Ο διευθυντής της εφημερίδας 'Εστία" και αρθρογράφος στην εφημερίδα "Δημοκρατία", Μανώλης Κοττάκης μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί όλα τα κομμάτια του παζλ σε μια διαχρονική πορεία υποχωρήσεων σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, στις μέρες μας συναρμόνουν σε μια διαφαινόμενη πορεία πακέτο για την Ανατολική Μεσόγειο και το αρχιπελαγικό Αιγαίο, ώστε το "καρπούζι" να "κοπεί " στη μέση με ότι συνεπάγεται αυτό έως τον 25ο μεσημβρινό. Όπως εξηγεί, είναι πολύ πιθανό να σκηνοθετείται στο δρόμο προς τις εκλογές, ένας μικρός δήθεν "θρίαμβος " με 12 ναυτικά μίλια μόνο νότια της Κρήτης, την ώρα που η Τουρκία θα "διασφαλίζει" θαλάσσια ζώνη νότια του Καστελλορίζου με ότι συνεπάγεται αυτό στο άμεσο μέλλον για τις οριοθετήσεις ΑΟΖ, αλλά κυρίως για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.
Mpelalis Reviews
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026
Oι μαχαιριές που αφύπνισαν μια χώρα
Ο Παύλος Φύσσας «θυσιάστηκε» άθελά του για να γίνει σύμβολο κοινωνικής αντίστασης, απέναντι σε μία φαιά Ελλάδα που έφτασε να μαζεύει μισό εκατομμύριο ψήφους.
Νίκος Παπαδογιάννης
Το μαύρο μαντάτο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το έμαθα νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας στη δροσερή Λιουμπλιάνα, όπου κάλυπτα το Ευρωμπάσκετ του 2013.
«Τα έμαθες; Σκότωσαν κάποιον για το ποδόσφαιρο στο Κερατσίνι», έλεγε το μήνυμα με το οποίο η Αθήνα με –τρόπος του λέγειν- καλημέριζε. «Τώρα πριν από λίγο το είπαν στον ΣΚΑΙ».
Αυτό το τελευταίο θα έπρεπε ίσως να με υποψιάσει, αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Οι οπαδικές δολοφονίες στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ακριβώς ρουτίνα, αλλά δεν αποτελούν δα είδηση κοσμοϊστορικής σημασίας.
Οι πολύχρωμες στρατιές που δίνουν τακτικά ραντεβού θανάτου για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους είναι μοιραίο να θρηνήσουν και θύματα. Και όχι πάντοτε αθώα.
Ήταν ακόμη νωρίς, πρωινό Πέμπτης αν θυμάμαι καλά. Σηκώθηκα και έφτιαξα καφέ, για να ανοίξει το μάτι μου και να αναζητήσει λεπτομέρειες στα social media, στα οποία είχα ούτως ή άλλως αλλεργία. H Eθνική μπάσκετ είχε μπροστά της κρίσιμο ματς με την οικοδέσποινα Σλοβενία, οπότε η μέρα προβλεπόταν γεμάτη. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο», παπαγάλιζαν πολλοί στο Twitter. Είχαν περάσει περίπου δέκα ώρες από τη δολοφονία, αλλά η αλήθεια ήταν ακόμη κρυμμένη στα σκοτάδια της νύχτας.
Άθελά του, ο Παύλος Φύσσας μας βοήθησε να ξεφύγουμε από σκοτάδια. Υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι μάρτυρας. Όχι για το …ποδόσφαιρο, αλλά για την ταλαίπωρη νεοελληνική κοινωνία. Ένα σύμβολο που οφείλουμε να κρατάμε ζωντανό στις μνήμες μας και να το προστατεύουμε σαν κόρη οφθαλμού. Μία «θυσία», που «άξιζε». Σε πολλά εισαγωγικά και οι δύο λέξεις, αφού καμία ζωή δεν αξίζει να χάνεται από χέρι μαχαιροβγάλτη, στον βωμό οποιασδήποτε αξίας.
Άλλωστε, ο Παύλος δεν επέλεξε αυτό το φευγιό ούτε ξεχύθηκε στους δρόμους για να πολεμήσει τους δολοφόνους του. Την αντίσταση την έκανε μέσα από τους στίχους του και από τη στάση ζωής του, αυτή που συνεχίζει μέχρι σήμερα, δεκατρία χρόνια χαροκαμένη, η υπέροχη Μάγδα Φύσσα.
Θα προτιμούσε φυσικά να έχει τον τζιέρι της δίπλα της ζωντανό, τουλάχιστον όμως γνωρίζει ότι ο γιος της δεν χάθηκε για το τίποτε. Ο τραγικός χαμός του αφύπνισε έναν λαό μακαρίως κοιμώμενο και τον έβγαλε στους δρόμους.
Η αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια και οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν την ανακοίνωση της απόφασης που έστελνε τη Χρυσή Αυγή στην παρανομία αποτέλεσε (περισσότερο και από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη) κορυφαία στιγμή στα πολιτισμικά χρονικά της σύγχρονης Ελλάδας. Άσχετα αν μετά ξαναπήγαμε όλοι για τσίπουρα.
Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι η παλλαϊκή αντίδραση επηρέασε θετικά τη βούληση των δικαστών και αποσόβησε τυχόν επιεική μεταχείριση των κατηγορουμένων. Επειδή η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι, ένα κεφάλι τυρί γεμάτο τρύπες και σκουλήκια, και επειδή υπήρχαν (πριν και μετά) ύποπτες ενδείξεις, επιτρέψτε μου να συνταχθώ και εγώ με αυτή την άποψη.
Την αποφράδα νύχτα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος να δολοφονήσει Έλληνα. Μέχρι τότε, οι νοικοκυραίοι έβλεπαν το σκούρο δέρμα των θυμάτων της, έλεγαν «μπράβο λεβεντόπαιδα» και τη στήριζαν στην κάλπη με δύο δεξιά χέρια. «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος», μονολογούσαν όσο ψήφιζαν τους Μιχαλολιάκους, τους Λαγούς, τους Παππάδες και τους Κασιδιάρηδες.
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Χρυσή Αυγή έλαβε σχεδόν 440 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το 6,97% όσων έκαναν τον κόπο να πάνε στις κάλπες.
Στις ευρωεκλογές του 2014, ένα συναπτό εξάμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η συμμορία με τις σβάστικες ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο ψήφους (536.910) και αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, με ποσοστό που άγγιξε το 10 τοις εκατό.
Όταν με τα πολλά ο αγράμματος κυρ Παντελής της γειτονιάς κατάλαβε ότι στόχος δεν είναι μόνο ο Αχμέντ αλλά και ο Παύλος και η Μαρία και τελικά ο ίδιος ο Παντελής αν είναι λίγο μελαψός, η «αντισυστημική» μόδα ξεθώριασε και οι εγκληματίες πέρασαν σιγά σιγά στο περιθώριο.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2019 έδωσαν τη χαριστική βολή, αφού περιόρισαν τους Χρυσαυγίτες στο 2,93% και τους άφησαν εκτός Κοινοβουλίου.
Οι ψήφοι που τους είχαν αναδείξει σε υπερδύναμη μεταφέρθηκαν στη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να πέσει η «λαίλαπα της Αριστεράς», αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ο δρόμος που οδηγούσε τους νεοναζιστές στις φυλακές του Κορυδαλλού είχε ανοίξει διάπλατα, ελλείψει ασυλίας. Κάποιοι κρύφτηκαν και προσπάθησαν να αποφύγουν τη σύλληψη, αλλά τελικά δεν γλίτωσε κανένας.
Άπαντες κατέληξαν σε κελιά. Για λίγο ή για πολύ. Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και έστελνε τους ηγέτες της στη μπουζού εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα μπορούσε να εορτάζεται ως κάποιου είδους εθνεγερσία.
Έξι χρόνια πιο μετά, η επέτειος του άδικου θανάτου του Φύσσα συμπίπτει με την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη του Μιχαλολιάκου.
«Ηλία μαζί σου», φωνάζουν οι αμετανόητοι και οι ανόητοι μέσα από τα ανήλιαγα λαγούμια του διαδικτύου. Μερικοί πετάχτηκαν μέχρι τον Δομοκό, για να τον προσκυνήσουν και να του στρώσουν το γκρίζο χαλί.
Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο τέως κατάδικος θα έχει σουξέ, ιδίως αν αποδειχθεί χρήσιμος ηλίθιος για το καθεστώς Μητσοτάκη ενάντια σε κάποια απροσδιόριστη απειλή εξ ευωνύμων. Ή μήπως ήταν άλλος Κασιδιάρης αυτός που το 2023 ίδρυσε το κόμμα «Έλληνες» πίσω από τα κάγκελα και που την ίδια χρονιά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με ποσοστό 8,33 τοις εκατό;
Η πολιτική αμορφωσιά σε αυτόν τον άμοιρο τόπο σπάει κοντέρ, το δε πλυντήριο έπιασε δουλειά σε γκρι και γαλάζιους κόκκους προτού ακόμη ο Κασιδιάρης βγει φορώντας στολή Proud Boys από τις φυλακές του Δομοκού.
Υπενθυμίζω, ότι αυτός ο εξαίρετος κύριος καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 13 ετών για τον διευθυντικό ρόλο του στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.
Έμεινε στην ψειρού μαζί με καμιά σαρανταριά συναγωνιστές του σχεδόν έξι χρόνια και μάλιστα εξέδωσε βιβλίο με τον εκπληκτικό τίτλο «Πολιτικός Κρατούμενος».
Τώρα πλέον κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, διεκδικεί ζωτικό χώρο στα κανάλια και υπόσχεται να σώσει τη χώρα από τους «προδότες» και από τους «ανθέλληνες».
Εάν δεν κάνω λάθος, έχουν πλέον απελευθερωθεί με περιοριστικούς ρόλους ή εκτίουν ποινή κατ’ οίκον περιορισμού όλοι οι καταδικασμένοι Χρυσαυγίτες της ηγετικής ομάδας εκτός από τον (ναι, ναι) τέως Ευρωβουλευτή Λαγό.
Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα κόκαλα του Παύλου Φύσσα που τρίζουν. Τουλάχιστον ο αδίστακτος δολοφόνος του, εκείνος ο Ρουπακιάς, είναι ακόμη μέσα, καθ’ ότι ισοβίτης άνευ ελαφρυντικών.
Robert F. Kennedy Jr.: Οι πραγματικοί κίνδυνοι των εμβολίων είναι άγνωστοι
Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου
Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., δήλωσε στις 17 Σεπτεμβρίου ότι οι πραγματικοί κίνδυνοι από τα εμβόλια δεν είναι γνωστοί, εν μέρει επειδή η κυβέρνηση στερείται ενός αξιόπιστου συστήματος παρακολούθησης της ασφάλειας.
«Δεν έχουμε ιδέα ποιο είναι το προφίλ κινδύνου αυτών των προϊόντων, και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε ουσιαστικά να διενεργήσουμε την ανάλυση κινδύνου-οφέλους που οφείλει να κάνει η υπηρεσία μου», δήλωσε ο Kennedy σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον.
Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών που διευθύνει περιλαμβάνει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).
«Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου», πρόσθεσε αργότερα.
«Δεν διεξάγονταν μελέτες για να διαπιστωθούν οι κίνδυνοι αυτών των προϊόντων, επομένως δεν τους γνωρίζουμε. Και τώρα το ανακαλύπτουμε αυτό. Το τεκμηριώνουμε επιστημονικά και στη συνέχεια θα λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα».
Επεσήμανε το ενημερωτικό φυλλάδιο του εμβολίου κατά της ηπατίτιδας Β, το οποίο δείχνει ότι το εμβόλιο δοκιμάστηκε σε τρεις κλινικές μελέτες σε μόλις 147 παιδιά, τα οποία παρακολουθήθηκαν για διάστημα μόλις πέντε ημερών.
Ο Kennedy υποστήριξε επίσης ότι, ενώ στην εποχή που ήταν ο ίδιος παιδί γίνονταν τρία εμβόλια, σήμερα τα παιδιά λαμβάνουν 94 δόσεις από 18 διαφορετικά εμβόλια.
«Το ερώτημα είναι… μήπως θα έπρεπε να εξετάσουμε την πιθανότητα ορισμένες από αυτές τις χρόνιες παθήσεις να συνδέονται με τα εμβόλια;» αναρωτήθηκε ο Kennedy.
«Όπως βλέπετε, πολλές από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες [από τα εμβόλια] περιλαμβάνουν ασθένειες και χρόνιες παθήσεις που αποτελούν μέρος της επιδημίας χρόνιων νοσημάτων», ανέφερε αργότερα στην ομιλία του ο Kennedy.
«Με άλλα λόγια, πρόκειται για ασθένειες που έλαβαν ξαφνικά διαστάσεις επιδημίας στα παιδιά μας μετά το 1989».
Ο Kennedy μιλούσε σε συνέδριο που διοργανώθηκε από την οργάνωση Children’s Health Defense, την οποία ίδρυσε ο ίδιος και της οποίας προήδρευσε έως το 2023.
Πολλοί ομιλητές εξέφρασαν έντονη αντίθεση στα εμβόλια, συμπεριλαμβανομένου του Mark Gorton, ο οποίος στο παρελθόν είχε χρηματοδοτήσει τον Kennedy και σήμερα ηγείται του ινστιτούτου Make America Healthy Again (MAHA).
Ο Gorton, ο οποίος μίλησε λίγο πριν από τον Kennedy, χαρακτήρισε τα εμβόλια «εφιάλτη για τη δημόσια υγεία». Ο Gorton επικαλέστηκε μελέτες, όπως μια αδημοσίευτη έρευνα που διαπίστωνε ότι τα μη εμβολιασμένα παιδιά είχαν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν χρόνια προβλήματα υγείας, καθώς και μια επιστημονική εργασία από την οργάνωση Children’s Health Defense, η οποία έχει πλέον αποσυρθεί.
Ο Kennedy, ο οποίος συχνά εκφραζόταν αρνητικά για τα εμβόλια προτού ενταχθεί στην αμερικανική κυβέρνηση, έχει μετριάσει τη ρητορική του αφότου ανέλαβε καθήκοντα επικεφαλής στον τομέα της υγείας, προωθώντας επανειλημμένα, για παράδειγμα, το εμβόλιο κατά της ιλαράς ως αποτελεσματικό μέσο πρόληψης της νόσου.
Έχει επίσης προχωρήσει σε ενέργειες για την υλοποίηση προτεραιοτήτων, όπως η κατάργηση της θιμεροσάλης (ενός συντηρητικού με βάση τον υδράργυρο) από τα εμβόλια στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, καθώς και η αναθεώρηση ορισμένων κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με τους εμβολιασμούς.
Τον Ιανουάριο, με τη στήριξή του, αξιωματούχοι υγείας ανακοίνωσαν ότι διατηρούν σε ισχύ τις οδηγίες για ορισμένα εμβόλια ρουτίνας, αλλά περιορίζουν το εύρος των συστάσεων για άλλα, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Β και της COVID-19.
Η εν λόγω επικαιροποίηση εμποδίστηκε από ομοσπονδιακό δικαστή, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία έφεσης.
Ο Kennedy μίλησε για περισσότερη από μία ώρα την Τετάρτη. Ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους ότι ο Donald Trump του έχει αναθέσει να ενισχύσει την έρευνα για τα παιδικά εμβόλια, να βελτιώσει τη διαφάνεια και να διευκολύνει τους γονείς.
«Θέλω να είμαι σαφής: Έχετε έναν ισχυρό και σταθερό φίλο στον Λευκό Οίκο», δήλωσε.
Ο Kennedy αναφέρθηκε επίσης σε όσους ασκούν κριτική, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει κάνει αρκετά από τότε που ανέλαβε τη θέση του ανώτατου αξιωματούχου υγείας στην κυβέρνηση Trump.
«Στην κυβέρνηση, πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα προτού συμβεί κάτι άλλο —διαφορετικά κινδυνεύεις με μηνύσεις—, πρόκειται για ένα πολύ χρονοβόρο σύστημα με εγγενή αδράνεια», είπε.
«Αν μπορούσαμε να το ξεπεράσουμε, θα είχαμε αλλάξει τα πράγματα από την πρώτη κιόλας μέρα, αλλά οι αλλαγές αυτές θα ήταν βραχύβιες και εγώ θα είχα χάσει τη θέση μου, καθώς οφείλω να διοικώ την υπηρεσία μου υπεύθυνα, τηρώντας τη νομοθεσία και τις προβλεπόμενες διαδικασίες».
Οι υπεράνθρωποι
Οι μπίζνες με τον ναρκισσισμό.
Όταν ένα από τα παιδιά μου ήταν μικρά, πολύ μικρά, και του είπε η γιαγιά του να προσέχει μη κόψει κάποιο δάχτυλο με το ψαλίδι, εκείνο απάντησε αθώα: Δεν πειράζει, θα πάρουμε άλλο.
Το παιχνίδι με συναρμολογούμενα, τα lego / playmobil στα οποία η παιδική φαντασία οργιάζει ανταλλάσσοντας χέρια, πόδια, κεφάλια, ακόμη και η εντύπωση που μπορεί να δημιουργήθηκε καθώς επισκευάζαμε τηλεόραση, υπολογιστή, αυτοκίνητο «σαν καινούργιο» λειτούργησε έτσι σε ένα παιδικό μυαλό που κινείται μεταξύ άσπρου – μαύρου και δεν έχει πέσει στη χαράδρα του γκρίζου.
Η απάντηση έκρυβε και μια πτυχή καθοριστική για την εξήγηση του κυνηγητού της ευεξίας. Το ρήμα πάρουμε / αγοράσουμε κλείνει σαφώς μέσα του το υποκείμενο που μπορεί να πάει στις δήθεν «κλινικές ευεξίας», σε σαμάνους, κβαντικούς και ολιστικούς. Η τοποθεσία Κολωνάκι το κάνει ηχηρά κατανοητό. Ποιος μπορεί να πληρώσει επίσκεψη 300-500 ευρώ;
Τα όρια της εκμετάλλευσης της ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού είναι ανεξάντλητα. Οι ψευδοεπιστήμονες, οι κομπογιαννίτες δηλαδή, ανέκαθεν υπήρχαν. Κι αν στους σκοτεινούς χρόνους πλήρωναν με τη ζωή τους αν τους ανακάλυπταν, σήμερα έχουν πλάτες σε όλο το σύστημα που στηρίζει το ίδιο το σύστημα.
Όταν ο υπουργός Υγείας διαφήμιζε νανογιλέκα, όταν η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης έχει ανοίξει επίσης στο Κολωνάκι «κλινική» ευεξίας και ιατρικής του τρόπου ζωής και μάλιστα επενδύει στον όρο «Γαστρονομική Ιατρική», όταν ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κουκουλώνει ευθύνες, τότε επιβιώνουν μέχρι το μεγάλο λάθος οι «γιατροί» που φαίνεται να σκότωσαν τον Γιώργο Μαζωνάκη, επειδή δεν είχαν ούτε απινιδωτή στο «ιατρείο» ούτε γνώριζαν πώς να κάνουν ανάνηψη… Είχαν μυαλό μόνο για επενδυτική επέκταση στις Κυκλάδες (Μύκονος και Σαντορίνη, σαν χοντροκομμένοι πλαστελίνοι).
Όταν οι πελάτες αυτών των «κλινικών» είναι τα χοντρά πορτοφόλια –αυτοί άλλωστε έχουν τέτοια ματαιοδοξία, όχι οι εργάτες των ορυχείων στη δυτική Μακεδονία– που είναι οι στυλοβάτες του συστήματος, οι κομπογιαννίτες γίνονται διάσημοι, μπαίνουν στους κύκλους της ελίτ και τη γλιτώνουν. Όταν διοργανώνονται συνέδρια «ευεξίας» υπό την αιγίδα θεσμών και ευυπόληπτων καθηγητών Ιατρικής, τότε μέχρι και το μεδούλι έχει σαπίσει.
Εμπόρευμα
Η ιατρική έχει γίνει μπίζνα, έχει ξεφύγει από το πλαίσιο του Ιπποκράτη και την αυτοθυσία για να σωθεί ο συνάνθρωπος. Επάγγελμα μεν, αλλά με κυβέρνηση σε ένα πλαίσιο που σου επιβάλλει να ανοίξεις ιδιωτικό ιατρείο για να συμπληρώσεις εισόδημα, να κάνεις χειρουργείο με γενναία αμοιβή ή απογευματινό ιατρείο και να καθαρίζεις ένα νόμιμο «φακελάκι», τότε όλα έχουν γίνει εμπόρευμα.
Δανείζομαι τα λόγια του εντατικολόγου γιατρού στο Αττικό Μιχάλη Ρίζου, ο οποίος τονίζει την «όλο και πιο συχνή εφαρμογή (πάντα με το αζημίωτο) μεθόδων παραϊατρικής και ψευδοεπιστήμης που εκτός της εκμετάλλευσης του απελπισμένου ασθενούς έχουν πολλές φορές και επικίνδυνες συνέπειες. Τελευταία έχει έρθει στη μόδα (επίσης με το αζημίωτο) και η “ιατρική” της αισθητικής και της αντιγήρανσης. Βλαστοκύτταρα, PRP, πλασμαφαιρέσεις, αναγεννήσεις δέρματος, χόνδρων, αρθρώσεων, υποσχέσεις αιώνιας νεότητας και ευζωίας, εραστές του τέλειου σώματος, μαζί με εμβολιοφοβία (αφού όσοι είναι σωματικά γυμνασμένοι και έχουν ισχυρή ανοσία θα επικρατήσουν), περιθωριοποίηση της κλασικής, ορθολογικής, αιτιολογικής ιατρικής σκέψης και παρέμβασης. Καμιά συζήτηση για τις κοινωνικές, εργασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες που αυξάνουν τη νοσηρότητα, τη σωματική και ψυχική καταπόνηση».
Κι όσο η ιατρική γίνεται προϊόν, μπαίνει στη μέση και η διαφήμιση. Ο Άδωνης Γεωργιάδης με νανογιλέκα (και κοσμητική γενικώς από μαλλιά αρχομένης), ατελείωτες ώρες «ειδικών» να προβάλλουν οζονοθεραπεία στην τηλεόραση προς άγρα πελατών, πολιτικοί δίπλα στη σύζυγο Χατζηδάκη για την «κλινική» της, φωτογραφίσεις δίπλα στον influencer Πατούλη κ.ά., τα social media με διαφημίσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον, ακόμη και υπουργοί. Χρειάζεται η ιατρική διαφήμιση;
Πίτα $1 τρισ.
Διαβάζουμε μια είδηση του 2025: «”Ο ιατρικός τουρισμός βρίσκει στην Ελλάδα εξαιρετικές προοπτικές ανάπτυξης” τόνισε η (σ.σ. τότε) υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη κατά την εκδήλωση εγκαινίων των νέων κτιριακών εγκαταστάσεων του Ινστιτούτου (αναφέρεται η ονομασία) στη Θεσσαλονίκη». Εδώ η ιατρική μπαίνει στην… ανάπτυξη. Από το 2012 εντοπίζουμε προσπάθειες για να τοποθετηθεί σε επενδυτικό πλάνο – ίσως και νωρίτερα, δεν «σκάψαμε» περισσότερο. Το 2018 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, υπουργός Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα, εκτίμησε τη μεγάλη σημασία του ιατρικού τουρισμού ως μοχλό ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία.
Ήρθε η αυθεντική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθέτησε τον αναπτυξιακό νόμο 4887/2022, ενισχύοντας επενδυτικά σχέδια για δημιουργία, επέκταση και εκσυγχρονισμό υποδομών ιατρικού τουρισμού, κέντρων αποκατάστασης και ευεξίας, επιδοτώντας δαπάνες για κτιριακές εγκαταστάσεις, ειδικό ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, ψηφιακή αναβάθμιση κ.λπ. Ο τζίρος του ιατρικού τουρισμού το 2024 ξεπέρασε το 1,1 δισ. ευρώ. Σε δηλώσεις του ο α΄ αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συμβουλίου Τουρισμού Υγείας (ΕΛΙΤΟΥΡ) Κωνσταντίνος Πάντος μας διαφώτισε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες έρχονται ως επί το πλείστον για εξωσωματική γονιμοποίηση και πλαστικές επεμβάσεις. Αντιλαμβανόμαστε τα οικονομικά μεγέθη και τα πορτοφόλια.
Το 2019 η «βιομηχανία» ιατρικού τουρισμού είχε τζίρο 850 δισ. δολάρια παγκοσμίως και εκτιμάται ότι θα είχε επεκταθεί σε 1 τρισ. δολάρια το 2025. Ο ιατρικός τουρίστας ξοδεύει 60% περισσότερα χρήματα από τον τουρίστα διακοπών, όπως λένε οι ειδικοί. Ο τουρισμός υγείας και ευζωίας παρουσιάζει αύξηση κατά 6,5% έναντι 3,2% του κλασικού «μαζικού» τουρισμού.
«Όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες διεθνώς συνδυάζουν τις διακοπές τους με υπηρεσίες υγείας και ευεξίας ή επιλέγουν προορισμούς αποκλειστικά για τις υψηλού επιπέδου ιατρικές υπηρεσίες τους» σημείωσε η Όλγα Κεφαλογιάννη στην προαναφερθείσα τελετή εγκαινίων. Αυτό είναι το βαζάκι με το μέλι στο οποίο θέλουν να βάλουν το δάχτυλό τους οι μεγαλοσχήμονες και επενδύουν σε κέντρα (κάθε είδους) αποκατάστασης και ευεξίας. Σε μια καταναλωτική κοινωνία, οι «συνήθειες» αυτές προωθούνται καταλλήλως με όλα τα μέσα μάρκετινγκ και σε όλα τα βαλάντια (όχι στα πορτοφόλια που περιμένουν ένα επίδομα ή τα 400 ευρώ του Μητσοτάκη για να πάει λίγο μακρύτερα ο μήνας, αλλά στα σεντούκια όπου έχουν κρυφτεί οι οικονομίες μιας ζωής για μια δύσκολη μέρα). Παπάντζα, θάλασσα και ήλιο είναι το κόλπο.
ΕΣΥ σε ΚΑΡΠΑ
Να ξαναδώσουμε τον λόγο στον γιατρό Μιχ. Ρίζο καθώς αναδεικνύει το νόημα: «Φοβάμαι αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφία του υπερανθρώπου με “ιατρική” μάλιστα υποβοήθηση… Και θέλω να ξαναθυμηθώ τον Όσκαρ Ουάιλντ στο (απαγορευμένο και λογοκριμένο τότε) “Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι”, όπου ο ήρωας μέσα στον απύθμενο ναρκισσισμό του κατακτά τη σωματική τελειότητα και διαρκή νεότητα με την ψυχή, το πνεύμα και την ηθική του όμως να γίνεται όλο και πιο γερασμένη, κακοποιητική και μοχθηρή».
Ο «υπεράνθρωπος» κρίνεται στα δύσκολα. Γιατροί τσακισμένοι ψυχολογικά θυμούνται στιγμές που δεν κατάφεραν να σώσουν ασθενείς. Το κύμα μνήμης προήλθε από τον τραγικό θάνατο λουόμενης σε οργανωμένη παραλία στην Αίγινα την περασμένη Κυριακή. Χωρίς κανένα μέσο (απινιδωτής, γιατρός στο Κέντρο Υγείας κ.λπ.) προσπαθούσαν επί 50 λεπτά να τη διασώσουν με ΚΑΡΠΑ. Κατέληξε. Το ασθενοφόρο άργησε πέντε λεπτά… Όλη η εικόνα του ΕΣΥ επί Μητσοτάκη και διαχειριστή Αδ. Γεωργιάδη. Γιατροί πουθενά, υγειονομικό προσωπικό εξαντλημένο, γιατροί ελεύθεροι να κάνουν ιδιωτικό ιατρείο για να ζήσουν, εκμαυλισμός συνειδήσεων δηλαδή, ασθενοφόρα εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τα αζήτητα της Πύλου στη Μάνη ή και άφαντα χωρίς προσωπικό ή με στρατιωτικούς για διασώστες.
Μια κοινωνία που είναι σε σύγχυση για τους ήρωές της. Οι πυροσβέστες, οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό ή οι αστυνομικοί, οι παπάδες και οι πρωθυπουργοί που μοιράζουν επιδόματα και αυξήσεις;
Ο υπεράνθρωπος είναι το ιερό δισκοπότηρο που ψάχνουν οι πλούσιοι για να διατηρήσουν αιώνια την παρουσία τους. Υπεράνθρωποι υπάρχουν στο ΕΣΥ και αλλού δουλεύοντας σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες για το καλό το συνόλου.
Πηγή: www.documentonews.gr
Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026
Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Τα τραύματα των Ελλήνων και το σύστημα που κατευθύνει την προσοχή μας
Από τον θάνατο Μαζωνάκη σε ένα ιδιωτικό ιατρείο που υπόσχονταν μακροζωϊα και τον εντυπωσιακό λαϊκό αποχαιρετισμό του, στον θάνατο των δύο πιλότων του Phantom και τα μακάβρια ευρήματα στη σωρού του ενός, στους νεκρούς των Τεμπών και τον διαγωνισμό για μία θέση μπροστά - μπροστά στη συναυλία του Ρέμου, στην κοινωνική απραξία σε αποφάσεις που καταβυθίζουν τις ζωές των πολλών, ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης, MSc Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, μιλάει στον 98.4 για τα "τραύματα" των Ελλήνων και πως το σύστημα κατευθύνει την προσοχή ακόμη και στην έκφραση των συναισθημάτων μας, με "πλαστικό" τρόπο, όχι ως προς την γνησιότητα έκφρασης των συναισθημάτων μας, αλλά στην προτεροποίηση τους και την επικέντρωση σε ότι το βολεύει.
Ζούμε το τέλος του διαλείμματος;
Πιστέψαμε όλοι πως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεμπερδέψαμε οριστικά με τα σκοτεινά χρόνια και πως τα μαθήματα που πήραμε θα ήταν αδύνατον να ξεχαστούν αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατον να ξεχαστεί, κάθε άλλο.
Oι καλές στιγμές, οι ήσυχες, και οι ειρηνικές – όταν κάνεις ειρήνη με τον εαυτό σου και τους άλλους- είναι διαλείμματα, δεν είναι ο κανόνας. Δεν το μαθαίνεις από μένα, το έχουν πει και γράψει πολύ μεγάλοι διανοητές.
Δεν ξέρω τι είδους μετρήσεις έκαναν για να καταλήξουν σε αυτήν την ασύμμετρη μαθηματική σχέση ανάμεσα στην χαρά και στην λύπη, αλλά μάλλον έχουν δίκιο. Ίσως όχι για όλους τους ανθρώπους, αλλά για την μεγάλη πλειονότητα.
Ό,τι ισχύει για έναν έναν χωριστά, για το μικρότερο, για το ελάχιστο κύτταρο της ανθρωπότητας, δεν γίνεται να μην βρίσκει αντιστοιχία στα μεγάλα αθροίσματα. Ας αφήσουμε τον πλανήτη και ας εστιάσουμε μόνο στην Ευρώπη. Αν δούμε όλη την εικόνα μέσα από τους τελευταίους αιώνες, μπορεί να τελειώνει το διάλειμμα. Γιατί -ιστορικά- διάλειμμα είναι. Πιστέψαμε όλοι πως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεμπερδέψαμε οριστικά με τα σκοτεινά χρόνια και πως τα μαθήματα που πήραμε θα ήταν αδύνατον να ξεχαστούν αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατον να ξεχαστεί, κάθε άλλο.
Η οικονομική, ιδεολογική, ηθική -θα τολμήσω να πω και η στρατιωτική- καχεξία της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια ίσως προμηνύει το τέλος του διαλείμματος. Ακούω μία φωνή που δεν ξέρω από πού έρχεται να λέει «αλήθεια είστε τόσο αφιλοσόφητοι που πιστέψατε πως θα ακυρωθούν για πάρτη σας οι κραταιοί φυσικοί νόμοι της ακμής και της παρακμής; Των κύκλων; Των σπιράλ της Ιστορίας;»
Ίσως να είμαστε στην φάση που ακόμη και η περίφημη φράση τού Γκράμσι ακούγεται παρήγορη. «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούμε στην εποχή των τεράτων.» Παρήγορη γιατί σαν να υπαινίσσεται πως η εποχή των τεράτων δεν θα διαρκέσει πολύ και το καινούργιο θα γεννηθεί. Μην με ρωτάς πώς συμπεραίνω κάτι τέτοιο στην πρόθεση του Γκράμσι. Προφανώς πιστεύω αυτό που θέλω να πιστέψω. Όλοι μας αυτό δεν κάνουμε;
Όλοι μας έχουμε εκπαιδευτεί να σκεφτόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο πού διώχνει κάθε σκέψη πως μπορεί να συμβεί η στραβή στην βάρδιά μας. Πώς κάτι θα γίνει στο τέλος.
Πιστεύω πως ακόμα είμαστε περισσότεροι. Εννοώ πως το μυαλό μου αρνείται να δεχτεί πως η πλειονότητα επιδοκιμάζει φασίστες, ρατσιστές, μισαλλόδοξους και ομοφοβικούς. Κι ας βλέπουμε την αμορφωσιά, την αδυναμία οποιασδήποτε ικανότητας κριτικής και κάπως πιο σύνθετης σκέψης να απλώνονται σαν βαρύ σύννεφο πάνω από τα κεφάλια μας. Ας βλέπουμε δηλαδή τα απότοκα της φτώχειας. Σου βγαίνει ένα «δεν μπορεί».
Για να έρθουμε και στα πιο δικά μας, η πρόσφατη έρευνα που βγάζει τους Έλληνες τελευταίους στην Ευρώπη στην διασταύρωση ειδήσεων, με ποσοστό κάτω από το δέκα τοις εκατό, αποδεικνύει κάτι που έχει πολλές λέξεις για να χαρακτηριστεί. Επιλέγω σκοπίμως όχι εκείνη που πιστεύω αλλά την πιο ανώδυνη, σχεδόν τρυφερή. Επιπολαιότητα. (Οι αιχμηρές λέξεις ρίχνουν νερό στον μύλο του κοινωνικού μίσους, ας κρατηθούμε όσο αντέχουν ακόμα οι αντοχές μας).
Ζούμε το τέλος του διαλείμματος; Ίσως. Δεν έχω όνομα γι΄ αυτό που ζούμε. Όταν μού τελειώνουν και θεωρίες και οι αναλύσεις παρακολουθώ εκστατικός την ζωή να φτιάχνει σχήματα που δεν κατανοώ. Γοητευτικό και σκληρό. Η μόνη απάντηση που βρίσκω πρόχειρη γράφτηκε από τον Βασίλη Δημητρίου και τραγουδήθηκε από τον Γιώργο Νταλάρα. «Δεν υπάρχει θεωρία-ούτε τρένα, ούτε πλοία-κι ο καθένας το παλεύει- όπως ξέρει και μπορεί».
Κι αν θέλετε το κάνουμε και πιο «λόγιο» προσθέτοντας και τον Ελύτη. «Δεύτερη ζωή δεν έχει». Ό,τι μας έτυχε. Πάμε για το καλύτερο που είμαστε ικανοί. Kάποιοι πρέπει να ζουν και στο τέλος των διαλλειμάτων. Καλύτερα από το καθόλου.
Το απόνερα μιας ατυχέστατης ρύθμισης
Αναπ. καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ
Ο νόμος είναι, τουλάχιστον στο σημείο αυτό, σαφής και ανεπίδεκτος οποιασδήποτε αμφισβήτησης: «Η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών […] ισχύει για τη χρονική διάρκεια της επιβληθείσας ποινής και υπολογίζεται από την επομένη της ημέρας της οριστικής καταδικαστικής απόφασης.
Η έκτιση ή μη της ποινής ή η παραγραφή αυτής δεν ασκεί επιρροή στον υπολογισμό του ανωτέρω χρονικού διαστήματος». Αυτά λέει το άρθρο 32 παρ. 1 του εκλογικού νόμου (Π.Δ. 26/2012) όπως τροποποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2023 με τον ν. 5019/2023. Δηλαδή η στέρηση του δικαιώματος να είναι κάποιος υποψήφιος σε συνδυασμό κόμματος ή συνασπισμό συνεργαζόμενων κομμάτων ή συνασπισμό ανεξάρτητων υποψηφίων ισχύει για ολόκληρο τον χρόνο της ποινής που του επιβλήθηκε, όχι μόνο για τον χρόνο της ποινής που πράγματι εξέτισε. Αν του επιβλήθηκαν 13 χρόνια κάθειρξης, ο καταδικασθείς χάνει το εκλογικό δικαίωμα για 13 χρόνια, ανεξάρτητα αν εξέτισε μόνον έξι. Από μόνη της η αποφυλάκιση δεν αίρει την εκλογικού δικαίου συνέπεια.
Τότε λοιπόν γιατί ο διαβόητος εγκληματίας νεοναζί διακηρύσσει δεξιά κι αριστερά -κυρίως, βέβαια, ακροδεξιά- πως θα πολιτευτεί αμέσως μόλις αποφυλακιστεί; Γιατί πολλά μέσα σπεύδουν -πρόθυμα ή έστω απερίσκεπτα- να αναπαράξουν και να διαδώσουν τον κραυγαλέα αβάσιμο ισχυρισμό; Γιατί νιώθει τόσο άνετος να γελοιοποιεί αυτή την -από πολλές απόψεις ατυχέστατη- εκλογική απαγόρευση; Γιατί το έχει ξανακάνει, θα ήταν μια απάντηση. Οπως στο παρελθόν βρήκε τρόπους να παρακάμψει και κυρίως να εργαλειοποιήσει πολιτικά την εκλογική απαγόρευση, έτσι και τώρα επενδύει σ’ αυτήν, προκειμένου να «αυτο-ηρωοποιηθεί» εμφανιζόμενος ως διωκόμενος και θύμα της δημοκρατίας.
Πέραν από προχειρογραμμένη, αλυσιτελής και συνταγματικά επιλήψιμη, η εκλογική απαγόρευση που επιβλήθηκε το 2023 υπήρξε πολιτικά και θεσμικά εσφαλμένη. Και μπορεί μεν δύο ανώτατα δικαστήρια, Αρειος Πάγος και Εκλογοδικείο (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο), να τη βρήκαν συμβατή με το Σύνταγμα, αυτό όμως καθόλου δεν αμβλύνει τις καταστροφικές επιπτώσεις της. Με ανομολόγητο στόχο την αποκόμιση βραχυπρόθεσμων εκλογικών οφελών, ο νομοθέτης του 2023 αποδείχθηκε ανίκανος -χειρότερα, απρόθυμος- να αντιμετωπίσει τη νεοναζιστική απειλή αποτελεσματικά. Δηλαδή με ξεκάθαρο λόγο και πολιτικά μέσα. Νομικίστικα τερτίπια και δικαστικές υπεκφυγές καταλήγουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνουν τροφή, δεν τσακίζουν το αυγό του φιδιού.
Πηγή: efsyn.gr
Μία σύγκριση της οικονομικής πολιτικής Μητσοτάκη και Τσίπρα
του Σπύρου Στάλια
Η δεκαεξαετία είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο ένας μαθητής εισέρχεται στην πρώτη Δημοτικού, πάει στο Γυμνάσιο, τελειώνει το Λύκειο, ολοκληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και εξέρχεται στην κοινωνία ως έτοιμος επιστήμονας.
Κι όμως, στο πεδίο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά την εκδήλωση της δομικής κρίσης, το πολιτικό προσωπικό —με κορωνίδα τον νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα— εμφανίζεται να μην έχει διδαχθεί απολύτως τίποτα.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας με υποδειγματική υπακοή τις σκληρότερες μνημονιακές δεσμεύσεις, υπερφορολογώντας τη μεσαία τάξη για να καλύψει τα επιβαλλόμενα δημοσιονομικά πλεονάσματα, επανέρχεται στις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης με τις ίδιες ακριβώς ανεφάρμοστες υποσχέσεις που κατέρρευσαν το 2015. Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια δογματική προσήλωση στα οικονομικά της προσφοράς, παρουσιάζοντας ως ανάπτυξη την εκποίηση των εθνικών υποδομών και τη φούσκα των ακινήτων.
Ποιοι βγαίνουν κερδισμένοι από τις εξαγγελίες
Στο μοντέλο Μητσοτάκη, η επιβολή δημοσιονομικών πλεονασμάτων αφαιρεί καθαρή ρευστότητα από την εγχώρια οικονομία. Για να υπάρξει ανάπτυξη, το σύστημα βασίζεται στις ιδιωτικές επενδύσεις. Όμως, σε μια οικονομία χωρίς ισχυρή μεταποιητική βάση, κάθε επένδυση σημαίνει εισαγωγή εξοπλισμού και τεχνολογίας, επιδεινώνοντας το εμπορικό έλλειμμα. Παράλληλα, η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων σε Real Estate και έτοιμες υποδομές (FDI) επιδεινώνει την Καθαρή Διεθνή Επενδυτική Θέση (NIIP) της χώρας, μετατρέποντας τις μελλοντικές υπεραξίες σε μόνιμη εκροή μερισμάτων προς το εξωτερικό.
Στο μοντέλο Τσίπρα, η προσπάθεια εφαρμογής Κεϋνσιανής πολιτικής ζήτησης πάσχει από μια θεμελιώδη θεωρητική ασυναρτησία: Δεν υπάρχει εθνικός Κέϋνς εντός της Ευρωζώνης. Το ελληνικό κράτος δεν εκδίδει νόμισμα, αλλά είναι απλός χρήστης του Ευρώ. Οποιαδήποτε αύξηση δαπανών είτε πρέπει να φορολογηθεί (ακυρώνοντας τον κεϋνσιανό πολλαπλασιαστή) είτε να χρηματοδοτηθεί με δανεισμό που απαγορεύουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες. Επιπλέον, λόγω της ελλειμματικής εγχώριας παραγωγής, η αυξημένη αγοραστική δύναμη διοχετεύεται άμεσα σε εισαγόμενα προϊόντα, διογκώνοντας το εξωτερικό έλλειμμα και το χρέος. Η Κορωνίδα: Ποιούς τελικά εξυπηρετούν αυτές οι Πολιτικές;
Όταν η οικονομική πολιτική ασκείται χωρίς παραγωγική βάση και χωρίς νομισματική κυριαρχία, οι υποσχέσεις για “γενική ευημερία” καταρρέουν. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: αφού δεν ωφελούνται η εγχώρια παραγωγική βάση και τα λαϊκά στρώματα, ποιοι είναι οι τελικοί ωφελημένοι;
Κερδισμένο βγαίνει το ξένο κεφάλαιο και οι αλλοδαποί πιστωτές, καθώς και το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα
Στο μοντέλο Μητσοτάκη, η επιβολή δημοσιονομικών πλεονασμάτων αφαιρεί καθαρή ρευστότητα από την εγχώρια οικονομία. Για να υπάρξει ανάπτυξη, το σύστημα βασίζεται στις ιδιωτικές επενδύσεις. Όμως, σε μια οικονομία χωρίς ισχυρή μεταποιητική βάση, κάθε επένδυση σημαίνει εισαγωγή εξοπλισμού και τεχνολογίας, επιδεινώνοντας το εμπορικό έλλειμμα. Παράλληλα, η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων σε Real Estate και έτοιμες υποδομές (FDI) επιδεινώνει την Καθαρή Διεθνή Επενδυτική Θέση (NIIP) της χώρας, μετατρέποντας τις μελλοντικές υπεραξίες σε μόνιμη εκροή μερισμάτων προς το εξωτερικό.
Στο μοντέλο Τσίπρα, η προσπάθεια εφαρμογής Κεϋνσιανής πολιτικής ζήτησης πάσχει από μια θεμελιώδη θεωρητική ασυναρτησία: Δεν υπάρχει εθνικός Κέϋνς εντός της Ευρωζώνης. Το ελληνικό κράτος δεν εκδίδει νόμισμα, αλλά είναι απλός χρήστης του Ευρώ. Οποιαδήποτε αύξηση δαπανών είτε πρέπει να φορολογηθεί (ακυρώνοντας τον κεϋνσιανό πολλαπλασιαστή) είτε να χρηματοδοτηθεί με δανεισμό που απαγορεύουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες. Επιπλέον, λόγω της ελλειμματικής εγχώριας παραγωγής, η αυξημένη αγοραστική δύναμη διοχετεύεται άμεσα σε εισαγόμενα προϊόντα, διογκώνοντας το εξωτερικό έλλειμμα και το χρέος. Η Κορωνίδα: Ποιούς τελικά εξυπηρετούν αυτές οι Πολιτικές;
Όταν η οικονομική πολιτική ασκείται χωρίς παραγωγική βάση και χωρίς νομισματική κυριαρχία, οι υποσχέσεις για “γενική ευημερία” καταρρέουν. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: αφού δεν ωφελούνται η εγχώρια παραγωγική βάση και τα λαϊκά στρώματα, ποιοι είναι οι τελικοί ωφελημένοι;
Κερδισμένο βγαίνει το ξένο κεφάλαιο και οι αλλοδαποί πιστωτές, καθώς και το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα
Το Ξένο Κεφάλαιο και οι Αλλοδαποί Πιστωτές:
- Στο μοντέλο προσφοράς, αγοράζουν σε τιμές ευκαιρίας τις εθνικές υποδομές, τα ακίνητα και τα φιλέτα της οικονομίας, διασφαλίζοντας διηνεκή ροή μερισμάτων και προσόδων προς το εξωτερικό.
- Στο μοντέλο ζήτησης, οι εισαγωγές που πυροδοτούνται από την αυξημένη κατανάλωση τροφοδοτούν τη βιομηχανική παραγωγική βάση των πλεονασματικών χωρών του πυρήνα της Ευρωζώνης (π.χ. Γερμανία), διευρύνοντας το δικό τους εμπορικό πλεόνασμα.
- Ο Εισαγωγικός και Μεσιτικός Μεταπρατισμός: Ωφελούνται οι εγχώριοι μεταπράτες που κερδίζουν από τη διακίνηση εισαγόμενων αγαθών.
- Ωφελούνται οι διαμεσολαβητές του Real Estate και των κατασκευών που ζουν από τη φούσκα των ακινήτων, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση και μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος
- Αποκομίζει κέρδη είτε από τον αναγκαστικό ιδιωτικό δανεισμό (λόγω των δημόσιων πλεονασμάτων) είτε από την εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου δημόσιου και ιδιωτικού εξωτερικού χρέους.
Η εικόνα αυτή, εκ πρώτης όψεως, αποπνέει μια βαθιά απελπισία για τον ελληνικό λαό. Όταν η επιλογή περιορίζεται ανάμεσα σε δύο αδιέξοδες εκδοχές του ίδιου δομικού εγκλωβισμού, το αίσθημα της ματαιότητας φαίνεται κυρίαρχο. Ωστόσο, η αυστηρή αυτή “διάγνωση” δεν αποσκοπεί στη μοιρολατρία, αλλά στην απομυθοποίηση. Η πραγματική απελπισία δεν γεννιέται από την αλήθεια, αλλά από τις διαψευσμένες ψευδαισθήσεις — από την αυταπάτη ότι μια απλή αλλαγή διαχειριστή στη ΔΕΘ μπορεί να φέρει ευημερία εντός ενός πλαισίου που έχει σχεδιαστεί για να την απαγορεύει.
Η συνειδητοποίηση της λογιστικής και θεσμικής πραγματικότητας είναι το πρώτο και αναγκαίο βήμα για κάθε ουσιαστική αλλαγή:
- Η αποδοχή των ορίων: Όσο η πολιτική αντιπαράθεση περιορίζεται στο αν θα διανεμηθούν επιδόματα ή θα μειωθούν φόροι, η οικονομία θα κινείται στον ίδιο φαύλο κύκλο.
- Η ανάγκη παραγωγικής θεμελίωσης: Χωρίς εγχώρια παραγωγική ανασυγκρότηση (ενέργεια, πρωτογενής τομέας, καθετοποιημένη μεταποίηση), καμία πολιτική ζήτησης ή προσφοράς δεν μπορεί να διασωθεί από τη διαρροή προς το εξωτερικό
- Η επαναξιολόγηση των εργαλείων: Η άσκηση κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής προϋποθέτει την ανάκτηση όλων των απαραίτητων εργαλείων άσκησης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής.
Οικονομική αγραμματοσύνη
Μετά από 16 χρόνια συλλογικής ταλαιπωρίας και οικονομικής αποδιοργάνωσης, η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αλέξη Τσίπρα σε συνταγές που αγνοούν τη λογιστική ταυτότητα των τομεακών υπολοίπων συνιστά πολιτική και οικονομική αγραμματοσύνη.
Η κατάρρευση των αυταπατών δεν πρέπει να οδηγήσει στην παραίτηση, αλλά στην ωρίμανση. Όσο ο λαός αντιλαμβάνεται τους πραγματικούς μηχανισμούς της οικονομικής του αποστέρησης, τόσο η διεκδίκηση μιας πραγματικά αυτόνομης και παραγωγικής εθνικής στρατηγικής μετατρέπεται από θεωρητική υπόθεση σε επιτακτική ανάγκη επιβίωσης.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D, αναλυτής και συγγραφέας με εμπειρία στο Δημόσιο και Ιδιωτικό Τομέα. Είναι γνωστός για τις παρεμβάσεις, τα άρθρα και τις συνεντεύξεις του σχετικά με την ελληνική οικονομία, την κρίση των μνημονίων και την ευρωζώνη. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και συνέχισε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές του σπουδές στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Έχει διατελέσει οικονομικός σύμβουλος πρωθυπουργού, Διευθύνων Σύμβουλος στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, καθώς και διευθύνων σύμβουλος σε εταιρείες διαχείρισης αμοιβαίων κεφαλαίων. Η ενασχόλησή του με την ιστορία των οικονομικών θεωριών τον οδήγησε στη μελέτη της φιλοσοφίας και του ορθολογισμού. spyridonstalias@hotmail.com
Πηγή: slpress.gr
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026
Μην πυροβολείτε τον Παύλο Μαρινάκη. Του ξέφυγε η «αλήθεια»
Ο Παύλος Μαρινάκης καμιά «προσωπική άποψη» δεν εξέφρασε για την αντιμετώπιση των ανέργων. Αυτή είναι η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη
Η αντίληψη ότι για την ανεργία δεν ευθύνεται η κατάσταση και τα δομικά προβλήματα της οικονομίας γενικά ή της αγοράς εργασίας ειδικότερα, αλλά το γεγονός ότι οι άνεργοι είναι τεμπέληδες και δεν επιθυμούν να αναζητήσουν εργασία είναι μία από τις βασικές θέσεις όχι απλώς του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και συνολικά όλων όσων διαχρονικά υποστήριξαν ότι κανένα εμπόδιο δεν πρέπει να μπαίνει στις «δυνάμεις της αγοράς».
Σύμφωνα με αυτό το σχήμα οι άνθρωποι μένουν άνεργοι είτε γιατί δεν «επένδυσαν» στο να είναι ειδικευμένοι με τρόπο που να μπορούν να προσαρμόζονται στις αλλαγές της οικονομίας, είτε γιατί δεν δέχονται να εργαστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και με οποιαδήποτε αμοιβή, ακόμη και πολύ χαμηλή.
Γι’ αυτό τον λόγο και πολύ νωρίς, ήδη από τη δεκαετία του 1980, με πρωτοπόρα την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι τα επιδόματα ανεργίας, που αποτέλεσαν βασικό αρμό του κράτους πρόνοιας, στην πραγματικότητα αποτελούν αντικίνητρα για εργασία και κάνουν τους ανέργους να «τεμπελιάζουν». Αυτό, συχνά συνδυαζόταν με δηλώσεις του τύπου, «να πάτε να βρείτε δουλειά». Μάλιστα, ένας υπουργός της Θάτσερ, ο Νόρμαν Τέμπιτ, είχε υποστηρίξει το 1981, ότι αρκούσε ο άνεργος να πάρει το ποδήλατό του και να ψάξει και θα έβρισκε δουλειά.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια αντίληψη συνειδητά εθελοτυφλεί απέναντι σε όλα αυτά που προκαλούν την ανεργία: τα μεγάλα κύματα αναδιαρθρώσεων και αποβιομηχάνισης, τη μαζική «έξοδο» μεταποιητικών δραστηριοτήτων εκτός εθνικών συνόρων, τις οικονομικές κρίσεις όταν επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τότε υπάρχουν στην Ευρώπη αλλεπάλληλα σχέδια ώστε οι άνεργοι να «ωθούνται» στην εργασία, συμπεριλαμβανομένων και αλλαγών στον τρόπο χορήγησης των επιδομάτων ανεργίας.
Η Νέα Δημοκρατία σε αυτό το ρεύμα και σε αυτή τη λογική εντάσσεται, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή είναι η ιδεολογία της και αυτή είναι η πολιτική κουλτούρα των στελεχών της. Αυτά πιστεύουν και αυτά συζητούν όταν μιλούν μεταξύ τους.
Γι’ αυτόν τον λόγο και όσα είπε ο Παύλος Μαρινάκης, μόνο προσωπικές απόψεις δεν ήταν.
Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε ως ένας νεοδημοκράτης της εποχής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό που είπε είναι η πεποίθηση της κυβέρνησης του 13ωρου, των επισφαλών θέσεων εργασίας, των ποινών στους άνεργους, της διάλυσης του ΣΕΠΕ. Αυτή είναι η στρατηγική της.
Προφανώς και καμία κυβέρνηση που δεν έχει τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας δεν θα άνοιγε θέμα μείωσης της περιόδου επιδότησης ανεργίας παραμονές εκλογών, ιδίως όταν είναι σαφές ότι μία από τις επιδιώξεις του πρωθυπουργού είναι να πείσει ότι έχει «κοινωνικό πρόσωπο» και είναι έτοιμος να κάνει ακόμη και λελογισμένες κοινωνικές παροχές.
Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί έσπευσαν όλοι αμέσως να αποκηρύξουν τις δηλώσεις Μαρινάκη, σε μια προσπάθεια να μη χαλάσουν την εικόνα της κυβέρνησης προεκλογικά.
Όμως, αυτό δεν αναιρεί την ουσία. Με τη δήλωσή του ο Παύλος Μαρινάκης, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στον πυρήνα του πολιτικού σχεδιασμού του κυβερνητικού κόμματος και που έχει πρόσβαση προφανώς και στις σκέψεις για τις κυβερνητικές προτεραιότητες σε περίπτωση επανεκλογής, δεν αποκάλυψε μόνο τις προσωπικές του ιδεολογικές του τοποθετήσεις, αλλά και τον ίδιο τον προεκλογικό σχεδιασμό. Που προφανώς και περιλαμβάνει σχέδια για «αναδιάρθρωση» του καθεστώτος γύρω από την επιδότηση ανεργίας, πιθανώς και στην προοπτική πόροι από εκεί να μεταφερθούν αλλού.
Όλα αυτά δείχνουν ότι όσο και εάν η κυβέρνηση προσπαθεί να επικεντρώσει στην εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει ενόψει εκλογών, έναν συνδυασμό ανάμεσα στη «εικονική πραγματικότητα» μιας οικονομίας στην οποία όλοι ευημερούν, ακόμη και εάν δεν το καταλαβαίνουν, και την υπόμνηση ότι «έρχονται και παροχές», στην πραγματικότητα η βαθύτερη λογική της κυβερνητικής στρατηγικής πάντα θα βρίσκει τρόπους να επανέρχεται στο προσκήνιο, ακόμη και μέσα από «παραπατήματα» και «προσωπικές απόψεις» υπουργών. Είναι και αυτός ένας τρόπος να γίνει επιτέλους η πραγματική προεκλογική συζήτηση και να ξέρουν οι ψηφοφόροι όντως ποιες επιλογές έχουν.
Πηγή: www.in.gr
Η εξοικείωση με το αποτρόπαιο ή η διολίσθηση στην λουμπενοποίηση
Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, “λουμπενοποίησης των πάντων”. Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Προφανώς και όλοι συγκυριακά μπορεί να “φάνε γλύστρα” στον κατήφορο της ψυχο-κοινωνιο-πολιτικής παρακμής της εποχής που ζουν: Όλα τα άτομα ζουν κάτω από την ομπρέλα της ιστορίας που τους επηρεάζει και τους καθορίζει. Προφανώς, η συνειδητοποίηση και η εγρήγορση αναφορικά με αυτόν τον κίνδυνο είναι μια πράξη αντίστασης και ψυχοδιανοητικής ενάργειας.
Παρατηρώντας αυτήν την πορεία λουμπενοποίησης, θα σημειώναμε πως κυρίως κατά τη διάρκεια της περιόδου κόβιντ και λίγο μετά παρατηρήθηκε εκ μέρους της κοινωνίας μια προσπάθεια ενεργοποίησης, συνειδητοποίησης των κακώς κειμένων, ανησυχία για το κοινωνιοπολιτικό μέλλον κλπ. Από την άλλη μεριά όμως, «έσκασε το απόστημα» που αποτελούσε τμήμα της «μόλυνσης του κοινωνικού σώματος» από τα μνημόνια και ύστερα.
Η ανυπαρξία “θεραπείας”, η κακοδιαχείριση και η σφαλιάρα που έφαγαν οι όποιες τότε αντιδράσεις και αγώνες, χειροτέρευσαν την κλινική εικόνα του “ασθενούς”. Βεβαίως, οι προϋποθέσεις του “σαπίσματος” είχαν ήδη προηγηθεί, τις “καλές εποχές” που “έπεφτε και έρρεε” το χρήμα και εξαγοράζονταν συνειδήσεις, ηθικές υποστάσεις, νοοτροπίες κλπ. Και φτάνουμε στην μετά κόβιντ περίοδο, όπου το “πύον” πλέον ρέει άφθονο και κάνει ακόμα πιο ολισθηρό το έδαφος της ψυχοκοινωνιοπολιτικής και πολιτισμικής κατηφόρας.
Λουμπενοποίηση των πάντων…
Λουμπενοποίηση λοιπόν, χωρίς σαφή ταξικά σύνορα, μορφωτικά όρια, ιδεολογικές περιχαρακώσεις κλπ. Την βλέπεις παντού: Στον γιο Ελλήνων μεταναστών που είναι ο “πατέρας” της υπόθεσης στην Κυψέλη και σε όλες τις σχετικές υποθέσεις, οι οποίες έχουν δει τα τελευταία χρόνια το φως της δημοσιότητας. Την βλέπεις επίσης στα δημόσια σχολεία, αλλά και στα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία με τις συμμορίες γόνων ευκατάστατων οικογενειών, τα ναρκωτικά και τόσα άλλα.
Την βλέπεις στους δημοσιολογούντες και παρεμβαίνοντες που έχουν μπερδέψει την κριτική με την κουλτούρα του κραξίματος. Την βλέπεις στους λογοκλόπους που γράφουν και μιλούν για ιδέες και πράγματα σαν αυτοί να τα σκέφτηκαν πρώτη φορά, χωρίς ποτέ να αναφέρουν τις πηγές ή τους εμπνευστές τους. Την βλέπεις στους Καθηγητές Πανεπιστημίου στις κοινωνικές ιδίως και πολιτικές επιστήμες, που έχουν μπερδέψει την επιστήμη τους με την κυρίαρχη ιδεολογία και σαν τυπικοί δημόσιοι υπάλληλοι συνεισφέρουν στην μετατροπή του πανεπιστημίου σε χώρο πολιτικά ορθής καθεστωτικής προπαγάνδας και παροχής μεταλυκειακών σπουδών. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Την βλέπεις στο δρόμο, καθώς οδηγείς. Την βλέπεις στις μαφιοποιημένες νοοτροπίες της αρπαχτής. Την βλέπεις στην απαξίωση της ηθικής της εργασίας και την αντικατάσταση της από την αισθητική της “διακεκριμένης” κατανάλωσης. Την βλέπεις στους πατριδέμπορους και θρησκέμπορους, που δεν θυμίζουν σε τίποτα τον ταπεινό, λαϊκό πιστό του παρελθόντος. Την βλέπεις στο μεσοαστικό καλοβαλμένο διαμέρισμα της Αγίας Παρασκευής, της Πεύκης ή της Κηφισιάς, που το παιδί παίζει gaming από το πρωί ως το βράδυ κάνοντας την μέρα νύχτα. Την βλέπεις στην προσχηματική αγάπη των σύγχρονων γονέων για τα παιδιά τους.
Την βλέπεις στην τραπ, στις χοντροκομμένες συμπεριφορές που είναι “μαγκιά”. Την βλέπεις στα πανάκριβα γιοτ της παγκόσμιας ελίτ, αλλά και σε ένα φτωχικό διαμέρισμα στον Άγιο Παντελεήμονα. Την βλέπεις στις λίστες Epstein, αλλά και στις λίστες Μίχου της Ψωροκώσταινας. Την βλέπεις στις δηλώσεις Μασκ και στα βιβλία του Χαράρι. Την βλέπεις στην αγραμματοσύνη της παγκόσμιας, αλλά και εγχώριας ψευτο ελίτ του “πνεύματος” που διακρίνεται για την αμορφωσιά της, συζητώντας με στόμφο θέματα για τα οποία έχει χυθεί άπειρο μελάνι, σαν να τα ανακάλυψαν οι ίδιοι μόλις χθες. Την βλέπεις στα γραφεία των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων και στους θαλάμους αναμονής των νοσοκομείων.
Την βλέπεις στα ιδιωτικά ιατρεία, όπου η υγεία έχει γίνει το μεγαλύτερο εμπόρευμα και η πιο επικερδής “μπίσνα”. Την βλέπεις στα αεροδρόμια. Την βλέπεις στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Την βλέπεις στο tinder, στο bubble. Την βλέπεις στο κυρίαρχο lifestyle… ή στον τρόπο που οι γυναίκες (αλλά και οι άντρες) αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους σαν «κρέας», είτε στην φροντίδα και συντήρησή του, είτε στην εμπορευματοποίησή του. Την βλέπεις στην μιζέρια, στην ζηλοφθονία, στην κακία, στην εμπάθεια. Την βλέπεις στην έλλειψη χιούμορ (εκεί κι αν την βλέπεις…). Την βλέπεις στους τρόπους επικοινωνίας, που όλα “έχουν γίνει ίσιωμα”. Την βλέπεις στην απαξίωση στοιχειωδών κανόνων κοινωνικής συμβίωσης και πρώτα από όλα στην έλλειψη της καθημερινής ευγένειας.
Τεχνητή νοημοσύνη και φαρισαϊσμός
Την βλέπεις στην αισθητική του trash. Στην σκουπιδοποίηση των σχέσεων. Στα βαρύγδουπα λόγια, τα τόσο κενά περιεχομένου. Στην παραγωγή κειμένων που γράφονται ή διορθώνονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη (Για να «πω κι εγώ κάτι. Να διακριθώ κι εγώ κάπως»… Πόσο κομπλεξικός πρέπει να νιώθεις… Πόσο μίζερα πρέπει να αισθάνεσαι για να θέλεις, σώνει και καλά, να βαφτίσεις «δικό σου» κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι δικό σου, διότι γράφτηκε από την Τ.Ν. κατά παραγγελία από εσένα. Θα μπορούσες απλά να μην πεις τίποτα… θα ήταν πιο έντιμο και αξιοπρεπές). ΔοκιμάστεΕργαλεία AI
Παράλληλα, η λουμπενοποίηση εδράζεται εν μέρει στις ιδεολογικές επιπτώσεις του διάχυτου δικαιωματισμού: «Θέλω να γίνω ο Ελύτης ή ο Σαίξπηρ ή ο Πλάτωνας ή ο Νταλί, αλλά δεν γράφω, ούτε ζωγραφίζω σαν κανέναν από αυτούς. Ναι, αλλά θέλω… Δεν έχω δικαίωμα; Θα βάλω την Τεχνητή Νοημοσύνη να γράφει ή να ζωγραφίζει σαν αυτούς. Θα δημοσιεύω, όπου μπορώ και έχω προφίλ, τα επιτεύγματά της σαν δικά μου. Θα πουλήσω μούρη».
Κατόπιν θα κάνω μαθήματα στους υπόλοιπους για το ότι «πρέπει να είσαι ο εαυτός σου». Θα μιλήσω με στόμφο περί αυθεντικότητας, περί ειλικρίνειας στις σχέσεις με τους άλλους και τον εαυτό… χίλια δυο στερεότυπα δηλαδή, που κι αυτά ενδεχομένως από κάπου θα τα έχω φωτοτυπήσει, λέγοντας πως είναι δικά μου. Κομμάτι της λουμπενοποίησης είναι κι ο φαρισαϊσμός. Το ότι οι άνθρωποι μιλούν ή γράφουν για την φιλοσοφία του Χ ή του Ψ, ενώ δεν μπορούν να “χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα”, γιατί έχουν απωλέσει την κοινή λογική (ανεξαρτήτως της τυπικής εγγραμματοσύνης τους), είναι κομμάτι της λουμπενοποίησής τους. Η εξαχρείωση, η εξοικείωση με το αποτρόπαιο είναι κομμάτι της λουμπενοποίησης. Η ανοχή του επίσης.
Τι κάνουμε;
Άρα στο ερώτημα “τι κάνουμε;” “Τι προτείνετε;” κλπ, που θέτει κάθε φορά ο, όπως υποτίθεται, ρεαλιστικά και “πρακτικά” σκεπτόμενος ενεργός πολίτης που στρουθοκαμηλίζοντας, κοροϊδεύει τον εαυτό του (νομίζει ίσως και τους άλλους), η απάντηση που παριστάνει ότι δεν βλέπει είναι πως το μόνο που γίνεται με επιτυχία είναι η λουμπενοποίηση της κοινωνίας. Για να κάνουμε οτιδήποτε πέραν και έξω από αυτό, πρέπει πρώτα να μπει ένα φρένο σε αυτή την λουμπενοποίηση. Αλλιώς, το μόνο που θα κάνουμε είναι να γυρνάμε σαν τους γύπες, κρώζοντας γύρω από την συμπλεγματική προσομοίωση του “εξέχοντος εαυτού μας” και το ημιθανές κουφάρι της κοινωνίας μας. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Κλείνοντας, θα σημειώναμε πως η λουμπενοποίηση όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, όλων των κοινωνικοοικονομικών και μορφωτικών επιπέδων, είναι ίσως από τις πιο βασικές ενδείξεις της παρακμής, της απώλειας της αυτοσυντήρησής μας, της πολιτισμικής αποικιοποίησης της σκέψης μας, της καλλιέργειας των σύγχρονων δουλικών συνειδήσεων. Όπως χαρακτηριστικά είχε επισημάνει εδώ και πάνω από 20 χρόνια ο Κονδύλης «η χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία, ήτοι η κοινωνική πράξη έχει υποκατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις: Το νευρόσπαστο κινείται κι αυτό, όμως δεν πράττει.
Η αίσθηση της αποσύνθεσης είναι γενική και δεσπόζει σε όλες τις συζητήσεις, ενώ η εξίσου διάχυτη δυσφορία εκτονώνεται όλο και ευκολότερα, όλο και συχνότερα σε προκλητική επιθετικότητα και επιδεικτική χυδαιότητα». Θα προσθέταμε πως οι “κινήσεις του νευρόσπαστου” το βυθίζουν ακόμα περισσότερο στην κινούμενη άμμο επιταχύνοντας την λουμπενοποίησή του, άρα την οριστική και ανεπίστρεπτη (αυτό) καταστροφή του…..
Mary Holland: Η αντίδραση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έθεσε τις βάσεις για τις κυβερνητικές καταχρήσεις της περιόδου COVID
Πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των ΜΜΕ που συγκαλύπτουν την αλήθεια
«Όσον αφορά τη νομική πολιτική… η 11η Σεπτεμβρίου έθεσε τις βάσεις για την COVID», δήλωσε η Holland. «Η COVID δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς τις αλλαγές που έλαβαν χώρα μετά την 11η Σεπτεμβρίου».
Η Holland προέβη σε αυτές τις δηλώσεις κατά τη διάρκεια του συνεδρίου «Turning the Tide: 9/11 25 Years Later» («Αλλάζοντας την Πορεία: 11η Σεπτεμβρίου – 25 Χρόνια Μετά»), το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 10 έως τις 13 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Υποστήριξε ότι η σύνδεση μεταξύ των δύο κρίσεων υπερβαίνει κατά πολύ τις παρόμοιες κυβερνητικές αντιδράσεις.
«Οι παραλληλισμοί και τα κοινά στοιχεία μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου και της COVID είναι προφανή και εκτεταμένα», είπε η Holland.
Περιέγραψε και τα δύο γεγονότα ως «ένα παγκόσμιο σημείο καμπής… στον τρόπο λειτουργίας του κόσμου όσον αφορά την επιτήρηση, τα ατομικά δικαιώματα και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον».
Η Holland, η οποία ζούσε στο Μπρούκλιν όταν σημειώθηκαν οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ανέφερε ότι η παγκόσμια αντίδραση στην COVID-19 άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.
«Πραγματικά δεν γνώριζα την αλήθεια για την 11η Σεπτεμβρίου… μέχρι την COVID», είπε η Holland. «Όμως, για μένα, η COVID αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης και την αφύπνιση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη την 11η Σεπτεμβρίου».
«Με την COVID, άρχισα να ερευνώ το ζήτημα σε βάθος —μια διαδικασία που μοιάζει με την κάθοδο στη “λαγότρυπα” (rabbit hole), και πρόκειται για μια πολύ βαθιά λαγότρυπα», είπε. «Ωστόσο, ελπίζω ότι αυτή η “Μεγάλη Αφύπνιση” γύρω από την COVID ενθάρρυνε τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν τα επίσημα κυβερνητικά αφηγήματα και να αναζητήσουν την αλήθεια».
«Το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετικό μανδύα»
Η Holland ανέδειξε πολλούς τρόπους με τους οποίους συνδέονται τα δύο γεγονότα.
Εστίασε στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης έλεγχαν κάθε γεγονός και στον τρόπο παρουσίασής του στο κοινό. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η τηλεόραση έδειχνε επανειλημμένα τα αεροπλάνα να προσκρούουν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ανέφερε. Παρομοίως, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι πολίτες βομβαρδίζονταν με εικόνες του ιού SARS-CoV-2.
«Για μένα, η προπαγάνδα σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου συνίστατο απλώς στο να βλέπω τα αεροπλάνα να χτυπούν το κτίριο ξανά και ξανά», είπε η Holland. «Η προβολή ήταν αδιάκοπη στα μέσα ενημέρωσης. Ακριβώς όπως βλέπαμε… το μόριο του SARS-CoV-2 παντού, με τις ακίδες του έτοιμες να ξεπροβάλουν και, ξέρετε, να σου επιτεθούν».
Και οι δύο κρίσεις προκάλεσαν τεράστιες κυβερνητικές αντιδράσεις και παροχή ομοσπονδιακής βοήθειας.
«Και στις δύο περιπτώσεις, είδαμε μια αντίδραση έντονα στρατιωτικοποιημένη και προσανατολισμένη στο οικονομικό κέρδος. Δισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν αμέσως μετά από αυτά τα γεγονότα», δήλωσε η Holland. «Και στις δύο περιπτώσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις… όλοι συντάχθηκαν με την κυρίαρχη γραμμή».
Η Holland επισήμανε ότι σε όλη τη διάρκεια εμπλέκονταν τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιοι θεσμοί.
«Αυτό που διαπιστώνουμε όταν εξετάζουμε τα πράγματα σε βάθος, είναι ότι πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των μέσων ενημέρωσης που συγκαλύπτουν την αλήθεια», είπε η Holland.
Το αποτέλεσμα για το κοινό ήταν η απώλεια ατομικών δικαιωμάτων.
«Στον πυρήνα τόσο της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της COVID βρισκόταν η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ αλλά και από διεθνείς συμβάσεις», τόνισε η Holland.
Προειδοποίησε επίσης για τη στροφή προς μια αυξημένη εξάρτηση από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους κανόνες.
«Παρατηρούμε αυτή την τάση προς διεθνή όργανα που δεν έχουν εκλεγεί δημοκρατικά, είτε πρόκειται για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είτε για πρωτόκολλα που εφαρμόστηκαν σε αεροδρόμια ανά τον κόσμο», ανέφερε.
Αυτή η απώλεια ελευθερίας συνοδεύτηκε από εντατικοποίηση της παρακολούθησης και καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας.
«Είδαμε αυξημένα επίπεδα παρακολούθησης αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου», τόνισε η Holland. «Οι μετακινήσεις έπρεπε να ελέγχονται. Ο καθένας θα μπορούσε να είναι τρομοκράτης».
Η ίδια δυναμική εμφανίστηκε και κατά τη διάρκεια της COVID-19, όταν οι πολίτες ενθαρρύνονταν να καταδίδουν ο ένας τον άλλον.
«Κυβερνητικοί αξιωματούχοι μάς έλεγαν: “Γίνετε καταδότες”», δήλωσε η Holland. «Αν έβλεπες κάποιον να μην φοράει μάσκα ή να έχει πλαστό τεστ, φρόντιζε οπωσδήποτε να τον καταδώσεις. … Πρέπει να φοβάσαι τους πάντες».
«Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις απλές ομοιότητες», είπε. «Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο φαινόμενο. Είναι το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετική αμφίεση».
Στην άσκηση βιοτρομοκρατίας «Dark Winter», «αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι»
Η Holland ανέλυσε επίσης τη νομική σύνδεση μεταξύ των δύο εποχών.
Ξεκίνησε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την άνοδο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ χρειαζόταν έναν νέο στόχο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
«Χρειάζονταν έναν εχθρό όταν έπεσε το Τείχος το 1989», δήλωσε η Holland.
Παρέθεσε τα λόγια του τότε Προέδρου του Μικτού Επιτελείου Στρατού, Colin Powell, ο οποίος το 1991 είχε δηλώσει: «Μου τελειώνουν οι δαίμονες. Μου τελειώνουν οι κακοποιοί. Έχω μείνει μόνο με τον [Fidel] Castro [της Κούβας] και τον Kim Il Sung [της Βόρειας Κορέας]».
«Θεωρώ αυτή τη δήλωση εξαιρετικά αποκαλυπτική από επικεφαλής του αμερικανικού στρατού», είπε η Holland.
Η ίδια αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση του 2000 με τίτλο «Project for the New American Century» («Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα»), η οποία, όπως είπε, περιέγραφε προσπάθειες για τη «διευκόλυνση ριζικών μεταρρυθμίσεων» και την προώθηση «προηγμένων μορφών βιολογικού πολέμου» ως «πολιτικά χρήσιμο εργαλείο».
Επισήμανε επίσης την άσκηση προσομοίωσης «Dark Winter» («Σκοτεινός Χειμώνας») του Ιουνίου 2001, η οποία, όπως ανέφερε, προσομοίωνε μια επίθεση βιοτρομοκρατίας με ευλογιά, η οποία «οδήγησε στο τέλος της φυσιολογικής δημόσιας ζωής» μέσω αυστηρών περιορισμών στην πληροφόρηση, τις μετακινήσεις και τις συναθροίσεις.
Χαρακτήρισε το σενάριο ως μια «ενδελεχή πρόβα πολιτικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης».
Συνέδεσε την άσκηση με την COVID-19. «Θα ήθελα απλώς να σημειώσω ότι κατά τη διάρκεια της COVID, ο Πρόεδρος [Joe] Biden χρησιμοποίησε συγκεκριμένα τον όρο “Dark Winter” όταν μιλούσε για το πώς αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι αν δεν έκαναν τα κατάλληλα εμβόλια», είπε η Holland.
Από την 11η Σεπτεμβρίου στον νόμο PREP Act, «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID»
Στη συνέχεια, η Holland εστίασε στους νόμους που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου και οι οποίοι, όπως υποστήριξε, διαμόρφωσαν την αντίδραση απέναντι στην COVID-19.
Αναφέρθηκε στον νόμο «Project BioShield Act» του 2004, ο οποίος, όπως είπε: «ουσιαστικά κατήργησε σημαντικούς επιστημονικούς ελέγχους σχετικά με ιατρικά και άλλου είδους αντίμετρα έναντι χημικών, ραδιολογικών [ή] πυρηνικών παραγόντων».
«Κατέστησε δυνατή, κατά κάποιον τρόπο, την ταχεία διαδικασία έγκρισης και τη διάθεση μη εγκεκριμένων αντιμέτρων έκτακτης ανάγκης», δήλωσε η Holland. Το πρόγραμμα Project BioShield διοχέτευσε επίσης δισεκατομμύρια δολάρια σε κατασκευαστές εμβολίων «για την παραγωγή προϊόντων αμφίβολης ποιότητας», τα οποία «δεν είχαν ελεγχθεί πλήρως ως προς την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητά τους», δήλωσε η ίδια. Τα προϊόντα αυτά αποθηκεύτηκαν και αργότερα εξετάστηκε η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Ωστόσο, η ίδια επεσήμανε τον νόμο του 2005 για την «Ετοιμότητα του Κοινού και την Ετοιμότητα για Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης» (Public Readiness and Emergency Preparedness Act» – γνωστό ως νόμος PREP) ως το βασικό στοιχείο του νομικού πλαισίου.
«Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου μας οδηγούν άμεσα στον νόμο PREP και στα τρέχοντα μέτρα “προστασίας” για την COVID-19», δήλωσε η Holland.
Χαρακτήρισε τον νόμο PREP ως «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID».
Ο νόμος σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη και τη διανομή ιατρικών μέτρων αντιμετώπισης —όπως φάρμακα και εμβόλια— για χρήση κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης στον τομέα της δημόσιας υγείας, παρέχοντας παράλληλα προστασία από νομικές ευθύνες σε κυβερνητικούς παράγοντες, κατασκευαστές και παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, «συμπεριλαμβανομένου του Dr. [Anthony] Fauci», ανέφερε η Holland.
Αυτές οι νομικές αλλαγές της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου έθεσαν τελικά τα θεμέλια για τις καταχρήσεις που βίωσαν οι πολίτες κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, είπε η Holland. «Πιστεύω ότι ο κύκλος έκλεισε».
Η Holland υποστήριξε ότι, στην ουσία της, η διαχείριση της COVID-19 βασίστηκε στην «αξιοποίηση των αδειών χρήσης έκτακτης ανάγκης. Αυτές κάλυπταν όλα τα φάρμακα, όλα τα εμβόλια, όλες τις μάσκες, όλα τα τεστ», δήλωσε η Holland. «Αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
«Εμείς στην Children’s Health Defense… πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο νόμος PREP είναι εντελώς αντισυνταγματικός… και τον αμφισβητούμε έντονα εδώ και πολλά χρόνια», είπε. «Και παρόλο που είναι δύσκολο, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε».
Προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου και την COVID-19 δεν έχουν εξαφανιστεί.
«Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας “κερδήθηκε”. Η COVID ανήκει στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τον κίνδυνο», είπε. «Το κίνημα για την αλήθεια είναι πιο σημαντικό από ποτέ», πρόσθεσε η Holland.
Κάλεσε τον κόσμο να συνεχίσει να αναζητά απαντήσεις σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου, την COVID-19 και άλλα γεγονότα που διαμορφώθηκαν από τα επίσημα αφηγήματα.
«Για χάρη της μνήμης όλων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους ή υπέφεραν εξαιτίας της 11ης Σεπτεμβρίου, της COVID, των βλαβών από τα εμβόλια ή του Ψυχρού Πολέμου, όλοι μας αξίζουμε κάτι καλύτερο», δήλωσε η Holland.
«Είναι βαθιά απογοητευτικό να βλέπουμε αυτές τις μακροχρόνιες διαστρεβλώσεις της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς», πρόσθεσε. «Ωστόσο, πιστεύω ότι η κατανόηση προσφέρει παρηγοριά. Πιστεύω ότι αποτελεί το προοίμιο της δράσης. Πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια αν θέλουμε ποτέ να επουλώσουμε αυτές τις βαθιές πληγές».
Εστίασε στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης έλεγχαν κάθε γεγονός και στον τρόπο παρουσίασής του στο κοινό. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η τηλεόραση έδειχνε επανειλημμένα τα αεροπλάνα να προσκρούουν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ανέφερε. Παρομοίως, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι πολίτες βομβαρδίζονταν με εικόνες του ιού SARS-CoV-2.
«Για μένα, η προπαγάνδα σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου συνίστατο απλώς στο να βλέπω τα αεροπλάνα να χτυπούν το κτίριο ξανά και ξανά», είπε η Holland. «Η προβολή ήταν αδιάκοπη στα μέσα ενημέρωσης. Ακριβώς όπως βλέπαμε… το μόριο του SARS-CoV-2 παντού, με τις ακίδες του έτοιμες να ξεπροβάλουν και, ξέρετε, να σου επιτεθούν».
Και οι δύο κρίσεις προκάλεσαν τεράστιες κυβερνητικές αντιδράσεις και παροχή ομοσπονδιακής βοήθειας.
«Και στις δύο περιπτώσεις, είδαμε μια αντίδραση έντονα στρατιωτικοποιημένη και προσανατολισμένη στο οικονομικό κέρδος. Δισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν αμέσως μετά από αυτά τα γεγονότα», δήλωσε η Holland. «Και στις δύο περιπτώσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις… όλοι συντάχθηκαν με την κυρίαρχη γραμμή».
Η Holland επισήμανε ότι σε όλη τη διάρκεια εμπλέκονταν τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιοι θεσμοί.
«Αυτό που διαπιστώνουμε όταν εξετάζουμε τα πράγματα σε βάθος, είναι ότι πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των μέσων ενημέρωσης που συγκαλύπτουν την αλήθεια», είπε η Holland.
Το αποτέλεσμα για το κοινό ήταν η απώλεια ατομικών δικαιωμάτων.
«Στον πυρήνα τόσο της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της COVID βρισκόταν η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ αλλά και από διεθνείς συμβάσεις», τόνισε η Holland.
Προειδοποίησε επίσης για τη στροφή προς μια αυξημένη εξάρτηση από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους κανόνες.
«Παρατηρούμε αυτή την τάση προς διεθνή όργανα που δεν έχουν εκλεγεί δημοκρατικά, είτε πρόκειται για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είτε για πρωτόκολλα που εφαρμόστηκαν σε αεροδρόμια ανά τον κόσμο», ανέφερε.
Αυτή η απώλεια ελευθερίας συνοδεύτηκε από εντατικοποίηση της παρακολούθησης και καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας.
«Είδαμε αυξημένα επίπεδα παρακολούθησης αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου», τόνισε η Holland. «Οι μετακινήσεις έπρεπε να ελέγχονται. Ο καθένας θα μπορούσε να είναι τρομοκράτης».
Η ίδια δυναμική εμφανίστηκε και κατά τη διάρκεια της COVID-19, όταν οι πολίτες ενθαρρύνονταν να καταδίδουν ο ένας τον άλλον.
«Κυβερνητικοί αξιωματούχοι μάς έλεγαν: “Γίνετε καταδότες”», δήλωσε η Holland. «Αν έβλεπες κάποιον να μην φοράει μάσκα ή να έχει πλαστό τεστ, φρόντιζε οπωσδήποτε να τον καταδώσεις. … Πρέπει να φοβάσαι τους πάντες».
«Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις απλές ομοιότητες», είπε. «Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο φαινόμενο. Είναι το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετική αμφίεση».
Στην άσκηση βιοτρομοκρατίας «Dark Winter», «αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι»
Η Holland ανέλυσε επίσης τη νομική σύνδεση μεταξύ των δύο εποχών.
Ξεκίνησε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την άνοδο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ χρειαζόταν έναν νέο στόχο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
«Χρειάζονταν έναν εχθρό όταν έπεσε το Τείχος το 1989», δήλωσε η Holland.
Παρέθεσε τα λόγια του τότε Προέδρου του Μικτού Επιτελείου Στρατού, Colin Powell, ο οποίος το 1991 είχε δηλώσει: «Μου τελειώνουν οι δαίμονες. Μου τελειώνουν οι κακοποιοί. Έχω μείνει μόνο με τον [Fidel] Castro [της Κούβας] και τον Kim Il Sung [της Βόρειας Κορέας]».
«Θεωρώ αυτή τη δήλωση εξαιρετικά αποκαλυπτική από επικεφαλής του αμερικανικού στρατού», είπε η Holland.
Η ίδια αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση του 2000 με τίτλο «Project for the New American Century» («Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα»), η οποία, όπως είπε, περιέγραφε προσπάθειες για τη «διευκόλυνση ριζικών μεταρρυθμίσεων» και την προώθηση «προηγμένων μορφών βιολογικού πολέμου» ως «πολιτικά χρήσιμο εργαλείο».
Επισήμανε επίσης την άσκηση προσομοίωσης «Dark Winter» («Σκοτεινός Χειμώνας») του Ιουνίου 2001, η οποία, όπως ανέφερε, προσομοίωνε μια επίθεση βιοτρομοκρατίας με ευλογιά, η οποία «οδήγησε στο τέλος της φυσιολογικής δημόσιας ζωής» μέσω αυστηρών περιορισμών στην πληροφόρηση, τις μετακινήσεις και τις συναθροίσεις.
Συνέδεσε την άσκηση με την COVID-19. «Θα ήθελα απλώς να σημειώσω ότι κατά τη διάρκεια της COVID, ο Πρόεδρος [Joe] Biden χρησιμοποίησε συγκεκριμένα τον όρο “Dark Winter” όταν μιλούσε για το πώς αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι αν δεν έκαναν τα κατάλληλα εμβόλια», είπε η Holland.
Από την 11η Σεπτεμβρίου στον νόμο PREP Act, «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID»
Στη συνέχεια, η Holland εστίασε στους νόμους που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου και οι οποίοι, όπως υποστήριξε, διαμόρφωσαν την αντίδραση απέναντι στην COVID-19.
Αναφέρθηκε στον νόμο «Project BioShield Act» του 2004, ο οποίος, όπως είπε: «ουσιαστικά κατήργησε σημαντικούς επιστημονικούς ελέγχους σχετικά με ιατρικά και άλλου είδους αντίμετρα έναντι χημικών, ραδιολογικών [ή] πυρηνικών παραγόντων».
«Κατέστησε δυνατή, κατά κάποιον τρόπο, την ταχεία διαδικασία έγκρισης και τη διάθεση μη εγκεκριμένων αντιμέτρων έκτακτης ανάγκης», δήλωσε η Holland. Το πρόγραμμα Project BioShield διοχέτευσε επίσης δισεκατομμύρια δολάρια σε κατασκευαστές εμβολίων «για την παραγωγή προϊόντων αμφίβολης ποιότητας», τα οποία «δεν είχαν ελεγχθεί πλήρως ως προς την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητά τους», δήλωσε η ίδια. Τα προϊόντα αυτά αποθηκεύτηκαν και αργότερα εξετάστηκε η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Ωστόσο, η ίδια επεσήμανε τον νόμο του 2005 για την «Ετοιμότητα του Κοινού και την Ετοιμότητα για Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης» (Public Readiness and Emergency Preparedness Act» – γνωστό ως νόμος PREP) ως το βασικό στοιχείο του νομικού πλαισίου.
«Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου μας οδηγούν άμεσα στον νόμο PREP και στα τρέχοντα μέτρα “προστασίας” για την COVID-19», δήλωσε η Holland.
Χαρακτήρισε τον νόμο PREP ως «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID».
Ο νόμος σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη και τη διανομή ιατρικών μέτρων αντιμετώπισης —όπως φάρμακα και εμβόλια— για χρήση κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης στον τομέα της δημόσιας υγείας, παρέχοντας παράλληλα προστασία από νομικές ευθύνες σε κυβερνητικούς παράγοντες, κατασκευαστές και παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, «συμπεριλαμβανομένου του Dr. [Anthony] Fauci», ανέφερε η Holland.
Αυτές οι νομικές αλλαγές της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου έθεσαν τελικά τα θεμέλια για τις καταχρήσεις που βίωσαν οι πολίτες κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, είπε η Holland. «Πιστεύω ότι ο κύκλος έκλεισε».
Η Holland υποστήριξε ότι, στην ουσία της, η διαχείριση της COVID-19 βασίστηκε στην «αξιοποίηση των αδειών χρήσης έκτακτης ανάγκης. Αυτές κάλυπταν όλα τα φάρμακα, όλα τα εμβόλια, όλες τις μάσκες, όλα τα τεστ», δήλωσε η Holland. «Αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
«Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε»Η Holland δήλωσε ότι ο νόμος PREP (PREP Act) παραμένει βασικό ζήτημα εστίασης για την οργάνωση CHD.
«Εμείς στην Children’s Health Defense… πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο νόμος PREP είναι εντελώς αντισυνταγματικός… και τον αμφισβητούμε έντονα εδώ και πολλά χρόνια», είπε. «Και παρόλο που είναι δύσκολο, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε».
Προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου και την COVID-19 δεν έχουν εξαφανιστεί.
«Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας “κερδήθηκε”. Η COVID ανήκει στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τον κίνδυνο», είπε. «Το κίνημα για την αλήθεια είναι πιο σημαντικό από ποτέ», πρόσθεσε η Holland.
Κάλεσε τον κόσμο να συνεχίσει να αναζητά απαντήσεις σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου, την COVID-19 και άλλα γεγονότα που διαμορφώθηκαν από τα επίσημα αφηγήματα.
«Για χάρη της μνήμης όλων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους ή υπέφεραν εξαιτίας της 11ης Σεπτεμβρίου, της COVID, των βλαβών από τα εμβόλια ή του Ψυχρού Πολέμου, όλοι μας αξίζουμε κάτι καλύτερο», δήλωσε η Holland.
«Είναι βαθιά απογοητευτικό να βλέπουμε αυτές τις μακροχρόνιες διαστρεβλώσεις της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς», πρόσθεσε. «Ωστόσο, πιστεύω ότι η κατανόηση προσφέρει παρηγοριά. Πιστεύω ότι αποτελεί το προοίμιο της δράσης. Πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια αν θέλουμε ποτέ να επουλώσουμε αυτές τις βαθιές πληγές».
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Jill Erzen είναι αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια στο The Defender. Απέκτησε πτυχίο στη δημοσιογραφία και την αγγλική φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Διαθέτει 25 χρόνια εμπειρίας ως επιμελήτρια κειμένων, προϊσταμένη τμήματος επιμέλειας και συντάκτρια περιεχομένου πολυμέσων για εφημερίδες και διαδικτυακά ειδησεογραφικά μέσα. Η Jill ζει στην Αϊόβα με τον σύζυγό της και τις τέσσερις κόρες της. Εντάχθηκε στο δυναμικό του The Defender τον Ιούνιο του 2025.
Ο Ηλίας Κασιδιάρης και το σκοτεινό «βαθύ κράτος»
Αναδημοσίευση από τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Dnews
του Δημήτρη Ψαρρά
Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»
Ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε κοφτά: «Δεν το ξέρω». Και συμπλήρωσε: «Αυτό θα το κρίνουν τελικά οι δικαστές, με βάση τους ισχύοντες νόμους. Δεν γνωρίζω…» Οι δημοσιογράφοι επέμειναν: «Υπάρχει ένας νόμος τώρα του 2023»…
Ο υπουργός δήλωσε και πάλι άγνοια: «Δεν ξέρω ακριβώς τι προβλέπει ο νόμος αυτός και δεν είναι κάτι το οποίο γνωρίζω και μπορώ να πάρω θέση»…
Είχε προηγηθεί εδώ και δυο βδομάδες ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης. Πάντα βιαστικός ο κ. Γεωργιάδης, είχε προλάβει να δηλώσει στα «Παραπολιτικά» (Σ. Ξενάκης – Β. Σκουρής) ότι «το δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κασιδιάρη να κατέβει υποψήφιος. Θα μπορούσε ενδεχομένως, αν είναι αρχηγός».
Αρκεί, βέβαια, να διαβάσει κανείς το κείμενο που έγραψε τη Δευτέρα ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να καταλάβει ότι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης κάνουν ότι ξέχασαν αυτά που οι ίδιοι ψήφισαν το 2023 («Μπορεί να μετάσχει στις ερχόμενες εκλογές ο Η. Κασιδιάρης; - Dnews», 14.9.2026).
Όπως εξηγεί ο κ. Κοντιάδης, από την απλή ανάγνωση του νόμου που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2023, «προκύπτει σαφώς ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος σε οποιοδήποτε εκλογικό συνδυασμό ούτε μέλος της δεδηλωμένης ή αφανούς-πραγματικής ηγεσίας πολιτικού κόμματος που επιδιώκει να μετάσχει στις εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός ισχύει για 13 χρόνια από την επιβολή της ποινής του τον Οκτώβριο του 2020, δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2033».
Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας μπει στον κόπο να διαβάσει την τροποποίηση αυτή του άρθρου 32 παρ. 1 του Π.Δ. 26/2012 που ψηφίστηκε το 2023.
Αλλά τότε, γιατί «δεν γνωρίζει» ο κ. Χρυσοχοΐδης και γιατί «κατάλαβε λάθος» ο κ. Γεωργιάδης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όσο κι αν εμφανίζονται τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να «ανησυχούν βαθιά» για τις πρωτοβουλίες Κασιδιάρη, δεν παύουν να κλείνουν το μάτι στους οπαδούς του και τους ποικίλους μεταλλαγμένους χρυσαυγίτες. Αρκεί να θυμηθούμε το πώς αντιμετώπισε το «επιτελικό κράτος» την περίπτωση των «Σπαρτιατών». Μετά τη γελοιοποίηση όλων των προεκλογικών ρυθμίσεων που άφησαν ορθάνοιχτη την κερκόπορτα της δημοκρατίας στους θαυμαστές του Κασιδιάρη, το μόνο που ενδιέφερε τον κ. Μητσοτάκη ήταν να κερδίσει δυο-τρεις πολύτιμες ψήφους στη Βουλή, από «μετανιωμένους Σπαρτιάτες», αδιαφορώντας για την έμμεση νομιμοποίηση του χρυσαυγίτικου αυτού παραρτήματος.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα πολιτικά σχήματα που έχει σκαρφιστεί κατά καιρούς ο Κασιδιάρης είναι ότι αυτή η Ακροδεξιά, στην οποία ποντάρει ο πιστός μαθητής του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, δεν βρίσκεται σε κάποιο κοινωνικό περιθώριο, ούτε ποντάρει μόνο σ’ αυτούς τους φανατικούς followers που περίμεναν έξω από τις φυλακές του Δομοκού να βγάλουν «σέλφι» με το ίνδαλμά τους.
Ας θυμηθούμε ότι ο Κασιδιάρης βρέθηκε να κινεί τα νήματα στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής το 2014, όταν είχε συλληφθεί ο Μιχαλολιάκος, αλλά αυτός είχε μείνει (ακόμα) ελεύθερος. Είχε προλάβει ήδη να καταστήσει συνεργό του τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ο Μιχαλολιάκος αποκάλυψε στη Βουλή ότι συνεργάζονταν στην παρακρατική ΕΟΚΑ Β΄. Και τότε ο Κασιδιάρης βρήκε πρόθυμους υποψήφιους ευρωβουλευτές απόστρατους αξιωματικούς (Ελευθέριος Συνοδινός, Γεώργιος Επιτήδειος) που δεν δυσκολεύτηκαν να συνταχθούν στο πλάι μιας οργάνωσης που η δικαιοσύνη ερευνούσε ως εγκληματική και ναζιστική. Το ίδιο συνέβη και μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή, όταν ίδρυσε τους «Έλληνες Γ.Τ.Π.», προβάλλοντας δίπλα στον Μπαρμπαρούση άλλα «επίλεκτα» στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Και βέβαια δεν ξεχνάμε την περίπτωση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον οποίο έχρισε ο Κασιδιάρης επ’ ολίγον «πρόεδρο» του κόμματός του.
Μ’ άλλα λόγια, η ιδιαιτερότητα της διαδρομής του Κασιδιάρη, ο οποίος επί χρόνια υπήρξε follower του Μιχαλολιάκου είναι ότι διαπλέκει τα στοιχεία του εγκληματικού ναζισμού με την παράδοση του ελληνικού βαθέος κράτους, δηλαδή των παρακρατικών μηχανισμών που επικράτησαν στη δράση των δωσιλόγων της κατοχής, των ταγματασφαλιτών που έδρασαν στον εμφύλιο, αλλά και των χουντικών που προχώρησαν στο πραξικόπημα του 1967.
Η δυσκολία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει θεσμικά την ανάδυση αυτού του φαινομένου οφείλεται στο γεγονός ότι έχει περιλάβει στο εσωτερικό της τα βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ και μάλιστα τους έχει αναθέσει για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση τον ρόλο χάραξης της κεντρικής πολιτικής.
Από την πλευρά του, ο Κασιδιάρης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία της ελληνικής δημοκρατίας. Εμφανίζεται ως «κάτι νέο» στην πολιτική, χωρίς όμως να αποκηρύξει τίποτα από όσα τον βαραίνουν. Απλώς καταγγέλλει ως «ψεύτικες» όλες τις κατηγορίες εις βάρος του και επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι το δικαστήριο δεν του έχει καταλογίσει κανένα έγκλημα. Φυσικά πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα. Η δικαστική απόφαση που επικυρώθηκε από την εφετειακή περιλαμβάνει 11 σελίδες για την εγκληματική του δράση που επιγράφονται «Ηλίας Κασιδιάρης» (σελ. 11.536-11.546).
Εκεί αναφέρεται ότι «εντάχθηκε ως μέλος και συμμετείχε αδιαλείπτως στην επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή», στη συνέχεια αναλύεται ο τρόπος δράσης των «ομάδων κρούσης» και καταγράφονται πολλές εγκληματικές ενέργειες. Η απόφαση, «από τις δεκάδες αξιόποινες πράξεις και εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος ομάδων ατόμων, ή μεμονωμένων τοιούτων, όλως ενδεικτικώς», επιλέγει να αναφέρει:
Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»
Ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε κοφτά: «Δεν το ξέρω». Και συμπλήρωσε: «Αυτό θα το κρίνουν τελικά οι δικαστές, με βάση τους ισχύοντες νόμους. Δεν γνωρίζω…» Οι δημοσιογράφοι επέμειναν: «Υπάρχει ένας νόμος τώρα του 2023»…
Ο υπουργός δήλωσε και πάλι άγνοια: «Δεν ξέρω ακριβώς τι προβλέπει ο νόμος αυτός και δεν είναι κάτι το οποίο γνωρίζω και μπορώ να πάρω θέση»…
Είχε προηγηθεί εδώ και δυο βδομάδες ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης. Πάντα βιαστικός ο κ. Γεωργιάδης, είχε προλάβει να δηλώσει στα «Παραπολιτικά» (Σ. Ξενάκης – Β. Σκουρής) ότι «το δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κασιδιάρη να κατέβει υποψήφιος. Θα μπορούσε ενδεχομένως, αν είναι αρχηγός».
Αρκεί, βέβαια, να διαβάσει κανείς το κείμενο που έγραψε τη Δευτέρα ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να καταλάβει ότι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης κάνουν ότι ξέχασαν αυτά που οι ίδιοι ψήφισαν το 2023 («Μπορεί να μετάσχει στις ερχόμενες εκλογές ο Η. Κασιδιάρης; - Dnews», 14.9.2026).
Όπως εξηγεί ο κ. Κοντιάδης, από την απλή ανάγνωση του νόμου που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2023, «προκύπτει σαφώς ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος σε οποιοδήποτε εκλογικό συνδυασμό ούτε μέλος της δεδηλωμένης ή αφανούς-πραγματικής ηγεσίας πολιτικού κόμματος που επιδιώκει να μετάσχει στις εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός ισχύει για 13 χρόνια από την επιβολή της ποινής του τον Οκτώβριο του 2020, δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2033».
Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας μπει στον κόπο να διαβάσει την τροποποίηση αυτή του άρθρου 32 παρ. 1 του Π.Δ. 26/2012 που ψηφίστηκε το 2023.
Αλλά τότε, γιατί «δεν γνωρίζει» ο κ. Χρυσοχοΐδης και γιατί «κατάλαβε λάθος» ο κ. Γεωργιάδης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όσο κι αν εμφανίζονται τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να «ανησυχούν βαθιά» για τις πρωτοβουλίες Κασιδιάρη, δεν παύουν να κλείνουν το μάτι στους οπαδούς του και τους ποικίλους μεταλλαγμένους χρυσαυγίτες. Αρκεί να θυμηθούμε το πώς αντιμετώπισε το «επιτελικό κράτος» την περίπτωση των «Σπαρτιατών». Μετά τη γελοιοποίηση όλων των προεκλογικών ρυθμίσεων που άφησαν ορθάνοιχτη την κερκόπορτα της δημοκρατίας στους θαυμαστές του Κασιδιάρη, το μόνο που ενδιέφερε τον κ. Μητσοτάκη ήταν να κερδίσει δυο-τρεις πολύτιμες ψήφους στη Βουλή, από «μετανιωμένους Σπαρτιάτες», αδιαφορώντας για την έμμεση νομιμοποίηση του χρυσαυγίτικου αυτού παραρτήματος.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα πολιτικά σχήματα που έχει σκαρφιστεί κατά καιρούς ο Κασιδιάρης είναι ότι αυτή η Ακροδεξιά, στην οποία ποντάρει ο πιστός μαθητής του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, δεν βρίσκεται σε κάποιο κοινωνικό περιθώριο, ούτε ποντάρει μόνο σ’ αυτούς τους φανατικούς followers που περίμεναν έξω από τις φυλακές του Δομοκού να βγάλουν «σέλφι» με το ίνδαλμά τους.
Ας θυμηθούμε ότι ο Κασιδιάρης βρέθηκε να κινεί τα νήματα στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής το 2014, όταν είχε συλληφθεί ο Μιχαλολιάκος, αλλά αυτός είχε μείνει (ακόμα) ελεύθερος. Είχε προλάβει ήδη να καταστήσει συνεργό του τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ο Μιχαλολιάκος αποκάλυψε στη Βουλή ότι συνεργάζονταν στην παρακρατική ΕΟΚΑ Β΄. Και τότε ο Κασιδιάρης βρήκε πρόθυμους υποψήφιους ευρωβουλευτές απόστρατους αξιωματικούς (Ελευθέριος Συνοδινός, Γεώργιος Επιτήδειος) που δεν δυσκολεύτηκαν να συνταχθούν στο πλάι μιας οργάνωσης που η δικαιοσύνη ερευνούσε ως εγκληματική και ναζιστική. Το ίδιο συνέβη και μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή, όταν ίδρυσε τους «Έλληνες Γ.Τ.Π.», προβάλλοντας δίπλα στον Μπαρμπαρούση άλλα «επίλεκτα» στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Και βέβαια δεν ξεχνάμε την περίπτωση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον οποίο έχρισε ο Κασιδιάρης επ’ ολίγον «πρόεδρο» του κόμματός του.
Μ’ άλλα λόγια, η ιδιαιτερότητα της διαδρομής του Κασιδιάρη, ο οποίος επί χρόνια υπήρξε follower του Μιχαλολιάκου είναι ότι διαπλέκει τα στοιχεία του εγκληματικού ναζισμού με την παράδοση του ελληνικού βαθέος κράτους, δηλαδή των παρακρατικών μηχανισμών που επικράτησαν στη δράση των δωσιλόγων της κατοχής, των ταγματασφαλιτών που έδρασαν στον εμφύλιο, αλλά και των χουντικών που προχώρησαν στο πραξικόπημα του 1967.
Η δυσκολία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει θεσμικά την ανάδυση αυτού του φαινομένου οφείλεται στο γεγονός ότι έχει περιλάβει στο εσωτερικό της τα βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ και μάλιστα τους έχει αναθέσει για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση τον ρόλο χάραξης της κεντρικής πολιτικής.
Από την πλευρά του, ο Κασιδιάρης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία της ελληνικής δημοκρατίας. Εμφανίζεται ως «κάτι νέο» στην πολιτική, χωρίς όμως να αποκηρύξει τίποτα από όσα τον βαραίνουν. Απλώς καταγγέλλει ως «ψεύτικες» όλες τις κατηγορίες εις βάρος του και επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι το δικαστήριο δεν του έχει καταλογίσει κανένα έγκλημα. Φυσικά πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα. Η δικαστική απόφαση που επικυρώθηκε από την εφετειακή περιλαμβάνει 11 σελίδες για την εγκληματική του δράση που επιγράφονται «Ηλίας Κασιδιάρης» (σελ. 11.536-11.546).
Εκεί αναφέρεται ότι «εντάχθηκε ως μέλος και συμμετείχε αδιαλείπτως στην επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή», στη συνέχεια αναλύεται ο τρόπος δράσης των «ομάδων κρούσης» και καταγράφονται πολλές εγκληματικές ενέργειες. Η απόφαση, «από τις δεκάδες αξιόποινες πράξεις και εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος ομάδων ατόμων, ή μεμονωμένων τοιούτων, όλως ενδεικτικώς», επιλέγει να αναφέρει:
α) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Παύλου Φύσσα, [….],Αυτά είναι λίγα από όσα βαραίνουν τον Κασιδιάρη ως μέλος της ηγεσίας της εγκληματικής οργάνωσης. Οι followers του Δομοκού μπορεί να τα αγνοούν. Αλλά δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα οι υπουργοί της κυβέρνησης και ειδικά ο «αρμόδιος» Χρυσοχοΐδης και ο «αντιπρόεδρος» Γεωργιάδης.
β) απόπειρα ανθρωποκτονίας από κοινού, σε βάρος του Αιγυπτίου αλιεργάτη Embarak Abousid […],
γ) απόπειρα ανθρωποκτονίας, κατά συρροή και από κοινού, σε βάρος των Γεωργίου Μηλιαράκη και Ruben Sand, […],
δ) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Shazad (ον.) Luqman, […],
ε) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή οπλοχρησία κ.λπ., στο Πέραμα Αττικής, σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ […],
στ) οργανωμένη από τον συγκατηγορούμενό του, βουλευτή Ιωάννη Λαγό, ο οποίος ήταν παρών, επίθεση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Συνεργείο», […],
ζ) εμπρησμοί, βαριές σωματικές βλάβες και διακεκριμένες φθορές από κοινού, από τον Σεπτέμβριο 2012 έως τον Μάιο 2013, […] στις περιοχές της Κυψέλης και του Αγίου Παντελεήμονα […],
η) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή τον Φεβρουάριο 2013 στη Βαϊνιά Ιεράπετρας Κρήτης σε βάρος αλλοδαπών εργατών υπηκόων Πακιστάν.
Πολυκρίση και μεταπρατισμός: Μια άνιση Ελλάδα απροστάτευτη στη θύελλα
από Δρόμος της Αριστεράς
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».
Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…
Η κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,2 δισ. ευρώ που μπορούν να δοθούν ως «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» σταδιακά μέχρι το τέλος του 2027∙ ο Τσίπρας πρότεινε ένα πακέτο περίπου 7 δισ., μέρος των οποίων θα προέλθει από μια «πατριωτική εισφορά» που πρέπει να δώσουν οι πιο πλούσιοι Έλληνες και υπολογίζεται σε 1,2 δισ.∙ ο Ανδρουλάκης θα μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης –σε δύο δόσεις– και του 13ου μισθού στο δημόσιο (τα οποία αποφεύγει ο Τσίπρας), για 120 δόσεις παντού και προστασία της κατοικίας. Επί της ουσίας όλα τα κόμματα κινούνται στη σφαίρα της αναδιανομής ενός ελάχιστου, μικρού τμήματος του ετήσιου εισοδήματος, ώστε να καταστεί κάπως ανεκτή η υπάρχουσα προκλητική ανισοκατανομή. «Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια», όπως επεσήμανε το editorial του προηγούμενου φύλλου.
Οι σιωπές
Υπάρχουν όμως τεράστιες σιωπές σε βασικά ζητήματα: για την οικονομία και τον προσανατολισμό της συνολικά, για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις τάσεις ιδιαίτερα στη Δύση, για τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, για την ιδιαίτερη συμμαχία με το Ισραήλ, για τα προγράμματα και έργα που ήδη τρέχουν ή μέσω των οποίων ελπίζουν να διαχειριστούν την οικονομική πορεία.
Κανένα από τα συστημικά κόμματα –και ιδίως αυτά που προσδοκούν να πάρουν μέρος σε οποιασδήποτε σύνθεσης κυβερνήσεις συνεργασίας– δεν τοποθετείται κριτικά στο ιδιαίτερο οικονομικό μοντέλο (εξαρτημένο και μεταπρατικό) και στις επιδιωκόμενες μεταμορφώσεις του στην κατεύθυνση της «Ελλάδας-κόμβος» (ροών, ενέργειας, ψηφιακών δεδομένων, υπηρεσιών, εμπορευμάτων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων). Κανένα από τα συστημικά κόμματα δεν θίγει τους βασικούς πυλώνες των εργαλείων και στοχεύσεων που από χρόνια λειτουργούν προκειμένου να δημιουργηθεί η «Ελλάδα-κόμβος». Ούτε προτείνουν τίποτα που να σταματά τη βίαιη, διαρκή και επώδυνη μεταφορά πλούτου στο εσωτερικό. Δηλαδή τον υπερπλουτισμό μιας μειοψηφίας (και των συμμάχων στρωμάτων) και την παραπέρα φτωχοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας.
Κανένα συστημικό κόμμα δεν κτυπά το καμπανάκι του κινδύνου της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας και της πολυκρίσης. Η οποία, όπως εξελίσσεται, συνιστά μια κατάσταση παρατεταμένης αστάθειας, όπου πολλαπλές κρίσεις –γεωπολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, οικολογικές, τεχνολογικές και θεσμικές– διαπλέκονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Πόλεμοι και γεωπολιτικές συγκρούσεις διαταράσσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και τις παγκόσμιες ροές εμπορευμάτων, ενέργειας, κεφαλαίων και αξίας, προκαλώντας αλυσιδωτές αναταράξεις στις τιμές, στις αγορές, στην παραγωγή και στις εθνικές οικονομίες.
Πέρα βρέχει
Στο Ελλάντα όμως μοιάζει να αγνοείται αυτός ο «συντελεστής». Ακόμα χειρότερα, τόσο η ιθύνουσα τάξη της χώρας όσο και το πολιτικό σύστημα και τα think tanks (συν τα ΜΜΕ) δεν θέτουν καμία προειδοποίηση, ότι ακριβώς η προσαρμογή του μεταπρατικού μοντέλου «Ελλάδα-κόμβος» αφήνει εντελώς έκθετη τη χώρα στους αέρηδες της πολυκρίσης. Απλώς η Ελλάδα προχωρά προς το 2030 ενισχυμένη και με επιτυχίες! Εντελώς ψεύτικη εικόνα, που προβάλλεται για να συγκαλύψει την ουσία της αναδιανομής πλούτου από την εκποίηση της χώρας και τη μετατροπή της σε «κόμβο».
Αυτή η «ανετιά», να μην λαμβάνεται δηλαδή σοβαρά υπόψη η «γυμνή μετάβαση» σε ένα περιβάλλον πολυκρίσης, και να γίνεται λόγος απλά για το ποια μέτρα είναι συνετά, κοστολογημένα, στοχευμένα κ.ο.κ., δείχνει ότι κάτι ουσιαστικό αποκρύβεται, και μάλιστα για εντελώς ιδιοτελείς, καιροσκοπικούς (ή απλά προεκλογικούς) λόγους. Το βασικό μέλημα είναι η Ελλάδα να μετατραπεί όσο πιο γρήγορα γίνεται σε ένα «προσάρτημα» της δυτικόστροφης «γυμνής μετάβασης», να κάνει όποιες συμμαχίες μπορεί (π.χ. με Ισραήλ-ΗΠΑ-Γαλλία κ.λπ.) μήπως και διατηρήσει –όχι η χώρα αλλά η ιθύνουσα τάξη– τη θέση που έχει ώστε να πλουτίσει κι άλλο, να μην υποβιβαστεί στον αναδασμό που είναι σε εξέλιξη [1], και φυσικά να δείξει πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική.
Αναγκαία παρέκβαση
Γίνεται μεγάλος λόγος για την ιδιαίτερη σχέση Ελλάδας-Γαλλίας. Χωρίς φυσικά να δίνουμε την παραμικρή σημασία για το τι συζητείται στη Γαλλία. Η οποία, όπως κι άλλες ισχυρές χώρες της Ευρώπης, βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η συζήτηση στη Γαλλία γύρω από το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα θυμίζει πλευρές της ελληνικής κρίσης, χωρίς βέβαια οι δύο περιπτώσεις να είναι ίδιες. Το δίλημμα που έθεσε ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ («αργός στραγγαλισμός ή βίαιο σοκ», αναφέροντας την Ελλάδα ως παράδειγμα του δεύτερου) συμπυκνώνει τον φόβο ότι μια απότομη απώλεια εμπιστοσύνης λόγω συνεχούς διόγκωσης του χρέους μπορεί να επιβάλει βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή.
Το γαλλικό πρόβλημα, όμως, είναι ταυτόχρονα ευρωπαϊκό και εντάσσεται στην ευρύτερη πολυκρίση. Η Ευρώπη καλείται να περιορίσει χρέη και ελλείμματα ακριβώς τη στιγμή που αναζητά τεράστιους πόρους για «άμυνα», ενεργειακή ασφάλεια, πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, βιομηχανική ανασυγκρότηση κ.λπ. Οι διαφορετικές κρίσεις δεν αθροίζονται απλώς, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται: γεωπολιτική κρίση, οικονομική στασιμότητα, χρέος, κοινωνικές πιέσεις και πολιτική αστάθεια συγκροτούν έναν ενιαίο φαύλο κύκλο. Η κρίση στη Γερμανία (που παίρνει ιδιαίτερες πολιτικές διαστάσεις) δεν είναι άσχετη με την επιλογή του πολέμου, της στρατιωτικοποίησης και του προγράμματος των 880 δισ. ευρώ για τον επανεξοπλισμό της χώρας.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, εμείς εδώ περιοριζόμαστε σε μια προεκλογικού τύπου συζήτηση, «ποιος δίνει περισσότερα για την ανακούφιση της κοινωνίας»…
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν
Έρχονται μεγάλες, βαθιές και επώδυνες αλλαγές σε πολλαπλούς τομείς. Εισερχόμαστε σε περίοδο ανακατατάξεων, πολιτικών εξελίξεων, γεωπολιτικών τριγμών, και οι επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα δύσκολοι. Οι εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν αλλά και της Ουκρανίας δεν προμηνύουν καλυτέρευση. Για παράδειγμα το βαρέλι αγγίζει πλέον τα 102 δολάρια και αναμένονται μεγάλες αυξήσεις στα καύσιμα. Και κάπου εδώ ο λαλίστατος Νεοδημοκράτης βουλευτής Δ. Καιρίδης μας εξηγεί: «Στα 2,5 ευρώ η τιμή της βενζίνης δεν είναι κρίση – Στα 5 ευρώ είναι» (7/9/2026, ΣΚΑΙ, εκπομπή «Αταίριαστοι»). Αλήθεια, πού ζει; Αλλά ποιος νοιάζεται… Κανένα συστημικό κόμμα δεν θέτει ζήτημα κατάργησης του χρηματιστηρίου ενέργειας και του τζόγου που γίνεται από το καρτέλ παρόχων σε βάρος των καταναλωτών!
Ξανά για τη φοροληστεία στην Ελλάδα
Ένας από τους κύριους μηχανισμούς λεηλασίας των πλατιών στρωμάτων της χώρας είναι ο φορολογικός. Κυρίως είναι η επιβολή των έμμεσων φόρων και η κοροϊδία που τη συνοδεύει με τάχα μείωση τιμών σε κάποια είδη κάθε τόσο. Ας παραθέσουμε πάλι τα στοιχεία:
* Όλος ο πρόσθετος πλούτος που παράχθηκε στην 6ετία μετατράπηκε σε φόρους για να επιδοτήσουν κυρίως: α) τις κάθε είδους απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους, β) τη χρηματοδότηση των φοροαπαλλαγών για τα μεγάλα εισοδήματα.
Μια ρεαλιστική (εφόσον παλευτεί σοβαρά και πολιτικά) πρόταση
Υπάρχουν μέτρα με τα οποία μπορούν να αναδιανεμηθούν άμεσα 12-15 δισ. ευρώ για τη βελτίωση του επιπέδου ζωής του ελληνικού λαού. Τα μέτρα αυτά, παρότι δεν θίγουν τον πυρήνα του καθεστώτος της εξάρτησης της χώρας (που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα κληθούμε κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουμε), με την έννοια της απαιτούμενης πολιτικής βούλησης είναι επαναστατικά. Όσα περιγράφονται πιο κάτω εφαρμόζονται στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, όπου θεωρούνται αυτονόητα:
- Δεν αντιβαίνουν καμία συνθήκη ή οδηγία της Ε.Ε.
- Αποτελούν ζητήματα που –πάντα μέσα στα πλαίσια του ριζοσπαστικού ρεαλισμού [2]– μπορούν να αναδειχτούν σαν αιτήματα που θα συσπειρώσουν και θα κινητοποιήσουν αδρανοποιημένα τμήματα της κοινωνίας, συμβάλλοντας στο χτίσιμο ενός κρίσιμου ποσοστού για την εκκίνηση ενός σοβαρού δημοκρατικού και πατριωτικού κινήματος.
Τέτοια μέτρα μπορούν να αποδώσουν άμεσα και θετικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα και την υπό διάλυση μεσαία τάξη. Βέβαια χρειάζεται εκτεταμένη λαϊκή κοινωνική πίεση και αγώνας για να πραγματοποιηθούν, και σημαντικές πολιτικές αλλαγές στον συσχετισμό δύναμης.
Από πού θα χρηματοδοτηθούν αυτά τα μέτρα;
1.Κατάργηση των φοροαπαλλαγών στο κεφάλαιο και στα μεγάλα εισοδήματα
Α. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, ύψους 15 δισ.
– Κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των μερισμάτων και των τόκων εταιρικών ομολόγων με συντελεστή 5%, και φορολόγησή τους στην κλίμακα.
– Εφαρμογή υπάρχοντος νόμου (που έχει ανασταλεί…) για τη φορολόγηση των υπεραξιών στις μεταβιβάσεις ακινήτων.
Το ύψος των προηγούμενων φοροαπαλλαγών υπολογίζεται στα 9,5 δισ. ετησίως, αλλά με την παραδοχή ότι:
– ο μεν φόρος επί των μερισμάτων θα αυξηθεί μόνο στο 10%,
– και ο φόρος επί των τόκων μόνο στο 15%.
Αν όμως αυτά τα εισοδήματα φορολογούνταν στην κλίμακα, το έσοδο από την κατάργηση των εν λόγω φοροαπαλλαγών θα ανερχόταν σε περίπου 15 δισ.
Β. Επιβολή του Ειδικού Φόρου Ακινήτων των Νομικών Προσώπων
Εφαρμογή του υπάρχοντος νόμου, που είναι σε αναστολή. Αναμενόμενα φορολογικά έσοδα: περίπου 6-7 δισ.
Γ. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών στον Φόρο Εισοδήματος των ΝΠ, ύψους 1,3 δισ.
Δ. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών του ΦΠΑ στην Ιδιωτική Εκπαίδευση και στον ΕΦΚ στο αλκοόλ, ύψους 1,1 δισ.
- Σύνολο από κατάργηση φοροαπαλλαγών στο κεφάλαιο και στα μεγάλα εισοδήματα [3]: 18-20 δισ.
2.Άλλα άμεσα εισπρακτικά μέτρα
– Φορολόγηση κερδών τραπεζών: 2-3 δισ.
– Κατάργηση των απευθείας αναθέσεων: εξοικονόμηση 27 δισ. στα 6 χρόνια. Ετήσια εξοικονόμηση (50% x 27 / 6): 2 δισ.
- Σύνολο άλλων μέτρων: 4-5 δισ.
Σύνολο 1 + 2: 22-25 δισ.
Επομένως η ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων που τόσο έχουν πληγεί θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Ένα ποσό της τάξης των 12-15 δισ. δεν θα ήταν δύσκολο να εξοικονομηθεί, συμβάλλοντας σε μια διαφορετική πορεία της ελληνικής οικονομίας.
Επί της ουσίας (ξανά και ξανά)
Το 2010 η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε. Έχασε απότομα το 25% του ΑΕΠ της, μπήκε σε καθεστώς μνημονιακής επιτροπείας και σε μια μακρά διαδικασία εκποίησης και μεταβίβασης σημαντικού μέρους του δημόσιου και εθνικού πλούτου. Έκτοτε πέρασαν 16 χρόνια, όμως η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια δύσκολη και πολλαπλά ευάλωτη θέση: οικονομικά, παραγωγικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά. Το κυριότερο, παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα εξαρτημένο μεταπρατικό μοντέλο, έστω προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες της «Ελλάδας-κόμβου».
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: Το 2009 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε αγοραστική δύναμη βρισκόταν περίπου στο 87% του μέσου όρου της Ε.Ε.· σήμερα βρίσκεται κοντά στο 68%. Οι μισθοί και η αγοραστική δύναμη παραμένουν στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ δεν έχει ακόμη επιστρέψει στα επίπεδα του 2009.
Αλλά μέσα σε αυτή τη σχετικά φτωχότερη Ελλάδα δεν φτώχυναν όλοι. Αντίθετα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυξήθηκαν ο συνολικός ιδιωτικός πλούτος, τα επιχειρηματικά κέρδη και οι μεγάλες περιουσίες. Σήμερα καταγράφονται περίπου 82.000 εκατομμυριούχοι και 21 δισεκατομμυριούχοι. Την περίοδο 2020-2025 ο μέσος πλούτος ανά ενήλικο αυξήθηκε, ενώ ο διάμεσος πλούτος μειώθηκε. Ο πλούτος δηλαδή μεγάλωσε, αλλά συγκεντρώθηκε περισσότερο προς τα πάνω.
Αυτή είναι η ουσία πίσω από τους αριθμούς: μια χώρα που έχασε έδαφος απέναντι στην Ευρώπη και μια κοινωνία που έγινε πιο άνιση στο εσωτερικό της. Και τώρα αυτή η Ελλάδα, με χαμηλούς μισθούς, ασθενή παραγωγική βάση, μεγάλη συγκέντρωση πλούτου σε λίγους και ένα μεταπρατικό μοντέλο «κόμβου», μπαίνει στους ταραγμένους καιρούς της πολυκρίσης.
Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, τα όσα εξαγγέλλονται στη Θεσσαλονίκη από κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι ψίχουλα και διαχείριση. Διαφωνούν για το ποιος θα δώσει κάτι περισσότερο, σε ποιους, πότε, και αν είναι επαρκώς «κοστολογημένο». Αλλά συμφωνούν στο βασικό: να μην θίξουν το μοντέλο που παράγει αυτήν την κατάσταση.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, είναι άλλο: Ποια Ελλάδα οικοδομείται και για ποιους; Ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει από αυτήν την πορεία; Ακόμη περισσότερο: με ποιο παραγωγικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό σχέδιο μπορεί η χώρα να αλλάξει πορεία και να αντιμετωπίσει όσα έρχονται; Διότι σε μια εποχή πολυκρίσης δεν αρκεί να διαχειρίζεσαι «λίγο καλύτερα» –και μάλιστα με τον γνωστό «ελληνικό τρόπο»– την ίδια πορεία. Χρειάζεται συνολικά να αλλάξεις πορεία! Εδώ ανοίγει μια άλλη μεγάλη συζήτηση, που δεν πρέπει να αποφεύγεται και αφορά το Υποκείμενο.
[1] Βλ. και editorial «Το ανισοβαρές τρίγωνο»
[2] Βλ. σειρά έξι σημειωμάτων «Ριζοσπαστικός ρεαλισμός» (φύλλα 772-777).
[3] Βλ. και άρθρο «Οι 'ντροπές' των φοροαπαλλαγών», ΕφΣυν, 21-22/6/2025.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)