Mpelalis Reviews

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Μαρία Δεναξά: «Ανάπτυξη για ποιον;» | Ακρίβεια,

Πόλεμος μεταξύ μεγα-ολιγαρχών της ΤΝ και ψηφιακών ανταρτών

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των κολοσσών της Τεχνητής Νοημοσύνης και η δημιουργία νέων προηγμένων μοντέλων δημιουργούν τεράστια προβλήματα ασφάλειας, καθώς αναγνωρίζουν τα ευάλωτα σημεία των συστημάτων και διευκολύνουν το “χακάρισμα”. Φανταστείτε το χάος που μπορεί να προκληθεί στις τράπεζες, στις συγκοινωνίες, στις τηλεπικοινωνίες, στα αμυντικά συστήματα, αν κάποιοι χάκερς το επιδώξουν. Από την μια πλευρά είναι ο φόβος ότι τα νέα μοντέλα θα πέσουν στα χέρια αντισυστημικών χάκερς (ή νέων ψηφιακών ανταρτών), κι από την άλλη η Κίνα να εξελιχθεί περισσότερο στον τομέα αυτό και να ξεπεράσει την Σίλικον Βάλεϊ. Γι’ αυτό η κυβέρνηση Τραμπ που αρχικά απαγόρευσε για τους παραπάνω φόβους την κυκλοφορία του μοντέλου Mythos της Anthropic, τώρα παρέχει άδεια στο μοντέλο για μια περιορισμένη ομάδα αμερικανικών εταιρειών, όπως γράφει η Le Monde.
Το ίδιο κάνει επίσης και για το νεότερο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης της OpenAI, το GPT-5.6, που θα είναι διαθέσιμο μόνο σε μια μικρή ομάδα αμερικανικών εταιρειών και οργανισμών που έχουν εγκριθεί από την κυβέρνηση Τραμπ, σημειώνει το Politico.
Η αντιμετώπιση αυτή έρχεται ως εφαρμογή του εκτελεστικού διατάγματος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη διαχείριση της κυκλοφορίας των ισχυρών νέων μοντέλων Τεχνητής Νοημοσύνης με προηγμένες δυνατότητες hacking. Η εντολή προκλήθηκε από το πιο προηγμένο μοντέλο της Anthropic, το Claude Mythos, το οποίο διατέθηκε μόνο σε μια επιλεγμένη ομάδα εγκεκριμμένων από τον Λευκό Οίκο ερευνητών και εταιρειών κυβερνοασφάλειας, καθώς η εταιρεία προειδοποίησε ότι το μοντέλο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την έναρξη σημαντικών κυβερνοεπιθέσεων εάν έπεφτε σε λάθος χέρια. Η OpenAI έχει επίσης κυκλοφορήσει το νέο μοντέλο της, το GPT-5.5-Cyber, σε έναν μικρό αριθμό εταιρειών και οργανισμών.
Ωστόσο, το εκτελεστικό διάταγμα Τραμπ, που αποσκοπεί στη δημιουργία μιας διαδικασίας για την αξιολόγηση των πιο προηγμένων μοντέλων, βρίσκεται ακόμη στα αρχικά του στάδια και δεν έχει ακόμη θεσπίσει σαφείς κανόνες για τις εταιρείες, καθώς συνεχίζουν να εξελίσσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους αλλά και με αντίπαλες χώρες όπως η Κίνα.
Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ένα ασαφές και συγκεχυμένο κανονιστικό πλαίσιο για τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ- η οποία προηγουμένως είχε δεσμευτεί να δώσει προτεραιότητα στην καινοτομία έναντι της ρύθμισης - αντιμετωπίζει τώρα τους πιθανούς κινδύνους που θέτει η ταχέως αναπτυσσόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη. Έτσι παρέχει μια περίοδο ελέγχου που έχει ως στόχο να δώσει στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες χρόνο να αξιολογήσουν ποιες απειλές ενδέχεται να θέτουν τα μοντέλα αυτά σε ευαίσθητα οικονομικά συστήματα, συστήματα εθνικής ασφάλειας και άλλα κρίσιμα συστήματα.
Οι ξένοι εταίροι, συμπεριλαμβανομένων των κρατικών υπηρεσιών κυβερνοασφάλειας στην Ευρώπη και την Ασία, παραμένουν αποκλεισμένοι σε αυτό το στάδιο από τα νέα μοντέλα ΤΝ. Οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν το πεδίο απόλυτα και παράλληλα να έχουν εξαρτημένους τους “πελάτες” τους σε Ευρώπη και Ασία. Οι παρατηρητές όμως βλέπουν τον έλεγχο αυτό της κυβέρνησης των ΗΠΑ ως μια εξέλιξη που θα μπορούσε να ευνοήσει άλλα μοντέλα όπως το κινεζικό DeepSeek, καθιστώντας τα πιο ελκυστικά για τους πελάτες που επιθυμούν να αποφύγουν την εξάρτηση και τα μπλοκαρίσματα από τις αμερικανικές εταιρείες.
Σ’ αυτό το πεδίο του αδυσώπητου ανταγωνισμού νέες συνθήκες διαμορφώνονται τόσο στην εσωτερική αντιπαράθεση μεταξύ των μεγα-ολιγαρχών, μεταξύ των χωρών όσο και στον "πόλεμο" μεταξύ μεγα-ολιγαρχών και ψηφιακών ανταρτών...

Πηγές Politico, Le Monde

artinews.gr

H σκανδαλώδης «αθωότητα» της κυβέρνησης του «Μέσι της ελληνικής πολιτικής»

Ένα κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτό συμβαίνει, είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική - Χαρακτηριστικά παραδείγματα - Ποιος (εφοπλιστής) βάφτισε «Μέσι της ελληνικής πολιτικής» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Γεράσιμος Χολέβας

Ας αφήσουμε πίσω το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις τυχαίες φωτογραφίες με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» και ό,τι ακολούθησε.
Ας μην αναφερθούμε στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών την περίοδο του εγκλήματος των Τεμπών. Αυτόν που χειροκροτείται από τους βουλευτές της ΝΔ.
Ας «ξεχάσουμε» και τις υποκλοπές με τον άμεσα αρμόδιο, τότε, για την ΕΥΠ, Κυριάκο Μητσοτάκη, που «δεν ήξερε».
Ας μην αναλωθούμε στη λίστα των μικρών και μεγαλύτερων σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ας αφήσουμε πίσω ακόμα κι αυτή τη φαρσοκωμωδία με τον «Ειδικό Επιστήμονας» Μακάριο Λαζαρίδη, αυτό το πρότυπο «αριστείας» της κυβέρνησης, που συνεχίζει να προσπαθεί να τα βάλει ακόμα και με την κοινή λογική.
Ας τα πάμε στα τελευταία, τα «φρέσκα»:
— Η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάστηκε σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για την υπόθεση της διαρροής προσωπικών δεδομένων Ελλήνων του εξωτερικού. Η κυρία Ασημακοπούλου, όταν έγιναν αυτά, ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ.
Παρά την καταδίκη υπήρξε μια μνημειώδης κάλυψη από την κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ισχυρίστηκε, με χαλαρότητα ότι «μιλάμε για ένα email μόνο». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση διαγραφής της (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων) από τη ΝΔ, απάντησε: «Γιατί να τους διαγράψουμε; Για όνομα του Θεού».
Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, σε παρέμβαση του ζήτησε και… ειδική ρύθμιση για την Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου.
«Το θεωρώ αδιανόητο» δήλωσε σε μια (από τις… ελάχιστες) τηλεοπτικές του εμφανίσεις (αυτή τη φορά στο Action 24, στις 18/6/202). «Ποινική καταδίκη» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε: «Ποινική καταδίκη, σημαίνει ότι γράφεται στο ποινικό σου μητρώο και σου καταστρέφει τη ζωή (…) Ποινική καταδίκη γιατί έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές;».
Ο Γεωργιάδης, αφού χαρακτήρισε «αδικημένη» την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, έριξε και μια πρόταση να υπάρχει: Η κυβέρνηση «να λάβει νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν ποινικές κυρώσεις».
— Ας περάσουμε, τώρα, στον αξιότιμο κύριο Δημήτρη Αβραμόπουλου, και το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο των ερευνών για το λεγόμενο Qatargate. Ο ίδιος Δ. Αβραμόπουλος εκνευρισμένος με το ζήτημα άρχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει για «μπούρδες» και «κερατάδες» με τους οποίους έχουμε μπλέξει. Μάλιστα, αναγκάστηκε να εξηγήσει και ποιους εννοεί «κερατάδες». Δεν αφορούσε, όπως είπε, σε μια καμία περίπτωση τους Έλληνες εισαγγελείς αλλά ο χαρακτηρισμός πήγαινε σε κάτι χαμηλόβαθμους αξιωματικούς στο Βέλγιο.
Ο βουλευτής της ΝΔ, τελικά, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας να ακυρωθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης η κυβέρνηση, τυπικά, πήρε αποστάσεις δηλώνοντας πως είναι θέμα της δικαιοσύνης και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρ’ όλα αυτά κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Βορίδης κ.α) έδωσαν κάλυψη στον Δ. Αβραμόπουλου υιοθετώντας την όποια επιχειρηματολογία του.
Πάντως, για τις σοβαρές κατηγορίες που υπάρχουν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Documento 24/6/2026) η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν δηλώσει προθυμία να μιλήσουν.
Μέσα (και) από τις δύο (διαφορετικές μεταξύ τους) υποθέσεις παρατηρούμε το ίδιο κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» των στελεχών της. Αυτό συμβαίνει είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική. Πολλές φορές, δε, συναντάμε κι εκείνο το παλιό… επιχείρημα του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ,ρε;», σε διάφορες εκδοχές του.
Και για να μην σπεύσουν κάποιοι να επικαλεστούν το (απαραίτητο και δεδομένο) τεκμήριο της αθωότητας, για την κάθε περίπτωση, ας το διασαφηνίσουμε με τον πιο σαφή τρόπο: Δεν μιλάμε γι’ αυτό αλλά για τη σκανδαλώδη «αθωότητα» της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της. Σε αυτή τη διαδικασία η δικαιοσύνη, είτε η ελληνική, είτε η ευρωπαϊκή γίνεται λάστιχο. Άλλες φορές δηλώνουν τον σεβασμό στη δικαιοσύνη, άλλες προχωρούν σε κρίσεις των αποφάσεων της. Ανάλογως με το πώς βολεύει κάθε φορά.

Υ.Γ: Θα καταλάβατε πως «ο Μέσι της ελληνικής πολιτικής» δεν είναι άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι τον χαρακτήρισε ο εφοπλιστής Αθανάσιος Λασκαρίδης σε εγκαίνια της Διεύθυνσης Κυβερνοχώρου στο υπουργείο Άμυνας (το σχετικό βίντεο εδώ και η αναφορά μετά το 27’30”). Προφανώς, καμία σημασία δεν έχει που ο αδελφός του Αθανάσιου Λασκαρίδη, Πάνος (εφοπλιστής επίσης), είχε δηλώσει ότι «οι πλοιοκτήτες (…) δεν χρειάζονται τον πρωθυπουργό, μπορούν να χέσουν πάνω στον πρωθυπουργό».

www.imerodromos.gr

Τα data centers δεν είναι «σύννεφο»: Πόσο ρεύμα και νερό θα ζητήσει η τεχνητή νοημοσύνη από την Ελλάδα

Νίκος Κυριακάκης

Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζεται συχνά ως άυλη τεχνολογία. Ως λογισμικό, ως αλγόριθμος, ως «σύννεφο». Η πραγματικότητα είναι λιγότερο αφηρημένη και πολύ πιο βαριά. Πίσω από κάθε ερώτηση σε ένα σύστημα AI, πίσω από κάθε αρχείο που αποθηκεύεται στο cloud, πίσω από κάθε ψηφιακή υπηρεσία που θεωρείται πλέον αυτονόητη, υπάρχουν τεράστιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, γεμάτες servers, καλώδια, συστήματα ψύξης, υποσταθμούς ηλεκτροδότησης και εφεδρικές υποδομές. Τα data centers είναι το φυσικό σώμα της ψηφιακής οικονομίας. Και αυτό το σώμα χρειάζεται ρεύμα, νερό και γη.

Η διεθνής εικόνα είναι ήδη αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από data centers αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2030, φθάνοντας περίπου τις 945 TWh, δηλαδή σχεδόν το 3% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας. Από το 2024 έως το 2030 η κατανάλωση των data centers προβλέπεται να αυξάνεται περίπου κατά 15% ετησίως, ρυθμός πολλαπλάσιος σε σχέση με την αύξηση της κατανάλωσης στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη αναγνωρίσει το μέγεθος του προβλήματος. Τα data centers υπολογίζεται ότι καταναλώνουν περίπου 1,5% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή περίπου 415 TWh ετησίως, ενώ η ίδια πρόβλεψη παραπέμπει σε υπερδιπλασιασμό μέχρι το τέλος της δεκαετίας, κυρίως λόγω της εκρηκτικής ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των ενεργοβόρων υπολογιστικών συστημάτων που απαιτεί.

Η Ευρώπη μπροστά σε νέα ενεργειακή πίεση

Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Τον Ιούνιο του 2026, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι προχωρά σε ελάχιστα πρότυπα ενεργειακής απόδοσης για τα data centers, ακριβώς επειδή η κατανάλωσή τους αυξάνεται με ταχύτητα που μπορεί να πιέσει τα δίκτυα και να αυξήσει το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με το Reuters, η ισχύς των data centers στην Ε.Ε. προβλέπεται να αυξηθεί από 12 GW σε 28 GW έως το 2030, ενώ η συμμετοχή τους στην ευρωπαϊκή κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας αναμένεται να ξεπεράσει το σημερινό 2,5%. Η ίδια αναφορά σημειώνει ότι τα data centers θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν το 20% της αύξησης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στις ανεπτυγμένες οικονομίες έως το 2030.

Για την Ελλάδα, το ζήτημα αποκτά ειδικό βάρος. Η χώρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως κόμβος ψηφιακών υποδομών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, τις υποθαλάσσιες καλωδιακές συνδέσεις, την εγγύτητα με τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και το ενδιαφέρον μεγάλων τεχνολογικών ομίλων. Η Microsoft έχει ήδη προωθήσει στρατηγική επένδυση για τρία data centers στην Αττική, σε Σπάτα και Κορωπί, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών Microsoft Cloud, Azure, Microsoft 365, Dynamics 365 και Power Platform από ελληνικό έδαφος.

Η επένδυση της Microsoft έχει συνολικό προϋπολογισμό 976,168 εκατ. ευρώ, χωρίς ΦΠΑ, σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική, μετά την έγκριση κινήτρων από το υπουργείο Ανάπτυξης. Το πρώτο data center προβλέπεται να κατασκευαστεί στο επιχειρηματικό πάρκο «Πέτρα-Γιαλού-Βούλια-Προκαλήσι» στη Δημοτική Ενότητα Σπάτων-Λούτσας, ενώ το δεύτερο και το τρίτο στην περιοχή «Μπουρμπουτσάνα» του Δήμου Κρωπίας. Η ισχύς του data center στα Σπάτα αναφέρεται σε 19,2 MW, ενώ τα δύο του Κορωπίου σε 9,6 MW έκαστο.

Ακόμη και μόνο αυτή η επένδυση δείχνει το ενεργειακό αποτύπωμα που συνοδεύει την ψηφιακή ανάπτυξη. Αν οι τρεις μονάδες της Microsoft, συνολικής ονομαστικής ισχύος 38,4 MW, λειτουργούσαν συνεχώς σε πλήρες φορτίο, η ετήσια κατανάλωση θα προσέγγιζε τις 336 GWh, πριν συνυπολογιστούν οι πρόσθετες ανάγκες ψύξης, υποστήριξης και συνολικής λειτουργίας της εγκατάστασης. Πρόκειται για ενδεικτικό υπολογισμό, καθώς η πραγματική κατανάλωση εξαρτάται από τον βαθμό φόρτισης, την τεχνολογία ψύξης, την ενεργειακή απόδοση και τον τρόπο μέτρησης της εγκατάστασης.

Η ίδια η Microsoft εξηγεί ότι ο δείκτης PUE μετρά τη συνολική ενέργεια που απαιτείται για μια εγκατάσταση σε σχέση με την ενέργεια που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για υπολογιστική ισχύ, ενώ ο δείκτης WUE μετρά τη χρήση νερού σε λίτρα ανά kWh για ψύξη και ύγρανση.

Η ελληνική φιλοδοξία να γίνει κόμβος data centers

Η συζήτηση δεν περιορίζεται στα τρία data centers της Microsoft. Τον Φεβρουάριο του 2024, Ελλάδα και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για την προώθηση επενδύσεων σε ψηφιακές υποδομές στην Ελλάδα. Το μνημόνιο προβλέπει data centers μέγιστης ισχύος 500 MW και συνδέεται με επενδύσεις σε υποθαλάσσια καλώδια που θα ενώνουν κόμβους ανάμεσα σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία. Εάν ένα τέτοιο μέγεθος μετατραπεί σε πραγματική εγκατεστημένη και λειτουργική ισχύ, η ενεργειακή κλίμακα παύει να είναι περιφερειακό ζήτημα και γίνεται ζήτημα εθνικού ενεργειακού σχεδιασμού.

Το νερό είναι η δεύτερη, λιγότερο προβεβλημένη πλευρά του θέματος. Τα data centers παράγουν θερμότητα και πρέπει να ψύχονται αδιάλειπτα. Η ψύξη μπορεί να γίνει με διαφορετικές τεχνολογίες: αερόψυξη, υδρόψυξη, εξατμιστική ψύξη, κλειστά κυκλώματα, υβριδικά συστήματα. Η επιλογή της τεχνολογίας δεν είναι ουδέτερη. Τα συστήματα που χρησιμοποιούν νερό μπορούν να μειώσουν την κατανάλωση ενέργειας, αυξάνοντας όμως την κατανάλωση υδάτινων πόρων.

Η Google αναφέρει ότι η υδρόψυξη μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και των εκπομπών σε σχέση με την αερόψυξη, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτή η επιλογή αυξάνει το υδατικό αποτύπωμα των data centers.

Οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες γνωρίζουν ότι η κοινωνική αποδοχή των data centers θα κριθεί πλέον και στο πεδίο του νερού. Η Microsoft ανακοίνωσε ότι από τον Αύγουστο του 2024 εισάγει νέο σχεδιασμό data centers για AI workloads, με ψύξη σε επίπεδο chip και «μηδενική» κατανάλωση νερού για ψύξη κατά τη λειτουργία. Σύμφωνα με την εταιρεία, ο σχεδιασμός αυτός μπορεί να αποτρέψει χρήση άνω των 125 εκατ. λίτρων νερού ετησίως ανά data center, αν και νερό εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για βοηθητικές ανάγκες, όπως κουζίνες και χώροι υγιεινής. Η ίδια πηγή διευκρινίζει ότι ο υφιστάμενος στόλος data centers της Microsoft συνεχίζει να χρησιμοποιεί μείγμα αερόψυκτων και υδρόψυκτων συστημάτων, κάτι που δείχνει ότι η μετάβαση σε νέες τεχνολογίες δεν εξαφανίζει αυτομάτως το πρόβλημα από τις υπάρχουσες υποδομές.

Το νερό ως κρίσιμος πόρος για την Ελλάδα

Για την Ελλάδα, το ζήτημα του νερού είναι κρίσιμο. Η χώρα ανήκει στην ευρωπαϊκή ζώνη όπου η λειψυδρία δεν αποτελεί μελλοντική πιθανότητα, αλλά ήδη μετρήσιμη πίεση. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος αναφέρει ότι στη νότια Ευρώπη περίπου το 30% του πληθυσμού ζει σε περιοχές με μόνιμο υδατικό στρες και έως 70% σε περιοχές με εποχικό καλοκαιρινό στρες. Για την Ελλάδα ειδικά, καταγράφεται υδατική πίεση κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, ακριβώς τις περιόδους όπου συνδυάζονται ξηρασία, τουρισμός, άρδευση και αυξημένες ανάγκες δημόσιας ύδρευσης.

Αυτό σημαίνει ότι η χωροθέτηση data centers δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως επενδυτική υπόθεση. Κάθε εγκατάσταση πρέπει να απαντά σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Από ποιο δίκτυο θα αντλεί ηλεκτρική ενέργεια; Με ποιον τρόπο θα ψύχεται; Θα χρησιμοποιεί πόσιμο νερό, ανακυκλωμένο νερό, βρόχινο νερό ή κλειστό κύκλωμα; Ποιο θα είναι το πραγματικό WUE στις ελληνικές κλιματικές συνθήκες; Ποια θα είναι η συνολική επίδραση στην τοπική υδροδότηση, ειδικά σε περιοχές όπως η Ανατολική Αττική, όπου η πίεση γης, ενέργειας και υδάτων είναι ήδη αυξημένη;

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση: το ενεργειακό μείγμα. Ένα data center μπορεί να ισχυρίζεται ότι προμηθεύεται πράσινη ενέργεια μέσω συμβολαίων ή πιστοποιητικών, όμως η φυσική λειτουργία του εξακολουθεί να απαιτεί σταθερή ισχύ, όλο το εικοσιτετράωρο. Τα data centers δεν είναι φορτία που μπορούν εύκολα να «σβήνουν» όταν δεν φυσάει ή δεν έχει ήλιο. Χρειάζονται αξιοπιστία, εφεδρείες, δίκτυα υψηλής αντοχής και συχνά συστήματα αποθήκευσης ή γεννήτριες ασφαλείας. Για τον λόγο αυτό, η ευρωπαϊκή συζήτηση για τα data centers έχει μετατοπιστεί από το αν χρειάζονται στην ψηφιακή οικονομία, στο πώς θα υποχρεωθούν να αποκαλύπτουν και να περιορίζουν το πραγματικό ενεργειακό και υδατικό τους αποτύπωμα.

Η ελληνική δημόσια συζήτηση βρίσκεται ακόμη πίσω από τις εξελίξεις. Η προσέλκυση τεχνολογικών κολοσσών παρουσιάζεται συνήθως ως απόδειξη εκσυγχρονισμού, επενδυτικής εμπιστοσύνης και ψηφιακής αναβάθμισης. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν και δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Τα data centers μπορούν να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα των ψηφιακών υπηρεσιών, να μειώσουν χρόνους απόκρισης, να στηρίξουν επιχειρήσεις, δημόσιο τομέα, κυβερνοασφάλεια, cloud υπηρεσίες και εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η πλήρης αποτίμηση του κόστους.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν γεννιέται σε κενό. Χρειάζεται μέταλλα για chips, εργοστάσια για εξοπλισμό, ηλεκτρικά δίκτυα για συνεχή τροφοδοσία, νερό ή ενέργεια για ψύξη, γη για εγκαταστάσεις και θεσμικό πλαίσιο για περιβαλλοντικό έλεγχο. Όσο η χρήση της εξαπλώνεται, τόσο περισσότερο η χώρα που φιλοξενεί τις υποδομές της πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς παραχωρεί: ηλεκτρικό χώρο στο δίκτυο, φυσικό χώρο στην επικράτεια, υδατικούς πόρους στις τοπικές κοινωνίες και συχνά δημόσια κίνητρα σε ιδιωτικές επενδύσεις.

Το κεντρικό ερώτημα για την Ελλάδα δεν είναι αν πρέπει να έχει data centers. Μια χώρα που θέλει να συμμετέχει στην ψηφιακή οικονομία δεν μπορεί να αγνοήσει τέτοιες υποδομές. Το ερώτημα είναι με ποιους όρους θα τα αποκτήσει. Με διαφάνεια ή με γενικόλογες ανακοινώσεις; Με δημοσιοποίηση στοιχείων κατανάλωσης ή με εμπιστευτικότητα; Με δεσμεύσεις για ανακυκλωμένο νερό και καθαρή ενέργεια ή με απλές εταιρικές διακηρύξεις; Με χωροταξικό σχεδιασμό ή με αποσπασματικές εγκρίσεις; Με ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες ή με ακόμη μία ανάπτυξη που κοινωνικοποιεί το κόστος και ιδιωτικοποιεί την απόδοση;

Τα data centers δεν είναι «σύννεφο». Είναι βαριές υποδομές της νέας εποχής. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μοιάζει άυλη στην οθόνη του χρήστη, όμως στο έδαφος αφήνει αποτύπωμα. Και για την Ελλάδα, που μπαίνει ταυτόχρονα στην εποχή της ψηφιακής επέκτασης, της ενεργειακής πίεσης και της λειψυδρίας, το αποτύπωμα αυτό πρέπει να μετρηθεί πριν γίνει μόνιμο.

Παραπομπές

www.primenews.press

Σάββατο 27 Ιουνίου 2026

Γιώργος Χαρβαλιάς "Πως οι Γερμανοί αναμοχλεύουν την Ιστορία με πολεμικό ζήλο για την Ρωσία"

Ο αρθρογράφος και αναλυτής διεθνών γεγονότων, συγγραφέας του πολυδιαβασμένου “Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια. Η άγνωστη Ελληνογερμανική ιστορία", Γιώργος Χαρβαλιάς, μιλάει στον 98.4 για το πώς οι Γερμανοί αναπολούν την επιχείρηση… Mπαρμπαρόσα με όρους 21ου αιώνα με ότι αυτό συνεπάγεται για όλη την Ευρώπη, ενώ δεν παραλείπει να σχολιάσει και την σουρεαλιστική όπως λέει ελληνική πολιτική επικαιρότητα, την ώρα που η Τουρκία του Ερντογάν, εμφανίζεται ως ένας παίχτης ισχύος στη περιοχή με τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο να αναδεικνύεται ως μια από τις σοβαρότερες προσωπικότητες της Τουρκίας, ανεξάρτητα αν αυτό δεν προοιωνίζεται θετικές εξελίξεις για την Ελλάδα, αναφορικά με τις αναθεωρητικές βλέψεις της γείτονος. Όπως λέει, στο κυρίως μέρος της συνέντευξης του, την περασμένη εβδομάδα, περιδιαβαίνοντας στο διαδίκτυο για να δει τα εξώφυλλα μεγάλων ειδησεογραφικών περιοδικών, σκόνταψα σε αυτό του πολύ γνωστού σε εμάς από την εποχή των Μνημονίων «Der Spiegel» και κυριολεκτικά έτριβε τα μάτια μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Στο πρωτοσέλιδο, λοιπόν, του «έγκυρου» περιοδικού απεικονίζονταν τέσσερις στρατιώτες της Βέρμαχτ στο Ανατολικό Μέτωπο να χαμογελούν στον φακό μπροστά από φλεγόμενα ερείπια. Και ο

τίτλος που συνόδευε τη φωτογραφία ήταν ανατριχιαστικός και πολύ… γερμανικός: «Ο δικός μας πόλεμος εναντίον της Ρωσίας»!Το συγκεκριμένο περιοδικό δεν είναι ούτε εναλλακτικό ούτε περιθωριακό. Εκφράζει το βαθύ γερμανικό κράτος από μία φιλελεύθερη προοδευτική σκοπιά που αποτυπώνει ένα πολύ μεγάλο τμήμα του κοινοβουλευτικού φάσματος. Είναι ένα έντυπο απόλυτα νομιμοποιημένο στη συνείδηση των Γερμανών ψηφοφόρων. Φυσικά, η πρωτοσέλιδη εμπρηστική συνθηματολογία δεν θα μπορούσε να σταθεί τόσο χοντροκομμένα. Γι’ αυτό συνοδεύεται και από έναν μικρότερο επεξηγηματικό, «ουδέτερο» υπότιτλο, που αναφέρει: «Πριν από 85χρόνια η ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ – Πώς τα εγκλήματα επιδρούν ακόμη σε οικογένειες και πολιτική». Θεωρητικά πρόκειται για ένα επετειακό άρθρο που γράφτηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 85 χρόνων από την επιχείρηση Mπαρμπαρόσα, εν είδει ας πούμε αφιερώματος διαμόρφωσης συλλογικής μνήμης για τα όσα διέπραξαν τα ναζιστικά στρατεύματα στο Ανατολικό Μέτωπο. Μία από αυτές τις ασκήσεις ιστορικής αυτογνωσίας που τόσο λατρεύουν οι Γερμανοί στον βαθμό που πάντα είναι οι ίδιοι σε θέση να ανασύρουν επιλεκτικά όσα γεγονότα επιθυμούν. Στην πράξη όμως και ανεξαρτήτως του «ελαφρυντικού» περιεχομένου που λειτουργεί, όπως θα λέγαμε στη δημοσιογραφική γλώσσα, ως «ξεκάρφωμα», ο πρωτοσέλιδος κύριος τίτλος είναι αυτός που σοκάρει. Γιατί προδίδει χωρίς καμία αμφιβολία μία ηθελημένη… νοσταλγία για τον πόλεμο των ναζί κατά των Ρώσων, που ταιριάζει γάντι και στη σημερινή αντιρωσική σταυροφορία της «Ενωμένης (γερμανικής) Ευρώπης» απέναντι στον Πούτιν.

«Πάρε τηλέφωνο τον κερατά»

Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, διαρροή προσωπικών δεδομένων αποδήμων. Πάντα κάποιος άλλος φταίει.

Ντάμα

«Δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν κερατά». Αυτή η φράση του Δημήτρη Αβραμόπουλου για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον του θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος του βιβλίου για τα επτά χρόνια κυβέρνησης Μητσοτάκη.Δεν είναι απλώς μια άκομψη απάντηση. Είναι ολόκληρη πολιτική φιλοσοφία. Bella Baxterστο X

* Στα επτά αυτά χρόνια, η λέξη «συγγνώμη» μπήκε στο ίδιο συρτάρι με τη λέξη «παραίτηση». Σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση. Αντίθετα, άνθισε η σχολή του «και ποιος είσαι εσύ που θα μου ζητήσεις εξηγήσεις;». Όταν ξεσπά ένα σκάνδαλο, δεν φταίει ποτέ ο πρωταγωνιστής. Φταίει αυτός που το αποκάλυψε. Όταν υπάρχει δικαστική εξέλιξη, δεν υπάρχει προβληματισμός. Υπάρχει επίθεση στη Δικαιοσύνη. Και όταν οι εξηγήσεις τελειώνουν, αρχίζουν οι ύβρεις.𝕁𝕠 𝔻𝕚 🏳️‍🌈στο X

* Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. Υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, διαρροή προσωπικών δεδομένων αποδήμων. Πάντα κάποιος άλλος φταίει. Οι δημοσιογράφοι, οι δικαστές, η αντιπολίτευση, το «σύστημα», οι ξένοι. Όλοι εκτός από εκείνους που βρίσκονται στο επίκεντρο της υπόθεσης. Mairaστο X

* Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, η εικόνα ήταν σχεδόν κινηματογραφική. Ο ένας ζητούσε περίπου ειδική μεταχείριση για τους πολιτικούς, ο άλλος έσπευδε να καλύψει μια πρωτόδικη καταδίκη και τώρα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος αποφάσισε ότι η καλύτερη απάντηση σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα είναι να αποκαλέσει «κερατά» όποιον του ζητά εξηγήσεις. d.j. kriss 🍉στο X

* Τελικά, ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της επταετίας. Δεν κατάφεραν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν σκάνδαλα. Κατάφεραν να παρουσιάζουν ως θράσος το να ζητάς λογοδοσία. Και ως θάρρος το να αρνείσαι να δώσεις. Manolis Grigorakisστο X

* Πώς πήγαινε εκείνο το τραγουδάκι; «Πάρε τηλέφωνο τον κερατά»…

* Τα «άκουσαν» για τα καλά ο Θάνος Πλεύρης και ο Γιάννης Ανδριανός σε λαϊκή αγορά του Άργους. Παραγωγοί ξέσπασαν εναντίον της κυβέρνησης και κάποια στιγμή ακούγεται το αφοπλιστικό: «Φτάνει, σκάνδαλο, σκάνδαλο, σκάνδαλο. Σαράντα σκάνδαλα». Δεν ξέρω αν είναι ακριβής ο αριθμός. Ξέρω όμως ότι αποτυπώνει με ακρίβεια το κλίμα. john 🪡 ntinστο X

* «Δεν υπάρχει πλαστό πτυχίο. Δεν υπάρχει ψευδές δικαιολογητικό. Δεν υπάρχει παράνομο οικονομικό όφελος. Δεν υπάρχει καμία δική μου παράνομη πράξη», είπε με ύφος χιλί ν καρδιναλίων ο Μακάριος Λαζαρίδης, απόφοιτος του δημοφιλούς, «College of Southeastern Europe». Αρχικά νόμιζα ότι αφορμή για να κάνει το βίντεο ήταν το πόρισμα κάποιας ανεξάρτητης Αρχής που ασχολήθηκε με το θέμα ή εκδόθηκε κάποια απόφαση δικαστηρίου, αλλά όχι. Αφορμή στάθηκε τα όσα είπε λίγες ώρες νωρίτερα στη Βουλή. Μιλάμε, δεν παίζονται οι άνθρωποι…Μακάριος Λαζαρίδης 🇬🇷στο X

* Μαθαίνω ότι η Δόμνα διαθέτει εδώ και μερικούς μήνες ένα πολυάριθμο «επιτελείο», αποκλειστικά επιφορτισμένο με την παραγωγή βίντεο για τους προσωπικούς της λογαριασμούς στα social media. Εκλογές πλησιάζουν, ετοιμαστείτε για ακόμη περισσότερα πλάνα με χαμόγελα, αυθόρμητες αγκαλιές και γκουρμέ γεύματα.Άλλωστε, «σημασία έχει η επικοινωνία και όχι η ουσία», όπως έχει πει η πρωθυπουργάρα μας. Ιωάννης Βατάτζηςστο X

* Προφανώς δεν μας αξίζει όλο αυτό. Η παιδεία και ο πολιτισμός και ο καθρέπτης κάθε χώρας. Και ο καθρέφτης, δυστυχώς, δεν λέει ποτέ ψέματα. Θέμης Σκέτοςστο X

www.documentonews.gr

Οι εξισώσεις του χάους

Η εικόνα ένας 82χρονος, που έχει εκτίσει ήδη 24 χρόνια στη φυλακή με άψογη συμπεριφορά, να οδηγείται ξανά στη φυλακή ώστε να φτάσει τα 25 χρόνια, είναι τουλάχιστον τραγικά (και τραγελαφικά) επικίνδυνη για το τι σημαίνει Δικαιοσύνη και κράτος δικαίου

Νόρα Ράλλη

Η εικόνα ένας 82χρονος, που έχει εκτίσει ήδη 24 χρόνια στη φυλακή με άψογη συμπεριφορά, να οδηγείται ξανά στη φυλακή ώστε να φτάσει τα 25 χρόνια, σύμφωνα με απόφαση του Αρείου Πάγου, είναι τουλάχιστον τραγικά (και τραγελαφικά) επικίνδυνη για το τι σημαίνει Δικαιοσύνη και κράτος δικαίου στην Ελλάδα του 2026.

Εν τω μεταξύ ο Δημήτρης Λιγνάδης είναι ήδη πέντε χρόνια έξω, αν και καταδικασμένος για δύο βιασμούς, με τον ίδιο να δηλώνει πως κάνει «ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά ως φιλόλογος»… Και κάπου εδώ σταματάει να λειτουργεί η λογική.

Για τον Γιωτόπουλο πάντως η λογική, και μάλιστα η Μαθηματική Λογική, δεν σταμάτησε να λειτουργεί ποτέ. Με τεράστιες δυσκολίες, και παρά τις πολύ άσχημες συνθήκες κράτησής του στις φυλακές, ο ίδιος μέσα σε αυτά τα 24 χρόνια κατόρθωσε και απέκτησε μεταπτυχιακό και διδακτορικό στα Μαθηματικά. Είναι ο δεύτερος άνθρωπος για τον οποίο μαθαίνω κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος είναι ο Κρίστοφερ Χάβενς, που βρέθηκε σε κελί πειθαρχικής απομόνωσης με τα φώτα ανοιχτά όλο το εικοσιτετράωρο, θόρυβο, κραυγές, πλήρη αποκοπή, εκτίοντας 25χρονη ποινή για φόνο. Εχοντας μηδαμινή ακαδημαϊκή μόρφωση, δημοσίευσε εργασία στη Θεωρία Αριθμών και ίδρυσε το Prison Mathematics Project κάνοντας μαθηματικές συναντήσεις στη φυλακή για όλους… Ετσι είναι. Τα Μαθηματικά μπορούν να έρθουν ως λύτρωση και η Δικαιοσύνη ως τόσο απούσα, που να μη χωράει ούτε στις εξισώσεις του χάους.

www.efsyn.gr

Είναι αυτό δημοκρατία;

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Για ποια δημοκρατία μιλάτε; Για ποια ψήφο του λαού για τον λαό; Το χρήμα είναι που κερδίζει τις εκλογές. 50 δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ αγοράζουν τις εκλογές. Πέντε-έξι ολιγάρχες αγοράζουν και τις εκλογές στην Ελλάδα.
Στις ΗΠΑ οι δισεκατομμυριούχοι έχουν ρίξει πάνω από 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια για τις ενδιάμεσες εκλογές, γράφει η Ουάσινγκτον ποστ.
Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές. Τις εκλογές τις κερδίζουν εκείνοι που καταφέρνουν να εξαγοράσουν τα «πακέτα ψήφων» των «κάτω» έγραφε πριν πολλά χρόνια ο σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον, Λέστερ Θόροου. Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί συνολικά «προς όφελος λίγων μεγάλων συμφερόντων», σημείωνε και ο νομπελίστας οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν.
Στην Ελλάδα οι μεγάλες επιχειρήσεις «αγόραζαν» πάντα το αποτέλεσμα των εκλογών. 16 δις (επί Σημίτη) μοιράστηκαν στα μέσα ενημέρωσης, στα ενοίκια προεκλογικών κέντρων, στο εκλογικό υλικό, στις μετακινήσεις οπαδών και ψηφοφόρων, στην εξαγορά διαμορφωτών της κοινής γνώμης (δημοσιογράφων, αρθρογράφων, διαφημιστών) κ.ά.. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες διαθέτουν ζημιογόνα ΜΜΕ για να επηρεάζουν το πολιτικό σύστημα και να κάνουν τις "δουλειές" τους!
Είναι αυτό δημοκρατία;
“Η δημοκρατία πρέπει να είναι ένας άνθρωπος, μία ψήφος, όχι δισεκατομμυριούχοι που αγοράζουν πολιτικούς. Ναι. Πρέπει να τερματίσουμε το Citizens United και να απαγορεύσουμε τα Super PACs” γράφει στο X o γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς.

artinews.gr

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026

Σταύρος Λυγερός "Με εργαλείο τον φόβο ο Κυριάκος διεμβολίζει εκλογικά τους συνταξιούχους"

Ο κόσμος ∀νάποδα

ΕΞΩ ΤΩΡΑ ΟΙ ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΜΑΣ!

ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ (Ανατολική Γερμανία), 1970: Εργάτριες ξεκουράζονται σε σάουνα κατά τη διάρκεια του διαλείμματός τους από την εργασία. Δεν είναι τρολ. Γυμνές κάνανε μπάνιο οι (πρώην) συντρόφισσες.
Ο ΓΥΜΝΙΣΜΟΣ δεν ήταν διαδεδομένος απλώς, ήταν ΚΑΘΕΣΤΩΣ! Άμα σε έβλεπε με μαγιό η ΣΤΑΖΙ, που ήθελε να τα βλέπει και να τα ακούει όλα, σαν τον Μητσοτάκη, σε συλλαμβάνανε και σε ανέκριναν: «Γιατί το έκανες;»!
ΙΔΟΥ ΚΑΙ Η ΜΕΡΚΕΛ στα νιάτα της, άκρο αριστερά…
ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ δεν έχουν ενδοιασμούς να βγάλουν τα ρούχα τους και να απολαύσουν γυμνοί τις διακοπές τους. Τα καλοκαίρια, συγκεκριμένες ζώνες σε παραλίες, νησιά και ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΡΚΑ είναι «κλεισμένες» αποκλειστικά για τους ΓΥΜΝΙΣΤΕΣ. Σε άλλους χώρους πάλι, οι γυμνιστές απολαμβάνουν την ηλιοθεραπεία τους δίπλα-δίπλα με εκείνους που προτιμούν να φορέσουν μαγιό, χωρίς οι μεν να ενοχλούν τους δε.

Ζώνη γυμνιστών στον Αγγλικό Κήπο, το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο του Μονάχου. Εικόνα: Jan Richter/imageBROKER/picture alliance

Η ΧΑΛΑΡΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ του θέματος οφείλεται σε αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν ΚΙΝΗΜΑ ή «ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ» (FKK).
ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ είναι οργανωμένο ΕΔΩ ΚΑΙ 130 ΧΡΟΝΙΑ. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν η εποχή της εκβιομηχάνισης, η οποία μπορεί να βελτίωσε σημαντικά το βιοτικό επίπεδο στη Γερμανία, αλλά παράλληλα είχε ολέθριες συνέπειες για την υγεία -ακόμη και για την ψυχική υγεία- πολλών ανθρώπων, που διέμεναν σε πυκνοδομημένα, βρόμικα και σκοτεινά βιομηχανικά προάστια.
ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΑΔΥΘΗΚΕ ένα «αντι-κίνημα» που ευαγγελιζόταν την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ σε συνθήκες μέγιστης ελευθερίας. Με την πεποίθηση πως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να απολαμβάνει τη φύση ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΠΛΑΣΕ Ο ΘΕΟΣ.
ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΟΥ ΓΥΜΝΙΣΜΟΥ θεωρούσαν μάλιστα ότι η επαφή του γυμνού δέρματος με τον ήλιο, τον καθαρό αέρα και το νερό έχει θεραπευτικές ιδιότητες και όχι μόνο προάγει μια γενικότερη αίσθηση ευεξίας, αλλά συμβάλλει και στην αντιμετώπιση ασθενειών όπως η φυματίωση και η ραχίτιδα, καθώς και ψυχικών νόσων όπως η κατάθλιψη.

Παραλία γυμνιστών στη λίμνη Μούγκελζεε του Ανατολικού Βερολίνου, το 1986

ΤΟ FREIKÖRPERKULTUR (γνωστότερο με το ακρωνύμιο FKK, που μεταφράζεται ως «Κουλτούρα του Ελεύθερου Σώματος») έχει μακρά ιστορία στη χώρα. Ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, ως μέρος του κινήματος Lebensreform («Μεταρρύθμιση της Ζωής»), ένα σύνολο οιονεί χίπι τάσεων στον τρόπο ζωής που αποσκοπούσε στη βελτίωση της υγείας. Το FKK ήταν, σε κάποιο βαθμό, εντυπωσιακά μπροστά από την εποχή του: Προωθούσε τα ωμά και βιολογικά τρόφιμα, τα εναλλακτικά φάρμακα, τις θεραπείες με νερό, την απόρριψη του ποτού, του καπνού, των εμβολίων και τον εναγκαλισμό του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΓΥΜΝΙΣΜΟΥ.

Ο Γερμανός εξπρεσιονιστής Κίρχνερ απαθανατίζει λουόμενες στη νήσο Φέμαρν (1912)

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ είχε ταχεία ανάπτυξη σε όλη τη χώρα. Το πρώτο κλαμπ FKK ιδρύθηκε στο Έσεν το 1898. Μια αποκλειστική παραλία γυμνισμού ιδρύθηκε στο νησί Σιλτ της Βόρειας Γερμανίας το 1920. Έξι χρόνια αργότερα, ο Αδόλφος Κοχ άνοιξε μια σχολή γυμνισμού στο Βερολίνο, η οποία προωθούσε τα γυμνά αθλήματα, παράλληλα με τη σεξουαλική υγιεινή. Πριν από 80 χρόνια ιδρύθηκε η πανεθνική ομοσπονδία των γυμνιστών (DFK). Οι πρώτοι ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΓΥΜΝΙΣΤΩΝ είχαν εμφανιστεί πολλές δεκαετίες νωρίτερα.
ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ, όμως, αντιμετώπισε με δυσπιστία το κίνημα του γυμνισμού. Οι ναζί ισχυρίζονταν ότι θα βάλουν τέλος στην «έκπτωση των ηθών» που είχε προκαλέσει η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η ηδονιστική δεκαετία του ’20. Πολλοί συνέδεαν τον γυμνισμό με την ομοφυλοφιλία. Από το 1933 και μετά, ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΟΜΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕ στους λουόμενους να κάνουν μπάνιο γυμνοί και μάλιστα σε «μεικτές» παραλίες (αντρών – γυναικών).

ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΜΠΗΚΕ ο Κόκκινος Στρατός στο Βερολίνο και χωρίστηκε η Γερμανία με το Τείχος του Αίσχους, η -γυμνή-τάξις αποκαταστάθηκε…
ΟΙ KNEECAP είναι ένα δημοφιλές ιρλανδικό rap punk συγκρότημα που μιλάει για τη ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ, αλλά και για τα κοινά προβλήματα προτεσταντών και καθολικών.
ΞΕΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ τον κόσμο με συνθήματα ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ, μπήκαν στο στόχαστρο του φιλοϊσραηλινού λόμπι και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες περί τρομοκρατίας.
ΠΡΙΝ ΝΑ ΔΙΚΑΣΤΟΥΝ, το μέλος τους Mo Chara δήλωσε: «Εμείς είμαστε ΜΕ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, εσείς όχι. Θα σας πολεμήσουμε στο δικαστήριο και θα νικήσουμε, ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ».
ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ διαδικασία της 29ης Σεπτέμβρη 2025, ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΤΕΠΕΣΑΝ.

1voice.gr

Ο τούρκικος στρατηγικός χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Ο Φιντάν επανέλαβε τις αξιώσεις της Άγκυρας στον Γεραπετρίτη σε συνάντηση στη Σόφια

Δημήτρης Γκάζης

Η σύντομη συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Χακάν Φιντάν στο περιθώριο της συνόδου της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) στη Σόφια ήρθε να υπενθυμίσει ότι η περίοδος σχετικής ηρεμίας στα ελληνοτουρκικά δεν συνεπάγεται και εγκατάλειψη των πάγιων τουρκικών διεκδικήσεων. Αντίθετα, η Άγκυρα δια του ΥΠΕΞ κ. Φιντάν επισημοποιεί τα όσα εδώ και εβδομάδες διαρρέονται στον τουρκικό Τύπο, δηλώνοντας αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις θαλάσσιες ζώνες. Αυτό ενσωματώνει τη λογική της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» (των διεκδικήσεων της δηλαδή σε Αιγαίο και Ν.Α. Μεσόγειο), επιχειρώντας να προσδώσει εσωτερική νομιμοποίηση στις επεκτατικές της αξιώσεις.
Κατά τη συνάντηση, ο Έλληνας ΥΠΕΞ επανέλαβε τη θέση ότι μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα και δεν συμβάλλουν στη διατήρηση του ήρεμου κλίματος στις διμερείς σχέσεις. Υπογράμμισε επίσης ότι η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Για να λάβει την απάντηση από τον Χακάν Φιντάν ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ζήτημα εθνικής νομοθεσίας της Τουρκίας, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την προώθησή του (άγνωστο πότε) στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επαναφέρει σταδιακά πρακτικές αμφισβήτησης στο πεδίο, με αυξημένες παραβιάσεις και διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Στόχος της δεν είναι απλώς η κατοχύρωση συγκεκριμένων θαλάσσιων ζωνών, αλλά η διαμόρφωση τετελεσμένων που θα της επιτρέπουν να έχει λόγο για κάθε ενεργειακή, αμυντική ή γεωπολιτική εξέλιξη στην περιοχή. Η «Γαλάζια Πατρίδα» παραμένει ο στρατηγικός χάρτης πάνω στον οποίο οικοδομείται αυτή η πολιτική.

Οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας
Η αντιπαράθεση με την Ελλάδα αποτελεί μόνο ένα τμήμα μιας πολύ ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής. Η Άγκυρα επιχειρεί να αναβαθμίσει τον ρόλο της σε όλα τα μεγάλα περιφερειακά μέτωπα, από τη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία έως τη Συρία, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο.
Η προγραμματισμένη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, στις αρχές του Ιουλίου, και η πιθανή συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν, αντιμετωπίζονται από την τουρκική ηγεσία ως ευκαιρία στρατηγικής αναβάθμισης. Η Τουρκία επιδιώκει να παρουσιαστεί ως αναντικατάστατος σύμμαχος της Δύσης, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση αλλά και τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας. Παράλληλα, διεκδικεί ενεργό συμμετοχή στις αμυντικές και εφοδιαστικές αλυσίδες της Δύσης, προωθώντας την εγχώρια αμυντική της βιομηχανία, τα drones, τα πυρομαχικά και το μαχητικό ΚΑΑΝ. Η Άγκυρα επιθυμεί να καταστεί όχι μόνο καταναλωτής αλλά και προμηθευτής αμυντικών συστημάτων για ευρωπαϊκές και νατοϊκές χώρες.
Υπό αυτό το πρίσμα, η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποτελεί μια απομονωμένη ελληνοτουρκική διαφορά. Είναι τμήμα μιας συνολικής αναθεωρητικής στρατηγικής που φιλοδοξεί να μετατρέψει την Τουρκία σε περιφερειακή δύναμη με καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις της ευρύτερης περιοχής.

Η φουρτούνα και ο καπετάνιος
Απέναντι στις νέες τουρκικές κινήσεις, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει προς το παρόν να υποβαθμίσει τη σημασία του υπό διαμόρφωση νομοσχεδίου. Η επίσημη θέση συνοψίζεται στη φράση του κ. Γεραπετρίτη, ότι «μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα», με την Αθήνα να επιμένει ότι κανένα τουρκικό νομοθέτημα δεν μπορεί να δημιουργήσει δικαιώματα εις βάρος της Ελλάδας. Το ίδιο θυμόμαστε να δηλώνουν όμως και για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που ακόμη ταλαιπωρεί την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αλλά το πάθημα δεν δείχνει να γίνεται μάθημα.
Την ίδια στιγμή, η ελληνική απάντηση εξαντλείται σε εξοπλιστικά προγράμματα μαμούθ (ο καλύτερος πελάτης ΗΠΑ, Γαλλίας και Ισραήλ), επιμένοντας πως η στρατηγική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ λειτουργεί ως παράγοντας αποτροπής. Ο ΥΠΕΞ κ. Γεραπετρίτης επιμένει στη διατήρηση ανοικτών διαύλων επικοινωνίας με την Άγκυρα, θεωρώντας ότι η διαχείριση των κρίσεων απαιτεί συνεχή διπλωματική επαφή. Ο «σκληρός» υπουργός Άμυνας κ. Δένδιας, από την άλλη, υιοθετεί συχνά πιο αυστηρή ρητορική, εκφράζοντας ανοιχτά ανησυχίες για τις τουρκικές πρωτοβουλίες και τη «Γαλάζια Πατρίδα». Και ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης αυτοδιαφημίζεται σε συνεντεύξεις ως ο καλύτερος καπετάνιος στην φουρτούνα των Ελληνοτουρκικών, απαντώντας στην κριτική που του ασκούν οι πρώην πρωθυπουργοί Σαμαράς και Καραμανλής.
Το βαθύτερο πρόβλημα, ωστόσο, φαίνεται να είναι η αδυναμία του ελληνικού πολιτικού συστήματος να διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική. Η υπερβολική προσήλωση στις διαθέσεις συμμάχων και «προστατών» συχνά υποκαθιστά τον αναγκαίο εθνικό σχεδιασμό, αφήνοντας την Ελλάδα να αντιδρά στις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώνει.

Η Ανάγκη Συνεκτικής Πολίτικης Κόντρα στον Τουρκικό Επεκτατισμό
Η υπόθεση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» υπενθυμίζει ότι η Τουρκία δεν έχει εγκαταλείψει ούτε τις αναθεωρητικές της βλέψεις, ούτε την επιδίωξη αναβάθμισης του ρόλου της σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Ακόμη και αν μετά από πιθανές πιέσεις των ΗΠΑ λειανθούν (προς ώρας) ορισμένες πλευρές του, η νομοθέτηση και μόνο για περιοχές του Αιγαίου, εκτός δηλαδή της τουρκικής επικράτειας, αποτελεί ουσιαστική αναβάθμιση της επεκτατικής πολιτικής της γείτονος.
Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, η Ελλάδα δεν αρκεί να επαναλαμβάνει τις πάγιες νομικές της θέσεις. Απαιτείται μια συνεκτική πολιτική που να συνδυάζει διπλωματία, αποτροπή, συμμαχίες και εθνικό σχεδιασμό με ορίζοντα δεκαετιών. Η επόμενη περίοδος ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαίτερα κρίσιμη, καθώς η Άγκυρα επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τις διεθνείς ανακατατάξεις και να διευρύνει το γεωπολιτικό της αποτύπωμα. Σε αυτό το περιβάλλον, είναι αναγκαία η διαρκής εγρήγορση θεσμικών οργάνων του κράτους και της κοινωνίας, της πολιτικής ηγεσίας και του λαού.
Και ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι ακριβώς αυτή. Να μην χαθεί η ουσία των εξελίξεων πίσω από ένα ολοένα και πιο αποπροσανατολιστικό και «καθησυχαστικό» προεκλογικό σκηνικό, την ώρα που οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή (και όλο τον πλανήτη) μεταβάλλονται βίαια και με ταχύτητα.

edromos.gr

«Δημιουργική καταστροφή» μέσω… νέων Άκηδων

του Μανώλη Κοττάκη

Το 2012 ο Άκης Τσοχατζόπουλος ήταν τέως υπουργός και τέως βουλευτής. Θεωρούσε ότι όποια αδικήματα του έχουν παραγραφεί με βάση τις αποσβεστικές προθεσμίες του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
Υποτιμούσε εντελώς τον κίνδυνο παραπομπής του στη Δικαιοσύνη για αδίκημα που έφερε άλλη παραγραφή, όπως η εικοσαετής που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, ενώ φύλασσε ως πανάκριβο μυστικό σε χρηματοκιβώτια που είχε στο πολιτικό του γραφείο στην οδό «Κόμνα Τράκα», στην Κυψέλη, αδιάσειστες αποδείξεις που έκαιγαν και τους «από πάνω» του. Για την προστασία του: Συγκάτοικοι ήταν όλοι στο κόλπο.
Με τη βεβαιότητα αυτή «ξεθάρρεψε» και άρχισε να κάνει επίδειξη πλούτου. Έκανε τον περίφημο γάμο στο χλιδάτο ξενοδοχείο των Παρισίων «Four Season» και αγόρασε ένα πανάκριβο σπίτι στην Οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στον πλέον διάσημο δρόμο των Αθηνών κάτω από την Ακρόπολη.
Η εισαγγελέας που του χτύπησε την πόρτα για να τον συλλάβει το 2012 ήταν η Πόπη Παπανδρέου. Ο θρύλος λέει ότι βρέθηκαν μετρητά και κάτω από τα ξύλινα πατώματα τα οποία ξηλώθηκαν. Ο ίδιος θρύλος λέει ότι τα περισσότερα από εκατομμύρια μετρητά που θεωρούνταν μίζες τα έθαψε κάποιος σε ένα βουνό της Κρήτης και ο Τσοχατζόπουλος στο τέλος είχε ξεμείνει από λεφτά. Δεν του τα επέστρεφαν.
Η διαφθορά του Τσοχατζόπουλου ήταν γνωστή στους παροικούντες την κομματική Ιερουσαλήμ του Κινήματος. Όπως και άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Είτε εκείνων που αποδείχθηκε και οδήγησε σε δίκες και σε καταδίκες για τη Siemens και τα εξοπλιστικά (με τμήμα αυτού του ΠΑΣΟΚ συμπορεύεται σήμερα η Ν.Δ.) είτε άλλων που εξαιρετικά προσεκτικοί δεν μπήκαν στον πειρασμό να δώσουν στόχο.
Έτσι, όταν φούντωσε το αντιπολιτικό κλίμα στην Ελλάδα μετά το Καστελόριζο και τα αντιλαϊκά μνημόνια, μία πλέον ώριμη από τις υπαρκτές υποθέσεις διαφθοράς με βάση ευρήματα και μαρτυρικές καταθέσεις ήταν του Άκη. Ο Τσοχατζόπουλος ήταν τότε ο πιο αδύνατος από τους δυνατούς. Ήταν υπουργός, αλλά τέως. Ήταν βουλευτής, αλλά τέως. Ήταν διάσημος, αλλά νυν. Τα δε στοιχεία που φύλασσε στο πολιτικό του γραφείο για να «κρατά» τους συνενόχους του «πέταξαν» ύστερα από περίεργη διάρρηξη για την οποία πολλά θρυλούνται.
Η ιστορία, ευρωπαϊκή αλλά και ελληνική, μας έχει διδάξει τη συμπεριφορά του καπιταλισμού ως συστήματος όταν «ανθίζει» η διαφθορά επί μίας κυβερνήσεως. Το σύστημα -και δεν εννοούμε τη Δικαιοσύνη- πετά «σαβούρα στη θάλασσα» τους πιο αδύνατους θεσμικά από τους δυνατούς παίκτες του, για να γλιτώσει το ίδιο την κεφαλή του και για να αναδιατάξει το σκηνικό.
Η εγκατάσταση της πασοκικής διαφθοράς στις τηλεοράσεις είχε ως αποτέλεσμα τη συντριβή του παλαιού ΠΑΣΟΚ στις διπλές εκλογές και τη γέννηση του διαδόχου του νέου: Του ΣΥΡΙΖΑ, που άντεξε 11 χρόνια, μέχρι το 2023.
Στη θεωρία ο όρος περιγράφεται και ως «δημιουργική καταστροφή». Ανήκει στον οικονομολόγο και πρώην υπουργό Οικονομικών της Δημοκρατίας της Αυστρίας Γιόζεφ Σουμπέτερ, αλλά ήταν και ο αγαπημένος του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ FED Άλαν Γκρίνσπαν στην κρίση του 2008.
Η δημιουργική καταστροφή αφορά πρόσωπα αλλά και επιχειρήσεις που θυσιάζονται ως «Ιφιγένειες» στον βωμό της διάσωσης του συστήματος. Η εταιρία Lehmann Brothers, που αφέθηκε να πτωχεύσει, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ήταν η πιο αδύνατη από τις δυνατές. Ξεδίψασε η οργή του λαού και το σύστημα πήγε παρακάτω.
Όλα όσα ζούμε και όσα θα ζήσουμε προσεχώς -εκτιμώ- στην πατρίδα μας εντάσσονται στη στρατηγική της δημιουργικής καταστροφής, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι φτάνουν αυτή τη φορά μερικοί «διάσημοι» του πάγκου για να επέλθει η κάθαρση της κορυφής.
Διαβλέπουμε κάτι νέο: Εδώ και δύο χρόνια μοιραζόμαστε με φίλους εκτιμήσεις ότι, σαν έρθει η δύσκολη ώρα, το εν Ελλάδι σύστημα θα αναγκαστεί να θυσιάσει μερικούς αδύνατους από τους δυνατούς που είναι εν ενεργεία αξιωματούχοι και «αποστράτευτοι». Αυτοί θα είναι οι επόμενοι Άκηδες (όχι τέως επίτροποι και τέως ευρωβουλευτές).
Ακόμη και αυτή η εκτίμησή μας είναι, όμως, ελλιπής: Αυτή τη φορά το πράγμα φαντάζει μεγαλύτερο. Η διαφθορά δεν αποτελεί θέμα της ελληνικής πολιτικής ατζέντας και ξεκαθαρίσματος εσωτερικών πολιτικών λογαριασμών, αλλά μοιάζει να είναι θέμα και της ευρωπαϊκής – ατλαντικής ατζέντας.
Με δεδομένο ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας Κοβέσι έρχεται αύριο στην Αθήνα για να παραστεί αυτοπροσώπως υπέρ των εισαγγελέων της στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, με δεδομένο ότι η αμερικανική διοίκηση δεν μας έχει δώσει ούτε χειραψία σε επίπεδο προέδρου δύο χρόνια τώρα και με δεδομένο ότι σύμφωνα με τον Ανδρέα Δρυμιώτη ο ίδιος ο πρωθυπουργός βλέπει ως εφιάλτη του την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές, σε περίπτωση που πέσει κάτω από 25%, τα ημερομήνια δείχνουν ότι μπορεί αυτή τη φορά να καταβάλουν τίμημα και μερικοί δυνατοί από τους δυνατούς.
Το λαϊκό και το διεθνές ανάθεμα είναι μεγάλο. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι είχε δρομολογήσει να ρίξει «σαβούρα στη θάλασσα» υπουργό για τα Τέμπη, υφυπουργό για το μπάζωμα, ιδιώτες για τις υποκλοπές και βουλευτές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δυστυχώς, η θάλασσα αυτή τη φορά θα ξεβράσει στη στεριά πεινασμένους λαγοκέφαλους με μεγάλα δόντια. Χρυσά δόντια. Έχουν φάει, ούτε κι αυτοί ξέρουν πόσα…
Πηγή: www.antinews.gr

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026

Ρούντι Ρινάλντι "Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα"

Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι, υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4. Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης, από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.

Ταις κείνων προσταγαίς πειθόµενοι

Όταν παιδοβιαστές και οπεκεπέδες κυκλοφορούν ελεύθεροι, εύλογα η κοινή γνώµη δυσανασχετεί για δύο µέτρα και δύο σταθµά.

Χρύσα Κακατσάκη

Στον πρώτο τόµο του έργου «Από τον Εµφύλιο στη χούντα» ο Σπύρος Λιναρδάτος αφιερώνει ένα µεγάλο κεφάλαιο στην εποχή Πιουριφόι. Ηταν ο Αµερικανός πρεσβευτής κατά την ταραγµένη περίοδο 1950-53 που ταυτίστηκε µε την ασφυκτική κηδεµονία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, παρεµβαίνοντας απροκάλυπτα στις πολιτικές εξελίξεις. Αναφέρει τραγελαφικά επεισόδια, όπως τότε που αποκάλεσε τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο «µικρό µπάσταρδο» ή όταν ξεγέλασε τον Πλαστήρα µε µια καφετζού ώστε να τον πείσει να επιλέξει το πλειοψηφικό σύστηµα.
Στον ντόρο που ξέσπασε για την υπόθεση Γιωτόπουλου, αυτή η πλευρά της αµερικανικής επέµβασης που κάλεσε ανοιχτά την ελληνική κυβέρνηση «να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να επιστρέψει στη φυλακή» είτε υποβαθµίστηκε είτε αποσιωπήθηκε. Μοναδική εξαίρεση η Ενωση ∆ικαστών και Εισαγγελέων που επιχείρησε να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία των αποφάσεών της. Οι Αµερικανοί µιλάνε µε περισσό θράσος αφού είχαν επικηρύξει τον Τζολάνι ως ηγετικό στέλεχος της τροµοκρατικής οργάνωσης του ISIS και στη συνέχεια τον έχρισαν ηγέτη της Συρίας. Χρειάζεται σ’ αυτό το σηµείο να επισηµάνουµε ότι καµία τροµοκρατική οργάνωση είτε γεννήθηκε µέσα στους κόλπους των δυτικών δηµοκρατιών είτε την εξέθρεψε ο ισλαµικός φονταµενταλισµός ούτε έκανε τον κόσµο καλύτερο ούτε ανέτρεψε τον καπιταλισµό.
Η συζήτηση λοιπόν στη δηµόσια σφαίρα επικεντρώθηκε στο πρόσωπο του «Λάµπρου» της 17 Νοέµβρη, τον ρόλο που του απέδωσαν η ΕΛΑΣ και το δικαστήριο, αν υπήρξε ευπειθής κρατούµενος ή αν παραµένει ένας κοινός εγκληµατίας. Τα στρατόπεδα διχάστηκαν, χωρίς να εξετάζουν το βαθύτερο ζήτηµα της διάκρισης των εξουσιών και τη λειτουργία της ∆ικαιοσύνης. Αµερικανική διαταγή και τα σκυλιά δεµένα, το πρώτο κρατούµενο. Τόσο ο Τζαβέλλας που αρχειοθέτησε τις υποκλοπές όσο και οι υπόλοιποι αρεοπαγίτες που αναίρεσαν το βούλευµα των εφετών είναι εποµένως έκθετοι στη νοµική κριτική, εφόσον η απόφαση της αποφυλάκισης αναµφίβολα σε κάποια δικονοµικά κριτήρια στηρίχτηκε: διαγωγή, χρόνος έκτισης ποινής, κίνδυνος τέλεσης νέων αδικηµάτων κ.λπ. Κράµερ εναντίον Κράµερ, το δεύτερο κρατούµενο.
Η σοβαρότητα είναι πολύ εύθραυστη έννοια. Καταρρακώθηκε ωστόσο από την αιτιολογία του Αρειου Πάγου. Ενας άνθρωπος που δεν έχει παραδεχτεί τις πράξεις για τις οποίες κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε δεν µπορεί να δηλώσει µεταµέλεια, γιατί κάτι τέτοιο αντιβαίνει στην κοινή λογική. Παράλογο και αντιφατικό επίσης το γεγονός ότι, αφού ο σωφρονισµός δεν επήλθε στα 24 χρόνια φυλακής, θα λειτουργήσει στο ελάχιστο διάστηµα που αποµένει;
Οταν οι περισσότεροι πραξικοπηµατίες αποφυλακίστηκαν προτού εκτίσουν τα πραγµατικά ισόβια, όταν παιδοβιαστές και οπεκεπέδες κυκλοφορούν ελεύθεροι, εύλογα η κοινή γνώµη δυσανασχετεί για δύο µέτρα και δύο σταθµά. ∆εν πρόκειται για συµψηφισµό, αλλά για την ουσία της ισονοµίας.
Ετσι το έλλειµµα αξιοπιστίας της ∆ικαιοσύνης γιγαντώνεται και η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων καταντάει τόσο πικρή όσο του πατρικίου που ανακαλύπτει στο γενεαλογικό του δένδρο έναν ελάχιστα λαµπρό πρόγονο. Η πόρτα της φυλακής εποµένως δεν είναι ούτε ανοιχτή ούτε κλειστή. Βρίσκεται σε διαρκή ταλάντωση, όπως ακριβώς και η εµπιστοσύνη των πολιτών στους θεσµούς, όπως οι διασταλτικές ερµηνείες των νόµων, όπως η δηµοκρατία και η ∆ικαιοσύνη που άλλοτε συµπεριφέρονται µεγαλόψυχα κι άλλοτε εκδικητικά ανάλογα µε το ποιον έχουν απέναντί τους. Η δηµοκρατία δεν απειλείται από έναν έγκλειστο ηλικιωµένο, σίγουρα όµως κινδυνεύει από τη δραµατική αντιστροφή του νοήµατός της και τη βολική υποταγή στο απαράδεκτο.

www.documentonews.gr

«Γυναικοκτονία» και «Πατριαρχική Κυριαρχία»: Η Αποδόμηση ενός Ιδεολογικού Μύθου

του Κωνσταντίνου Φαρσαλινού

Η κυρίαρχη δημόσια ρητορική γύρω από τα εγκλήματα πάθους εμμένει σε ένα ιδεολογικό αφήγημα, επηρεασμένο από ριζοσπαστικές θεωρίες τύπου Diana Russell*, το οποίο στερείται κάθε λογικής βάσης. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει δογματικά τον φόνο ως προϊόν μιας γενικευμένης «πατριαρχίας» και ως πράξη επιβολής ενός άντρα που θεωρεί τη γυναίκα «υποδεέστερη και ασήμαντη».
Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες.
Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα.
Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».
Η υπόθεση ότι ο δράστης υποτιμά τη γυναίκα και τη θεωρεί «κατώτερη» συγκρούεται με την πραγματικότητα της απόλυτης υπαρξιακής εξάρτησης, όπου η σύντροφος αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της ίδιας του της επιβίωσης του άντρα. Παράλληλα, τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας των δραστών αμέσως μετά την πράξη αποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος ενός «κυρίαρχου», αλλά για την κατάρρευση ενός ανθρώπου που αδυνατεί να υπάρξει χωρίς το αντικείμενο της παθολογικής προσκόλλησής του. Φυσικά θα υπάρχουν και εξαιρέσεις, εδώ περιγράφω τη γενικότερη κατάσταση.
Και για να καταλάβετε πόσο μύθος είναι το επικαλούμενο ζήτημα «πατριαρχίας» ως αίτιο τέτοιων εγκλημάτων, στη διεθνή βιβλιογραφία έχει καταγραφεί ότι τα εγκλήματα βίας μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο συχνά ή και ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ σε σχέση με τα ετερόφυλα ζευγάρια (Πηγές: Turell C. S. (2000). A descriptive analysis of same-sex relationship violence for a diverse sample. J. Fam. Violence 15 281–293; Messinger A. M. (2011). Invisible victims: same-sex IPV in the national violence against women survey. J. Interpers. Violence 26 2228–2243; Kelley M. L., Lewis R. J., Milletich R. J., Woody A. (2012). Minority stress, substance use, and intimate partner violence among sexual minority women. Aggress. Violent Behav. 17 115–119). Μελέτη στις ΗΠΑ το 2008 βρήκε ότι υπήρχαν 63,7 δολοφονίες μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών ανδρών ανά εκατομμύριο, έναντι 21,25 ανά εκατομμύριο σε ετερόφυλα ζευγάρια (Mize & Shackelford, Violence and Victims, Volume 23, Number 1, 2008).
Ποια «πατριαρχία» και «κατωτερότητα» των γυναικών, κυρίες και κύριοι, προκαλεί τόσες δολοφονίες σε ζευγάρια ανδρών;
Το έγκλημα αυτό λοιπόν, δεν έχει κοινωνιολογικούς ή ιδεολογικούς κυρίαρχους αιτιολογικούς παράγοντες. Πηγάζει αποκλειστικά από την πλήρη ψυχική αναπηρία, την ακραία εσωτερική αδυναμία και την ανυπαρξία αυτοελέγχου του συγκεκριμένου ατόμου. Στο άρρωστο μυαλό του, η γυναίκα είναι παντοδύναμη — η πηγή της ίδιας του της ύπαρξης.
Πίσω από την πρόσοψη του δράστη δεν κρύβεται ένας «αφέντης», αλλά ένα συναισθηματικό ράκος που έχει παραδώσει τα κλειδιά της ύπαρξής του στη σύντροφό του. Η γυναίκα δεν είναι «υποδεέστερη» στο μυαλό του αντίθετα, τη θεωρεί παντοδύναμη — την πηγή της ίδιας του της ζωής.
Όταν αυτή η άρρωστη, εξαρτητική ισορροπία απειλείται από έναν χωρισμό, το συναισθηματικό ράκος ενεργοποιεί συγκεκριμένους παθολογικούς μηχανισμούς:

Αγχώδης / Προσηλωμένος Δεσμός (Anxious-Preoccupied Attachment): Ο δράστης στερείται ψυχικής αυτονομίας. Ο φόβος της εγκατάλειψης βιώνεται από τον εγκέφαλό του ως απειλή ασφυξίας και πραγματικού θανάτου.
Άγχος Εκμηδένισης (Annihilation Anxiety): Ο χωρισμός βιώνεται ως υπαρξιακό σοκ. Νιώθει ότι η ζωή του καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Μπροστά στο απόλυτο κενό, η λογική του μπλοκάρει.
Ευάλωτος Ναρκισσισμός (Vulnerable Narcissistic Personality) & Εύθραυστο Εγώ (Fragile Ego): Ο ναρκισσισμός του δεν είναι υπερβολική αυτοπεποίθηση. Είναι μια πανοπλία που κρύβει μια επώδυνη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η σύντροφος είναι ο μοναδικός καθρέφτης της αξίας του.
Ναρκισσιστικό Πλήγμα (Narcissistic Injury) & Ναρκισσιστική Οργή (Narcissistic Rage): Αντί ο άντρας να πενθήσει ώριμα για την απώλεια, έρχεται αντιμέτωπος με τη γυμνή του ανεπάρκεια. Επειδή θεωρεί την απώλεια καταστροφική για τον ίδιο, μετατρέπει ακαριαία τον πόνο σε τυφλή, καταστροφική φονική οργή.
Διαταραχή του Αυτοελέγχου & Μηδενική Αντοχή στη Ματαίωση (Impulse Dysregulation & Zero Frustration Tolerance): Λειτουργεί με όρους νηπιακού εγωκεντρισμού. Το «όχι» δεν γίνεται λόγος ή θλίψη, αλλά μετουσιώνεται ακαριαία σε σωματική πράξη βίας (Acting Out).

Όταν οι ψυχολόγοι μιλούν για Καταναγκαστικό Έλεγχο (Coercive Control), δεν περιγράφουν έναν ψυχρό δικτάτορα που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο. Περιγράφουν τον έλεγχο που ασκεί κάποιος που πνίγεται από αδυναμία, και γραπώνει με μανία όποιον είναι δίπλα του, παρασύροντάς τον στον βυθό. Ο άντρας ελέγχει, ΟΧΙ επειδή νιώθει δυνατός και θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη. αλλά επειδή είναι έντρομος μπροστά στην απώλειά της. Και έτσι δυστυχώς φτάνουν από το «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» στο «δεν έχεις δικαίωμα να ζήσεις χωρίς εμένα».
Η συχνή αυτοκτονία του δράστη επιβεβαιώνει αυτή την παθολογική εξάρτηση:

1. Η «Ένωση» στον Θάνατο (The Ultimate Possession): Αδυνατεί να αποδεχτεί ότι η γυναίκα θα συνεχίσει να υπάρχει αυτόνομα στον κόσμο, ενώ ο δικός του κόσμος έσβησε. Προτιμά να πεθάνουν μαζί.
2. Η «Επέκταση» του Εαυτού (Narcissistic Extension): Η σύντροφος θεωρείται δικό του μέλος. Όπως ένας αυτόχειρας καταστρέφει τον εαυτό του, έτσι ο δράστης καταστρέφει πρώτα τη γυναίκα-προέκτασή του, προτού αυτοκτονήσει.

Το έγκλημα πάθους δεν είναι προϊόν κανενός κοινωνικού συστήματος, ούτε πράξη κυριαρχίας ενός «ισχυρού» πάνω σε μια «υποδεέστερη» ύπαρξη. Είναι η εγκληματική έκρηξη ενός ανθρώπου με τρομακτική ψυχική ανωριμότητα που, επειδή αδυνατεί να σηκώσει το βάρος της δικής του ύπαρξης και θεωρεί τη γυναίκα σημαντικότερη από τον εαυτό του, καταστρέφει εκείνη και μαζί τον ίδιο του τον κόσμο.
Είναι γνωστό ότι κεντρική επιδίωξη της woke κουλτούρας είναι ο ευνουχισμός των ανδρών. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι αυτό θα μειώσει τις ανθρωποκτονίες γυναικών από συντρόφους/συζύγους άντρες. Θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Θα τους κάνει πιο εξαρτημένους, πιο αδύναμους, πιο επιρρεπείς, και τελικά πιο επικίνδυνους σε μια τέτοια ενδεχόμενη απώλεια.
Το κυρίαρχο πρόβλημα στην Ελληνική κοινωνία δεν είναι η νομοθέτηση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστό αδίκημα. Δεν ξεχωρίζεται ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου ανάλογα με το φύλο του θύματος. Είναι ντροπή και να το συζητάμε.

-------------------------------------------------------------------------------------

* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).

μέσω www.dromosanoixtos.gr

ΥΓ του blog: ..... να μη ξεχνάμε την ενδιαφέρουσα οπτική του Θέμη Τζήμα για Μια συζήτηση που θα κάναμε αν πραγματικά ενδιαφερόμασταν για τις δολοφονίες γυναικών που αναδημισιεύσαμε (6/4/2024)

… Πελάτισσα του Μητσοτάκη η αντιπολίτευση;

του Γιώργου Χαρβαλιά

Προκαλεί μεγάλη εντύπωση η αδυναμία της αντιπολίτευσης να συντονιστεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τις διαδοχικές θεσμικές εκτροπές του αδίστακτου συστήματος εξουσίας που καταδυναστεύει τη χώρα. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη όμως προκαλεί η παθητική στάση απέναντι σε μια οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που στο όνομα αυτής ακριβώς της επίπλαστης αριθμητικής υπεροχής έχει ισοπεδώσει κάθε συνταγματική πρόνοια και έχει πλέον το θράσος να προκαλεί το κοινό αίσθημα, φέρνοντας στη Βουλή την κακόγουστη οπερέτα, «συνταγματική αναθεώρηση αλά Μητσοτάκης».
Θα ανέμενε κανείς ότι μπροστά σε αυτή την απροκάλυπτη καθεστωτική μεθόδευση σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως μεγέθους ή ιδεολογικού προσανατολισμού, θα είχαν τη στοιχειώδη προνοητικότητα να κόψουν εξαρχής κάθε κουβέντα, διευκρινίζοντας δημόσια ότι με μαφιόζους που παρακολουθούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, χειραγωγούν τη Δικαιοσύνη και στήνουν κυκλώματα υφαρπαγής δημόσιου χρήματος δεν είναι δυνατό να βρεθεί κοινός τόπος. Και ειδικά για ένα θέμα τόσο σοβαρό, όσο ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης της χώρας. Η νομιμοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας θα αποτελούσε, αν μη τι άλλο, προσβολή προς τη δημοκρατία.
Ένα από τα όπλα που διαθέτει στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η αντιπολίτευση είναι η άρνηση συναίνεσης στις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Αν δεν αντισταθεί, καθίσταται αυτομάτως συνένοχη με την κυβέρνηση που διαβρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Και στην περίπτωση μιας αναιμικής αντιπολίτευσης, που επιτρέπει τέτοιου είδους κοινοβουλευτικές λαθροχειρίες, δεν υπάρχουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Μόνο ερωτήματα…
Μία ομονοούσα αντιπολίτευση, με στοιχειώδη πολιτική φαντασία, έχει πολλούς τρόπους να δυσκολέψει τη ζωή μιας κυβέρνησης, ειδικά μάλιστα αν η τελευταία διαθέτει οριακή πλειοψηφία. Προσωπικά, λοιπόν, δυσκολεύομαι να καταλάβω αν στη σημερινή ελληνική περίπτωση αυτή η αδυναμία συνεννόησης και κοινής πλεύσης απέναντι σε μία κυβέρνηση αντικειμενικά φαύλη είναι αποτέλεσμα συλλογικής ανεπάρκειας, ιδεολογικών αγκυλώσεων ή άλλων παραμέτρων, χωρίς να αποκλείω και σχέσεις εξάρτησης του οικογενειοκρατικού συστήματος Μητσοτάκη με συγκεκριμένα κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα.
Ειδικά για το ανέκδοτο της συνταγματικής αναθεώρησης, όφειλαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πρωτίστως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν από πολύ νωρίς με σαφήνεια: «Κάντε τα μόνοι σας, εμείς δεν νομιμοποιούμε καμία διαδικασία αναθεώρησης από την παρούσα κυβέρνηση, δεν συζητούμε επί της αρχής για κανένα άρθρο, δεν μετέχουμε σε επιτροπές και αποχωρούμε σε ένδειξη διαμαρτυρίας από τα έδρανα, αφήνοντας την (οριακή) κυβερνητική πλειοψηφία μόνη της σε αυτή την κοινοβουλευτική παρωδία. Οι αλλαγές του Συντάγματος θα αποφασιστούν από την επόμενη Βουλή, με ενισχυμένη πλειοψηφία 180 εδρών, για να αντανακλούν στο μέτρο του δυνατού τη λαϊκή βούληση, που η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει ήδη απολέσει».
Απλό, απλούστατο, αλλά πού είναι; Το ΠΑΣΟΚ κατά ένα μυστήριο τρόπο αποφεύγει -μέχρι την ώρα τουλάχιστον που γράφονται αυτές οι γραμμές- να ανοίξει τα χαρτιά του, ενώ στο παρελθόν είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα κάνει τη… δική του αναθεώρηση, υποβάλλοντας προτάσεις για αλλαγές σε συγκεκριμένα άρθρα. Η προσέγγιση αυτή βεβαίως είναι πολιτικά αυτιστική, αφού όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης, αλλά μπορεί να φέρει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς το να συναινέσει σε ανώδυνες ή αυτονόητες αλλαγές άρθρων. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στην ψήφισή τους με πλειοψηφία τριών πέμπτων, δημιουργώντας τετελεσμένα για την επόμενη αναθεωρητική Βουλή. Διερωτάται κανείς, επίσης, πώς το ΠΑΣΟΚ δέχεται να… συμπροεδρεύει σε μία επιτροπή αναθεώρησης με επικεφαλής τον ελεγχόμενο για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ (και όχι μόνον) Μάκη Βορίδη.
Ομοίως και τα υπόλοιπα κόμματα έχουν αποφύγει να ανοίξουν τα χαρτιά τους, λες και έχει νόημα να περιμένουν ως την τελευταία στιγμή για να καταγγείλουν μια εξόφθαλμα διάτρητη διαδικασία. Το γεγονός αυτής της έλλειψης συντονισμού εγείρει πλείστα όσα ερωτήματα.
Αλλά και στις ελάχιστες περιπτώσεις που η αντιπολίτευση φαίνεται να ομονοεί, όπως στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ, για σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τις υποκλοπές, η κυβέρνηση καταφέρνει να ξεφεύγει από τη δύσκολη θέση, επιστρατεύοντας σκανδαλωδώς παράτυπες διαδικασίες, όπως η ξαφνική επίκληση της ανάγκης για συγκέντρωση 150 ψήφων λόγω θέματος εθνικής ασφαλείας, την ίδια ώρα που ο δοτός ανώτατος εισαγγελέας καταχώνιαζε στο αρχείο την ίδια υπόθεση, επειδή -κατά την άποψή του- δεν συνιστούσε υπόθεση κατασκοπίας που θίγει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένα τόσο εξόφθαλμο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα έπρεπε να έχει προκαλέσει σεισμό και δυναμική αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα τίποτα δεν συνέβη. Έξι αρχηγοί κομμάτων άφησαν τον αυθάδη Βορίδη να αγορεύει, τεκμηριώνοντας τη «στρεψοδικία» χωρίς να στριμώξουν τον πρόεδρο της Βουλής για την εκτροπή ή να ζητήσουν επιστημονικές απόψεις επί του θέματος.
Εκφράζοντας προ ημερών την απογοήτευση, αλλά και την απορία μου σε έναν φίλο από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, έλαβα την εύκολη απάντηση: Και τι ήθελες να κάνει ο Ανδρουλάκης; Να ανέβει στα έδρανα και να χοροπηδάει;
«Δεν ξέρω», του απάντησα, «δική του δουλειά είναι να βρει τι θα κάνει. Από τον ελληνικό λαό πληρώνεται για να υπηρετεί τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Στον βαθμό που αποφεύγει να επωμιστεί το χρέος του, κατατάσσεται αυτόματα στη χορεία των συνενόχων και γράφεται στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας».

ΥΓ.: Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπροστά στη χαλαρότητα και την υπνηλία των κομμάτων της αντιπολίτευσης έρχεται ως κοινωνός της κάθαρσης και… τιμωρός του συστήματος Μητσοτάκη ο ίδιος άνθρωπος που το άφησε να θεριέψει. Ο Τσίπρας, που πρώτος δίδαξε τι θα πει νωθρή αντιπολίτευση στα χρόνια που άφηνε τα τρένα να περνούν και στο τέλος έφτασε να απολογείται για τα δικά του πολιτικά πεπραγμένα. Όχι για τις Πρέσπες, αλλά επειδή ταλαιπώρησε τους καναλάρχες με τις άδειες, αλλά και τους πολιτικούς του αντιπάλους με τη «σκευωρία» Novartis όσο βρισκόταν στην εξουσία!
Αυτός, λοιπόν, ο ανυπόληπτος, γνωστός ως «κωλοτούμπας», παριστάνει τώρα τον… βιτζιλάντε, τον εκδικητή που ήρθε η ώρα να τελειώσει τον μητσοτακισμό. Βέβαια, ο μόνος που τρίβει τα χέρια του από το αξιοθρήνητο come back Τσίπρα και το χάλι της υπόλοιπης αφασικής αντιπολίτευσης είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Κι αυτό μάς κάνει να αναρωτηθούμε μήπως όλοι τελικά δουλεύουν για να του εξασφαλίσουν μια τρίτη θητεία…

www.antinews.gr

Mpelalis Reviews