Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες της εκτέλεσης των 200 πατριωτών στην Καισαριανή από τους Γερμανούς, ανήκουν πλέον στο ελληνικό κράτος και αποτελούν ένα επίσημο ιστορικό ντοκουμέντο. Παρόλα αυτά η προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας ,δυστυχώς όχι μόνο από τους Γερμανούς που είναι οι θύτες αλλά και από κάποιους στο εσωτερικό της χώρας συνεχίζεται με επιμονή. Ο κ. Νίκος Παπαδάτος , ιστορικός , διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, μιλά για το ιστορικό γεγονός που αποτυπώνουν οι φωτογραφίες, επισημαίνοντας πρώτα απ’ όλα τις καλοδουλεμένες προσπάθειες των Γερμανών να μας πείσουν ότι «έχουμε κοινές μνήμες απέναντι στον ολοκληρωτισμό»! Αυτό δήλωσε πριν μερικές μέρες ο Γερμανός πρέσβης και ο κ. Παπαδάτος εξηγεί το παράδοξο της τοποθέτησης του και υπενθυμίζει σε όσους θέλουν να ξεχάσουμε ,ποια είναι η πραγματική ιστορία. Ο κ. Παπαδάτος συγγραφέας σημαντικών βιβλίων για την ιστορική περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και όσων ακολούθησαν στην Ελλάδα, επισημαίνει τον κίνδυνο οι δόλιοι αναθεωρητές της ιστορίας μας να κατορθώσουν αν σβήσουν ή να ξαναγράψουν σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας μας. Η προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα. Αυτό το «εργαλείο» χρησιμοποιείται κάθε φορά που οι ισχυροί του πλανήτη θέλουν να δημιουργήσουν έναν «εχθρό», έναν «άξονα του κακού» ή οτιδήποτε διευκολύνει το αφήγημα τους για να ξεκινήσουν έναν ακόμη αιματηρό πόλεμο. Το ζούμε και αυτές τις ημέρες…Ο κ. Νίκος Παπδάτος μιλά για την εξαιρετικά δραματική ιστορική περίοδο που ακολούθησε το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα, καταρρίπτοντας μύθους που σε ένα μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης έχουν γίνει πεποίθηση. Όπως για παράδειγμα ότι το ΚΚΕ στόχευε το 1944 στην κατάληψη της εξουσίας. Ο κ. Παπαδάτος με ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι μόνο αυτό δεν είχε ως στόχο και το γνώριζαν πάρα πολύ καλά και οι Άγγλοι.
Mpelalis Reviews
Τρίτη 10 Μαρτίου 2026
Πόση δημοσιογραφία χωράει στις «αλήθειες» του Μητσοτάκη;
«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τα πάει καλά με την αλήθεια. Την κρύβει, την παραποιεί και τελικά την υποκαθιστά με το ψέμα»
«Αν η κυβέρνηση θέλει να το μάθεις, προφανώς δεν είναι αλήθεια» – Γκρεγκ Μάρεϊ, Βρετανός διπλωμάτης
Πρόσφατα στο «πρες – ρουμ» ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν βρήκε του γούστου του μια ερώτηση δημοσιογράφου και – αφού τον απείλησε με …μήνυση – τον στόλισε με διάφορα «κοσμητικά» επίθετα.
Καθόλου κολακευτικό για κυβέρνηση που δεν έχει και πολλές διακρίσεις στο τομέα της ενημέρωσης. Καταγγελίες και βατόμουρα συλλέγει.
Την επομένη ο Παύλος Μαρινάκης ανήγγειλε: «Θα κάνουμε συνέδριο για την παραπληροφόρηση, παρουσία του Πρωθυπουργού».
Μερικοί κατάλαβαν ότι, αφού θα μιλήσει και ο Μητσοτάκης, η κυβέρνηση θέλει να …τιμήσει την παραπληροφόρηση – ως έργο των χειρών της. Αλλά δεν εννοούσε αυτό.
Την προσεχή Τρίτη η Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, δηλαδή το κράτος και ακριβέστερα η κυβέρνηση, διοργανώνει το «Athens Alitheia Forum».
Με θέμα: «Αντιμετωπίζοντας τις ψευδείς ειδήσεις και τον τοξικό λόγο». Εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις.
Συνέδριο για την αλήθεια και την ενημέρωση με καμία 15αριά υπουργούς δεν πείθει για τις αγαθές προθέσεις του. Είναι σαν να οργανώνει ο δήμιος τιμητική εκδήλωση για τη λαιμητόμο του.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τα πάει καλά με την αλήθεια. Την κρύβει, την παραποιεί και τελικά την υποκαθιστά με το ψέμα.
Διαπρέπει σε δράσεις χειραγώγησης στα δυο κατ’ εξοχήν πεδία άνθισης της αλήθειας: στην Ενημέρωση και τη Δικαιοσύνη.
Τις διανθίζει μάλιστα με αποκλεισμούς και απειλές σε δημοσιογράφους, φραγές σε κρατικές πηγές πληροφόρησης και παρακολουθήσεις. Συν πρωθυπουργικές συνεντεύξεις σε ελεγχόμενο περιβάλλον και συντήρηση παρακρατικών μηχανισμών προπαγάνδας.
Προφανώς, στο συνέδριο θα επιχειρήσει να εμφανιστεί ως αμυνόμενη στην τοξικότητα που απλώνεται στο δημόσιο χώρο.
Προκλητικό αν ληφθεί υπόψη η ρητορική υπουργών της σαν τονΆδωνι, τη Βούλτεψη, τον Πλέυρη και τον… Φλωρίδη– που θα είναι και ομιλητής στο συνέδριο. Ή από τη χρηματοδότηση της διαβόητης «Ομάδας αλήθειας».
Κάποιοι μειδιούν: θα είναι σαν την εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων της «λίστας Πέτσα» και άλλων «στοχευμένων» κρατικών εκταμιεύσεων σε ΜΜΕ, υπέρ κυβερνητικής «αλήθειας».
Δεν είναι ακριβές. Αυτά τα λεφτά κατευθύνονται στους ιδιοκτήτες των μέσων -ορισμένοι από τους οποίους θα είναι παρόντες -και όχι σε δημοσιογράφους.
Ο έλεγχος των εργαζόμενων στα ΜΜΕ είναι άλλου τύπου- και περνάει από τη συνείδηση του καθενός.
Πάντως οι περίπου 50 κληθέντες δημοσιογράφοι, με επιλογή που απέκλεισε προερχόμενους από ορισμένα μέσα, θα έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι δεν βρίσκονται εκεί για να στηρίζουν το αφήγημα ότι η κυβέρνηση είναι θύμα ψευδών ειδήσεων και ιερομάρτυρας της αλήθειας.
Είναι απλό: αρκεί να πουν την αλήθεια και να μην λειτουργήσουν συμπληρωματικά με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης.
Η σύνθεση δεν είναι ελπιδοφόρα. Υπάρχουν ανάμεσα τους, επαγγελματίες του κλάδου που κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους και προφανώς έτσι θα τοποθετηθούν.
Αλλά υπάρχουν και δακτυλοδεικτούμενοι υπερασπιστές των χειροτέρων κυβερνητικών πεπραγμένων, κρατικοδίαιτοι προπαγανδιστές και χρήστες των non papers του Μεγάρου Μαξίμου.
Από δραστήριους επικριτές της κυβερνητικής πρακτικής και στον τομέα της ενημέρωσης, ο Στ. Κούλογλου και ένας δυο ακόμη.
Θα μετέχουν όμως πρόσωπα που έχουν καταδικαστεί από τα πειθαρχικά όργανα του επαγγελματικού σωματείου, ακόμη και για fake news, απεργοσπάστες και φανατισμένοι απολογητές της κυβερνητικής πρακτικής.
Η ενημέρωση για να αναδεικνύει την αλήθεια πρέπει να είναι ανεξάρτητη και συνεπώς ασύμβατη με συνέδρια που οργανώνουν όσοι τη φοβούνται και τη συσκοτίζουν.
Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη είναι προσωπική υπόθεση και ο καθένας θα δείξει επί τόπου τι ακριβώς εκπροσωπεί.
«Το έργο μας είναι ο έλεγχος της εξουσίας και η έρευνα της αλήθειας» τονίζει συχνά η ΕΣΗΕΑ.
Η αξιολόγηση της δημοσιογραφικής συνεισφοράς σ’ αυτό το συνέδριο που δεν κρύβει ότι είναι κυβερνητική δράση, θα γίνει εκ των υστέρων.
Και με κριτήριο μια φράση του Γιάννη Μαρίνου:
«Ο καλός δημοσιογράφος, δεν έχει φίλους πολιτικούς και επιχειρηματίες- οι ισχυροί επιδιώκουν την επαφή μαζί του, αλλά τον φοβούνται».
Γιώργος Βότσης: Η δημοσιογραφία κάποτε…
Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Βότση, τι είναι αυτό που κάνει την ενημέρωση και τη δημοσιογραφία καλύτερη;
Γιατί έχει τέτοια ανταπόκριση στα κοινωνικά δίκτυα ο θάνατος ενός παλιού δημοσιογράφου, όπως ο Γιώργος Βότσης, ο οποίος είχε αποσυρθεί εδώ και πολλά χρόνια από την ενεργό δράση;
Ας παραθέσουμε τρεις λόγους:
1.Διότι ο θάνατος προκαλεί συγκίνηση σε όσους τον γνώριζαν και τον διάβαζαν( ή λένε τώρα ότι τον διάβαζαν).2.Διότι συχνά το παρελθόν εξιδανικεύεται και νομίζουμε ότι τότε η ενημέρωση ήταν καλύτερη και η ελευθεροτυπία «πετούσε». Και αρχίζουμε τα εγκώμια γι’ αυτό το παρελθόν.3.Διότι έχει τέτοια χάλια σήμερα ο χώρος της ενημέρωσης και της επαγγελματικής δημοσιογραφίας που η οριστική απουσία ενός απόντος εδώ και πολλά χρόνια προκαλεί αναπόφευκτες συγκρίσεις.
Είχα την τύχη να ζήσω επαγγελματικά αυτό το παρελθόν, ζω και γνωρίζω και το σημερινό τοπίο, αλλά δυσκολεύομαι να πω ποια από τις τρεις παραπάνω εξηγήσεις είναι η σωστή. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα: τι είναι αυτό που κάνει την ενημέρωση και τη δημοσιογραφία καλύτερη; Η απάντηση συντίθεται από δύο σκέλη:
Πρώτον, οι καλοί εργοδότες, που ενδιαφέρονται για το προϊόν που παράγουν και δεν το χρησιμοποιούν για τις άλλες δουλειές τους. Και δεύτερον, οι δημοσιογράφοι, που αμείβονται καλά και δεν τρέχουν σε πολλές δουλειές, έχουν την υποστήριξη των εργοδοτών τους και είναι αποφασισμένοι να κάνουν έντιμα τη δουλειά τους και όχι δημόσιες σχέσεις.
Και τα δύο πρέπει να συντρέχουν, αλλιώς έντιμη ενημέρωση (δεν συμφωνώ με τον όρο «αντικειμενική») δεν μπορεί να υπάρξει.
Στην έκδοση της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ το 1975 συνέτρεχαν και οι δύο αυτές προϋποθέσεις.
Ο ιδιοκτήτης της Κίτσος Τεγόπουλος έπιασε το σφυγμό και τις ανάγκες της εποχής και έβγαλε την εμβληματικότερη εφημερίδα της Μεταπολίτευσης. Ήταν μόνο εκδότης και η βιωσιμότητα του «μαγαζιού» του στηριζόταν σε αυτό που πουλούσε, «στο περίπτερο» όπως λέγαμε τότε. Η νέα εφημερίδα «πετούσε» κυκλοφοριακά, τα ταμεία της γέμιζαν κάθε μέρα από το αντίτιμο που πλήρωναν οι χιλιάδες αναγνώστες της και θυμάμαι τον μακαρίτη οικονομικό διευθυντή της Διονύση Αυγουστινιάτο να λέει «όσο πουλάμε τουλάχιστον 50.000 φύλλα δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, είμαστε αυτοδύναμοι». Σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία εφημερίδα που να πλησιάζει αυτόν τον αριθμό.
Ο Τεγόπουλος ήξερε ότι, για να το πετύχει αυτό, έπρεπε να δώσει στο αναγνωστικό κοινό κάτι νέο. Και αυτό ήταν η αίσθηση ότι η εφημερίδα και οι δημοσιογράφοι της δεν έχουν εξαρτήσεις και γράφουν ελεύθερα (για να λέμε όλη την αλήθεια, αυτό δεν είχε καθολική ισχύ, αλλά σε μεγάλο βαθμό). Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού Τύπου που αποτυπώθηκε η αίσθηση αυτή της μεγάλης ελευθερίας και ο Γιώργος Βότσης ένας από τους εκφραστές της, ίσως ο πρώτος.
Ήταν αδιανόητο τότε να μη δημοσιευθεί το άρθρο του Βότση στην 9η σελίδα όσο «προκλητικό» κι αν ήταν. Κοντά σ΄αυτόν και κάποιοι νεότεροι μάθαμε να γράφουμε υπεύθυνα και ελεύθερα, ακόμα κι αν καμιά φορά το άρθρο γνώμης μπορεί να ήταν κόντρα στη «γραμμή» της εφημερίδας. Η πρωτοφανής- μέχρι τότε- αυτή ελευθερία του συντάκτη ήταν συστατικό στοιχείο, αλλά και έξυπνη επιχειρηματική κίνηση, διότι έφερε και τις μεγάλες κυκλοφορίες.
Η άνθηση της ελευθεροτυπίας, λοιπόν, οφειλόταν και στο καλό «μαγαζί» και σε δημοσιογράφους όπως ο Βότσης, που εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία και συνέβαλαν στην οικοδόμηση αυτού που μπορούμε να λέμε ελευθερία της έκφρασης στον (σχεδόν…) ύψιστο βαθμό. Ίσως και να την επέβαλαν.
Κάπως έτσι διαμορφώθηκε ο μεταπολιτευτικός «μύθος» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, που δεν ήταν καθόλου μύθος.
Οι εποχές έχουν αλλάξει άρδην. Σήμερα και περισσότερες πηγές ενημέρωσης υπάρχουν και καλοί δημοσιογράφοι που θέλουν να γράφουν ελεύθερα. Αλλά η αίσθηση ότι δεν υπάρχει έντιμη και ανεξάρτητη ενημέρωση κυριαρχεί. Γιατί; Διότι τα (πλείστα) ΜΜΕ δεν είναι αυτοδύναμα οικονομικά, εξαρτώνται από άλλες δουλειές των ιδιοκτητών τους. Κι αν αυτές οι δουλειές εξαρτώνται από τις κυβερνήσεις ή από άλλες εξουσίες, καταλαβαίνουμε ότι η ελευθεροτυπία έρχεται σε δεύτερη ή τρίτη μοίρα.
Η ενημέρωση δεν είναι δωρεάν. Για να είναι καλή, πρέπει να πληρώνεται. Η έντυπη οπωσδήποτε. Αλλά η κουλτούρα του τζάμπα έχει κυριαρχήσει. Θυμίζω ότι την «Αυγή», που εξέφραζε ένα μεγάλο κομματικό χώρο, δεν την αγόραζαν ούτε τα κομματικά στελέχη. Και η Εφημερίδα των Συντακτών πουλήθηκε σε μεγάλο επιχειρηματία, επειδή δεν την αγόραζαν λίγες χιλιάδες αναγνώστες που χρειαζόταν για να είναι οικονομικά αυτοδύναμη.
Οι μουλάδες του Ισραήλ και των ΗΠΑ
Ο πολιτικός ορθολογισμός δίνει τη θέση του σε αντιλήψεις περί εκλεκτών του Θεού που έχουν απευθείας εντολή να χτίσουν το κράτος του και να δράσουν κατά το δοκούν.
Κώστας Βαξεβάνης
Ποιος θυμάται πώς ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράκ το 2003; Ελάχιστοι φαντάζομαι, αν και αυτή η γνώση είναι πολύ χρήσιμη και για τον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη και για όσους θα ακολουθήσουν. Στις 7 Οκτωβρίου 2002 ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ παρουσίασε στο υπουργικό συμβούλιο την «έκθεση των 45 λεπτών». Σύμφωνα με την έκθεση, το Ιράκ ήταν σε θέση να κατασκευάσει χημικά όπλα και όπλα μαζικής καταστροφής σε 45 λεπτά. Τη διαβεβαίωση αυτή υποτίθεται ότι έδιναν η ΜΙ6, η CIA και κάποιος χημικός του Ιράκ, που τελικώς αποδείχτηκε ανύπαρκτος. Τον Ιανουάριο του 2003 ο Τόνι Μπλερ παρουσίασε την έκθεση στο κοινοβούλιο, διαβεβαίωσε ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν έχει χημικά όπλα και ζήτησε άμεση προληπτική επέμβαση από τη διεθνή κοινότητα για να αποτραπεί το κακό.
Λίγες μέρες αργότερα όσοι Ελληνες πολεμικοί ανταποκριτές ετοιμάζαμε τις αποσκευές μας για τη Βαγδάτη αναγκαστήκαμε να περάσουμε από το σχολείο χημικού πολέμου του Ελληνικού Στρατού, όπου παρακολουθήσαμε φρικτά βίντεο για το τι μπορούσαμε να πάθουμε αν έπεφτε χημική βόμβα και μάθαμε ελάχιστα πράγματα για το πώς μπορούσαμε να σωθούμε. Στην πραγματικότητα δεν μπορούσαμε, αλλά λάβαμε από τον στρατό δύο ειδικές ενέσεις με διπλή ουσία που θα αντιδρούσε όταν θα καρφώναμε αποφασιστικά στον μηρό μας τη βελόνα και μια αντιασφυξιογόνο μάσκα. Παρηγοριά στον μελλοθάνατο σκεφτόμουν τότε. Η μάσκα, όπως και η τρομερή ένεση, είναι από τα σουβενίρ που έχω στο σπίτι μου. Αλλοι τα αποκαλούν ενθύμια, εγώ τα λέω πειστήρια ενός εγκλήματος.
Ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος χρησιμοποίησε την έκθεση Μπλερ για να επιτεθεί στο Ιράκ. Φυσικά δεν αποκαλύφθηκαν χημικά όπλα, ο Σαντάμ απαγχονίστηκε και ο κόσμος συνέχισε να ζει σε άθλιες συνθήκες. Μόνο τα πετρέλαια πλέον τα έχουν εταιρείες.
Το Ιράκ, προτού υπάρξει η κοιτίδα του κακού για τους Αμερικανούς, υπήρξε σύμμαχός τους. Οταν το 1979 επικράτησε στο Ιράν ο αγιατολάχ Χομεϊνί, οι Αμερικανοί έπεισαν τον Σαντάμ Χουσεΐν να ξεκινήσει πόλεμο εναντίον του. Ετσι τον έριξαν σε έναν οκταετή πόλεμο με το Ιράν, έχοντας την προσδοκία ότι θα καταρρεύσει το καθεστώς του Χομεϊνί. Οχι μόνο δεν συνέβη, αλλά ο Σαντάμ μετατράπηκε σε ανεξέλεγκτο παράγοντα με ηγεμονικές τάσεις στον αραβικό κόσμο. Ετσι το 1991 ξεκίνησαν την «Καταιγίδα της Ερήμου» εναντίον του, μέχρι που το 2003 φύτεψαν στην κοινή γνώμη την πεποίθηση ότι θα μας σκοτώσει με τα χημικά και θα εξαγάγει τρομοκρατία.
Την περίοδο που οι ΗΠΑ χτυπάνε το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν (1979) σε ένα άλλο σημείο του πλανήτη, στο Αφγανιστάν, χρηματοδοτούν ισλαμιστές μουτζαχεντίν για να διώξουν τους Σοβιετικούς. Μεταξύ των μουτζαχεντίν είναι και ένας νεαρός, ο Οσάμα μπιν Λάντεν. Οι Σοβιετικοί φεύγουν από το Αφγανιστάν ενώ καταρρέει η Σοβιετική Ενωση και οι συνέταιροι των ΗΠΑ ιδρύουν το δικό τους ισλαμικό κράτος. Ο Οσάμα μπιν Λάντεν εμφανίζεται πλέον με την Αλ Κάιντα και γίνεται εχθρός των ΗΠΑ. Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή. Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν το Αφγανιστάν για να σώσουν τον κόσμο από το ακραίο ισλάμ και την μπούργκα και το καταλαμβάνουν. Αποχωρούν ύστερα από μια εικοσαετία παραδίδοντας τη χώρα και πάλι στους ακραίους ισλαμιστές/Ταλιμπάν, στα βασανιστήρια και στην μπούργκα.
Μία άλλη επιτυχία των ΗΠΑ είναι η προσπάθεια «απελευθέρωσης» της Συρίας από το «τυραννικό» καθεστώς Ασαντ. Το τρομοκρατικό ISIS των αποκεφαλισμών και της τρομοκρατίας πολεμά και αυτό τον Ασαντ. Ο Ασαντ πέφτει και οι ΗΠΑ εγκαθιστούν τον Μοχάμεντ αλ Τζολάνι, στέλεχος του ISIS και πρώην επικηρυγμένο με 11 εκατομμύρια δολάρια από το FBI, ως τον άνθρωπό τους για να φέρει την ειρήνη και τη δημοκρατία.
Τα τελευταία 30 χρόνια ΗΠΑ και Ισραήλ κατηγορούν το Ιράν για κατασκευή πυρηνικών όπλων. ∆ύο φορές μάλιστα βομβάρδισαν και κατά τις διαβεβαιώσεις τους κατέστρεψαν το πυρηνικό του πρόγραμμα (Ιούνιος 2025). Να όμως που τώρα εμφανίζεται η «έκθεση της εβδομάδας», η οποία διαβεβαιώνει ότι θα κατασκευάσει πυρηνικά σε μία εβδομάδα. Κατά έναν περίεργο τρόπο όμως, ενώ η επίθεση στο Ιράν που μόλις ξεκίνησε είχε στόχο τα πυρηνικά, έγινε στη συνέχεια επίθεση «για να πέσουν οι μουλάδες» και καταλήγει ως ένα βίτσιο του Τραμπ να εγκαταστήσει τον ηγέτη της αρεσκείας του. Φυσικά από όλες τις επεμβάσεις των ΗΠΑ για τη δημοκρατία και την απελευθέρωση λείπει η Σαουδική Αραβία, η οποία συνεχίζει να αποκεφαλίζει και να ακρωτηριάζει ανθρώπους κάθε Παρασκευή. Το Ριάντ δεν έχει δημοκρατία αλλά έχει πετρέλαια που δίνει στις ΗΠΑ.
Ο πόλεμος που ξεκίνησε είναι ένας παράνομος πόλεμος. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ βομβάρδισαν ένα κράτος ως προληπτικό χτύπημα και εξόντωσαν την ηγεσία του. Η ενέργεια αυτή, που έγινε έξω από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, προβάλλει ως επιχείρημα ότι το Ισραήλ έχει δικαίωμα να εξασφαλίζει τον ζωτικό του χώρο γιατί δεν ανέχεται να ξαναγίνει το θύμα της Ιστορίας.
Μόλις προχθές ο πρώην τηλεπαρουσιαστής και υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Πίτερ Χέγκσεθ ανέλυσε το νέο δόγμα Τραμπ: «Ο πρόεδρος Τραμπ σχεδίασε έναν νέο στρατηγικό χάρτη από τη Γροιλανδία μέχρι τον Κόλπο της Αμερικής, τη ∆ιώρυγα του Παναμά και τις γύρω χώρες. Στο υπουργείο Πολέμου ονομάζουμε αυτόν τον στρατηγικό χάρτη “Ευρύτερη Βόρεια Αμερική”. Γιατί; Επειδή κάθε κυρίαρχο έθνος και έδαφος βόρεια του Ισημερινού, από τη Γροιλανδία μέχρι τον Ισημερινό και από την Αλάσκα μέχρι τη Γουιάνα, δεν αποτελεί μέρος του “Παγκόσμιου Νότου”. Είναι η άμεση περίμετρος ασφαλείας μας σε αυτήν τη μεγάλη γειτονιά στην οποία ζούμε όλοι. Καθεμία από αυτές τις χώρες συνορεύει είτε με τον Βόρειο Ατλαντικό είτε με τον Βόρειο Ειρηνικό».
Το διεθνές δίκαιο, οι πανανθρώπινες αξίες και η αυτονόητη απαίτηση για ειρήνη έχουν παραδώσει τη θέση τους σε μια αυθαίρετη λειτουργία, όπου χώρες όπως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ καθορίζουν τον «ζωτικό τους χώρο» και αποκτούν το δικαίωμα να επεμβαίνουν και να δολοφονούν για να τον εξασφαλίσουν. Το δόγμα αυτό δεν το εφηύρε ούτε ο Τραμπ ούτε ο Νετανιάχου. Είναι δημιούργημα του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος ξεκίνησε τον Β ́ Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας περιγράψει στο έργο του «Ο αγών μου» την ανάγκη να έχει το γερμανικό έθνος τον ζωτικό του χώρο (Lebensraum). Για να εξασφαλίσει αυτόν τον ζωτικό χώρο και την ασφάλεια μπορούσε να εισβάλει στην Ευρώπη ή να κάψει 6,5 εκατομμύρια Εβραίους (αυτούς τότε είχε περιγράψει ως άξονα του κακού). Σήμερα στο Ισραήλ διαμορφώνεται ένας νέος φονταμενταλισμός.
Ο πολιτικός ορθολογισμός δίνει τη θέση του σε αντιλήψεις περί εκλεκτών του Θεού που έχουν απευθείας εντολή να χτίσουν το κράτος του και να δράσουν κατά το δοκούν. Στον Λευκό Οίκο ο Τραμπ κλείνει τα μάτια και προσεύχεται (οι εικόνες είναι γελοίες ή ανατριχιαστικές ανάλογα με το πώς τις βλέπεις) με τους ποιμενάρχες του Θεού να πάνε καλά οι σκοτωμοί του.
ΥΓ.: Στον πρώτο πόλεμο στο Ιράκ οι Αμερικανοί χτύπησαν με δύο πυραύλους το καταφύγιο Αμρίγια στη Βαγδάτη και σκότωσαν 408 αμάχους. Ο πρώτος πύραυλος ήταν διατρητικός. Ανοιξε τρύπα σε μπετόν πολλών μέτρων για να περάσει ο δεύτερος που εξερράγη. Οσοι έχουν πάει στο Αμρίγια θυμάμαι να χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θαυμάζουν το πώς κατάφεραν τέτοια ακρίβεια οι Αμερικανοί και αυτούς που στέκονται με φρικώδες δέος μπροστά στις σκιές των εξαερωμένων ανθρώπων που έχουν αποτυπωθεί στους τοίχους. Σήμερα λοιπόν μπορείς να θαυμάζεις τα εξελιγμένα όπλα ή να σιχαίνεσαι αυτό που κάνουν.
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026
Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο…
Ετοιμάζεται μελέτη απ’ αυτό το καινούριο το Ινστιτούτο Αντιμετώπισης της Ακρίβειας (ή όπως δγιάλο το λένε), που θα εξηγήσει πως μας ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας οι κερδοσκόποι παρά τις άοκνες προσπάθειες της κυβερνήσεως.
Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου να γαμοσταυρίζει.
Να κατεβάζει καντήλια γιατί στο ψωμί το άσπρο κάτασπρο, το πολυτελείας είχε ανακαλύψει ποντικοκούραδα.
Και να παίρνει το δρόμο ακολούθως ως το φούρνο της γειτονιάς για να πλακωθεί με τον φούρναρη (μην ανοίξω τώρα το στόμα μου, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι) κι ο φούρναρης να του λέει με πλατύ χαμόγελο “έλα μωρέ Αρχοντή, αφού ξέρεις ότι φτιάχνω σταφιδόψωμα και πέφτουν κομμάτια απ’ τις σταφιδούλες στα καρβέλια”.
Δυο μέτρα ο τύπος, ένα εξηντακάτι ο μπαμπάς λόγω κατοχής, που να κάτσει να πλακωθεί;
Του γύρναγε την πλάτη κι έφευγε βρίζοντας από μέσα του…
Σκηνές από μια άλλη εποχή, που δεν αποκλείεται να τις ξαναζήσουμε λίαν συντόμως.
Πόλεμος γαρ και νταξ δεν θα περάσει απ’ το τραπέζι μας το περιβόητο “σκουπιδόψωμο” αλλά έχω την εντύπωση ότι τη βιταμίνα και το ιχνοστοιχείο θα τα ψάχνουμε με το ντουφέκι.
Αυτά είναι τα μπαντ νιούζ, που γίνονται ήβεν γουόρς αν σκεφτεί κανείς την ανάπτυξη των παιδιών και πόσο κατά διαόλου θα πάει παρέα με το μεταβολισμό τους.
Τα γκουντ νιούζ, από την άλλη, είναι ότι παιδιά δεν έχουμε…
Μαύρο χιούμορ και πικρό, το γνωρίζω.
Και πως αλλιώς να αντιμετωπίσεις την καταιγίδα της ακρίβειας, με καταγραμμένη αύξηση +4,2 % στα τρόφιμα τον περασμένο Ιανουάριο και +4,6 % τον περασμένο Φεβρουάριο;
Με τον Μάρτιο να παραμονεύει στη γωνία, λυμένο το ζωνάρι σαν κουτσαβάκι του παλιού καιρού, έρχεται μίνιμουμ ένα ακόμη ταληράκι ανόδου στα τρόφιμα.
Το οποίο το βλέπει ο κόπανος της τάξης που δεν μπορούσε να λύσει ούτε πρωτοβάθμια εξίσωση και πετάει το γνωστό “σιγά μωρέ και οι μισθοί αυξήθηκαν”.
Ορθόν, να μην κάνουμε τους χαζούς τώρα, μόνο που η αύξηση η μία δεν συγκρίνεται με την αύξηση την άλλη.
Το πέντε, το οκτώ, το δέκα τοις εκατό που αυξήθηκαν οι μισθοί είναι ένα τίποτα μπροστά στο είκοσι, στο τριάντα, στο πενήντα τοις εκατό που αυξήθηκαν οι τιμές των τροφίμων.
Οι οποίες πλέον θα εκτοξευθούν στα ύψη, ενώ τις αποδοχές των εργαζομένων ειλικρινά δεν τις βλέπω να απογειώνονται.
Πρέπει να σκεφτούμε και τον εργοδότη γκαντάμιτ, υποφέρει απ’ τον πόλεμο πιο πολύ απ’ όλους μας…
Οπότε, τι;
Οπότε ετοιμάζεται μελέτη απ’ αυτό το καινούριο το Ινστιτούτο Αντιμετώπισης της Ακρίβειας (ή όπως δγιάλο το λένε), που θα εξηγήσει πως μας ρουφάνε το αίμα με το μπουρί της σόμπας οι κερδοσκόποι παρά τις άοκνες προσπάθειες της κυβερνήσεως.
Αξιέπαινη προσπάθεια το ομολογώ, τα πάνω κάτω θα φέρει στην αγορά και θα καθίσει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.
Μ’ ένα μικρό θεματάκι:
Το νωρίτερο που θα είναι έτοιμη η μελέτη αυτή, θα είναι τα τέλη του 2026!
Μάλιστα, καλά το διαβάσατε, δεν σας βάρεσε πρόωρα η πρεσβυωπία:
Πριν τα τέλη του 2026, δεν θα μάθουμε τίποτε απολύτως για το πως μας δουλεύουν.
Κι ως τότε;
Ως τότε μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι και υπερήφανες για την νέα πρωτοβουλία της κυβερνησάρας, που θα υποχρεώσει τις βιομηχανίες τροφίμων να αποκαλύπτουν μέσω στίκερ το σρινκφλέσιο!
Το κολπάκι, δηλαδή, να βάζουν μικρότερη ποσότητα προϊόντος στην νορμάλ συσκευασία και να το προσφέρουν στον καταναλωτή στην ίδια τιμή.
Λες και είμαστε τόσο χάπατα ώστε δεν το είχαμε πάρει διόλου χαμπάρι, ενώ βράζουν τα σόσιαλ με τη συγκεκριμένη πρακτική, εδώ και κάνα δυο χρόνια.
Βράζουν και κοχλάζουν και φύλλο δεν κουνιέται.
Σαν τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου έχουμε καταλήξει όλοι και όλες, που το ήξερε το δίκιο του.
Αλλά που να το βρει;
Ο… Θεόσταλτος Τράμπ, η φλόγα – σήμα στο Ιράν και ο επερχόμενος Αρμαγεδδών
Όχι, δεν είναι fake news: τα αμερικανικά στρατεύματα ενημερώνονται απ’ τους διοικητές τους ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι μέρος «Θεϊκού σχεδίου»
Ο Ντόναλντ Τράμπ λέει ότι σκότωσε τον ανώτατο ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, επειδή ήταν ένας διαβολικός άνθρωπος, «ένας από τους πιο κακούς ανθρώπους στην ιστορία». Αν έβγαινε σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, των Παρισίων, του Τόκιο ή της Νέας Υόρκης κάποιος δημοσιογράφος με το… μαρκούτσι του στο χέρι και ρωτούσε τους περαστικούς «ποιος είναι ο πιο κακός άνθρωπος στην παγκόσμια ιστορία», οι μισοί θα απαντούσαν «ο Χίτλερ», οι άλλοι μισοί «ο Τράμπ» και μόνο κάτι λίγοι… αντικομμουνιστές θα απαντούσαν «ο Στάλιν».
Εντάξει, «και ο Πούτιν κακός είναι», θα μου πείτε, αλλά αυτός, ως ο πλέον κυνικός άρχων – τύραννος των ημερών μας, κρύβεται πίσω απ’ τη σκιά του Στάλιν και των άλλων, παλαιότερων και τωρινών, ομοίων του. Ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει καλά ότι οι δικτάτορες, που συγκεντρώνουν τόση δύναμη όσο αυτοί και… αυτός, τείνουν να εγκαταλείπουν την εξουσία με έναν από τους εξής δύο τρόπους: «Είτε με χειροπέδες είτε μέσα σε ένα φέρετρο». Γι’ αυτό, ενώ καταδίκασε τη δολοφονία του Χαμενεΐ ως «κυνική παραβίαση των κανόνων της ανθρώπινης ηθικής και του διεθνούς δικαίου», απέφυγε χαρακτηριστικά να κατονομάσει τον Τράμπ, τον Νετανιάχου και τις χώρες τους, που κρύβονται πίσω από τη δολοφονία.
Εκτός κι αν πιστεύει κι εκείνος, όπως κάποιοι αξιωματούχοι των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, ότι… «ο Πρόεδρος Τράμπ είναι Θεόσταλτος, κεχρισμένος από τον Ιησού να ανάψει τη φλόγα – σήμα στο Ιράν, προκειμένου να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη». Όχι, δεν είναι fake news αυτό, αληθινή είδηση είναι. Διασταυρωμένη και δημοσιευμένη στα πλέον έγκυρα ΜΜΕ των καιρών μας: «Οι στρατιωτικοί διοικητές των ΗΠΑ, απευθυνόμενοι προς τα ετοιμοπόλεμα στρατεύματα, επικαλούνται εξτρεμιστική χριστιανική ρητορική σχετιζόμενη με την βιβλική εσχατολογία, προκειμένου να δικαιολογήσουν τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράν», αναφέρει δημοσίευμα του Guardian υπό τον τίτλο «Τα αμερικανικά στρατεύματα ενημερώθηκαν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν ήταν μέρος ενός Θεϊκού σχεδίου»…
Το δημοσίευμα στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και σε περισσότερες από 200 καταγγελίες μελών των ενόπλων δυνάμεων όλων των κλάδων (συμπεριλαμβανομένων των πεζοναυτών, της αεροπορίας και της διαστημικής δύναμης), που έλαβε και κοινοποίησε το Ίδρυμα Θρησκευτικής Ελευθερίας του Στρατού (MRFF). Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας καταγγέλλων, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως υπαξιωματικός (NCO) σε μονάδα επιχειρήσεων κατά του Ιράν, δήλωσε στο MRFF – σε μια καταγγελία διασταυρωμένη απ’ τον Guardian – ότι «ο διοικητής μας, μας είχε προτρέψει να πούμε στα στρατεύματά μας ότι όλα αυτά ήταν ‘μέρος Θεϊκού σχεδίου’ και αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πολυάριθμες παραπομπές από το Βιβλίο της Αποκάλυψης που αναφέρονται στον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού»…
Πάντως όχι, οι πληροφορίες που διέρρευσαν σε ελληνικά ΜΜΕ και social media και υποστηρίζουν πως και ο «δικός μας» (σ. σ: ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης) πιστεύει ότι η επίθεση στο Ιράν είναι θέλημα Θεού και ότι ο Πρόεδρος Τράμπ είναι χρισμένος από τον Ιησού να… «ανάψει τη φλόγα – σήμα στο Ιράν προκειμένου να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη», ελέγχονται ως ανακριβείς. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να αιφνιδιάστηκε προς στιγμήν, στηρίζοντας την δολοφονία «ενός από τους πιο κακούς ανθρώπους στην ιστορία» (σ. σ: του Αγιατολάχ Χαμενεΐ) εκ μέρους των ηγετικών ειδώλων του (σ. σ: των Τράμπ και Νετανιάχου), ωστόσο στις επίσημες αντιδράσεις του το… γύρισε το μπιφτέκι και, τσάτρα – πάτρα, ευθυγραμμίστηκε με τις – θλιβερές, κατά γενική ομολογία – αντιδράσεις των Ευρωπαίων ηγετών, στις αμερικανο – ισραηλινές δολοφονικές επιθέσεις κατά του Ιράν. Οι οποίες, σύμφωνα με το καλαντάρι του POLITIKO που τις κατέγραψε, ήσαν απλά επιφυλακτικές απέναντι στις αμερικανο – ισραηλινές επιθέσεις… «που σκότωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν», ενώ παράλληλα καταδίκαζαν τα «αντίποινα της Τεχεράνης» και… τίποτε άλλο.
Αφήνοντας μόνο κι έρημο τον γενναίο Ισπανό ηγέτη Πέδρο Σάντσεθ να σηκώνει το βάρος της συντετριμμένης στους καιρούς μας ευρωπαϊκής ιδέας της «διεθνούς (ειρηνικής) νομιμότητας», και να αντιδρά μαχόμενος ενάντια στο δίδυμο των ουτιδανών δολοφόνων Τραμπ και Νετανιάχου, όπως ο αδιάλλακτος ιδεολόγος και ιππότης της ελπίδας, ο πατριώτης του Δον Κιχώτης: «Η θέση της Ισπανίας είναι η ίδια όπως στην Ουκρανία ή στη Γάζα. Όχι στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου που μας προστατεύει όλους. Όχι στην επίλυση συγκρούσεων με βόμβες. Όχι στον πόλεμο»!..
ΥΓ: Ο θάνατος του Χαμενεΐ είναι μια στιγμή ρήξης. Αλλά τα μεγάλα, συνεκτικά κράτη σπάνια καταρρέουν ακριβώς κάτω από αεροπορική επίθεση. Η αλλαγή καθεστώτος από τον ουρανό έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ψευδαίσθηση – στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη. Η απομάκρυνση ηγετών δεν είναι το ίδιο με την αναμόρφωση της πολιτικής μιας χώρας. Ίσως ο Τραμπ θέλει μια υπάκουη Τεχεράνη, όπως του έχει δώσει η παράνομη απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο τη Βενεζουέλα. Ωστόσο, το ερώτημα* δεν είναι μόνο αν ο πόλεμος του Τράμπ αποδυναμώνει το Ιράν. Είναι αν αποδυναμώνει το σύστημα κανόνων από το οποίο εξαρτάται η παγκόσμια σταθερότητα. Μόλις ο προληπτικός πόλεμος ομαλοποιηθεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιοδήποτε κράτος θεωρεί ότι απειλείται μακροπρόθεσμα. Αυτό αποτελεί επικίνδυνο προηγούμενο σε μια εποχή επέκτασης των πυραυλικών οπλοστασίων, των κυβερνοαπειλών και του πυρηνικού πολλαπλασιασμού.
* Το ερώτημα αυτό τίθεται από το editorial του Guardian για την αμερικανο - ισραηλινή επίθεση στο Ιράν
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ συγκλονιστική εξομολόγηση του Γιώργου Βότση...
Για τις Αρχές ήταν «τρομοκράτης» και «αρχηγός» της 17Ν, ενώ για την Αριστερά «προβοκάτορας». Δηλώνει αντιστασιακός εκ φύσεως ...
Για τις Αρχές ήταν «τρομοκράτης» και «αρχηγός» της 17Ν, ενώ για την Αριστερά «προβοκάτορας». Δηλώνει αντιστασιακός εκ φύσεως και πιστεύει ότι η «Ελευθεροτυπία» της δικής του εποχής δεν μπορεί να ξαναβγεί. Ο θρυλικός δημοσιογράφος που απεβίωσε σήμερα αφηγήθηκε την πολυτάραχη ζωή του.
Γεννήθηκα το 1938 στη Λάβδανη Ιωαννίνων, στο Πωγώνι, δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Μετά από δύο χρόνια, επειδή κηρύχθηκε ο πόλεμος, έπρεπε να φύγουμε από το χωριό με προορισμό τη μεγαλούπολη. Μπορεί να μεγάλωσα στον Πειραιά, αλλά την Ήπειρο την κουβαλώ πάντα μέσα μου. Αν και ήμουν μόλις 2 ετών όταν έφυγα από εκεί, αισθάνομαι ότι είμαι εκατό φορές Ηπειρώτης. Ακούω κλαρίνο και γεμίζει η ψυχή μου, αλλά πονάει και η καρδιά μου.
∎ Τα παιδικά μας χρόνια είναι καθοριστικά για την ύπαρξή μας. Όταν ήταν ήμουν πέντε ετών μού πήραν τον πατέρα μέσα απ’ το σπίτι, όταν ήμουν δέκα τον είδα να καταδικάζεται σε θάνατο – θα έλεγα ότι ήταν πολύ δύσκολα τα παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι τη μάνα μου τότε να μου λέει: «Αγόρι μου, να μην ξέρει κανείς ότι πουλάς φιστίκια αλλά και να μη γνωρίζει κανένας ότι ο πατέρας σου είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Δεν θέλω να νιώθεις μειονεκτικά. Εγώ πάντα θα σε έχω καθαρό και σιδερωμένο». Επειδή πήγαινα στο μεικτό σχολείο της Κηφισιάς, δεν ήθελε να λέω την αλήθεια για να μην αισθάνομαι κατώτερος από τα άλλα παιδιά. Έπειτα ανέβηκα επαγγελματικά και έγινα σερβιτόρος στον Ελευθεριάδη στη Δροσιά. Όταν ήρθε να φάει στον Ελευθεριάδη η συμμαθήτριά μου η Καίτη, ο παιδικός μου έρωτας, με είδε με την ποδιά να σερβίρω. Ντράπηκα, μου έφυγε ο δίσκος απ’ τα χέρια. Εκείνη είπε τότε στους γονείς της: «Ο Γιώργος είναι ο καλύτερος μαθητής της τάξης».
∎ Αυτή που τραβούσε συνέχεια το κουπί στη ζωή μας ήταν η μάνα. Δεν είχε βγάλει καν το δημοτικό σχολείο. Αλλά διαπαιδαγωγήθηκα από εκείνη, όχι απ’ τον πατέρα μου, τον δάσκαλο. Η μάνα μου ήταν εκείνη που μου έδωσε ό,τι σημαντικότερο έχω, την αξιοπρέπεια. Αυτή μου τη δίδαξε, η σπουδαία, η Άννα. Αλλά και ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που είχε σκληραγωγηθεί πολύ στη ζωή του.
«Με ανησυχούν σήμερα τα ψέματα που λένε οι πολιτικοί. Ο σκοπός είναι να ξέρει ο πολίτης πού πάει. Ε, δεν ξέρει. Δυστυχώς. Μας κυβερνούν οι πολιτικάντηδες και η δημοκρατία έχει εξελιχθεί σε καρικατούρα εξαιτίας της υπερσυγκέντρωσης των media και της παραπληροφόρησης. Κάνουν εξεταστικές επιτροπές για να εμπαίζουν τους ψηφοφόρους. Αλλά η κοινωνία είναι αυτή που γεννά την αντίσταση»
∎ Μικρός ήθελα να γίνω δάσκαλος. Άλλωστε είμαι γιος, εγγονός και αδελφός δασκάλων. Από τα παλιά, μια στιγμή που δεν λησμονώ είναι όταν ο δάσκαλός μου με σήκωσε στην τάξη για να διαβάσω μια έκθεσή μου. Το θέμα της ήταν οι καλοκαιρινές μας διακοπές. Σηκώθηκα να διαβάσω, αλλά άρχισα να κλαίω. Ποιες διακοπές; Ποιο καλοκαίρι; Ήταν η στιγμή που ήθελα να πω την αλήθεια, να μην κρύβομαι άλλο, να μάθουν οι συμμαθητές μου, ποιος ήμουν πραγματικά. Ο πατέρας μου μόλις είχε μπει στη φυλακή. Ωστόσο, δεν άντεξα. Όλα μου τα παιδικά χρόνια περνούσαν μέσα σε αυτές τις σελίδες. Βγήκα έξω από την τάξη και την έκθεσή μου τη διάβασε ο δάσκαλος, ο Γιώργος Σακκάς, ένας φοβισμένος εαμίτης. Εκεί όμως κατέκτησα τους συμμαθητές μου. Και, ναι, τότε ήθελα να γίνω δάσκαλος.
∎ Από νεαρή ηλικία έγραφα καλές εκθέσεις. Ένα τεφτέρι είχα, μη φανταστείς τίποτα σπουδαίο, ούτε καν τετράδιο. Κι έτσι εξέδωσα την πρώτη μου εφημερίδα στο γυμνάσιο. Μπήκα σε πολύ καλή σειρά στη Νομική Αθηνών σε μια εποχή που δεν υπήρχαν φροντιστήρια και ξεκίνησα τη δημοσιογραφική μου διαδρομή σε ηλικία μόλις 19 ετών. Υπήρξα sui generis δημοσιογράφος. Δεν λογοκρίθηκα ποτέ. Πιστεύω ότι όλα αυτά που έγραφα ή, μάλλον, εύχομαι, όλα αυτά που έγραφα, να έπιασαν τόπο. Να μην τα διατύπωσα στον βρόντο. Για μένα ένας καλός δημοσιογράφος σήμερα απαιτείται να είναι επαρκής, να ξέρει τη δουλειά του. Εγώ δεν γνωρίζω αν ήμουν καλός ή κακός. Αλλά σίγουρα ήμουν επαρκής και αντικειμενικός, όπως και ειλικρινής.
 |
| Ο Γιώργος Βότσης με την Μελίνα Μερκούρη. Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO |
∎ Μέντοράς μου ήταν ο εξαίρετος Λούης Δάνος, μια ζωή συνοδοιπόρος της αριστεράς, ποτέ ενταγμένος σε αυτή. Αλλά ανατρέχω συχνά σε αυτόν και σε όσα μου έμαθε. Με βοήθησε πάρα πολύ. Έκανε και κάποιες «πονηριές» για να με βοηθήσει ή για να με αναδείξει. Για παράδειγμα, έκανε ότι ήταν άρρωστος για να πάω εγώ στη θέση του και να φανώ. Εξαίρετος άνθρωπος, μεγάλος γραφιάς. Λίγοι τον θυμούνται σήμερα, αλλά ανήκει στα «θηρία» της δημοσιογραφίας. Και ήταν αυτός που με έκανε να λέω αργότερα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Σήμερα, δεν μου λείπει το γράψιμο. Αν υπάρχει κάτι που αναπολώ είναι εκείνες οι φωνές των δακτυλογράφων στην «Ελευθεροτυπία». Κάθε φορά μού έλεγαν: «Ρε Γιώργο, τι γράφεις πάλι εδώ; Δεν καταλαβαίνουμε τα κολλυβογράμματά σου». Δεν έμαθα ποτέ να γράφω στη γραφομηχανή. Όλα χειρόγραφα. Και με κολλυβογράμματα. Αν ανέβεις στη σοφίτα όπου είναι το γραφείο μου θα καταλάβεις. Πάντα τασσόμουν ενάντια στην επέλαση της τεχνολογίας.
 |
| «Δεν έμαθα ποτέ να γράφω στη γραφομηχανή. Όλα χειρόγραφα». |
∎ Αν κάτι με ανησυχεί σήμερα όσον αφορά τη δημόσια σφαίρα είναι τα ψέματα που λένε οι πολιτικοί. Ο σκοπός είναι να ξέρει ο πολίτης πού πάει. Ε, δεν ξέρει, δυστυχώς. Μας κυβερνούν οι πολιτικάντηδες και η δημοκρατία έχει εξελιχθεί σε καρικατούρα εξαιτίας της υπερσυγκέντρωσης των media και της παραπληροφόρησης. Κάνουν εξεταστικές επιτροπές για να εμπαίζουν τους ψηφοφόρους. Αλλά η κοινωνία είναι αυτή που γεννά την αντίσταση. Δηλώνω αναρχικός και όχι εξ ορισμού αριστερός. Η αριστερά είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ιστορική διάκριση. Είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου και με την ανθρωπότητα. Είναι συνειδητή επιλογή, αποτελεί στάση ζωής. Κάποτε δεν χρειαζόταν να δώσεις ορισμό του τι εστί αναρχικός. Τώρα, δεν είμαι σίγουρος.
∎ Μια εποχή η αστυνομία με θεωρούσε «αρχηγό» της 17Ν. Ήταν την περίοδο που εξαιτίας αυτών των «έξυπνων» διωκτικών αρχών έφυγα διωκόμενος και ζήτησα καταφύγιο στο σπίτι του Νίκου Κούνδουρου, στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Ένα απόγευμα είκοσι τουλάχιστον αστυνομικοί επιχείρησαν να εισβάλουν στο σπίτι του Νίκου, ο οποίος τους φώναξε: “Επ, στο σπίτι μου ούτε οι Γερμανοί δεν μπήκαν”. Του είπα να τους αφήσει να κάνουν τις έρευνες που ήθελαν για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Μεταξύ των αστυνομικών ήταν και μια συμπαθέστατη κοπέλα, την οποία έδειξε ο Κούνδουρος και είπε αστειευόμενος, για να σπάσει μάλλον ο πάγος: «Εγώ θέλω τη σωματική έρευνα να μου την κάνει αυτή». Όταν μπήκαν στο σπίτι, η αστυνομικός πήρε από τον τοίχο έναν πίνακα του 8ου αιώνα που έδειχνε την Παναγία να μαθαίνει τον μικρό Χριστό να περπατάει. «Αχ, τι χαριτωμένη», είπε. «Πόσο κάνει αυτή η εικόνα, κύριε Κούνδουρε;». «Κόρη μου, πόσα παίρνεις τον μήνα;» της απάντησε ο Κούνδουρος. Κι όταν του ανακοίνωσε το ποσό, πρόσθεσε εκείνος: «Με αυτόν τον μισθό, οι μισθοί ολόκληρων χρόνων δεν θα έφταναν για να αγοράσεις αυτή την εικόνα».
 |
| Ο Γιώργος Βότσης με τη συζυγό του |
∎ Για τις μυστικές υπηρεσίες ήμουν ο τρομοκράτης. Σκέψου, τότε μας είχαν καλέσει με τη γυναίκα μου, τη Λένα, σε ένα συνέδριο στη Νέα Υόρκη, όμως η Αμερικανική Πρεσβεία δεν μου έδωσε βίζα. Μεσολάβησαν κάποια μέλη της κυβέρνησης του Καραμανλή και την τελευταία στιγμή, παραμονή της αναχώρησης, τηλεφωνεί μια κυρία από το γραφείο τύπου της πρεσβείας για να μου αναγγείλει: «Τα καταφέραμε. Η βίζα σας είναι ok!». Και με πολύ ευγενικό τρόπο τής απάντησα: «Ευχαριστώ, αλλά τώρα δεν με ενδιαφέρει. Δεν θέλω να ταξιδέψω πλέον στην Αμερική, ήθελα να δοκιμάσω τη δημοκρατία σας».
 |
| Ο Γιώργος Βότσης με τον Ανδρέα Παπανδρέου. |
∎ Αν κάτι έχω κάνει στη ζωή μου, είναι πολύ καλούς φίλους. Σπουδαίο πράγμα η φιλία. Κάθε Τρίτη, σε όλη μου τη ζωή είχα τους χαρτοπαίκτες. Τους φίλους μου. Κάθε Τρίτη μια συνάντηση φίλων, σε άλλο σπίτι. Επίσης είχα γλέντια με φίλους στην Αθήνα αλλά και στο ησυχαστήριό μου, στο κτήμα μου στην Εύβοια, το δημιούργημά μου. Είναι ο παράδεισός μου. Χάιδευα εκεί τα φυτά που ο ίδιος είχα φυτέψει και πιστεύω πως ήταν «το ωραιότερο χάδι της ζωής μου». Γλέντια, ποτό –πολύ ποτό–, φίλοι –πολλοί φίλοι–, χαρά – πολλή χαρά. Και πολλά τσιγάρα, τα οποία, μετά την περιπέτεια της υγείας μου, έπρεπε να τα κόψω μαχαίρι. Πάντως, ωραία χρόνια. Αλησμόνητες στιγμές. Θα θυμόμαστε πάντα τα γλέντια που κάναμε. Τα αρνητικά τα σβήνει μόνη της η μνήμη μας.
∎ Είμαι ο μόνος που είδε τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο στη φυλακή – δεν το λέω με καμάρι. Αλλά ήξεραν όλοι, και κυρίως οι αναγνώστες μου, ότι κανένας δεν με είχε πληρώσει ως δημοσιογράφο. Έτσι, λοιπόν, και τότε, δεν τολμούσε κανείς να πάει να τον δει. Πήγα το 1991. Πρώτα έγραψα το άρθρο όπου έλεγα ότι τα είκοσι χρόνια φυλακής είναι πολλά, ακόμα και για δικτάτορα. Πίστευα πως όλοι οι ισοβίτες πρέπει να βγαίνουν στα είκοσι χρόνια, ακόμα κι αν είναι δικτάτορες. Αυτό ίσως και να διαδραμάτισε κάποιο ρόλο στο ότι δέχτηκε να με δει. Πήγα με φοβερή περιέργεια. Τόσα χρόνια στην παρανομία, δεν τον ήξερα ούτε από την τηλεόραση. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Ο στόχος μου τότε ήταν να τον πείσω να μου μιλήσει. Δεν είχα ούτε κάμερα, ούτε μαγνητόφωνο, ούτε καν στιλό. Βαθύτερο κίνητρο ήταν η περιέργειά μου να γνωρίσω από κοντά τον οργανωτή και ηγέτη του πραξικοπήματος, τον πανίσχυρο δικτάτορα που κυβέρνησε επί έξι χρόνια με ποικίλους τίτλους – πρωθυπουργός, αντιβασιλεύς, Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τα κοινά μας ήταν το όνομά μας, Γιώργος, και ότι ήμασταν γιοι δασκάλου και οι δύο. Από κει και πέρα, χάος. «Στον πόλεμο ο υπασπιστής μου ήταν κομμουνιστής», μου είπε τότε. «Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι κομμουνιστής», του απάντησα. Και συμπλήρωσα: «Εγώ είμαι ελευθερόφρων αναρχοαριστερός».
 |
| «Για κάποιους ήμουν ο εγκέφαλος της 17Ν». Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/LiFO |
∎ Πιο πολύ απ’ όλα αγάπησα τα ταξίδια. Με αντροπαρέα έχω κάνει τα ωραιότερα ταξίδια, στα Ιμαλάια, στον Ινδικό Ωκεανό, στο νησί Σοκότρα. Και τη ζωή μου, δεν έχω παράπονο, την έζησα. Βλέπω τους νεότερους και προβληματίζομαι. Τα νέα παιδιά είναι το θέμα. Πίστευα, ρε γαμώτο, κάποτε ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερα από μας. Παραμένω ένας άνθρωπος άνευ θρησκεύματος. Ουσιαστικά, είμαι άθεος. Σέβομαι την πίστη των ανθρώπων, αλλά δηλώνω άθεος. Τώρα, αν υπάρχει ευτυχία; Από την εμπειρία μου έμαθα ότι την ευτυχία μπορείς να τη βρεις παντού ή και πουθενά. Παρότι κυνηγημένος μια ζωή, ήμουν γρήγορος στα πόδια. Δεν έχω φάει ποτέ ξύλο. Ήμουν από το γυμνάσιο 800άρης.Το έσκασα από τους μπάτσους δυο φορές. Και από τους δικούς μου, που με είχαν στριμώξει και αυτοί τρεις φορές. Οι πρωτοβουλίες μου στον χώρο της αριστεράς κατά την διάρκεια της Αντίστασης αλλά και μετά δεν ήταν πάντοτε αρεστές. Η αριστερά δεν επέτρεπε να γίνεται κάτι χωρίς να το ελέγχει, πόσο μάλλον να πεις κάτι εναντίον της.
∎ Όσον αφορά την οικογένεια, άκουσέ με προσεκτικά. Ενώ ήμουν εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου, τελικά έκανα τρεις γάμους. Με τη Λένα, τη γυναίκα μου, είμαστε μαζί εδώ και 38 χρόνια. Έχω δυο κόρες, τη Νικολέττα, που είναι συνάδελφος, και την Άννα, που σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο, αλλά τώρα ασχολείται με τα τουριστικά στην Κεφαλονιά. Η μεγάλη μου αγάπη είναι τα εγγόνια μου, ο Γιώργος και ο Γιάννης. Είμαι πλήρης και ευτυχισμένος. Κάθε φορά που έρχονται στο σπίτι έχω μεγάλη χαρά.
∎ Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι είχα μια έντονη ζωή. Ξενύχτια, ποτά, τσιγάρα, τραγούδια ηπειρώτικα και όχι μόνο. Ο αξέχαστος Μίκης, που έχω βάλει να παίζει τώρα που μιλάμε, είχε έρθει στο σπίτι μας κι είχε παίξει πιάνο. Τα πάρτι που έχουμε κάνει στο σπίτι μας στο Ψυχικό με τη Λένα έχουν αφήσει ιστορία.
∎ Ήμουν αιρετικός, ναι. Και επαναστάτης. Αλλά μου άρεσε που με ήθελαν όλοι στις παρέες τους, όχι μόνο οι ομοϊδεάτες μου αλλά και κάποιοι που βρίσκονταν στην αντίθετη πλευρά, γιατί ήμουν χωρίς παρωπίδες. Ήμασταν στην Κούβα με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για τα θυρανοίξια του ναού του Αγίου Νικολάου στην Αβάνα. Το βράδυ, στο περίφημο ξενοδοχείο National, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος με την Άννα-Μαρία και τους γιους του μας κάλεσαν με τη Λένα στο τραπέζι τους. Εκείνος σηκώθηκε, πρόσφερε τη θέση του στη Λένα, πήγε στο διπλανό τραπέζι και κουβάλησε μια καρέκλα για μένα. «Μου αρέσει να με υπηρετούν βασιλιάδες», του είπα γελώντας. Είχα καλές σχέσεις και με πολιτικούς, και με καλλιτέχνες, και με επιχειρηματίες με διαφορετική πολιτική τοποθέτηση, που όμως είχαμε αμοιβαία εκτίμηση. Όλα αυτά ξέρεις τι σημαίνουν για μένα; Μια απίστευτα γεμάτη και πλούσια ζωή. Πάντοτε ήμουν αντιστασιακός εκ φύσεως και ονειροπόλος με τα μάτια ανοιχτά.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Η δικαιολόγηση του “ολίγον άδικο”
Δεν ξέρω τι αντίδραση είναι αυτή, αν είναι κάποια μορφή άμυνας, ή και άρνησης, αλλά όποτε το γενικό πλαίσιο είναι πόλεμος -και έχει αρχίσει να γίνεται κανονικότητα σε μία γενιά που νομίζαμε πως είχαμε ξεμπερδέψει- το μυαλό μου πηγαίνει στους μικρούς χαμένους πολέμους γύρω μου, πολύ πιο κοντά μου από όσο κάποια μακρινά σύνορα.
Επειδή κόσμος συνεχίζει να πέφτει, να ανεβαίνει, να χαίρεται, να ερωτεύεται, να σκορπίζεται, να διαλύεται, πολύ κοντά μας, ο προβολέας μου πέφτει πάνω τους. Όταν κλείνεις τον υπολογιστή αρχίζει η ζωή της ευθύνης. Εννοώ πως αρχίζει η ζωή που πρέπει κάτι να κάνεις δίχως το άλλοθι πως είσαι πολύ μικρός για να επηρεάσεις τις διεθνείς εξελίξεις.
Μπροστά στις αποκρουστικές ειδήσεις για βομβαρδισμένα σχολεία και γυμναστήρια, πρέπει να παρηγορήσεις μία φίλη που για τρίτη φορά δεν κατάφερε να κρατήσει το μωράκι που κυοφορούσε.
Είναι μία τρέλα, αλλά είμαστε μέρος της τρέλας και κάπως πρέπει να την διαχειριστούμε. Ο πολιτισμός μας είναι ο πολιτισμός που μας βυθίζει στην λύπη για κάθε βαριά άρρωστο παιδί στον στενό μας κύκλο, και ταυτόχρονα σκρολάρουμε την είδηση για πενήντα βομβαρδισμένα παιδιά σε μία μακρινή χώρα.
Δεν υπάρχει λάθος. Τουλάχιστον δεν υπάρχει λάθος όσο κρατάμε ακόμη την ανθρωπιά μας στο πρώτο. Για το δεύτερο, ξέρουμε καλά πως το έχουμε συνηθίσει.
Υπάρχουν δύο πολύ μεγάλες παγίδες, που αν χάσεις λίγο το έλεγχο και την στόχευση, θα πάμε καρφί κατά διαόλου. Η πρώτη είναι να παραλύσεις στην καθημερινότητά σου, περιμένοντας πάντα το χειρότερο -γιατί τους έχεις ικανούς- να αναστείλεις την ζωή σου, να σταματήσεις να είσαι εκεί που σε χρειάζονται. Το αίμα τρέχει και δίπλα μας και κάποιοι περιμένουν από εμάς τους επιδέσμους τους.
Ακόμη και το απλό, να διαβάσεις τα παιδιά για την επόμενη μέρα στο σχολείο, είναι ένα πείσμα για ζωή όταν η ζωή απαξιώνεται με τον πλέον κυνικό τρόπο.
Ο δεύτερος κίνδυνος- και εδώ το θέμα αναβαθμίζεται σε πολιτικό και συλλογικό από προσωπικό- είναι πως η αυτόματη και τόσο εύκολη δικαιολόγηση αυτών των επεμβάσεων ανοίγει την πόρτα του τρελοκομείου. Μπορεί αρκετοί να θεωρούν επαρκή την εξήγηση -επαρκή μάλλον για τις ενοχές τους- πως «γλιτώνουμε» λαούς από τυράννους, αλλά ας καταλάβουμε όλοι πως χωρίς κανόνες διεθνούς δικαίου τον πήχη στο ποιος είναι επικίνδυνος και ποιος όχι θα τον βάζει πάντα ο δυνατός και αυτό δεν είναι καλό μαντάτο για κανέναν μας.
Δεν είμαστε οριστικά γλιτωμένοι, όποιος το πιστεύει αυτό κάνει λάθος. Δεν είμαστε με το μέρος του δίκιου, είμαστε με το μέρος εκείνου που μπορεί γιατί έχει τα όπλα. Το να εμπιστευόμαστε στα τυφλά την εκάστοτε κρίση του και τις μονομερείς κινήσεις του για το «κούρδισμα» του κόσμου θα το βρούμε μπροστά μας όταν θα διαφωνήσουμε για τα δικά μας δίκια. Δεν είναι πολύ σαφές αυτό;
Και πού θα στραφούμε τότε; Στους οργανισμούς που κι εμείς οι ίδιοι συμβάλλαμε με τα χεράκια μας στην απαξίωσή τους;
Κι αν απαντήσουν κι εκείνοι τότε «δεν είναι ώρα τώρα να μιλήσουμε το διεθνές δίκαιο;» -θυμίζω την δήλωση κόσμημα του Έλληνα Πρωθυπουργού για την απαγωγή Μαδούρο.
Ο Κόσμος δεν χρειάζεται Ζορρό, γιατί κάποιοι εξ αυτών μπορεί στην πορεία να παραφρονήσουν… Χρειάζεται σταθερές. Πριονίζουμε τα πόδια μας όταν υποστηρίζουμε πως αν είναι για το καλό ολόκληρων λαών -τεράστια κουβέντα χρειάζεται αυτό- δεν έγινε και τίποτα να αναστείλουμε για λίγο τις αξίες μας. Πόσο είναι αυτό το λίγο και ποιος το ορίζει; Αν αρχίσεις να δικαιολογείς το λίγο, δεν το παίρνεις χαμπάρι για πότε γίνεται πολύ και στο τέλος κανονικότητα.
Πηγή: www.news247.gr
Κυριακή 8 Μαρτίου 2026
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας
...οι γυναίκες γιορτάζουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, κάθε λεπτό της ζωής τους κι όχι μια μέρα το χρόνο....
ΥΓ του blog: κι όπως λέει κι ο συνεργάτης StaMiKous "........η γυναίκα, η πολυπληθέστερη ομάδα ανθρώπινων όντων, η οποία, παρά το πέρασμα των χρόνων, παρά τις όποιες προσπάθειες χειραφέτησης, παρά τις ευχές και τις προσδοκίες του 1ου φεμινιστικού κινήματος, που δυστυχώς δημιούργησε νέες μορφές ανισότητας και εκμετάλλευσης, παρά τις στοχεύσεις του 2ου φεμινιστικού κινήματος που συντάχθηκε εξ αρχής με τον ατομικισμό και που εν τέλει ουσιαστικά υποδουλώθηκε και υποτάχθηκε στον νεοφιλελευθερισμό, παρά τη σύγχρονη, ύποπτη ή πραγματική, μανία του δικαιωματισμού όλων των μειονοτήτων κι όλων των αναξιοπαθούντων και των ταλαίπωρων της γης, (η οποία σε κάθε ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα αναγνωρίζει δικαίωμα, και με ατεκμηρίωτες πολλές φορές και καινοφανείς ανθρωπολογικές και κοινωνιολογικές νεοεπιστημονικές εφευρέσεις και μυθεύματα εξαπλώνεται αστραπιαία με τις ευλογίες και τη συναίνεση των υπερεθνικών ελίτ και άλλων κέντρων σ’ όλο τον 1ο κόσμο κι όχι μόνο,) εξακολουθεί να είναι και να παραμένει το πιο βίαια εκμεταλλευόμενο, πολλαπλώς κακοποιούμενο, δουλεμπορικώς διακινούμενο, κοινωνικά και ηθικά απαξιωμένο από θρησκείες, δόγματα, ιδεολογίες, κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες, παραδόσεις και προκαταλήψεις, συστήματα και πάσης μορφής εξουσίες, ανθρώπινο πλάσμα του πλανήτη…” ...προσυπογράφουμε...
Εντουάρντο Γκαλεάνο: "Για πόσο καιρό;"
Εντουάρντο Γκαλεάνο
«Κανένας πόλεμος δεν έχει την ειλικρίνεια να ομολογήσει: Σκοτώνω για να κλέψω.
Οι πόλεμοι πάντα επικαλούνται ευγενή κίνητρα, σκοτώνουν στο όνομα της ειρήνης, στο όνομα του Θεού, στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της προόδου, στο όνομα της δημοκρατίας και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα ψέματα, υπάρχουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έτοιμα να εφεύρουν φανταστικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν τη μετατροπή του κόσμου σε ένα απέραντο τρελοκομείο και ένα απέραντο σφαγείο.
Στον Βασιλιά Ληρ, ο Σαίξπηρ έγραψε ότι σε αυτόν τον κόσμο, οι ανόητοι οδηγούν τους τυφλούς, και τέσσερις αιώνες αργότερα, οι κύριοι του κόσμου είναι τρελά ερωτευμένοι με τον θάνατο, μετατρέποντας τον σε ένα μέρος όπου δέκα παιδιά πεθαίνουν κάθε λεπτό από πείνα ή ιάσιμες ασθένειες και τρία εκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται κάθε λεπτό- τρία εκατομμύρια δολάρια ανά λεπτό - στη στρατιωτική βιομηχανία, η οποία είναι ένα εργοστάσιο θανάτου.
Τα όπλα απαιτούν πολέμους, οι πόλεμοι απαιτούν όπλα και οι πέντε χώρες που ελέγχουν τα Ηνωμένα Έθνη τυχαίνει να είναι και οι πέντε κύριοι παραγωγοί όπλων.
Αναρωτιέται κανείς, για πόσο καιρό;
Για πόσο καιρό θα βρίσκεται η παγκόσμια ειρήνη στα χέρια εκείνων που επωφελούνται από τον πόλεμο;
Για πόσο καιρό θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι γεννηθήκαμε για αμοιβαία εξόντωση και ότι η αμοιβαία εξόντωση είναι το πεπρωμένο μας;
Για πόσο καιρό;
Εχεις λογαριασμό σε τράπεζα; Πλήρωνε!
Εχουμε ακούσει και διαβάσει για τους τοκογλύφους, τους μαυραγορίτες, τους λαδέμπορους επί Κατοχής. Εχουμε δει οι περισσότεροι φιλμ με τη μαφία στις ΗΠΑ, στην Ιταλία και αλλού. Ολα αυτά στη σφαίρα της Ιστορίας, του παρελθόντος, της μυθιστορίας. Εως εκεί, κάπου μπορώ να το καταλάβω.
Αλλά να έχουμε κάνει πάνω από 12 ανακεφαλαιώσεις στις ελληνικές τράπεζες, να έχουν πουλήσει στο 20% της αξίας τους τα «κόκκινα» δάνεια σε funds (στα οποία έχουν μετοχές οι ίδιες οι τράπεζες!), να προχωρούν σε πλειστηριασμούς δίχως κανένα κοινωνικό κριτήριο, να αυξάνουν στον θεό τα επιτόκια δανεισμού δίχως κανέναν απολύτως κρατικό έλεγχο, να σε χρεώνουν ακόμη και για να πάρεις χρήματα από το ATM, να κλείνουν υποκαταστήματα συνεχώς, με ό,τι αυτό σημαίνει, και τώρα να ζητούν (και να λαμβάνουν!) και άλλα χρήματα από όσους έχουν τραπεζικούς λογαριασμούς, μόνο και μόνο επειδή τους έχουν, ε αυτό πια ξεπερνάει και το πιο εξωφρενικό σενάριο μαφιόζικου blockbuster.
Πράγματι, οι μεγάλες τράπεζες έχουν αρχίσει να επιβάλλουν σταθερή μηνιαία χρέωση σε πάγια βάση σε καταθετικούς λογαριασμούς φυσικών προσώπων. Στη νέα πρακτική, ο λογαριασμός -ακόμη και αν απλώς διατηρείται με χρήματα- χρεώνεται κάθε μήνα ένα ποσό (0,60 έως 0,80 €), ανάλογα με το πακέτο υπηρεσιών που περιλαμβάνει. Το μοντέλο μοιάζει με συνδρομή σε υπηρεσία, δεν αφορά μόνο ξεχωριστές συναλλαγές. Ακόμα και 10 ευρώ να έχεις στον λογαριασμό σου, λογαριασμό που επιβάλλεται να έχεις σε τράπεζα καθώς δεν μπορείς να κάνεις καν συναλλαγές δίχως την ύπαρξή του στο μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας, θα πληρώνεις τουλάχιστο 0,60 ευρώ, δηλαδή πάνω από 200 δραχμές (για όσους θυμούνται ακόμα) για να... Αλήθεια, για να τι;
Για να καθαρίζουν το θησαυροφυλάκιο να μην πιάνει σκόνη; Για να «νοικιάζεις» έναν χώρο που δεν υπάρχει; Για «κόστος διαχείρισης»; Κουράζεται η τράπεζα να «διαχειρίζεται» τα χρήματα των πολιτών δηλαδή; Αυτή δεν είναι η δουλειά της; Ή η δουλειά της είναι να βγάζει όσα περισσότερα μπορεί για την ίδια; Γιατί από αυτόν τον παράλογο δασμό οι τράπεζες κερδίζουν από 256 έως 341 εκατομμύρια ετησίως! Με την αμέριστη στήριξη της κυβέρνησης βεβαίως βεβαίως...
Πέρα από ιδεολογίες, το χώμα που πατάς λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ -ΕΛΑΣ
Υπερηφάνεια ένιωσε, πέρα από ιδεολογίες, ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης κοιτώντας τις ιστορικές φωτογραφίες που απεικονίζουν την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών.
Ζωή Χαλιδιά
Σωστός! Διότι αν έμπαινε στην μέση η ιδεολογία θα ΄πρεπε να ντρέπεται. Ιδεολογικά: εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές, μάχες στις πόλεις και στα βουνά, είναι ο βαρύς τίτλος αίματος που φέρει η Αριστερά για τη δράση της στη δεκαετία του 40.
Ιδεολογικά: την ίδια περίοδο η δεξιά αστική τάξη στέκεται στο πλευρό των Γερμανών, στελεχώνοντας τον κατοχικό μηχανισμό σε υπουργεία, κεντρική κυβέρνηση, τοπικές διοικήσεις. Ιδεολογικά από τη μια μεριά της κατοχικής ιστορίας ήταν οι κομμουνιστές που στήνοντας για εκτέλεση στον τοίχο κι από την άλλη Γερμανοί φασίστες, δοσίλογοι Έλληνες, οι μαυραγορίτες, χίτες, και η αστική τάξη. Και αυτά είναι τα καλά νέα.
Μετά την απελευθέρωση ήταν η απόλυτη φρίκη.
Ιδεολογικά: η Δεξιά αποκαθιστά κι κάνει ευυπόληπτους πολίτες συνεργάτες των ναζί, γερμανοτσολιάδες, κουκουλοφόρους προδότες, μαυραγορίτες… Και στη συνέχεια δολοφονική βία και ωμή τρομοκρατία. Ιδεολογικά: χιλιάδες κομμουνιστές και ΕΑΜίτες κλείνονται σε φυλακές, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε τόπους εξορίας. Χιλιάδες άλλοι πέφτουν θύματα των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών.
Το βιβλίο ιστορίας του Άγγελου Τσέκερη «Λίγος Εμφύλιος ακόμη, η καραμανλική τρομοκρατία, η δημοκρατική αντίσταση» είναι η συνέχεια της Δεξιάς από το 1958 και μετά σε βάρος των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και όχι μόνο. Με τον «εθνάρχη» της ∆εξιάς Κ. Καραµανλή να αναβαθµίζει και να συντονίζει τον πολυπλόκαµο µηχανισµό, γνωστό ως «παρακράτος». Και την Αριστερά να ζει παρανομία και ξερό ψωμί. Διακρίσεις, εργασιακό και κοινωνικό κατατρεγμό και
ξανά δολοφονίες…
Πέρα από ιδεολογίες …και πέρα βρέχει
Οι ίσες αποστάσεις προσποιούνται την αντικειμενικότητα ενώ υπηρετούν συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι ο φερετζές για την επιβολή μιας συγκεκριμένης νεοφιλελεύθερης κι αυταρχικής ιδεολογίας. Η δήλωση του Μητσοτάκη «πέρα από ιδεολογίες» είναι μία ακόμα προσπάθεια αποσιώπησης της ιστορίας. Εξ άλλου ο κρυφοφασίστας υπουργός της κυβέρνησής
του Θάνος Πλεύρης το είπε déclaré: «Ούτε σέβομαι, ούτε τιμώ τους αγώνες της Αριστεράς».
Οπότε ας μιλήσουμε γενικά κι αόριστα «για κείνα τα παιδιά»…
Αναγούλα: Ο Τραμπ (του Επστάιν) προσεύχεται, οι τραμπόφιλοι επιτίθενται στον Σάντσεθ
 |
| Η στιγμή που οι πάστορες αρχίζουν να προσεύχονται για τον Τραμπ. X (Twitter) |
Ο θεοσεβούμενος Τραμπ (του Επστάιν), πριν στείλει τις βόμβες του σε σχολεία με παιδιά, προσεύχεται. Και οι Έλληνες τραμπόφιλοι επιτίθενται στο μόνο ευρωπαίο πρωθυπουργό που είπε αξιοπρεπώς στον Τραμπ «δεν είμαστε δούλοι σου».
Προσέξτε δύο τελευταίες ειδήσεις, με διαφορά ωρών.
Η πρώτη: δεκάδες παπάδες (πάστορες) πήγαν στο Λευκό Οίκο και προσευχήθηκαν μαζί με τον Τραμπ. Για την ακρίβεια προσευχήθηκαν υπέρ του Τραμπ. Παρακάλεσαν το Θεό «να τον προστατεύει», «να του δίνει δύναμη» κτλ.
Απορία: τι διαφορετικό κάνουν στις δημόσιες προσευχές που οργανώνουν οι μουλάδες του Ιράν; Δεν χρειάζεται απάντηση.
Η δεύτερη είδηση: Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ έδωσε στη δημοσιότητα δεκάδες έγγραφα με συνεντεύξεις θυμάτων του παιδόφιλου Επστάιν, που μιλάει για σεξουαλική κακοποίησή τους και από τον Τραμπ. Διαβάστε (εδώ) και φρίξτε.
Ερώτηση 1η: τι θα έλεγε ο (όποιος) θεός που θα διάβαζε τις δύο αυτές ειδήσεις; Το πιο επιεικές που βρίσκω είναι: «Η κόλαση σε περιμένει, Ντόναλντ».
Ερώτηση 2η: ποιο σύμπτωμα σας κατακλύζει όταν διαβάζετε αυτά τα δύο, τις προσευχές και τις καταγγελίες των θυμάτων; Εμένα η αναγούλα και ο εμετός.
Ας τα αφήσουμε τώρα αυτά (για να σώσουμε τα άντερά μας) και ας τα συνδέσουμε με μερικά άλλα, κλασικά πολιτικά.
Πρώτον, ένας ευρωπαίος ηγέτης αρνήθηκε να παραχωρήσει στρατιωτικές βάσεις της χώρας του στις ΗΠΑ για να κάνουν επιθέσεις στο Ιράν. Και σε μια ενθαρρυντική προβολή αξιοπρέπειας είπε: «Σύμμαχοι είμαστε, όχι δουλοπρεπείς». Είναι ο μόνος ευρωπαίος ηγέτης που το τόλμησε, αλλά πιστεύουμε ότι μάλλον το ζήλεψαν και άλλοι. Τι θα έλεγε ένας θεός γι’ αυτόν τον πολιτικό: «Εύγε, τέκνον Πέδρο». Φυσικά, ο Τραμπ (των προσευχών και του Επστάιν) άρχισε τις απειλές.
Δεύτερον, μόλις ο πρωθυπουργός της Ισπανίας έκανε αυτή τη δήλωση, κινητοποιήθηκε ένας εσμός εγχώριων τραμπιστών και άρχισε τις επιθέσεις τόσο εναντίον του όσο και εναντίον όσων τόλμησαν να επαινέσουν τη στάση του. Φυσικά, πρόκειται περί συντονισμένου προπαγανδιστικού εσμού, με γραμμή από την κυβερνητική προπαγάνδα. Ο επίσημος προπαγανδιστής Παύλος Μαρινάκης το έπαιξε σε δύο ταμπλό. Ενώ είπε (σωστά) ότι η Ισπανία είναι μακριά από αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή μας και η Ελλάδα κοντά, έσπευσε να προσθέσει, για να μειώσει τη σημασία της αξιοπρεπούς στάσης του πρωθυπουργού της Ισπανίας: «Η χώρα αυτή εξοπλίζει μια χώρα που απειλεί την Ελλάδα». Η Ισπανία όντως πουλάει όπλα στην Τουρκία. Όπως τής πουλάνε οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία. Όμως, ο επίσημος προπαγανδιστής το «ξεχνάει» αυτό.
Τρίτον, στη γραμμή αυτή, η διαβόητη «Ομάδα Αλήθειας» τα βάζει με το δήμαρχο Χάρη Δούκα, ο οποίος τόλμησε να πει «είμαστε με τον Σάντσεθ». Ενώ οι άθλιοι αυτοί προπαγανδιστές θα ήθελαν να πει «είμαστε με τον Τραμπ», με τον Τραμπ του Επστάιν, που λοιδοιρεί ηγέτες της Ευρώπης (Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς), απειλεί να καταλάβει ευρωπαϊκό έδαφος(Γροιλανδία) και να επιβάλλει εξοντωτικούς δασμούς. Η άθλια προπαγάνδα, που παίρνει(ή μήπως δίνει κιόλας;) γραμμή από τον Μαρινάκη, τον Άδωνη και τα λοιπά παιδιά των fake news, αγαπάει αυτόν τον Τραμπ. «Ο όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα». Ευτυχώς. Φαντάζεται κανείς ότι αυτοί θα μπορούσαν να έχουν την αξιοπρέπεια του Σάντσεθ;
Τέταρτον, αρωγός σε όλους αυτούς ήρθε κι ένας(κρατηθείτε…) σοσιαλιστής. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, ο οποίος ανακάλυψε ότι η Ισπανία πουλάει όπλα στην Τουρκία(ενώ δεν ξέρει ότι το ίδιο κάνουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες). Για να δεχτεί( ο σοσιαλιστής βουλευτής) τα δημόσια συγχαρητήρια των Άδωνη και Μαρινάκη, που τους έδωσε πολύτιμη βοήθεια στην προπαγάνδα κατά του Ισπανού πρωθυπουργού. Δεν απομένει παρά στην επόμενη σύνοδο των ευρωπαίων σοσιαλιστών ο Σάντσεθ να πει στον Ανδρουλάκη: «Σύντροφε Νίκο, τους συντροφικούς χαιρετισμούς μου στο γνήσιο σοσιαλιστή Οδυσσέα».
Επιμύθιον: Ο θεοσεβούμενος Τραμπ(του Επστάιν), πριν στείλει τις βόμβες του σε σχολεία με παιδιά, προσεύχεται. Σαν τους μουλάδες, που προσεύχονται πριν εξαπολύσουν τους πραιτωριανούς τους εναντίον διαδηλωτών. Και οι Έλληνες τραμπόφιλοι επιτίθενται στο μόνο ευρωπαίο πρωθυπουργό που είπε αξιοπρεπώς στον Τραμπ «δεν είμαστε δούλοι σου».
Θού Κύριε…
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)