Κι όμως πρέπει να λιγαριάσουμε πώς προχωρούμε. Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να κινείσαι μήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην παλιά πολεμίστρα, όταν το λάδι ζεματιστό και το λιωμένο μολύβι αυλακώνουνε τα τειχιά. Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πού προχωρούμε, όχι καθώς ο πόνος μας το θέλει και τα πεινασμένα παιδιά μας και το χάσμα της πρόσκλησης των συντρόφων από τον αντίπερα γιαλό· μήτε καθώς το ψιθυρίζει το μελανιασμένο φως στον πρόχειρο νοσοκομείο, το φαρμακευτικό λαμπύρισμα στο προσκέφαλο του παλικαριού που χειρουργήθηκε το μεσημέρι· αλλά με κάποιον άλλο τρόπο, μπορεί να θέλω να πω καθώς το μακρύ ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις κλειστές βαθιά στην Αφρική και ήτανε κάποτε θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δωρητής και δικαστής και δέλτα· που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι παλαιοί γραμματισμένοι, κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και το ίδιο Σημείο, ο ίδιος προσανατολισμός. Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη. Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά. Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε γι’ αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το μεγάλο ποτάμι αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και χόρτα και ζωντανά που βόσκουν και ξεδιψούν κι ανθρώπους που σπέρνουν και που θερίζουν και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των νεκρών. Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων κι από τα μάτια των ανθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια-πέρα χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους, χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράγματα ή έστω και για τα μεγάλα· όταν κοιτάζουν ίσια-πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συνήθισε ν’ αναμετρά το δρόμο του με τ’ άστρα, όχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι, πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν’ αλλάζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει· αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πόθου μας και της καρδιάς μας, στη στάλα του μεσημεριού, εμείς το υπομονετικό ζυμάρι ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει, πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε μέσα στην άμμο αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς. Κάιρο, 20 Ιουνίου ’42
Το ποίημα «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά», εμπεριέχεται στο «Ημερολόγιο Καταστρώματος, Β’» και από το βιβλίο Γιώργος Σεφέρης “Ποιήματα” (δέκατη πέμπτη έκδοση – εκδ. Ίκαρος)
Γράφει η Τζέλα Δελαφράγκα O Ντίλιαν ομολογεί ότι για το Predator ντίλαρε με κυβέρνηση και Μαξίμου και ο λαός μένει ενεός που ο Παύλος Μαρινάκης το παίζει ψόφιος… κοριός και ο πρωθυπουργός «κουφός».
Ενέσκηψε πανικός! Επιτέλους, αποκαταστάθηκε η … τάξη! Μετά από την αποκάλυψη του ιδιοκτήτη του Predator, Tal Dilian, στο Mega – πως το συγκεκριμένο σύστημα το πουλάει μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου – τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Κι οι υποκλοπές στον φυσικό τους χώρο – στο Μέγαρο Μαξίμου! Μετά από την προαναφερόμενη δήλωση, καθώς και όσα είπε ο δικηγόρος του ισραηλινού επιχειρηματία – που πρωτοδίκως καταδικάστηκε σε 126 χρόνια φυλάκιση! – πως στο εφετείο θα προσκομιστούν όλα τα σχετικά έγγραφα, το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου βρίσκεται σε πανικό! Αναζητά τρόπους damage control, αλλά το μόνο που έχει καταφέρει ως τώρα είναι πρώτον, να εξαφανίσει την είδηση – διότι το θέμα φαίνεται πως «ακουμπά» τον ίδιο τον πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη – από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του συστήματος.
Γραμμή στο σύστημα Αρκέστηκε μόνο σε μία δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη – που είχε δύο σκέλη, το θέμα αφορά ιδιώτες και έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη πως δεν εμπλέκεται κανένας κρατικός αξιωματούχος. That’ s all! Κι ελπίζουν πως στις επόμενες ημέρες το θέμα θα πέσει, διότι δεν υπάρχουν – έτσι νομίζουν… – στοιχεία για διατήρηση του στον «αφρό» της επικαιρότητας. Να σκεφτείτε πως η επικήρυξη από τον Πρόεδρο Τραμπ του νέου θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν, είναι σημαντικότερη ως είδηση από την δήλωση του ισραηλινού επιχειρηματία – που ο δικηγόρος του δηλώνει πως θα προσκομίσει έγγραφα στο εφετείο με τα οποία θα αποδεικνύει πως πουλάει μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες!
Ο θείος κι ο ανεψιός… Κι η πλάκα μάλιστα ξέρετε ποια είναι; Ότι όχι μόνο το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου έχει πάθει … «κοκομπλόκ», αλλά και το σύστημα του … ανεψιού! Λοιπόν, όπως σας έχω ενημερώσει εγκαίρως πριν από μέρες και μετά από την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, το σύστημα του ανεψιού είχε αρχίσει τις απειλές προς το θείο για να κάνει κάτι – προφανώς κάτι ήξερε και φοβόταν τα χειρότερα. Και τελικά αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο – ο ανεψιός! Ετσι αμηχανία έχει εκδηλώσει και το σύστημα του ανεψιού – στο οποίο έχει πέσει «σιγή ασυρμάτου»! Όπως είναι εύλογο το θέμα το πήρε η αντιπολίτευση και το «σήκωσε» και μάλιστα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ κ. Νίκος Ανδρουλάκης ζήτησε «εδώ και τώρα» να γίνει συζήτηση στη Βουλή – αν και ο κ. Μητσοτάκης σκοπεύει να την κάνει – περί το «κράτος δικαίου» – μετά από το Πάσχα. Για να «κυρώσει» λίγο το θέμα….
Ο αστάθμητος παράγοντας Αντιλαμβάνεστε, όμως, ότι το θέμα των υποκλοπών είναι μία βραδυφλεγής βόμβα για το Μέγαρο Μαξίμου, και με τα όσα – όργια… – έκαναν για να το κουκουλώσουν δεν αποδείχθηκαν αποτελεσματικά. Όπως αποδείχθηκε άφησαν μία … «χαραμάδα – διότι θεώρησαν ότι αν το ελέγξουν από την «κορυφή» θα είναι τα … «σκυλιά δεμένα»! Ο αστάθμητος παράγοντας που ήταν το Μονομελές Πρωτοδικείο, άλλαξε όλα τα δεδομένα. Η μεγάλη ποινή που επιβλήθηκε ανάγκασε τον Tal Dilian να «σπάσει» – διότι διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε τελικά καμία προστασία. Τα υπόλοιπα «επί της οθόνης»….
Για ακόμη 24 ημέρες! Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται. Και οι δηλώσεις και προβλέψεις πως θα τελειώσει ως το τέλος του Απριλίου διαψεύστηκαν. Τελικά ο Νετανιάχου κατόρθωσε να επιβάλει στον Τραμπ την δική του στρατηγική επιλογή. Και οι αναφορές από το Τελ Αβίβ κάνουν λόγο για για συνέχιση του πολέμου μέχρι το εβραϊκό Πάσχα – το οποίο φέτος εκτείνεται από την Τετάρτη 1 Απριλίου ως την Πέμπτη 9 Απριλίου. Τουτέστιν αν ληφθούν «τοις μετρητοίς» αυτές οι αναφορές, ο Νετανιάχου προβλέπει το τέλος του πολέμου – εκτός απροόπτου – σε 24 ημέρες από σήμερα!
Επιβαρύνεται το κόστος Εν τω μεταξύ οι συνέπειες του πολέμου στη διεθνή οικονομία αρχίζουν σιγά – σιγά να εκδηλώνονται. Στα στενά του Ορμούζ είναι εγκλωβισμένα εκατοντάδες πλοία, πετρελαιοφόρα και ξηρού φορτίου – λέγεται πως ανέρχονται στα 1.000 βαπόρια! Η αγορά του πετρελαίου άλλοτε αντιδρά με ανησυχία κι άλλοτε με πανικό. Ηδη όμως η Ιαπωνία αποφάσισε να ρίξει στην εσωτερική αγορά τα στρατηγικά αποθέματα που διαθέτει, προφανώς για να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της. Ενώ ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας Ενέργειας αποφάσισε να ρίξει στην αγορά περισσότερα από 400 εκατ. βαρέλια, προφανώς για να συντηρηθεί η επιλογή του Ισραήλ για συνέχιση του πολέμου, με περιορισμένες επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία. Τα καράβια και τα φορτία τους έχουν ήδη επιβαρυνθεί με εξαιρετικά υψηλό ασφάλιστρο και το κόστος μεταφοράς έχει επιβαρυνθεί πολύ σημαντικά.
Ελπίζουν σε «χαλάρωση» Είναι θέμα ημερών να δούμε «ολοκάθαρα» τις συνέπειες στην ελληνική αγορά. Το κλίμα της ακρίβειας θα γίνει ακόμη πιο επώδυνο. Ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και το Μέγαρο Μαξίμου ελπίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιτρέψει μία ακόμη δημοσιονομική χαλάρωση – η προηγούμενη ήταν στα χρόνια της πανδημίας – για να περιορίσει τις ολέθριες συνέπειες στην οικονομία. Και την κοινωνία! Κι ίσως αυτό να συμβεί σχετικά σύντομα….
Πυρηνική ενέργεια; Οχι ευχαριστώ! Ο κ. Μητσοτάκης στο εβδομαδιαίο κήρυγμα από το «Ράδιο Κυριάκος» έχει φέρει στο προσκήνιο τη δημιουργία των πυρηνικών αντιδραστήρων! Και μάλιστα προσπαθεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι πριν από πέντε χρόνια ήταν απόλυτα αντίθετος με την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα – ατυχώς βέβαια! Πρόσθεσε μάλιστα ότι πρόκειται να συγκροτηθεί διυπουργική επιτροπή «υψηλού επιπέδου» – δεν γνώριζα, είναι αλήθεια – ότι το υπουργικό συμβούλιο διαθέτει και εξέχοντες … πυρηνικούς επιστήμονες! Εν πάση περιπτώσει. Το θέμα όμως έχει αρχίσει να ανοίγει κι έχω την εντύπωση ότι δεν θα του βγει σε καλό. Ρίχνω και μία ιδέα: στις περιοχές που πρόκειται να τοποθετηθούν οι πυρηνικοί αντιδραστήρες να γίνουν, εκτός των άλλων εκδηλώσεων, και τοπικά δημοψηφίσματα. Εγινε στη Θεσσαλονίκη για το νερό και πήγε καλά. Τι λέτε;
Η «σημαία» και η 1,5 μονάδα Το ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση είναι πως το Μέγαρο Μαξίμου «έχασε» την ατζέντα την εβδομάδα που πέρασε. Κι αντί για το θέμα του πολέμου επανήλθε με … «φόρα» το σκάνδαλο των υποκλοπών και μάλιστα εντός του … Μαξίμου – η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ με κυρίαρχο το «θέμα Βορίδη» και πάει λέγοντας! Η δυσάρεστη εσωτερική ακολουθία των σκανδάλων «θόλωσε» την τακτική του Μαξίμου που ήθελε να συνεχιστεί η «συσπείρωση στη σημαία». Τώρα τι είδους συσπείρωση είναι αυτή με δημοσκοπική βελτίωση περίπου 1,5 ποσοστιαίας μονάδας, ο Θεός κι η ψυχή του! Αλλά εν πάση περιπτώσει.
Η μονοσταυρία αύξησε τη συμμετοχή Χθες το βράδυ στη Χαριλάου Τρικούπη χαμογελούσαν! Περίμεναν συμμετοχή για την εκλογή των συνέδρων περί τους 120.000 ψηφοφόρους και προσήλθαν τελικά περισσότεροι από 150.000 – και ορισμένες εκτιμήσεις έκαναν λόγο και για πάνω από 160.000. Ηταν 6.000 υποψήφιοι και εξελέγησαν 3.800 σύνεδροι. Βέβαια αυτή η συμμετοχή έχει την εξήγηση της. Οπως μου εξηγούσαν η εκλογή ήταν με μονοσταυρία – δηλαδή ένας ψηφοφόρος δεν μπορούσε να ψηφίσει περισσότερους από έναν υποψηφίους. Αυτό είχε σαν συνέπεια οι υποψήφιοι σύνεδροι να κινητοποιηθούν και να φέρουν «φίλους και σόγια» για να τους ψηφίσουν – στη Χαριλάου Τρικούπη αυτό το λένε «κοινωνική μόχλευση»! Μάλιστα συνέκριναν ακόμη και τις εκλογές που έκανε η Νέα Δημοκρατία για τους αντιπροσώπους του δικού της συνεδρίου, όπου ψήφισαν – λέμε τώρα… – 120.000 μέλη του κόμματος.
Μήνυμα από τον Νίκο Τώρα θα επανέλθω στα της διαγραφής του – πρώην; – αντιπροέδρου της Βουλής κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου. Οι ίδιοι άνθρωποι μου έλεγαν ότι πρόκειται για μήνυμα προς τους υπόλοιπους! Μάλιστα τόνιζαν ότι αν μετά από το συνέδριο, κι αφού εκλεγούν τα όργανα συνεχιστούν οι «παραφωνίες» κεντρικών στελεχών του κόμματος, τότε θα εκδηλωθεί με τον ίδιος τρόπο η … «οργή του προέδρου»! Μάλιστα έλεγαν ότι αν και στις εσωκομματικές εκλογές ο κ. Κωνσταντινόπουλος είχε στηρίξει τον κ. Χάρη Δούκα, τελευταία είχε συμμαχήσει με τον κ. Παύλο Γερουλάνο – ο τελευταίος λόγω της αδυναμίας του στο εσωκομματικό πεδίο έχει συμμαχήσει με διάφορα στελέχη.
Η πολιτική επικαιρότητα δεν περιορίζεται σε τίτλους και δηλώσεις. Στο in Confidential του in.gr, θα βρείτε τις υπόγειες διεργασίες, τις τάσεις και τις στρατηγικές κινήσεις που συχνά μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Με τεκμηριωμένο ρεπορτάζ και αξιοποίηση έγκυρων πηγών, σας προσφέρουμε πληρέστερη κατανόηση των εξελίξεων. Παρακολουθήστε τις ισορροπίες, τις εντάσεις και τις διαπραγματεύσεις που διαμορφώνουν το πολιτικό τοπίο σήμερα. Ενημερωθείτε με ψυχραιμία και αξιοπιστία.
Μέλη της ομάδας εργασίας αναμένεται να παρουσιάσουν δεδομένα που δείχνουν ότι τα εμβόλια mRNA Covid είναι μολυσμένα με θραύσματα DNA που μπορούν να προκαλέσουν επικίνδυνες φλεγμονώδεις αντιδράσεις
Breaking News
Επικαλούμενη μια έρευνα με τίτλο «Killer Job?» («Δολοφονικό εμβόλιο;»), η οποία διαπίστωσε ότι σχεδόν ένας στους τέσσερις Αμερικανούς ανέφερε ότι γνώριζε κάποιον που πέθανε από εμβόλιο κατά της Covid-19, μια ομοσπονδιακή ομάδα εργασίας ζητά ριζοσπαστικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο το ιατρικό κατεστημένο παρακολουθεί και αντιμετωπίζει τραυματισμούς από τα εμβόλια. Οι αλλαγές προτείνονται σε μια εμπιστευτική έκθεση, «γραμμένη με αίσθημα επείγοντος» όπως αναφέρεται, η οποία συντάχθηκε για την ομοσπονδιακή Συμβουλευτική Επιτροπή για τις Πρακτικές Ανοσοποίησης των ΗΠΑ (ACIP), μια ομάδα που συμβουλεύει την αμερικανική κυβέρνηση σχετικά με την πολιτική εμβολιασμών. Στην έκθεση, οι συγγραφείς προτείνουν τη δημιουργία μιας διαγνωστικής κατηγορίας ειδικά για τραυματισμούς από εμβόλια κατά της Covid, νέες διαγνωστικές οδηγίες και ένα δίκτυο ερευνητικών κέντρων για τη μελέτη των μακροπρόθεσμων βλαβών από τα εμβόλια κατά της Covid και την ίδια την ασθένεια. Η αρχική της παράγραφος αναφέρει δύο δημοσκοπήσεις, μία από τις οποίες είναι η «Killer Jab?», μια διαδικτυακή και τηλεφωνική έρευνα σε 1.110 Αμερικανούς ενήλικες που διεξήχθη το 2023 από την Rasmussen Reports, η οποία έθεσε το ερώτημα «Γνωρίζετε προσωπικά κάποιον που πέθανε από παρενέργειες του εμβολίου κατά της COVID-19;» Χιλιάδες άνθρωποι πιστεύουν ότι υπέστησαν βλάβη από τα εμβόλια κατά της Covid, επικαλούμενοι μια μεγάλη ποικιλία νευρολογικών, καρδιαγγειακών και ανοσολογικών συμπτωμάτων που υποστηρίζουν ότι προκλήθηκαν από τα εμβόλια. Αλλά πολλοί λένε ότι τα παράπονά τους έχουν απορριφθεί από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες ως ψυχοσωματικά και ότι έχουν άδικα χαρακτηριστεί ως αντιεμβολιαστές. Οι προτάσεις της ομοσπονδιακής ομάδας εργασίας έρχονται την ίδια στιγμή που η ίδια έχει εγκαταλείψει την ιδέα της διεξαγωγής ξεχωριστών ψηφοφοριών σχετικά με το εάν θα ανακληθούν οι συστάσεις για ορισμένα εμβόλια κατά της Covid-19. Η επιτροπή εμβολίων έχει προγραμματίσει να εξετάσει τις συστάσεις της ομάδας εργασίας σε συνεδρίαση την Τετάρτη, αλλά ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο θα μπορούσε να ανατρέψει αυτά τα σχέδια. Ένας δικαστής αναμένεται να αποφανθεί πριν από την Τετάρτη σχετικά με το εάν τα μέλη της επιτροπής εμβολίων είναι κατάλληλα για να συναντηθούν και να κάνουν συστάσεις εμβολιασμού για τους Αμερικανούς. Η απόφαση της επιτροπής να προχωρήσει στη συζήτηση για τους τραυματισμούς από εμβόλια, χωρίς να προτείνει την απόσυρση των συστάσεων για τα εμβόλια, αντικατοπτρίζει μια λεπτή πράξη ισορροπίας εντός της κυβέρνησης Trump σχετικά με το πόση έμφαση πρέπει να δοθεί στην πολιτική των εμβολίων – ένα ζήτημα που δεν είναι δημοφιλές στους ψηφοφόρους και των δύο κομμάτων – πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Αντανακλά όμως και μια εντεινόμενη εστίαση εντός των ομοσπονδιακών υπηρεσιών στις βλάβες από εμβόλια, τρόφιμα και φάρμακα. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ανακοίνωσε τη δημιουργία μίας νέας βάσης δεδομένων την περασμένη εβδομάδα για την παρακολούθηση των τραυματισμών από εμβόλια. Θα συγχωνεύσει πολλά υπάρχοντα συστήματα και θα αρχίσει να συλλέγει δεδομένα για τις βλάβες από τρόφιμα και συμπληρώματα. Η ομάδα εργασίας για την Covid αρχικά πρότεινε ότι η ACIP θα πρέπει να ψηφίσει για το αν θα ανακαλέσει τις τρέχουσες συστάσεις της για τα εμβόλια mRNA Covid που παρασκευάζονται από την Pfizer και την Moderna, τουλάχιστον για παιδιά, εγκύους και άτομα κάτω των 40 ετών, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν τα δεδομένα. Η ομάδα πρότεινε ότι η ACIP θα μπορούσε αντ’ αυτού να συστήσει το πιο παραδοσιακό εμβόλιο που παρασκευάζεται από την Novavax. Ωστόσο, στην προγραμματισμένη συνάντηση της ACIP αυτή την εβδομάδα, μέλη της ομάδας εργασίας για την Covid ενδέχεται να παρουσιάσουν στην επιτροπή δεδομένα που δείχνουν ότι τα εμβόλια mRNA Covid είναι μολυσμένα με θραύσματα DNA που μπορούν να προκαλέσουν επικίνδυνες φλεγμονώδεις αντιδράσεις. Οι ρυθμιστικές αρχές παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου του FDA, έχουν εξετάσει και απορρίψει τέτοιους ισχυρισμούς. Αν και η κυβέρνηση Trump έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει ο υπουργός υγείας Robert F. Kennedy Jr. να στραφεί κυρίως προς την ατζέντα υγιεινής διατροφής του, η οποία έχει διακομματική υποστήριξη, τα μέλη της επιτροπής ACIP που διόρισε, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της, Retsef Levi, ειδικού στα εφαρμοσμένα μαθηματικά στο Τaεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης, και του αντιπροέδρου της, Dr. Robert Malone, βιοχημικού που έχει ασκήσει έντονη κριτική στα εμβόλια κατά της Covid, συμμερίζονται την άποψη του Kennedy κατά των εμβολίων και είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν με την ατζέντα του. Η έκθεση της ομάδας εργασίας για την Covid περιγράφει λεπτομερώς τον προγραμματισμό τριών ψηφοφοριών, μία από τις οποίες συνιστά να απονεμηθεί σε οποιεσδήποτε βλάβες από τα εμβόλια Covid ένας ξεχωριστός διαγνωστικός κωδικός που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ασφαλιστικές αποζημιώσεις. Η έκθεση αναφέρεται στις βλάβες που προκαλούνται από τα εμβόλια ως οξύ σύνδρομο μετά τον εμβολιασμό κατά της Covid-19 ή PACVS (post-acute-Covid-19-vaccination syndrome). Η ομάδα σχεδιάζει επίσης να συστήσει στο CDC να αναπτύξει επίσημες διαγνωστικές οδηγίες για τους κλινικούς ιατρούς, ώστε να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται ασθενείς με μακροχρόνια συμπτώματα μετά από εμβολιασμό ή ασθένεια κατά της Covid. Και σχεδιάζει να προτείνει στο CDC να συνεργαστεί με άλλους φορείς, όπως τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, για τη δημιουργία ενός ερευνητικού δικτύου που θα μελετά τα σύνδρομα και θα αναπτύσσει πιθανές εξετάσεις και θεραπείες. Την ίδια στιγμή, ένα ξεχωριστό παράρτημα του CDC σχεδιάζει ήδη να εξετάσει σε μια συνεδρίαση αυτή την εβδομάδα εάν οι ανεπιθύμητες ενέργειες των εμβολίων Covid θα πρέπει να προστεθούν στη συλλογή διαγνωστικών κωδικών που χρησιμοποιούνται από τους γιατρούς σε εθνικό επίπεδο. Η Stefanie Spear, αναπληρώτρια επικεφαλής του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών και μακροχρόνια σύμβουλος του Kennedy, δήλωσε: «Εναπόκειται πλήρως στην αρμοδιότητα της ACIP να διερευνά τι γνωρίζουμε και τι πρέπει να γνωρίζουμε για τη μακροχρόνια Covid και τους τραυματισμούς από εμβόλια κατά της Covid». Οι οδηγίες της ACIP έχουν ιστορικά επηρεάσει την ασφαλιστική κάλυψη των εμβολίων, καθώς και ποια εμβόλια απαιτούν οι Πολιτείες για την είσοδο σε σχολεία και παιδικούς σταθμούς.
Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Κώστας Βαξεβάνης
Αν δεν μιλήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για fake news, τότε ποιος θα μιλήσει; Εχει εκτοξεύσει κατά καιρούς αθλιότητες που εμφάνισε ως ειδήσεις (κάνοντας μάλιστα χρήση του θεσμικού ρόλου του πρωθυπουργού), ενώ η κυβέρνησή του είχε οργανώσει ένα ολόκληρο σύστημα παραπληροφόρησης που κατ’ ευφημισμόν ονόμαζε «Ομάδα Αλήθειας». Η ομάδα αυτή συκοφαντούσε συστηματικά πολιτικούς αντιπάλους, ενώ μέλη της ήταν στελέχη της Ν∆ που έγιναν μετέπειτα υπουργοί, προφανώς ως επιβράβευση. Το σύστημα αυτό μάλιστα χρηματοδοτήθηκε πλαγίως και παρανόμως από ιδιωτικές εταιρείες. Παρά την αναμφίβολη δεξιότητα στο fake, η κυβέρνηση διά του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη διοργάνωσε το Alitheia Forum, όπου συμμετείχε ως επιτομή αληθείας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αφού κατακεραύνωσε τα fake news, ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά σε ένα ιστορικό fake news, του οποίου θύμα ήταν ο πατέρας του Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Με δημοσιεύματά της η εφημερίδα «Αυριανή» είχε εμφανίσει, ψευδώς, ότι ο πατέρας Μητσοτάκης υπήρξε συνεργάτης των ναζί επί Κατοχής. Αυτό που ξέχασε να πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι το ψεύδος του δημοσιεύματος αποκάλυψε ο γράφων, με μια έρευνα που αποδείκνυε ότι ήταν επιχείρηση της Στάζι, της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας. Γι’ αυτή την αποκάλυψη ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με δικά του λόγια»: «Αυτή η αθλιότητα που επιχειρήθηκε εναντίον μου αποκαλύφθηκε πλήρως στην πορεία διότι ένας έντιμος δημοσιογράφος, ο Κώστας Βαξεβάνης, έψαξε χωρίς καμία δική μου ανάμειξη τα αρχεία της Στάζι. Ηρθε σε επαφή με τους παλιούς ανθρώπους της Στάζι και βρήκε τον αρμόδιο, ο οποίος κατέθεσε υπεύθυνα, και είναι γραμμένο στα αρχεία και το έχει δώσει και ως κατάθεση, και στην τηλεόραση το δήλωσε, ότι η Στάζι κατασκεύασε κατ’ εντολή άνωθεν αυτά τα στοιχεία για να με δυσφημήσει εμένα». Σε αυτό το συνέδριο, στο οποίο εκλήθησαν οι πάντες, δεν κλήθηκε το Documento, παρότι ο εκδότης του έκανε ό,τι έκανε. Είναι ακόμη μια επιλογή διάκρισης και αντιδημοσιογραφικής συμπεριφοράς του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη ενάντια στο Documento, το οποίο επιχείρησε να κλείσει με πολλούς και διάφορους τρόπους ως ενοχλητικό. Εχει σημασία ακόμη μία λεπτομέρεια: ο Μητσοτάκης, στην προσπάθεια να συκοφαντήσει το Documento και να ακυρώσει όσα αποκάλυπτε η εφημερίδα γι’ αυτόν, σε συνέντευξή του στους «Times» του Λονδίνου, όταν ρωτήθηκε για όσα αποκαλύπτονταν, με εμφάνισε ως αποδέκτη ρωσικού χρήματος και μάλιστα ισχυρίστηκε ότι αυτό προέκυπτε από έρευνα της αμερικανικής ∆ικαιοσύνης. Οι «Times», μετά τα στοιχεία που τους προσκόμισα με βάση την έρευνα που επικαλέστηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, με δημοσίευμά τους διαβεβαίωσαν ότι αυτά δεν προκύπτουν από κάπου, είναι δηλαδή fake news του πρωθυπουργού. Τη συνέντευξη για τα fake news πήρε από τον πρωθυπουργό ο γνωστός δημοσιογράφος Ιωάννης Βαπτιστής (κατά το Ζαν Μπατίστ) Πρετεντέρης. Αυτός κι αν έχει δεξιότητα στο fake. Σε εκπομπή του στο ραδιόφωνο του «Πρώτου Θέματος» είχε πει ότι το Documento δημιουργήθηκε γιατί ο Καλογρίτσας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν 3 εκατομμύρια σ’ εμένα. Αναγκάστηκα να στείλω εξώδικο στο «Πρώτο Θέμα», το οποίο αποκατέστησε την αλήθεια και θύμισε μάλιστα ότι από έρευνα της ίδιας της εφημερίδας του Τάσου Καραμήτσου προέκυπτε πως αυτό είναι κάτι ψευδές. Το «Πρώτο Θέμα» κατέβασε την εκπομπή του Πρετεντέρη από το διαδίκτυο επιβεβαιώνοντας την αναλήθεια όσων είπε. Επί τιμή ή αληθεία καλεσμένος στο Forum ήταν ο δημοσιογράφος Βασίλης Χιώτης. Εχει διαπρέψει στα fake news όσο λίγοι. Παραθέτω μια μικρή λίστα επιτυχιών. Οταν ο Β. Χιώτης ήταν υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ στο «Βήμα» την εποχή του Σταύρου Ψυχάρη, η εφημερίδα είχε δημοσιεύσει εκτενές ρεπορτάζ από τη συνάντηση Ερντογάν – Καραμανλή. Ο Ερντογάν είχε επισκεφτεί κατά την εφημερίδα την Αθήνα στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Η συνάντηση έγινε σε θερμό κλίμα, ενώ όπως έλεγε το ρεπορτάζ υπήρξε και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων από τους δύο ηγέτες. Γλαφυρό ρεπορτάζ από τα μέσα της συνάντησης, το οποίο έφερε την πιστοποίηση του δημοσιογράφου Β. Χιώτη που το ενέκρινε ως έγκυρο. Μόνο που η συνάντηση δεν έγινε ποτέ γιατί ο Ερντογάν ματαίωσε το ταξίδι. O Β. Χιώτης δεν άφησε όμως την πραγματικότητα να του χαλάσει μια τόσο καλή ιστορία κι έτσι την τύπωσε. ∆εν σταμάτησε όμως εκεί. Σε άλλη μεγάλη fake επιτυχία, ο Β. Χιώτης είχε εμφανίσει ότι ο τότε υπουργός Γιώργος Κατρούγκαλος ως εργατολόγος το προηγούμενο διάστημα υποσχόταν διορισμούς όσων είχαν απολυθεί με προμήθεια 12%. Ο Γ. Κατρούγκαλος ζήτησε με ένδικα μέσα από τον Β. Χιώτη να το αποδείξει. ∆εν μπορούσε να αποδείξει κάτι που δεν ίσχυε και η εφημερίδα αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη για το fake. Σε άλλη επιτυχία, ο Β. Χιώτης στην εκπομπή του στο ραδιόφωνο Βήμα FM, στο οποίο ήταν διευθυντής, ενημέρωσε το 2016 ψευδέστατα το κοινό ότι ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αγόρασε το σπίτι που έμενε στην Κυψέλη σε πλειστηριασμό και μάλιστα ο πρώην ιδιοκτήτης αυτοκτόνησε λόγω χρεών. Αυτό το fake news ανάγκασε τον Β. Χιώτη να παραιτηθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό, αλλά όχι και να πτοηθεί. Ετσι έφτασε μέχρι το Forum για να δώσει συνταγές ενάντια στα fake news! Θα περιορίσω την ακτινογραφία και τη βιογραφία όσων επιφανών συμμετείχαν στο Forum, του οποίου μάλιστα το κόστος άγγιξε τα 160.000 ευρώ. Να παραθέσω ακόμη ένα εντυπωσιακό δεδομένο. Η εφημερίδα «Απογευματινή», της οποίας οι εκπρόσωποι, εν αντιθέσει με το Documento, κλήθηκαν και συμμετείχαν στο fake forum, πρόσφατα σε πρωτοσέλιδό της διαβεβαίωνε: «Ρεσιτάλ διπλωματίας από τον Μητσοτάκη στο Νταβός». Η εφημερίδα περιέγραφε με ρεπορτάζ πώς ο Ελληνας πρωθυπουργός πήγε στη συνάντηση του Νταβός και, ως κολοσσός διπλωματίας και πολιτικής, έβαλε τα γυαλιά ακόμη και στους μεγάλους ξένους ηγέτες. Μόνο που ο Μητσοτάκης δεν πήγε ποτέ στο Νταβός. Το fake ρεπορτάζ πάλι, προφανώς της σχολής Χιώτη, πήγε. Ας αφήσουμε όμως το τεκμήριο της αναλήθειας που κατείχαν οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στο Alitheia Forum. Ας πάμε στην ουσία της διοργάνωσης. Η κυβέρνηση που το διοργάνωσε έχει χαρακτηριστεί διεθνώς και επισήμως ως εχθρική προς την αλήθεια και τη δημοσιογραφία. Η Ελλάδα έχει δραματική θέση στην κατάταξη περί σεβασμού της αλήθειας (και σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου αλλά και την περιφρούρηση της δημοσιογραφικής αλήθειας). Είναι η τελευταία που δικαιούται να μιλά για κάτι που επισήμως σκοτώνει κάθε μέρα. Τι προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα τους ανώνυμους λογαριασμούς στα social media, εμφανίζει ως τοξικό το περιβάλλον της πληροφόρησης και δείχνει διατεθειμένη ως εκ τούτου να το ρυθμίσει. Πριν από μερικά χρόνια επιχείρησε ανεπιτυχώς να το κάνει με τα Ellinika Hoaxes που επιχείρησαν να εμφανιστούν ως fact checker στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, κάποιοι αξιωματικοί του στρατού εμφανίζονταν να ελέγχουν και να λογοκρίνουν δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, ώστε να μην έχουν διεισδυτικότητα στις πλατφόρμες των social media. Μετά την αποκάλυψη του ρόλου των μπάτσων του διαδικτύου και την κατακραυγή, το εγχείρημα γύρισε μπούμερανγκ. Ετσι τώρα ο Μητσοτάκης κάνει προσπάθεια δήθεν θεσμικής τακτοποίησης, που στην πραγματικότητα στοχεύει σε λογοκρισία και αποκλεισμό. Προσπαθεί να βρει άλλοθι για να ανατρέψει τον βασικό κανόνα ελευθερίας και δημοκρατίας που λέει ότι για όσα γράφουν τα ΜΜΕ υπεύθυνοι είναι οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι κρίνονται από τους πολίτες και τα όργανα των δημοσιογράφων. Αν υπάρχει παρανομία κατά την άσκηση αυτής της λειτουργίας, τότε υπεύθυνη μπορεί να γίνει και η ∆ικαιοσύνη. Οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι πολιτικοί είναι αυτοί που ελέγχονται από τους δημοσιογράφους, όχι αυτοί που ελέγχουν τη δημοσιογραφία. Είναι φυσικά τραγικό που σε αυτή την προσπάθεια του Forum έβαλαν πλάτη δημοσιογράφοι και δημοσιογράφοι. Αν και απέδειξαν με την παρουσία τους ότι είναι το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Οπότε για τι να μιλήσουν;
Ο διευθυντής σύνταξης του "Δρόμου της Αριστεράς" και εκ των ιδρυτών του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στην τροχιά του 21ου αιώνα, Ρούντι Ρινάλντι σε μια βαθιά αποτίμηση των εξελίξεων με παγκόσμια διάσταση κι ενώ βρισκόμαστε στην 14η ημέρα του πολέμου που προκάλεσε η επίθεση των ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν. Ο κ. Ρινάλντι επισημαίνει πως η κυνική εποχή ισχύος χωρίς κανόνες και όρια, προκαλεί χαοτικές καταστάσεις την ώρα που όλες οι κοινωνίες βιώνουν συνθήκες γυμνής μετάβασης. Μάλιστα όπως επισημαίνει σε αυτές τις συνθήκες εξαιρετικής αστάθειας και αβεβαιότητας, χώρες όπως η Ελλάδα έχουν ακόμη πιο δύσκολους όρους στην αντιμετώπιση του υπαρξιακού τους ζητήματος, ιδίως σε συνθήκες προκλήσεων για την εθνική τους κυριαρχία και τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.
Ο Θ. Βασιλακόπουλος, που στην εποχή της πανδημίας μπέρδευε την επιστήμη με την πολιτική, αναβαθμίστηκε. Με ποια κριτήρια επελέγη αυτός και όχι κάποιος άλλος επιστήμονας;
Βασίλης Γαλούπης
Υπάρχει προφανώς ένας συγκεκριμένος κατάλογος ανθρώπων απ’ όπου διαλέγει η κυβέρνηση στελέχη, γι’ αυτό και βλέπουμε διαρκώς τα ίδια πρόσωπα να ανακυκλώνονται σε διάφορες θέσεις εξουσίας. Ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, ο γνωστός τηλε-γιατρός από την εποχή της πανδημίας, που μπέρδευε συχνά πυκνά την επιστήμη με την πολιτική, διορίστηκε ξαφνικά πρόεδρος στον ΕΟΔΥ. Λίγες μέρες πριν είχαμε το περίεργο φαινόμενο να παραιτηθεί ολόκληρο το διοικητικό συμβούλιο του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας, υποτίθεται επειδή υπέβαλε παραίτηση ο -πρώην πια- πρόεδρος Χρήστος Χατζηχριστοδούλου. Στην πραγματικότητα, όλο το επιστημονικό συμβούλιο του οργανισμού παραιτήθηκε σύσσωμο στις 6 Μαρτίου, καταγγέλλοντας παρεμβάσεις στο έργο του από τη διοίκηση του οργανισμού. Τις παραιτήσεις τους είχαν υποβάλει και τον Ιανουάριο, αλλά τότε τις απέσυραν έπειτα από παρέμβαση της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας. «Τους τελευταίους μήνες οι εντάσεις μεταξύ της διοικητικής και της επιστημονικής πλευράς του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας ήταν συνεχείς» έγραψε σε ρεπορτάζ της η «Καθημερινή»: «Τα μέλη του επιστημονικού συμβουλίου, με επικεφαλής τον τέως πρόεδρό του Χρήστο Χατζηχριστοδούλου, βρέθηκαν επανειλημμένα σε διαφωνία με τον διευθύνοντα σύμβουλο του οργανισμού Πάνο Ευσταθίου». Ο Αδωνις Γεωργιάδης όμως αρνείται ότι η παραίτηση ολόκληρου του διοικητικό συμβουλίου οφείλεται στις διαφωνίες μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και διοίκησης του οργανισμού. Οι ομαδικές παραιτήσεις οφείλονται, υποτίθεται, σε ένα χαστούκι. Ο μέχρι πρότινος πρόεδρος του ΕΟΔΥ Χρήστος Χατζηχριστοδούλου φέρεται ότι χαστούκισε μία υπάλληλο. Σε αυτό το επεισόδιο, όμως, δεν απέδωσε μία -όπως θα ήταν ευνόητο- αλλά όλες τις παραιτήσεις ο υπουργός Υγείας, κατά το αφήγημά του. Η ερμηνεία του είναι ακαταλαβίστικη. Με ποια λογική παραιτείται σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο επειδή ο πρόεδρος είχε ένα επεισόδιο με υπάλληλο; Παράξενη συλλογική ευθύνη είναι αυτή. Ο ΕΟΔΥ ήταν καζάνι που βράζει εδώ και μήνες. Ιδίως έπειτα από πρόσφατο νόμο που δημιούργησε δύο όργανα διοίκησης μέσα στον οργανισμό, γεγονός που μπλόκαρε τις λειτουργίες δημιουργώντας αντιπαραθέσεις για τις αρμοδιότητες του επιστημονικού συμβουλίου. Παρά τη μη πιστευτή ερμηνεία του Γεωργιάδη για την ομαδική παραίτηση, ο επόμενος πρόεδρος αποφασίστηκε σε χρόνο μηδέν. Το ερώτημα είναι γιατί ειδικά ο Θεόδωρος Βασιλακόπουλος είναι ο ενδεδειγμένος γι’ αυτή τη θέση. Τι τον κάνει ιδανικό και κορυφαία επιλογή για να αναλάβει την ηγεσία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας; Στην πανδημία ο Βασιλακόπουλος διορίστηκε στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας που δημιούργησε η κυβέρνηση. Η παρακαταθήκη που μας άφησε ήταν αυτή ενός «μάνατζερ» της πολιτικοποίησης της επιστήμης κατά τη μοιραία «μητσοτακική» πρακτική διαχείρισης του κορονοϊού. Οταν η κυβέρνηση άρχισε να ανοιγοκλείνει την εστίαση την άνοιξη του 2021 κι ας μην υπήρχαν ΜΕΘ -καθαρά για λόγους οικονομικούς και για τους τουρίστες-, ο Βασιλακόπουλος πρόσφερε από τα τηλεπαράθυρα την… επιστημονική του επικύρωση: «Ο λόγος που θα πρέπει να ανοίξει η εστίαση στους εξωτερικούς χώρους δεν είναι οικονομικός, αλλά υγειονομικός… Ετσι, θα μειωθεί ο κίνδυνος μετάδοσης». Τον Νοέμβριο του 2021 ο Βασιλακόπουλος είχε κάνει την ανατριχιαστική παραδοχή ότι οι κλίνες ΜΕΘ που δημιουργήθηκαν στα νοσοκομεία δεν ήταν πραγματικές ΜΕΘ και δεν πληρούσαν τα κριτήρια. Δεν είχαν ούτε καν τους απαραίτητους ειδικούς αναπνευστήρες. Αυτές οι κλίνες «δεν είναι πραγματικές κλίνες ΜΕΘ. Αναπτύχθηκαν στο Λαϊκό και έπειτα έπαψαν να λειτουργούν. Δημιουργήθηκε ένα τμήμα και δεν είχε και την καλύτερη επιτυχία, αν δείτε τα ποσοστά θνησιμότητας θα καταλάβετε, δεν μπορώ να πω περισσότερα. Ζητήστε τα επίσημα στοιχεία πόσοι βγήκαν (σ.σ.: ζωντανοί) από αυτό το τμήμα. Το ίδιο ισχύει και για άλλα νοσοκομεία της χώρας». Εστω κι αν η παραδοχή Βασιλακόπουλου έγινε τότε έπειτα από καταγγελία του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ Γιαννάκου, ήταν τουλάχιστον ειλικρινές το γεγονός πως το είπε δημόσια. Αλλά, ως γιατρός και μέλος της περίφημης επιστημονικής επιτροπής, πώς το άφησε να συμβαίνει χωρίς να το καταγγείλει ενώ άνθρωποι πέθαιναν στις ψεύτικες ΜΕΘ; «Ζητήστε τα στοιχεία πόσοι βγήκαν (ζωντανοί) από εκεί μέσα» έλεγε, αλλά παρά μόνο αργότερα. Τι έκανε ο ίδιος γι’ αυτό; Γιατί μετά Χριστόν προφήτης δεν υπάρχει. Ως κυβερνητικός τηλε-γιατρός ο Βασιλακόπουλος γινόταν συχνά αφοριστικός, οξύθυμος, εριστικός. Αλλες φορές έριχνε κάπως… παραπάνω αλάτι: «Οσοι έχουν κάνει 3 δόσεις εμβολίου έχουν 4πλάσιο κίνδυνο να πεθάνουν απ’ όσους είναι με 4». Κάποια στιγμή θεώρησε πως αποτελεί θέμα υψηλού ενδιαφέροντος της ελληνικής κοινής γνώμης… ένας τσαμπουκάς σε μια ταβέρνα στην Καλαμπάκα. Προφανώς, κάποια φαρμακευτική είχε κλείσει τραπέζωμα μιας παρέας πνευμονολόγων σε χωριό της Καλαμπάκας, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλακόπουλου. Κάποια παρεξήγηση ή καβγάς συνέβη και ο Βασιλακόπουλος είχε πάρει τότε σβάρνα τα κανάλια επί μέρες να μας ενημερώνει «μου έσκισαν το πουκάμισο» κ.λπ. Πράγματι θλιβερό το όποιο επεισόδιο που δεν επέτρεψε στον εθνικό πνευμονολόγο να απολαύσει τα κοψίδια -ο νομός Τρικάλων φημίζεται, άλλωστε-, αλλά ειλικρινά ο κόσμος είχε μεγαλύτερες καούρες εκείνη την περίοδο. Ειδικά όσοι ξεψυχούσαν ενώ θα ζούσαν σήμερα αν δεν τους πετούσαν σε δήθεν ΜΕΘ. Τώρα ο Βασιλακόπουλος διορίστηκε πρόεδρος στον ΕΟΔΥ σε μια περίοδο που η κυβέρνηση φροντίζει να μην υπάρχουν πια υπηρεσίες υγείας που να μη διατίθενται σε ιδιώτες επενδυτές. Ούτε να υπάρχουν όρια στο ποσό του κέρδους που μπορούν να αποκομίσουν. Το υπουργείο Υγείας έκρινε προφανώς ότι ο Βασιλακόπουλος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Ο γιατρός που φώναζε στα κανάλια φανατικά υπέρ του εμβολίου Covid τον Αύγουστο 2021 μη διστάζοντας να επιτεθεί ακόμα και σε συναδέλφους του σε πάνελ: «Είσαι άσχετος, αγράμματος και αδιάβαστος. Αν δεν ξέρεις, να σου στέλνουμε μεταφρασμένες τις έρευνες»…
-------------------------------------------------------------------------------------- Θεόδωρος Βασιλακόπουλος – Πνευμονολόγος, νέος πρόεδρος ΕΟΔΥ. Γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ’ όπου αποφοίτησε το 1993. Συνέχισε με μετεκπαίδευση στο Boston University, στη Βοστόνη των ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο Aix-Marseille στη Γαλλία και στο Royal Victoria Hospital και σε ερευνητικά εργαστήρια του Πανεπιστημίου McGill στο Μόντρεαλ του Καναδά. Είναι ενεργό μέλος της Εθνικής Επιτροπής Δημόσιας Υγείας (ΕΕΔΥ), του υπουργείου Υγείας και επίσης υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) και ειδικός και γενικός γραμματέας της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας (ΕΠΕ). Μεταξύ 2018 και 2021 διετέλεσε διευθυντής Γ’ Κλινικής Εντατικής Θεραπείας ΕΚΠΑ, Ευγενίδειο Θεραπευτήριο, καθώς και σύμβουλος πνευμονολόγος στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Σήμερα είναι διευθυντής Β’ Πνευμονολογικής Κλινικής στο Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», συντονιστής διευθυντής Κλινικών Εντατικής Θεραπείας στο ίδιο νοσοκομείο, καθώς και επισκέπτης καθηγητής στο McGill University στο Μόντρεαλ του Καναδά.
ΥΓ του blog: ….σημαντικές σπουδές στους τίτλους, τα πτυχία και στα χαρτιά αλλά η αξία και η σοβαρότητα του ανθρώπου και ιδιαίτερα του ιατρού κρίνονται στο πεδίο, δηλαδή πάνω στον άρρωστο καθώς και στις δημόσιες τοποθετήσεις του κι απ’ αυτές, ειδικά στην τηλεόραση, τίτλοι και επιστημονική επάρκεια και η αξιοπιστία δεν συμφωνούν και δεν τεκμηριόνονται …αν μάλιστα θυμηθούμε και την δράση του, αποτυπωμένη σε βίντεο, βεβαίως, βεβαίως, να συμμετέχει στην εκπομπή της Αννίτα Πάνια τραγουδώντας και φαλτσάροντας για να βρει γυναίκα η σοβαρότητα πάει περίπατο …Το βίντεο βέβαια φέρει και την διαφωνία του κ. Βασιλακόπουλου ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι βίντεο από ταβέρνα στην Καπνικαρέα… αλλά όπως και να ‘χει…. για την κυβέρνηση μας μόνο μια ερώτηση αξίζει ...ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΤΕ; τόσο πολύ έχετε ξεμείνει από στελέχη και σοβαρότητα στον τομέα της Υγείας;…. αλλά με Άδωνι Γεωργιάδη, Ειρήνη Αγαπηδάκη, και Μάριο Θεμιστοκλέους να προΐστανται ενός Υπουργείο Υγείας που τίμησαν ένας Σπύρος Δοξιάδης, Παρασκευάς Αυγερινός, Γιώργος Γεννηματάς, Γιάννης Φλώρος, Δημήτρης Κρεμαστινός, Αλέκος Παπαδόπουλος, Νικήτας Κακλαμάνης κ.ά. τι να περιμένεις;
Θανάσης Καμπαγιάννης Η απόφαση του ισραηλινού Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτη της εταιρείας Intellexa που εμπορευόταν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, να μιλήσει για πρώτη φορά δημόσια είναι το πρώτο απτό αποτέλεσμα της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας που τον καταδίκασε. Μέχρι τωρα, ο Ντίλιαν αποδεχόταν τις διαβεβαιώσεις ότι η υπόθεση θα κλείσει και δεν έχει λόγο να σπάσει την "ομερτά". Μετά την καταδίκη, ο Ντίλιαν δήλωσε (κατόπιν ερώτησης που του υποβλήθηκε από την εκπομπή Mega Stories της Δώρας Αναγνωστοπούλου) ότι ο μόνος που θα μπορούσε να κάνει χρήση του Predator ήταν η κυβέρνηση και οι κρατικές αρχές ασφάλειας. Δράστης δηλαδή της παρακολούθησης του μισού υπουργικού συμβουλίου και του Α/ΓΕΕΘΑ είναι η ΕΥΠ και ο πολιτικός της προϊστάμενος, το Μέγαρο Μαξίμου του Κυριάκου Μητσοτάκη διά του πρωθυπουργικού ανιψιού Γρηγόρη Δημητριάδη. Η δήλωση αυτή είναι σημαντική γιατί μέχρι τώρα ο Ντίλιαν είχε χρησιμοποιήσει το δικαίωμα σιωπής και ουδέποτε απολογήθηκε στο δικαστήριο.
Ένοχος ένοχον ου ποιεί, θα πείτε. Ναι, αλλά... όχι ακριβώς. Σημασία δεν έχει η δήλωση του Ντίλιαν όσο τα χαρτιά που σίγουρα κρατάει στα χέρια του. Ήδη στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε ότι τα αποτελέσματα της παρακολούθησης δεν στέλνονταν μόνο στον "πελάτη" της Intellexa αλλά έβρισκαν τον δρόμο τους και σε άλλους, δλδ και στην ίδια την εταιρεία. Ο Ντίλιαν έχει άφθονο υλικό για να εκβιάσει οποιονδήποτε πιστεύει ότι μπορεί να τον πετάξει στα σκυλιά, τώρα που αναγκαστικά θα ξανανοιξει η εισαγγελική έρευνα και για το αδίκημα της κατασκοπείας, μετά την απόφαση του δικαστηρίου να διαβιβάσει τα πρακτικά. Οι επικοινωνίες ανάμεσα στον Ντίλιαν και τους προστάτες του, ιδίως κατά τη φάση της εισαγγελικής κρίσης στο επίπεδο του Αρείου Πάγου όταν την υπόθεση χειρίστηκε ο Αντεισαγγελέας Αχιλλέας Ζήσης, έχουν σίγουρα αφήσει ίχνη...
Ένα κουβάρι εκβιασμών με ηχητικά και πληροφορίες που εκθέτουν από το Μαξίμου και το μισό υπουργικό συμβούλιο μέχρι αρχιστράτηγους και εισαγγελείς, και μάλιστα σε εποχή πολέμου με το κράτος του Ισραήλ να έχει συμφέρον να εμπλέξει στον πόλεμο τα κράτη της ΕΕ μέσω της Κύπρου και της Ελλάδας. Δηλαδή των κρατών στα οποία η Intellexa του πρώην αξιωματικού του IDF Ταλ Ντίλιαν επιχείρησε και διέπρεψε. Εκεί είμαστε. Σε μια κλωστή.
Όταν ξέσπασε το κραχ του 1929, η κοινωνική και οικονομική αποσταθεροποίηση δημιουργούσε κενό νοήματος σε πολλούς Αμερικανούς
Αντώνης Ζήβας
Η εικόνα που έχουμε συνήθως για τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι αυτή μιας χώρας που βυθίζεται στη Μεγάλη Ύφεση και αγωνίζεται να προστατέψει τις δημοκρατικές της δομές.
Ωστόσο, κάτω από αυτή την επιφάνεια υπήρξαν πραγματικές κινήσεις, οργανώσεις και ιδεολογικές τάσεις που θύμιζαν και πολλές φορές μιμήθηκαν, τα ευρωπαϊκά φασιστικά πρότυπα της εποχής.
Οικονομική κρίση, απογοήτευση και ιδεολογικά καύσιμα
Όταν ξέσπασε το κραχ του 1929, η κοινωνική και οικονομική αποσταθεροποίηση δημιουργούσε κενό νοήματος σε πολλούς Αμερικανούς. Η ανεργία και η απελπισία έκαναν ορισμένες κατηγορίες της κοινωνίας ευάλωτες σε ρητορικές που υπόσχονταν «τάξη», «προστασία» και «εθνική αξιοπρέπεια».
Αυτά ήταν πεδία όπου οι φασιστικές ιδέες — υπερπατριωτισμός, αντικομμουνισμός, ρατσισμός — μπορούσαν να ριζώσουν αρκετά εύκολα.
Ορισμένες από αυτές τις τάσεις δεν ήταν νέα για τις ΗΠΑ — υπήρχε ήδη παρακαταθήκη εθνικισμού, φυλετικού διαχωρισμού, και ευγονικών ιδεών που είχαν ανθήσει στις προηγούμενες δεκαετίες — αλλά η κρίση του 1930 τις ενίσχυσε και τους έδωσε νέα ορμή.
Ο Fritz Julius Kuhn και ο German American Bund (Γερμανικοαμερικανικός Σύνδεσμος)
Ο Fritz Julius Kuhn
Η πιο γνωστή και αντιπροσωπευτική οργάνωση αυτού του φαινομένου ήταν ο German‑American Bund (σ.σ. Γερμανοαμερικανικός Σύνδεσμος), μια φιλοναζιστική, αντισημιτική και παραστρατιωτική ομάδα που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ το 1936 με στόχο να διαδώσει τον ναζιστικό ιδεολογικό πυρήνα και να αυξήσει την υποστήριξη προς το Γερμανικό Τρίτο Ράιχ.
Ο άνδρας που βρέθηκε στην ηγεσία του Bund ήταν ο Fritz Julius Kuhn.
Ο Kuhn γεννήθηκε στη Γερμανία και υπηρέτησε στον Γερμανικό στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από περιπέτειες στο Μεξικό, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ το 1928 και έγινε Αμερικανός πολίτης το 1934.
Ανέλαβε την ηγεσία του Bund που είχε τις ρίζες του σε προηγούμενες οργανώσεις φιλοναζιστών όπως οι Friends of New Germany (σ.σ. Φίλοι της Νέας Γερμανίας) και προσπάθησε να το οργανώσει σύμφωνα με το «Führerprinzip» (σ.σ. η Αρχή του Ενός), δηλαδή ένα αυταρχικό στελεχιακό σύστημα που αποδίδει απόλυτη εξουσία στον ηγέτη.
η σημαία του German American Bund
Ο ίδιος υιοθετούσε και προωθούσε μανιωδώς τον ρατσιστικό εθνικισμό για «λευκή, χριστιανική Αμερική» και αντισημιτικές θεωρείες, ενώ απαίτησε από τα μέλη του να αποφεύγουν ανθρώπους με εβραϊκή ή αφροαμερικανική καταγωγή.
Το Bund δεν ήταν απλά μια λέσχη με σημαίες: εγκαθίδρυσε παραστρατιωτικά «στρατόπεδα» νεολαίας, όπως το Camp Siegfried στο Yaphank της Νέας Υόρκης και το Camp Nordland στο New Jersey, όπου παιδιά γερμανικής καταγωγής διδάσκονταν γερμανικά, ύμνους προς τον Χίτλερ και το ναζιστικό ιδεώδες, ενώ φορούσαν στολές και εκπαιδεύονταν σε στρατιωτικές ασκήσεις.
Οργανώσεις «φασιστικού τύπου» στις ΗΠΑ
Παρά το γεγονός ότι η Αμερική δεν έγινε ποτέ ένα καθαρά φασιστικό κράτος, υπήρξαν αρκετές οργανώσεις που υιοθέτησαν ιδεολογικά στοιχεία ή πρακτικές παρόμοιες με τον ευρωπαϊκό φασισμό:
Η Silver Legion of America (σ.σ. Αργυρή Λεγεώνα της Αμερικής): ήταν μία παραστρατιωτική ομάδα που ιδρύθηκε το 1933 από τον William Dudley Pelley, με ανοιχτό φασιστικό και ρατσιστικό εθνικιστικό πρόγραμμα.
Συγκέντρωση του German American Bund στη Νέα Υόρκη
Το Christian Party (σ.σ. Χριστιανικό Κόμμα): ήταν το πολιτικό σκέλος της Silver Legion που προσπάθησε ανεπιτυχώς να διεκδικήσει προεδρία το 1936.
Η Black Legion (σ.σ. Μαύρη Λεγεώνα): ήταν μία ρατσιστική και εθνικιστική, βίαιη παραστρατιωτική ομάδα που πρωτοεμφανίστηκε ως παρακλάδι της Κου Κλουξ Κλαν και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στις μεσοδυτικές πολιτείες.
Αυτές οι οργανώσεις συνέθεσαν ένα κίνημα που έστω και περιθωριακά, διεκδικούσε εξουσία ή επιρροή, κυρίως με βάση τις ρατσιστικές, αντι-κομμουνιστικές και υπερπατριωτικές ρητορικές.
«Business Plot»: Το σχέδιο πραξικοπήματος
Το 1933 αποκαλύφθηκε μια ίσως πιο δυσοίωνη πτυχή της εποχής, το λεγόμενο Business Plot (Επιχειρηματικό Σχέδιο), ήταν μια υποτιθέμενη συνωμοσία οικονομικών και πολιτικών ελίτ για την ανατροπή του προέδρου Φραγκλίνου Ρούσβελτ και την εγκαθίδρυση ενός δικτάτορα φασιστικού προσανατολισμού.
Ο συνταγματάρχης Smedley Butler, ήρωας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου ότι τον είχαν προσεγγίσει για να ηγηθεί ενός πατριωτικού στρατιωτικού σώματος που θα αναλάμβανε την εξουσία. Μια σοβαρή κατηγορία που, παρά την έλλειψη ποινικών διώξεων, άφησε σκιά καχυποψίας και φόβου για αντιδημοκρατικές επεμβάσεις.
Ραδιόφωνο, Μ.Μ.Ε. και φόβος για «εσωτερικό εχθρό»
Παράλληλα, δημοφιλείς φιγούρες όπως ο καθολικός ιερέας Charles Coughlin, εξελίχθηκαν σε εκφραστές ενός λαϊκιστικού αντικομμουνισμού και κοινωνικής δυσαρέσκειας μέσω ραδιοφωνικών εκπομπών με εκατομμύρια ακροατές.
Αν και δεν ήταν όλοι αυτοί ξεκάθαρα φασιστές — και σε πολλές περιπτώσεις διέψευδαν αυτά τα χαρακτηριστικά — το ύφος και η ρητορική τους ενίσχυαν τους φόβους για την υπονόμευση της δημοκρατίας από τον «εσωτερικό εχθρό».
Η απάντηση της κοινωνίας και του κράτους
Παρά τις προσπάθειες, καμία από αυτές τις οργανώσεις δεν κατάφερε να εκτοπίσει ή να υπονομεύσει ουσιαστικά το δημοκρατικό σύστημα.
Όλες ήταν περιθωριακές, με λίγα μέλη ή περιορισμένη απήχηση.
Επιπλέον, όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά το 1941, η κοινωνική και πολιτική δυναμική άλλαξε ριζικά, περιορίζοντας τέτοιες ακραίες τάσεις.
Τι σημαίνει αυτό για την ιστορία σήμερα;
Η ιστορία των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930 δείχνει ότι ακόμα και σε μια ισχυρή δημοκρατία μπορεί να αναδύονται κινήσεις και ιδεολογίες που μοιάζουν με φασιστικές — ιδιαίτερα σε περιόδους σοβαρής κρίσης. Αν και δεν κατάφεραν να κυριαρχήσουν, υπενθυμίζουν το ευάλωτο σημείο της δημοκρατίας απέναντι στην οικονομική απελπισία, την προπαγάνδα και τον κοινωνικό διχασμό.
Ένας πρόσφατος τίτλος του Reuters ανέφερε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση επεκτείνει τον συνοριακό φόρο άνθρακα σε ανταλλακτικά αυτοκινήτων, ψυγεία και πλυντήρια ρούχων. Σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει με ακόμη μία άχρωμη γραφειοκρατική εξέλιξη από τις Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ακόμη ένα κρίσιμο κομμάτι ενός μηχανισμού που συναρμολογείται σταθερά εδώ και τρία χρόνια.
Συνήθως αυτές οι ειδήσεις εμφανίζονται αποσπασματικά. Μια φορά ως νέο ψηφιακό ευρώ, άλλη ως ψηφιακή ταυτότητα, άλλη ως φόρος άνθρακα. Έτσι, η εικόνα χάνεται μέσα στην αποσύνθεση των επιμέρους ρυθμίσεων. Όταν όμως κάποιος παρατηρήσει το χρονοδιάγραμμα και τη μεταξύ τους σύνδεση, γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες παρεμβάσεις. Πρόκειται για αλληλένδετα εξαρτήματα της ίδιας μηχανής.
Σήμερα, όσο διαθέτεις τα χρήματα για να αγοράσεις κάτι, η συναλλαγή ολοκληρώνεται. Η τράπεζα ελέγχει μόνο το οικονομικό υπόλοιπο και εκεί τελειώνει η διαδικασία. Το τοπίο που διαμορφώνεται, όμως, δείχνει ότι μέχρι το 2029 αυτό το απλό σχήμα θα έχει μεταβληθεί ριζικά. Δίπλα στο οικονομικό υπόλοιπο διαμορφώνεται σταδιακά και ένα δεύτερο επίπεδο ελέγχου, ένα νέο υπόλοιπο που θα αφορά το αποτύπωμα άνθρακα.
Η λογική του συστήματος μετακινείται πλέον από τη φορολόγηση του ακατέργαστου χάλυβα και των πρώτων υλών στη φορολόγηση των ίδιων των αγαθών που φτάνουν στο καλάθι του καταναλωτή, από το ψυγείο και το πλυντήριο μέχρι το αυτοκίνητο. Το σύστημα θα είναι σε θέση να γνωρίζει με ακρίβεια πόσο διοξείδιο του άνθρακα ενσωματώνει κάθε προϊόν που αγοράζεις και, για πρώτη φορά, θα αποκτά τη δυνατότητα να παρεμβαίνει τη στιγμή της πληρωμής.
Το ερώτημα είναι πώς ακριβώς ένα ταμείο ή ένα τερματικό πληρωμών θα γνωρίζει πόσο άνθρακα κρύβει μέσα του ένα πλυντήριο ρούχων. Η απάντηση βρίσκεται στο ψηφιακό διαβατήριο προϊόντος. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα είδος ψηφιακού πιστοποιητικού γέννησης των εμπορευμάτων. Θα εμφανίζεται με τη μορφή QR code στη συσκευασία ή με τη μορφή μικροτσίπ ενσωματωμένου στο ίδιο το προϊόν. Με μία σάρωση θα αποκαλύπτει ολόκληρη την ταυτότητά του, μαζί με το ακριβές αποτύπωμα CO₂ που παρήχθη κατά την κατασκευή του. Αυτή η υποδομή δεν παραμένει θεωρητική. Έχει ήδη λάβει νομοθετική μορφή και τα διαβατήρια μπαταριών προβλέπεται να καταστούν υποχρεωτικά το 2027.
Παράλληλα, μέχρι το 2026 κάθε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να διαθέτει στους πολίτες ψηφιακό πορτοφόλι ταυτότητας και μέχρι το 2027 οι τράπεζες και οι μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες θα είναι υποχρεωμένες να το αποδέχονται. Το πορτοφόλι αυτό δεν αφορά απλώς μια ηλεκτρονική ταυτότητα ή μια ψηφιακή άδεια οδήγησης. Προορίζεται να λειτουργεί ως δοχείο συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων, όπως η ηλικία, η διεύθυνση και, σε επόμενη φάση, δυνητικά και το δικαίωμα κατανάλωσης ή εκπομπών άνθρακα.
Το επόμενο εργαλείο επιβολής είναι το ψηφιακό ευρώ, δηλαδή η εκδοχή του νομίσματος που θα εκδίδεται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι περισσότεροι θεωρούν ήδη ότι χρησιμοποιούν ψηφιακό χρήμα μέσω των τραπεζικών τους καρτών, όμως αυτό που κινούν σήμερα είναι στην ουσία ψηφιακές απαιτήσεις επί ιδιωτικών τραπεζών. Το ψηφιακό νόμισμα της κεντρικής τράπεζας εισάγει μια διαφορετική αρχιτεκτονική. Σχεδιάζεται ώστε να υποστηρίζει πληρωμές υπό όρους, δηλαδή συναλλαγές που θα ολοκληρώνονται μόνο εφόσον πρώτα ελεγχθεί αν ο χρήστης πληροί τις προϋποθέσεις.
Οι κεντρικές τράπεζες έχουν ήδη δοκιμάσει με επιτυχία τέτοιου τύπου υποδομές και μιλούν για ένα σύστημα «κλειδώματος τριών μερών». Η λογική του μοιάζει με ψηφιακό τουρνικέ. Για να ανοίξει, πρέπει να ευθυγραμμιστούν ταυτόχρονα τρία κλειδιά. Πρώτον, η ταυτότητα, δηλαδή ποιος είσαι, κάτι που θα ελέγχεται από το ψηφιακό σου πορτοφόλι. Δεύτερον, το περιουσιακό στοιχείο ή αλλιώς το προϊόν, δηλαδή τι ακριβώς αγοράζεις, κάτι που θα ελέγχεται από τον κωδικό ή το ψηφιακό διαβατήριο του αγαθού. Τρίτον, η άδεια, δηλαδή αν έχεις το δικαίωμα να ολοκληρώσεις τη συναλλαγή με βάση τους ισχύοντες κανόνες.
Μέσα σε αυτή την αρχιτεκτονική, μια απλή αγορά του 2029 θα μπορούσε να μετατραπεί σε διαδικασία αδειοδότησης. Φανταστείτε έναν καταναλωτή που επιχειρεί να αγοράσει ένα νέο πλυντήριο ρούχων. Το τερματικό σαρώνει το ψηφιακό διαβατήριο του προϊόντος και εντοπίζει ότι το αντικείμενο ενσωματώνει 142 κιλά εκπομπών CO₂. Το ψηφιακό πορτοφόλι συνδέεται με το προσωπικό προφίλ χρήσης και εξετάζει αν ο καταναλωτής έχει ήδη εξαντλήσει τον επιτρεπτό μηνιαίο προϋπολογισμό άνθρακα. Αν το όριο έχει ξεπεραστεί, η πληρωμή μπορεί να απορριφθεί ή να εμφανιστεί μήνυμα που θα προσφέρει τη δυνατότητα έγκρισης της αγοράς μόνο με καταβολή πρόσθετης επιβάρυνσης άνθρακα.
Σε ένα δεύτερο παράδειγμα, ένας πολίτης επιχειρεί να κλείσει αεροπορικό εισιτήριο για τις διακοπές του. Το σύστημα της αεροπορικής εταιρείας συνδέεται με το ψηφιακό του πορτοφόλι και διαπιστώνει ότι έχει ήδη πραγματοποιήσει δύο πτήσεις μέσα στο ίδιο έτος. Από εκείνη τη στιγμή, η τυπική τιμολόγηση παύει να ισχύει και το μόνο διαθέσιμο ναύλο είναι εκείνος που αντιστοιχεί σε υψηλό αποτύπωμα εκπομπών, σε σημαντικά αυξημένη τιμή.
Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι νομισματικές αρχές ενδέχεται να διαβεβαιώνουν ότι το ψηφιακό ευρώ δεν θα είναι «προγραμματιζόμενο χρήμα». Το γλωσσικό αυτό σχήμα κρύβει μια πολύ ουσιαστική μετατόπιση. Μπορεί το ίδιο το νόμισμα να μην φέρει ημερομηνίες λήξης ή άμεσους περιορισμούς, το πορτοφόλι όμως μέσα στο οποίο θα αποθηκεύεται θα ενσωματώνει όλους τους απαραίτητους κανόνες. Στο επίπεδο της πραγματικής ζωής, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Αν ο πολίτης δεν πληροί τις προϋποθέσεις, η συναλλαγή δεν θα προχωρά.
Και βεβαίως, ένα τέτοιο σύστημα δεν θα εμφανιστεί εξαρχής με τη μορφή απαγόρευσης. Θα κάνει την είσοδό του μέσα από κίνητρα, εκπτώσεις και ανταμοιβές. Ο πολίτης θα προσκαλείται να χρησιμοποιήσει την ψηφιακή του ταυτότητα για να πετύχει ευνοϊκότερη τιμή σε ένα οικολογικό προϊόν ή να αποκτήσει χαμηλότερο επιτόκιο αν επιλέξει ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Θα παρουσιαστεί ως ένα εθελοντικό παιχνίδι συνείδησης, εξοικονόμησης και περιβαλλοντικής υπευθυνότητας. Όταν όμως η πλειονότητα θα έχει ήδη εισέλθει και εξοικειωθεί με το σύστημα, η μετάβαση από την επιβράβευση της συμμόρφωσης στην τιμωρία της απόκλισης θα απαιτεί μόνο μια αλλαγή ρυθμίσεων. Ούτε νέο πολιτικό σοκ, ούτε υποχρεωτικά μια νέα νομοθετική μάχη. Αρκεί μια αναβάθμιση λογισμικού.
Κάποιος θα πει ότι υπάρχει πάντοτε η λύση των μετρητών. Προς το παρόν, ναι. Το ερώτημα είναι για πόσο ακόμη. Τα μετρητά υποχωρούν ήδη με ταχύτητα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Στη Σουηδία, για παράδειγμα, οι πληρωμές με φυσικό χρήμα έχουν περιοριστεί κάτω από το 10%. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι νεότεροι κανόνες περιορίζουν τις πληρωμές σε μετρητά προς επιχειρήσεις στα 10.000 ευρώ, ενώ αγορές άνω των 3.000 ευρώ απαιτούν ταυτοποίηση. Όσο τα μετρητά γίνονται πιο δύσχρηστα, πιο περιορισμένα ή πιο ύποπτα, τόσο η ψηφιακή οδός μετατρέπεται στη μοναδική διαδρομή. Και σε αυτή τη διαδρομή, το τουρνικέ είναι ήδη τοποθετημένο.
Οι ράγες αυτού του συστήματος στρώνονται τώρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όποιος θέλει να καταλάβει πού οδηγείται αυτή η πορεία, οφείλει να πάψει να ακούει μόνο τις ωραίες διακηρύξεις και να αρχίσει να παρατηρεί τις ίδιες τις υποδομές που υψώνονται μπροστά του. Γιατί το μέλλον δεν θα φανεί πρώτα στις ομιλίες. Θα αποκαλυφθεί μέσα στους μηχανισμούς που ήδη συνδέονται μεταξύ τους.
Ο σκιτσογράφος - αρθρογράφος Στάθης Σταυρόπουλος σε μια εφ όλης της ύλης συζήτηση, για το πώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ με την επιθετική πολεμική τους κίνηση στο Ιράν, έχουν καταβυθίσει τους πάντες στην πολεμική άβυσσο και μάλιστα όταν οι ΗΠΑ κινούνται χωρίς στρατηγική εν αντιθέσει με το Ισραήλ, η κατάσταση γίνεται χαοτικά απρόβλεπτη την ώρα που το Ιράν, εμφανίζεται με πολίτες που είτε συμφωνούν με το σύστημα εξουσίας είτε διαφωνούν, αυτό που υπερασπίζονται ενιαία, είναι την ύπαρξη τους ως κρατική υπόσταση. Ο Στάθης μιλάει για την σύγχρονη "μεσσιανιστικού ύφους" αντίληψη που επικρατεί σε μεγάλους δρώντες ισχύος, όπως οι ΗΠΑ, αλλά και για την αδρανοποίηση των κοινωνιών στον πολεμικό όλεθρο με την παραδοξότητα σχηματικά οι αγορές να εμφανίζονται για τα κέρδη τους φυσικά, ποιο ανήσυχες από την παράταση του πολέμου.
Οι φετινές συγκεντρώσεις για τα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών αποτέλεσαν μια κρίσιμη στιγμή για τη συνέχεια αυτού του κινήματος. Οι αλλεπάλληλοι χειρισμοί και τα εμπόδια που διαρκώς μπαίνουν στη διαλεύκανση της υπόθεσης, όπως έγινε και με την υπόθεση των εκταφών, έχουν συνθέσει ένα δεύτερο κύμα συγκάλυψης στην πορεία προς τη δίκη. Παράλληλα, η ομολογουμένως δύσκολη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του ίδιου του κινήματος περιέπλεξε τα πράγματα, με αποτέλεσμα να είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί μια ενωτική και μαζική απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ξεμπερδέψει με το ρήγμα των Τεμπών. Το Σάββατο 28 Φλεβάρη η μαζική συμμετοχή του κόσμου στις συγκεντρώσεις ανά τη χώρα κατάφερε να δώσει αυτήν την απάντηση. Ο κόσμος, για μια ακόμη χρονιά, γέμισε τους δρόμους και τις πλατείες της χώρας, ζήτησε δικαιοσύνη και απέδειξε ότι το ρήγμα των Τεμπών παραμένει ενεργό. Από την άλλη, η μειωμένη μαζικότητα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, σε συνδυασμό με την απόπειρα αλλοίωσης του μηνύματος και του πολιτικού φορτίου που είχε μέχρι σήμερα το κίνημα των Τεμπών, αποτελούν μια κρίσιμη καμπή για το ίδιο το κίνημα.
Παρών που στριμώχνει το πολιτικό σύστημα Η μαζική συμμετοχή του κόσμου δεν ήταν εξαρχής δεδομένη στα φετινά συλλαλητήρια, τουλάχιστον όχι σε αυτόν τον βαθμό. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές, τα φετινά συλλαλητήρια προβλήθηκαν ελάχιστα, και το κλίμα λίγο πριν τις συγκεντρώσεις ήταν μάλλον χλιαρό. Επιπλέον, οι διενέξεις που έχουν υπάρξει στο εσωτερικό του συλλόγου συγγενών των θυμάτων των Τεμπών –ο οποίος έχει αποτελέσει τον βασικό φορέα κινητοποίησης και συντονισμού του κινήματος– δημιούργησαν μια αίσθηση διάσπασης και πιθανής αποδυνάμωσης. Επομένως, παρότι οι φετινές συγκεντρώσεις δεν είχαν την ίδια μαζικότητα και δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν τον παλλαϊκό χαρακτήρα των προηγούμενων χρόνων, αποτελούν αφενός μια απάντηση και ένα παρών που δεν επιτρέπει στο πολιτικό σύστημα να πάρει τις επιθυμητές για αυτό ανάσες. Αφετέρου, αποδεικνύουν ότι το ρήγμα των Τεμπών είναι ακόμη ενεργό. Πρόκειται για μια εκδήλωση κοινωνικού ριζοσπαστισμού που μπορεί να δημιουργήσει εξελίξεις, και που συχνά κινητοποιείται ανεξάρτητα από τη σημασία που αποδίδουν σε ένα ζήτημα το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ.
Απόπειρα αλλοίωσης του πολιτικού φορτίου των Τεμπών Πέρα όμως από τη μειωμένη συμμετοχή, τα φετινά συλλαλητήρια αποτελούν καμπή και λόγω της απόπειρας αλλοίωσης του μηνύματος και του συνολικού πολιτικού φορτίου του κινήματος των Τεμπών, μια προσπάθεια που εκφράστηκε κυρίως από το ΚΚΕ και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Πριν ακόμη φτάσουμε στην ημέρα των συλλαλητηρίων, είχε γίνει φανερό πως υπήρχε μια απόπειρα δημιουργίας μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από τη διοργάνωση των συγκεντρώσεων και τις ομιλίες σε αυτές. Αυτό επιβεβαιώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα συλλαλητήρια, και ειδικά σε αυτό του Συντάγματος. Το γεγονός ότι πολλές –αν όχι οι περισσότερες– από τις ομιλίες έγιναν από εκπροσώπους σωματείων και εργατικών κέντρων έκανε τη συγκέντρωση να μοιάζει περισσότερο με μια κλασική απεργιακή κινητοποίηση. Δεν διαβάστηκαν καν τα ονόματα των νεκρών, όπως γινόταν μέχρι σήμερα σε όλες τις διαμαρτυρίες. Ακόμη και το περιεχόμενο των ομιλιών ήταν τέτοιο ώστε η συγκέντρωση να αποκτήσει διαφορετικό χαρακτήρα, με πολλές και εκτενείς αναφορές σε άσχετα συνδικαλιστικά αιτήματα και στους αγώνες που δίνουν διάφοροι κλάδοι εργαζομένων για ζητήματα –σημαντικά κατά τα άλλα– που όμως δεν σχετίζονταν άμεσα με την υπόθεση των Τεμπών. Πέρα όμως από τα «κλασικά εικονογραφημένα», εντύπωση προκάλεσαν και οι βολές προς «αυτόκλητους σωτήρες», οι οποίες προφανώς αναφέρονταν στη Μ. Καρυστιανού, η παντελής έλλειψη αναφοράς στο ζήτημα του φορτίου των τρένων, η υποβάθμιση των αιτιών της πυρκαγιάς και η προσπάθεια να ακουστεί σχεδόν αποκλειστικά μια τοποθέτηση που κάνει λόγο μόνο για τις συστημικές ευθύνες κυβέρνησης και Ε.Ε. όσον αφορά την εύρυθμη και ασφαλή λειτουργία των σιδηροδρόμων, την τήρηση των συμβάσεων κ.λπ., αποφεύγοντας τα υπόλοιπα ζητήματα περίπου ως συνωμοσιολογίες. Πέρα από τα προφανή –δηλαδή ότι αυτή η αλλαγή πολιτικής στόχευσης, την οποία προωθεί κυρίως το ΚΚΕ, δεν μπορεί να εξηγήσει το μπάζωμα, την άρνηση για εκταφές και το σύνολο των ενεργειών συγκάλυψης μετά το δυστύχημα– η στοχοθεσία αυτή είναι και βολική για το πολιτικό σύστημα και την κυβέρνηση, που έτσι έχει να ανησυχεί μόνο για την ενδεχόμενη αμέλεια (ακόμη και αν κριθεί εγκληματική) κάποιων υπουργών και στελεχών υπουργείων. Παράλληλα, η προσπάθεια ελέγχου των διαδικασιών του κινήματος των Τεμπών είναι πολλαπλώς προβληματική, γιατί δεν στοχεύει στη νίκη του κινήματος με βάση τους διακηρυγμένους μέχρι σήμερα στόχους του. Αντίθετα, η δικαίωση –δηλαδή το «να πάνε φυλακή κάποιοι»– θεωρείται από ρεφορμιστικό έως και λούμπεν αίτημα, ενώ εκείνο που προκρίνεται ως το πλέον «επαναστατικό» είναι η υπαγωγή του κινήματος των Τεμπών στο γενικό σχέδιο οργάνωσης της εργατικής τάξης, όποιο και αν είναι αυτό, ανάλογα με τον φορέα που το προτείνει.
Αναγκαία συνειδητοποίηση για τα επόμενα βήματα Έχει αποδειχθεί πολλαπλά, ήδη από τα χρόνια των Μνημονίων, ότι ο ακηδεμόνευτος και ενωτικός χαρακτήρας των κινημάτων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο στοιχείο της ταυτότητάς τους προκειμένου να αποκτήσουν μεγάλη λαϊκή αποδοχή και συμμετοχή. Το σχέδιο ενσωμάτωσης του κινήματος των Τεμπών, ακριβώς επειδή αντιτίθεται σε αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα οδηγήσει στη διάλυσή του. Είναι αναγκαίο, προκειμένου το ρήγμα των Τεμπών να συνεχίσει να αποτελεί έναν δυνάμει παράγοντα αλλαγής της κατάστασης στη χώρα, να αποτραπεί η μετατροπή του σε ένα κλασικό κινηματικό ραντεβού που απλώς γεμίζει μια θέση στο ημερολόγιο κάθε χρονιάς. Κάτι τέτοιο απαιτεί, καταρχάς, την ενότητά του και τη διατήρηση της πολιτικής του ταυτότητας. Παράλληλα, απαιτείται και η ωρίμανσή του: Η επένδυση στη λαϊκή συμμετοχή αντί για την κατ’ αποκλειστικότητα νομική οδό και η κατάκτηση της αντίληψης ότι ο αγώνας για τη δικαίωση –αλλά και για να μην υπάρξουν νέα Τέμπη– θα είναι μακρύς και δύσκολος, καθώς σχετίζεται με την αλλαγή της συνολικότερης πορείας της χώρας και έχει απέναντί του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα
«Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: Εγκλημα κατά της Ανθρωπότητας»
Πριν από ένα μήνα (Ιανουάριος 2026) και αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δώσει εντολή για παράνομη εισβολή στη Βενεζουέλα και απήγαγε τον πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο, και τη σύζυγό του, δεν σταμάτησε εκεί. Παραβιάζοντας κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και δίχως να υπάρχει κανείς (ούτε στην Ευρώπη) να τον αντικρούσει, ο Τραμπ δήλωσε εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την Κούβα, χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση της Κούβας «πραγματική απειλή» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα έχει επιβάλει δασμούς σε χώρες που πουλάνε πετρέλαιο στην Κούβα, ενώ έδωσε εντολή για ενίσχυση οικονομικών μέτρων πέρα από το ήδη μακροχρόνιο εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας, που υπάρχει από τη δεκαετία του 1960.
Αυτές οι ενέργειες επιδεινώνουν την ενεργειακή και οικονομική κρίση στην Κούβα και έχουν προκαλέσει σοβαρές ελλείψεις σε καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα και βασικά αγαθά. Βασικά, το νησί της Επανάστασης βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. «Δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν τίποτα αυτή τη στιγμή. Ισως καταφέρουμε μια φιλική κατάληψη της Κούβας!» δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. «Η Κούβα είναι η επόμενη... Θα πέσουν. Αυτή η κομμουνιστική δικτατορία στην Κούβα... Οι μέρες της είναι μετρημένες» είπε προχθές, μετά τη δολοφονία του αρχηγού του κράτους του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας και σύμμαχος του Ντόναλτ Τραμπ, Λίντσεϊ Γκράχαμ.
Play Video
Σε αυτό το πλαίσιο, στο «People’s World» των ΗΠΑ αλλά και σε συνεδρίαση της Βουλής των Κοινοτήτων, συζητήθηκε έντονα μία επιστολή. Μία επιστολή-καταγγελία που διαδόθηκε ευρέως αρχικά από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα (σ.σ. εμείς τη λάβαμε από τμήμα Ιατρικής ελληνικού πανεπιστήμιου και μάλιστα εξαιρετικά σημαντικού) και αμέσως μετά από τα κοινωνικά δίκτυα. Ως συγγραφέας της επιστολής εμφανίζεται μία γυναίκα: η Ikay Romay (Ικάι Ρομάι). Η ίδια λέει πως είναι «μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα». Κάνοντας μία σχολαστική έρευνα, βρήκαμε πως υπάρχει πράγματι μία Κουβανή ηθοποιός, κυρίως των δεκαετιών ’80, ’90 με το ίδιο όνομα, ωστόσο δεν υπάρχουν επαληθεύσιμοι βιογραφικοί σύνδεσμοι για την ίδια - κάτι που βέβαια είναι κάπως φυσικό, αν λάβουμε υπόψη το γενικότερο εμπάργκο (και πολιτιστικό) στην Κούβα, εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια.
Η επιστολή της Ρομάι, με τίτλο «Yo acusο»/«Κατηγορώ» - Μία ανοιχτή επιστολή μιας Κουβανής προς όλο τον κόσμο, απευθύνεται, σύμφωνα με την αποστολέα «προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη». Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα τμήματα αυτής:
«Γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά... Καταγγέλλω στο όνομα των παππούδων μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός, ναι.
»Καταγγέλλω στο όνομα των παιδιών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Οτι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Οτι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους. Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;
»Καταγγέλλω μία επιβληθείσα πείνα: Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις. Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, συνεχίστηκε και εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ. Το αποκαλούν “οικονομική πίεση”. Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.
»Καταγγέλλω εκ μέρους των γιατρών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Οχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Οχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μάς εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία. Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρόλα αυτά, η αυτοκρατορία μάς τιμωρεί που τα καταφέραμε.
»Στον κόσμο λέω: Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη. Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες. Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε. Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του “διαλόγου” και της “δημοκρατίας” ενώ μας στραγγαλίζουν τον λαιμό. Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.
»Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους. Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές. Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί. Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;
»Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του,
Μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί».
«Σφίξτε πάλι το ζωνάρι», μας λέει επί της ουσίας η κυβέρνηση της ΝΔ με την κάλυψη των καθεστωτικών ΜΜΕ
γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
«Έχουμε βρακί, θέλουμε και κάλτσες», έλεγαν οι γιαγιάδες μας, προκειμένου να στιγματίσουν τα αλόγιστα αιτήματα κάποιων ξιπασμένων απογόνων τους για πολυτέλειες, ασύμβατες με το οικονομικό στάτους της οικογένειας. Θυμήθηκα αυτό το σαρκαστικό απόφθεγμα την περασμένη Τρίτη, όταν διάβασα εκείνο το «Ήρθε η ώρα να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας» που ξεστόμισε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Παρίσι, στη Σύνοδο Κορυφής για την πυρηνική ενέργεια…
Να «εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας»!.. Ποιοι; Εμείς, οι Έλληνες!.. Πότε; Τώρα, εν καιρώ πολέμου, που οικονομικά είμαστε κάτω κι απ’ τον πάτο του ευρωπαϊκού βαρελιού - πιο κάτω και απ’ τη Βουλγαρία που είμαστε πριν – και δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, καθώς πάμε στο σούπερ μάρκετ με τα συνήθη 80€ στην τσέπη να ψωνίσουμε τα απαραίτητα εβδομαδιαία αναλώσιμα… (ψωμί / τυρί / καφέ / ρύζι / γάλα / Καμπά) και το ταμείο είναι μείον 30, ο λογαριασμός έχει ανέβει στα 110 ευρώπουλα!..
Καιροσκοπισμός, οπορτουνισμός, σπέκουλα: «Η Ελλάδα είναι έτοιμη να γράψει ένα νέο κεφάλαιο με προμετωπίδα την πυρηνική ενέργεια», κατά τον πρωθυπουργό μας, εν μέσω του πλέον σχιζοφρενούς, ωφελιμιστικού – κερδοσκοπικού πολέμου όλων των εποχών. Και αυτό διότι, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη, «Σε καιρούς μεγάλων αναταραχών όλες οι επιλογές πρέπει να είναι στο τραπέζι και η πυρηνική ενέργεια να είναι κομμάτι της λύσης»!.. Εν κατακλείδι δε, ασύστολα να φθέγγεται, «Δεν έχουμε καμία άλλη αξιόπιστη λύση για να απεξαρτηθεί η ναυτιλία μας ( σ. σ: οι φίλοι μας… οι εφοπλιστές!!!) απ’ τον άνθρακα»…
Και όταν, προχθές, καθ’ οδηγίαν της Κομισιόν, αναγκάστηκε να ανακοινώσει μέτρα για τις αβάσταχτα υψηλές… «εμπόλεμες» τιμές των καυσίμων και την ακρίβεια που αυτές και η κερδοσκοπία των εμπόρων και των βιομηχάνων επ’ αυτών επιφέρουν και μας γονατίζουν, εκείνος (ο πρωθυπουργός μας) ανακοίνωσε πλαφόν στη λιανική τιμή τόσο στα καύσιμα όσο και στα τρόφιμα και βασικά αγαθά, αφήνοντας τις τιμές των διυλιστηρίων (σ. σ: των φίλων μας των… πετρελαιάδων) αλώβητες, στα ύψη των… υψικαμίνων τους, να μαζεύουν υπερέσοδα από τον ΦΠΑ. «Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του», όπως αποκαλύπτουν κάποιοι απ’ τους λιγοστούς εναπομείναντες λειτουργούς της ενημέρωσης, «τις οδηγίες της κ. Φον ντερ Λάιεν, η οποία ζήτησε παρεμβάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν την τελική τιμή (το κόστος της ενέργειας, τις χρεώσεις δικτύου, τους φόρους και τις εισφορές και το κόστος άνθρακα), ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, έκαναν το ακριβώς αντίθετο»!..
Καλά, κάποιοι… λειτουργοί της ενημέρωσης – για τους υπηρετούντες τα ενταγμένα στο καθεστώς Μητσοτάκη ΜΜΕ, επιτελικούς «συναδέλφους ομιλώ – πριν καλά-καλά προλάβουν να ηχήσουν οι σειρήνες του σχιζοφρενούς, αυτού, πολέμου, άρχισαν να λειτουργούν σαν… πέμπτη φάλαγγα κυβέρνησης και εμπολέμων, κάνοντας μασάζ στον «λαουτζίκο» για λογαριασμό τους: «Σοκ στην αγορά ενέργειας και τροφίμων / Εκτοξεύονται οι τιμές του πετρελαίου λόγω της παγκόσμιας αστάθειας» κ.ο.κ.
Τι έγινε ρε παιδιά; Για ποιο σοκ μιλάτε; Από το 2022, τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ δεν προλαβαίνουν να αλλάζουν τις τιμές προς τα πάνω!.. Οι μισθοί, εάν και εφόσον υπάρχουν, εξαϋλώνονται λίγες μέρες αφότου πληρωθούν, εάν και εφόσον πληρώνονται (στις τράπεζες, φυσικά, για να ελεγχθεί το «μαύρο χρήμα» που με… δόλια μέσα διακινούν μισθωτοί και συνταξιούχοι…). Όσο για τους λογαριασμούς του ρεύματος, δεν προκαλούν πια σοκ σε κανέναν. Μόνο τσιμπήματα στην καρδιά, έντονους πονοκεφάλους, κομμάρες και ιλίγγους…
Και για ποια παγκόσμια αστάθεια μιλάμε; Εδώ και χρόνια, οι σεισμικές δονήσεις του διαπλανητικού παραλογισμού δεν μας αφήνουν να σταθούμε όρθιοι, οπότε… παραμένουμε σταθερά ασταθείς! Τι προτείνετε, λοιπόν; Να αντιμετωπίσουμε με… το φλέγμα στρατηγού στο αμερικανικό Πεντάγωνο την κρίση στη Μέση Ανατολή; Να επανεξετάσουμε το χαρτοφυλάκιο με τις επενδύσεις μας ανά τον κόσμο; Να επαναδιαπραγματευθούμε τους μισθούς μας ώστε να ανταποκρίνονται κάπως… καλύτερα στο κόστος ζωής μας;
Όχι, βέβαια! Όπως και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, «να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι» μας λέτε! Να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου σαν χάνοι, να βλέπουμε τις εικόνες καταστροφής χωρών, ανθρώπων και πολιτισμών σαν ένα ακόμα θρίλερ του Netflix, να θεωρούμε την γεωπολιτική παράνοια ως πολιτική επιλογή «για το καλό μας», που λέει και το τραγουδάκι. Μέχρι νεωτέρας… εκδήλωσης της γεωστρατηγικής ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής των εμπολέμων και των κυβερνώντων χορηγών σας, ε;
