Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Η Γενοκτονία των Ποντίων. 19η Μάιου Ημέρα Μνήμης


«Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλονται σφαγαί.. εις Κερασούντα.. εις Τραπεζούντα και αλλού. 
Εάν κατάστασις συνεχιστεί, Ελληνισμός Πόντου εξαφανισθήσεται».
Με αυτό το τηλεγράφημα η Επιτροπεία Ποντίων ενημέρωνε για τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αρχή του τέλους του Ποντιακού Ελληνισμού.
Στην περιοχή του Πόντου στα βόρεια της Μικράς Ασίας, ζούσε ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού, οι Ελληνοπόντιοι.  Αν και αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό, το φρόνημα και η ελληνική τους συνείδηση παρέμειναν αναλλοίωτα στο πέρασμα των αιώνων, ακόμη και μετά την Άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, παρά την καταρρέουσα κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Συνυπήρχαν ειρηνικά με τους υπόλοιπους λαούς αιώνες, όμως λίγα χρόνια ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα πάντα. 
Απ’ όταν το τιμόνι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανέλαβαν οι Νεότουρκοι, το κλίμα άλλαξε, παρά τις υποσχέσεις τους για ισότητα και αδελφότητα.
Οι Νεότουρκοι, δηλητηριασμένοι από τον εθνικισμό τους, στράφηκαν με βαρβαρότητα απέναντι στις μειονότητες της Αυτοκρατορίας. Στους Έλληνες, του Αρμένιους, τους Ασσύριους. 
Η γενοκτονία των Ποντίων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία, μετά από αυτήν των Αρμενίων το 1915, πάλι από τους Τούρκους.  
Το 1914, με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία, βρισκόμενη στο ίδιο στρατόπεδο με τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς, κηρύσσει γενική επιστράτευση, προκειμένου να ενισχυθεί ο στρατός. Όλοι οι άντρες, και οι χριστιανοί, πρέπει να υπηρετήσουν τον Οθωμανικό στρατό.  
Δεν έγινε όμως ακριβώς έτσι. Οι χριστιανοί αναγκάζονταν να δουλεύουν στα «ταγμάτων εργασίας», γνωστά ως «Αμελέ Ταμπουρού», κάτω από εξοντωτικές και απάνθρωπες συνθήκες.
Όσοι έμειναν πίσω, γυναικόπαιδα και γέροντες, εξορίστηκαν, δήθεν για ασφάλεια. Εξαναγκάζονται από τους Τούρκους στις Λευκές πορείες ή πορείες θανάτου, στις πορείες που αργότερα οι ιστορικοί ονόμασαν «Άουσβιτς εν ροή». Ξεκινούσαν χειμώνα και δεν σταμάταγαν.
 Στη διαδρομή επιτρεπόταν να πάρουν μόνο ένα αντικείμενο. Οι Πόντιοι δεν έπαιρναν χρήματα μαζί τους, αλλά μια εικόνα Αγίων ή ένα σταυρουδάκι. 
Δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου, περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια. Όσοι πέθαιναν, έμεναν άταφοι και τους έτρωγαν τα αγρίμια. 
Έτσι αρχίζει η πρώτη φάση των διωγμών, με λεηλασίες, σφαγές, βιασμούς, καταστροφές. 
Αντιδρώντας στην αγριότητα των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι δημιουργούν το Αντάρτικο. Χάρη σε αυτό σώθηκαν πολλά χωριά και άνθρωποι.
Όμως, τίποτα δεν σταμάταγε την βιαιότητα των Τούρκων. 
Η δεύτερη φάση της γενοκτονίας ξεκινά στις 19 Μαΐου του 1919, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου,
Συμμαχεί με τον Τοπάλ Οσμάν, την ύαινα του Πόντου, που μισούσε θανάσιμα τους Έλληνες. Ήταν εκείνος που είπε: «Όλους αυτούς τους Πόντιους Ρωμιούς θα τους περιποιηθώ έτσι, που θα πνιγούν όλοι τους μέσα στις σπηλιές, σαν τις γαϊδουρινές μέλισσες».
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση και υπό την καθοδήγηση Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας σ’ εφαρμογή οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού.
‘Όσα έγιναν τα προηγούμενα χρόνια ωχριούσαν μπροστά σε αυτά που ακολούθησαν.
Σφάζουν, αποκεφαλίζουν, κρεμούν τους χριστιανούς στην μέση της πλατείας, βιάζουν γυναίκες μπροστά στα παιδιά τους, στους γονείς τους.
Καίνε χωριά, τα λεηλατούν, για να μην μείνει τίποτα ελληνικό. 
Μέχρι το 1923, η επιχείρηση εξόντωσης των Ελλήνων είχε ολοκληρωθεί, βαμμένη στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων αθώων.
Η 19η Μάιου έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Πόντου από τους Τούρκους.
Είναι η μέρα που ο Κεμάλ πατάει το πόδι του στη Σαμψούντα και ξεκινάει και τυπικά η τελευταία και πιο  άγρια φάση της Γενοκτονίας. 
Η Τουρκία αρνείται πεισματικά ν’ αποδεχτεί την ιστορική πραγματικότητα και τα εγκλήματα που έλαβαν μέρος την περίοδο 1914-1923 στο έδαφός της. Απορρίπτει όπως και στην περίπτωση των Αρμενίων πως υπήρξε Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αποδίδοντας τους χιλιάδες θανάτους σε απώλειες πολέμου.
Δεν είναι οι μόνοι όμως που το αρνούνται……
Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Πόντιοι ήταν περίπου 700.000.
Αυτοί που έχασαν την ζωή τους από το μένος του εθνικισμού των Τούρκων, ήταν 353.000.
353.000 Ελληνοπόντιοι που σφαγιάστηκαν, κρεμάστηκαν, αποκεφαλίστηκαν, βιάστηκαν, βασανίστηκαν. 
353.000 άνθρωποι που ζητούν δικαίωση.
Η μνήμη παραμένει ζωντανή, ο Πόντος παραμένει ζωντανός, όπως και ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Γιατί η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας.

Θύμωσε ο Μητσοτάκης με την ακρίβεια!!! ΣΤΑΘΗΣ

Τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ


Τάσος Παππάς

Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο ρεκόρ, σίγουρα είναι πανελλήνιο. Αναφέρομαι στις τρείς διαγραφές του Παύλου Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Θέλει και τα παθαίνει ή προκαλεί συνεχώς και όταν ξεπερνάει τα όρια το πληρώνει; Νομίζω ότι η πιο άδικη διαγραφή (προς το παρόν είναι αποπομπή από την κοινοβουλευτική ομάδα) είναι η τελευταία.

Τιμωρήθηκε από τον Σωκράτη Φάμελλο επειδή κατά την κρίση του πρόεδρου του κόμματος άφησε δηλητηριώδεις υπαινιγμούς για τις προθέσεις του.
Πολύ θυμωμένη η αντίδραση του κ. Φάμελλου, νομίζω όμως πως δεν έχει βάση ή για να ακριβολογώ άλλοι είπαν και έκαναν χειρότερα το τελευταίο διάστημα και η μοναδική ποινή που εισέπραξαν ήταν κάποιες δειλές συστάσεις του τύπου «να προσέχετε τις κουβέντες σας όταν μιλάτε δημοσίως».
Όταν βουλευτές δηλώνουν ότι σήμερα είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αύριο θα πάμε στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και δεν ανοίγει μύτη, τι πρέπει να υποθέσει ένας παρατηρητής; Ότι η ηγεσία του κόμματος δεν άκουσε και δεν είδε ή μήπως ότι η ηγεσία του κόμματος είναι αιχμάλωτη και καθορίζει τη στάση της από τις αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού; Τα ίδια έχουν πει και στελέχη του κόμματος που εκ της θέσεως τους είναι υποχρεωμένα να στηρίζουν τις αποφάσεις της ηγεσίας. Κι αυτά όμως έμειναν ατιμώρητα αν κρίνουμε από το γεγονός ότι συνεχίζουν να διατυπώνουν τις αιρετικές και αντικομματικές απόψεις τους. Εντάξει στο χώρο της Αριστεράς έχουμε τέτοιου τύπου παραδοξότητες. Και φλυαρία επί παντός του επιστητού και αριστερόμετρα και βιτριολικά σχόλια χωρίς συνέπειες και διοικητικά μέτρα, ωστόσο αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πέρα από κάθε λογική. Απασχολεί κανέναν; Ελάχιστους. Κόμμα με ημερομηνία λήξεως θυμίζει. Το έχουν καταλάβει οι ψηφοφόροι του και απομακρύνονται, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.
Διακωμωδώντας την κατάσταση που επικρατεί  θα έλεγα ότι πρόκειται για τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ.

Kenny Carmody: Ο COVID άλλαξε οριστικά την κοσμοθεωρία μου


Η καθολική σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με τον τραυματισμό από τα εμβόλια δεν είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν συλλογικά αποφασίσει ότι το κόστος της ειλικρίνειας υπερβαίνει το κόστος της συνεχιζόμενης σιωπής

By Kenny Carmody

Σχεδόν έξι χρόνια μετά την έναρξη του COVID, κανένας παγκόσμιος ηγέτης δεν έχει εξετάσει σοβαρά τι έκαναν τα εμβόλια στους ανθρώπους που έβλαψαν. Ούτε μία έρευνα. Ούτε μία κοινοβουλευτική έρευνα με γνήσια δόντια. Ούτε ένας αρχηγός κράτους που να έχει σταθεί σε ένα βήμα και να πει, οφείλουμε στους τραυματίες  ειλικρινή απολογισμό και θα τoν παρέχουμε.
Η σιωπή είναι καθολική. Και συντονίζεται με τρόπο που η ατομική αμέλεια δεν μπορεί να εξηγήσει.
Αυτή είναι η παρατήρηση που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα, περισσότερο από οποιοδήποτε έγγραφο, περισσότερο από οποιαδήποτε διαρροή επικοινωνίας, περισσότερο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο. Επειδή η συμπεριφορά κάθε μεγάλης κυβέρνησης σας λέει ταυτόχρονα κάτι που τα μεμονωμένα έγγραφα δεν μπορούν να σας πουν από μόνα τους.
Οι γνήσιες έκτακτες ανάγκες δημόσιας υγείας παράγουν γνήσιες αξιολογήσεις. Τι λειτούργησε. Τι δεν λειτούργησε. Ποιος ζημιώθηκε και πώς. Αυτό κάνουν οι υπεύθυνοι θεσμοί.
Αυτό που έχουμε αντ’ αυτού είναι ένα τείχος.
Και στην άλλη πλευρά αυτού του τείχους, το εμβόλιο τραυμάτισε, ακόμα χωρίς διαγνωστικούς κωδικούς, ακόμα χωρίς αποζημίωση, ακόμα χωρίς τη βασική παραδοχή ότι αυτό που τους συνέβη ήταν πραγματικό.
Kenny Carmodyστο X
Ενώ η μακροχρόνια COVID προωθείται έντονα από τις ίδιες κυβερνήσεις και τα ίδια μέσα ενημέρωσης που δεν θα θέσουν ούτε ένα ειλικρινές ερώτημα σχετικά με τις ενέσεις. Οι παράλληλες παρουσιάσεις. Τα αλληλεπικαλυπτόμενα συμπτώματα. Το βολικό πλαίσιο που δείχνει παντού εκτός από το προϊόν.
Η καθολική σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με τον τραυματισμό από τα εμβόλια δεν είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.
Είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν συλλογικά αποφασίσει ότι το κόστος της ειλικρίνειας υπερβαίνει το κόστος της συνεχιζόμενης σιωπής.
Αυτή η απόφαση είναι η ίδια η απάντηση. Kι αυτό 
illuminatibotστο X
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Kenny Carmody είναι επαγγελματίας καλλιτέχνης 3D χαρακτήρων στην Cloud Imperium Games με ταλέντο που εκτείνεται σε μοντελοποίηση, υφή και ανάπτυξη ιδεών, όπου επιδεικνύει απίστευτο μάτι για τον φωτισμό και τη λεπτομέρεια. Η τέχνη του Kenny Carmody είναι μια υπερβατική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής, μια σαγηνευτική ταπετσαρία συναισθημάτων και αρχετυπικών συμβολισμών που εμβαθύνει στις σφαίρες του υποσυνείδητου μυαλού. Μέσα από τις αριστοτεχνικές πινελιές του και τη σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, αποκαλύπτει τις κρυφές εσοχές του συλλογικού ασυνείδητου, δίνοντας μορφή στα άυλα βασίλεια των ονείρων, των επιθυμιών και των φόβων.

Η Palantir και η δυστοπία των ολιγαρχών CEO’s


Οι ολιγάρχες εταιρειών αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην προμετωπίδα της πολιτικής ζωής διεθνώς ως παρουσίες, όσο και στη διαμόρφωση μείζονος σημασίας πολιτικών.

Θέμης Τζήμας

Το γεγονός ότι η εταιρεία Palantir είναι μια από τις πλέον μισητές παγκοσμίως δεν είναι κάτι καινούριο. Το γεγονός επίσης ότι αποτελεί κρίσιμο εργαλείο για εγκληματικά και αυταρχικά καθεστώτα διεθνώς όπως και για σχετικές πρακτικές, επίσης δεν αποτελεί τίποτα καινούριο. Αυτό το οποίο έχει ενδιαφέρον είναι ότι καθώς η προεδρία Τραμπ, επιταχύνει και συμπυκνώνει τον ήδη πριν από αυτήν, εξελισσόμενο εκφασισμό, τόσο για λόγους υλικούς (κατεξοχήν για αυτούς) όσο και ιδεολογικούς, οι CEO’s ολιγάρχες των εν λόγω εταιρειών αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην προμετωπίδα της πολιτικής ζωής διεθνώς ως παρουσίες, όσο και στη διαμόρφωση μείζονος σημασίας πολιτικών.
Το πρώτο και βασικότερο στοιχείο συνίσταται στο ότι οι εταιρείες νέων τεχνολογιών (ή εκείνες οι οποίες εμφανίζονται ως τέτοιες) πρωταγωνιστούν στη διόγκωση της φούσκας (των εταιρειών) της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), λαμβάνοντας πακτωλούς κρατικού χρήματος των ΗΠΑ όπως και επενδυτικών κεφαλαίων από καθεστώτα δορυφορικά προς τις ΗΠΑ.
Η εξέλιξη της ΤΝ με δραματικώς γρήγορους ρυθμούς ταυτίζεται πια με την πολεμική τεχνολογία. Η γενοκτονία στη Γάζα, όπως και το έγκλημα στο Δημοτικό Σχολείο της MINAB στο Ιράν, φέρουν τη σφραγίδα (και) των εν λόγω εταιρειών. Οι εταιρείες αμυντικής τεχνολογίας όπως η Anduril Industries, οδεύουν σε αποτίμηση 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρά την προβλεπόμενη απώλεια 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων το 2026, τις αστοχίες προϊόντων και τις αποτυχίες παράδοσης. Ομοίως, οι τιμές των μετοχών της Palantir έχουν αυξηθεί από τότε που ανέλαβε την εξουσία η κυβέρνηση Τραμπ και, μετά την αρχική άνοδο, παρέμειναν σχετικά σταθερές, παρόλο που υπάρχει ευρεία αναγνώριση στις αγορές ότι η μετοχή είναι σημαντικά υπερτιμημένη (αν όχι μια μετοχή meme συνολικά -δηλαδή, μια μετοχή που κερδίζει μέρος της αποτίμησής της μέσω της φήμης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης).
Όλα αυτά εν πολλοίς είναι το αποτέλεσμα ενός πολύ καλά σχεδιασμένου σόου, κατά τα ειωθότα στις ΗΠΑ, με τους ολιγάρχες-CEO’s να εμφανίζονται στο ρόλο υπερηρώων ή υπέρ-κακών αλλά σε κάθε περίπτωση ως μια ελίτ ειδημόνων, ενώ στην πραγματικότητα πολλοί (θα αποδειχτεί ότι) είναι κατά βάση απατεώνες.
Σε αυτό το πλαίσιο,  Palantir, σε μια ανάρτησή της στο X, συνοψίζει 22 βασικά σημεία από τη δημοσίευση του 2025 των Άλεξ Καρπ και Νικόλα Ζαμίνσκα (Alex Karp και Nichola Zaminska) “The Technological Republic”. Σε στυλ Darth Vader, η εταιρεία επαναλαμβάνει κοινοτοποίες μεν, εξόχως κατατοπιστικές δε, ως προς τη δυστοπία την οποία προωθεί ο εκφασιζόμενος νεοφιλελευθερισμός-ιμπεριαλισμός (και όχι απλώς ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ).  Παρεμπιπτόντως, το εν λόγω βιβλίο είχε λάβει τεράστια δημοσιογραφική κάλυψή, παρότι μάλλον πρόκειται για μια θολή, συντηρητική καταγραφή.


Όπως μας λέει λοιπόν η Palantir, μεταξύ άλλων: «Η Silicon Valley οφείλει ένα ηθικό χρέος στη χώρα που κατέστησε δυνατή την άνοδό της. Η ελίτ των μηχανικών της Silicon Valley έχει υποχρέωση να συμμετάσχει στην άμυνα του έθνους… 3. Το δωρεάν email δεν αρκεί. Η παρακμή μιας κουλτούρας ή ενός πολιτισμού, και μάλιστα της άρχουσας τάξης του, θα συγχωρεθεί μόνο εάν αυτή η κουλτούρα είναι ικανή να προσφέρει οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια για το κοινό. 4. Τα όρια της ήπιας δύναμης, της ρητορικής και μόνο, έχουν αποκαλυφθεί. Η ικανότητα των ελεύθερων και δημοκρατικών κοινωνιών να επικρατήσουν απαιτεί κάτι περισσότερο από ηθική έκκληση. Απαιτεί σκληρή ισχύ και η σκληρή ισχύς σε αυτόν τον αιώνα θα βασίζεται σε λογισμικό. 5. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κατασκευαστούν όπλα τεχνητής νοημοσύνης. Είναι ποιος θα τα κατασκευάσει και για ποιο σκοπό. Οι αντίπαλοί μας δεν θα σταματήσουν σε θεατρικές συζητήσεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης τεχνολογιών με κρίσιμες στρατιωτικές εφαρμογές και εφαρμογές εθνικής ασφάλειας. Θα προχωρήσουν. 6. Η εθνική θητεία πρέπει να είναι καθολικό καθήκον. Θα πρέπει, ως κοινωνία, να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο να απομακρυνθούμε από μια αποκλειστικά εθελοντική δύναμη και να πολεμήσουμε στον επόμενο πόλεμο μόνο εάν όλοι μοιραστούν τον κίνδυνο και το κόστος.
7. Εάν ένας πεζοναύτης των ΗΠΑ ζητήσει ένα καλύτερο τουφέκι, θα πρέπει να το κατασκευάσουμε. Και το ίδιο ισχύει και για το λογισμικό. Θα πρέπει ως χώρα να είμαστε σε θέση να συνεχίσουμε μια συζήτηση σχετικά με την καταλληλότητα της στρατιωτικής δράσης στο εξωτερικό, παραμένοντας ακλόνητοι στη δέσμευσή μας προς εκείνους που έχουμε ζητήσει να μπουν σε κίνδυνο. 8. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν χρειάζεται να είναι ιερείς μας. Κάθε επιχείρηση που θα αποζημίωνε τους υπαλλήλους της με τον τρόπο που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποζημιώνει τους δημόσιους υπαλλήλους θα δυσκολευόταν να επιβιώσει… 12. Η πυρηνική εποχή τελειώνει. Μια εποχή αποτροπής, η πυρηνική εποχή, τελειώνει και μια νέα εποχή αποτροπής που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να ξεκινήσει. 13. Καμία άλλη χώρα στην ιστορία του κόσμου δεν έχει προωθήσει προοδευτικές αξίες περισσότερο από αυτήν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέχουν πολύ από το να είναι τέλειες. Αλλά είναι εύκολο να ξεχάσουμε πόσες περισσότερες ευκαιρίες υπάρχουν σε αυτή τη χώρα για όσους δεν είναι κληρονομικές ελίτ από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο έθνος στον πλανήτη.
14. Η αμερικανική ισχύς κατέστησε δυνατή μια εξαιρετικά μακρά ειρήνη. Πάρα πολλοί έχουν ξεχάσει ή ίσως θεωρούν δεδομένο ότι σχεδόν ένας αιώνας κάποιας εκδοχής ειρήνης έχει επικρατήσει στον κόσμο χωρίς στρατιωτική σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων. Τουλάχιστον τρεις γενιές – δισεκατομμύρια άνθρωποι και τα παιδιά τους και τώρα τα εγγόνια τους – δεν έχουν γνωρίσει ποτέ έναν παγκόσμιο πόλεμο. 15.... Μια παρόμοια και άκρως θεατρική δέσμευση στον ιαπωνικό πασιφισμό, εάν διατηρηθεί, θα απειλήσει επίσης να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στην Ασία. 17. Η Silicon Valley πρέπει να διαδραματίσει ρόλο στην αντιμετώπιση του βίαιου εγκλήματος. Πολλοί πολιτικοί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ουσιαστικά σηκώσει τους ώμους όταν πρόκειται για βίαιο έγκλημα, εγκαταλείποντας κάθε σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος ή ανάληψης οποιουδήποτε κινδύνου με τις εκλογικές τους περιφέρειες ή τους δωρητές τους για να βρουν λύσεις και πειράματα σε αυτό που θα έπρεπε να είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να σωθούν ζωές. 21. Ορισμένοι πολιτισμοί έχουν σημειώσει ζωτικές προόδους. Άλλοι παραμένουν δυσλειτουργικοί και οπισθοδρομικοί. Όλοι οι πολιτισμοί είναι πλέον ίσοι. Η κριτική και οι αξιολογικές κρίσεις απαγορεύονται. Ωστόσο, αυτό το νέο δόγμα αποκρύπτει το γεγονός ότι ορισμένοι πολιτισμοί και μάλιστα υποκουλτούρες.... έχουν δημιουργήσει θαύματα. Άλλα έχουν αποδειχθεί μέτρια, και χειρότερα, οπισθοδρομικά και επιβλαβή. 22. Πρέπει να αντισταθούμε στον ρηχό πειρασμό ενός κενού και κούφιου πλουραλισμού. Εμείς, στην Αμερική και ευρύτερα στη Δύση, τον τελευταίο μισό αιώνα αντισταθήκαμε στον ορισμό των εθνικών πολιτισμών στο όνομα της συμμετοχικότητας. Αλλά συμπερίληψη σε τι;»
Προφανώς πρόκειται για ένα δημοσιοσχετίστικο κόλπο της Palantir. Δεν διαθέτει ούτε συνοχή, ούτε κάτι καινούριο λέει. Τα περί ηθικού χρέους θυσίας προς το έθνος, η ανάγκη για στρατιωτική προσπάθεια ως μονοπάτι προς την ελευθερία και την ειρήνη, η ανάγκη για επιβίωση της Δύσης, η ελαχίστως υποκρυπτόμενη έκκληση σε διαχωρισμό μεταξύ των πολιτισμών μεταξύ ανωτέρων και κατωτέρων, σε συνδυασμό φυσικά με την απαίτηση για περισσότερα, πολύ περισσότερα λεφτά δεδομένου ότι η νέα αποτροπή όπως υποστηρίζει χτίζεται πάνω στην ΤΝ και όχι στα πυρηνικά, αποτελούν κοινά στοιχεία ενός ψευδό- πατριωτικού λόγου, κομμένου και ραμμένου στις ανάγκες των υπέρ- πλουσίων κρατικοδίαιτων, που έχει καλλιεργηθεί εδώ και αρκετά χρόνια και ειδικότερα στον αμυντικό τεχνολογικό χώρο. Ωστόσο, η διαρκής επανακυκλοφορία και διάδοση των εν λόγω προσεγγίσεων, ενδεδυμένων μάλιστα με τον μανδύα της αυθεντίας, είναι κρίσιμη ως προς τη διαμόρφωση μιας κοινής γνώμης, όχι μόνο εθνικής αλλά διεθνούς, η οποία από ένα σημείο και μετά τις θεωρεί μονόδρομο.
Δεν είναι διόλου τυχαίες δε, οι ομοιότητες με τον φουτουριστικό λόγο και ειδικότερα με τις πτυχές του που εντοπίζονται στον πυρήνα του φασισμού κατά τον μεσοπόλεμο. Πόλεμος, τεχνολογία, πολύ μεγάλο κεφάλαιο και στρατιωτική θυσία των πολλών (και φτωχών) για το μεγαλείο του έθνους. Από όλα έχεις ο μπαχτσές του εκφασισμού.
Οι ισχυρισμοί δεν έχουν κανένα ιστορικό βάθος και επίσης αναπαράγουν μια πολιτική απόλυτης καχυποψίας μεταξύ των κρατών, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και σε επίταση των συγκρούσεων. Πρόκειται για την πορεία προς έναν κατακλυσμιαίο, ολοκληρωτικό πόλεμο, η οποία δεν αποτελεί ατύχημα φυσικά αλλά επιδίωξη καθώς εκεί είναι που εντοπίζονται τα πολλά λεφτά. Παρεμπιπτόντως η εποχή των πυρηνικών δεν έχει τελειώσει καθότι αποτελούν το ύστατο μέσο αποτροπής, όπως δεν έχει τελειώσει η εποχή του χάλυβα. Ωστόσο όλα όσα λένε και γράφουνε τέτοιες εταιρείες ακούγονται πολύ εντυπωσιακά, είναι πολύ βολικά στο πλαίσιο του εκφασισμού και το κυριότερο: φέρνουν πολλά λεφτά ώστε να μην σκάσει η φούσκα των εταιριών της ΤΝ.
Με άλλα λόγια, η φήμη και η διασημότητα συγχέεται με τη γνώση και με την αυθεντία. Πρόσωπα τα οποία δεν έχουν καμία εμπειρία από την πολιτική ή τις διεθνείς σχέσεις, καμία αντίληψη περί διοίκησης και της πλειοψηφίας εξ ημών και των ζωών μας ομιλούν ωσάν να γνωρίζουν και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Επειδή δε, οι απόψεις τους εκφέρονται σαν να είναι αντισυστημικές (ενώ αποτελούν τον πυρήνα των φαντασιώσεων του βαθέος κατεστημένου) και σαν να περιέχουν κάποιον υψηλό βαθμό γνώσης για μυστικά τα οποία όλοι εμείς αγνοούμε, πουλιούνται εν είδει «σκοτεινού ευαγγελίου». Επιχειρούν και πετυχαίνουν να μας έλξουν στη δυστοπία την οποία κατόπιν μας πουλούνε με πανάκριβα συμβόλαια τα οποία δια των κυβερνήσεων πληρώνουμε εμείς οι ίδιοι (δηλαδή οι πολλοί, προετοιμαζόμενοι ως θύματα των πολέμων τους).
Αυτό το κατεστημένο, (και) με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνει τις ζωές μας. Η σύμφυση ΤΝ και οπλικών συστημάτων έχει πραγματικές συνέπειες οι οποίες ξεκινούν από τα εγκλήματα πολέμου και την από- ανθρωποποίηση του πολέμου, ενώ εν δυνάμει φτάνουν έως τον πυρηνικό όλεθρο. Η προσφυγή στην κατάργηση κάθε έννοιας ουσιαστικής συνεννόησης στο διεθνές περιβάλλον προς την κατεύθυνση μιας ρατσιστικής και εκφασισμένης στρατιωτικής ισχύος, απλώς εγγυάται ολοκαυτώματα.
Στην Επιχείρηση «Epic Fury» είδαμε τι μπορούν να κάνουν τα συστήματα με δυνατότητα τεχνητής νοημοσύνης όσον αφορά την ταχύτητα και την κλίμακα στόχευσης, ενώ και η Palantir διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Παρεμπιπτόντως και παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ηττώνται.
Με άλλα λόγια, βλέπουμε πολλές υποσχέσεις (κατά βάση δυστοπικές και εντελώς καταστροφικές εφόσον υλοποιηθούν) αλλά και πολλή απάτη προς όφελος των ολιγαρχών CEOs.
Πρόκειται για άλλη μια υπόμνηση της αξίας των αγώνων των ίδιων των εργαζομένων και των πολιτών εναντίον των μεγάλων εταιρειών και της ολιγαρχικής δομής των οικονομιών μας. Υπάλληλοι της Palantir έχουν αρχίσει να διαφωνούν με τις εταιρικές πολιτικές, αναρωτώμενοι αν τελικώς αυτοί είναι οι «κακοί» της υπόθεσης , ενώ σε μια πρόσφατη επιστολή που εστάλη στον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Alphabet, Sundar Pichai, εκατοντάδες ερευνητές τεχνητής νοημοσύνης υποστήριξαν ότι τα εργαλεία που κατασκευάζουν «κάνουν λάθη» και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με «απάνθρωπους ή εξαιρετικά επιβλαβείς τρόπους», καλώντας τον Pichai να αρνηθεί να διαθέσει τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης της Google για διαβαθμισμένες υποθέσεις του Υπουργείου Άμυνας. Η επιστολή των εργαζομένων της Google κλείνει με την αναγνώριση των τρεχουσών βλαβών της τεχνητής νοημοσύνης. Γράφουν ότι «ανθρώπινες ζωές χάνονται ήδη και οι πολιτικές ελευθερίες τίθενται σε κίνδυνο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό από τις καταχρήσεις της τεχνολογίας στην οποία παίζουμε βασικό ρόλο στην οικοδόμηση».
Την ίδια στιγμή και για αυτούς τους λόγους η ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και στο πεδίο της μάχης είναι κομβική. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπηρεσία στον πλανήτη αλλά και στον ίδιο τους τον λαό.

Κυρώσεις ΕΕ στο Ισραήλ – έσπασε το απόστημα


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μπορεί ο κυρώσεις που αποφάσισε η ΕΕ την Δευτέρα 11 Μαΐου κατά του Ισραήλ να ισοδυναμούν με χάδι και να υπολείπονται σημαντικά των αναγκαίων για να τερματίσει την τρομοκρατική του δράση, αλλά το απόστημα της χρόνιας ατιμωρησίας που απολάμβανε το γενοκτονικό κράτος επιτέλους, για πρώτη φορά, έσπασε! Κι αυτό είναι το σημαντικότερο!
Επί της ουσίας, όλοι αναγνωρίζουν ότι οι κυρώσεις που αποφάσισε η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι συμβολικές, δεν θα επηρεάσουν την ικανότητα του Ισραήλ να συνεχίσει την οργανωμένη σφαγή των Παλαιστινίων κι ελήφθησαν εξ αιτίας των ογκούμενων κοινωνικών αντιδράσεων απέναντι στη γενοκτονία. Πλευρά αυτών των αντιδράσεων είναι και οι πάνω από 1 εκατ. υπογραφές που έχουν ως τώρα συγκεντρωθεί από την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών με αίτημα την πλήρη αναστολή της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ – Ισραήλ. Αιχμή του δόρατος των αντιδράσεων ήταν φυσικά οι διαδηλώσεις, το κίνημα του στολίσκου προς τη Γάζα κ.α.
Οι κυρώσεις πέρα από επιδερμικές είναι δομικά άστοχες, καθώς περιλαμβάνουν απαγορεύσεις εισόδου στην ΕΕ και πάγωμα περιουσιακών στοιχείων σε 3 εποίκους και 4 σιωνιστικές οργανώσεις που κατηγορούνται για τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης. Ωστόσο, ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης είναι ένα κρατικό σχέδιο του Ισραήλ, που υλοποιείται στο πλαίσιο νόμων που εισάγει η κυβέρνηση Νετανιάχου, ψηφίζει με συντριπτικές πλειοψηφίες η Κνεσέτ, επιβάλλουν η αστυνομία και ο στρατός, ενώ η δικαιοσύνη (που συμπληρώνει την εικόνα του Ισραήλ ως αρχετυπικό κράτος – παρίας) αρνείται να εκδικάσει τις προσφυγές των Παλαιστινίων ή λαμβάνει πάντα αποφάσεις εναντίον τους.

Κρατικό σχέδιο ο εποικισμός
Ο εποικισμός της Δυτικής Όχθης από Εβραίους εποίκους έχει καταδικαστεί κατ’ επανάληψη από τον ΟΗΕ. Τον Ιούλιο του 2024, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που υπάγεται στα Ηνωμένα Έθνη, εξέδωσε μια απόφαση-σταθμό, έκτασης 83 σελίδων, με την οποία ζητούσε τον τερματισμό της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών, την εκκένωση των υπαρχόντων εποικισμών, τον τερματισμό της ανέγερσης νέων και την αποζημίωση όσων Παλαιστίνιων έχασαν γη και ιδιοκτησία.  Στην ίδια, ιστορικής σημασίας απόφαση, το Ισραήλ κρίθηκε ένοχο για «συστηματική διάκριση» εναντίον των Παλαιστινίων στη βάση φυλής και εθνότητας, ότι έχει παραβιάσει το δικαίωμα τους για αυτοπροσδιορισμό κι ότι έχει στην πράξη προσαρτήσει μεγάλα τμήματα γης. Η δικαστική διερεύνηση και απόφαση αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν λάβουμε υπόψη μας ότι ξεκίνησαν στο πλαίσιο απόφασης της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το 2022.
Στόχος του κρατικού σχεδίου αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης της Δυτικής Όχθης είναι να καταστήσει ανεφάρμοστο το σχέδιο δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. «Σκοτώνουμε την ιδέα του παλαιστινιακού κράτους κάθε μέρα και κάθε ώρα», δήλωσε πρόσφατα ο ακροδεξιός υπουργός Οικονομικών, Μπεζαλέλ Σμότριτς, εκθέτοντας δημόσια το σιωνιστικό επεκτατικό σχέδιο όπως υλοποιείται με τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη. Στο πλαίσιο του 500.000 Εβραίοι από τις ΗΠΑ και την Ανατολική Ευρώπη έχουν εγκατασταθεί στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, ανάμεσα σε περίπου 3 εκατ. Παλαιστίνιους, καταλαμβάνοντας τα πιο εύφορα κομμάτια γης. Η επέκταση των εποικισμών κορυφώθηκε το 2025. Από την έναρξη του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, οι έποικοι έχουν επιβάλει στη Δυτική Όχθη ένα καθημερινό, συνεχές καθεστώς τρόμου, με αποτέλεσμα 1.000 νεκρούς Παλαιστίνιους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Οι επιθέσεις σε Παλαιστινίους, το κάψιμο και το ξερίζωμα δένδρων, η καταστροφή αυτοκινήτων, η βίαιη εκδίωξη από τα σπίτια τους θυμίζουν τις διώξεις που υπέμεναν οι Εβραίοι στην μεσοπολεμική Γερμανία. Ακόμη και ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισααάκ Χέρτζογκ, δήλωσε δημόσια ότι η βία κατά των Παλαιστινίων «έχει ξεπεράσει κάθε κόκκινη γραμμή». 
Η πλήρης παράδοση της Δυτικής Όχθης στην τρομοκρατία των Εβραίων εποίκων έχει προκαλέσει την αντίδραση ακόμη και Ισραηλινών αξιωματούχων. Ο Ισραήλ Ζιβ, απόστρατος στρατηγός, που είχε διατελέσει επικεφαλής της διεύθυνσης Επιχειρήσεων δήλωσε πρόσφατα: «Το Ισραήλ θερίζει ό,τι έσπειρε: ολόκληρη τη ρατσιστική πολιτική της πίεσης και της βλάβης των Παλαιστινίων, ενώ παράλληλα δίνει στην εβραϊκή τρομοκρατία πλήρη ελευθερία δράσης. Μέσω συγκεκριμένων πολιτικών από τη μία πλευρά και σιωπής από την άλλη — αρνούμενο να καταδικάσει, αρνούμενο να δράσει — το κράτος έχει χάσει τον έλεγχο», είπε! Η αλήθεια είναι ότι το Ισραηλινό κράτος δεν έχει χάσει τον έλεγχο, απλώς τον έχει παραδώσει στην εβραϊκή τρομοκρατία, χάρη στην οποία ιδρύθηκε πριν 78 χρόνια, όταν με τη Νάκμπα εκδίωξε από τις εστίες τους 750.000 Παλαιστίνιους… 
Η αποχαλίνωση των Εβραίων, όπως συμβαίνει από το 2025, δεν θα είχε ποτέ συμβεί αν δεν τους είχε δώσει το πράσινο φως ο Τραμπ. Παρότι ο ίδιος δήλωσε δημόσια ότι απορρίπτει την προσάρτηση των εδαφών που κατακτήθηκαν από την Ιορδανία μετά τον πόλεμο του 1967, το αποφασιστικότερο -νομικό- βήμα για την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους έγινε μετά από μια επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 2026, μέσω της δυνατότητας εγγραφής στο ισραηλινό κτηματολόγιο Παλαιστινιακών ακίνητων και κτημάτων. 

Συστηματικοί βιασμοί στους Παλαιστίνιους
Το σιωνιστικό σχέδιο για εκδίωξη των Παλαιστινίων από την Δυτική Όχθη και την Γάζα προωθούν οι συστηματικοί βιασμοί φυλακισμένων γυναικών, ανδρών και παιδιών στις Ισραηλινές φυλακές, ως μέσο πρόκλησης πόνου, ταπείνωσης και απανθρωποποίησης. Το θέμα ήρθε ξανά στη επικαιρότητα με αφορμή αρθρογραφία των New York Times. Το άρθρο του Νίκολας Κριστόφ με τίτλο «Η σιωπή που αντιμετωπίζει ο βιασμός ων Παλαιστινίων», που έκανε τον γύρο του κόσμου, στηρίχθηκε σε δύο επίσημα έγγραφα, αναμφίβολης αξιοπιστίας και εγκυρότητας. 
Το πρώτο προέρχεται από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, έχει τίτλο «”Περισσότερα απ’ όσα ο άνθρωπος μπορεί ν’ αντέξει”: Συστηματική χρήση σεξουαλικής, αναπαραγωγικής κα άλλων μορφών βίας στηριγμένη στο φύλο από το Ισραήλ, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023». Συντάχθηκε από Ανεξάρτητη Επιτροπή Έρευνας στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, περιλαμβανομένης της ανατολικής Ιερουσαλήμ και του Ισραήλ. 
Το δεύτερο έγγραφο στο οποίο στηρίχθηκε το άρθρο, που έφερε στο φως τους συστηματικούς βιασμούς εκ μέρους του Ισραήλ, προέρχεται από την οργάνωση Euro-Med Human Rights Monitor κι έχει τίτλο «Μία άλλη γενοκτονία πίσω από τους τείχους – σεξουαλική βία σε ισραηλινές φυλακές και κέντρα κράτησης από κατασκευασμένη ατιμωρησία Οκτώβριος 2023 – Οκτώβριος 2025». Οι λεπτομέρειες που παρατίθενται και στα δύο έγγραφα σοκάρουν… 
Το ίδιο και όσα γράφει έκθεση της Ισραηλινής οργάνωσης B’tselem με τίτλο «Καλωσήρθατε στην κόλαση – το ισραηλινό σύστημα φυλακών ως ένα δίκτυο στρατοπέδων βασανισμού». 
Η αντίδραση της ισραηλινής ηγεσίας απέναντι στις ευρωπαϊκές κυρώσεις ήταν η πιο απρόσμενη ομολογία για το κρατικό σχέδιο πίσω από την εξάπλωση των εβραϊκών οικισμών στη Δυτική Όχθη – μια ομολογία που επιβεβαιώνει πόσο άσχετες ήταν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις. Ο καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, τις αποδοκίμασε δηλώνοντας ότι «οι κυρώσεις σε Εβραίους που ζουν στην Ιουδαία και την Σαμάρεια είναι απαράδεκτες. Το Ισραήλ θα προστατεύει πάντα τα δικαιώματα των Εβραίων να ζουν στην καρδιά της προγονικής μας πατρίδας». Οι (βιβλικής προέλευσης) όροι Ιουδαία και Σαμάρεια με τους οποίους περιγράφεται η Δυτική Όχθη χρησιμοποιούνται από τους ακροδεξιούς Σιωνιστές για να υπονοήσουν τα υποτιθέμενα αρχέγονα δικαιώματά τους στην παλαιστινιακή γη και να δώσουν ιστορική νομιμοποίηση στην πολιτική της εθνοκάθαρσης. Με άλλα λόγια, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι «ναι, κάνουμε αυτό για το οποίο μας καταδικάζετε», κάλυψε τους εποίκους και δήλωσε ότι από πίσω τους είναι το ίδιο το Ισραήλ, το «μεγάλο Ισραήλ»! Το είχε κάνει κι από το βήμα της Κνεσέτ, το 2022 όταν δήλωνε διαβάζοντας τις προγραμματικές δηλώσεις του συνασπισμού του: «Θα προωθήσουμε και θα κατασκευάσουμε εποικισμούς σε όλα τα μέρη της γης του Ισραήλ». 
Ο ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, Γκιντεόν Σάαρ,  χαρακτήρισε τις κυρώσεις απαράδεκτες, αβάσιμες και πολιτικά υποκινούμενες, ενώ ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, κατηγόρησε την ΕΕ ως αντισημιτική, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το σύγχρονο Ισραήλ χρησιμοποιεί τον όρο «αντισημιτισμός» για να δικαιολογεί την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ο φασίστας Μπεν Γκβιρ συνέχισε λέγοντας ότι «η επιχείρηση των εποικισμών δεν θα εμποδιστεί. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε, να καλλιεργούμε, να αμυνόμαστε και να εποικίζουμε σε ολόκληρη τη γη του Ισραήλ». Και πράγματι θα το κάνει, καθώς η ΕΕ δεν προτίθεται να θέσει ουσιαστικά εμπόδια. Αν σκόπευε σε κάτι τέτοιο θα τερμάτιζε την Ειδική Συμφωνία με το κράτος απαρτχάιντ  επικαλούμενη την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χάρη σε αυτή την ευνοϊκή συμφωνία η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του κράτους – απαρτχάιντ, με το διμερές εμπόριο μόνο των προϊόντων να ανέρχεται σε 42 δισ. ευρώ. 
Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτίθεται επειδή την ίδια ώρα που παίρνει τα λάθος μέτρα για τους λάθος λόγους στη Δυτική Όχθη, προσποιείται ότι δεν βλέπει τι συμβαίνει στην Γάζα, όπου το Ισραήλ επίσημα διαπράττει γενοκτονία. Τον Οκτώβριο του 2025 η Ύπατη Αρμοστεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ διενεργεί γενοκτονία και κάλεσε όλα τα κράτη να εκπληρώσουν τις νομικές τους υποχρεώσεις στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και να τιμωρήσουν του υπεύθυνους της γενοκτονίας. «Ρητές δηλώσεις των ισραηλινών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και το πρότυπο συμπεριφοράς των ισραηλινών δυνάμεων ασφαλείας υποδεικνύουν ότι οι γενοκτονικές πράξεις διαπράχθηκαν με πρόθεση την καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει, των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας ως ομάδας», τονίζει ο ΟΗΕ στην έκθεσή του. 

Στο απυρόβλητο Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ
Εντός της Ευρώπης πληθαίνουν οι κυβερνήσεις που ζητούν πιο δραστικά μέτρα εναντίον των γενοκτόνων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ, στη σύνοδο της Δευτέρας, όπου αποφασίστηκαν τα μέτρα – χάδι, η αρχική πρόταση προέβλεπε κυρώσεις στους φασίστες Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ, αλλά ορισμένα κράτη πρόβαλαν βέτο. Σε αυτό το δίδυμο των εξτρεμιστών (που εισηγήθηκαν και επέβαλαν την ποινή της κρεμάλας για τους Παλαιστίνιους αγωνιστές) έχουν αποφασίσει κυρώσεις ακόμη και χώρες όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Αγγλία, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία, αλλά η ΕΕ δεν ήθελε να βλάψει τις δημόσιες σχέσεις της… Η Ισπανία και η Ιρλανδία κατηγόρησαν το Ισραήλ για γενοκτονία και πίεσαν χωρίς αποτέλεσμα στην κατεύθυνση αναστολής των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το κράτος – απαρτχάιντ, ενώ με την ευρωπαϊκή ανοχή εξανέστη ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου που δήλωσε άναυδος με την απόφαση της ΕΕ. Σουηδία, Ολλανδία και Γαλλία λαμβάνουν επιπλέον μέτρα σε εθνικό επίπεδο…
Πίσω από την ανοχή απέναντι στο Ισραήλ βρίσκεται πιθανότατα η Γερμανία για δύο άμεσους λόγους. Πρώτο, επειδή, όπως είχε δηλώσει ο καγκελάριος Μερτς τον Ιούνιο του 2025, το Ισραήλ βγάζει την βρόμικη δουλειά για όλη την Δύση. Όχι μόνο απέναντι στο Ιράν αλλά και απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες… Δεύτερο, επειδή το Ισραήλ ταΐζει την γερμανική πολεμική βιομηχανία. 169 εκατ. ευρώ πλήρωσε το Ισραήλ στην Γερμανία για όπλα εξαγοράζοντας  συναίνεσή της να σκοτώνει.
Η σκανδαλωδώς μεροληπτική στάση των Βρυξελλών απέναντι στο Ισραήλ γίνεται ακόμη πιο εξοργιστική αν πάρουμε υπόψη μας ότι ανάλογες κυρώσεις θα επιβάλει και στην αντιστασιακή παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, που δήλωσε τα εξής για την ΕΕ: «Εξισώνει έναν φασίστα δήμιο που καυχιέται ότι διέπραξε γενοκτονία και εθνοκάθαρση, ένα αδίστακτο κράτος που παραβιάζει κάθε διεθνές δίκαιο, με το θύμα που υπερασπίζεται τον εαυτό του σύμφωνα με όλους τους νόμους και τους κανονισμούς»… 
Η ανοχή της ΕΕ στη σιωνιστική τρομοκρατία δίνει τη χαριστική βολή ακόμη και σε όσους μάχονται εντός του Ισραήλ να ανακοπεί η συνεχής κατρακύλα του σε ένα ζοφερό οργουελιανό κράτος. Η φριχτή καθημερινότητα του Ισραήλ αποδίδεται ανάγλυφα από τα τρία τυχαία δημοσιεύματα ισραηλινών εφημερίδων των τριών προηγούμενων ημερών που ακολουθούν. 

Γιεντιόθ Αχρονόθ, 11 Μαΐου 2026
«Το παραμορφωμένο πρόσωπο του δικηγόρου Σαλέχ Ναάμα, ο οποίος ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από αστυνομικούς που εισέβαλαν στο σπίτι του χωρίς ένταλμα με το πρόσχημα της διατάραξης της ειρήνης, είναι επίσης το πρόσωπο του ψέματος που λέει στον εαυτό της η ισραηλινή κοινωνία για τη στάση της απέναντι σε ολόκληρο τον αραβικό πληθυσμό. Πριν από αυτό το περιστατικό, ο Ναάμα φαινόταν να είναι σύμβολο της αραβικής ενσωμάτωσης σε μια κυρίως εβραϊκή περιοχή: ένας δικηγόρος στο γραφείο του Νότιου Εισαγγελέα, μια ζωντανή ενσάρκωση του συστήματος, ένας άνθρωπος του οποίου ο χώρος εργασίας ήταν το κράτος, με όλες τις βαθιές επιπτώσεις του για τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ, από τον εθνικό ύμνο και τη σημαία μέχρι τον Νόμο περί Έθνους-Κράτους. Ο Ναάμα δεν επέλεξε απλώς να είναι μέρος αυτής της αφήγησης. Αφιέρωσε τις δεξιότητές του στο έργο της απομάκρυνσης των εγκληματιών από τους δρόμους, έτσι ώστε οι νομοταγείς Ισραηλινοί – όλων των υποβάθρων και εθνοτήτων – να μην φοβούνται μήπως επιτεθούν και ξυλοκοπηθούν μέχρι θανάτου, ή, ακόμα χειρότερα, στην ακμή της ζωής τους.
Αλλά ένα βράδυ, η φάρσα αποκαλύφθηκε. Η δύναμη που εισέβαλε στο μέρος όχι μόνο στέρησε από τον Ναάμεχ τα βασικά του δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (“Ευλογημένο το όμορφο πρόσωπο”, του είπαν μετά την αντιμετώπιση που έλαβε), αλλά του στέρησε και κάθε ψευδαίσθηση αξίας στον κοινωνικό και πολιτιστικό του ρόλο. Εκείνη τη στιγμή, μεταμορφώθηκε από έναν σεβαστό δικηγόρο, που εργαζόταν δίπλα στην αστυνομία λόγω κοινών συμφερόντων και αμοιβαίας ηθικής, σε κάτι εντελώς διαφορετικό: έναν εγκληματία (σύμφωνα με την αστυνομία, κάτι που είναι αμφίβολο και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί ένα τόσο φρικτό αποτέλεσμα) και τίποτα απολύτως (σύμφωνα με τις φωτογραφίες)…

Χααρέτζ 12 Μαΐου 2026
Ακολουθεί μια συνοπτική εικόνα της κατάστασης της επιβολής του νόμου στο Ισραήλ: Ο Επίτροπος Φυλακών Κόμπι Γιαακόμπι αντιμετωπίζει κατηγορίες για παρεμπόδιση έρευνας και παραβίαση εμπιστοσύνης. Ο διοικητής του Lahav 433, Μένι Μπέντζαμιν, είναι ύποπτος για παραβίαση εμπιστοσύνης και κατάχρηση εξουσίας, ωστόσο έχει αποκατασταθεί σαν να μην συνέβη τίποτα. Εν τω μεταξύ, ο Συνταγματάρχης της Αστυνομίας Αβισάι Μουάλεμ ανακρίνεται με στολή, ισχυριζόμενος ότι η Σιν Μπετ και το Γραφείο του Εισαγγελέα του Κράτους συνωμότησαν για να τον ενοχοποιήσουν – και ο Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας παραμένει σιωπηλός, επιτρέποντάς του να παραμείνει ένας απλός αξιωματικός ανάμεσα σε αξιωματικούς.
Εν τω μεταξύ, η κατάσταση στους δρόμους της χώρας εξακολουθεί να είναι δραματική. Ο αριθμός των δολοφονιών στο Ισραήλ σπάει ένα νέο αρνητικό ρεκόρ.
Σε όλα αυτά προστίθεται η συνεχιζόμενη βία που ασκείται από αστυνομικούς, κυρίως εναντίον του αραβικού κοινού. Αυτή την εβδομάδα, ο Ουαλίντ Σαΐφ, ένας νεαρός άνδρας από τη Τζάφα, συνελήφθη από αστυνομικούς χωρίς καμία δικαιολογία, ξυλοκοπήθηκε και τελικά αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες. Η “εύλογη βία” που η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε εναντίον του είχε ως αποτέλεσμα ένα ανοιγμένο μάτι. 
Αστυνομικές μονάδες αφιερώνουν τον χρόνο τους σε πάρτι γενεθλίων και σε ειδικές περιστάσεις για τον Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας, Μπεν Γκβιρ, και τους συνεργάτες του, και παρακολουθούν αυτές τις εκδηλώσεις χωρίς ντροπή σαν να ήταν φυσιολογικό.
Ο αρμόδιος υπουργός, Μπεν Γκβιρ, εφαρμόζει το σχέδιό του να μετατρέψει την ισραηλινή αστυνομία σε πολιτικό του βραχίονα. 

Χάαρετζ 13 Μαΐου 2026
Δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί, πολλοί από τους οποίους έφηβοι, συμμετείχαν στην ετήσια πορεία για την Ημέρα της Ιερουσαλήμ στην Παλιά Πόλη. Η λεγόμενη Πορεία Σημαίας, που διοργανώθηκε από ακροδεξιές ομάδες, σημαδεύτηκε ιστορικά από βία και ρατσιστικά συνθήματα εναντίον Αράβων κατοίκων. Ο ακροδεξιός υπουργός Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ συμμετείχε στους εορτασμούς ξεδιπλώνοντας μια ισραηλινή σημαία στο Όρος του Ναού και χορεύοντας.
Πριν ξεκινήσει η πορεία, ομάδες Ισραηλινών νεαρών παρενόχλησαν Παλαιστίνιους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, καθώς και δημοσιογράφους και ακτιβιστές. Μάρτυρες ανέφεραν ότι άτομα φτύνουν, φωνάζουν συνθήματα όπως «Θάνατος στους Άραβες» και «Είθε το χωριό σας να καεί», και πετούν καρέκλες και καφέ σε περαστικούς στην Παλιά Πόλη. Σε ένα περιστατικό, ένας αστυνομικός στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ έσπρωξε τη δημοσιογράφο της Haaretz Λίντα Νταγιάν – η οποία φορούσε δημοσιογραφική κάρτα – αφού αρνήθηκε το αίτημά της να τη συνοδεύσει έξω από την περιοχή. Έφηβοι και παιδιά, μερικά από τα οποία φαίνονταν μόλις 10 ετών, της πέταξαν νερό και καφέ και έκλεψαν το τηλέφωνο ενός άλλου δημοσιογράφου στην περιοχή, ενώ το πλήθος φώναξε επίσης ομοφοβικές προσβολές στους δημοσιογράφους.
Αυτό το εφιαλτικό κράτος που έχει οικοδομήσει ο Σιωνισμός καλύπτει και προστατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αρνούμενη να υποβάλει σε καθεστώς κυρώσεων…

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Σταύρος Λυγερός "Νέα τετελεσμένα από Τουρκία – Πίσω από το δάκτυλό της κρύβεται η Αθήνα"

Μικρά Τέμπη, μεγάλο μήνυμα


editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί


Το τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη, με τις δύο νέες κοπέλες να επιλέγουν να τερματίσουν τη ζωή τους, χτύπησε σαν γερή γροθιά το στομάχι της κοινωνίας, κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Είναι ένα τεράστιο σοκ, που επιβεβαιώνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ότι κυριαρχεί κάτι σάπιο και αδιέξοδο, που ορισμένες ψυχές (εύθραυστες, τρυφερές, ειλικρινείς) δεν το αντέχουν ή δεν θέλουν με τίποτα να είναι μέρος του. Ίσως και να μην βρίσκουν νόημα στην ίδια τη ζωή τους. Ένα τεράστιο σινιάλο για τις «αξίες» που προβάλλονται επίσημα-κρατικά-δημόσια, αλλά και για πιέσεις που ασκούνται καθημερινά στην οικογενειακή ζωή και στους εκπαιδευτικούς θεσμούς, για το τι είναι «επιτυχία» και «καταξίωση».
Η απόφαση δύο κοριτσιών να βάλουν μαζί τέρμα στη ζωή τους έχει και μια άλλη πτυχή, την οποία κρύβουν όλοι οι υπεύθυνοι και απολογητές του συστήματος: μια ζωή χωρίς μέλλον, μια εργασία υποβαθμισμένη και αβέβαιη, μια ματαίωση ονείρων πριν ακόμα εισέλθουν κανονικά στην κοινωνία οι νέοι. Αλήθεια, πόσο νωρίς αισθάνεται ένας νέος ή μια νέα σήμερα ότι ματαιώνεται το μέλλον, ανάμεσα στις εικόνες και τις δυνατότητες που μπορεί να υπάρχουν, και την αδυναμία να πλησιάσουν έστω και κάποια χαραμάδα τους; Πόσο νωρίς νιώθει ότι δεν θα μπορέσει να υπερβεί τα εμπόδια, ότι θα απορριφθεί, ότι θα «αποτύχει»;
Τα «μικρά Τέμπη» της Ηλιούπολης είναι μια γροθιά σε ολόκληρη την κοινωνική πραγματικότητα. Γροθιά στον κυνισμό, την προσαρμογή, τις «αξίες» της «επιτυχίας» όπως ορίζονται σήμερα, την κατάργηση του μέλλοντος. Τα «μικρά Τέμπη» στέλνουν μεγάλο μήνυμα: αυτή η κοινωνία, αυτή η χώρα, νοσεί βαθιά. Νοσεί από κυνισμό, ψέμα, θραυσματοποίηση των ανθρώπων. Ποιος θεωρείται «άξιος» σήμερα; Ποια πρότυπα προβάλλονται; Ποια μοντέλα επιβραβεύονται; Υπάρχει και κάτι παραπάνω στα «μικρά Τέμπη», πιο τραγικό: Οι δύο φίλες μαζί το συζήτησαν, το αποφάσισαν, το έκαναν. Αυτό δίνει εντελώς άλλη διάσταση στο γεγονός.
Όταν τα κορίτσια αυτά γεννιόντουσαν, η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει και έμπαινε στα μνημόνια. Κοντά στην εφηβεία βίωσαν την πανδημία, τις απίθανες διαστάσεις της υποχρεωτικότητας και της αποστασιοποίησης, του κλεισίματος των σχολείων, της τηλεκπαίδευσης, της απαγόρευσης εκδρομών και συναντήσεων. Άκουσαν ότι μειώθηκαν οι εισακτέοι, ότι πολλοί συμμαθητές τους δουλεύουν στις καφετέριες για να τα βγάλουν πέρα, ή εγκατέλειψαν το σχολείο. Ξέρουν ότι αν βρουν μια δουλειά θα είναι κακοπληρωμένη, ότι δεν θα μπορούν να πληρώσουν το νοίκι ή να κάνουν οικογένεια. Πόσα ξέρουν… Κυρίως όμως, αισθάνονται να κλείνουν οι πόρτες ενός αξιοβίωτου μέλλοντος. Η απόσταση από το «δεν βγαίνει ο μήνας» μέχρι το «δεν αντέχεται αυτή η ζωή», δεν είναι τόσο μεγάλη…
Αυτοί που κυβερνούν (κι όσοι κάνουν πως αντιπολιτεύονται, αλλά νοιάζονται μόνο για την αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος) ψήφισαν το 13ωρο στην εργασία. Ο νέος ξέρει πως όσο κι αν δουλέψει, πιθανά δεν θα πάρει καμία σύνταξη όταν φθάσει στην ηλικία των σημερινών συνταξιούχων. Για να μην μιλήσουμε για τις απίστευτες ταπεινώσεις, προσβολές, αυθαιρεσίες και έναν αντινεολαιίστικο ρατσισμό που επιδεικνύουν οι φορείς εξουσίας ή «προστασίας του πολίτη»…
Μα είμαστε μια κοινωνία που –ενώ βιώνουμε το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας– δεν βλέπουμε τι συμβαίνει, πού βαδίζουμε; Τους πρώτους μήνες του 2026 δεν γεννήθηκε κανένα νέο παιδί στους 11 από τους 18 δήμους της Ηπείρου. Στους 882 δήμους της χώρας, το Α΄ δίμηνο του 2026 έχουμε συνολικά 33.257 θανάτους και 16.173 γεννήσεις. Πέρυσι εκδόθηκαν 122.914 ληξιαρχικές πράξεις θανάτου και 66.532 γεννήσεων…
Παραπέρα: τα «πρωτάκια» τον Σεπτέμβριο του 2026 θα είναι 69.895, πρώτη φορά κάτω από το φράγμα των 70.000 μαθητών. Μέσα σε 15 χρόνια (όταν μπήκαμε στα μνημόνια οι μαθητές της Α΄ Δημοτικού ήταν 115.000) έχει «χαθεί» το 42% του μαθητικού δυναμικού της πρώτης τάξης! Μπορούμε να υπολογίσουμε πόσοι θα είναι μετά από 10 χρόνια, όταν θα φτάνουν σε ηλικία εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Πόσοι θα είναι οι εισακτέοι; Και πόσα δημόσια πανεπιστήμια θα έχουν κλείσει μέχρι τότε;
Το άγχος, το στρες, την πίεση που νοιώθουν τα νεαρά (και ολοένα λιγότερα) βλαστάρια της κοινωνίας, πόσο τα υπολογίζουμε; Πόσο τα «ακούμε» πριν κουνήσουμε το δάκτυλο και τα κατηγορήσουμε ότι είναι διαρκώς στο κινητό, ότι δεν διαβάζουν; Οι δύο νέες κοπέλες ήταν και καλές μαθήτριες, αλλά ένοιωθαν τα αδιέξοδα…
Σαν οργανωμένη (και αποτυχημένη) Πολιτεία ανεχόμαστε την κατάργηση του μέλλοντος για τη νέα γενιά και κάνουμε ότι αγνοούμε το γεγονός ότι χωρίς ενεργούς και παρόντες τους νέους δεν πρόκειται η χώρα να ξεπεράσει τα υπαρξιακά αδιέξοδά της. Κι όταν συμβεί κάτι τραγικό κάνουμε ψυχογραφήματα –για λίγες μέρες ή ώρες– ώστε να ξεχαστούμε σε μια φούσκα ατομικότητας, και μετά να σχολιάσουμε το επόμενο «γεγονός» (ο Ακύλας, η ομάδα μας, το ποτό μας, ο εαυτός μας τέλος πάντων) και ούτω καθεξής…
Να σπάσει το κοινωνικό σιωπητήριο, να χτυπηθεί η υποκρισία απέναντι στη νέα γενιά και το μέλλον της! Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα…
Πηγή: edromos.gr

Μαθήματα ηθικής από ποιους;


Η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της καλό θα ήταν να αντιμετωπίζουν με λίγη περισσότερη φειδώ τη λέξη «ηθική».

Ντάμα


Η καταγγελία περί ενοικίασης ακινήτου της οικογένειας Ανδρουλάκη σε φορέα του Δημοσίου θα μπορούσε, ακριβώς λόγω της θεσμικής του θέσης, να αποτελέσει αφετηρία ενός ουσιαστικού δημόσιου διαλόγου για τις οικονομικές σχέσεις πολιτικών προσώπων με το κράτος. Αυτό όμως δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν. Η «σκόνη» σηκώνεται από την πλευρά της κυβέρνησης αποκλειστικά για μικροπολιτικά οφέλη, με στόχο να παρουσιαστεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως μέρος ενός συστήματος που έχει προνομιακές σχέσεις με το Δημόσιο, ενώ δημόσια τις καταγγέλλει.

Η περίπτωση Ανδρουλάκη είναι, όπως όλα δείχνουν μέχρι στιγμής, νόμιμη. Δεν άφησαν άλλωστε αιχμές περί παρανομίας ούτε ο Άδωνης Γεωργιάδης που «σήκωσε» το θέμα, ούτε ο Παύλος Μαρινάκης κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Αμφότεροι επιχείρησαν να μεταφέρουν τη συζήτηση στο πεδίο της πολιτικής και ηθικής τάξης. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικά αστείο μέρος της υπόθεσης.

Οι ίδιοι άνθρωποι που κανονικοποίησαν τις απευθείας αναθέσεις, έστησαν «φωτογραφικούς» διαγωνισμούς για φίλους και ημέτερους, βάφτισαν την αδιαφάνεια «επιτελικό κράτος» και το «σκόιλ ελικίκου» success story, που είχαν στις τάξεις τους στελέχη να κάνουν business με το Δημόσιο και εξακολουθούν να βλέπουν συγγενείς κυβερνητικών στελεχών να κινούνται μονίμως πέριξ του κρατικού χρήματος, εμφανίζονται τώρα έτοιμοι να παραδώσουν και μαθήματα πολιτικής ηθικής. Γελάμε ελεύθερα, αν και θα έπρεπε να κλαίμε…

Ναι στον έλεγχο, ναι στη διαφάνεια, ναι στην πλήρη δημοσιοποίηση τέτοιων οικονομικών σχέσεων και ναι σε σαφή ασυμβίβαστα όπου προκύπτει πραγματική σύγκρουση συμφερόντων. Η «ηθική αυστηρότητα», όμως, περί καθολικής απαγόρευσης οικονομικών συναλλαγών των πολιτικών και των οικογενειών τους με το Δημόσιο μπορεί να συγκρουστεί με βασικές αρχές ισονομίας και επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αν θεσπιστεί απόλυτος αποκλεισμός οποιασδήποτε οικονομικής σχέσης πολιτικών και των συγγενών τους με το Δημόσιο, τότε υπάρχει κίνδυνος να «τιμωρηθούν» άνθρωποι όχι απλά επειδή επέλεξαν να ασχοληθούν με την πολιτική, αλλά και για το ποιον συγγενή έχουν. Την ίδια στιγμή δημιουργείται αντικίνητρο για ανθρώπους με επαγγελματική δραστηριότητα να μπουν στην πολιτική και ενδεχομένως στο τέλος να ευνοηθούν μόνο όσοι είναι ήδη οικονομικά ισχυροί και δεν χρειάζονται καμία επαγγελματική σχέση με το κράτος.

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θα προτιμούσαν υπερβολικά αυστηρό νομικό πλαίσιο για τέτοιες συναλλαγές, αλλά αυτό δεν συμβαίνει λόγω των ίδιων των συναλλαγών – εφόσον βέβαια τηρούνται όλοι οι κανόνες – αλλά επειδή είναι βαθύ το αίσθημα δυσπιστίας προς το πολιτικό σύστημα και επειδή πολλοί πολίτες θεωρούν, και όχι άδικα, πως πάντα θα υπάρχουν «παράθυρα» για τους προύχοντες. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα, πολύ μεγαλύτερο και πιθανότατα άλυτο. Μέχρι να ανοίξει πραγματικά αυτή η συζήτηση – που φυσικά δεν θα ανοίξει ποτέ – η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της καλό θα ήταν να αντιμετωπίζουν με λίγη περισσότερη φειδώ τη λέξη «ηθική» και όλα τα παράγωγά της.

* Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να υπερασπιστώ τον Νίκο Ανδρουλάκη ή το ΠΑΣΟΚ και δεν θα στεκόμουν απέναντι σε όσους ζητούν ασυμβίβαστο για τα πολιτικά πρόσωπα στις οικονομικές συναλλαγές με το Δημόσιο. Τα γράφω γιατί κάποια στιγμή πρέπει να ξεχωρίσουμε την πραγματική σύγκρουση συμφερόντων από τη μικροπολιτική εργαλειοποίηση, την ουσιαστική αδιαφάνεια από την επικοινωνιακή φασαρία και το πραγματικό ηθικό ζήτημα από την επιλεκτική επίκληση της «ηθικής».

Προ και μετά Τσίπρα


Θανάσης Καρτερός


Το έσχατο καταφύγιο, ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί επειδή έχασε από τη Δεξιά, είναι η επιτομή της ανοησίας. Γιατί, αν αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές έχασε το ΠΑΣΟΚ, θα χάσουμε τον λογαριασμό.
Μετά από εκνευριστική για πολλούς αναμονή και προετοιμασία, το μπαμ του Τσίπρα έρχεται. Ολα δείχνουν πως είναι θέμα εβδομάδων ή και ημερών. Ενας κρίσιμος αριθμός παλιών και νέων στελεχών έχει ήδη συγκεντρωθεί και επιτελεί οργανωτικές και πολιτικές λειτουργίες, εξοπλισμένος με προγραμματικές επεξεργασίες για κρίσιμα προβλήματα. Και δεν είναι είδηση ότι το εγχείρημα απασχολεί ήδη όλο τo πολιτικό φάσμα και επιβάλλει μετακινήσεις και αναδιατάξεις, πριν ακόμα ανακοινωθεί επίσημα. Κανένας σχηματισμός, κανένας μηχανισμός, κανένας συσχετισμός, δεν θα μείνει εκ των πραγμάτων ανεπηρέαστος. Το πολιτικό σκηνικό όπως το ξέρουμε θα αλλάξει και θα αλλάξει σε ορισμένες πλευρές του δραματικά. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα για όλους. Προ και μετά Τσίπρα.
Η εξουθενωμένη από τα σκάνδαλα και την πλαγιοκόπηση Σαμαρά Δεξιά του Μητσοτάκη φαίνεται ότι επιλέγει τη φυγή προς τα πίσω. Το ’15, οι κλειστές τράπεζες από τον Τσίπρα και τα ανοιχτά ταμεία για συμβούλους και ομάδες αλήθειας, επιστρατεύονται για να επαναφέρουν τη συζήτηση στις ασχήμιες παρελθόντων ετών. Μια τσαλακωμένη από τον χρόνο και τις κυβερνητικές επιδόσεις προσπάθεια να νεκραναστήσουν το μέτωπο κατά του Τσίπρα, μια τακτική που φανερώνει εχθροπάθεια, μιζέρια, αδυναμία να αντιπαρατεθούν με όρους τού σήμερα. Μια ξαναζεσταμένη σούπα, που είναι αμφίβολο αν τη βρίσκουν του γούστου τους ακόμα και όσοι είχαν πιστέψει ότι ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Διότι, όσο δεξιός κι αν είσαι, άλλο το «Βάστα Σόιμπλε» κι άλλο το «Βάστα Φραπέ».
Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, που επωφελήθηκε από την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, του χαρίστηκε η αξιωματική αντιπολίτευση και εμφανιζόταν ως η μόνη εναλλακτική, τώρα βλέπει τις βεβαιότητές του να εξανεμίζονται. Πιέζεται από γκρίνια και κακεντρεχείς δημοσκοπήσεις, καθώς το εγχείρημα Τσίπρα φαίνεται να έχει σημαντική διείσδυση στον χώρο του. Τρίτοι, ή ακόμα και τέταρτοι, όταν διεκδικούν νίκη έστω και με μια ψήφο! Εξ ου και οι άτακτες επιθέσεις, ακόμα και εναντίον δημοσκόπων, όπως και οι ακρότητες κατά του Τσίπρα, που εκπέμπουν μια εικόνα νευρικής κρίσης. Ενώ το έσχατο καταφύγιο, ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί, επειδή έχασε από τη Δεξιά, είναι η επιτομή της ανοησίας. Γιατί, αν αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές έχασε το ΠΑΣΟΚ θα χάσουμε τον λογαριασμό.
Εκεί βέβαια που το μπαμ του Τσίπρα προκαλεί ήδη τεκτονικές μετακινήσεις είναι ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, των απογοητευμένων από την ευτέλεια Κασσελάκη, τις διασπάσεις και τις αποχωρήσεις. Μια στρατιά σε αναμονή, που μπορεί να αλλάξει πολλά. Η σχεδόν καθολική επιρροή του Τσίπρα σ’ αυτήν εξηγεί τις παλινωδίες, την αμηχανία, τις διαφορές, ανάμεσα σε ομάδες και τάσεις λοχαγών και στρατηγών. Μια ομολογουμένως δύσκολη εξίσωση. Στην οποία δεν φαίνεται καλύτερη λύση από την ανατροπή της συνηθισμένης τάξης πραγμάτων: να πάρουν «γραμμή από τη βάση» εκείνοι που δίνουν «γραμμή στη βάση». Οσοι τουλάχιστον κατανοούν ότι το μπαμ του Τσίπρα μπορεί να γίνει big bang για την προοδευτική παράταξη στο σύνολό της. Και για τη χώρα...

Το πάρτι διαρκείας των ελληνικών τραπεζών (Μέρος Β’: Αφορολόγητα υπερκέρδη, αθέμιτες πρακτικές και παχυλά μπόνους)


του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα γραφεία «επιχειρηματικών συμβούλων» του Κολωνακίου, εκεί όπου ξημεροβραδιάζονται οι κομπραδόροι των ημερών Μητσοτάκη, τα στελέχη μελετητικών εταιριών και τα διάφορα αρπακτικά του Ταμείου Ανάκαμψης, η συζήτηση εξαντλείται σε ένα θέμα: την αυξανόμενη αλαζονεία των συστημικών τραπεζών.
Κοινό μυστικό ακόμη και στους προνομιακά… συναλλασσόμενους είναι πλέον ότι οι τέσσερις τράπεζες έχουν ξεφύγει. Και επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό μικρομέγαλης «εξωστρέφειας», θυμίζοντας τις… ένδοξες μέρες του 2008 και των τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας.
Απελευθερωμένες από τις μνημονιακές δεσμεύσεις που τις υποχρέωσαν να εκποιήσουν τις μη αμιγώς τραπεζικές δραστηριότητες και να συρρικνώσουν τη διεθνή τους παρουσία, τώρα επιστρέφουν δυναμικά αγοράζοντας… ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει: ασφαλιστικές εταιρίες, ακίνητα, χρηματιστηριακές εταιρίες, ακόμη και γραφεία χρηματοοικονομικών… νταλαβεριτζήδων.
Το χρήμα ρέει άφθονο, αν δούμε και τα δυσθεώρητα μπόνους που πρόσφατα μοιράστηκαν στα στελέχη τους. Έντεκα στελέχη των 4 τραπεζών «επιβραβεύτηκαν» με μετοχές και μετρητά που φτάνουν σχεδόν τα 15 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που οι μηνιαίες αποδοχές τους την τελευταία 3ετία έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ.
Ατμόσφαιρα ευφορίας, λοιπόν, μόνο που σε σχέση με το 2008 υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Οι τράπεζες πλέον ανήκουν σε ιδιώτες μετόχους, κερδοσκοπικά funds και ξένους «στρατηγικούς επενδυτές». Διασώθηκαν στην κρίση των Μνημονίων από το ελληνικό κράτος, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με το αίμα και τον ιδρώτα του Έλληνα φορολογουμένου, αλλά σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη κατάφεραν χάρη στη μεθοδευμένη απαξίωση και εκποίηση του μεριδίου δημόσιας συμμετοχής να αφελληνιστούν! Και όπως εξηγήσαμε στο άρθρο της περασμένης Κυριακής, κατάφεραν επίσης με το colpo grosso του ξεφορτώματος των «κόκκινων» δανείων να επανέλθουν σε θριαμβευτική και… αφορολόγητη κερδοφορία μέσω του τεράστιου σκανδάλου του αναβαλλόμενου φόρου. Μετάθεσης φορολογικών υποχρεώσεων, δηλαδή, στο… διηνεκές, με αποτέλεσμα μια «μαύρη τρύπα» 12 δισ. ευρώ στα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου.
Η εντυπωσιακή κερδοφορία, όπως είπαμε, οφείλεται στη χαριστική εξυγίανση. Στο άκοπο «ξαλάφρωμα» από τα «κόκκινα» δάνεια που απέκτησαν αντί ευτελούς τιμήματος οι περιβόητοι servicers. Αλλά όχι μόνον. Οφείλεται και σε μία σειρά καταχρηστικών πρακτικών, τις οποίες ο αρμόδιος ελεγκτικός τομέας, δηλαδή η Τράπεζα της Ελλάδος και ο διοικητής της, Γιάννης Στουρνάρας, παριστάνουν ότι δεν βλέπουν.
Οι τράπεζες καταρχάς επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο «τρενάκι» με τις εισπρακτικές. Έκλεισαν υποκαταστήματα και μείωσαν δραστικά το προσωπικό τους, αντικαθιστώντας τους ανθρώπους στις υπηρεσίες με απρόσωπα bots. Αλλά το «πλεονάζον» προσωπικό δεν έφυγε ακριβώς. Σε μεγάλο βαθμό απορροφήθηκε με δυσμενέστερους όρους εργασίας στις εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων που βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τα τραπεζικά ιδρύματα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα απρόσιτο τραπεζικό σύστημα που καταργεί την προσωπική σχέση με τους συναλλασσόμενους. Η λεγόμενη «ψηφιοποίηση» οδηγεί σε διαδοχικές συγχωνεύσεις υποκαταστημάτων και υπηρεσιών, γεγονός που αυξάνει αφάνταστα την ταλαιπωρία για το καταναλωτικό κοινό. Άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, ευάλωτοι συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες και κάτοικοι απομονωμένων περιοχών που δεν είναι εξοικειωμένοι με το e-banking βιώνουν κατά κυριολεξία τον αποκλεισμό από το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Οι λογαριασμοί τους μπαίνουν σε καθεστώς αχρηστίας επειδή δεν ήταν σε θέση να «επικαιροποιήσουν» τα στοιχεία τους! Χωρίς την «επικαιροποίηση» ούτε τα χρήματά τους δεν μπορούν να πάρουν πίσω!
Η κερδοφορία όμως είπαμε δεν οφείλεται μόνο στη δραστική συρρίκνωση προσωπικού και υπηρεσιών που εξοικονομεί πόρους, αλλά και σε πρακτικές αισχροκέρδειας που περνούν απαρατήρητες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Οι πάντες σήμερα γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβάλλουν ένα από τα υψηλότερα spreads μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων, την ίδια μάλιστα ώρα που η χώρα εμφανίζει έναν από τους μεγαλύτερους πληθωρισμούς στην ευρωζώνη! Την ίδια ώρα οι καταναλωτές διαπιστώνουν υπέρογκες κρατήσεις (προμήθειες) ακόμα και στις πιο απλές συναλλαγές.
Οι τράπεζες λοιπόν στην περίοδο διακυβέρνησης Μητσοτάκη, λειτουργώντας σε καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας, γράφουν υπερκέρδη. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι αυτά τα κέρδη δεν φορολογούνται! Οι φορολογικές τους υποχρεώσεις συμψηφίζονται με… παλαιότερες ζημιές από το PSI και στην ουσία παραγράφονται μέσω της σκανδαλώδους επινόησης του «αναβαλλόμενου φόρου».
Φέτος μόνο οι 4 μεγάλες τράπεζες θα μοιράσουν πάνω από 2,5 δισ. ευρώ σε μερίσματα, δηλαδή θα επιστρέψουν το 50% των κερδών τους στους μετόχους τους, χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο! Το διανοείστε;
Εσχάτως ξεκίνησε μία συζήτηση για το αν η κυβέρνηση, μπροστά στο φάσμα των οικονομικών επιπτώσεων από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, θα έμπαινε στον πειρασμό να επιβάλει έναν έκτακτο φόρο στα υπερκέρδη των τραπεζών, όπως αυτόν που είχε επιβάλει στα κέρδη των δύο μεγάλων διυλιστηρίων και απέφεραν στα ταμεία του κράτους περί τα 700 εκατομμύρια ευρώ.
Προς το παρόν όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτίμησε να επιβάλει πρόσθετο φόρο όχι στα κέρδη των εταιριών, αλλά στους παίκτες διαδικτυακού τζόγου! Δηλαδή σε Έλληνες πολίτες…
Ο φόρος στις τράπεζες έπρεπε να έχει επιβληθεί από τότε που άρχισαν να παρουσιάζουν κέρδη, όπως συνέβη στην Ισπανία το 2023, όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση επέβαλε έκτακτο φόρο 4,8% στα έσοδα από τους τόκους και τις προμήθειες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων εισπράττοντας 1,2 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες επιχείρησαν να προσβάλουν την απόφαση νομικά και ο Σάντσεθ «απάντησε» παρατείνοντας τη μόνιμη εισφορά ως το 2027!
Στην Ιταλία η Μελόνι επιχείρησε να βάλει φόρο… 40% στα υπερκέρδη των τραπεζών από τη διαφορά των επιτοκίων σε δάνεια και καταθέσεις. Κι όταν αυτές αντέδρασαν δημιουργώντας αναστάτωση στις αγορές, τις υποχρέωσε να ενσωματώσουν ένα ποσό δυόμισι φορές μεγαλύτερο σε ειδικό μη διανεμητέο αποθεματικό των κεφαλαίων τους και να το διαθέσουν στην ιταλική οικονομία.
Η διαφορά και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις είναι ότι οι τράπεζες ήδη πλήρωναν εταιρικό φόρο για τα καθαρά κέρδη τους και μάλιστα με υψηλότερο συντελεστή από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, που φτάνει ή και ξεπερνά το 30%.
Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη οι 4 συστημικές τράπεζες, εκμεταλλευόμενες ένα προνομιακό καθεστώς που τους είχε δοθεί στη διάρκεια της κρίσης, εξακολουθούν να συμψηφίζουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις με απαιτήσεις εις βάρος του Δημοσίου. Κοινώς δεν πληρώνουν δεκάρα. Και οι ξένοι μέτοχοι τρίβουν τα χέρια τους απολαμβάνοντας τα παχυλά μερίσματα. Γιατί προφανώς γνώριζαν από πριν ότι σε μία χώρα όπου τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξουσίας χρωστούν στις τράπεζες πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις στενοχωρήσουν…
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»
Πηγή: antinews.gr

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

Περί πατριωτισμού


του Μάρκου Μάντακα

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις και τον πόλεμο στο Ιράν, αξίζει να θυμηθούμε ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Είναι σημαντικό όλοι μας και ειδικά οι νέοι, που έχουμε λιγότερα βιώματα από τους παλιούς, να εξετάσουμε διαχρονικές σταθερές για να σχηματίσουμε ουσιαστική στάση και να μην παρασυρόμαστε.
Η κυρίαρχη γραμμή που σερβίρεται μαζικά είναι, πως το συμφέρον και η ασφάλεια της χώρας, είναι αλληλένδετα με τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.
Τα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ένα τεράστιο κίνημα απαιτούσε να απεμπλακεί η χώρα από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις και να φύγουν οι ΝΑΤΟϊκοί από τη Σούδα. Τα χρόνια πέρασαν και έγινε πολλή δουλειά για να υπογραμμιστεί το πόσο αναγκαίο είναι η χώρα να στοιχηθεί πίσω από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στο διεθνές ασταθές περιβάλλον. Αυτά γίνονταν και για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της Βάσης στα Χανιά, να υπογραφεί η επέκταση της παραμονής της και για να μειωθούν οι αντιδράσεις από τη Χανιώτικη κοινωνία.
Πρόσεξα με ενδιαφέρον την αφύπνιση του πατριωτικού αισθήματος και ειδικά από κάποιους νέους της ηλικίας μου που άρχισαν να «τσιμπάνε» στις μελετημένες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας, ειδικά με αφορμή την Κύπρο. Ξέρουμε, πως οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας θα συνοδεύεται με επίκληση στο πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων για υπεράσπιση της πατρίδας. Καλό είναι λοιπόν να θυμηθούμε έγκαιρα, αντλώντας συμπεράσματα από το παρελθόν, ποιός είναι ο αληθινός πατριώτης. Γιατί σε περίπτωση συμπλοκής της χώρας μας, θα την πληρώσουν όπως πάντα, τα παιδιά του εργαζόμενου λαού, θα είναι οι Έλληνες ναυτικοί που ήδη βρίσκονται σε κίνδυνο για τις μπίζνες των εφοπλιστών και θα είναι τα λαϊκά νοικοκυριά που θα πληρώσουν τις συνέπειες του πολέμου.
Πατριώτης είναι αυτός που στοιχίζεται με το λαό του και όχι με τα συμφέροντα εκπροσώπων μεγάλων εταιρειών και οικονομικών παραγόντων. Πατριώτης είναι αυτός που παραμένει συνεπής και διαφυλάσσει τους συνανθρώπους και τους πόρους της χώρας του και δεν συνεργάζεται με μια μπότα που αργότερα θα γυρίσει και θα τον λιώσει.
Είδαμε και τα αποτελέσματα της αντίστασης των Ελλήνων πατριωτών, με τη δημιουργία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και πως για ακόμα μια φορά ο λαός κατάφερε να οργανωθεί και να βγει νικητής. Υποδείγματα Ελλήνων πατριωτών που δε λύγισαν ούτε την ύστατη στιγμή μπροστά στα τουφέκια των ναζιστών και των ντόπιων συνεργατών τους, όπως άλλωστε μας θύμισαν οι πρόσφατες φωτογραφίες από τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής.
Μόνη λύση για πραγματική ασφάλεια σε εμάς εδώ, είναι να παλέψουμε να σταματήσει η λειτουργία της βάσης της Σούδας, έστω και προσωρινά. Η ύπαρξή της είναι κίνδυνος, ειδικά εν’ μέσω πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να επιστρέψουν στη πατρίδα για την διαφύλαξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Ας έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας  πως το λαϊκό συμφέρον, δεν είναι άλλο από την ασφάλεια του λαού μας. Πρέπει όμως και να είμαστε έτοιμοι να ενωθούμε και να οργανωθούμε, για να τα διεκδικήσουμε αυτά στη πράξη. Για τη πατρίδα μας και για το μέλλον μας.
Απευθύνω κάλεσμα σε κάθε νέο και νέα των Χανίων, ώστε να πάρουν ενεργά μέρος στις κινητοποιήσεις που οργανώνονται ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο. Τώρα είναι η ώρα να ενώσουμε τη φωνή μας στη μεγάλη Παγκρήτια κινητοποίηση που οργανώνεται από την Παγκρήτια Επιτροπή Ενάντια στις Βάσεις και στην Εμπλοκή την Κυριακή 17 Μάη στην Βάση της Σούδας. Την ίδια μέρα οργανώνονται κινητοποιήσεις, σε κάθε πόλη, έξω από ΝΑΤΟϊκές Βάσεις και Υποδομές, στα πλαίσια του Αντιϊμπεριαλιστικού διημέρου της ΕΕΔΥΕ στις 16-17 Μαϊου, με κορυφαία συγκέντρωση να είναι η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης στην Αθήνα, στα βήματα του αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη!
 Όλοι λοιπόν την Κυριακή στις 12 μ.μ στην Πλατεία Δημοτικής Αγοράς!
----------------------------------------------------------------------------------------------
Δισέγγονος του Στρατηγού Μανώλη Μάντακα, στρατηγού του ΕΛΑΣ. Στρατιώτης στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. την περίοδο 2021-2022
Πηγή: agonaskritis.gr

Κεντροαριστερά: Opera Buffa και τραγωδία μαζί


Συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων για την κατάσταση του Κράτους Δικαίου , των Θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, στην Αθήνα , στις 14 Απριλίου, 2026. 
Για τις υφιστάμενες δυνάμεις του χώρου ο λόγος. Πού βρίσκονται σε ανησυχητική στασιμότητα (ΠΑΣΟΚ) και σε διάλυση(ΣΥΡΙΖΑ). Αποκαρδιωτική εικόνα. Με τον Τσίπρα να καιροφυλακτεί…

Γιάννης Τριάντης
Ο φθίνων Μητσοτακισμός που χαροπαλεύει στις δημοσκοπικές αποβάθρες του 25% και του 21%, εναποθέτει τις ελπίδες του για αποφυγή δεινής εκλογικής ήττας (τουτέστιν: επίδοση πάνω από το όριο του 25% στον πρώτο γύρο) στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην εν γένει Κεντροαριστερά.
Αν κατακτήσει το μαγικό αυτό όριο, ο Μητσοτάκης αποφεύγει τεκτονικό σεισμό(έμπρακτη εσωκομματική αμφισβήτηση/αλλαγή ηγεσίας εν πλώ) και ταυτόχρονα μπορεί να ποντάρει στο αρνητικό παράγωγο του κεντροαριστερού αυτοκτονικού ιδεασμού. Κυρίως, στην αδυναμία-τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα- των προοδευτικών δυνάμεων να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα.
Η αδυναμία αυτή θα ενισχύσει όσο τίποτε την επιδίωξη του Μητσοτάκη να εμφανίσει τη ΝΔ ως εγγυήτρια δύναμη για την αποφυγή ακυβερνησίας και χάους. Κι αυτό ίσως να αποδειχθεί καθοριστικό στοιχείο για την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Λαβύρινθος κωμικός και τραγικός
Ναι, τα συνδυάζει τα στοιχεία αυτά η υφιστάμενη Κεντροαριστερά(Προσοχή: Η υφιστάμενη). Κωμικός λόγου χάριν είναι ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ οτι έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί πρώτο κόμμα…έστω και με μία ψήφο.
Κωμικός διότι με την κυβέρνηση παραπαίουσα και τον ΣΥΡΙΖΑ εν διαλύσει, συνιστά…κατόρθωμα να βρίσκεται καθηλωμένο στην δεύτερη θέση, βλέποντας την διχασμένη ΝΔ με τα κυάλια.
Ταυτόχρονα, ο Ανδρουλάκης προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις εξ αριστερών αιχμές περί συναίνεσης, υψώνει τους καταγγελτικούς τόνους, πετάει φωτοβολίδες(εργασιακά) και καταφανώς αδυνατεί να εμφανιστεί ως ήσυχη, στιβαρή δύναμη ικανή να αναλάβει και να διαχειριστεί επιτυχώς τις τύχες της χώρας.
Επίσης, κωμικά-και τραγικά- είναι αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε που σάλπισε επανάκαμψη ο Τσίπρας, η αμήχανη ηγεσία της Κουμουνδούρου πνίγεται σε ρηχά νερά.
Πρώτον, ανέχτηκε την βαρύτατη προσβολή του Τσίπρα να την εξορίσει στον εξώστη του Παλλάς και να καταστήσει σαφές ότι δεν την υπολογίζει παρά ως διαλυμένη συνάθροιση από την οποία εκείνος θα επιλέξει στελέχη και θα δώσει βάρος στην προσέλκυση ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεύτερον, αντί να διαγράψει αμέσως- ή τέλος πάντων να προειδοποιήσει- όσους είτε φλερτάρουν είτε δηλώνουν ανοιχτά ότι τάσσονται με τον Τσίπρα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάθεται στριμωγμένη στη γωνία και συνεχίζει να ψελλίζει ακατανόητες «προτάσεις» για συνεργασία με τον καπετάνιο της Ιθάκης.
Γενναίο και έντιμο θα ήταν να παραιτηθεί, αφήνοντας το κόμμα στα στελέχη εκείνα που επιθυμούν να διατηρηθεί εν ζωή ο ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει την υπαρξιακή μάχη του στις εκλογές.

Η εκλογική απόχη του Τσίπρα
Η καλοσχεδιασμένη και μιντιακώς υποβοηθούμενη επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα(υποβοηθούμενη εξ αντικειμένου και από τα αντίπαλα μήντια, τα οποία αναγκάζονται να ασχολούνται διαρκώς με την περίπτωσή του) δεν δείχνει μέχρι στιγμής δυναμική σαρωτικής επιστροφής.
Φυσικά, είναι νωρίς για οριστικά συμπεράσματα(δεν έχει καν αναγγελθεί τυπικά το νέο κόμμα), αλλά η δημοσκοπική εικόνα δεν προκαλεί ενθουσιασμό χωρίς βέβαια να απογοητεύει.
Το περιώνυμο Μανιφέστο- ενδιαφέρον στα σημεία, αλλά φλύαρο και με κραυγαλέα κενά στις θεωρητικές προσεγγίσεις του- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εκλογική απόχη αδικώντας ίσως την πρόθεση των συγγραφέων του.
Εκλογική απόχη, διότι είναι προφανές οτι η τριαδική συστράτευση- με ιδεολογικές αναδρομές και τα τοιαύτα- έχει μοναδικό ευδιάκριτο στόχο την προσέλκυση ψηφοφόρων από τους συγκεκριμένους χώρους.
Δηλαδή, από τον εν διαλύσει ΣΥΡΙΖΑ, την προσωποκεντρική γωνιά της Οικολογίας(Κόκκαλης) και φυσικά από το ΠΑΣΟΚ. Θεμιτός στόχος, αλλά προς τι τόσος κόπος για να στηριχτεί ιδεολογικά το τριαδικό δόγμα της συστράτευσης όταν η πρόθεσή του είναι καταφανής;
Πάντως, η κριτική που επισημαίνει απουσία προγραμματικών θέσεων τελεί εν αδίκω, διότι τα Μανιφέστα-εστω και σχοινοτενή σαν αυτό- συνιστούν θεωρητικές κατασκευές ιδεολογικού χαρακτήρα και διακηρύξεις (όχι πάντοτε πολιτικού προσανατολισμού, με εξαίρεση το Κομμουνιστικό Μανιφέστο) κι όχι ανάπτυξη προτάσεων και θέσεων εξουσιαστικής χρήσεως. Εν προκειμένω, αυτές αναμένονται.
…Εντός του Μαϊου θα υπάρξει μια κάποια πιο καθαρή δημοσκοπική εικόνα, καθώς αναμένεται η καταγραφή των τριών νέων κομμάτων(Τσίπρας, Καρυστιανού, Σαμαράς).
Ένα είναι βέβαιο: Η εισδοχή των τριών επισήμως στον πολιτικό στίβο θα επιφέρει δραστικές και ίσως δραματικές αλλαγές στο σημερινό σκηνικό.

ΥΓ: Για το Μανιφέστο και συνολικά για το εγχείρημα Τσίπρα, στο αμέσως προσεχές σημείωμα.

Πώς ο Μητσοτάκης σκηνοθετεί την τρίτη θητεία του, με πρωταγωνιστές… Τσίπρα και Ανδρουλάκη


Η αντιπολίτευση των «χορηγών». Πώς ο προοδευτικός χώρος στρώνει το χαλί στον Μητσοτάκη.

γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος


Κατά το ΠΑΣΟΚ «ο Τσίπρας είναι ο καλύτερος χορηγός του Μητσοτάκη». «Είναι σοβαρά πράγματα, να πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας βοηθάει τον Μητσοτάκη;», αναρωτήθηκε ο πρώην υπουργός Παιδείας του ΣΎΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόγλου.
Ο Διονύσης Τεμπονέρας -που μιλάει πλέον ως εκπρόσωπος του κόμματος Τσίπρα- απορεί πώς ενώ ο Ανδρουλάκης «έχασε από τον Κασσελάκη ονειρεύεται πως θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Εννοεί ότι αυτό μόνο ο Τσίπρας μπορεί να το κάνει – που έχει χάσει ήδη πέντε φορές…

Αναδρομή στις «χορηγίες» προς τον Μητσοτάκη από Τσίπρα και Ανδρουλάκη
Θαυμάσια νέα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά πράγματα για να εξασφαλίσει την τρίτη θητεία του. Φροντίζουν γι’ αυτό οι καλύτεροι αντίπαλοι που θα μπορούσε να έχει. Άλλωστε ήδη του έδωσαν δυο φορές την πρωθυπουργία.
Το 2019 ο Τσίπρας. Πρώτα απέφυγε να διακόψει την ετερόκλητη σχέση του με τον Καμμένο, ώστε να επαναπατρίσει όσους είχαν απομακρυνθεί γι’ αυτόν τον λόγο. Παρότι επιτεύχθηκε ο σκοπός για τον οποίο την είχε συνάψει: έκλεισε ο μνημονιακός κύκλος.
Μετά οργάνωσε με τον χειρότερο τρόπο τις Ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές εκλογές. Ένα πολύ κακό ευρωψηφοδέλτιο και η υποψηφιότητα της Δούρου μετά το Μάτι, στην περιφέρεια που ψηφίζει η μισή Ελλάδα, οδήγησαν σε αναπόφευκτη ήττα.
Πριν καθίσει ο κουρνιαχτός της, προκήρυξε αψυχολόγητα -το ίδιο βράδυ- πρόωρες εκλογές, αντί να συνεχίσει ως τον Οκτώβριο. Εγκατέλειψε έτσι το προνόμιο να διορίσει ηγεσία στη Δικαιοσύνη, Επίτροπο στην Κομισιόν και διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Αν δεν του έστειλε λουλούδια ο Μητσοτάκης παράλειψή του.
Το ίδιο αγενές θα ήταν αν δεν έστειλε γλυκά το 2023 στον Νίκο Ανδρουλάκη. Αντί να επιδιώξει συνεργασία με τον Τσίπρα, για να νικήσουν τον Μητσοτάκη -με την ευκαιρία της απλής αναλογικής- κήρυξε διμέτωπο και αυτοχρίσθηκε υποψήφιος πρωθυπουργός. Διευκολύνοντας τον κανονικό Πρωθυπουργό, η ΕΥΠ του όποιου τον παρακολουθούσε.
Τη μία φορά ήταν ο Τσίπρας, την άλλη ο Ανδρουλάκης, τώρα είναι και οι δυο μαζί, που φροντίζουν να πετύχει τους στόχους του ο «χειρότερος Πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση».

«Άφαντη» η αντιπολίτευση από τα εθνικά ζητήματα και την κοινωνία
Οι -ενίοτε φαιδρές- αψιμαχίες ανάμεσα ανάμενα στο ΠΑΣΟΚ, τον Τσίπρα και τον, μέχρι να διαλυθεί, ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, είναι δώρο στον απερχόμενο Πρωθυπουργό.
Δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για την επανεκλογή του. Φροντίζουν οι άλλοι. Και δεδομένου ότι όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλίσει την πρώτη θέση, είναι ο «πωλών τοις μετρητοίς».
Π.χ. αυτήν την περίοδο διασύρεται η εξωτερική πολιτική του: ο Νετανιάχου συλλαμβάνει κόσμο στη ελληνική θάλασσα, ο Ζελένσκι τον εμπαίζει για τον κίνδυνο προκάλεσε στο Ιούνιο και ο Ερντογάν ψηφίζει νόμους που θα εφαρμοστούν στην ελληνική επικράτεια.
Ο Πρωθυπουργός απαντάει ότι «εξοπλίζει τη χώρα» και «είναι παρών στην περιοχή» – όπου η Ελλάδα εισπράττει ήττες. Αλλά δεν υπάρχει αντιπολίτευση να ζητήσει εξηγήσεις. Οι επικεφαλής της περί άλλων τυρβάζουν…
Όπως δεν υπάρχουν μαχόμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου να «κατεβάσουν» την αναμέτρηση με την κυβέρνηση στην κοινωνία, στον μαζικό χώρο και σε κινητοποιήσεις των πολιτών. Για τα σκάνδαλα, την κατάργηση του κράτους Δίκαιου και του κράτους Πρόνοιας την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις ανισότητες, τα υπερκέρδη, τη διάλυση της μεσαίας τάξης, τη διόγκωση της φτώχιες, τη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς….
Οι αργόσχολοι εκπρόσωποί τους, ψηφοθηρούν προσωπικά στα κανάλια, ενώ στη ΓΣΕΕ το ΠΑΣΟΚ ξαναβγάζει με τη ΝΔ πρόεδρο για… έβδομη θητεία, έναν ελεγχόμενο για οικονομικά εγκλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς δεν υπάρχει στον συνδικαλισμό… Πραγματική αντιπολίτευση κάνει το ΚΚΕ και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρά τις ιδιοτροπίες της.

Η εικόνα στο εσωτερικό της «γαλάζιας Ιερουσαλήμ»
Οι δοξασίες ότι θα δημιουργήσουν εσωτερικό πρόβλημα στον Μητσοτάκη, οι δουλικοί βουλευτές της ΝΔ και οι άπραγοι ψευτοδελφίνοι αποδεικνύονται αστειότητες. Σ’ αυτό που ονομάζει «συνέδριο», ο Δένδιας θα πει ό,τι είπε και στο προσυνέδριο:
– «Ισχυρή Ελλάδα μπορεί να παραδώσει στις επόμενες γενιές το κόμμα που λέγεται ΝΔ, και ο Πρωθυπουργός που μπορεί να το κάνει αυτό, λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης».
Για τη ΝΔ των σκανδάλων και παρακολουθούμενων -υπουργών, φίλων και συγγενών- μπορεί βγει κανείς ως δικαιολογίας ότι είναι πλέον «κόμμα του ζόφου». Όλοι φοβούνται τον Μητσοτάκη και τα «χαρτιά» του.
Υπάρχει «ισορροπία τρόμου», ισορροπία τρόμου ανάμεσα στα «τέσσερα πόδια του τραπεζιού»: οικογένεια Μητσοτάκη, προερχόμενοι από την ακροδεξιά, πρώην «Σημιτικοί» και ό,τι απέμενε από τους «Καραμανλικούς».

Η έλλειψη στρατηγικής και η ανάγκη για πραγματική αντιπολίτευση
Στην ευρύτερη προοδευτική Παράταξη όμως, τι είναι που οδηγεί τις ηγεσίες της σε οιονεί σπονδή, υπέρ της παράτασης του «συστήματος Μητσοτάκη» στη διακυβέρνηση; Αντί να μην αφήσουν «λίθον επί λίθου» με αυτά που συμβαίνουν, λένε καμία κουβέντα για να υπάρχουνε και δέχονται να τους ενοχοποιεί για τα πάντα ο… Άδωνις.
Επιτρέπουν τις αντιευρωπαϊκές επιθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το ξέπλυμα που επιχείρησε ένας ασήμαντος Ιρλανδός επίτροπος που βρήκε «προόδους στο κράτους Δίκαιου» επί Μητσοτάκη. Μόνο ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης τον κατήγγειλε.
Οι άλλοι καταγγέλλονται μεταξύ τους για «πρώτες θέσεις» που δεν θα πάρουν πότε.
Αλληλοσχολιάζουν τις μπαρούφες που εκτοξεύουν τα σούργελα της μιας ή της άλλης πλευράς που αναζητούν λίγη δημοσιότητα. Ηγεσίες με μηδενική ηγετικότητα και ανύπαρκτη μαχητικότητα και καμιά επαφή με την κοινωνία. Φοβικές μπροστά στις… καταγγελίες της ΝΔ για «αντικανονικότητα».
Καμία τόλμη, καμία μαζική πρωτοβουλία, καμία πραγματική αναμέτρηση με το «σύστημα Μητσοτάκη». Π.χ. ούτε σκέψη για αποχή από τη Βουλή, μέχρι να αναλάβουν ανεξάρτητες επιτροπές τις έρευνες των σκανδάλων, ή να αποκατασταθούν οι Ανεξάρτητες Αρχές στον ρόλο τους.
Προτείνουν… Εξεταστικές Επιτροπές, στις οποίες έχει αριθμητική πλειοψηφία το κυβερνών κόμμα – και… πλακώνονται μεταξύ τους. Μοιραίοι και συνθηκολογημένοι με το Κατεκτημένο και τους μηχανισμούς του.
Τελικά, ίσως το θέμα δεν είναι ότι η αντιπολίτευση «δεν πείθει ως εναλλακτική λύση», ή δεν «δεν ενώνει τις δυνάμεις της» για να διαμορφώσει κυβερνώσα προοπτική. Είναι ότι κάνει τα… αντίθετα. Γιατί, όπως προκύπτει από τα «γεγονότα και τας περιγραφάς» -που έλεγε ο μακαρίτης ο Χατζηχρήστος, στον «Ηλία του 16ου»- χειραγωγείται από τους δικούς της χορηγούς – που είναι… ίδιοι με τους κυβερνητικούς…
Αλλιώς δεν εξηγείται πως κάνουν ό,τι μπορούν για να περάσει ο Μητσοτάκης την τετραετία του χωρίς να βραχεί από τις ανομίες του – και να εμφανίζεται με στόμφο ως… φυσική λύση διακυβέρνησης για τη συνέχεια.
Δεν πέφτουν έτσι οι κυβερνήσεις. «Εθνική αντιπολίτευση» δεν υπάρχει: ή αντιπολιτεύεται χωρίς συμβιβασμούς, ή είναι κυβερνητική προέκταση.
Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, δεν είναι μετά από τις μεγαλοστομίες τους, να ρίχνουν σωσίβιο στον Μητσοτάκη, με τις κοκορομαχίες και τους μικρομεγαλισμούς τους. Αν δεν μπορούν να οδηγήσουν σε νέο 1964, ή σε νέο 1981, ας παραμερίσουν να αναλάβουν άλλοι. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα γίνει Παναγόπουλος…