέτηση του συμβαλλόμενου με την Ελλάδα για την λεγόμενη “Ασπίδα του Αχιλλέα” ότι η χώρα μας δεν θα έχει πρόσβαση στην διοίκηση και στον έλεγχο του χρυσοπληρωμένου συστήματος που διαφημίζεται ως το κομβικό σύστημα για την ασφάλεια της Ελλάδας!
Δεύτερον, το όνειδος της εφημερίδας “Καθημερινή” όχι μόνο να… λογοκρίνει τον εαυτό της από την έντυπη στην ηλεκτρονική της έκδοση, αλλά και να διαστρέφει το ουσιαστικότερο μέρος της συνέντευξης που η ίδια φιλοξενεί, ισχυριζόμενη τα αντίθετα από όσα δηλώνει ο συνεντευξιαζόμενος στην έντυπη έκδοση, και μάλιστα σε δυο σημεία: Τόσο στην ερώτηση – απάντηση που έχει εξαφανιστεί, όσο και στην λεζάντα της φωτογραφίας του Ισραηλινού που υπάρχει στην έντυπη έκδοση, η οποία, επίσης έχει εξαφανιστεί από την ηλεκτρονική της έκδοση.
Εδώ διαβάστε όσα έχουν απαληφθεί στην ηλεκτρονική έκδοση της “Καθημερινής”:
α) Ερώτηση: Η Αθήνα έχει επίσης τονίσει τη σημασία της διατήρησης του ελέγχου επί της αρχιτεκτονικής του λογισμικού που χρησιμοποιείται για την λειτουργία και την ανάπτυξη του δικτύου. Αρα, θα έχει η Ελλάδα πρόσβαση στον “πηγαίο κώδικα” (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (commant and control – C2);
Απάντηση: Οχι. Επειδη ο “πηγαίος κώδικας” δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ωστόσο, επαναλαμβάνω, είμαστε εκεί για να παρέχουμε υποστήριξη και συντήρηση, καθώς και κάθε είδους βοήθεια και ό,τι άλλο χρειαστεί στο μέλλον”
β) Η λεζάντα κάτω από την φωτογραφία του Πατέλ:
“Η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στον “πηγαίο κώδικα” που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου του συστήματος, αφού, όπως εξηγεί ο Μοσέ Πατέλ, δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας (…)”
Αυτά τα κομμάτια, που υπάρχουν στην έντυπη έκδοση της “Καθημερινής”, στην ηλεκτρονική έκδοσή της έχουν εξαφανιστεί…
Σημείωση:
Μετά τον σάλο η “Καθημερινή” επανήλθε στην ηλεκτρονική της έκδοση, όπου, αφού δημοσίευσε όσα είχε… εξαφανίσει προηγουμένως, αναφέρει:
“*Σημειώνεται ότι μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην Καθημερινή της Κυριακής, το κείμενο ανανεώθηκε online με βάση νεότερη ενημέρωση από το ισραηλινό Υπουργείο Αμυνας για τον «πηγαίο κώδικα». Η ενημέρωση υπογράμμιζε ότι οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις. Η συνεργασία θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων”.
Σχόλιο Ημεροδρόμου:
Η ντροπή της “Καθημερινής” είναι δική της υπόθεση, όπως και η (ακόμα πιο ντροπιαστική) διαχείριση αυτής της ντροπής.
Οσον αφορά την ουσία του θέματος, η “νεότερη ενημέρωση” της “Καθημερινής” τι λέει; Οτι το Ισραήλ θα προχωρήσει σε “μεταφορά τεχνογνωσίας” και στην “από κοινού χρήση” λογισμικού και τεχνολογίας. Δηλαδή, ούτε ο κώδικας θα περάσει στις ελληνικές δυνάμεις, αλλά και η χρήση του συστήματος που σχετίζεται με την ασφάλεια της χώρας θα γίνεται από κοινου με ξένο κράτος! Ο,τι δηλαδή λέει ο Ισραηλινός αξιωματούχος εξ’ αρχής, τα οποία αρχικά έγινε προσπάθεια να αποκρυβούν και κατόπιν (και ατυχώς) να ανασκευαστούν. Επαναλαμβάνουμε, λοιπόν: Απίθανοι δούλοι!
Πηγή: www.imerodromos.gr
Ακροδεξιά: όλοι αυτοί που τη βοηθούν να ανέβει στη Γερμανία (και την Ευρώπη)
Η Ακροδεξιά ανεβαίνει στη Γερμανία και στην Ευρώπη, επειδή το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα της άνοιξε το δρόμο
Κανένα σοκ δεν πρέπει να προκαλεί το γεγονός ότι η Ακροδεξιά, με τη μορφή της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), είχε έναν εκλογικό θρίαμβο στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ, υπερδιπλασιάζοντας τις ψήφους της και πλησιάζοντας το 43,8%, την ώρα που οι Χριστιανοδημοκράτες έχασαν σχεδόν 20%. Αντιθέτως, ήταν ένα απολύτως αναμενόμενο αποτέλεσμα για όποιον παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις και μετατοπίσεις στη Γερμανία αλλά και την Ευρώπη.
Καταρχάς, οι πολιτικές που υποτίθεται ότι αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν της Ακροδεξιάς, όπως οι πολιτικές κατά των μεταναστών και των προσφύγων, είχαν ήδη αποκτήσει πλήρη πολιτική νομιμοποίηση από τη μεριά των κομμάτων του πολιτικού mainstream. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι η στην πράξη κατάργηση του δικαιώματος στο άσυλο (με την εξαίρεση των προσφύγων από την Ουκρανία) πλέον συνδυάζεται με πρωτοβουλίας που κάποτε θα τύγχαναν καθολικής καταδίκης, όπως το σχέδιο να στέλνονται αιτούντες άσυλο σε κέντρα κράτησης εκτός Ευρώπης. Στην πραγματικότητα η τακτική των άλλων κομμάτων, πρωτίστως της κεντροδεξιάς, να ενσωματώσουν το μεγαλύτερο μέρος της ατζέντας της Ακροδεξιάς, απλώς έδωσε στην τελευταία ακόμη μεγαλύτερη ώθηση.
Γιατί μπορεί να υπήρχε η τακτική της υγειονομικής ζώνης, του «πολιτικού τείχους», απέναντι στην Ακροδεξιά, όμως όταν αυτό γίνεται με ταυτόχρονη υιοθέτηση των πολιτικών της στην πράξη, οι ψηφοφόροι που έλκονται από τέτοιες επιλογές έχουν ακόμη λιγότερους λόγους να μη ψηφίσουν την Ακροδεξιά.
Έπειτα, η άνοδος της Ακροδεξιάς έρχεται στο έδαφος μιας εντυπωσιακής αποτυχίας του γερμανικού κυβερνητικού πολιτικού προσωπικού, εδώ και πολλά χρόνια, να μπορέσει να αντιστρέψει την οικονομική στασιμότητα που έχει μετατρέψει την κάποτε οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης στον υποψήφιο «μεγάλο ασθενή» της Γηραιάς Ηπείρου, στοιχείο που επιτείνει ένα κλίμα οικονομικής ανασφάλειας. Και βέβαια τη δυσαρέσκεια επέτεινε ο τρόπος που ήδη διαμορφωνόταν στη Γερμανία ένα κλίμα, από τις εργοδοτικές ενώσεις αλλά και την κυβερνώσα Χριστιανοδημοκρατία, ότι αυτό που φταίει είναι η μειωμένη παραγωγικότητα των εργαζομένων και το γεγονός ότι εργάζονται λιγότερες ώρες στη βιομηχανία από όσο πρέπει.
Και βέβαια, η Ακροδεξιά μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια από πολιτικές στις οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν συναινέσει όχι μόνο οι Χριστιανοδημοκράτες αλλά και οι Σοσιαλδημοκράτες και βέβαια οι Πράσινοι (που εδώ και καιρό έχουν αντικαταστήσει τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες στον ρόλο του κόμματος της «μεσαίας τάξης»). Η Γερμανία αυτή τη στιγμή όχι μόνο πρωτοστατεί στις κυρώσεις απέναντι στη Ρωσία, αλλά και προβάλλοντας τη «ρωσική απειλή» έχει πάρει την επιλογή ενός επανεξοπλισμού που στην πράξη θα σημαίνει μια μεγάλη ανακατανομή πόρων σε βάρος του κοινωνικού κράτος. Για να μην αναφερθούμε στη συνολικότερη δυσαρέσκεια απέναντι στον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, την οποία προφανώς και εκμεταλλεύεται μια Ακροδεξιά που ξεκίνησε ως «ευρωσκεπτικιστική» δύναμη.
Την ίδια ώρα, η Ακροδεξιά μπορεί να εκμεταλλευτεί την αποτυχία της γερμανικής Αριστεράς να διατυπώσει μια συνολική αντιπολιτευτική τοποθέτηση, πέραν από τη γενική επίκληση της ανάγκης για αντιφασισμό, κοινωνική δικαιοσύνη και αναδιανομή, μια Αριστερά που, στη μορφή τουλάχιστον της Die Linke, παραμένει εγκλωβισμένη στον αριστερό ευρωπαϊσμό, τη μετριοπαθή αντίθεση στον νέο μιλιταρισμό και ιμπεριαλισμό, και τη μερική συμπόρευση με τη φιλοϊσραηλινή προσήλωση του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου. Από την άλλη, η προσπάθεια της Σάρα Βάγκενκνεχτ να προσεταιριστεί τον «λαό της Ακροδεξιάς» με την υιοθέτηση μέρους των αντιμεταναστευτικών τοποθετήσεων μάλλον έχει συμβάλει στην ακόμη μεγαλύτερη νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς.
Απέναντι σε όλα αυτά η προσπάθεια για παραλλαγές «ενότητας του συνταγματικού τόξου» μάλλον θα έχει ως αποτέλεσμα να κατοχυρώσει ακόμη την Ακροδεξιά ως τη βασική δύναμη αντιπολίτευσης σε μια κοινωνία όλο και πιο δυσαρεστημένη.
Όλα αυτά έρχονται να καταδείξουν πώς μια συνολικότερη – και συνειδητή… – μετατόπιση προς τα δεξιά τόσο της κεντροδεξιάς όσο και της κεντροαριστεράς στην Ευρώπη, τόσο στο επίπεδο της ρητορικής όσο και των ασκούμενων πολιτικών, σε συνδυασμό με την συστηματική δαιμονοποίηση κάθε αριστερής αμφισβήτησης (αρκεί κανείς να κοιτάξει πώς το γαλλικό πολιτικό και μηντιακό σύστημα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον Μελανσόν πολύ πιο εχθρικά από τη Λεπέν και τον Μπαρντελά), το μόνο που κάνει είναι απλώς να προλειαίνει το έδαφος για το να καταστεί η Ακροδεξιά βασική κυβερνητική εναλλακτική στη Ευρώπη.
Πηγή: www.in.gr
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026
ΟΠΛΑ: Ένα αντάρτικο πόλης στην κατεχόμενη Αθήνα
Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός εξηγεί στην Αγιάτη Μπενάρδου την πορεία της Οργάνωσης Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα, γνωστής και ως ΟΠΛΑ, και τις εμβληματικότερες δράσεις της. Για τον μέσο Έλληνα, οι αντιστασιακές οργανώσεις ήταν κυρίως ο ΕΔΕΣ και ο ΕΛΑΣ. Υπό ποιες συνθήκες εμφανίζεται η οργάνωση ΟΠΛΑ και από ποιους απαρτίζεται; Ποια είναι η σχέση της με το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ; Πώς είναι οργανωμένη, ποια είναι τα βασικά της στελέχη και πο
ιοι οι στόχοι της;
Η πολιτική ηττήθηκε από τη λογιστική…
Ο περιορισμός της πολιτικής σε αριθμητικές πράξεις και λογιστικούς υπολογισμούς εξηγεί, μαζί με άλλα, την πολιτική κυριαρχία της ΝΔ στη χώρα.
H εμμονή με τη… λογιστικοποίηση της πολιτικής μέσα από την κοστολόγηση των προεκλογικών προγραμμάτων των κομμάτων φανερώνει, εκτός όλων των άλλων, και μία φανερή αδυναμία της πολιτικής να επιβληθεί.
Πρόσφατα, όπως είναι γνωστό, γνωστοποίησε το οικονομικό της πρόγραμμα η ΕΛ.Α.Σ. με την παρουσίαση που έκανε στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν πέρασαν παρά ελάχιστα λεπτά από την ανακοίνωσή του και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε ήδη προλάβει να το κοστολογήσει και να κάνει τη σχετική δήλωση.
Εν συνεχεία, η κυβερνητική προπαγάνδα έπιασε δουλειά και το πρόγραμμα, κατά την ΕΛ.Α.Σ. 7,5 δισ., έφτασε να κοστίζει 13 δισ.! Για τις προτάσεις, τη φιλοσοφία και τη χρησιμότητά τους, δεν έγινε κουβέντα. Η (υπερ)κοστολόγηση είχε ήδη αποφανθεί. Ο λογαριασμός, τάχα, δεν βγαίνει, άρα τι να συζητήσουμε;
Το ακόμα πιο παράδοξο όμως έρχεται από την απόφαση της ΕΛ.Α.Σ. να παίξει στο γήπεδο που ορίζει ο πολιτικός της αντίπαλος. Γνωστοποίησε ότι θα υποβάλλει το πρόγραμμά της στο Εθνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο! Με λίγα λόγια, η λογική της Νέας Δημοκρατίας, η επιβολή της λογιστικής έναντι της πολιτικής έχει ήδη θριαμβεύσει.
Όλα αυτά κρύβουν μία τεράστια υποκρισία, θυμίζουν κακοστημένη φάρσα. Όταν η λογοδοσία έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο των κυβερνώντων, όταν οι αναπάντητες ερωτήσεις στη Βουλή συσσωρεύονται κατά χιλιάδες, όταν η ίδια η κυβέρνηση ξοδεύει μόνο για τα έτη 2024 και 2025 1,2 δισ. (ναι, δισ.) σε συμβάσεις με εταιρίες συμβουλευτικών υπηρεσιών, το να χύνονται κροκοδείλια δάκρυα για το κόστος των προεκλογικών προγραμμάτων φαντάζει τρομερά υποκριτικό.
Είναι να απορεί κανείς που η αντιπολίτευση παγιδεύεται. Και αυτό εξηγεί κατά ένα μεγάλο ποσοστό γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει ακόμα και σήμερα, 7 χρόνια και 3 μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας, πολιτικά κυρίαρχος. Εχει καταφέρει να φέρει όλους τους άλλους στα δικά του νερά, τους αντιμετωπίζει μόνο με τους δικούς του όρους και με κανόνες που ο ίδιος ορίζει.
Η αντιπολίτευση, χαρακτηριστικά φοβική και ξέροντας ότι διαθέτει μιντιακό χάντικαπ, απλά υποτάσσεται υπό τον τρόμο των αντιπάλων διαδικτυακών τρολ και της χλεύης. Δεν της περνάει καν από το μυαλό να κάνει τις δικές της προτάσεις για τη διαφάνεια και να τις τοποθετήσει πάνω στην ατζέντα του δημόσιου διαλόγου με επιμονή και δυναμισμό. Να φέρει το κυβερνητικό στρατόπεδο προ των δικών του ευθυνών.
Την ώρα βέβαια που μιλάμε για…κοστολογημένα προγράμματα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσθέτει και σβήνει παροχές από το μπλοκάκι του λόγου που θα εκφωνήσει σήμερα στη ΔΕΘ και στον οίο έχουν στρέψει άπαντες στο κυβερνητικό στρατόπεδο το ενδιαφέρον τους.
Οι παροχές οι Πρωθυπουργικές είναι πάντοτε κοστολογημένες. Δεν έχουμε δει ποτέ βέβαια τα σχετικά πειστήρια, αλλά μας αρκεί ο λόγος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο οποίος άλλωστε έχει αποδειχθεί πολλές φορές αξιοπρόσεκτα αξιόπιστος σε μία σειρά από ζητήματα, να μην αρχίσουμε την καταγραφή τώρα…
Η ΝΑΤΟϊκή Αριστερά και η Δεξιά Ενόραση
Ο κύριος Τσίπρας, ο λαγός που φορούσε γαρύφαλλο με το δόγμα των Securenomics της Ρέιτσελ Ριβς, μεταφρασμένο από το ΙΝΑΤ και βαφτισμένος ως νέος πατριωτισμός.
Τετάρτη βράδυ, 2 Σεπτεμβρίου, Θεσσαλονίκη. Μία μέρα πριν ανέβει ο πρωθυπουργός για τη ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσιάζει το οικονομικό πρόγραμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Μιλά κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Η καθαρή απομαγνητοφώνηση, χωρίς τα χειροκροτήματα, τη μουσική και την εισαγωγή της παρουσιάστριας, έχει 8.197 λέξεις. Τελειώνει με μια πρόταση που ακούγεται σαν γενναιοδωρία.
«Σας ζητάμε να μας κρίνετε. Να μας κρίνετε για το όραμά μας, για το σχέδιο και για τους στόχους μας.»
Τον πήρα στα σοβαρά. Οι 8.197 λέξεις είναι μπροστά μου και τις πέρασα μία μία από τα εργαλεία που χρησιμοποιώ για κάθε κείμενο εξουσίας. Ποιες λέξεις διάλεξε και ποιες απέφυγε, ποιον χάρτη σχεδίασε, από πού θα βγει το χρήμα, ποιος θα σηκώσει το βάρος, και πάνω σε τι στέκεται όλο αυτό. Και τις πέρασα από τρία ζευγάρια μάτια που δανείζομαι, του Καστοριάδη, του Χαραλαμπίδη και του Παναγιώτη Κονδύλη, που το 1991, στην εισαγωγή της Παρακμής του αστικού πολιτισμού, έγραψε τις ψυχρότερες σελίδες που έχουν γραφτεί για την καχεξία του αστικού στοιχείου σε αυτή τη χώρα. Η κρίση που ακολουθεί δεν έχει αριθμημένα σημεία, γιατί το πρόβλημα της ομιλίας είναι ένα και τα υπόλοιπα είναι συμπτώματά του.
Η κρίση αρχίζει από το όνομα, γιατί από εκεί αρχίζει πάντα η εξουσία.
ΕΛ.Α.Σ. Τέσσερα γράμματα που στη γλώσσα αυτού του τόπου σημαίνουν τα βουνά, το 1943 και τους νεκρούς που δεν έχουν ακόμη όλοι μνήμα. Ένα κόμμα δανείζεται το πιο φορτισμένο ακρωνύμιο της Αντίστασης και μέσα σε οκτώ χιλιάδες λέξεις δεν λέει ούτε μία φορά τη λέξη τάξη. Ούτε καπιταλισμός, ούτε σοσιαλισμός. Η λέξη αριστερά ακούγεται δύο φορές, και τις δύο μέσα στο όνομα του κόμματος, σαν ετικέτα σε μπουκάλι που άλλαξε περιεχόμενο. «Συντρόφισσες και σύντροφοι» μία φορά, στην πρώτη πρόταση, και από εκεί και πέρα δέκα φορές «αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι». Αντίθετα, το θέμα εθνικ- εμφανίζεται 22 φορές, ευρωπα- 14, ασφαλ- 11, δημόσι- 35.
Και ο πατριωτισμός, που εμφανίζεται τέσσερις φορές, δεν εμφανίζεται ποτέ μόνος. «Νέος πατριωτισμός» για τη μάχη κατά των ανισοτήτων, «πατριωτική εισφορά» για τον φόρο στο 1%, «πατριωτικό καθήκον» για τον ίδιο φόρο, όπως ο «κοινωνικός πατριωτισμός» που κυκλοφορεί τελευταία στον ίδιο χώρο. Μια λέξη που χρειάζεται επίθετο για να σταθεί είναι λέξη που έχει αδειάσει. Το ξέρουμε από τη δημοκρατία, που έγινε λαϊκή, φιλελεύθερη, κοινοβουλευτική, άμεση, ακριβώς όταν έπαψε να σημαίνει από μόνη της και έγινε ξύλινη λέξη στο στόμα όσων την επιβάλλουν και όσων τη στερούνται. Η δημοκρατία στέκεται στο νόημά της χωρίς βοήθεια. Το ίδιο και ο πατριωτισμός. Όταν ο ρήτορας του βάζει επίθετο δεν τον ενισχύει. Ομολογεί ότι ο δικός του δεν αντέχει μόνος.
Ο Κονδύλης εξηγεί και γιατί το επίθετο είναι υποχρεωτικό. Ο ελληνοκεντρισμός, γράφει, υπήρξε όχι μόνο ο κοινός παρονομαστής της νεοελληνικής ιδεολογίας αλλά και το πεδίο μάχης όπου έπρεπε να επικρατήσει όποιος ήθελε να εγείρει αξιώσεις κυριαρχίας, και οι αριστερές μειοψηφίες άσκησαν ευρύτερη επιρροή μόνο όποτε υιοθέτησαν και αυτές πατριωτικά ή εθνικά συνθήματα. Τα είκοσι δύο «εθνικ-» και τα τέσσερα «πατριωτ-» είναι το εισιτήριο εισόδου σε αυτό το πεδίο, πληρωμένο προκαταβολικά.
Το υπόλοιπο λεξικό είναι εισαγόμενο. Η αρχιτεκτονική είναι η τριαδική του Μπλερ και του Ομπάμα, «να παράγουμε περισσότερο, να μοιραζόμαστε δικαιότερα, να ζούμε καλύτερα», με τέσσερα πρόσωπα στο τέλος ως κλείσιμο ανθρωπιστικού διαφημιστικού. Το ερώτημα που οργανώνει το πρώτο μέρος, «ζούμε καλύτερα σήμερα από ό,τι το 2019;», είναι η ερώτηση του Ρίγκαν στον Κάρτερ το 1980, μεταφρασμένη χωρίς εισαγωγικά. Και η μία λέξη που λέγεται στα αγγλικά, «Securonomics», που ο ρήτορας αποδίδει στη «διεθνή βιβλιογραφία», έχει όνομα και επώνυμο. Ρέιτσελ Ριβς, 2023, ομιλία στην Ουάσιγκτον, το δόγμα των Εργατικών του Στάρμερ που δένει την ανάπτυξη με την «οικονομική ασφάλεια», δηλαδή με αμυντική βιομηχανία και αλυσίδες εφοδιασμού που αντέχουν πόλεμο. Δεν το επινόησε το ΙΝΑΤ. Το μετέφρασε.
Το κράτος που φτιάχνει η ομιλία είναι ένα κράτος θεσμών, και θεσμούς έχουμε.
Το ρήμα «δημιουργούμε» ακούγεται δέκα φορές. Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης. Ενιαίος φορέας βιομηχανικής πολιτικής. Εθνικό Σύστημα Προσιτής Κατοικίας και Οργανισμός Κοινωνικά Προσιτής Κατοικίας. Εθνικό Σύστημα Φροντίδας Ηλικιωμένων. Εθνική Ολοκληρωμένη Εγγύηση Φροντίδας. Ψηφιακό παρατηρητήριο τιμών. Δημόσιο μητρώο αλγορίθμων. Τράπεζα γης. Ψηφιακό πορτοφόλι πολιτισμού. Εθνικό Δίκτυο Περιφερειακών Κέντρων Σύγχρονου Πολιτισμού. Μουσεία Δημοκρατίας και Ολυμπισμού. Ετήσιο Φόρουμ Ειρήνης. Δημόσια υποδομή υπολογιστικής ισχύος. Σχέδιο Αριστοτέλης. Δεκαπέντε καινούργια σώματα σε μία βραδιά.
Ο Κονδύλης το είχε περιγράψει πριν το δούμε. Στη νεοελληνική πολιτική, γράφει, πρώτο μέλημα του κόμματος ήταν η κατάκτηση και η νομή του κράτους, γιατί το κράτος παρέμενε ο πιο σίγουρος εργοδότης, και όλα τα ελληνικά κόμματα υπήρξαν κρατιστικά με αυτή τη χειροπιαστή έννοια, ανεξάρτητα από το πώς αντιμετώπιζαν το κράτος στις προγραμματικές τους αρχές. Το κράτος ως λάφυρο, όχι ως εχθρός, όπως το λέω και εγώ χρόνια τώρα. Δεκαπέντε νέα σώματα σημαίνουν δεκαπέντε διοικητικά συμβούλια, δεκαπέντε προϋπολογισμούς και δεκαπέντε σειρές θέσεων για τα ανυπόμονα στελέχη, με τη λέξη εθνικό μπροστά για να μη φαίνεται η νομή.
Εδώ είναι η ρίζα. Έχω γράψει ότι η ελληνική πολιτική πάσχει από τρεις απουσίες, ερμηνευτικό εργαλείο, μορφωτικό υποκείμενο, σχέδιο, και ότι οι θεσμοί δεν είναι το πρόβλημα, γιατί θεσμούς έχουμε περισσότερους από όσους αντέχει η χώρα.
Η ομιλία της Θεσσαλονίκης λέει τη λέξη σχέδιο σε κάθε δεύτερη σελίδα. «Χρειάζεται όραμα, χρειάζεται σχέδιο, χρειάζεται αλλαγή πορείας.» Ονομάζει την τρίτη απουσία για να κρύψει τις δύο πρώτες. Ερμηνευτικό εργαλείο δεν υπάρχει, υπάρχει η «διεθνής βιβλιογραφία». Μορφωτικό υποκείμενο δεν υπάρχει, υπάρχει το ακροατήριο. Ο ρήτορας το λέει με δικά του λόγια, χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει. «Έχω και κάποιους στο Συμβούλιο των Τομεαρχών που μου το επισημαίνουν διαρκώς.» «Το ΙΝΑΤ, το Ινστιτούτο μας, οι επιστήμονες.» «Ακούγοντας τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους.» Οι επιστήμονες επισημαίνουν, το ινστιτούτο επεξεργάζεται, οι απλοί άνθρωποι ακούγονται. Είναι η αυτοπροσωπογραφία της πρωτοπορίας, του διανοουμένου που βρήκε τη θέση του στον καταμερισμό ανάμεσα στο χέρι και στο μυαλό και τώρα μοιράζει θεσμούς από εκεί.
Και η πρωτοπορία έχει οργανόγραμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 26 Μαΐου 2026. Στις 13 Ιουλίου ανακοίνωσε με δελτίο Τύπου το Εθνικό Συμβούλιό του, 400 συν ένα πρόσωπα, πανεπιστημιακοί, πρώην κυβερνητικά στελέχη, «άνθρωποι της αγοράς», με βιογραφικό δίπλα σε κάθε όνομα. Πριν από λίγες μέρες ανακοίνωσε και το Οργανωτικό Γραφείο, οριζόμενο από τα πάνω, ανά τομέα και ανά περιφέρεια. Καμία εκλογή, κανένα συνέδριο, κανένα μέλος που να ψήφισε κανέναν. Η λέξη μέλος δεν ακούγεται στην ομιλία ούτε μία φορά. Και ο ίδιος ο ρήτορας μάς λέει ότι το πρόγραμμα «έγινε μήνες, χρόνια ίσως πριν την ίδρυση» του κόμματος. Το σχέδιο προηγήθηκε του κόμματος και το κόμμα προηγήθηκε των μελών του. Αυτό είναι ακριβώς το κόμμα-καρτέλ που περιγράφει η πολιτική επιστήμη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το κόμμα που ζει από το κράτος και όχι από τη βάση του, με τα πόδια του στα υπουργεία και όχι στην κοινωνία, και που ο Κονδύλης το είχε δει να έρχεται από το 1991. Μια πρωτοπορία χωρίς σώμα πίσω της γίνεται ιερατείο. Δεν εκπροσωπεί, γιατί δεν έχει ποιον. Μεσολαβεί. Είναι οι νέοι διαμεσολαβητές μιας κουρασμένης και ξεφτιλισμένης δημοκρατίας, που προσφέρουν στον κόσμο την ίδια τελεολογική έξοδο που πρόσφερε πάντα κάθε ιερατείο, το καλύτερο αύριο με αντάλλαγμα την υπακοή σήμερα.
Ανάμεσα στους 400 συν ένα, με την ιδιότητα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ο Νίκος Μαραντζίδης, ο εξ απορρήτων του προέδρου. Το όνομά του βρίσκεται στα έγγραφα της Integrity Initiative, της οργάνωσης που χρηματοδοτούσε το βρετανικό Φόρεϊν Όφις για επιχειρήσεις επιρροής, όπως αποκάλυψε το ίδιο το Documento ήδη από το 2018 και ξανά φέτος τον Μάιο, με τον καθηγητή να απαντά με απειλές μηνύσεων αντί με εξηγήσεις. Δεν το γράφω για να πω ότι ο ένας άνθρωπος κρατά το κόμμα. Το γράφω γιατί ένα Συμβούλιο σοφών που διορίζεται από τα πάνω, χωρίς φίλτρο από τα κάτω, έχει ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Δεν υπάρχει κανείς ανάμεσα στον πρόεδρο και στον σοφό για να ρωτήσει από πού έρχεται ο σοφός.
Και επειδή η πρωτοπορία δεν έχει υποκείμενο, τα σώματα που φτιάχνει δεν έχουν ανθρώπους. Ταμείο με «επαγγελματική διοίκηση» και «ανεξάρτητη αξιολόγηση». Επιτροπή Ανταγωνισμού με «χρηματοδοτική αυτοτέλεια». Αλγόριθμοι σε μητρώο με «ανθρώπινη επανεξέταση». Εγγύηση χρόνου αναμονής στο ΕΣΥ και, αν παραβιάζεται, «ο ασθενής εξυπηρετείται αλλού με τη δαπάνη του Δημοσίου», δηλαδή στην ιδιωτική κλινική με δημόσιο χρήμα, χωρίς να προφέρεται η λέξη ιδιωτική. Ο πολίτης εμφανίζεται δώδεκα φορές, πάντα ως αποδέκτης, λογαριασμός, τσέπη, επίδομα, ποτέ ως άνθρωπος που αποφασίζει μαζί με άλλους. Και το πιο ενδιαφέρον. Η διάγνωση του Τσίπρα για το επιτελικό κράτος είναι κατά λέξη η διάγνωση της kenocracy, της διακυβέρνησης από κανέναν. «Όλη η εξουσία σε λίγα χέρια και καμία ευθύνη με όνομα και επώνυμο.» «Κανείς δεν φταίει για τίποτα σε αυτόν τον τόπο.» Και η απάντησή του σε αυτό το «κανείς» είναι δεκαπέντε ανεξάρτητοι μηχανισμοί. Το κενό γεμίζει με καλύτερα σχεδιασμένο κενό.
Το χρήμα του σχεδίου βγαίνει από την πόρτα που ο ρήτορας λέει ότι κλείνει.
Το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, «η επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας», έχει τρεις πηγές. Ενάμισι δισεκατομμύριο τον χρόνο από το εθνικό σκέλος των δημοσίων επενδύσεων, πεντακόσια εκατομμύρια από «εγχώριες επιχειρήσεις», και «1 δισεκατομμύριο τον χρόνο από την ανακατεύθυνση των εσόδων από την Golden Visa, όπου σταματάμε να πουλάμε τα σπίτια των παιδιών μας και αρχίζουμε να χρηματοδοτούμε το μέλλον τους». Η αίθουσα χειροκρότησε το δεύτερο μισό της πρότασης και δεν άκουσε το πρώτο. Για να ανακατευθύνεις ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την Golden Visa, πρέπει η Golden Visa να συνεχίσει να φέρνει ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο. Δηλαδή να συνεχίσεις να πουλάς τα σπίτια των παιδιών μας, με τον ίδιο ρυθμό, επί δέκα χρόνια. Το μέλλον τους χρηματοδοτείται από τα κουτάκια με τους κωδικούς στις πόρτες των πολυκατοικιών της Κυψέλης και του Κουκακίου, από τα διαμερίσματα που δεν θα κατοικήσουν ποτέ.
Αυτό δεν είναι λάθος λογιστικής. Είναι το κύκλωμα της χρεοαποικίας σε εσωτερική έκδοση, όπως το έχω περιγράψει στη σειρά για τον Λίβανο, την Κύπρο και την Ελλάδα. Πουλάς έδαφος για να χρηματοδοτήσεις ανάπτυξη, η ανάπτυξη ανεβάζει την τιμή του εδάφους, το ακριβότερο έδαφος πουλιέται καλύτερα. Το Ταμείο της «σύγκλισης» έχει ενσωματωμένο το κίνητρο να μη συγκλίνει ποτέ.
Και εδώ ο Κονδύλης γίνεται προφήτης χωρίς να το επιδιώκει. Το 1991 έγραψε ότι ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης και της προσωρινής στέρησης, ενώ ο δρόμος της βραχυπρόθεσμης ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας. Και ότι ένας λαός που έμαθε να θεωρεί τον εαυτό του γένος περιούσιο αρνείται να βάλει με τον νου του ότι ξεπουλά τον τόπο του για να καταναλώσει περισσότερο, οπότε πλειοδοτεί σε εθνικιστική ρητορεία την ίδια ώρα που εκποιεί. Το ονόμασε συλλογική σχιζοφρένεια. Και για την Αριστερά ειδικά είχε μια πρόταση που πονάει, ότι όντας καταδικασμένη να υπερασπίζει τα λαϊκά αιτήματα υποχρεώνεται να γίνει σημαιοφόρος κάθε καταναλωτικής απαίτησης, αρκεί όποιος την προβάλλει να αυτοτιτλοφορείται λαός. Είκοσι δύο «εθνικ-», ένα δισεκατομμύριο τον χρόνο από την Golden Visa και εξακόσια ευρώ στο νοικοκυριό, μέσα στην ίδια ομιλία, είναι η κλινική εικόνα αυτής της διάγνωσης τριάντα πέντε χρόνια μετά. Και οι άλλες δύο πηγές του δεν στέκονται καλύτερα. Το «εθνικό σκέλος» των δημοσίων επενδύσεων αποφασίζεται σε μια χώρα με πρωτογενή πλεονάσματα και νέο Σύμφωνο Σταθερότητας, και οι λέξεις χρέος, πλεόνασμα, Κομισιόν δεν ακούγονται ούτε μία φορά στην ομιλία. Η μόχλευση «ιδιωτικών κεφαλαίων» που ανεβάζει τα 12 σε 25 δισεκατομμύρια είναι το μοντέλο ΣΔΙΤ, που η Αριστερά κατήγγελλε επί είκοσι χρόνια, με το επίθετο εθνικό μπροστά.
Το ίδιο ισχύει και για την πιο χειροκροτημένη πρόταση της βραδιάς. «Θεσπίζουμε πατριωτική εισφορά, προσέξτε, για το ισχυρότερο 1%.» Ένα ευρώ τον χρόνο για κάθε εκατό ευρώ καθαρής περιουσίας. Και η μισή πρόταση που ακολουθεί, «σε αντικατάσταση των άλλων γενικών επιβαρύνσεων πάνω στην ίδια περιουσία». Ο πλουσιότερος Έλληνας πληρώνει ένα στα εκατό και απαλλάσσεται από τα υπόλοιπα. Το ριζοσπαστικότερο μέτρο της ομιλίας κουβαλά μέσα του τη δική του εξαίρεση, και ο ρήτορας ζητά προσοχή ακριβώς πριν την πει. Το «προσέξτε» ακούγεται έξι φορές στην ομιλία, πάντα λίγο πριν από μια πρόταση που χρειάζεται ξέπλυμα.
Ποιος θα φορτωθεί το φορτίο;
Η ομιλία λέει την αλήθεια για την παραγωγικότητα, 45% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, και λέει την αλήθεια για τη δημογραφία, «η χώρα γερνά, ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας μειώνεται». Και μετά υπόσχεται ναυπηγεία σε Πέραμα, Ελευσίνα, Σύρο και Χαλκίδα, γραμμή συναρμολόγησης φωτοβολταϊκών, μονάδα μπαταριών «ελληνικού σχεδιασμού», ζώνη αμυντικής βιομηχανίας, αγροδιατροφικά συμπλέγματα, 30.000 νέους εκπαιδευτικούς, 50.000 κατοικίες σε τέσσερα χρόνια. Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Σε μια οικονομία που είναι 82% υπηρεσίες, με τους συγκολλητές να έχουν φύγει από το Πέραμα εδώ και δύο δεκαετίες, με τα δημοτικά της Ηπείρου να κλείνουν με επτά μαθητές και την είσοδο στο δημοτικό να προβλέπεται μειωμένη στα τρία τέταρτα μέχρι το 2046, ποιος θα σταθεί στη γραμμή συναρμολόγησης και για ποια παιδιά θα διοριστούν οι 30.000 δάσκαλοι;
Ο ρήτορας το ομολογεί ο ίδιος σε μια παρένθεση. «Δεν γίνεται να είμαστε η πρώτη ναυτιλιακή δύναμη και να μην έχουμε ελληνικό πλήρωμα.» Δεν έχουμε πλήρωμα. Έχουμε εφοπλιστές, που η ομιλία επίσης δεν ονομάζει, με τον συντελεστή φορολόγησής τους κατοχυρωμένο στο Σύνταγμα. Και η «αμυντική βιομηχανία» υπόσχεται προϊόντα σε μια χώρα που έκλεισε τα δικά της εργοστάσια, με την ΕΛΒΟ να μην αναφέρεται ούτε μία φορά, τη στιγμή που η Τουρκία έχτισε σε δύο δεκαετίες δική της αμυντική βιομηχανία από το μηδέν, όπως έχω γράψει αλλού, με το ίδιο χρήμα που εμείς δώσαμε σε αγορές. Το πρόγραμμα είναι παραγωγή χωρίς χέρια. Και όταν δεν ρωτάς ποιος θα φορτωθεί το φορτίο, η απάντηση δίνεται μόνη της. Θα το φορτωθούν οι ίδιοι που το φορτώνονται πάντα, μέσα από τη μετανάστευση, την υπερεργασία και το φθηνό εργατικό της Θράκης.
Ο χάρτης λέει καθαρότερα από το λεξικό τι είναι αυτό το πρόγραμμα.
Πέντε υπουργεία εκτός Αττικής. Βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη, Αγροτικής Ανάπτυξης στη Λάρισα, Τουρισμού στο Ηράκλειο, Νησιωτικής Πολιτικής στη Λέσβο, Ψηφιακής Πολιτικής στην Κοζάνη. Για τη Θράκη «ειδική ζώνη αμυντικής βιομηχανίας». Για τη Θεσσαλία νερό και αγροδιατροφή. Για τα λιμάνια ναυπηγεία. Και πάνω από όλα ο άξονας, «σιδηροδρομικός εμπορευματικός διάδρομος από τα λιμάνια μας προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη», με τη Θεσσαλονίκη «διαμετακομιστικό κόμβο» και «Μητρόπολη των Βαλκανίων». Το κλειδί βρίσκεται στην τρίτη σελίδα, σε μια φράση που ακούγεται τεχνική. «Να κατακτήσουμε ισχυρότερη θέση στο νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας.» Οι περιφέρειες της Ελλάδας δεν μοιράζονται αρμοδιότητες. Τοποθετούνται σε έναν καταμερισμό που έχει ήδη γίνει αλλού. Η φράση έχει και προϊστορία. Ο Κονδύλης έκλεισε την εισαγωγή του το 1991 με τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα εντάσσεται σε πολύ χαμηλή θέση στο σύστημα του διεθνούς καταμερισμού της υλικής και της πνευματικής εργασίας. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το πρόγραμμα της Αριστεράς δεν αμφισβητεί τον καταμερισμό. Ζητά καλύτερο ράφι μέσα σε αυτόν.
Επί δεκαετίες η περιφέρεια ζητούσε να πάψει να είναι υποσημείωση της Αθήνας, και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης το έθεσε ως ζήτημα εξουσίας. Είναι η πρώτη φορά που αρχηγός κόμματος εξουσίας εκφέρει το σχήμα του σχεδόν με τα ίδια λόγια, και είναι ακριβώς η στιγμή που πρέπει να κοιτάξει κανείς τι δίνεται σε κάθε τόπο. Η Θεσσαλονίκη γίνεται κόμβος, δηλαδή σημείο από όπου περνούν εμπορεύματα με το κοντέινερ σφραγισμένο, όπως περνά κανείς τη Σίνδο από την Εγνατία χωρίς να τη δει. Η Κοζάνη, μετά τον λιγνίτη, παίρνει την ψηφιακή πολιτική, γιατί εκεί υπάρχουν τα δίκτυα υψηλής τάσης που χρειάζονται τα data centers και το εργατικό δυναμικό που έμεινε χωρίς ορυχείο. Κάθε περιφέρεια ορίζεται από αυτό που προσφέρει στο κέντρο, και το κέντρο δεν είναι πια η Αθήνα. Είναι η αλυσίδα εφοδιασμού. Η Λέγκα των Αθηνών φτάνει έτσι στην τελική της μορφή. Η πόλη έχει κάνει την ύπαιθρο προέκτασή της τόσο πλήρως που δεν χρειάζεται καν να μείνει στην Αθήνα για να το κάνει. Μετακομίζει στη Λάρισα και συνεχίζει, ως προέκταση όχι πια της Αθήνας αλλά της Φρανκφούρτης.
Και η Θράκη. Όταν διάβασα την πρόταση γέλασα δυνατά. Εργοστάσιο όπλων στην πρώτη γραμμή, σε απόσταση πυροβολικού από τον Έβρο, εκεί όπου κανένας επιτελής στον κόσμο δεν θα το τοποθετούσε. Το γέλιο κράτησε όσο χρειάστηκε για να καταλάβω ότι η πρόταση δεν είναι στρατιωτική, άρα δεν διαβάζεται στρατιωτικά.
Η Θράκη είναι η πιο ερημωμένη περιφέρεια της χώρας, με τη φθηνότερη γη, το φθηνότερο εργατικό, τα βουλγαρικά σύνορα σε μισή ώρα και ένα λιμάνι που η ομιλία δεν ονομάζει ούτε μία φορά, την Αλεξανδρούπολη. Από εκεί περνά εδώ και χρόνια το αμερικανικό και νατοϊκό υλικό που ανεβαίνει προς Βουλγαρία και Ρουμανία. Μια ζώνη όπλων δίπλα σε αυτό το λιμάνι δεν κοιτάζει ανατολικά. Κοιτάζει βόρεια, προς τον διάδρομο. Το προϊόν συναρμολογείται εκεί επειδή εκεί είναι φθηνό και φεύγει από εκεί επειδή εκεί είναι η πόρτα.
Ο διάδρομος ξεκινά από τα λιμάνια, και εδώ η ομιλία έχει τη μία πρόταση που δεν θα έπρεπε να είχε πει. «Εμείς τα λιμάνια μας τα θέλουμε κόμβους ενός εθνικού δικτύου και όχι φιλέτα προς πώληση.» Ο Πειραιάς πουλήθηκε στην COSCO το 2016 και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης το 2018, και τις δύο φορές με υπογραφή κυβέρνησης Τσίπρα. Ο άνθρωπος που τα παρέδωσε στέκεται στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στο λιμάνι που παρέδωσε, και υπόσχεται ότι δεν θα τα πουλήσει. Ούτε δικαιολογία ούτε μεταμέλεια. Η βάφτιση εδώ δεν αλλάζει το όνομα του πράγματος. Αλλάζει το όνομα του δράστη.
Και μετά έρχεται η σιωπή, που είναι το πιο ακριβές μέρος της ομιλίας.
«Για τον σιδηρόδρομο θέλω να πω μία μόνο φράση και θέλω να ακουστεί ως όρκος.» Ο όρκος αφορά τη σηματοδότηση, την τηλεδιοίκηση, την πιστοποίηση προσωπικού. Η λέξη Τέμπη δεν προφέρεται ούτε μία φορά! Πενήντα εφτά νεκροί χωρίς τοπωνύμιο, μέσα σε έναν όρκο που δόθηκε εξαιτίας τους, και τρεις γραμμές πιο κάτω ονομάζεται καθαρά ο «εμπορευματικός διάδρομος προς τα Βαλκάνια». Το έγκλημα δεν έχει όνομα. Ο διάδρομος έχει. Και τα μόνα σώματα που γέμισαν πραγματικά τις πλατείες αυτής της χώρας τα τελευταία χρόνια, τα σώματα των Τεμπών, δεν έχουν στην ομιλία ούτε τόπο ούτε όνομα.
Ο κατάλογος συνεχίζεται. Κύπρος, μηδέν, σε ομιλία που λέει ασφάλεια έντεκα φορές. ΝΑΤΟ, Σούδα, βάσεις, Ουκρανία, μηδέν, σε ομιλία που σχεδιάζει αμυντική βιομηχανία χωρίς να λέει σε ποιον θα πουλά. Μεταναστευτικό, μηδέν σε 8.197 λέξεις, με το υπουργείο Νησιωτικής Πολιτικής να πηγαίνει στη Λέσβο. Δικαιώματα, μηδέν, εκτός από τις γυναίκες ως άμισθη υποδομή φροντίδας. Εφοπλιστές, μηδέν. Και το Σύνταγμα, μηδέν, σε μια ομιλία που μεταφέρει πέντε υπουργεία, καταργεί τις Πανελλαδικές, ξαναχτίζει την αυτοδιοίκηση και ιδρύει δεκαπέντε θεσμούς, την ίδια στιγμή που η Βουλή ψήφισε τον Ιούλιο ποιες 33 διατάξεις του Συντάγματος πάνε προς αναθεώρηση, με το άρθρο 16 και το άρθρο 86 στην αιχμή, και που η επόμενη Βουλή, αυτή που θα βγάλει η κάλπη για την οποία μιλά ο ρήτορας, θα είναι η αναθεωρητική.
Ένα κόμμα που ζητά ψήφο για την αναθεωρητική Βουλή και δεν λέει τι θα κάνει με την αναθεώρηση έχει αποφασίσει ότι το άρθρο 110 δεν το αφορά. Και το 2015. Δημοψήφισμα, τρίτο μνημόνιο, υπογραφή κάτω από 86 δισεκατομμύρια, μηδέν. Η λέξη μνημόνιο ακούγεται πέντε φορές, πάντα σε τρίτο πρόσωπο. «Αυτή η παράλογη μνημονιακή δέσμευση, ήρθε η ώρα, 8 χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, επιτέλους να τελειώσει.»
Εδώ το χρονολόγιο αυτοαναιρείται με τον ίδιο τρόπο που αυτοαναιρέθηκε πριν από λίγες μέρες το κείμενο του Πολάκη. Ιούλιος 2015, υπογράφει. Αύγουστος 2018, Ιθάκη με το γαρύφαλλο, τα μνημόνια τελείωσαν. Σεπτέμβριος 2026, μια μνημονιακή δέσμευση πρέπει «επιτέλους να τελειώσει».
Αν τελείωσαν το 2018, τι τελειώνει τώρα; Αν αυτό που τελειώνει τώρα υπάρχει, τότε η έξοδος του 2018 ήταν παράσταση, και την προκαταβολή φόρου που καταγγέλλει τη διατήρησε η δική του κυβέρνηση επί τέσσερα χρόνια. Ο ρήτορας μιλά για τα μνημόνια σαν να τα υπέγραψε κάποιος άλλος, και η αίθουσα χειροκροτεί σαν να το πιστεύει.
Και το χρέος. Η λέξη ακούγεται δύο φορές, τη μία ως «ρυθμίσαμε το χρέος». Η λέξη απεχθές πουθενά. Τον Ιούνιο του 2015 η Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, που συγκρότησε η Βουλή επί δικής του κυβέρνησης, κατέληξε ότι το ελληνικό χρέος είναι παράνομο, αθέμιτο και απεχθές. Το πόρισμα υπάρχει στο αρχείο της Βουλής. Ο άνθρωπος που το παρέλαβε δεν το θυμάται και ζητά σύγκλιση.
Σύγκλιση με ποια Ευρώπη. Η Ευρώπη ακούγεται δεκατέσσερις φορές και τις δεκατέσσερις ως προορισμός. Ευρωπαϊκός μέσος όρος, ευρωπαϊκό κεκτημένο, «να ζήσουμε σαν Ευρωπαίοι». Ούτε μία επιφύλαξη, ούτε μία ερώτηση για το τι έχει γίνει αυτή η Ευρώπη τα χρόνια που ο ρήτορας έλειπε από την εξουσία. Η Ευρώπη της φον ντερ Λάιεν, του ReArm και της οικονομικής ασφάλειας, αλλά και η Ευρώπη του Chat Control, του ψηφιακού πορτοφολιού ταυτότητας, της διαλειτουργικότητας των βάσεων δεδομένων που περιέγραψα στη σειρά για το Πλέγμα, μια Ευρώπη της επιτήρησης που στήνεται κομμάτι κομμάτι με κανονισμούς και που μετασχηματίζεται όλο και πιο φανερά σε αυτό που έλεγε ότι πολεμούσε, μια Σοβιετία με κεντρικό σχεδιασμό, ενιαία ιδεολογία ασφάλειας και μητρώα πολιτών. Για αυτή την Ευρώπη η ομιλία δεν έχει τίποτα να πει. Έχει μόνο την επιθυμία να συγκλίνει.
Και το ψηφιακό, που ακούγεται επτά φορές, πάντα ως αγαθό. Ψηφιακή αδειοδότηση, ψηφιακό παρατηρητήριο, ψηφιακή συνδεσιμότητα, ψηφιακή εξυπηρέτηση, υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, και ένα «ψηφιακό πορτοφόλι πολιτισμού» για τα παιδιά, με την ίδια ακριβώς μορφή που έχει το ευρωπαϊκό πορτοφόλι ταυτότητας που ετοιμάζεται. Για την αναγωγή της ζωής σε δεδομένα και τη μετάθεση της πραγματικότητας στην οθόνη, τίποτα. Για το σύστημα πιστοληπτικής αξιολόγησης που στήθηκε με νόμο και φέρνει στη χώρα τη λογική της κοινωνικής πίστωσης, τίποτα, μόνο η υπόσχεση να σβηστούν οι παλιοί οφειλέτες από τον Τειρεσία, την ώρα που ο Τειρεσίας αντικαθίσταται από κρατικό μητρώο με πολύ περισσότερα πεδία. Το μόνο σημείο όπου η ομιλία λέει κάτι κριτικό για την τεχνολογία, το μητρώο αλγορίθμων και η απαγόρευση της βιομετρικής παρακολούθησης, ακυρώνεται μία σελίδα νωρίτερα από την ανακοίνωση «δημόσιας υποδομής υπολογιστικής ισχύος και δεδομένων». Εμπρός λοιπόν για τα data centers, και μάλιστα στην Κοζάνη. Που χρειάζονται ρεύμα όσο πόλεις και νερό όσο πόλεις, σε μια περιφέρεια που έδωσε ήδη τα πνευμόνια της για τον λιγνίτη και τώρα καλείται να δώσει το νερό της για τον server. Από το ορυχείο στο data center αλλάζει μόνο ο ιδιοκτήτης του υπεδάφους, όχι ο ρόλος του τόπου.
Οι απουσίες έχουν ένα κοινό γνώρισμα, και αυτό το γνώρισμα ονομάζει το όχημα.
Απόντα είναι όλα όσα έχουν ιδιοκτήτη με τηλέφωνο. Βάσεις, τράπεζες, εφοπλιστές, λιμάνια, δημοσιονομικοί κανόνες, μεταναστευτικό, Κύπρος. Παρόντα είναι όλα όσα έχουν θυμό χωρίς διεύθυνση. Ακρίβεια, ενοίκιο, ΕΣΥ, Τειρεσίας, φροντιστήριο, τα φάρμακα του συνταξιούχου. Το κείμενο απευθύνεται στον θυμό με ακρίβεια χειρουργού και αποφεύγει τον ιδιοκτήτη με την ίδια ακρίβεια. Αυτός είναι ο λαγός, το αριστερό όχημα που κατασκευάζεται για να απορροφήσει τη ριζοσπαστικοποίηση και μετά πετιέται. Η κοινωνία τον έχει ξαναδεί και ξέρει πώς τελειώνει, γιατί και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ η πρώτη ρήξη ήταν και η τελευταία τους.
Το τρίτο μέρος της ομιλίας είναι η δόση που κρατά το όχημα σε κίνηση. Μείον 30% στο ρεύμα, ΦΠΑ 6% στα τρόφιμα, «600 ευρώ τον χρόνο για κάθε νοικοκυριό», μηδενική συμμετοχή στα φάρμακα, «360 έως 720 ευρώ» στον συνταξιούχο, δωρεάν συγκοινωνία «για να αναπνεύσουν οι πόλεις», 120 δόσεις. Ποσά μετρημένα με ακρίβεια φαρμακοποιού. Αρκετά για να ελαφρύνουν τον μήνα, ανεπαρκή για να αλλάξουν τη θέση κανενός στην παραγωγή, στην ιδιοκτησία, στην απόφαση. Ο ναρκοκαπιταλισμός δεν κοιμίζει το σώμα. Το κρατά ξύπνιο, με τον πόνο σε επίπεδο που να τον νιώθει, και ήσυχο, με την ανακούφιση σε επίπεδο που να την περιμένει. Και ο Παναγιώτης από το Κιλκίς, ο Γιώργος από τη Μενεμένη, το ζευγάρι έξω από την Καρδίτσα, η Ελένη στο αεροδρόμιο με τη βαλίτσα, είναι το φύλλο οδηγιών της δόσης. Λένε σε ποιον απευθύνεται και τι θα νιώσει.
Ο θόλος, τέλος, εξηγεί γιατί όλα αυτά δεν χρειάστηκαν εντολή.
Η Θεωρία της Συσχέτισης λέει ότι η εξουσία σπάνια φαίνεται σε ένα σημείο. Φαίνεται στη συνύπαρξη. Στην ομιλία συνυπάρχουν Securonomics, οικονομική ασφάλεια, νέος διεθνής καταμερισμός εργασίας, βιομηχανίες διπλής χρήσης, ζώνη όπλων στη Θράκη, ναυπηγεία σε τέσσερα λιμάνια, σιδηρόδρομος προς την Κεντρική Ευρώπη, Θεσσαλονίκη κόμβος. Έξω από την ομιλία, την ίδια περίοδο, συνυπάρχουν η έκθεση Ντράγκι με την αμυντική βιομηχανία στο κέντρο, το ReArm Europe των οκτακοσίων δισεκατομμυρίων, το δόγμα της Ριβς που έδωσε το όνομα, και ο ίδιος χάρτης με τις ίδιες λέξεις από κάθε Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα από τον Πάιατ και μετά, η Ελλάδα κόμβος, η Αλεξανδρούπολη πύλη, ο σιδηρόδρομος προς τον βορρά. Οι δύο λίστες είναι η ίδια λίστα.
Η Πρεσβεία δίνει χρίσμα; Αν θεωρηθεί ως λάθος ανάγνωσης δεν είναι στην υποψία. Είναι στην εικόνα του συστήματος. Ένα σύστημα που θέλει να κρατήσει τα τοιχώματα του δοχείου δεν ελέγχει έναν πόλο. Ελέγχει όλους, και για να τους ελέγχει όλους πρέπει να τους φτιάξει διαφορετικούς μεταξύ τους, αλλιώς το δοχείο αδειάζει από τη μία μεριά. Το έχει ξανακάνει σε αυτή τη χώρα δύο φορές, με την ίδια συνταγή. Με τη ριζοσπαστική γλώσσα του Ανδρέα Παπανδρέου, που κράτησε το αριστερό τοίχωμα για μια δεκαετία και κατέληξε, με δικά του λόγια, από το επιθυμητό στο εφικτό. Και με τον Τσίπρα, που πήρε «έναν νόμο, ένα άρθρο» για την κατάργηση των μνημονίων και το κατέληξε στο τρίτο. Η Πρεσβεία η αν θέλετε Πρεσβείες, χρειάζονται μόνο να τον αφήσει να είναι διαφορετικός, να λέει γενοκτονία, να λέει 1%, να λέει ΕΛ.Α.Σ., ώστε ο θυμός που θα έφευγε από το δοχείο να βρίσκει τοίχωμα και να μένει μέσα. Το τοίχωμα που εγκλωβίζει τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, που υπόκωφα διατρέχει την Ελληνική κοινωνία μέσα στα ελεγχόμενα τοιχώματα. Να μην τα διαρρήξει.
Η εικόνα των τοιχωμάτων έχει και κοινωνιολογική βάση, και τη δίνει πάλι ο Κονδύλης. Η αυτονομία του κομματικού παιγνιδιού στην Ελλάδα, γράφει, κάνει τις ιδεολογικές αντιθέσεις δευτερεύουσες ή απλώς προσχηματικές. Στο ιδεολογικό φάσμα ένας πολιτικός καταλαμβάνει ορισμένη θέση επειδή όλες οι υπόλοιπες είναι κατειλημμένες, και είναι πρόθυμος να την εγκαταλείψει αν κενωθεί κάποια άλλη. Οι θέσεις υπάρχουν πριν από τους ανθρώπους που τις παίρνουν, όπως τα τοιχώματα υπάρχουν πριν από το υγρό. Ο Τσίπρας του 2026 καταλαμβάνει τη θέση που κενώθηκε όταν την εγκατέλειψε ο Τσίπρας του 2015.
Άρα το κείμενο δεν έχει χρίσμα. Είναι γραμμένο έτσι ώστε να μη χρειάζεται. Δεν αγγίζει τίποτα που θα έκανε κάποιον από τους μεγάλους να σηκώσει το τηλέφωνο, και λέει τη λέξη γενοκτονία για να κρατήσει το ακροατήριο που ήρθε να ακούσει Αριστερά. Είναι σχεδιασμένο ως αποδεκτό από κάθε γωνία του θόλου και ταυτόχρονα ως διαφορετικό από κάθε άλλη γωνία του. Το χρίσμα χρειάζεται συνωμότες. Η συσχέτιση δουλεύει μόνη της, και η διαφορά είναι μέρος του σχεδίου, όχι απόδειξη εναντίον του.
Η κρίση, λοιπόν, όπως ζητήθηκε.
Ένα λεξικό όπου κάθε πράγμα έχει καινούργιο όνομα και κανένα πράγμα δεν έχει χέρι. Δεκαπέντε θεσμοί χτισμένοι πάνω σε τρεις απουσίες, εργαλείο, υποκείμενο, σχέδιο, με το τρίτο να ονομάζεται δυνατά για να μην ακουστούν τα δύο πρώτα. Ένα ταμείο που χρηματοδοτείται από την πόρτα που λέει ότι κλείνει. Παραγωγή χωρίς χέρια σε χώρα που γερνά. Ένας χάρτης όπου κάθε τόπος έχει λειτουργία και κανένας τόπος δεν έχει βούληση. Και μια σιωπή που περιγράφει κάθε δωμάτιο του σπιτιού και δεν λέει ποτέ ποιος κρατά τα κλειδιά. Ο Καστοριάδης ονόμαζε ετερονομία την κατάσταση μιας κοινωνίας που παίρνει τον νόμο της απ’ έξω και δεν το λέει. Η ομιλία της Θεσσαλονίκης είναι ετερόνομη με τον πιο καθαρό τρόπο, γιατί είναι ειλικρινής σε κάθε λεπτομέρεια εκτός από την προέλευσή της.
Και κάτι τελευταίο, γιατί δεν μας επιτρέπεται πια η αφέλεια. Ο άνθρωπος που έγραψε την Ιθάκη, δηλαδή που βάφτισε επιστροφή στην πατρίδα ένα κείμενο με την ενισχυμένη εποπτεία να τρέχει από την επομένη, στέκεται οκτώ χρόνια μετά στη Θεσσαλονίκη και ξαναβαφτίζεται ως η αριστερή πρόταση. Η Ιθάκη ήταν η πρώτη βάφτιση, το ομηρικό όνομα πάνω σε έναν κατάλογο συμβιβασμών. Η ΕΛ.Α.Σ. είναι η δεύτερη, το αντάρτικο όνομα πάνω σε έναν κατάλογο θεσμών. Ανάμεσα στις δύο ο άνθρωπος έμεινε ο ίδιος, ίδιοι οι συμβιβασμοί, ίδιος ο σχεδιασμός που, όπως έδειξε ο θόλος, δεν γράφτηκε στην Αθήνα. Όποιος έχει διαβάσει την πρώτη βάφτιση δεν έχει δικαίωμα να πιστέψει τη δεύτερη.
Η Κενοκρατία δεν διορθώνεται με καλύτερη Κενοκρατία. Το κενό, όταν γεμίζει, γεμίζει με πρόσωπο ή με πλατεία, τρίτος τρόπος δεν υπάρχει. Η ομιλία δεν προσφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Προσφέρει διαδικασία, και ζητά να κριθεί γι’ αυτήν. Κρίθηκε.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Αλέξανδρος Τσίγγος είναι τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός παραγωγός και αρθρογράφος και αναλυτής σε διάφορα ενημερωτικά sites και εφημερίδες.
Πηγή: www.documentonews.gr
300 θεατές, 50 εκατομμύρια €: η Βουλή-φάντασμα
του Βαγγέλη Ξανθάκη
Το ετήσιο κόστος λειτουργίας της Βουλής, χωρίς μισθούς βουλευτών, υπερβαίνει τα 50 εκατομμύρια ευρώ μόνο για συνεργάτες και αποσπασμένους , ένα ποσό που θα έφτανε για 10.000 νέες θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα.
Η αλήθεια είναι ένα σκληρό, άβολο πράγμα.
Και η πιο σκληρή, η πιο άβολη αλήθεια της ελληνικής πολιτικής ζωής είναι ότι το κέντρο της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας, η Βουλή των Ελλήνων, έχει μετατραπεί σε ένα ακριβό, φωτογραφικό σκηνικό.
Ένα θέατρο σκιών όπου οι πρωταγωνιστές εισπράττουν τον μισθό τους όχι για την παρουσία τους, αλλά για την απουσία τους.
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι η γυμνή, αδιαμφισβήτητη, αριθμητική πραγματικότητα την οποία το πολιτικό σύστημα, έχει μάθει να συγκαλύπτει πίσω από θεσμικούς μύθους και ρητορικές κορώνες.
Ήρθε η ώρα να ξεσκεπάσουμε αυτό το καθεστώς της ντροπής, όχι με μεμψιμοιρίες, αλλά με τα δεδομένα που καίνε, γιατί η ανοχή μας σε αυτή την απάτη είναι η ίδια η προδοσία της δημοκρατίας.
Ας ξεκινήσουμε από τον πυρήνα του προβλήματος, το περίφημο άρθρο 63 του Συντάγματος, ένα κείμενο που θα έπρεπε να λειτουργεί ως θεμέλιο λίθος της κοινοβουλευτικής ευθύνης.
Το άρθρο αυτό ορίζει με κρυστάλλινη σαφήνεια ότι αν ένας βουλευτής απουσιάσει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις τον μήνα, τότε του παρακρατείται υποχρεωτικά το ένα τριακοστό της μηνιαίας αποζημίωσής του για κάθε απουσία.
Μια διάταξη δηλαδή που μοιάζει βγαλμένη από ένα εγχειρίδιο στοιχειώδους εργασιακής λογικής.
Κι όμως, αυτή η συνταγματική επιταγή είναι νεκρό γράμμα.
Ένα σκονισμένο χαρτί που απλώς υπάρχει για να καθησυχάζει τις συνειδήσεις, χωρίς καμία απολύτως ισχύ.
Γιατί, όπως έχει καταγγελθεί επανειλημμένα, στη Βουλή των Ελλήνων δεν υπάρχει ουσιαστικό παρουσιολόγιο.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, μηχανισμός καταγραφής για να εφαρμοστεί ο νόμος.
Η πιο ακριβοπληρωμένη ελίτ της χώρας, αυτή που νομοθετεί για τη ζωή μας, αρνείται να υποβληθεί στον πιο στοιχειώδη έλεγχο παρουσίας που εφαρμόζεται σε κάθε φτηνό ιδιωτικό γραφείο.
Πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για κράτος δικαίου, όταν οι ίδιοι οι νομοθέτες του αρνούνται να λογοδοτήσουν ακόμη και για το αν πατούν το πόδι τους στη δουλειά τους; Αυτή δεν είναι απλώς υποκρισία.
Είναι η θεσμοθέτηση της ασυδοσίας, η οποία λειτουργεί ως ανοχή στην ατιμωρησία.
Και μην νομίσει κανείς ότι μιλάμε για μεμονωμένες απουσίες ή για ασήμαντες συνεδριάσεις.
Αντίθετα, η μαζική φυγή επέρχεται ακριβώς στις πιο κρίσιμες στιγμές, όταν η πολιτική ιστορία γράφεται, όταν η μνήμη των νεκρών θυσιάζεται στον βωμό της βολής του καναπέ.
Το πιο πρόσφατο, το πιο κραυγαλέο παράδειγμα, ήρθε κατά τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2026, μια από τις κορυφαίες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όπου μίλησαν συνολικά 255 βουλευτές σε μια πενθήμερη διαδικασία.
Ναι, 255 μίλησαν, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά όταν η εικόνα στην αίθουσα της Ολομέλειας τις πρώτες κιόλας ημέρες ήταν, κατά την περιγραφή της Καθημερινής, «προσβλητική για τους πολίτες, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία».
Η μαζική απουσία βουλευτών όλων των κομμάτων, όπως σημειώθηκε, δεν δείχνει απλώς αδιαφορία και ανευθυνότητα, αλλά μια βαθιά, δομική περιφρόνηση προς τους θεσμούς.
Πιο πριν, στην κορυφαία διαδικασία για το έγκλημα των Τεμπών, όπου κρίνονταν ευθύνες ζωής και θανάτου, τα έδρανα ήταν και πάλι άδεια.
Η ιστορία γράφεται μπροστά σε μια αίθουσα-φάντασμα, σαν να μην αφορά κανέναν. Κι αν η μνήμη 57 νεκρών δεν είναι αρκετή για να κρατήσει τους βουλευτές στις θέσεις τους, τότε τι είναι άραγε;
Η κορύφωση αυτής της γελοιότητας, ωστόσο, επήλθε στην ψηφοφορία της 22ας Απριλίου 2026 για την άρση της ασυλίας 13 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που εμπλέκονταν στις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ας το διαβάσουμε ξανά: βουλευτές που κατηγορούνταν και είχαν ζητήσει δημόσια να αρθεί η ασυλία τους για να πάνε στη Δικαιοσύνη.
Κι όμως, από την ψηφοφορία απουσίασαν εννέα βουλευτές.
Οι Μηταράκης, Πέτσας, Χρυσομάλλης από τη ΝΔ απουσίαζαν.
Οι ανεξάρτητοι Σαμαράς, Σαλμάς, Ασπιώτης, Σαράκης και ο Παρασκευαΐδης απουσίαζαν.
Ακόμη και από τον ΣΥΡΙΖΑ απουσίαζε η Νοτοπούλου.
Η εικόνα των απουσιών ήταν τόσο προκλητική που σχολιάστηκε έντονα ακόμη και στους διαδρόμους, την ίδια στιγμή που ο Κώστας Τσιάρας δεν ψήφιζε για τον εαυτό του και ο Χαράλαμπος Αθανασίου δήλωνε «παρών» στη δική του υπόθεση.
Το μήνυμα είναι σαφές.
Oύτε για την προσωπική τους υπόθεση, ούτε για τη δικαίωση ή την καταδίκη τους, δεν αξιώνονται να είναι παρόντες.
Αυτοί οι άνθρωποι, που διαχειρίζονται τη μοίρα μας, δεν σέβονται ούτε τον εαυτό τους.
Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι τυχαία.
Είναι η έκφραση μιας νοοτροπίας που έχει πλέον ριζώσει βαθιά: η Βουλή έχει πάψει να είναι το κέντρο της πολιτικής ζωής. Έχει γίνει ένα απλό πέρασμα.
Όπως έχει επισημανθεί, η παρουσία στη Βουλή θεωρείται πια δευτερεύουσα.
Οι βουλευτές είναι περισσότερο θεατές παρά ενεργοί συμμετέχοντες.
Ανεβαίνουν στο βήμα, εκφωνούν μια προετοιμασμένη ομιλία που συχνά γράφεται με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης για να ανέβει στα social media, και στη συνέχεια αποχωρούν.
Μόνο όταν ο αρχηγός του κόμματος απευθύνει λόγο γεμίζουν τα έδρανα.
Η υπόλοιπη διαδικασία είναι ένα κενό, μια αγγαρεία, ένα διάλειμμα από την πραγματική δουλειά που γίνεται έξω: σε τηλεοπτικά πλατό, σε συναντήσεις με επιχειρηματίες, σε περιοδείες, στο TikTok.
Αυτή η αποσύνδεση δεν είναι απλώς θλιβερή.
Είναι η κατάρρευση του κοινοβουλευτισμού όπως τον ξέραμε.
Όμως, η πιο προσβλητική πτυχή αυτού του φαινομένου δεν είναι η απουσία καθαυτή. Είναι το γεγονός ότι αυτή η απουσία επιβραβεύεται με ένα υπέρογκο, αδιανόητο χρηματικό τίμημα, το οποίο πληρώνουμε εμείς.
Η ελληνική Βουλή δεν είναι απλώς άδεια. Είναι βαθιά, σκανδαλωδώς ακριβή.
Πέρα από τις αποζημιώσεις των 300 βουλευτών, που ορισμένοι, όπως ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Κυριαζίδης, τολμούν να δηλώσουν ανεπαρκείς, υπάρχει ολόκληρος «στρατός» υποστήριξης.
Οι 300 βουλευτές διαθέτουν 900 επιστημονικούς συνεργάτες (τρεις ο καθένας) με ετήσιο κόστος 32,4 εκατομμύρια ευρώ.
Διαθέτουν άλλους 600 αποσπασμένους δημόσιους υπαλλήλους (δύο ο καθένας) με επιπλέον ετήσιο κόστος 18 εκατομμύρια ευρώ.
Συνολικά, 1.500 συνεργάτες κοστίζουν στους φορολογούμενους 50,4 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Πενήντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως για να υποστηριχθεί μια Βουλή της οποίας τα έδρανα αδειάζουν στις κρίσιμες στιγμές!
Για να συντηρηθεί ένας θεσμός-φάντασμα, ένας πολυτελής μηχανισμός αδράνειας και φωτογραφικών εμφανίσεων.
Αυτά τα χρήματα δεν πηγαίνουν σε κάποιον παραγωγικό σκοπό.
Πηγαίνουν στη συντήρηση ενός συστήματος που έχει απαξιώσει την ίδια του την ύπαρξη.
Πρόκειται για μια τεράστια, συνεχιζόμενη ληστεία της δημόσιας περιουσίας, η οποία επενδύεται στην αδράνεια, στην απουσία και στην αλαζονεία μιας πολιτικής κάστας.
Η «απουσιολόγος» της Βουλής, όπως αποκαλείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου, μπορεί να καταγράφει τις απουσίες.
Όμως η δική μας απουσία, η απουσία του λαού από τις εξελίξεις και η σιωπή μας, είναι αυτή που επιτρέπει σε αυτή την απάτη να συνεχίζεται.
Όσο η εικόνα των άδειων εδράνων κανονικοποιείται, όσο αποδεχόμαστε ότι αυτή είναι η «πολιτική», τόσο η ελληνική δημοκρατία θα βαθαίνει την κρίση της.
Δεν μπορούμε να ζητάμε σοβαρότητα από τους θεσμούς όταν εμείς οι ίδιοι ανεχόμαστε ένα Κοινοβούλιο που λειτουργεί ως ακριβό σαλόνι για μια κάστα θεατών.
Απαιτείται μια ριζοσπαστική αφύπνιση, μια οργισμένη απόρριψη αυτού του μοντέλου.
Διαφορετικά, η ιστορία θα μας καταγράψει όχι ως θύματα, αλλά ως συνένοχους στην πιο θλιβερή, πιο ακριβή φάρσα της νεότερης πολιτικής μας ιστορίας.
Το τίμημα της ανοχής μας είναι η ίδια η υπόσταση της δημοκρατίας.
-------------------------------------------------------------------------------------
Evangelos I. Xanthakis Ph.D.
Official Representative, European Committee on Crime Prevention and Violent Crime – PRECRIME
Journalist correspondent to the World, Independent Journalist | Print and Broadcast| Editor-News
European Organization of Communication, Member of International Association of Cretan Journalists
Πηγή: iskra.gr
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026
Η νέα μάχη δεν είναι Δεξιά–Αριστερά, αλλά «κράτος–πορτοφόλι»
Για χρόνια η ελληνική πολιτική σκηνή έμαθε να διαβάζει τις εκλογές με τον παλιό χάρτη. Δεξιά απέναντι στην Αριστερά.
Η νέα πολιτική σύγκρουση επικεντρώνεται στο κράτος έναντι του πορτοφολιού του πολίτη.
Οι πολίτες ανησυχούν περισσότερο για τις καθημερινές τους δαπάνες παρά για πολιτικές ιδεολογίες.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να μειώσει τη φορολογία και τις εισφορές, ενώ η αντιπολίτευση εστιάζει στην ακρίβεια και τις αγορές.
Η αποτελεσματικότητα του κράτους κρίνεται από την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει στους πολίτες.
Η πολιτική μάχη θα κριθεί από το ποιος μπορεί να αποδείξει ότι οι υποσχέσεις τους μεταφράζονται σε πραγματικά οφέλη για τους πολίτες.
Για χρόνια η ελληνική πολιτική σκηνή έμαθε να διαβάζει τις εκλογές με τον παλιό χάρτη. Δεξιά απέναντι στην Αριστερά. Μεταρρύθμιση απέναντι στον κρατισμό. Πρόοδος απέναντι στη συντήρηση. Μνημόνιο απέναντι στο αντιμνημόνιο. Αυτός ο χάρτης δεν έχει εξαφανιστεί. Αλλά δεν είναι πια ο μόνος που μετράει.
Η νέα πολιτική γραμμή σύγκρουσης είναι πολύ πιο πεζή, πολύ πιο προσωπική και τελικά πολύ πιο εκρηκτική, κράτος απέναντι στο πορτοφόλι του πολίτη.
Ο εργαζόμενος δεν ξεκινά πλέον από το ερώτημα ποιος είναι περισσότερο αριστερός ή περισσότερο δεξιός. Ξεκινά από το πόσο πληρώνει στο σούπερ μάρκετ, πόσο του κοστίζει το ρεύμα, τι του μένει μετά το ενοίκιο, τι φόρο πληρώνει και αν η όποια αύξηση μισθού εξαφανίζεται πριν φτάσει στο τέλος του μήνα. Και αυτή ακριβώς είναι η περιοχή στην οποία συγκρούονται πλέον κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Οι εκλογές που θα ψάχνουμε τον δεύτερο και τον Σαμαρά
Η κυβέρνηση επιχειρεί να πει ότι το κράτος μπορεί να γίνει ελαφρύτερο εκεί όπου πονά περισσότερο ο πολίτης, στη φορολογία, στις εισφορές, στις αποδοχές, στο διαθέσιμο εισόδημα. Η λογική της είναι σαφής. Αν η οικονομία παράγει περισσότερο δημοσιονομικό χώρο, ένα μέρος του πρέπει να επιστρέφει στην κοινωνία.
Η αντιπολίτευση απαντά από την άλλη πλευρά της ίδιας εξίσωσης. Ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσα αφήνει το κράτος στην τσέπη, αλλά και πόσα επιτρέπει στην αγορά να της παίρνει. Ακρίβεια, ενέργεια, ολιγοπώλια, στέγη, τραπεζικές χρεώσεις, ιδιωτικό χρέος. Όλα τελικά επιστρέφουν στο ίδιο σημείο, στην πραγματική αγοραστική δύναμη.
Κάπου εδώ τελειώνει και η παλιά άνεση των εύκολων υποσχέσεων. Γιατί άλλο να ανακοινώνεις ένα μέτρο και άλλο να το αισθάνεται ο πολίτης. Μπορεί μια κυβέρνηση να μειώσει έναν φόρο και την ίδια στιγμή ένα νοικοκυριό να έχει χάσει πολλαπλάσια από τις αυξήσεις σε τρόφιμα και στέγη. Μπορεί ένα κόμμα της αντιπολίτευσης να υπόσχεται γενναίες παρεμβάσεις και την ίδια ώρα να μην εξηγεί πειστικά από πού θα χρηματοδοτηθούν. Στο χαρτί όλοι μπορούν να γίνουν γενναιόδωροι. Στο οικογενειακό ταμείο όμως οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.
Γι’ αυτό και η επόμενη πολιτική μάχη δεν θα κριθεί μόνο στο ποιος θα παρουσιάσει το μεγαλύτερο πακέτο. Θα κριθεί στο ποιος μπορεί να απαντήσει πειστικά, τι μένει στην τσέπη; Εκεί βρίσκεται πλέον το πραγματικό μέτωπο.
Όχι ανάμεσα σε δύο ιδεολογικά στρατόπεδα που μιλούν διαφορετική γλώσσα, αλλά ανάμεσα σε πολίτες που αισθάνονται ότι πληρώνουν πολλά και ένα πολιτικό σύστημα που προσπαθεί να τους πείσει ότι μπορεί να τους επιστρέψει κάτι.
Και υπάρχει ακόμη μία λεπτομέρεια που συχνά υποτιμάται. Το κράτος δεν κρίνεται πλέον μόνο από το πόσα εισπράττει ή πόσα μοιράζει. Κρίνεται και από το αν λειτουργεί. Αν τα νοσοκομεία εξυπηρετούν. Αν τα σχολεία στέκονται. Αν η Δικαιοσύνη κινείται. Αν ο πολίτης αισθάνεται ασφαλής. Αν μια δημόσια υπηρεσία τον ταλαιπωρεί ή τον βοηθά. Διότι ο φορολογούμενος μπορεί να ανεχθεί ένα βαρύ κράτος όταν πιστεύει ότι παίρνει πίσω υπηρεσίες. Δυσκολεύεται όμως πολύ περισσότερο να αποδεχθεί ένα ακριβό κράτος που του ζητά συνεχώς και του προσφέρει λίγο. Αυτό είναι το καινούργιο πολιτικό στοίχημα.
Η κυβέρνηση θα πρέπει να αποδείξει ότι η ανάπτυξη μεταφράζεται σε καλύτερη καθημερινότητα και όχι μόνο σε καλύτερους δείκτες. Η αντιπολίτευση θα πρέπει να αποδείξει ότι οι υποσχέσεις της δεν είναι ένας ακόμη κατάλογος παροχών χωρίς λογαριασμό. Και ο πολίτης; Ο πολίτης μάλλον θα κάνει αυτό που κάνει πάντα στο τέλος. Θα αφήσει στην άκρη τις μεγάλες λέξεις, θα ανοίξει το πορτοφόλι του και θα αποφασίσει αν όσα άκουσε στην πολιτική σκηνή έχουν οποιαδήποτε σχέση με όσα ζει στην πραγματική ζωή. Γιατί η νέα διαχωριστική γραμμή μπορεί τελικά να μην είναι Δεξιά ή Αριστερά. Μπορεί να είναι κάτι πολύ απλούστερο. Μπαίνω στον μήνα με έναν μισθό. Με πόσα βγαίνω;
"Η ζωή είναι καπιταλιστική" Στάθης Σταυρόπουλος
Πόσο κοστίζει στο κράτος η σύνταξη;
Μια ερώτηση που πλανάται άνετα στην επικράτεια. Από καφενέ σε καφενέ κι από κανάλι σε κανάλι.
Πόσο αξίζει η ζωή εκείνου που παίρνει τη σύνταξη; Τσιμουδιά!
Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Μια επιδημία «κοστολόγησης» των πάντων πνίγει το μυαλό μας διαρκώς.
Πόσο κάνει αυτό, πόσο θα κοστίσει εκείνο – αυτό κυριαρχεί στην ρητορική των κομμάτων. Πόσο κοστίζει ο μισθός του Μήτσου κι όχι πόσο αξίζει η ζωή του Μήτσου!
Εν πρώτοις φαίνεται λογικό.
Σε μια κοινωνία που ο Μήτσος είναι εμπόρευμα, το κόστος του Μήτσου έχει πρωτεύουσα σημασία, η αξία του Μήτσου, δευτερεύουσα.
Ο Μήτσος είναι αναλώσιμος.
Μπορεί να κακοπληρώνεται.
Μπορεί να απολύεται.
Μπορεί να ζει μέσα στην αγωνία.
Τι να κάνουμε; Η ζωή είναι καπιταλιστική!
Η Volkswagen απολύει 50.000 εργάτες, ώσπου να φθάσει στον τελικό στόχο των 100.000 απολύσεων. Και να μετατραπεί σε πολεμική βιομηχανία. Διότι ο Μήτσος, εκτός από αναλώσιμος τυγχάνει και κρέας για τα κανόνια.
Βεβαίως, ο Μήτσος πληρώνει για τα πάντα, για το φαγητό, το σχολείο, το νοσοκομείο, τους δρόμους, τα μουσεία, αλλά το κόστος της ζωής του παραμένει δυσβάσταχτο για το σύστημα.
Και γι’ αυτό η ζωή του πρέπει να κοστολογείται συνεχώς! Πόσο μας κοστίζει η στέγη του Μήτσου; Πόσο μας κοστίζει το σχολείο για το παιδί του Μήτσου; Είναι κοστολογημένες οι ανάσες του Μήτσου ή καταναλώνει τον αέρα που ανασαίνει τζάμπα;
Κι έτσι κοστολογεί ο Μητσοτάκης τον Μήτσο, τον κοστολογεί ο Τσίπρας, τον κοστολογεί το ΠΑΣΟΚ και βρίσκουν τον Μήτσο φύρα!
Όσα βγάζει ο Μήτσος δεν φτάνουν για όσους του τα τρώνε!
Πρόβλημα…
Πόσο κοστολογούνται τα «μπινελίκια» κατά Μητσοτάκη; ΣΤΑΘΗΣ
Ήταν προβοκάτσια το drone στην Λειψία; Τι κρύβεται πίσω από την κλιμάκωση;
Σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές ένα drone φορτωμένο με 600 γραμμάρια εκρηκτικά ανακαλύφθηκε στο αεροδρόμιο της Λειψίας/Χάλε στις 4 Αυγούστου κοντά σε ένα ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο Antonov που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά όπλων στην Ουκρανία. Η έκρηξη δεν έγινε, αλλά θα μπορούσε να επισυμβεί και να προκαλέσει καταστροφή, ανέφεραν οι γερμανικές αρχές. Αυτό έμεινε εκεί, μέχρι που χθες (μετά από ένα μήνα) η κυβέρνηση του καγκελάριου Μερτς ανακοίνωσε ότι «Η Γερμανία θεωρεί τη Ρωσία υπεύθυνη για την επίθεση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στο αεροδρόμιο» (Deutsche Welle). Η Ρωσία απάντησε μιλώντας για «κατασκευασμένες προβοκάτσιες» και «αντιρωσική υστερία» κατηγορώντας τη Γερμανία ότι επιλέγει τον δρόμο της «άνευ προηγουμένου κλιμάκωσης».
Τι κρύβεται άραγε πίσω από την σκλήρυνση της στάσης της Γερμανίας απέναντι στη Ρωσία και την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης;
Μια πρώτη εκτίμηση είναι ότι η επίδειξη αποφασιστικότητας από την κυβέρνηση του Φρίντριχ Μερτς γίνεται για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους και εντάσεται στην αντιπαράθεση με το φιλορωσικό ακροδεξιό κόμμα AfD το οποίο έχει ενισχύσει σημαντικά την απήχησή του στην κοινή γνώμη και αναμένεται να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία στις τοπικές εκλογές στο κρατίδιο Σαξονία-Άνχαλτ (οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο AfD 42%, CDU 22%, Die Linke 11,5, SPD 7.6%). Τόσο στο κρατίδιο αυτό όσο και στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι σχέσεις με τη Ρωσία αποτελούν κεντρικό θέμα της προεκλογικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Το ακροδεξιό AfD, κατηγόρησε την κυβέρνηση Μερτς ότι χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη Ρωσία και ζητάει από την κυβέρνηση Μετς να αποδείξει την εμπλοκή της Ρωσίας στο περιστατικό της Λειψίας και να επιδείξει την ίδια αυστηρότητα στις έρευνες για την επίθεση στον αγωγό Nord Stream, για την οποία φέρεται να ευθύνεται η Ουκρανία.
Στη βάση όμως του πολιτικού συμφέροντος για την κλιμάκωση βρίσκονται τα οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων βιομηχανιών παραγωγής οπλικών συστημάτων των ΗΠΑ ( Lockheed Martin, RTX/Raytheon) και της Ευρώπης ( η γερμανική Rheinmetall, η γαλλική Thales, η βρετανική BAE Systems) που καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ από τον πόλεμο.
Η γερμανική Rheinmetall έκανε πωλήσεις 9,94 δις. ευρώ (από 7,72 δισ. το προηγούμενο έτος), ενώ για το 2026 οι επίσημες εκτιμήσεις της εταιρείας προβλέπουν περαιτέρω εκρηκτική ανάπτυξη της τάξης του 40% με 45%, με τα έσοδα να αναμένεται να αγγίξουν τα 13,7 έως 14,2 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αλλά για να γίνει ένας πόλεμος και να κερδίσουν χρήματα οι βιομηχανίες όπλων «είναι αναγκαίο να δεχτούν εκατομμύρια άνθρωποι, στους οποίους βρίσκεται η πραγματική δύναμη… να πειστούν να τον κάνουν…» έγραφε ο Τολστόι. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις του Ινστιτούτου INSA, το 52% των Γερμανών τάσσεται υπέρ της συνέχισης ή και της ενίσχυσης της βοήθειας στην Ουκρανία. Θεωρούν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αναγκαστεί ο Πούτιν σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Για να διαμορφωθεί αυτό το πλειοψηφικό ποσοστό θετικών γνωμών για τον πόλεμο χρειάζεται πάντα η προπαγάνδα υπέρ του πολέμου, χρειάζονται οι πολιτικοί και τα μίντια για να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να δεχτούν τον πόλεμο σαν αναγκαία συνθήκη αποκρύπτοντας την ύπαρξη των οικονομικών συμφερόντων και παρουσιάζοντάς τον ότι δήθεν γίνεται για την ασφάλεια της πατρίδας (και της Ευρώπης εν προκειμένω), για την ελευθερία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την ειρήνη ή για κάποια άλλη ευγενή ιδέα.
Ο πόλεμος και ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας παρουσιάστηκε ως ανθρωπιστικός, ενώ στην πραγματικότητα έγινε για τον έλεγχο των στρατηγικών οδών των Βαλκανίων και των αγωγών. Η εισβολή στην Λιβύη που έγινε δήθεν για την απελευθέρωση από τον Καντάφι, στην πραγματικότητα έγινε για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της χώρας αυτής. Στο Ιράκ ο πόλεμος έγινε για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά αποδείχθηκε ότι η ύπαρξής τους ήταν ένα τεράστιο ψέμα. Στο Αφγανιστάν η επέμβαση έγινε δήθεν κατά του καθεστώτος των Ταλιμπάν και για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, αλλά τώρα η Δύση αποδέχεται το φρικτό καθεστώς των Ταλιμπάν.
Τα ΜΜΕ αποφεύγουν να θυμίσουν τα προηγούμενα ψεύδη και τις χειραγωγήσεις της κοινής γνώμης. Κανένα μέσο δεν αναφέρει τη δήλωση της Ρωσίας ότι η υπόθεση του “drone” είναι προβοκάτσια. Ας σημειωθεί ότι ακόμη κι αν δεν είναι "προβοκάτσια", η επίσημη δήλωση της Ρωσίας έχει τη σημασία της και όφειλε να λέγεται. Αλλά είπαμε, τα λεφτά είναι πολλά… Γι’ αυτό η μόνη θέση που πρέπει να διατυπωθεί και να υποστηριχθεί εκ μέρους μας είναι η ΕΙΡΗΝΗ και ένα οικουμενικό ΟΧΙ στον ΠΟΛΕΜΟ.
Πηγή: artinews.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)