Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Οι ΗΠΑ πολεμούν το Ιράν στον πόλεμο του Ισραήλ

Ο αρθρογράφος - αναλυτής της Καθημερινής και συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου, σε μια συνολική αποτίμηση των 20 ημερών του πολέμου και της γενικότερης ανάφλεξης σε Μέση Ανατολή και Δυτική Ασία αλλά και σε μια ανάλυση για το στρατηγικό αδιέξοδο των ΗΠΑ, σε ένα πόλεμο που όπως λέει, όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν πως ο Τραμπ σύρθηκε από τις επιλογές του Ισραήλ και του Νετανιάχου.  

Μπροστά στη δίκη των ΤεμπώνΣυγκάλυψη διαρκείας και η αλήθεια στα αζήτητα

Συγκάλυψη διαρκείας και η αλήθεια στα αζήτητα

του Νίκου Ταυρή

Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, η χώρα μπαίνει επιτέλους στην κύρια δικαστική διαδικασία. Η δίκη αναμένεται να ξεκινήσει στις 23 Μαρτίου στη Λάρισα, μετά από μια μακρά και δύσκολη ανακριτική διαδικασία που διήρκεσε περίπου δυόμισι χρόνια.

Η έρευνα δεν θα είχε φτάσει ως εδώ χωρίς την επίμονη πίεση των συγγενών των θυμάτων. Με εκατοντάδες αιτήματα και παρεμβάσεις ανάγκασαν τη δικαστική διερεύνηση να ανοίξει περισσότερα μέτωπα από όσα αρχικά φαινόταν διατεθειμένο το σύστημα να εξετάσει. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, συγγενείς των θυμάτων καταγγέλλουν κενά στην ανακριτική διαδικασία, εμπόδια από τον αρμόδιο εφέτη ανακριτή Σ. Μπακαΐμη, διαρκείς παρεμβάσεις «άνωθεν» στο έργο των αρχών. Κι όμως, ακόμη και τώρα, η δίκη ξεκινά με σημαντικά κενά.

Η δίκη

Στο εδώλιο θα καθίσουν 36 κατηγορούμενοι χωρίς πολιτική ιδιότητα: ο σταθμάρχης της Λάρισας, εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο και στελέχη του κρατικού μηχανισμού και των εταιρειών που διαχειρίζονταν το δίκτυο. Στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ, της Hellenic Train και της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων καλούνται να λογοδοτήσουν για ένα σύστημα ασφαλείας που αποδείχθηκε διάτρητο. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν είναι βαριές και για πολλούς κακουργηματικές. Αφορούν εγκληματικές παραλείψεις, έργα ασφαλείας που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν και ένα σιδηροδρομικό δίκτυο που λειτουργούσε επί χρόνια με όρους επικίνδυνης κανονικότητας.

Η πρώτη μεγάλη απουσία: Η πυρόσφαιρα

Από την κύρια δίκη απουσιάζει ουσιαστικά ένα κρίσιμο ζήτημα: Η πυρόσφαιρα που ακολούθησε τη σύγκρουση. Η έκρηξη και η φωτιά που ξέσπασαν μετά τη σύγκρουση είναι βέβαιο από τα πειστήρια, ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον αριθμό των θυμάτων. Παρ’ όλα αυτά, η διερεύνηση των αιτίων της –και το τι ακριβώς προκάλεσε αυτή την καταστροφική ανάφλεξη– δεν βρίσκεται στον πυρήνα της δίκης που ξεκινά. Άλλωστε από την πρώτη στιγμή (ήδη από τις επιχειρήσεις διάσωσης) δόθηκε η εντολή, το δυστύχημα να αντιμετωπιστεί σαν ένα τροχαίο, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τα πρωτόκολλα της έρευνας.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν υπάρξουν καταδίκες, η πλήρης αλήθεια για το πώς πέθαναν πολλοί από τους ανθρώπους εκείνο το βράδυ μπορεί να μην αποκαλυφθεί ποτέ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και οι αποκαλύψεις για διαγραμμένα βίντεο (που γίνονται τις μέρες αυτές στη δίκη για τα βίντεο που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Λάρισα) δεν φαίνεται να αλλάζουν την πεποίθηση των δικαστικών αρχών για την μη ύπαρξη παράνομου φορτίου, πεποίθηση βασισμένη αποκλειστικά στα βίντεο Καπερνάρου.

Η δεύτερη μεγάλη απουσία: Τα πολιτικά πρόσωπα

Όπως ήδη αναφέραμε η κύρια δίκη αφορά αποκλειστικά μη πολιτικούς κατηγορουμένους. Οι πολιτικές ευθύνες εξετάζονται σε χωριστές διαδικασίες, με βάση τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, έναν νόμο που διαχρονικά λειτουργεί περισσότερο ως φίλτρο προστασίας παρά ως εργαλείο λογοδοσίας. Στο πλαίσιο αυτών των διαδικασιών ερευνάται ο τότε υπουργός Μεταφορών Κώστας Αχ. Καραμανλής για παράβαση καθήκοντος, ενώ η ανάκριση αφορά επίσης σειρά γενικών γραμματέων του υπουργείου από το 2016 έως το 2023. Η διαδικασία κινείται αργά και, αν φτάσει σε ειδικό δικαστήριο, αυτό δεν αναμένεται πριν από το 2027.

Οι επόμενες δίκες για το μπάζωμα

Ένα ακόμη σκοτεινό κεφάλαιο αφορά την αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος, το γνωστό πλέον «μπάζωμα». Ο χώρος όπου συγκρούστηκαν τα τρένα. καθαρίστηκε και μετακινήθηκαν υλικά πριν ολοκληρωθεί η διερεύνηση, παρά τα διεθνή πρωτόκολλα που επιβάλλουν τη διατήρηση ενός τέτοιου τόπου ανέπαφου.

Για την υπόθεση αυτή ελέγχονται ποινικά ο τότε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Χρήστος Τριαντόπουλος, ο πρώην περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστός και στελέχη κρατικών υπηρεσιών. Το αν θα παραπεμφθούν σε Ειδικό Δικαστήριο αναμένεται να κριθεί τους επόμενους μήνες.

Το πολιτικό ζήτημα

Η δίκη των Τεμπών είναι αναμφίβολα μια κρίσιμη στιγμή για τη δικαιοσύνη. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι μια δοκιμασία για το αν ένα κράτος μπορεί να αναμετρηθεί με τις ευθύνες του. Με ένα σύστημα υποδομών που λειτουργούσε με καθυστερήσεις, ελλείψεις και προειδοποιήσεις που αγνοούνταν. Με πολιτικές επιλογές που επί χρόνια άφηναν τον σιδηρόδρομο να λειτουργεί χωρίς τα στοιχειώδη συστήματα ασφάλειας.

Η δικαιοσύνη μπορεί να αποδώσει ποινές σε ορισμένους. Δεν είναι όμως βέβαιο ότι θα απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά στην κοινωνία.

Για πολλούς συγγενείς των θυμάτων, αλλά και για ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, το βασικό ερώτημα παραμένει το ίδιο: Αν τελικά θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια ή αν ένα μέρος της θα μείνει για πάντα στα αζήτητα για να μην θιγούν τα συμφέροντα και οι εξουσίες που φέρουν ευθύνη για το έγκλημα.

Πηγή: edromos.gr

Η τραγωδία να θυμάσαι

 

Εξιδανικεύουν εκείνη την εποχή, ιδεολογικοποιούν αυτήν την όμορφη ανάμνηση, της προσδίδουν πολιτική χροιά, όμως νομίζω πως τους διαφεύγει κάτι βασικό. Δεν ήταν ξέγνοιαστη λόγω κοινωνικοπολιτικής κατάστασης αλλά λόγω νεότητας.

Οδυσσέας Ιωάννου

Kάπου άκουσα μία φράση που την θεωρώ εξαιρετικά εύστοχη αλλά και ιδιαίτερα μελαγχολική. «Η τραγωδία δεν είναι ότι γερνάμε, η τραγωδία είναι πως κάποτε υπήρξαμε νέοι». Το πρόβλημα δεν είναι η κατάσταση που βρίσκεσαι αλλά ότι έχεις να την συγκρίνεις με καλύτερες, του παρελθόντος. Συμβαίνει με όλα στην ζωή μας. Στα δύσκολα, έρχεται και θρονιάζεται το αίσθημα της νοσταλγίας. Δεν βοηθάει πουθενά εκτός ίσως αν είσαι από εκείνους που πιστεύουν πως ότι έχει γίνει μία φορά, μπορεί κάλλιστα να ξαναγίνει.

Ωραία σκέψη, παρήγορη αλλά όχι ιδιαίτερα ρεαλιστική όταν υπάρχουν αντικειμενικότητες μη αναστρέψιμες. Ναι, ίσως μπορούν να ξαναγίνουν αλλά για άλλους, μη λέμε τα αυτονόητα, το μυαλό μπορεί να θέλει η ψυχή επίσης αλλά τι να σου κάνουν κι αυτά όταν το σώμα έχει μαγκώσει στις τροχαλίες του χρόνου και δεν υπάρχει ελευθερία από δω και μπρος.

Μου έχει τύχει δύο φορές τις τελευταίες μέρες να ακούσω από φίλους που έχουν περάσει τα πενήντα, πως νοσταλγούν την ξέγνοιαστη δεκαετία του 80. ΠΑΣΟΚ for ever, διαχρονικός έρωτας και λατρεμένο τοπόσημο στον χάρτη του χρόνου όταν θέλεις να κάνεις συγκρίσεις. Εξιδανικεύουν εκείνη την εποχή, ιδεολογικοποιούν αυτήν την όμορφη ανάμνηση, της προσδίδουν πολιτική χροιά, όμως νομίζω πως τους διαφεύγει κάτι βασικό. Δεν ήταν ξέγνοιαστη λόγω κοινωνικοπολιτικής κατάστασης αλλά λόγω νεότητας.

Νέοι, με ελάχιστες υποχρεώσεις, δίχως ανθρώπους να κρέμονται από πάνω μας, με εντελώς διαχειρίσιμες ανάγκες και με τις παντός είδους ηδονές να χορταίνονται άμα τη εμφανίσει.

Αν την νεότητά σου δεν την έχεις περάσει μέσα στην φρίκη, πάντα η νοσταλγία της και η ανάκληση της ξεγνοιασιάς και της ελαφρότητας μέσω της ανάμνησής τους θα προσδίδουν μία εσάνς τραγικότητας στην τωρινή μας κατάσταση.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα όσους, στις τελευταίες τους στροφές, λένε «δεν έχω παράπονο, έζησα πολύ ωραία!». Μα εκεί ακριβώς βρίσκεται η πηγή του παράπονου, στο κάποτε και στο ποτέ ξανά. Πρέπει να κάνουμε σαν να μην συνέβη, να μην το θυμόμαστε ποτέ, αλλιώς το από δω και πέρα θα είναι άνευ σημασίας- στην καλύτερη- και μαρτυρικό-στην χειρότερη.

Είχαμε την τύχη να είμαστε σχετικά τυχερές γενιές. Δεν ήταν όλες. Σίγουρα δεν ήταν εκείνοι που στα δέκα οχτώ τους πήγαν στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και όσοι κατάφεραν να επιστρέψουν, μόλις έφτιαξαν μία κάποια ζωή, κλήθηκαν στα σαράντα τους να ξαναπάνε για μια επανάληψη.

Αυτός βέβαια είναι ένας σχετικός δείκτης, γιατί πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο για να συγκρίνεις και δεν γίνεται να ζεις έτσι. Η ζωή σου πρέπει να συγκρίνεται μόνο με την ζωή σου και με κανενός άλλου, αλλά καταλαβαινόμαστε νομίζω.

Και αυτό που λένε πως λαός δίχως μνήμη δεν πάει πουθενά, είναι πολύ σωστό αλλά αναφέρεται σε λαούς, όχι σε μεμονωμένους ανθρώπους. Εμείς, χωρίς την μνήμη, χωρίς την ανάμνηση καλύτερων εποχών, μπορούμε να πάμε μακρύτερα, ή τουλάχιστον λίγο πιο πέρα, όσο έχει ακόμα. Αλλιώς θα έχουμε μονίμως μία σιδερόμπαλα δεμένη στο πόδι.

Πηγή: www.news247.gr

Τι έκανε ο Αδωνις στην κρεβατοκάμαρα;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ο άνθρωπος που λέει ότι εξοργίστηκε επειδή τον βιντεοσκοπούσαν μέσα στη Βουλή σε μία δημόσια συνεδρίαση, χθες μιλώντας στον ΑΝΤ1 (αλλά και άλλες φορές) υποστήριξε ότι δεν τον ενδιαφέρει που τον παρακολουθούσαν με το Predator στις υποκλοπές.

Εξοργίστηκε σήμερα ο Άδωνις Γεωργιάδης επειδή, λέει, τον τραβούσε βίντεο με το κινητό της τηλέφωνο μέσα στη Βουλή η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εξοργίστηκε και τα έβαλε με το προεδρείο που δεν εφάρμοζε τον κανονισμό και δεν πετούσε έξω από την αίθουσα την Ζωή.

Αλλά επειδή ο Αδωνις νομίζει ότι είμαστε κορόιδα, θυμηθείτε δύο πράγματα.

1ον) Το 2022, την 1η Φεβρουαρίου, ήταν αυτός που όχι μόνο παραδεχόταν φόρα παρτίδα από το βήμα της Βουλής ότι ο ίδιος τράβηξε βίντεο (μέσα στη Βουλή) αλλά έλεγε και ότι το έστειλε (το βίντεο) κατόπιν σε κάποιους φίλους του. Κραύγαζε επίσης «ότι δεν υπάρχει κανένα άρθρο στον κανονισμό που να το απαγορεύει».  (δείτε από το 8:22 και μετά)

2ον)  Ο άνθρωπος που λέει ότι εξοργίστηκε επειδή τον βιντεοσκοπούσαν μέσα στη Βουλή σε μία δημόσια συνεδρίαση, χθες μιλώντας στον ΑΝΤ1 (αλλά και άλλες φορές) υποστήριξε ότι δεν τον ενδιαφέρει που τον παρακολουθούσαν με το Predator στις υποκλοπές. «Όποιος κάνει τη δική μου δουλειά και πιστεύει ότι κανένας δεν του παρακολουθεί το τηλέφωνο, δεν κάνει γι' αυτή τη δουλειά. Τι συζητάμε; Το τηλέφωνο το 2026; Είναι τελείως αδιάφορο».

Ο άνθρωπος που τάχα μου θυμώνει επειδή τον τράβηξαν βίντεο σε μία δημόσια συνεδρίαση της Βουλής δεν έχει πρόβλημα που κάποιοι, πιθανότατα, έβλεπαν τι έκανε στην κρεβατοκάμαρά του ή σε άλλες ιδιωτικές του στιγμές. 

efsyn.gr

"Η έφοδος στον ουρανό"...

Praxis Review

"Η έφοδος στον ουρανό": Σαν σήμερα, 18 Μαρτίου 1871, η εργατική τάξη του Παρισιού αρνείται να αφοπλιστεί μετά την ήττα του στρατού από τους Γερμανούς. Στήνονται οδοφράγματα και η αντίσταση μετατρέπεται σε εξέγερση. Αρχίζει η ηρωική Κομμούνα του Παρισιού, που θα κρατήσει δύο μήνες.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, η κρατική εξουσία πέρασε, έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα,στα χέρια της εργατικής τάξης και όχι σε δεξιούς η "προοδευτικούς" υπαλλήλους του συστήματος που ενάλλασσονται σε κυβερνήσεις της αστικής εξουσίας κοροιδεύοντας τον κόσμο.

Η Κομμούνα που ίδρυσαν το 1871 οι εργάτες του Παρισιού έζησε 72 μέρες. Εγκαθιδρύθηκε 18 Μαρτίου και ανατράπηκε στις 28 Μαίου του 1871.

Πήρε σχεδόν αμέσως μέτρα προς εύνοια των εργατών: Επέβαλε πάγωμα των τιμών στα ενοίκια, απαγόρευσε στα ενεχυροδανειστήρια να πουλούν αγαθά, κρατικοποίησε όλη την Εκκλησιαστική περιουσία, αφαίρεσε από σχολεία όλες τις θρησκευτικές εικόνες, προσευχές, δόγματα, ανέβαλε την υποχρέωση καταβολής χρεών, εξίσωσε τους μισθούς των υπαλλήλων και τους επέβαλε ανώτατο όριο.

Kατήργησε τους τόκους, παρέδωσε όσα εργοστάσια ήταν κλειστά στους εργάτες για να τα επαναλειτούργησουν, κατήργησε την νυκτερινή εργασία των αρτοποιών, έκαψε δημόσια την περιβόητη λαιμητόμο (guillotine) μέσα σε λαϊκούς πανηγυρισμούς, νομιμοποίησε όλους τους αλλοδαπούς που είχαν εκλεγεί στην Κομμούνα, ("η κόκκινη σημαία της Κομμούνας είναι σημαία της Παγκόσμιας Δημοκρατίας", έλεγε το σχετικό διάταγμα).

Αντικατέστησε τον μόνιμο στρατό και αστυνομία με τον ένοπλο λαό, κατήργησε την γραφειοκρατία, τους ανώτατους δημοσίους υπαλλήλους και μαζί τους διορισμένους δικαστές, καθιέρωσε απρόσκοπτη αιρετότητα και ανακλητότητα για όλα τα δημόσια αξιώματα και περιόρισε την αμοιβή τους με αυτή του κοινού εργάτη, αντικατέστησε την κοινοβουλευτική αντιπροσώπευση με την αντιπροσώπευση του συμβουλίου της Κομμούνας στην οποία συνυπήρχαν η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία κ.α.

Όλα αυτά, τα κατάφερε η Κομμούνα σε μια πολιορκημένη πόλη, κάτω από συνεχή βομβαρδισμό, όπως ήταν το Παρίσι την άνοιξη του 1871.

Η Κομμούνα του 1871 κατατρόμαξε τους κυρίαρχους όλου του κόσμου αφού έδειξε στην πράξη ότι η εργατική εξουσία δεν είναι ουτοπία.

Το καθεστώς πολιορκίας,από τη μια πλευρά, και το γεγονός ότι η Κομμούνα αποτελούσε άγνωστη (μέχρι τότε), πρώτη εμπειρία, από την άλλη, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην σύντομη διάρκεια της. Δίστασε να βαδίσει αμέσως στις Βερσαλλίες και να καταλάβει την εξουσία σε όλη την χώρα για να μην επισύρει πάνω της την κατηγορία των αστών ότι προκαλεί εμφύλιο πόλεμο, κάτι που οι αστοί έκαναν ήδη ανενδοίαστα, ενω άφησε άθικτη την Τράπεζα της Γαλλίας. Έτσι, πλήρωσε πολύ ακριβά την μεγαλοψυχία της αφού οι αστοι και οι αντιδραστικοί ανασυντάχθηκαν και εξαπέλυσαν όργιο τρομοκρατίας. Ακολούθησε σφαγή των εξεγερμένων εργατών.

Tο πρώτο φτερούγισμα του προλεταριάτου στον ουρανό μπορεί να πνίγηκε στο αίμα, όμως η παρακαταθήκη του είχε τεράστια σημασία για το εργατικό και σοσιαλιστικό κίνημα που συνέχισε τον αγώνα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στον τελευταίο πρόλογο στη Γερμανική έκδοση του "Κομμουνιστικού Μανιφέστου" που υπογράφεται και από τους δυο συγγραφείς του, με ημερομηνία 24 Ιουνίου 1872, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς γράφουν πως "σήμερα πάλιωσε σε μερικά μέρη" το πρό­γραμμα του "Μανιφέστου", γιατί "η Κομμούνα απόδειξε ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να πάρει στα χέρια της την έτοιμη κρατική μηχανή και να τη βάλει σε κίνηση για τους δικούς της σκοπούς".

Ο Ένγκελς έγραψε ότι η Κομμούνα ήταν "το τσάκισμα της παλιάς κρατικής εξουσίας και η αντικατάστασή της από μια καινούρια, αληθινά δημοκρατική εξουσία" και ότι "τον σοσιαλδημοκράτη φιλισταίο τον πιάνει ξανά ιερός τρόμος όταν ακούει τις λέξεις "δικτατορία του προλεταριάτου". Ε, λοιπόν, κύριοι, θέλετε να μάθετε τι λογής είναι αυτή δικτατορία; Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου" (Πρόλογος στο έργο του Μάρξ "Ο Εμφύλιος πόλεμος στην Γαλλία).

www.press-gr.com

40 γεγονότα που πρέπει να γνωρίζετε: Η αληθινή ιστορία του «Covid» Μέρος VII, IX & X

 

PrimeNews Room

της Kit Knightly

προηγούμενα Μέρος Ι & ΙΙ, Μέρος III & IV, Μέρος V, VI & VII

Μέρος VIII: Δεδομένα θνησιμότητας
ΝΕΟ 29. Το ποσοστό επιβίωσης του “Covid” είναι πάνω από 99%
Οι κυβερνητικοί ιατρικοί εμπειρογνώμονες έκαναν τα πάντα για να τονίσουν, από την αρχή της πανδημίας, ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν κινδυνεύει από το “Covid”.

Μια νέα παγκόσμια ανασκόπηση των δεδομένων του Covid, που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2022 από τον επιδημιολόγο του Stanford John Ioannidis (et al), διαπίστωσε ένα μέσο ποσοστό θνησιμότητας μόλις 0,07% σε άτομα ηλικίας κάτω των 70 ετών.

Σχεδόν όλες οι μελέτες αντισωμάτων σχετικά με τον λόγο λοίμωξης-θανάτου (IFR) του Covid επέστρεψαν αποτελέσματα ματαξύ 0,04% και 0,5%. Αυτό σημαίνει ότι, αν υποθέσουμε για μια στιγμή ότι το “Covid” υπήρξε ποτέ ως διακριτή ασθένεια, το ποσοστό επιβίωσής του ήταν τουλάχιστον 99,5%.

ΝΕΟ 30. Η συντριπτική πλειονότητα των θανάτων από “covid” έχει σοβαρές συννοσηρότητες
Τον Μάρτιο του 2020, η ιταλική κυβέρνηση δημοσίευσε στατιστικά στοιχεία που έδειχναν ότι το 99,2% των θανάτων από “covid” είχαν τουλάχιστον μια σοβαρή συννοσηρότητα.

Αυτές περιλάμβαναν καρκίνο, καρδιοπάθεια, άνοια, Αλτσχάιμερ, νεφρική ανεπάρκεια και διαβήτη (μεταξύ άλλων). Πάνω από το 50% από αυτούς είχαν τρεις ή περισσότερες σοβαρές προϋπάρχουσες παθήσεις.
Αυτό το μοτίβο διατηρήθηκε σε όλες τις άλλες χώρες κατά τη διάρκεια της “πανδημίας”. Ένα αίτημα FOIA τον Οκτώβριο του 2020 προς το ONS του Ηνωμένου Βασιλείου αποκάλυψε ότι λιγότερο από το 10% της επίσημης καταμέτρησης των “θανάτων από Covid” εκείνη την εποχή (ΕΔΩ) είχε το Covid ως μοναδική αιτία θανάτου.

Συνοπτικά, η συντριπτική πλειονότητα των “θανάτων από Covid” ήταν πολύ εύθραυστοι άνθρωποι.
Αυτό ερμηνεύτηκε από τον Τύπο ως η μεγάλη ηλικία ή η αναπηρία ως “παράγοντες κινδύνου” για το “Covid”. Ωστόσο, θα μπορούσε να ειπωθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ότι ο νούμερο ένα παράγοντας κινδύνου για “θάνατο από Covid” ήταν ο θάνατος από κάτι άλλο.

ΝΕΟ 31. Η μέση ηλικία θανάτου από “Covid” είναι μεγαλύτερη από το μέσο προσδόκιμο ζωής
Η μέση ηλικία “θανάτου από Covid” στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι 82,5 έτη. Στην Ιταλία, είναι 86 έτη. Στη Γερμανία, 83 έτη. Στην Ελβετία, 86. Στον Καναδά, 86. Στις ΗΠΑ, 78, στην Αυστραλία, 82.

Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις η διάμεση ηλικία ενός “θανάτου Covid” (ΕΔΩ) είναι υψηλότερη από το εθνικό προσδόκιμο ζωής.
Η έρευνα του Μαρτίου 2021 διαπίστωσε ότι, στις οκτώ χώρες που μελετήθηκαν (ΕΔΩ), πάνω από το 64% όλων των “θανάτων Covid” συνέβησαν σε άτομα που ξεπερνούσαν το εθνικό προσδόκιμο ζωής.

Ως εκ τούτου, για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, η “πανδημία” είχε ελάχιστες έως μηδαμινές επιπτώσεις στο προσδόκιμο ζωής. Σε αντίθεση με την ισπανική γρίπη, η οποία προκάλεσε μείωση του προσδόκιμου ζωής στις ΗΠΑ κατά 28% μέσα σε μόλις ένα χρόνο. [NCHS]

ΝΕΟ 32. Η θνησιμότητα Covid αντικατοπτρίζει ακριβώς την καμπύλη φυσικής θνησιμότητας
Στατικές μελέτες από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ινδία έχουν δείξει ότι η καμπύλη για τον “θάνατο Covid” ακολουθεί σχεδόν επακριβώς την καμπύλη για την αναμενόμενη θνησιμότητα:

Ο κίνδυνος θανάτου “από το Covid” ακολουθεί, σχεδόν ακριβώς, τον κίνδυνο θανάτου στο υπόβαθρό σας γενικά (ΕΔΩ).

Η μικρή αύξηση για ορισμένες από τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες μπορεί να εξηγηθεί από άλλους παράγοντες[15][18][20][28].

ΝΕΟ 33. ΔΕΝ υπήρξε ασυνήθιστη υπερβολική θνησιμότητα
Ο παγκόσμιος απολογισμός των θανάτων του “Covid”, ακόμη και με υπερβολικά στατιστικά στοιχεία [13], δεν ήταν ποτέ αρκετά υψηλός ώστε να δικαιολογήσει τις δρακόντειες αντιδράσεις που είδαμε από τις περισσότερες παγκόσμιες κυβερνήσεις.
Στα τρία χρόνια του “Covid”, υπήρξαν περίπου 6,8 εκατομμύρια "θάνατοι" από το 'Covid', ή 2,3 εκατομμύρια ανά έτος. Αυτό είναι το 0,03% του παγκόσμιου πληθυσμού. Για λόγους σύγκρισης, η ισπανική γρίπη του 1918 σκότωσε 25-100 εκατομμύρια ανθρώπους σε δύο χρόνια, ή μεταξύ 0,7 και 2,8% του παγκόσμιου πληθυσμού ανά έτος.

Ο Τύπος αποκάλεσε το 2020 το “πιο θανατηφόρο έτος του Ηνωμένου Βασιλείου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο”, αλλά αυτό είναι παραπλανητικό, διότι αγνοεί τη μαζική αύξηση του πληθυσμού από τότε. Μια πιο λογική στατιστική μέτρηση της θνησιμότητας είναι το ποσοστό θνησιμότητας με βάση την ηλικία (ASMR):

Σύμφωνα με αυτό το μέτρο, το 2020 δεν είναι καν το χειρότερο έτος θνησιμότητας από το 2000. Στην πραγματικότητα, από το 1943 μόνο 9 έτη ήταν καλύτερα από το 2020.
Ομοίως, στις ΗΠΑ το ASMR για το 2020 είναι μόνο στα επίπεδα του 2004:

Η Σουηδία, η οποία ως γνωστόν δεν κλείδωσε, είδε την ολική θνησιμότητα να φτάνει σε επίπεδα που είχαν παρατηρηθεί το 2012 (ΕΔΩ):

Το σύνολο δεδομένων θνησιμότητας (ΕΔΩ) της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμά ότι το 2020 ο ακαθάριστος παγκόσμιος δείκτης θνησιμότητας θα αυξηθεί από ~7,6 σε 8, ή θα επιστρέψει στα επίπεδα που παρατηρήθηκαν από το 2006 έως το 2011.

Από τον Μάιο του 2021, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας άρχισε να συζητά το “πραγματικό κόστος της πανδημίας”, προωθώντας προσπάθειες για περαιτέρω διόγκωση του αριθμού των θανάτων της πανδημίας, αποδίδοντας όλους τους επιπλέον θανάτους από το 2020 στο Covid (ΕΔΩ). Ωστόσο, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αύξηση της θνησιμότητας θα μπορούσε να αποδοθεί σε αιτίες που δεν οφείλονται στο Covid [γεγονότα 15, 18, 20 & 28], αυτό είναι είτε παράλογο είτε σκόπιμη παραπλάνηση.

Περαιτέρω, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τυχόν υπερβολικοί θάνατοι δεν είχαν καμία σχέση με το “Covid”, δεδομένου ότι οι υπερβολικοί θάνατοι συνέχισαν να αυξάνονται ακόμη και όταν τα κρούσματα του Covid φέρονται να μειώνονται. Όπως αναφέρθηκε στο Spectator τον Νοέμβριο του 2022:

“Γιατί οι υπερβολικοί θάνατοι είναι υψηλότεροι τώρα απ’ ό,τι κατά τη διάρκεια του “Covid”;

Δεν είναι επίσης μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο, όπως έγραψαν οι Toby Green και Thomas Fazi για το Unherd στις 30 Ιανουαρίου:

“…παρά τα σχετικά χαμηλά ποσοστά θανάτων στο Covid, οι συνολικοί υπερβολικοί θάνατοι σε όλες τις ηλικιακές ομάδες στην Ευρώπη το 2022 ήταν τόσο υψηλοί όσο το 2020 και υψηλότεροι από το 2021 – ακόμη και στις παλαιότερες κοορτές. Πέρα από την Ευρώπη, η κατάσταση είναι περίπου η ίδια…

Το γεγονός ότι οι υπερβολικοί θάνατοι συνέχισαν να αυξάνονται παρά την υποτιθέμενη επιβράδυνση της “πανδημίας” αποτελεί απόδειξη ότι η όποια υπερβολική θνησιμότητα μπορεί να μην προκλήθηκε ποτέ από το “Covid”, αλλά στην πραγματικότητα οφειλόταν σε άλλους παράγοντες (π.χ. τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις των πολιτικών εγκλεισμού και ενδεχομένως τη διανομή μη δοκιμασμένων και περιττών “εμβολίων”).

Μέρος IX: Σχεδιασμός και εξαπάτηση
ΝΕΟ 34. Η ΕΕ προετοίμαζε “διαβατήρια εμβολίων” τουλάχιστον ένα ΕΤΟΣ πριν από την έναρξη της πανδημίας
Τα προτεινόμενα αντίμετρα COVID, που παρουσιάστηκαν στο κοινό ως αυτοσχέδια μέτρα έκτακτης ανάγκης, υπήρχαν από πριν από την εμφάνιση της νόσου.

Δύο έγγραφα της ΕΕ που δημοσιεύθηκαν το 2018, το “2018 State of Vaccine Confidence” (ΕΔΩ) και μια τεχνική έκθεση με τίτλο: “Designing and implementing an immunisation information system” (Σχεδιασμός και εφαρμογή ενός συστήματος πληροφοριών για τον εμβολιασμό), συζητούσαν την αληθοφάνεια ενός συστήματος παρακολούθησης των εμβολιασμών σε ολόκληρη την ΕΕ.

Τα έγγραφα αυτά συνδυάστηκαν στον “χάρτη πορείας εμβολιασμού” του 2019, ο οποίος (μεταξύ άλλων) καθιέρωσε μια “μελέτη σκοπιμότητας” σχετικά με τα διαβατήρια εμβολίων που θα ξεκινήσει το 2019 και θα ολοκληρωθεί το 2021:
Τα τελικά συμπεράσματα αυτής της έκθεσης δόθηκαν στη δημοσιότητα τον Σεπτέμβριο του 2019, μόλις έναν μήνα πριν από το γεγονός 201 (παρακάτω).
Στην πραγματικότητα, τα προγράμματα εμβολιασμού και ανοσοποίησης έχουν αναγνωριστεί ως “σημείο εισόδου για την ψηφιακή ταυτότητα” τουλάχιστον από το 2018.
Η ID2020, που ιδρύθηκε το 2016, είναι μια εταιρική-κυβερνητική “συμμαχία” αφιερωμένη στην “παροχή ψηφιακής ταυτότητας σε όλους”. Τον Μάρτιο του 2018 η ID2020 δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο: “Εμβολιασμός: ένα σημείο εισόδου για την ψηφιακή ταυτότητα“, στο οποίο ο συγγραφέας υποστηρίζει
“ Η ανοσοποίηση αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία για την κλιμάκωση της ψηφιακής ταυτότητας
Το ID2020 ιδρύθηκε από κοινού από τη Microsoft, το Ίδρυμα Rockefeller και τη Συμμαχία Εμβολίων GAVI. Στους “εταίρους” της περιλαμβάνονται το Facebook και ο ΟΗΕ.

ΝΕΟ 35. Μια “εκπαιδευτική άσκηση” προέβλεψε την πανδημία μόλις εβδομάδες πριν από την έναρξή της
Τον Οκτώβριο του 2019 το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins πραγματοποίησαν την εκδήλωση 201. Αυτή ήταν μια εκπαιδευτική άσκηση βασισμένη σε έναν ζωονοσογόνο κορονοϊό που θα ξεκινούσε μια παγκόσμια πανδημία. Η άσκηση χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates και τη συμμαχία εμβολίων GAVI.
Η άσκηση δημοσίευσε τα ευρήματα και τις συστάσεις της τον Νοέμβριο του 2019 ως “έκκληση για δράση”. Ένα μήνα αργότερα, η Κίνα κατέγραψε το πρώτο κρούσμα του “Covid”.

NEΟ 36. Οι παγκόσμιοι ηγέτες που ήταν σκεπτικιστές του “Covid” “πέθαναν ξαφνικά”
Πολλοί πολιτικοί ηγέτες που αντιτάχθηκαν στις πολιτικές “Covid” του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας πέθαναν απροσδόκητα, μόνο και μόνο για να δουν τις πολιτικές τους κατά του “Covid” από τους διαδόχους τους να ανατρέπονται αμέσως.
Στις 3 Μαΐου 2020, ο πρόεδρος του Μπουρούντι Pierre Nkurunzia απέρριψε το Covid ως “φάρσα”. Τρεις ημέρες αργότερα το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων προειδοποίησε για “επικίνδυνες τάσεις στη δημοκρατία του Μπουρούντι”.
Στις 14 Μαΐου 2020 ο Nkurunzia απέλασε επίσημα τους εκπροσώπους του ΠΟΥ από το Μπουρούντι. Λιγότερο από ένα μήνα αργότερα, πέθανε “από ξαφνική ασθένεια”. Ο διάδοχός του χαρακτήρισε τον Covid “τον μεγαλύτερο εχθρό μας” και κάλεσε τον ΠΟΥ πίσω.
Υπήρξε μια σχεδόν πανομοιότυπη κατάσταση στην Τανζανία, όπου ο σκεπτικιστής του Covid πρόεδρος John Magufuli αμφισβήτησε την ακρίβεια των τεστ PCR και απαγόρευσε τη χρήση των εμβολίων Covid στη χώρα του.
Τον Μάρτιο του 2021, ο Magufuli εξαφανίστηκε από τη δημόσια θέα για εβδομάδες. Και πάλι, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων δημοσίευσε ένα άρθρο που ζητούσε την απομάκρυνσή του και πάλι αναφέρθηκε ότι πέθανε ξαφνικά.
Ο διάδοχός του ανέτρεψε αμέσως την πορεία του στο Covid, επιβάλλοντας καραντίνες, κοινωνική αποστασιοποίηση και χρήση μάσκας, καθώς και την εγγραφή της Τανζανίας στο πρόγραμμα εμβολίων του ΠΟΥ και τον εμβολιασμό 10 εκατομμυρίων πολιτών της.

ΝΕΟ 37. Κατά τη διάρκεια της “πανδημίας” του Covid, η γρίπη σχεδόν εντελώς “εξαφανίστηκε”
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από τον Φεβρουάριο του 2020, τα κρούσματα γρίπης φέρονται να έχουν μειωθεί κατά περισσότερο από 98%.
Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ, επίσης, τον Σεπτέμβριο του 2020 το CDC των ΗΠΑ ανέφερε ότι η δραστηριότητα της γρίπης μειώθηκε αισθητά στις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική και τη Χιλή.
Τον Απρίλιο του 2021, το Scientific American δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο:
“Η γρίπη έχει εξαφανιστεί για περισσότερο από ένα χρόνο.
Η εξήγηση που δόθηκε είναι ότι τα μέτρα κατά της γρίπης – π.χ. οι μάσκες και τα λουκέτα – σταμάτησαν την εξάπλωση της γρίπης. Αλλά έχουμε διαπιστώσει ότι οι μάσκες και τα λουκέτα δεν σταματούν την εξάπλωση των αναπνευστικών ασθενειών[14][21].
Εν ολίγοις, σε παγκόσμιο επίπεδο, η γρίπη εξαφανίστηκε σχεδόν εντελώς καθ’ όλη τη διάρκεια του 2020 και του 2021, και αυτό δεν μπορεί να εξηγηθεί από τα μέτρα κατά των Κοβιδίων.
Εν τω μεταξύ, μια νέα ασθένεια που ονομάζεται “Covid”, η οποία έχει πανομοιότυπα συμπτώματα [1] και παρόμοιο ποσοστό θνησιμότητας [29] με τη γρίπη, προσβάλλει προφανώς όλους τους ανθρώπους που συνήθως προσβάλλονται από τη γρίπη.

Μέρος Χ: Κέρδος και κίνητρο
ΝΕΟ 38. Η πανδημία Covid προώθησε μια προϋπάρχουσα πολιτική ατζέντα.
Από τις πρώτες μέρες της, το Covid χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για να προωθηθούν μεταρρυθμίσεις των συστημάτων τροφίμων, ταυτότητας και νομισμάτων, καθώς και για να προωθηθούν “πράσινες” ατζέντες που συγκεντροποιούν τόσο την παγκόσμια όσο και την εθνική εξουσία.
Ήδη από τον Μάρτιο του 2020, ο πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Gordon Brown ζητούσε μια “παγκόσμια κυβέρνηση” για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Η πανδημία είδε επίσης μια αύξηση της λογοκρισίας και των εξουσιών επιτήρησης, τόσο στην Κίνα όσο και στη Δύση.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, ο σημαντικός ρόλος της “ψηφιακής ταυτότητας” στο μελλοντικό “κοινωνικό συμβόλαιο” αποτέλεσε μείζον θέμα συζήτησης στο Νταβός. Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Economist ανέφερε ότι “το Covid-19 ωθεί τα εθνικά σχέδια για την παροχή ψηφιακών ταυτοτήτων στους πολίτες”.
Τον Ιανουάριο του 2019, αναφέρθηκε ότι η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και 70 κεντρικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο συμμετείχαν σε έρευνα για τα ψηφιακά νομίσματα κεντρικών τραπεζών (CBDC). Τον Ιούλιο του 2021 το FinTech times ανέφερε ότι η πανδημία είχε “επιταχύνει την ανάπτυξη των ψηφιακών νομισμάτων κεντρικών τραπεζών έως και κατά πέντε χρόνια”,
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 2019, άρθρα και έγγραφα ζητούσαν “ριζικό μετασχηματισμό” του παγκόσμιου συστήματος τροφίμων. Μέχρι το 2021 η Deloitte ανέφερε ότι το “Covid” είχε “επιταχύνει τον μετασχηματισμό των τροφίμων”.
Το Ινστιτούτο Grantham του Imperial College του Λονδίνου δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι το Covid είχε επιτρέψει στη γνώμη των εμπειρογνωμόνων “ένα πόδι στην πόρτα”, ώστε να μπορούν “να υποστηρίξουν σθεναρά την ανάκαμψη με “καθαρές μηδενικές εκπομπές” και ένα ανθεκτικό μέλλον”.
Τέλος, η πανδημία άνοιξε την πόρτα για σαρωτικές παγκοσμιοποιητικές αλλαγές στις πολιτικές δημόσιας υγείας με τη μορφή της προτεινόμενης “Συνθήκης για την Πανδημία”

.
ΝΕΟ 39. Οι εταιρείες είδαν ΜΑΖΙΚΑ κέρδη λόγω του Covid
Εταιρείες σε πολλούς τομείς είδαν τεράστια κέρδη λόγω της “πανδημίας”, τα περισσότερα από τα οποία προέκυψαν από την αύξηση των κυβερνητικών δαπανών που έβαλαν δημόσιο χρήμα σε ιδιωτικά χέρια.
Η παγκόσμια αγορά για τις μάσκες προσώπου, για παράδειγμα, επεκτάθηκε κατά πάνω από 15000%, από 1,4 δισ. δολάρια το 2019 σε 225 δισ. δολάρια το 2020. Και αυτό είναι μόνο οι μάσκες προσώπου, όχι άλλες μορφές μέσων ατομικής προστασίας (ΜΑΠ), οι οποίες όλες είδαν μαζικές αυξήσεις τόσο στις ιδιωτικές όσο και στις κρατικές δαπάνες.
Μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κόστος της απλής αποθήκευσης αυτών των ΜΑΠ εκτοξεύτηκε σε πάνω από 1 δισεκατομμύριο λίρες, με άλλα αχρησιμοποίητα ΜΑΠ αξίας 4 δισεκατομμυρίων λιρών να πετιούνται απλώς και άλλες διαγραφές συνολικού ύψους σχεδόν 10 δισεκατομμυρίων λιρών.
Τα ελαστικά γάντια και τα απολυμαντικά χεριών είδαν επίσης τεράστια άνοδο στην αγορά τους χάρη στις κυβερνητικές δαπάνες. Πολλά από αυτά τα χρήματα σπαταλήθηκαν εντελώς, καθώς τα προϊόντα έληγαν.
Η Amazon είδε τα κέρδη της να διπλασιάζονται χάρη στο covid, και οι πλατφόρμες streaming πρόσθεσαν εκατομμύρια νέους χρήστες χάρη στα λουκέτα
Ωστόσο, τα μεγαλύτερα κέρδη παρατηρήθηκαν στον τομέα των εμβολίων. Από την κυκλοφορία των εμβολίων, οι φαρμακευτικές εταιρείες κέρδισαν περίπου 1000 δολάρια το δευτερόλεπτο.
Στα τέλη του 2019, τα έσοδα της Pfizer ήταν τα χαμηλότερα που είχαν υπάρξει από το 2010, δύο χρόνια αργότερα είχαν αυξηθεί κατά 150% και ήταν τα υψηλότερα που είχαν υπάρξει ποτέ.
Μέσα σε λίγους μήνες από την κυκλοφορία των εμβολίων, 9 κατασκευαστές εμβολίων είχαν γίνει δισεκατομμυριούχοι. Μέχρι τον Μάιο του 2022, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 40.

ΝΕΟ 40. Η ελίτ έκανε περιουσία κατά τη διάρκεια της ψευτο-πανδημίας
Δεν είναι μόνο οι φαρμακευτικές εταιρείες που έχουν επωφεληθεί από το Covid, από την αρχή του lockdown οι πλουσιότεροι άνθρωποι έχουν γίνει σημαντικά πλουσιότεροι.
Τον Οκτώβριο του 2020, το Business Insider ανέφερε ότι “οι δισεκατομμυριούχοι είδαν την καθαρή τους αξία να αυξάνεται κατά μισό τρισεκατομμύριο δολάρια” μόνο τους πρώτους έξι μήνες της πανδημίας.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2021 το Forbes ανέφερε ότι δημιουργήθηκαν 40 νέοι δισεκατομμυριούχοι που “πολεμούσαν τον κοροναϊό”.
Αυτή η διαδικασία έχει μόνο επιταχυνθεί.
Τον Μάιο του 2022, ο αριθμός των νέων δισεκατομμυριούχων που δημιουργήθηκαν από την πανδημία ανερχόταν σε 543. Ή περίπου ένας κάθε 30 ώρες για τα προηγούμενα δύο χρόνια. Αυτό περιλαμβάνει 40 νέους δισεκατομμυριούχους μόνο στον φαρμακευτικό τομέα.
Εν τω μεταξύ, το μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου που κατέχουν οι δισεκατομμυριούχοι αυξήθηκε από 10% το 2019 σε 14% το 2022, μια μεγαλύτερη αύξηση από ό,τι τα προηγούμενα 16 χρόνια μαζί.
Συνολικά, οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο αύξησαν τον συλλογικό τους πλούτο κατά πάνω από πέντε τρισεκατομμύρια δολάρια τα τελευταία τρία χρόνια, και όλα αυτά χάρη στο Covid.

Συμπέρασμα
Στην εισαγωγή αυτού του άρθρου, έκανα λόγο να πω ότι επικαιροποιείται όχι μόνο ως προς τα γεγονότα, αλλά και ως προς την προσέγγιση. Τώρα θα το διευκρινίσω.
Όταν δημοσιεύθηκε η πρώτη έκδοση αυτής της λίστας, το “Covid” ήταν ακόμη μια άσκηση με πραγματικά πυρά. Ένας εκτεταμένος πόλεμος προπαγάνδας, όπου τα στοιχεία ήσαν πυρομαχικά και οι γραμμές ανεφοδιασμού ήταν τεταμένες. Έπρεπε να είναι αυτό που ήταν – σύντομο, περιεκτικό και εύκολα προσβάσιμο.
Αυτές τις μέρες το μέτωπο της πανδημίας είναι ένα πιο ήσυχο μέρος. Ένα λασπωμένο ερείπιο ενός πεδίου μάχης, διάσπαρτο με πτώματα και κουτσές σημαίες πάνω σε σπασμένα κοντάρια. Αφήνεται στους ρακοσυλλέκτες, καθώς και οι δύο πλευρές προετοιμάζονται για την επόμενη μεγάλη ώθηση.
Το ” Covid ” μειώνεται ελαφρά και προτιμάται η συζήτηση για την Ουκρανία, την κλιματική αλλαγή, ακόμη και για την “επόμενη πανδημία”.
Ο κόσμος μας δεν έχει επιστρέψει στην “κανονικότητα” – και πιθανότατα δεν θα επιστρέψει ποτέ – αλλά ενώ ο μετασχηματισμός παραμένει στη θέση του, ο παράγοντας αυτής της αρχικής αλλαγής παραμερίζεται σιγά-σιγά από νέα μέτωπα στον πόλεμο της Μεγάλης Επανεκκίνησης για τον έλεγχο του κόσμου.
Τώρα διαπιστώνουμε ότι υπάρχει χώρος – και χρόνος – για να επιθεωρήσουμε πλήρως την αφήγηση του “Covid” και να πούμε την πραγματική ιστορία της “πανδημίας” που έφερε τα πάνω κάτω στον κόσμο, προκειμένου να αδειάσει καλύτερα τις τσέπες του.
Η προηγούμενη έκδοση αυτού του καταλόγου είχε αφεθεί σκόπιμα ελεύθερη από κάθε ερμηνεία εκ μέρους του συγγραφέα. Ότι τα γεγονότα αφέθηκαν να μιλήσουν από μόνα τους, και αυτό έκαναν. Πράγματι, εξακολουθούν να το κάνουν.
Αλλά παρ’ όλα αυτά, ως τελική δήλωση προς την παγκόσμια κριτική επιτροπή, θέλω να συνοψίσω την ιστορία που μας αφηγούνται αυτά τα γεγονότα.

• Κατά τη διάρκεια του 2017, του ’18 και του ’19, διάφοροι διεθνείς και παγκόσμιοι φορείς έθεσαν σε εφαρμογή σχέδια – ή συζήτησαν την πιθανότητα – παγκόσμιων εκστρατειών εμβολιασμού, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να διευκολύνουν την εισαγωγή ψηφιακών διαβατηρίων που συνδέονται με ιατρικούς φακέλους.
• Στα τέλη του 2019, πραγματοποιήθηκε μια διεθνής άσκηση που επικεντρώθηκε σε έναν υποθετικό ζωονοσογόνο κορονοϊό που προκαλεί μια παγκόσμια πανδημία και στο σχεδιασμό μιας πιθανής αντίδρασης.
• Μόλις δύο μήνες αργότερα, υποστηρίχθηκε ότι ένας υποτιθέμενος πραγματικός ζωονοσογόνος κοροναϊός είχε αρχίσει να μολύνει ανθρώπους. Η “νέα ασθένεια” είχε τυπικά συμπτώματα που έμοιαζαν με αυτά της γρίπης και πολύ παρόμοιο ποσοστό θνησιμότητας με τις εποχικές ασθένειες που έμοιαζαν με αυτές της γρίπης. Συμπτωματικά, κατά την περίοδο αυτή τα κρούσματα γρίπης φέρονται να μειώθηκαν σχεδόν στο μηδέν.
• Οι δοκιμές για αυτόν τον “νέο ιό” έγιναν εσπευσμένα, παρακάμπτοντας τη συνήθη διαδικασία αξιολόγησης από ομοτίμους.
• Χρησιμοποιήθηκαν μαζικές εξετάσεις σε ασυμπτωματικούς ανθρώπους για να δημιουργηθούν “κρούσματα κολοβακτηριδίου”, ενώ χρησιμοποιήθηκαν μαζικές εξετάσεις σε άτομα που πέθαιναν ήδη στο νοσοκομείο για να δημιουργηθούν “θάνατοι κολοβακτηριδίου”.
• Ως “απάντηση” στην “πανδημία”, εισήχθησαν λουκέτα, παραλύοντας την οικονομία και προκαλώντας μαζική αύξηση της φτώχειας, του υποσιτισμού, της κατάχρησης ναρκωτικών και αλκοόλ και των προβλημάτων ψυχικής υγείας. Ενώ παράλληλα εξασφάλιζαν ότι οι άνθρωποι που υπέφεραν από πραγματικά προβλήματα υγείας θα απέφευγαν τα νοσοκομεία από φόβο.
• Εν τω μεταξύ, στα νοσοκομεία, οι “κατευθυντήριες γραμμές για τα κοκτέιλ” οδήγησαν σε δολοφονική κατάχρηση των εντολών DNR και του μηχανικού αερισμού.
• Αυτά τα μέτρα σκότωναν ανθρώπους, συμβάλλοντας στη δημιουργία των αυξήσεων της υπερβάλλουσας θνησιμότητας που θα μπορούσαν να αποδοθούν επισήμως στο “Covid”, αλλά οι οποίες δεν μειώθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των “περιπτώσεων Covid”.
• Οι μάσκες και η κοινωνική αποστασιοποίηση επιβλήθηκαν στο κοινό – παρά τις δικές τους έρευνες που έδειξαν ότι είναι αναποτελεσματικές – προκειμένου να αυξηθεί ο φόβος του κοινού και λειτούργησαν κυριολεκτικά ως η μόνη οπτική απόδειξη ότι κάτι συνέβαινε.
• Υπό το πρόσχημα αυτής της ψεύτικης “πανδημίας”, πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη ανταλλαγή δημόσιου χρήματος σε ιδιωτικά χέρια όλων των εποχών.
• Η “πανδημία” επέτρεψε επίσης μια μαζική συγκέντρωση εξουσίας – τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ηγέτες σχεδόν κάθε έθνους στη Γη κατέλαβαν περισσότερη εξουσία για τους εαυτούς τους παίζοντας μαζί της, και όσοι αρνήθηκαν σκοτώθηκαν.
• Τέλος, και το πιο σημαντικό, το “Covid” επέτρεψε την ταχεία επιτάχυνση μιας πολιτικής ατζέντας που φιλοδοξεί να αναδιαμορφώσει τον κόσμο σε ένα δυστοπικό σόου τρόμου. Η ψηφιακή επιτήρηση, οι υποχρεωτικές ιατρικές διαδικασίες, η απαγόρευση κυκλοφορίας, η αστυνομική βία και η λογοκρισία, όλα εξομαλύνθηκαν περαιτέρω υπό το πρόσχημα της “προστασίας της δημόσιας υγείας”. Ενώ προγράμματα όπως το ψηφιακό νόμισμα, η “διατροφική μεταρρύθμιση” και οι πολιτικές της “πράσινης νέας συμφωνίας” είδαν όλα αξιοσημείωτη αύξηση της ταχύτητας ανάπτυξής τους.

Αυτά είναι τα ζωτικά γεγονότα της πανδημίας, και λένε μόνο μία ιστορία. Το “Covid” ήταν ένας σχεδιασμός. Μια ψεύτικη ασθένεια, που δημιουργήθηκε για να πουλήσει μια πολύ πραγματική ατζέντα. Αυτή είναι η μόνη λογική εξήγηση όλων των στοιχείων που έχουμε.
Η “επίσημη ιστορία” δεν ευσταθεί. Αν το Covid ήταν μια πραγματική ασθένεια και μια πραγματική πανδημία, δεν θα χρειαζόταν διεφθαρμένες πρακτικές δοκιμών και στατιστικές ταχυδακτυλουργίες για να εξαπλωθεί. Αν ήταν πραγματικά θανατηφόρο, δεν θα χρειαζόταν να βασίζονται σε στατιστική χειραγώγηση για να δημιουργήσουν “θανάτους από Covid”. Αν οι αρμόδιοι ήταν ειλικρινείς, δεν θα είχαν ποτέ εισαγάγει μέτρα “δημόσιας υγείας” που η ίδια η έρευνά τους λέει ότι δεν λειτουργούν.
Η ιδέα ότι όλα αυτά ήταν μια χιονοστιβάδα λαθών – μια τέλεια καταιγίδα δημόσιου πανικού, κυβερνητικής ανικανότητας και εταιρικής απληστίας – επίσης δεν αποτελεί μια ολοκληρωμένη εξήγηση, καθώς αποτυγχάνει να εξηγήσει τις πολλές πράξεις παραγωγικής και εσκεμμένης ανεντιμότητας, και μας ζητά και πάλι να πιστέψουμε ότι το συμβάν 201 ήταν απλώς μια σύμπτωση.
Η θεωρία της “διαρροής από το εργαστήριο” ή του “βιολογικού όπλου” – ότι το “Covid” είναι μια πραγματική ασθένεια που απελευθερώθηκε στο κοινό είτε τυχαία είτε σκόπιμα – δεν ταιριάζει ούτε με τα γεγονότα ούτε με τη λογική.
Πραγματικά, όπως και με την επίσημη εκδοχή, ένας πραγματικός ιός δεν θα χρειαζόταν ψεύτικες στατιστικές για να εξαπλωθεί. Ενώ λογικά, υπάρχει το πρόβλημα του ελέγχου.
Όπως το έθεσε ο Mike Yeadon στο πρόσφατο άρθρο του:
“ η επίδραση ενός κυκλοφορούντος νέου παθογόνου παράγοντα δεν θα μπορούσε να προβλεφθεί με ακρίβεια. Θα μπορούσε να εξαντληθεί γρήγορα. Ή μπορεί να αποδειχθεί αρκετά πιο θανατηφόρο από ό,τι περίμεναν, καταστρέφοντας προηγμένους πολιτισμούς.
Όχι, η μόνη ιστορία που στέκει είναι ότι το “covid” ήταν μια ψυχολογική επιχείρηση σε παγκόσμια κλίμακα. Η μεγαλύτερη και ευρύτερη προπαγανδιστική εκστρατεία όλων των εποχών, με μοναδικό στόχο να διαλύσει τον κόσμο και να τον αναπλάσει με μια νέα παγκοσμιοποιημένη εικόνα.
Στην πραγματικότητα, μας έλεγαν συνεχώς ότι αυτό συνέβαινε. Μια “μεγάλη επανεκκίνηση” προκειμένου να “χτίσουμε ξανά καλύτερα” προς μια “νέα κανονικότητα”. Δεν έκρυβαν την πρόθεσή τους:
Ο “Covid” ήταν – και είναι – ένα απατηλό μέσο για έναν κακόβουλο σκοπό. Πρέπει να το δούμε αυτό, να το καταλάβουμε και να το θυμόμαστε. Διότι αν δεν αναλύσουμε και κατανοήσουμε σωστά την κλίμακα και τη μεθοδολογία αυτής της προπαγάνδας, θα είμαστε εξίσου ευάλωτοι στις ίδιες μεθόδους την επόμενη φορά που θα αναπτυχθούν.
Ενώ τα μέσα μπορεί να αποσυρθούν, ο σκοπός θα παραμένει πάντα.
Ο νέος τους κόσμος υπάρχει τώρα, παντού γύρω μας. Αλλά είναι μόνο μισοχτισμένος, και ο διακριτός και τελικός στόχος όλων όσων κάνουν και λένε προχωρώντας προς τα εμπρός θα είναι να εργάζονται για την ολοκλήρωσή του.
Αυτή είναι η χρυσή τομή του “Covid”, αν θέλετε να βρείτε μια. Ελλείψει καλύτερης αναλογίας, η μάσκα έχει γλιστρήσει. Πήραμε μια γεύση από τον τοίχο από τούβλα του Zappa. Τώρα ξέρουμε τι πραγματικά θέλουν.
Θέλουν τον έλεγχο – πάνω σε όλα και σε όλους. Θέλουν να μας μειώσουν – να μειώσουν τη νοημοσύνη μας, τα μέσα μας, την υγεία μας και τα δικαιώματά μας. Θέλουν να επιταχύνουν την αργή μας πορεία προς την τυραννία και να χτίσουν ένα παγκόσμιο στρατόπεδο εργασίας που περιβάλλεται από φανταστικά κακά που υπνωτίζουν τους τροφίμους να πιστεύουν ότι το συρματόπλεγμα είναι για το καλό τους… επειδή κρατάει τα τέρατα έξω.
Με απλά λόγια, θέλουν να τελειώσουν αυτό που ξεκίνησε ο “Covid”. Αλλά όσο εμείς τους βλέπουμε και τους καταλαβαίνουμε, δεν θα μπορέσουν ποτέ να το κάνουν.

OffGuardian (off-guardian.org)

στα ελληνικά από primenews.press

Ο επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, ο Τζόζεφ Κεντ, παραιτήθηκε λόγω του πολέμου των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, δηλώνοντ...

«Μας έβαλες στον πόλεμο για χάρη του Ισραήλ!» Ηχηρή παραίτηση του επικεφαλής του Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ...

Ο επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, ο Τζόζεφ Κεντ, παραιτήθηκε λόγω του πολέμου των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, δηλώνοντας σε επιστολή του προς τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, την οποία δημοσίευσε στο X, ότι «το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή για τη χώρα μας».

Σημειώνεται ότι ο Κεντ, ο οποίος ηγήθηκε του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας και ήταν κορυφαίος σύμβουλος της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών Τάλσι Γκάμπαρντ, έγινε ο πρώτος ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ, που παραιτήθηκε λόγω του πολέμου με το Ιράν.
Συγκεκριμένα στην επιστολή παραίτησής του αναφέρεται μεταξύ άλλων:
«Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να παραιτηθώ από τη θέση μου ως Διευθυντής του Εθνικού Αντιτρομοκρατικού Κέντρου, με ισχύ από σήμερα. Δεν μπορώ να υποστηρίξω τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν, με καθαρή συνείδηση. Το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για το έθνος μας, και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο, λόγω πιέσεων από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του».
Και συνεχίζει:
«Υποστηρίζω τις αξίες και την εξωτερική πολιτική για τις οποίες κάνατε προεκλογική εκστρατεία το 2016, το 2020 και το 2024, και τις οποίες εφαρμόσατε στην πρώτη σας θητεία. Μέχρι τον Ιούνιο του 2025, κατανοούσατε ότι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή ήταν μια παγίδα που στερούσε από την Αμερική τις πολύτιμες ζωές των πατριωτών μας και εξαντλούσε τον πλούτο και την ευημερία του έθνους μας. Στην πρώτη σας κυβέρνηση, κατανοούσατε καλύτερα από κάθε σύγχρονο Πρόεδρο πώς να εφαρμόζετε αποφασιστικά τη στρατιωτική ισχύ, χωρίς να παρασύρεστε σε ατέρμονους πολέμους. Το αποδείξατε αυτό με την εξόντωση του Κασέμ Σουλεϊμανί και την ήττα του ISIS».
Στην επιστολή προστίθεται ακόμα:
«Νωρίς σε αυτή τη διακυβέρνηση, υψηλόβαθμοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι και επιδραστικά μέλη των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης εξαπέλυσαν μια εκστρατεία παραπληροφόρησης που υπονόμευσε πλήρως την πλατφόρμα σας “Πρώτα η Αμερική” (America First) και έσπειρε φιλοπολεμικά συναισθήματα για να ενθαρρύνει έναν πόλεμο με το Ιράν. Αυτός ο “θάλαμος αντήχησης” χρησιμοποιήθηκε για να σας παραπλανήσει, κάνοντάς σας να πιστέψετε ότι το Ιράν αποτελούσε άμεση απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι, αν χτυπούσατε τώρα, υπήρχε ένας ξεκάθαρος δρόμος προς μια γρήγορη νίκη. Αυτό ήταν ένα ψέμα και είναι η ίδια τακτική που χρησιμοποίησαν οι Ισραηλινοί για να μας παρασύρουν στον καταστροφικό πόλεμο του Ιράκ, ο οποίος κόστισε στο έθνος μας τις ζωές χιλιάδων από τους καλύτερους άνδρες και γυναίκες μας. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε αυτό το λάθος.
Ως βετεράνος που στάλθηκε σε μάχη 11 φορές, και ως σύζυγος “Χρυσού Αστέρα” (Gold Star husband) που έχασε την πολυαγαπημένη μου σύζυγο Shannon σε έναν πόλεμο κατασκευασμένο από το Ισραήλ, δεν μπορώ να υποστηρίξω την αποστολή της επόμενης γενιάς να πολεμήσει και να πεθάνει σε έναν πόλεμο που δεν προσφέρει κανένα όφελος στον αμερικανικό λαό, ούτε δικαιολογεί το κόστος σε αμερικανικές ζωές.
Προσεύχομαι να αναλογιστείτε τι κάνουμε στο Ιράν και για ποιον το κάνουμε. Η ώρα για τολμηρή δράση είναι τώρα. Μπορείτε να αλλάξετε πορεία και να χαράξετε ένα νέο μονοπάτι για το έθνος μας, ή μπορείτε να μας αφήσετε να διολισθήσουμε περαιτέρω προς την παρακμή και το χάος. Εσείς κρατάτε τα χαρτιά.
Ήταν τιμή μου να υπηρετήσω στην κυβέρνησή σας και να υπηρετήσω το σπουδαίο έθνος μας.
Joseph Kent Διευθυντής, Εθνικό Αντιτρομοκρατικό Κέντρο».
Ο Λευκός Οίκος και το Γραφείο της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών δεν έχουν απαντήσει μέχρι στιγμής σε αιτήματα για σχόλιο. Joe Kentστο X

www.press-gr.com

Μόνο με… πυρηνικό «σώζεται»

του Ανδρέα Καψαμπέλη

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τις επισημάνσεις της χθεσινής στήλης ότι ο Κ. Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει την «πολιτική σταθερότητα» ως άλλοθι -για να ξεφύγει από το ναρκοπέδιο που αντιμετωπίζει στο εσωτερικό η κυβέρνησή του- και τα πρώτα σημάδια έρχονται να το επιβεβαιώσουν.

Ήδη τις τελευταίες ώρες πυκνώνουν οι πληροφορίες ότι η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ βρίσκεται καθ’ οδόν. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς από την περασμένη εβδομάδα είχαμε επισημάνει ότι η Λάουρα Κοβέσι περίμενε να ολοκληρωθεί η φαρσοκωμωδία της εξεταστικής επιτροπής στη Βουλή για να λυθούν πλήρως τα χέρια της και να προχωρήσει στις δικές της κινήσεις.

Προφανώς δεν αγνοούσε τις εξελίξεις η κυβέρνηση. Γι’ αυτό και έσπευσε να υψώσει ένα επικοινωνιακό πέπλο αντιπερισπασμού, με αιχμή το αφήγημα της «πολιτικής σταθερότητας», η οποία, όπως διατυμπανίζει, δεν θα πρέπει να τεθεί εν κινδύνω σε καμία περίπτωση.

Το είχε αποκαλύψει πρωτοσέλιδα από την 1η Φεβρουαρίου και η «κυριακάτικη δημοκρατία», γράφοντας ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας ετοιμάζεται να «τινάξει στον αέρα» τον γραμματέα της Ν.Δ. για την περίοδο που ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Πλέον τα περισσότερα ρεπορτάζ αναφέρουν ως εμπλεκόμενο και το όνομα του Κ. Σκρέκα. Μένει να φανεί πόσο βαθιά φτάνει η ιστορία.

Και δεν είναι μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπάρχουν οι υποκλοπές, όπως και τα Τέμπη, με την πολύκροτη δίκη να αρχίζει. Μέτωπα ανοιχτά που η κυβέρνηση θα προτιμούσε να περάσουν όσο γίνεται πιο αθόρυβα σε δεύτερο πλάνο, με την πολιτική ατζέντα να περιστρέφεται γύρω από τη Μέση Ανατολή.

Υπάρχει, όμως, και η κοινωνική πραγματικότητα, που γίνεται μέρα με τη μέρα πιο βαριά λόγω και των συνεπειών, σε οικονομικό επίπεδο, του πολέμου. Αλλά όποιος διαμαρτύρεται ή διεκδικεί κινδυνεύει εύκολα να βαφτιστεί «αποσταθεροποιητής».

Μια πρώτη πρόβα φαίνεται ότι γίνεται ήδη με την απεργία των ταξιτζήδων που άρχισε από τα ξημερώματα. Μια κινητοποίηση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν η κυβέρνηση δεν είχε κινηθεί «μπαμπέσικα» ως προς το επίμαχο νομοσχέδιο του υπουργείου Μεταφορών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με καταγγελίες των συνδικαλιστών, το τελικό -προς ψήφιση- κείμενο που αναρτήθηκε νύχτα δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την αρχική μορφή που είχε παρουσιαστεί στη δημόσια διαβούλευση.

Επίσης, στις επανειλημμένες συναντήσεις που είχαν γίνει (με ή χωρίς την παρουσία του αναπληρωτή υπουργού Κυρανάκη) με τον σύμβουλο του πρωθυπουργού Θ. Νέζη είχαν δοθεί διαβεβαιώσεις ότι οι εκκρεμότητες θα αντιμετωπιστούν συναινετικά, κάτι που τελικά δεν έγινε.

Επομένως, είναι εύλογη η σκέψη ότι το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί με αυτή την ευκαιρία να κατασκευάσει εσωτερικούς «εχθρούς», στους οποίους θα χρεώσει προσπάθεια αποσταθεροποίησης -λόγω απεργιακών κινητοποιήσεων και  διαμαρτυριών εν μέσω πολέμου-, μπας και αδρανοποιηθεί η κοινωνική οργή εναντίον της.

Πηγή: www.antinews.gr

Ο πρόεδρος και ο καναπές

Όταν κάποιος έχει στα χέρια του τον μεγαλύτερο στρατό του πλανήτη, υπάρχει πάντα ο πειρασμός να τον αντιμετωπίσει σαν τηλεχειριστήριο

του Απόστολου Αποστόλου

Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας  

Αν ένας ψυχαναλυτής είχε την ατυχία ή την επαγγελματική περιέργεια να ακούσει τη δήλωση του προέδρου των ΗΠΑ ότι το νησί Χαργκ «μπορεί να το πλήξουμε μερικές φορές ακόμη για πλάκα», πιθανότατα δεν θα έβγαζε αμέσως διάγνωση. Θα έβγαζε πρώτα έναν αναστεναγμό. Από εκείνους τους μακρόσυρτους, αναστεναγμούς τους γεμάτους παύσεις, σαν να προσπαθεί ο αέρας να καταλάβει πού ακριβώς μπλέχτηκε η λογική με την υπερδύναμη.

Γιατί υπάρχει κάτι σχεδόν μεταφυσικό στη στιγμή που ένας πρόεδρος μιλά για βομβαρδισμούς με τον ίδιο τόνο  κάποιου που μπορεί σχολιάζει τον καιρό.

«Για πλάκα».

Η φράση στέκεται στο κέντρο της πρότασης σαν στραβοπατημένο έπιπλο. Δεν ταιριάζει με τίποτα γύρω της. Οι βόμβες έχουν βάρος, έχουν σίδερο, έχουν ανθρώπους από κάτω τους. Η λέξη «πλάκα» όμως είναι ελαφριά, σχεδόν παιδική, μια λέξη που κανονικά θα έπρεπε να κυκλοφορεί σε παιδικές χαρές και όχι σε ανακοινώσεις πολέμου.

Ο υποθετικός ψυχαναλυτής θα σημείωνε κάτι στο μπλοκάκι του.

Σημείωση πρώτη: η δύναμη ως παιχνίδι.

Όταν κάποιος έχει στα χέρια του τον μεγαλύτερο στρατό του πλανήτη, υπάρχει πάντα ο πειρασμός να τον αντιμετωπίσει σαν τηλεχειριστήριο. Πατάς ένα κουμπί και κάτι εκρήγνυται κάπου μακριά. Πατάς άλλο και αλλάζει το κανάλι της Ιστορίας.

Το νησί Χαργκ, με τα λιμάνια του πετρελαίου και τις δεξαμενές του, γίνεται έτσι κάτι σαν κουκίδα στον χάρτη. Γίνεται ένα πιόνι, ένα μικρό σημείο πάνω στο οποίο μπορεί να πέσει η επόμενη φράση.

Σημείωση δεύτερη: η πολιτική ως παράσταση.

Στον σύγχρονο κόσμο οι δηλώσεις δεν γίνονται μόνο για να ειπωθούν. Γίνονται για να ακουστούν. Να αναπαραχθούν. Να κυλήσουν σαν μεταλλικά κουτάκια σε τηλεοπτικά πάνελ, σε τίτλους, σε αναρτήσεις.

Έτσι, μια απειλή δεν είναι μόνο απειλή, αλλά είναι και σκηνή.

Η φράση «μπορεί να βομβαρδίσουμε ξανά» λειτουργεί σχεδόν σαν δραματικό εφέ. Σαν εκείνη τη στιγμή σε μια τηλεοπτική σειρά όπου η μουσική σταματά και η κάμερα ζουμάρει στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή.

Μόνο που εδώ η σειρά παίζεται στον πλανήτη.

Σημείωση τρίτη: η ελαφρότητα της εξουσίας.

Υπάρχει κάτι παράξενο όταν η εξουσία μιλά ελαφρά για βαριά πράγματα. Σαν να κρατά κάποιος έναν γρανιτένιο βράχο και να τον ζυγίζει σαν μπαλόνι.

Οι λέξεις όμως δεν είναι ποτέ αθώες. Όταν ένας πρόεδρος λέει «βομβαρδίζουμε», η λέξη αποκτά βάρος, σαν να πέφτει στο τραπέζι ένα μεταλλικό αντικείμενο που κανείς δεν θέλει να αγγίξει.

Κι όμως, εκείνη η μικρή φράση «για πλάκα» προσπαθεί να το κάνει ελαφρύ και  να το μετατρέψει σε κάτι σχεδόν αστείο.

Ο ψυχαναλυτής θα σταματούσε για λίγο το γράψιμο και  θα κοιτούσε από το παράθυρο. Στον δρόμο, κάποιος θα περνούσε κρατώντας ψώνια. Κάποιος άλλος θα μιλούσε στο τηλέφωνο. Ο κόσμος των ανθρώπων είναι γεμάτος μικρές αγωνίες: λογαριασμούς, δουλειές, κουρασμένα απογεύματα.

Και κάπου πολύ μακριά από αυτά, η γεωπολιτική μιλά για βομβαρδισμούς σαν να μιλά για δοκιμαστικές κινήσεις.

Σημείωση τέταρτη: το θέατρο της υπερδύναμης.

Η μεγάλη δύναμη συχνά συνοδεύεται από μια παράξενη ψυχολογία. Θέλει να επιβεβαιώνει τον εαυτό της. Να θυμίζει ότι υπάρχει. Ότι μπορεί.

Έτσι ο κόσμος μετατρέπεται σε σκηνή όπου η ισχύς πρέπει να εμφανίζεται συχνά, σαν ηθοποιός που φοβάται μήπως το κοινό ξεχάσει το όνομά του.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι βόμβες δεν είναι διάλογοι.

Κι ο ψυχαναλυτής, κλείνοντας τελικά το μπλοκάκι του, θα άφηνε μια τελευταία σημείωση.

Όχι για τον πρόεδρο.

Αλλά για τη λέξη που χρησιμοποίησε.

Για τη  λέξη «πλάκα».

Γιατί ίσως το πιο ανησυχητικό πράγμα στη διεθνή πολιτική δεν είναι ότι οι ηγέτες απειλούν, ότι  οι απειλές είναι παλιές όσο και οι αυτοκρατορίες στην ιστορία του πλανήτη.

Το πιο ανησυχητικό είναι όταν το κάνουν γελώντας.

Και το  πιο ανησυχητικό  είναι όταν η βαρύτητα του κόσμου αρχίζει να μιλά με ελαφριά φωνή.

Πηγή: www.documentonews.gr

Η εξουσία οδηγεί ξανά την ανθρωπότητα στο χάος

Από NewsRoom3

«Όσοι δε θα θελήσουν να έχουν σαφή επίγνωση των γεγονότων, των λαβόντων χώρα κατά τον Πελοπονησιακόν πόλεμον, ως και να διαγνώσουν τα μέλλοντα ποτέ και πάλιν να γίνουν, συμφώνως προς την ανθρωπίνην φύσιν, περίπου κατά τον αυτόν τρόπον και παραπλησίως προς τα εξιστορούμενα ενταύθα γεγονότα, η παρούσα συγγραφή θα είναι αρκούντως συντελεστική προς τούτο και ωφέλιμος. Δεδομένου ότι το παρόν μου έργον δεν εγράφη απλώς και μόνον διά να τύχη της επιδοκιμασίας ή να λάβη αγωνοθέτημα της στιγμής, αλλά μάλλον διά να είναι κτήμα και κειμήλιον των επερχόμενων γενεών». 

Έτσι αποφάνθηκε ο μέγιστος Θουκυδίδης για το μνημειώδες έργο του και εσαεί γνώμονα των όσων πολέμων έχουν επακολουθήσει και της ανθρώπινης ιστορίας και μοίρας του ανθρώπου γενικότερα. Και ποιος είναι τελικά ο προορισμός του ανθρώπου που έρχεται σ’ έναν πλανήτη που ο πόνος κι η αδικία κυριαρχούν; Μα, να μάχεται για την επανόρθωση των αδικιών. Να στέκεται δίπλα σε κάθε αδικημένο, σε κάθε πάσχοντα, σε κάθε ταλαιπωρούμενο συμπολίτη του. Σε κάθε συνάνθρωπο. Μόνο έτσι εκπληρώνει την αποστολή του στη Γη κι αισθάνεται ευτυχής και πλήρης αρετής. Γιατί δεν υπάρχει σπουδαιότερη αρετή από το να μάχεσαι για τη Δικαιοσύνη. Την υψηλότερη των αρετών. Γιατί αυτή τα περιλαμβάνει όλα και υπερτερεί των άλλων αρετών. «Εν δε Δικαιοσύνη συλλήβδην πασ’ αρετή εστίν» (Φωκυλίδης).

Κι αν έχει την ιδιότητα του πνευματικού ανθρώπου, τότε αποκτά προστιθέμενη αξία η απαίτηση για προσφορά στις αξίες της ζωής, όπως αυτές προσδιορίζονται από τον πίνακα αξιών που έχουν ή οφείλουν να έχουν με την ιδιότητα αυτή. Όσο κι αν φαίνεται παράλογο στις εποχές μας, εποχές της αποξένωσης και της απαξίωσης και της απορρύθμισης, ας μη λησμονούμε ότι η αλήθεια κι η προσφορά προς αυτήν την κατεύθυνση είναι μια παραδοξότητα και μάλιστα πιο παράδοξη από τα παραμύθια. Όσα συμβαίνουν στον κόσμο, άλλωστε, συντελούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Της παραδοξότητας. Πώς αλλιώς να εκφραστεί αυτή με τις χιλιάδες σφαγές γυναικόπαιδων στη Γάζα και την ακινησία των δυτικών χωρών. Ή με τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Ή με τη λεηλασία των χωρών του Κόλπου και τη δημιουργία χιλιάδων μεταναστών, για τους οποίους ποιούν την νήσσαν αυτοί που την προκάλεσαν κι είναι πάντα οι ίδιοι οι πολεμοχαρείς ηγέτες που εξουσιάζουν τον κόσμο και τον κατευθύνουν σε λύσεις αλυσιτελείς για τους λαούς. Τι πιο παράδοξο απ’ αυτήν την αλήθεια που βιώνουμε καθημερινά στη μικρή ή μεγάλη γειτονιά μας. 

Όπως αφύσικος είναι ο παρεμβατισμός του κοσμοκράτορα Τραμπ σε ό,τι δεν του αρέσει και το βομβαρδίζει, μετατρεπόμενος σε τρομοκράτορα, αρνούμενος και καταρρακώνοντας και γελοιοποιώντας το Διεθνές Δίκαιο. Όπως αφύσικη, προβληματική κι επικίνδυνη είναι η άρνηση του Κυριακού Μητσοτάκη να καταδικάσει, ευθύς εξαρχής, την παραβίαση της διεθνούς τάξης και της εθνικής κυριαρχίας με την απαγωγή Μαδούρο. Κι όλοι θέλουν να τον μιμηθούν, επικαλούμενοι το μεγαλείο ενός μάλλον ταραγμένου. Δημιουργώντας μια ταραγμένη, αιματοκυλισμένη εποχή, που όμως χαρακτηρίζουν ειρηνική, προκειμένου να βραβευθεί με το Νόμπελ Ειρήνης! 

Ω τι τρομερά κι ανυπόληπτα χρόνια που ζούμε κι η κακή χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης τα τραγικοποιεί και τα αποσαθρώνει. Υπάρχει από τη μία ο αβάσταχτος ανθρώπινος πόνος κι από την άλλη η αποκτήνωση του ανθρώπου που δεν σταματά να απαιτεί. Και δεν ορρωδεί προ ουδενός  προκειμένου να φθάσει σε έσχατα όρια αναισχυντίας και προσβολής του ανθρώπινου γένους. Για ένα άδειο πουκάμισο. Λησμονώντας και πάλι ότι είναι θνητός και άρα είναι πεπερασμένος. Φθαρτός. Έχει όμως την εξουσία. Τυφλώνεται ως αμαθής και γίνεται απαθής και κυνικός. Δεν μελετά την Ιστορία ή δεν την ξέρει και δεν διδάσκεται απ’ αυτή. Κι ασφαλώς αγνοεί τον Θουκυδίδη και το μνημειώδες έργο του. Το έγραψε κυρίως για όλους αυτούς τους ηγέτες που αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα κι εξακολουθούν να το πράττουν με την ίδια ένταση, με την ίδια πάντοτε αιτία. Εξωραϊσμένη κάθε φορά, αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα. Την εξαφάνιση λαών για το κέρδος. Η απληστία δεν έχει όρια κι από κοντά η θρησκευτική εξουσία, όταν συμπλέει με την κοσμική, πράγμα που συχνά πράττει, συμβάλλει στην απανθρωποίηση και την αποξένωση από τις χριστιανικές εντολές και διδασκαλίες, καθιστώντας αυτές γράμμα κενό. 

Η υποδαύλιση των παθών και η υποδούλωση στα κατώτερα ένστικτα μετατρέπουν τον άνθρωπο σε άγριο θηρίο που διψάει για αίμα. Αιμάσσουσα ανθρωπότητα. Κι η Ιστορία επαναλαμβάνεται και θα επαναλαμβάνεται όσο ο άνθρωπος τη λησμονεί και θα τη λησμονεί. Η εξουσία τον τρελαίνει, τον καθιστά κενόδοξο, ανόητο, άπληστο, αρχομανή, κι άρα ανίκανο να κυβερνά. Γίνεται επικίνδυνος. Όλοι το βλέπουν, αλλά αυτός το αγνοεί. Βρίσκεται σε άλλον κόσμο, των παραισθήσεων και των ψευδαισθήσεων. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Δεν διακρίνονται. Όσο πιο μεγάλη εξουσία διαθέτεις τόσο πιο επικίνδυνος γίνεσαι. Γιατί πολλαπλασιάζονται οι κόλακες κι έτσι βοηθιέται η φιλαυτία που σε κατακλύζει και κυριαρχεί ολοκληρωτικά. Ο Τραμπ, ο Πούτιν είναι μια υπενθύμιση της πορείας της Ιστορίας του κόσμου. Ασφαλώς αγνοούν τα διδάγματα της Ιστορίας. Όπως τα περιέγραψε ο Θουκυδίδης. Κι είναι τα ίδια κι απαράλλαχτα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ατελής η ανθρώπινη φύση. Επανάληψη ίδιων λαθών. Κι ο ερχομός μας θυμίζει τον Σίσυφο. Μπορούμε, όμως, να αντιδράσουμε; Ασφαλώς. Κι ο αγώνας μας έχει αξία και τη δύναμη να περιορίσει τις αυθαιρεσίες για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο και μη στερούμενο ηθικής. Είναι μια υπέρβαση. Με τις διδαχές της Ιστορίας και του μέγιστου Θουκυδίδη οδηγούς.

www.primenews.press

Η Ελλάδα στέλνει Patriot στο Κατάρ για να σώσει τις βάσεις των ΗΠΑ - Στο στόχαστρο του Ιράν η χώρα

Η Ελλάδα, όχι μόνο μπαίνει στον πόλεμο στο πλευρό ηγεσιών που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου, αλλά καθιστά εαυτήν στόχο ιρανικών χτυπημάτων...Κολοσσιαίο εθνικό ατόπημα

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποδυναμώνει τις αεράμυνες της χώρας σε μία κρίσιμη εθνική συγκυρία, αποφασίζοντας να στείλει το 25% του αποθέματος των πυραύλων Patriot PAC-2 στο Κατάρ, για να διασώσει τις αμερικανικές βάσεις από τους ιρανικούς πυραύλους, όπως σημειώνουν διεθνή ΜΜΕ.
Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα, όχι μόνο μπαίνει εμμέσως, πλην σαφώς στον πόλεμο στο πλευρό ηγεσιών που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα πολέμου, αλλά καθιστά εαυτήν στόχο ιρανικών χτυπημάτων.
Σημειωτέον, ότι η ιρανική ηγεσία έχει διαμηνύσει επανειλημμένως ότι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες θα εμπλακούν καθ' οιονδήποτε τρόπο στο πλευρό του αμερικανοϊσραηλινού συνασπισμού, θα χτυπηθούν ανελέητα...
Παράλληλα, είναι σημαντικό να αναδειχθεί το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση αποστέλλει στρατηγικά κρίσιμους εξοπλισμούς σε έναν διαχρονικό σύμμαχο της Τουρκίας, όπως οι Καταριανοί...
Και όλα αυτά εν κρυπτώ και παραβύστω, χωρίς καμία ενημέρωση προς την ελληνική αντιπροσωπεία, ή ακόμη κυριότερα, προς τον ελληνικό λαό.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται ότι βαδίζει μόνη και χωρίς κοινωνική συναίνεση, σε επικίνδυνα εθνικά μονοπάτια, εμπλέκοντας τη χώρα σε μία πρωτοφανή πολεμική περιπέτεια.

Βόμβα από διεθνή ΜΜΕ: Η Ελλλάδα μεταφέρει το 25% των αποθεμάτων της σε Patriot PAC-2 στο Κατάρ
Συγκεκριμένα, η Ελλάδα προχώρησε στη μεταφορά δεκάδων αναχαιτιστικών πυραύλων για τα συστήματα Patriot από το οπλοστάσιό της στο Κατάρ, όπως αναφέρει η αζερική αμυντική ιστοσελίδα Caliber επικαλούμενη πληροφορίες από ελληνικά ΜΜΕ.

Οι πρώτοι 24 πύραυλοι έφτασαν στην Al Udeid Air Base του Κατάρ με στρατηγικό μεταγωγικό αεροσκάφος C-17 Globemaster, προερχόμενο από το Μπαχρέιν, αποκαλύπτει το Caliber.
Η κίνηση αυτή καταγράφεται εν μέσω αυξημένης ζήτησης για συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, λόγω των συνεχιζόμενων στρατιωτικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές. Η μεταφορά αναδεικνύει την έλλειψη αναχαιτιστικών πυραύλων και την ανάγκη εκσυγχρονισμού των συστημάτων Patriot για την αντιμετώπιση νέων τύπων πυρομαχικών.
Όπως τονίζει το αζερικό μέσο «οι συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Κατάρ προβλέπουν συνεργασία και αμοιβαία υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης προσωπικού και κοινών ασκήσεων».

Το Πεντάγωνο εξασθενεί την ευρωπαϊκή αεράμυνα για να σωθεί από τους ιρανικούς πυραύλους
«Η Ελλάδα μετέφερε σχεδόν το ένα τέταρτο ολόκληρου του αποθέματος Patriot PAC-2 στο Κατάρ, προκειμένου να βοηθήσει στην (κυριολεκτική) απόκρουση των ιρανικών πυραυλικών κυμάτων. Μια χώρα-μέλος του NATO αποδεκατίζει τη δική της αεράμυνα για έναν πόλεμο που δεν ψήφισε ποτέ», αναδεικνύουν με τη σειρά τους αναφορές από τα κανάλια του Twitter.
Τα πράγματα πηγαίνουν τόσο «καλά» για τον αμερικανοϊσραηλινό συνασπισμό, που αφαίρεσαν εξαρτήματα THAAD από τη Νότια Κορέα — ο πρόεδρος της χώρας αντιτάχθηκε δημόσια και του είπαν ότι δεν μπορούσε να το σταματήσει πλήρως...
Τώρα αποσυναρμολογούν την ήδη ισχνή και αναποτελεσματική ευρωπαϊκή αντιπυραυλική ασπίδα, όπως τονίζει χαρακτηριστικά το Islander... THE ISLANDER (@IslanderWORLD) / X
Δύο περιοχές απογυμνώνονται ταυτόχρονα.

• Ο Ινδο-Ειρηνικός μένει εκτεθειμένος.
• Η ανατολική πτέρυγα εξασθενεί.

Όλα αυτά την ώρα που ο Donald Trump δηλώνει στο NBC ότι θα είναι «μια σπουδαία συμφωνία για τον κόσμο» και υποσχέθηκε να ανοίξει ξανά το στενό του Hormuz, για να πει στη συνέχεια στα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης ότι δεν είναι δικό του πρόβλημα, αφού έμαθε από τον ίδιο του τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, General Dan Caine, ότι αυτό απλά δεν μπορεί να γίνει....
H αμερικανική νίκη στο Ιράν είναι, απλώς αδύνατη...

Το veto της Σαουδικής Αραβίας και τα ερωτήματα για τον ρόλο του Κατάρ
Η κίνηση αυτή προκαλεί έντονο προβληματισμό και εύλογα ερωτήματα για τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τη στιγμή που η Σαουδική Αραβία, λόγω της ενεργής αμυντικής συμφωνίας με την Αθήνα, φέρεται να άσκησε veto στην μεταφορά των πυραύλων στο γειτονικό Κατάρ.

Την ίδια στιγμή, η επιλογή της μεταφοράς πολύτιμων πυρομαχικών στο Κατάρ, έναν διαχρονικό και στενότατο σύμμαχο της Τουρκίας με βαθιά στρατηγική διασύνδεση με την Άγκυρα, εκθέτει την ελληνική αεράμυνα σε αχαρτογράφητους κινδύνους. Η στρατηγική αυτή της κυβέρνησης, που αποδυναμώνει το εγχώριο οπλοστάσιο προς όφελος δυνάμεων που εγκαλούνται για εγκλήματα πολέμου από διεθνή δικαστήρια, εγείρει πλέον σοβαρές αμφοβολίες για το αν εξυπηρετούνται τα εθνικά συμφέροντα ή αν η χώρα σύρεται σε μια επικίνδυνη γεωπολιτική δίνη χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα...
Διότι προκύπτει εύλογα το ερώτημα: τι θα λάβει η Ελλάδα ως αντάλλαγμα από το Κατάρ για μία τόσο σοβαρή εμπλοκή στον πόλεμο στον πλευρό των επιτιθέμενων;
Αυτή τη φορά η κυβέρνηση καλείται να δώσει πειστικές απαντήσεις, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στον ελληνικό λαό και να πάψει να κρύβεται πίσω από τη στρατηγική συμφωνία με το γενοκτονικό Ισραήλ...

Στη Σούδα (ξανά) το τραυματισμένο USS Ford
Παρά ταύτα, η ελληνική εμπλοκή δεν σταματά στην αποστολή των Patriot.
Συγκεκριμένα, το αμερικανικό αεροπλανοφόρο «USS Gerald R. Ford», που βρίσκεται στη Μέση Ανατολή, θα επιστρέψει στη Σούδα την ερχόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με πληροφορίες του ελληνικού Τύπου.

Σημειώνεται, ότι θα επιστρέψει για ανεφοδιασμό, αλλά πιθανόν και για να διενεργηθεί έρευνα σχετικά με τη φωτιά που ξέσπασε στο εσωτερικό του προ ημερών, η οποία, όπως αναφέρει δημοσίευμα των NYT, έκαιγε για περισσότερες από 30 ώρες...
Μάλιστα, ένα σενάριο που εξετάζεται είναι η πυρκαγιά, η οποία ξέσπασε στα πλυντήρια του πλοίου, να προκλήθηκε εκούσια από μέλη του πληρώματος, προκειμένου να τερματιστεί η αποστολή τους, καθώς συμμετέχουν σε επιχειρήσεις για πάνω από 10 μήνες.
Στη Μέση Ανατολή παραμένουν τα δύο άλλα αμερικανικά πλοία, το «USS George Bush» και το «USS Abraham Lincoln», αλλά αποσύρθηκαν σε τοποθεσίες εκτός εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων, σύμφωνα με στοιχεία από κινεζικούς δορυφόρους.
Οπως έγραφαν σήμερα οι NYT, οι συνθήκες για το πλήρωμα και την αεροπορική πτέρυγα των περίπου 4.500 ατόμων που βρίσκονται στο πλοίο, αξίας 13 δισ. δολαρίων, απέχουν πολύ από το να θεωρούνται ιδανικές.
Περίπου 600 ναύτες έχασαν τα κρεβάτια τους στη φωτιά και κοιμούνται σε τραπέζια ή στο πάτωμα, ενώ πολλοί δεν έχουν τη δυνατότητα να πλύνουν τα ρούχα τους.
Παράλληλα, δύο ναύτες νοσηλεύτηκαν με τραύματα που δεν απείλησαν τη ζωή τους, ενώ δεκάδες μέλη του πληρώματος εισέπνευσαν καπνό.

bankingnews.gr