Ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
Ιωάννης Μεταξάς: η Κερκόπορτα της Ν.Δ.
Ποιο ρόλο έχει αναθέσει στους Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Συμπληρώνονται σήμερα 90 χρόνια από τη μέρα που ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία της «4ης Αυγούστου 1936». Σχεδόν ένας αιώνας. Θα περίμενε κανείς ότι τώρα πια, στις μέρες μας, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η προσωπικότητα του ίδιου του δικτάτορα δεν θα απασχολούσε παρά μόνο επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ιστορικούς. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αναθέσει κεντρικό ρόλο σε ορισμένους φανατικούς οπαδούς του δικτάτορα Μεταξά που δεν διστάζουν να τον υμνούν δημοσίως με κάθε ευκαιρία.
Δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς ιδιαίτερα για να ανακαλύψει τις σχετικές δηλώσεις της γνωστής «τριάδας» που μετακόμισε από το ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία το 2012:
⬤ Ο Μάκης Βορίδης, ήδη από το 2004, ως αρχηγός της οργάνωσης «Ελληνικό Μέτωπο» (του εγχώριου παραρτήματος του κόμματος του Ζαν-Μαρί Λεπέν), έβγαζε λόγους υπέρ του Μεταξά. Διαβάζουμε στο site «Ελληνικές Γραμμές»
«Για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ο κ. Βορίδης είπε πως αυτό ενσάρκωσε σε ελάχιστο χρόνο τις εθνικές και φιλολαϊκές απόψεις του Ιωάννου Μεταξά, οι οποίες ήταν θέσεις που επήγαζαν από την γνώση των προβλημάτων ολοκλήρου του έθνους. Γι’ αυτό μπόρεσε να δημιουργήσει την τόσο προοδευτική κοινωνική πολιτική. […] Εξέθεσε επίσης την στρατιωτική μεγαλοφυΐα του ανδρός καθώς και την πολυποίκιλη πολιτική του δράση. […] Επεσήμανε πως είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ήταν ένα συντηρητικό και ανελεύθερο καθεστώς, αντιθέτως εξέφραζε την σύγχρονη και προοδευτική εξέλιξη της εθνικής κοινωνίας» (e-grammes.gr, 4.8.2004).
⬤ Ο Άδωνης Γεωργιάδης, ως πιστός μαθητής του Κώστα Πλεύρη μετέδιδε επί χρόνια από τις τηλεοπτικές του εκπομπές ύμνους στον Μεταξά, βασισμένους στη βιογραφία του δικτάτορα που έχει γράψει ο εθνικοσοσιαλιστής Πλεύρης και στην οποία υποστηρίζεται η πλήρης ταύτιση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου με τη ναζιστική Γερμανία:
«Όσοι ασχολείστε με τον Ιωάννη Μεταξά, θα γνωρίζετε ότι ο Κώστας Πλεύρης δηλώνει ο ίδιος μεταξικός και δεν το κρύβει, άρα έχετε τη βιογραφία του Μεταξά από έναν που δημοσίως δηλώνει μεταξικός, αλλά και μέσα στα βιβλία του έχει πράγματα τα οποία δεν θα βρείτε σε καμία άλλη βιογραφία του Μεταξά» («Τηλεάστυ», 9.7.2007). Και βέβαια η νεοφασιστική οργάνωση που ίδρυσε ο Κώστας Πλεύρης το 1965 ονομαζόταν «Κόμμα 4ης Αυγούστου» (Κ4Α).
⬤ Ο Θάνος Πλεύρης, follower επί χρόνια του πατέρα του και στενός συνεργάτης του Γεωργιάδη τόλμησε την πιο πρόσφατη δήλωση υπέρ του δικτάτορα Μεταξά. Με τον γνωστό άγαρμπο τρόπο του, στις 28.10.2025 έκανε την ακόλουθη ανάρτηση:
«Σήμερα πρέπει να πούμε μια μεγάλη αλήθεια. Στην Ελλάδα της ηγεμονίας της αριστερής ιδεολογίας για δεκαετίες η Πατρίδα μας εμφανιζόταν στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως η μοναδική χώρα που πολέμησε και δεν είχε ηγεσία. Η αναφορά στον Ιωάννη Μεταξά τόσο σε επίπεδο επισήμων φορέων όσο και στα ΜΜΕ ή δεν γινόταν καθόλου ή γινόταν με το ζόρι. Ακόμη και σήμερα γίνεται δειλά. Η ιστορία δεν παραγράφεται και η πραγματικότητα αποτυπώνεται στον εξαιρετικό διάλογο του Μεταξά με τον Γκράτσι που απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο και πρέπει όλοι οι Έλληνες να τον διαβάσουν. Κάποια στιγμή ο Μεταξάς πρέπει να τιμηθεί όπως του αρμόζει, ως ο πρωθυπουργός του ΟΧΙ».
Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτή τη συστηματική επιχείρηση «αποκατάστασης» του έργου του δικτάτορα της «4ης Αυγούστου» από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης; Η πρώτη σκέψη είναι απλή. Απλώς τα σημερινά ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αισθάνονται κάθε τόσο υποχρεωμένα να τιμήσουν (και να θυμίσουν) το ακροδεξιό τους παρελθόν. Θυμίζουν τη γνωστή σκηνή από την ταινία του Κιούμπρικ «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), όπου ο Πίτερ Σέλερς υποδύεται έναν πρώην ναζί, ο οποίος έχει προσχωρήσει στην υπηρεσία των ΗΠΑ και κάθε τόσο είναι αναγκασμένος να κατεβάζει το δεξί του χέρι που αυθόρμητα και μηχανικά υψώνεται σε χιτλερικό χαιρετισμό. Αρκεί, όμως, αυτή η εξήγηση;
Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν είμαστε δηλαδή μάρτυρες μιας ακροδεξιάς νοσταλγίας που θεωρεί ότι μπορεί να κρύβεται πίσω από το γεγονός ότι ο δικτάτορας Μεταξάς υποχρεώθηκε να πολεμήσει τους ομοϊδεάτες του της συμμαχίας του Άξονα. Με τις εκδηλώσεις θαυμασμού στο καθεστώς της «4ης Αυγούστου» επιχειρείται εδώ και λίγα χρόνια μια ριζική αναθεώρηση των δημοκρατικών αξιών που χτίστηκαν στο καθεστώς της Μεταπολίτευσης. Απ’ αυτή την άποψη, οι σημερινοί θαυμαστές του Μεταξά δεν ανακαλούν απλώς τις παλιές ακροδεξιές τους πεποιθήσεις. Δεν μοιάζουν δηλαδή με τους ακροδεξιούς των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης που λειτουργούσαν στο περιθώριο της Νέας Δημοκρατίας και περιόριζαν τη δράση τους σε «ανθρωπιστικά» αιτήματα αμνήστευσης των φυλακισμένων ηγετικών στελεχών της χούντας.
Η σημερινή επιχείρηση αποκατάστασης του Μεταξά συνδέεται με τη μετατόπιση της Δεξιάς προς την Ακροδεξιά, ένα διεθνές πολιτικό φαινόμενο που συνδέεται με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την υποχώρηση των ιδεών της Αριστεράς. Ο νεοφιλελευθερισμός ως γνωστόν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά από τους «Chicago Boys» σε ένα δικτατορικό καθεστώς, στη Χιλή του δικτάτορα Πινοτσέτ. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, αλλά η κυρίαρχη πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και η ανάδειξη των νέων πρωταγωνιστών στη διεθνή οικονομία και πολιτική, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Έλον Μασκ, ωθεί τους παλιούς μαθητές του Γιώργου Καρατζαφέρη να αναζητήσουν κι αυτοί τη δική τους διαδρομή συνδυάζοντας νεοφιλελευθερισμό και Ακροδεξιά.
Όπως εξηγούν ο Μικαέλ Φεσέλ και ο Ετιέν Ολιόν στο εξαιρετικό «Η Άκρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική. Μια παράξενη νίκη» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Απρίλιος 2026) η σύγχρονη Άκρα Δεξιά επικαλείται τα «έκτακτα μέτρα» που παρέχει κάθε Σύνταγμα, καθώς και την πρακτική συγκέντρωσης των εξουσιών, δηλώνοντας ότι «ακόμα και φιλελεύθερες κυβερνήσεις» τη χρησιμοποίησαν. Θυμηθείτε τι έλεγε ο Άδωνης Γεωργιάδης για τον Μεταξά το 2009: «Όλα γίνανε απολύτως νόμιμα. Βάσει του τότε Συντάγματος» («Τηλεάστυ», 3.11.2009).
Το πρώτο, λοιπόν, που έρχεται στο νου του ακροδεξιού τρίο που διευθύνει το «επιτελικό κράτος» είναι… ο Ιωάννης Μεταξάς. Και βέβαια το μόνο που κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να τους δίνει συγχαρητήρια και να μεταθέτει σ’ αυτούς τις δικές του ευθύνες.
⊗⊗⊗⊗⊗⊗
Υ.Γ. Για όσους αναζητούν πρόσθετες πληροφορίες για τη σχέση του επιτελείου Μητσοτάκη με τον δικτάτορα Μεταξά και την αλήθεια για το «Όχι», παραπέμπω σε παλιότερα κείμενά μου στην «Εφ.Συν.»:
1. Η τεκμηρίωση ότι το «Όχι» δεν το είπε ούτε ο Μεταξάς ούτε «ο λαός». Είναι δημιούργημα του προπαγανδιστικού μηχανισμού της δικτατορίας της 4ηςΑυγούστου:
Ο Μεταξάς, το «Οχι» και ο υπουργός της χούντας («Εφ.Συν.», 27.10.2021)\
2. Ο κ. Γεωργιάδης έχει επιχειρήσει να απαντήσει, αλλά καθόλου πειστικά:
Το «ναι» στον Μεταξά, ο Αδωνις και η Βουλή («Εφ.Συν.», 8.11.2021).
3. Ο λόγος είναι ότι η σχέση του κ. Γεωργιάδη και της ακροδεξιάς ομάδας που έχει κατασκηνώσει στο Μέγαρο Μαξίμου είναι πολύ βαθύτερη:
Ν.Δ.: Μεταξύ μας… Μεταξάς («Εφ.Συν.», 24.10.2022).
4. Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι τη φράση που αποδίδεται στον Μεταξά ως «Όχι» («alors c’ est la guerre») την εμπνεύστηκε ο δικτάτορας από έναν… ληστή, στην όπερα «Κάρμεν»:
Το «Oχι» το είπε… η Κάρμεν («Εφ.Συν.», 29.10.2022).
«Ιδιωτικοποιήστε και τη μάνα που σας γέννησε…»-
 |
| Δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα τύπου Bell συγκρούστηκαν στον αέρα ενώ συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης της φωτιάς στην Ψάθα (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI) |
Η εναέρια σύγκρουση των ελικοπτέρων που θα αποδοθεί σε «ανθρώπινο λάθος»
Militaire News
«Ιδιωτικοποιήστε και τη μάνα που σας γέννησε…»
Ο στίχος του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ζοζέ Σαραμάγκου, ελαφρώς «λογοκριμένος» για να μην σοκαριστούν οι υπουργοί του κ. Μητσοτάκη που έχουν ιδιωτικοποιήσει και την αεροπυρόσβεση… Κι όπως είναι γνωστό για τους ιδιώτες το πρώτο που ενδιαφέρει είναι το κέρδος…
Σύμφωνα με όσα εξηγεί στο militaire.gr έμπειρος ιπτάμενος της ΠΑ, το χθεσινό δυστύχημα στη φωτιά με τη σύγκρουση των πυροσβεστικών ελικοπτέρων σε μεγάλο βαθμό πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι εταιρείες πετάνε αυτά τα ελικόπτερα με έναν αντί για δύο χειριστές!
Όπως ανακοινώθηκε και επισήμως και στα δύο ελικόπτερα ένας ήταν ο χειριστής κι ένας ο «σύνδεσμος» όπως τον αποκαλούν. «Διερμηνέα» μας τον ανέφερε το στέλεχος της ΠΑ από το οποίο ζητήσαμε μια εξήγηση για την εναέρια σύγκρουση.
Οι ιδιωτικές εταιρείες, έχουν κατορθώσει να «περάσουν» ότι τα ελικόπτερα μπορούν να πετούν σε επιχειρήσεις πυρόσβεσης με έναν χειριστή! Στις προδιαγραφές του ελικοπτέρου αναφέρεται ότι «συνήθως πετά με δύο χειριστές κι έναν ιπτάμενο μηχανικό». Αυτά κοστίζουν κι έτσι έχει δοθεί η δυνατότητα στους ιδιώτες να τα πετούν με ένα χειριστή.
Στα ελικόπτερα των ιδιωτικών εταιρειών που πετούν αυτές τις ημέρες στα πύρινα μέτοωπα, αυτή η πρακτική ακολουθείται. Το δεύτερο μέλος του πληρώματος είναι ο «διερμηνέας» που πρέπει με βάση τον κανονισμό να προέρχεται από την χώρα στην οποία επιχειρεί το ελικόπτερο. Γι’ αυτό και στα δύο ελικόπτερα επέβαιναν δύο Έλληνες.
Αποτέλεσμα αυτού του κανονισμού είναι ότι πιλότος του ελικοπτέρου πρέπει να είναι προσηλωμένος και στο που πετάει και στο που θα κάνει τη ρίψη ,χωρίς να έχει καμία βοήθεια σ’ ότι αφορά στην πτήση.
Με τόσες ώρες πτήσεις σε τόσο δύσκολες συνθήκες ήταν μάλλον θέμα χρόνου να γίνει το κακό.
Για την ιστορία…Το κόστος που αποφάσισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τις επιχειρήσεις πυρόσβεσης από ιδιώτες υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει φέτος τα 160.000.000 ευρώ…
Όλο αυτό πιθανότατα θα αποτυπωθεί σε κάποιο πόρισμα με την αιτία «ανθρώπινο λάθος».
Πηγή: www.militaire.gr
Τα εγκλήματα της Κατοχής και η τιμωρία των υπευθύνων
1.770 πόλεις και χωριά. Ο ελάχιστος αριθμός οικισμών που καταστράφηκαν ολοσχερώς στην τριπλή κατοχή.
Ανάμεσα στον Απρίλιο του 1941 και τον Οκτώβριο του 1944 καταστράφηκαν στην Ελλάδα εκατοντάδες οικισμοί. Οι μέθοδοι επαναλαμβάνονται με ομοιομορφία που δεν αφήνει περιθώριο για τυχαίες περιπτώσεις. Περικύκλωση πριν από το ξημέρωμα, συγκέντρωση των κατοίκων στην πλατεία, χωρισμός των ανδρών, εκτέλεση, λεηλασία, πυρπόληση.
Η χώρα δεν είχε έναν κατακτητή. Είχε τρεις, με διαφορετική λογική ο καθένας. Οι Βούλγαροι δεν ήρθαν ως δύναμη κατοχής αλλά ως προσαρτητές: η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη ενσωματώθηκαν διοικητικά στη Βουλγαρία τον Απρίλιο του 1941, με αλλαγή ονομάτων, κλείσιμο των ελληνικών σχολείων, εποικισμό και εκδίωξη πληθυσμού. Η βία εκεί δεν ήταν τα αντίποινα, ήταν η εθνοκάθαρση. Οι Ιταλοί κατείχαν τη μεγαλύτερη έκταση και για δύο χρόνια υπήρξαν λιγότερο αιματηροί, όχι από φιλανθρωπία αλλά επειδή δεν είχαν ακόμη μαζικό αντάρτικο απέναντί τους. Τον Φεβρουάριο του 1943 η διαταγή του στρατηγού Κάρλο Τζελόζο εγκαινιάζει κύκλο αντιποίνων που κατέστρεψε διακόσια περίπου χωριά μέσα σε λίγους μήνες. Οι Γερμανοί λειτούργησαν με γραπτό δόγμα. Η διαταγή του Κάιτελ της 16ης Σεπτεμβρίου 1941 όριζε 50 έως 100 εκτελέσεις για κάθε νεκρό Γερμανό. Επρόκειτο για εντολή του Ανωτάτου Αρχηγείου, την οποία οι διοικητές στη Νοτιοανατολική Ευρώπη μετέτρεψαν σε καθημερινή πρακτική.
Αυτό που ακολουθεί είναι ο κατάλογος των χωριών με ελληνικά θύματα, κατά φθίνουσα σειρά νεκρών. Δίπλα σε κάθε τόπο, ο υπεύθυνος. Και δίπλα στον υπεύθυνο, αυτό που του συνέβη μετά τον πόλεμο.
Δράμα, Δοξάτο και είκοσι δύο οικισμοί, 29 Σεπτεμβρίου – 5 Οκτωβρίου 1941. Η πρόσφατη αρχειακή δουλειά δίνει τουλάχιστον 562 νεκρούς μέσα στην πόλη της Δράμας, ενώ οι συνολικές εκτιμήσεις για την ευρύτερη περιοχή κινούνται γύρω στις 2.100. Δράστες ο βουλγαρικός στρατός και η χωροφυλακή, ως απάντηση στην πρώτη ένοπλη εξέγερση της κατεχόμενης Ελλάδας. Κανένας υπεύθυνος δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είχε ζητήσει 242 Βουλγάρους. Πήρε μηδέν.
Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943. 693 νεκροί στην πόλη, πάνω από 1.200 σε ολόκληρη την επιχείρηση. Η πόλη ισοπεδώθηκε, χίλια περίπου σπίτια λεηλατήθηκαν και κάηκαν, η Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο πυρπολήθηκαν. Δράστης η 117η Μεραρχία Κυνηγών.
Ο διοικητής της Καρλ φον Λε Σουίρ υπέγραψε στις 10 Δεκεμβρίου τη διαταγή να ισοπεδωθούν «οι τοποθεσίες Μαζέικα και Καλάβρυτα». Δεν δικάστηκε ποτέ: πιάστηκε από τους Σοβιετικούς και πέθανε αιχμάλωτος το 1954. Ο εκτελεστής της επιχείρησης, ταγματάρχης Χανς Έμπερσμπεργκερ, σκοτώθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο. Η γερμανική εισαγγελία του Μπόχουμ ανέστειλε τη δίωξη με το σκεπτικό ότι τα αντίποινα ήταν μέσο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο.
Βιάννος και Ιεράπετρα, 14-16 Σεπτεμβρίου 1943. Πάνω από 500 νεκροί σε είκοσι περίπου χωριά, με πυρπολήσεις, λεηλασίες και καταστροφή των σοδειών. Διοικητής ο Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ. Καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Στρατοδικείο Αθηνών στις 9 Δεκεμβρίου 1946 και τυφεκίστηκε στο Χαϊδάρι στις 20 Μαΐου 1947.
Πύργοι Εορδαίας, 23-24 Απριλίου 1944. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 327 έως 368 νεκρούς, το χωριό κάηκε ολοσχερώς. Δράστης το 7ο Σύνταγμα της 4ης Μεραρχίας SS Polizei υπό τον Καρλ Σίμερς. Ο Σίμερς σκοτώθηκε από νάρκη κοντά στην Άρτα τον Αύγουστο του 1944 και τιμήθηκε μεταθανάτια με τον Σταυρό των Ιπποτών.
Κομμένο Άρτας, 16 Αυγούστου 1943. 317 νεκροί κατά τον επίσημο απολογισμό άλλες καταγραφές δίνουν πάνω από 400, συνυπολογίζοντας όσους πνίγηκαν στον Άραχθο προσπαθώντας να ξεφύγουν. Είκοσι οικογένειες εξαλείφθηκαν ολόκληρες. Το χωριό κάηκε. Δεν είχε προηγηθεί κανένα περιστατικό: μόνο υποψία. Δράστης η 1η Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, υπό το XXII Ορεινό Σώμα του Χούμπερτ Λαντς. Στη γερμανική αναφορά η σφαγή καταγράφηκε ως «επιχείρηση εκκαθάρισης». Ο Λαντς καταδικάστηκε στη Νυρεμβέργη σε δώδεκα χρόνια, αποφυλακίστηκε το 1951 και έζησε άλλα τριάντα ένα.
Κλεισούρα Καστοριάς, 5 Απριλίου 1944. Περίπου 277 νεκροί, σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, ως αντίποινα για τον θάνατο τριών Γερμανών. Δράστης ο Σίμερς με το 7ο Σύνταγμα. Η ιεραρχία του τον ανέκρινε και τον απάλλαξε: κατέθεσε ότι στο χωριό κρύβονταν αντάρτες. Μεταπολεμικά αποδείχθηκε ψευδές.
Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944. 218 έως 228 νεκροί, ανάμεσά τους πάνω από πενήντα παιδιά και είκοσι βρέφη. Το χωριό λεηλατήθηκε και κάηκε. Δράστης ο 2ος λόχος του I/7 τάγματος της 4ης Μεραρχίας SS Polizei, υπό τον εικοσιεξάχρονο Φριτς Λάουτενμπαχ. Ο Λάουτενμπαχ υπέβαλε ψευδή αναφορά ότι τα θύματα ήταν ένοπλοι αντάρτες. Ανάκριση της Wehrmacht μέσα στο 1944 τον απάλλαξε, με το σκεπτικό ότι είχε δράσει «από αίσθημα ευθύνης προς τους άνδρες του». Σκοτώθηκε στη μάχη τον Οκτώβριο του 1944. Καμία καταδίκη δεν υπήρξε ποτέ για το Δίστομο.
Άνω Κερδύλλια, 17 Οκτωβρίου 1941. 207 άνδρες εκτελεσμένοι, το χωριό ισοπεδωμένο και ο πληθυσμός εκτοπισμένος. Ένα από τα πρώτα μαζικά αντίποινα στη γερμανική ζώνη. Κανείς δεν δικάστηκε.
Παραμυθιά, 19-29 Σεπτεμβρίου 1943. 201 νεκροί. Δράστες γερμανικές μονάδες με τη συμμετοχή τσάμηδων παραστρατιωτικών. Οι 410 Τσάμηδες που περιλαμβάνονταν στον ελληνικό κατάλογο εκζητούμενων εγκληματιών πολέμου δεν παραδόθηκαν ποτέ.
Αλικιανός, Ιούνιος και Αύγουστος 1941. Πάνω από 180 νεκροί σε δύο φάσεις· στη δεύτερη, 118 άνδρες από δέκα χωριά εκτελέστηκαν στη γέφυρα του Κερίτη αφού τους ανάγκασαν να σκάψουν τους τάφους τους. Υπεύθυνος ο στρατιωτικός διοικητής Κρήτης Αλεξάντερ Άντραε. Καταδικάστηκε το 1947 από ελληνικό δικαστήριο σε τέσσερις ποινές ισοβίων. Το 1951 η ποινή μετατράπηκε σε τετραετή κάθειρξη με βασιλικό διάταγμα. Αποφυλακίστηκε τον Ιανουάριο του 1952, γύρισε στη Γερμανία και συνίδρυσε το Deutsche Reichspartei. Έζησε άλλα είκοσι επτά χρόνια.
Κάνδανος, 3 Ιουνίου 1941. Περίπου 180 νεκροί και ολοσχερής ισοπέδωση του χωριού. Οι Γερμανοί έστησαν πινακίδα που ανακοίνωνε ότι η Κάνδανος καταστράφηκε επειδή οι κάτοικοί της αντιστάθηκαν. Η διαταγή αντιποίνων της 31ης Μαΐου 1941 ήταν του Κουρτ Στούντεντ. Δικάστηκε από βρετανικό στρατοδικείο το 1946, μόνο για κακομεταχείριση αιχμαλώτων — ποτέ για αμάχους. Πήρε πέντε χρόνια, η ετυμηγορία δεν επικυρώθηκε, το ελληνικό αίτημα έκδοσης απορρίφθηκε και το 1948 αφέθηκε ελεύθερος. Έζησε άλλα τριάντα χρόνια.
Δομένικο Ελασσόνας, 16-17 Φεβρουαρίου 1943. 175 εκτελεσμένοι κατά την πληρέστερη καταγραφή, περίπου 150 κατά άλλες: όλος ο ανδρικός πληθυσμός από δεκατεσσάρων έως ογδόντα ετών. Το χωριό λεηλατήθηκε και κάηκε. Το χειρότερο ιταλικό έγκλημα στην Ελλάδα και το πρώτο μιας σειράς. Διέταξε ο στρατηγός Τσέζαρε Μπενέλι, διοικητής της Μεραρχίας Pinerolo, στο πλαίσιο της γενικής διαταγής Τζελόζο. Ούτε ο Μπενέλι ούτε ο Τζελόζο δικάστηκαν ποτέ, από κανένα δικαστήριο. Το άρθρο 45 της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 υποχρέωνε την Ιταλία σε παράδοση των εγκληματιών πολέμου. Οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από την εφαρμογή του τον Αύγουστο του 1947, η Βρετανία, η Γαλλία και τελευταία η Ελλάδα μέσα στο 1948.
Κέδρος Αμαρίου, Κρήτη. 22 Αυγούστου 1944. 164 νεκροί σε εννέα χωριά της κοιλάδας, όλα ανατιναγμένα με δυναμίτη. Αντίποινα για την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε. Καμία δίωξη.
Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων, 25 Ιουλίου 1943. 153 νεκροί, το χωριό καμένο. Δράστης η 1η Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, ένα μήνα πριν από το Κομμένο. Η ίδια μονάδα, ο ίδιος διοικητής, καμία χωριστή δίωξη.
Χωριστή Δράμας, Σεπτέμβριος 1941. 147 νεκροί στη «Γκιόλα» και αλλού, από τα βουλγαρικά αντίποινα. Το χωριό είχε ήδη χάσει 623 ανθρώπους στη βουλγαρική κατοχή του 1916-18. Καμία δίωξη.
Χορτιάτης, 2 Σεπτεμβρίου 1944. 146 νεκροί, πολλοί καμένοι ζωντανοί στον φούρνο του χωριού. Δράστης το σώμα του Φριτς Σούμπερτ. Ο Σούμπερτ καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου Αθηνών στις 22 Οκτωβρίου 1947 και τυφεκίστηκε λίγες ώρες αργότερα. Είναι ο μόνος μη αξιωματικός που δικάστηκε στην Ελλάδα.
Και τα χωριά: Μεσόβουνο Εορδαίας. Δρακειά Πηλίου. Λυγκιάδες Ιωαννίνων. Μίσσιρια Ρεθύμνου. Μαλάθυρος. Κοντομαρί. Πικέρμι. Σκουρβούλα. Καλλικράτης Σφακίων. Ανώγεια. Και δεκάδες ακόμη, με είκοσι, τριάντα, σαράντα νεκρούς το καθένα.
Σε δύο, μόνο, από τις πιο πάνω περιπτώσεις υπήρξε καταδίκη υπαιτίου που εκτελέστηκε: η Βιάννος και ο Χορτιάτης και αυτοί ήταν ο Μύλλερ και ο Σούμπερτ.
Σε δύο υπήρξε καταδίκη που δεν εκτίθηκε, ο Άντραε για τον Αλικιανό, τέσσερα χρόνια για τετράκις ισόβια και ο Στούντεντ για την Κάνδανο, δύο χρόνια για κατηγορίες που δεν αφορούσαν όμως τους νεκρούς του χωριού.
Ούτε ένα δικαστήριο για τα Καλάβρυτα. Ούτε ένα για το Δίστομο. Ούτε ένα για το Κομμένο, την Κλεισούρα, τους Πύργους, τα Κερδύλλια, την Παραμυθιά, τη Δράμα, το Δομένικο.
Και οι δύο μοναδικές δικαστικές κρίσεις που εκδόθηκαν ποτέ για το Δίστομο και για την Κλεισούρα ήταν αθωωτικές. Τις εξέδωσαν οι ίδιοι οι δράστες, μέσα στο 1944, ενώ οι στάχτες ήταν ακόμη ζεστές.
Το σκεπτικό εκείνων των δύο αποφάσεων δεν πέθανε το 1944. Όταν η γερμανική εισαγγελία του Μπόχουμ έκλεισε τη δικογραφία των Καλαβρύτων, χρησιμοποίησε το ίδιο ακριβώς επιχείρημα: τα αντίποινα ήταν μέσο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο. Και όταν το 1959 το ελληνικό κράτος ανέστειλε με νόμο κάθε εκκρεμή δίωξη, το έκανε λίγους μήνες μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στη Βόννη για δάνειο διακοσίων εκατομμυρίων μάρκων. Το ίδιο έτος καταργήθηκε και το Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου, με τις οκτακόσιες δικογραφίες που είχε συγκεντρώσει.
Οι εφεδρείες του πρωθυπουργού
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλείφει βούτυρο στο ψωμί της οπορτουνιστικής Ακροδεξιάς
Οσο περνά ο καιρός γίνεται πιο ευκρινής η στρατηγική του πρωθυπουργού στον δρόμο προς τις κάλπες. Ο Τσίπρας είναι το «ικανόν πρόσχημα» για να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες. Τρομάζει ακόμη ένα τμήμα του εκλογικού σώματος. Και δύο κόμματα, ένα του Κέντρου και ένα της «Απω Δεξιάς» (κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Ευάγγελου Βενιζέλου), είναι σε παρασκηνιακές συζητήσεις με τον κ. Μητσοτάκη για μετεκλογική συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ειδικού σκοπού με στόχο την παραγραφή των σκανδάλων.
Για να κατανοήσουμε τη στρατηγική του κ. Μητσοτάκη, πρέπει καταρχάς να θυμόμαστε ότι ιστορικά ποτέ το Κέντρο δεν είχε πρόβλημα συνεργασίας με την οπορτουνιστική άκρα Δεξιά. Ηταν ο καλύτερος πελάτης της. Πλήρωνε καλά (σε αξιώματα). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε στην πρώτη του τετραετία να συνεργαστεί με την άκρα Δεξιά, όπως έκανε ο πατέρας του που στηρίχτηκε στην ψήφο Κατσίκη για την αυτοδυναμία της μιας έδρας το 1990, στις καλές σχέσεις με την τότε βασιλική πτέρυγα του κόμματος, στις παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τον ακροδεξιό Τύπο των καταδικασμένων εκβιαστών και στις παρακρατικές παρακολουθήσεις Μαυρίκη. Σε αντίθεση με την καραμανλική Δεξιά που ήταν μεταπολιτευτικά μετωπικά απέναντι στην Ακροδεξιά (και αυτό φάνηκε και το 1974 με τα ισόβια στους πρωταιτίους που της στοίχισαν 7% απώλεια στις εκλογές του 1977 και το 2009 με απώλεια 5% εξαιτίας της στημένης σκανδαλολογίας για το Βατοπαίδι από το ΠΑΣΟΚ και τους ακροδεξιούς βοηθούς εκπληρώσεως), ο κ. Μητσοτάκης έχει επιστρέψει εδώ και καιρό στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του φιλελεύθερου οπορτουνισμού.
Μετά το ηχηρό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024 και τον σχηματισμό τεσσάρων κομμάτων της Δεξιάς στα συντηρητικά νώτα του άρχισε να το ξανασκέφτεται. Και κοινώς να… αλείφει βούτυρο στο ψωμί αυτής της οπορτουνιστικής Ακροδεξιάς των συμφερόντων της οποίας τόσο οι γεννήτορες όσο και τα σημερινά τους τέκνα προέρχονται γνησίως από το μητσοτακικό κομμάτι της Ν.Δ. Ή ενστερνίστηκαν στην πορεία την επικερδή κουλτούρα του. Οι «αλοιφές» Μητσοτάκη λειτουργούν ήδη σαν παυσίπονο σε αυτήν την ανασφαλή Ακροδεξιά. Μπορεί ο μέσος πολίτης να μην το καταλαβαίνει, αλλά το κρίσιμο για τη διαμόρφωση συμμαχιών για μετεκλογικές συνεργασίες με αυτές τις δυνάμεις είναι να μην είναι προσωποποιημένες οι επιθέσεις στον κ. Μητσοτάκη, στον κ. Γεραπετρίτη και σε άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις». Κυρίως να το «βουλώνουν» για τα σκάνδαλα. Οποιος καταγγέλλει γενικώς και αορίστως τη Ν.Δ. χωρίς να θίγει ονομαστικώς τον πρωθυπουργό, βασικούς υπουργούς του και οικεία του πρόσωπα είναι δυνάμει μετεκλογικός σύμμαχός του.
Προφανώς δεν είναι αυτή η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού, που θέλει να συγκροτήσει πάση θυσία κυβέρνηση παραγραφής των ανομιών του ιδίου και των υπουργών του, βασικά με το ΠΑΣΟΚ, αλλά καλό είναι να υπάρχει ως εφεδρεία. Στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι. Η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού είναι, όπως ήδη αναφέραμε, η μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ή άλλου. «Σπίτι μου σπιτάκι μου» το ΠΑΣΟΚ για τον πρωθυπουργό. Μοχλός για τη συνεργασία αυτή, σύμμαχος ηλιθιότητας ακριβέστερα, είναι ο Αλέξης Τσίπρας, το σκιάχτρο του οποίου ανεμίζει στους πανικόβλητους αστούς αλλά και στους ευάλωτους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ ο κ. Μητσοτάκης για να συρρικνώσει το κόμμα τους στην τρίτη θέση, να μειώσει τα ποσοστά του, να αποκεφαλίσει τον Ανδρουλάκη με την πέμπτη φάλαγγα που διαθέτει μέσα στο Κίνημα, να συσπειρώσει κάπως τη Ν.Δ. και να επιτύχει τη συγκρότηση κυβέρνησης παραγραφής με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ένα σενάριο που συγκεντρώνει πλειοψηφικές πιθανότητες σήμερα, αλλά δεν ανήκει και στη σφαίρα της φαντασίας.
Το σκιάχτρο του Τσίπρα φοβίζει ακόμη σήμερα συντηρητικούς ψηφοφόρους που «θέλουν την ησυχία τους» και ο πρωθυπουργός θέλει να το εργαλειοποιήσει. Η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ είναι άσχημη. Ο μεν Ανδρουλάκης επικρίνεται από στελέχη του ότι δεν «τραβάει», και ας έχει επιβεβαιωθεί δύο φορές στις εσωκομματικές κάλπες, οι δε αμφισβητίες του δεν διαφωνούν απλώς μαζί του. Τον υπονομεύουν στα σαλόνια των Αθηνών και καραδοκούν για να γίνουν οι πυροκροτητές της ανατροπής Ανδρουλάκη το βράδυ των πρώτων εκλογών.
Η προώθηση αυτής της στρατηγικής Μητσοτάκη υποβοηθείται αυτήν τη στιγμή από δημοσκοπήσεις που τον εμφανίζουν πλασματικά στην περιοχή του 30% (δύο χρόνια η βελόνα της αναγωγής είναι κολλημένη στο 30%, λες και δεν συμβαίνει τίποτε στη χώρα που να δικαιολογεί αυξομειώσεις) και από τις εξελίξεις στην τηλεόραση. Ολοι οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι οδηγούνται στην έξοδο από τα προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών που του έκαναν κριτική και τακτοποιούνται σε άλλους, σε ακίνδυνες ζώνες με καλύτερες αμοιβές.
Την ώρα, τέλος, που ο πρωθυπουργός ερωτά την Καρυστιανού και τον Τσίπρα πού βρίσκουν τα λεφτά να ιδρύσουν κόμμα, εκείνος χρηματοδοτεί τριγωνικώς με κατάπτωση εγγυήσεων του Δημοσίου καναλάρχες εργολάβους και, κατά τα φαινόμενα, κάνει δωρεάν καμπάνια από τα ΜΜΕ τους με το κόμμα του να «χρηματοδοτείται» – «ευεργετείται» – «ωφελείται» εμμέσως από χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου. Την ώρα που ερωτά τον Ανδρουλάκη με αστυφύλακα κοστολόγησης το δημοσιονομικό συμβούλιο πού θα βρει τα 2 δισ. για τη 13η σύνταξη, εκείνος μοιράζει 1,5-2 δισ. ευρώ στα συμφέροντα χωρίς να τον ρωτά κανείς «πού τα βρήκες τα λεφτά». Αρχοντας.
Ο κύριος πρωθυπουργός στο πλαίσιο αυτό («ελέγχω ΜΜΕ, μετρήσεις και δύο κόμματα της αντιπολίτευσης σαν παραμάγαζα με παράγκες μου στο εσωτερικό της) πιστεύει ότι θα τα καταφέρει και αυτήν τη φορά. Η αλήθεια είναι ότι το θέλει ακόμη και μετά από δύο θητείες περισσότερο από τους άλλους γιατί τα διακυβεύματά του, εκτός από πολιτικά, είναι και ποινικά. Αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο θέμα. Οι ποινικολόγοι λένε γι’ αυτές τις περιπτώσεις ότι κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο. Ολο και κάτι σου διαφεύγει.
Από: www.dimokratia.gr
Πηγή: antinews.gr
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
Ο Μίκης Θυμάται...
"Ήταν Χριστούγεννα και η γυναίκα μου μαζί με τα παιδιά έφυγαν για την Αθήνα κι έμεινα μόνος – απομονώθηκα γιατί έγραφα το “Πνευματικό Εμβατήριο”.
Έξω είχε ενάμισι μέτρο χιόνι. Κάποιος καλός χωρικός εκεί, ο Λάμπρος Μπιτούνης, μου έφερνε με την άδεια της Χωροφυλακής σούπα και φαγητό.
Οι φρουροί απ’ έξω κρύωναν και φώναζαν “Κύριε Μίκη, δεν θα βγείτε για βόλτα;”· λέω “γράφω μουσική”.
Τελικά, σε μια άγρια καταιγίδα μπήκαν κι αυτοί μέσα -που ήταν απαγορευμένο μπας και τους χαλάσω. Είχα μια σόμπα, είχα τσικουδιά, καρύδια, λέω “παιδιά, φάτε, πιείτε, αλλά αφήστε με να τελειώσω”. Έγραφα λοιπόν το Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα…
Το συνέθετα, έβαζα τις συγχορδίες, το τραγουδούσα στο πιάνο· αυτοί πίνανε τσικουδιά· κάποια στιγμή σηκωθήκανε κι άρχισαν να τραγουδούν κι αυτοί μαζί μου. Τ
έλειωσα, γιατί ήταν στο τέλος του αυτό. Σηκώνομαι, πίνω κι εγώ τσικουδιές, λέει “πάμε στο καφενείο”. Λέω “είναι ώρα απαγορευμένη”, “δε μας νοιάζει”, λένε, “πάμε.
Τώρα εδώ εμείς έχουμε απογειωθεί!”
Κι όπως ήμασταν έτσι κόκκινοι, γεμάτοι τσίπουρο, πάμε στο καφενείο.
Ήταν γεμάτο χωροφύλακες -είχα 18 φρουρούς και δύο υπαξιωματικούς- και χωρικούς, γεμάτο καπνούς, μία σόμπα, πίνανε όλοι, ζέστη, δεν περίμεναν να με δουν.
Μόλις μπαίνουμε μέσα, ένας χωροφύλακας -καλή του ώρα- άρχισε να λέει: “Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα“.
Του λέω “τρελάθηκες;” λέει “πάμε σπίτι όλοι, να σας παίξει ο Μίκης το καινούργιο του τραγούδι”.
Κι όπως είμαστε, ξαναπήγαμε σπίτι απάνω, κι έτσι έγινε η πρώτη συναυλία του έργου με ακροατήριο τους φρουρούς μου…
Αυτός ο στίχος έβλεπα ότι περνούσε μέσα από το πετσί τους, μέσα από τα σπλάχνα τους και τα αναστάτωνε και γούρλωναν τα μάτια…
Εκεί πάνω φρουροί και φρουρούμενοι ήταν ένα πράγμα· ήμασταν Έλληνες όλοι.
Η Ελλάδα· αυτός ο πόνος αυτής της κακορίζικης, της φτωχής πατρίδας, που όλοι την αγαπούν…''
Αν κάηκε το σπίτι σου, να θυμάσαι ότι δεν φταίει η κυβέρνηση
 |
| Εικόνες καταστροφής απο τα καμένα στο Πόρτο Γερμενό. Eurokinissi |
Η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης με όσες κυβέρνησαν τη δεκαετία της χρεοκοπίας, είναι ότι είχε την ευκαιρία και τα χρήματα μέσω του ΤΑΑ, να βάλει τις βάσεις για την “Ελλάδα 2.0”. Αντί για αυτό η χώρα μας κάθε καλοκαίρι γίνεται “καμένη Ελλάδα 2.0”.
Με την Ελλάδα να θρηνεί 5 ανθρώπους που χάθηκαν στη μάχη με τις φλόγες -ήρωες του καλοκαιριού, ικέτες για την αναγνώριση που τους αξίζει τον Χειμώνα- χιλιάδες στρέμματα καμένα και κατεστραμμένες περιουσίες, η επικοινωνιακή διαχείριση μιας κυβέρνησης που ήρθε ως επιτελική και αποτυγχάνει με συνέπεια κάθε καλοκαίρι, ξεκίνησε με ένταση.
Από τις μέγα-πυρκαγιές, μέχρι τους ειδικούς που θα εκκένωναν το Μάτι σε 15 λεπτά, αλλά πια υποκλίνονται μπροστά στην ένταση των φαινομένων και από τον επανακάμψαντα “στρατηγό άνεμο” στο “οι περιουσίες ξαναγίνονται”, όλο το οπλοστάσιο του “δεν φταίει η κυβέρνηση” εμφανίστηκε στις οθόνες μας.
Μια στάση εδώ. Καλό είναι το “τα σπίτια ξαναγίνονται” να μην το επαναλαμβάνουν όσοι μοστράρουν στο Πόθεν Έσχες τους δεκάδες ακίνητα, ούτε οι δημοσιολογούντες φίλοι τους.
Τα “σπίτια ξαναγίνονται” αν έχεις πολλά σπίτια. Αν έχεις ένα, δεν ξαναγίνεται. Καταστρέφεται η ζωή σου. Δύσκολο να το συλλάβει ο νους κάποιου που βλέπει τα ακίνητα ως παιχνίδι στη Monopoly και μετράει κεφάλαια στο τέλος της χρονιάς.
Η κυβέρνηση ορθά δίνει προτεραιότητα στον περιορισμό των ανθρώπινων απωλειών, όμως 8 χρόνια τώρα μοιάζει να έχει μέτρο σύγκρισης την τραγωδία στο Μάτι, εκεί όπου ξεγυμνώθηκε ο κρατικός μηχανισμός και απέτυχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παταγωδώς και ποικιλοτρόπως. Εκείνη η κυβέρνηση αναμενόμενα πλήρωσε το πολιτικό κόστος για τη φωτιά που κόστισε τη ζωή σε 104 συνανθρώπους μας.
Η επιτελική κυβέρνηση ήρθε για να αναμετριέται (κάθε χρόνο) με ένα κράτος που έπιασε πάτο στο Μάτι ή για να οικοδομήσει το κράτος του μέλλοντος; Ποιες ήταν οι υποσχέσεις του 2019 από τους “doers”, που έρχονταν με τα ακριβοπληρωμένα κοστούμια τους να κατεβάσουν από τα δέντρα τους κατσαπλιάδες και να τους προσγειώσουν στην “Ελλάδα 2.0”;
Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης φαίνεται ότι δεν φτάνουν για να υπάρξει ένας σχεδιασμός, που θα ανταποκρίνεται στις νέες κλιματολογικές συνθήκες.
Δεν αρνείται κανείς ότι οι φωτιές είναι στην εποχή μας πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν, εμείς όμως εξακολουθούμε 8 χρόνια μετά την υπόσχεση για την άφιξή μας στη “γη της επαγγελία του επιτελικού κράτους” να συζητάμε τα ίδια πράγματα και να επιστρατεύουμε τις ίδιες ικανότητες που πια δεν αρκούν. Την εμπειρία, την αυτοθυσία και το φιλότιμο των κακοπληρωμένων και λίγων (αριθμητικά) πυροσβεστών μας.
Ποιος θα μας απαντήσει αν και πώς αξιοποιήθηκαν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης σε αυτό που έχει τη μέγιστη σημασία πια για τον περιορισμό μιας μεγάλης φωτιάς; Όχι την καταστολή, αλλά την πρόληψη.
Τι έγινε για παράδειγμα με την υπογειοποίηση μέρους του δικτύου, με τις αντιπυρικές ζώνες με μελέτες για τις επικίνδυνες περιοχές, με την ενίσχυση και εκπαίδευση του προσωπικού;
Πόσες θητείες χρειάζεται μια κυβέρνηση και πόσα εκατομμύρια για να εκπονήσει ένα σχέδιο, που δεν θα αποδώσει ούτε τον πρώτο χρόνο, ούτε τον δεύτερο, ούτε καν τον τρίτο.
Αλλά μετά από 8 ολόκληρα χρόνια, μπορεί κάποιος από την κυβέρνηση να εξηγήσει γιατί το κράτος μοιάζει ανήμπορο έστω να δείξει ότι έχει ένα σχέδιο και η μόνη στρατηγική είναι αυτή της εκκένωσης και στη συνέχεια της επίκλησης των καιρικών συνθηκών;
Η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης με όσες κυβέρνησαν τη δεκαετία της χρεοκοπίας, είναι ότι είχε την ευκαιρία, την πολιτική άνεση και τα χρήματα μέσω του ΤΑΑ, να βάλει τις βάσεις για την υποτιθέμενη “Ελλάδα 2.0”.
Αντί για αυτό η χώρα μας κάθε καλοκαίρι γίνεται “καμένη Ελλάδα 2.0” και αν κανένας εποχικός πυροσβέστης διαμαρτυρηθεί τον Χειμώνα, τρώει και τις επιτελικές μπούφλες του.
Μη φοβάσαι...
Τον Απρίλιο του 2026 ο Νετανιάχου έλεγε: «Το Ισραήλ δεν θα παραμείνει σιωπηλό απέναντι σε όσους μας επιτίθενται (επιτιθέμενους θεωρεί όσους καταδικάζουν το Ισραήλ για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη). Η Ισπανία δυσφήμησε τους ήρωές μας, τους στρατιώτες των IDF, του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο... Δεν σκοπεύω να επιτρέψω σε καμία χώρα να διεξάγει διπλωματικό πόλεμο εναντίον μας χωρίς να πληρώσει άμεσο τίμημα».
Μετά από τρεις μήνες η απειλή του Νετανιάχου υλοποιείται με τη σύμπραξη του αντρείκελου βασιλιά του Μαρόκου. Όπλο τους οι απελπισμένοι που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι μετανάστες.....
Ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η Μελόνι, η ισπανική και η παγκόσμια ακροδεξιά (μεταξύ αυτών και η “μητσοτακική”) βρήκαν την ευκαιρία που οι ίδιοι δημιούργησαν για να κινδυνολογήσουν και πάλι με την θεωρία της “μεγάλης αντικατάστασης”. Για μια ακόμα φορά η μετα-πολιτική της ξενοφοβίας και του μίσους αντιπαρατέθηκε στην ουμανιστική πολιτική της αριστεράς.
Στρέφονται ενάντια στην μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ, προβάλλοντας την δική τους απάνθρωπη πολιτική των απελάσεων με την δημιουργία ομάδων κυνηγών κεφαλών-μεταναστών, όπως η γκεστάπο ICE του Τραμπ. Προτείνουν τον εκφοβισμό και τις παράνομες απωθήσεις που καταλήγουν συχνά σε θανάτους, ως την μόνη αποτρεπτική πολιτική. Κλείνουν ακόμα και νήπια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων.
Κυρίως, εκφοβίζουν τον ντόπιο πληθυσμό με την επίκληση της θεωρίας της “μεγάλης αντικατάστασης”. Που δεν είναι παρά ένα προπέτασμα για τις πραγματικές αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης, καθώς και των τεράστιων ανισοτήτων που δημιουργούν οι ίδιοι.
Διαδίδουν ότι για όλα τα δεινά των “από κάτω” φταίνε οι ξένοι, οι μετανάστες, οι αλλόθρησκοι, οι αλλόφυλλοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι διαφορετικοί, οι Άλλοι.
Ο ΦΟΒΟΣ είναι η βάση της μετα-πολιτικής τους, που αποσκοπεί στη σύμπραξη όχι κριτικά σκεπτόμενων πολιτών αλλά φοβισμένων ψηφοφόρων που χειραγωγούνται μέσω του φοβερού μηχανισμού των "πετσωμένων" μέσων μαζικής προπαγάνδας που μιλούν από το πρωί ως το βράδυ για "εισβολείς", για "μάχιμους άνδρες νεαρής ηλικίας", για "τοπικές κοινωνίες που δεν αντέχουν".
Το ΜΙΣΟΣ και ο λυσσασμένος Ρατσισμός είναι ό,τι δημιουργεί ο φόβος στο σκιαγμένο ζώο...
Τελικά, ο ΦΟΒΟΣ και το ΜΙΣΟΣ διαμορφώνουν μια κοινωνία που τρομοκρατεί και τρομοκρατείται, μια κοινωνία «νοικοκυραίων κυρ-Παντελήδων» όπου κυριαρχεί η "αποσυναίσθηση" και η αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, μια κοινωνία όπου το μίσος δημιουργεί χαρακτήρα και ταυτότητα.
Ο μετανάστης παρουσιάζεται ως βασική αιτία των αδικιών και των ανισοτήτων του συστήματος, ενώ αποκρύπτεται ότι το κέρδος είναι η αιτία, ότι η πλούσια σε ορυκτό πλούτο Αφρική είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους νεοαποικιοκράτες λευκούς δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες, ότι οι Αφρικανοί βρίσκονται στο έλεος συμμοριών που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από αυτούς, κι ότι δουλεύουν σαν σκλάβοι στα ορυχεία κολτανίου και χρυσού για λίγες πεντάρες.
Η (ακρο)δεξιά προπαγανδιστική μηχανή αντικατέστησε την πραγματική θυματοποίηση των μεταναστών και των έγχρωμων με μια σφυρηλατημένη αφήγηση περί της λευκής θυματοποίησης. Τα θύματα παρουσιάζονται ως θύτες και οι πραγματικοί θύτες ως θύματα.
Στο τελευταίο του βιβλίο, Chain of Ideas, ο I. X. Κέντι γράφει: «Υπάρχει σχεδόν βέβαιη πιθανότητα σε 20 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και ο κόσμος, να καθοδηγείται από ρατσιστικές δικτατορίες» «Έχουμε περάσει από τη μοναρχία στη δημοκρατία και στη συνέχεια στη δικτατορία. Κυριολεκτικά πηγαίνουμε προς τα πίσω. Γιατί; Επειδή φοβόμαστε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε (σ.σ. τους μετανάστες)».
Γι’ αυτό “Μη φοβάσαι. Μη φοβασαι. Μη φοβάσαι” όπως λέει το αντιφασιστικό τραγούδι που απαγόρευσε η γερμανική δημόσια τηλεόραση. Μη φοβάσαι τον μετανάστη, θύμα είναι όπως κι εσύ. Ούτε να φοβάσαι τις φασιστικές ομάδες εφόδου των ολιγαρχών. Θρασύδειλοι είναι.
“...Μην φοβάστε, πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας.
Φαίνονται επικίνδυνοι, αλλά θα τους κατατροπώσουμε.
Συντονιστείτε, ξεκινήστε την εκπαίδευση.
Αν πολεμήσετε μαζί, μπορεί να λειτουργήσει…” (στίχοι του τραγουδιού)
Όταν είμαστε μαζί, δεν φοβόμαστε τίποτα…
Φωτογραφία: εκατοντάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο κοβαλτίου στο Κονγκό καθώς δεν λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας
Όταν η ''Πολιτική'' μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα
Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη.
Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι.
Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών.
Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή.
Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.
Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα.
Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξεσπούσε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωναν την κυβερνητική εικόνα.
Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.
Ο στόχος είναι σαφής ,να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.
Για την ηγεσία, η φωτιά δεν είναι μόνο μια φυσική καταστροφή, είναι κυρίως μια άσκηση επικοινωνίας και διαχείρισης της κοινής γνώμης και μετά τον "κακό σταθμάρχη " επανήλθε και ο " στρατηγος άνεμος " του Πολυδωρα του 2007.
Με αυτόν τον τρόπο, οι πυροσβέστες στερούνται τον πιο πολύτιμο σύμμαχό τους,τον ίδιο τον τοπικό πληθυσμό.
Στο παρελθόν, οι κάτοικοι των χωριών ή οικισμων ,δεν ήταν απλώς θεατές. Ήταν οργανωμένες ομάδες πολιτών που γνώριζαν κάθε σπιθαμή του ανάγλυφου της περιοχής τους, τις πηγές, τα περάσματα.
Όταν διώχνεις με το ζόρι τον κτηνοτρόφο, τον αγρότη και τον μελισσοκόμο, αφήνεις τους πυροσβέστες να παλεύουν στα τυφλά, σε άγνωστα και δύσβατα μέρη, χωρίς κανέναν να τους καθοδηγήσει ή να τους στηρίξει με τοπικά μέσα (υδροφόρες, μηχανήματα).
Αυτή η απομόνωση αποδεικνύεται οδυνηρή, την ίδια ώρα που στον αέρα, ο συντονισμός των εναέριων μέσων από επίγειους ή εναέριους καθοδηγητές μετατρέπεται σε ρωσική ρουλέτα, όπως απέδειξε η συγκλονιστική σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων Bell στην Ψάθα.
Τα δεδομένα δείχνουν μια εφιαλτική πραγματικότητα, η μέση καμένη έκταση ανά φωτιά έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια.
Κάθε εστία που δεν σβήνεται στο πρώτο τέταρτο μετατρέπεται πλεον σχεδόν νομοτελειακά σε "Mega-Fire".
Η καραμέλα της κλιματικής κρίσης έχει πλέον κουράσει. Η φωτιά που ξεκίνησε από τη Βοιωτία και έφτασε μέχρι τα Μέγαρα διήνυσε τεράστιες αποστάσεις χωρίς να βρει κανένα σοβαρό προληπτικό εμπόδιο, όπως αντιπυρικές ζώνες, οι οποίες απαιτούν συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές και συντήρηση τον χειμώνα, και όχι σπασμωδικές κωμικές κινήσεις πανικού την ύστατη ώρα μπροστά στα τηλεοπτικά συνεργεία για να λέμε κατι κάνουμε.
Ένα μεγάλο μέρος των πυρκαγιών ξεκινά από αιτίες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με ελάχιστο κόστος, όπως η μόνωση ή υπογειοποίηση των ηλεκτρικών δικτύων σε δασικές ζώνες ή ε
πικυνφυνες περιοχες( Ρέθυμνο).
Αντί για ουσιαστική πρόληψη, η πολιτική ηγεσία και η κεφαλή του Πυροσβεστικού Σώματος επενδύουν σε αποστειρωμένα ρεπορτάζ που πομπωδως μιλουν για "πλήρη ετοιμότητα" κάθε Μάιο, και "κάναμε οτι μπορούσαμε,ήταν κι ο αέρας..." κάθε Αύγουστο.
Όταν η ηγεσία περιορίζεται στο να μετράει «επιτυχημένες εκκενώσεις» την ώρα που η χώρα καίγεται και οι δικοί της άνθρωποι πέφτουν στο καθήκον, τότε μιλάμε για "ηθική" αυτουργία.
Αυτοί οι πέντε ζωντανοί άνθρωποι, που άφησαν πίσω τους σπίτια και οικογένειες, δεν χάθηκαν από «κακιά στιγμή». Χάθηκαν γιατί το σύστημα προτιμά να σέβεται περισσότερο την επικοινωνιακή του εικόνα, παρά την ίδια την ανθρώπινη ζωή ,μή παίρνοντας τα προληπτικά μέτρα που θα ελαχιστοποιουσαν τον κίνδυνο.
Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα...
Τρίτη 4 Αυγούστου 2026
Ο Robert F. Kennedy Jr., μέσω μιας εκρηκτικής συνέντευξης, κατηγόρησε παρουσιάστρια του CNN για χειραγώγηση της ενημέρωσης αναφορικά με την COVID
"Γνωρίζουμε ότι ο Anthony Fauci, ο οποίος ήταν ο ειδικός, έλεγε ψέματα για τα πάντα. Και εσείς τιμωρούσατε ανθρώπους επειδή δεν εμπιστεύονταν τους ειδικούς" ανέφερε ο Kennedy
γραφει ο CJ Womack/Fox News
Ο Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., κατηγόρησε την Κυριακή την παρουσιάστρια του CNN, Dana Bash, για κακή χρήση των μέσων ενημέρωσης κατά την εποχή της COVID, λέγοντας ότι δεν αμφισβήτησαν τις αρχές δημόσιας υγείας και βοήθησαν στην περιθωριοποίηση των διαφωνούντων κατά τη διάρκεια της πανδημίας και υποστηρίζοντας επίσης ότι η προστασία των συνταγματικών δικαιωμάτων πρέπει να έχει προτεραιότητα κατά τη διάρκεια μελλοντικών κρίσεων δημόσιας υγείας.
«Ήσασταν μέρος του προβλήματος. Υπήρχε απόλυτη κακή χρήση του Τύπου. Η δουλειά σας – η δουλειά σας – είναι ένας έντονος σκεπτικισμός απέναντι στην εξουσία, και δεν το κάνατε αυτό», δήλωσε ο Kennedy στην εκπομπή «State Of The Union».
«Χτυπούσατε ανθρώπους που διαφωνούσαν», πρόσθεσε ο γραμματέας του HHS.
Ο Kennedy εξαπέλυσε την επίθεση αφού η Bash ρώτησε πώς το HHS θα προετοιμαστεί για μια άλλη πανδημία και προσπάθησε να τον απομακρύνει από το να επαναφέρει στο τραπέζι το φλέγον θέμα της προηγούμενης ομοσπονδιακής απάντησης.
Η Bash αντέτεινε, λέγοντας ότι προσπαθούσε να ρωτήσει πώς ο Kennedy θα απέτρεπε μια άλλη κρίση δημόσιας υγείας.
«Νομίζω ότι κάναμε σχεδόν τα πάντα λάθος την τελευταία φορά», τόνισε ο Kennedy, προσθέτοντας ότι η «πρωταρχική υποχρέωση» σε οποιαδήποτε μελλοντική κρίση υγείας πρέπει να είναι η «προστασία των συνταγματικών μας δικαιωμάτων».
«Ένα από τα λάθη που κάναμε την τελευταία φορά ήταν η καταστολή αυτών των δικαιωμάτων. Έτσι, οι άνθρωποι δεν ακούγονταν. Οι γιατροί που λένε ότι το κάνετε λάθος περιθωριοποιούνταν και διασύρονταν».
«Επίσης, δεν θέλω να χρησιμοποιήσω αυτή τη συνέντευξη για να σας επιτρέψω να πείτε πράγματα που δεν είναι απολύτως αληθινά», είπε η Bash. «Μιλάτε για θεραπείες. Εντάξει. Είναι επίσης αλήθεια ότι το εμβόλιο COVID λειτούργησε. Το εμβόλιο COVID απέτρεψε θανάτους. Υπάρχουν δεδομένα, πάνω σε δεδομένα, πάνω σε δεδομένα».
«Λέτε ανοησίες. Λέτε κάτι που δεν μπορείτε να μου δείξετε ούτε μία μελέτη που να το λέει αυτό», απάντησε ο Kennedy, κατηγορώντας την Bash ότι «τρομοκρατεί τους ανθρώπους» για την Covid «επειδή αυτή ήταν η δουλειά του CNN».
Η Bash ανέφερε ότι το δίκτυο κάλυπτε κυβερνητικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων των καθημερινών ενημερώσεων του Προέδρου Donald Trump στον Λευκό Οίκο.
«Ακούγαμε τους ηγέτες αυτής της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου, ο οποίος είχε μια καθημερινή συνέντευξη Τύπου εξηγώντας τι συνέβαινε», ανέφερε η Bash.
«Ο Anthony Fauci κακοδιαχειριζόταν την πανδημία Covid και το έκανε υπό την κυβέρνηση Biden. Ο Πρόεδρος Trump ήθελε να τερματίσει τα lockdown», απάντησε ο Kennedy.
Ο Kennedy αργότερα κατηγόρησε την Bash ότι τιμωρούσε άτομα που δεν εμπιστευόντουσαν τον Fauci, ισχυριζόμενος ότι είπε ψέματα για τις μάσκες, την κοινωνική αποστασιοποίηση, τη φυσική ανοσία, τη μετάδοση εμβολίων και την προέλευση της COVID-19.
«Γνωρίζουμε ότι ο Anthony Fauci, ο οποίος ήταν ο ειδικός, έλεγε ψέματα για τα πάντα», είπε ο Kennedy. «Έλεγε ψέματα. Και εσείς τιμωρούσατε ανθρώπους επειδή δεν εμπιστεύονταν τους ειδικούς».
Η συνέντευξη μεταδόθηκε τέσσερις ημέρες αφότου ο Fauci επικαλέστηκε την Πέμπτη Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος 111 φορές κατόπιν συμβουλής του δικηγόρου του κατά τη διάρκεια ακρόασης της Γερουσίας σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας και την προέλευση της COVID-19.
Ο γερουσιαστής Rand Paul, Ρεπουμπλικάνος από το Kentucky, δήλωσε ότι η επιτροπή του θα ψηφίσει υπέρ της καταδίκης του Fauci για περιφρόνηση του Κογκρέσου.
Η ερώτηση της Bash έγινε επίσης καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέγραψαν τον υψηλότερο αριθμό ιλαράς εδώ και 35 χρόνια. Το CDC ανέφερε 2.371 επιβεβαιωμένα κρούσματα έως τις 30 Ιουλίου, ξεπερνώντας τα 2.289 για όλο το 2025. Η κάλυψη του εμβολίου MMR στα νηπιαγωγεία μειώθηκε από 95,2% κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2019-2020 σε 92,5% κατά τη διάρκεια του 2024-2025.
«Ο λόγος που έχουμε ξέσπασμα ιλαράς είναι λόγω των lockdown λόγω Covid, επειδή οι άνθρωποι δεν το έκαναν (το εμβόλιο) — τα παιδιά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν εμβολιάστηκαν».
Όταν η Bash ζήτησε από τον Kennedy να πει απευθείας στους γονείς να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, ο ίδιος ενέκρινε το εμβόλιο MMR.
«Οι γονείς θα πρέπει να εμβολιάσουν τα παιδιά τους για ιλαρά», είπε ο Kennedy. «Το εμβόλιο ιλαράς είναι αποτελεσματικό. Σταματά την ιλαρά σε περίπου 97% των περιπτώσεων. Οι άνθρωποι θα πρέπει να εμβολιαστούν».
Η Bash είχε δηλώσει προηγουμένως τον Απρίλιο ότι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να εντοπίζουν ψευδείς ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς αντί να παρουσιάζουν απλώς ανταγωνιστικές θέσεις.
«Αντικειμενική δημοσιογραφία δεν σημαίνει απλώς να δίνονται όλες οι πλευρές του ζητήματος», είπε.
«Η αντικειμενική δημοσιογραφία τώρα, και δικαίως, σημαίνει να εξηγείς τι λέει κάποιος όταν είναι ψευδές ή όταν δεν είναι σωστό ή όταν είναι παραπλανητικό».
Το Fox News Digital επικοινώνησε με τον RFK Jr. για σχόλια, αλλά δεν έλαβε αμέσως απάντηση.
Γιάννης Στουρνάρας
Κείμενο στο «Βήμα», στήλη «Αιχμές»
Το να χαρακτηρίσει την «τρέλα», «φρουρό της σκέψης», ο Ντερριντά, το καταλαβαίνω.
Αλλά το να χαρακτηρίσει ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος -φρουρός υποτίθεται του εισοδήματός μου- «τρέλα» την δέκατη τρίτη σύνταξη, το βρίσκω κυριολεκτικά τρελό.
Από πού κι ως πού αυτός ο καλοπληρωμένος ανώτατος κρατικός λειτουργός -ισόβιος σχεδόν στο θώκο του- απαξιώνει κατ’ ουσίαν με το λεξιλόγιό του τον μικροσυνταξιούχο;
Βέβαια ο Στουρνάρας δεν είναι ο Φρανσουά Γκιζό με την μνημειώδη προτροπή του προς τους άφραγκους Γάλλους: «Πλουτίστε!».
Αν ήταν, θα είχε γίνει Πρωθυπουργός.
Σημείωση του «Χωρίς Εφημερίδα»: Η προτροπή «πλουτίστε» (enrichissez-vous) του Γάλλου ιστορικού και πολιτικού Φρανσουά Γκιζό (François Guizot, 1787-1874) απευθυνόταν στους πολίτες που του ζητούσαν να δοθεί ψήφος σε όλους τους πολίτες και όχι μόνο στους πλούσιους, όπως ίσχυε τότε.
[Το κείμενο στο «Βήμα»: Γιώργος Βέλτσος, Αιχμές, «Γιάννης Στουρνάρας». 31.7.2026. Αναδημοσιεύεται στο «Χωρίς Εφημερίδα» με την άδεια του συγγραφέα.]
Το μαρτύριο του Γιάννη Ποδιά που σημάδεψε τον Εμφύλιο στην Κρήτη
Στις 29.07.1947, στη διάρκεια μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των αστικών δυνάμεων στην Κρήτη, σκοτώνεται ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΔΙΑΣ (Μάχη του Ψηλορείτη). Συμμορίτες του Μπαντουβά του έκοψαν το κεφάλι, το κάρφωσαν σε έναν πάσσαλο και το περιέφεραν πανηγυρίζοντας στο Ηράκλειο και στα κεφαλοχώρια του νομού.
Σε γραπτή μαρτυρία του ο αντάρτης Νίκος Βασιλάκης, που ήταν στην ομάδα του Γιάννη Ποδιά, αναφέρει:
«Στις 28 του Ιούνη, το πρωί, δώσαμε την πρώτη μάχη νοτιοδυτικά της Νίδας, στη θέση Πόρος της Μηλιάς. Στη συνέχεια αποχωρήσαμε και κάναμε στάση στο Λοχριανό Πηγάδι, όπου φάγαμε και ήπιαμε νερό. Την δεχτήκαμε επίθεση στη θέση Κουρουπητό. Πολεμούσαμε όλη μέρα στον ήλιο, διψασμένοι και πεινασμένοι, αλλά με θάρρος και περηφάνια. Το βράδυ της ίδιας μέρας ξεκινήσαμε, για να βγούμε από τον σφιχτό κλοιό. Στην πορεία πέσαμε σε ενέδρα, που μας εμπόδισε να προχωρήσουμε συνταγμένοι για τον καθορισμένο τόπο. Ένα τμήμα της ομάδας, στον Αγκαβανόλακκο, βρέθηκε με τον Ποδιά. Για να προφυλαχθούν, βγήκαν επάνω σε δέντρα και από κει, όταν έγιναν αντιληπτοί, πολέμησαν ενάντια στους παρακρατικούς. Σε αυτή τη σύγκρουση έπεσαν όλοι, γύρω στους εννέα με δέκα, μαζί και ο Ποδιάς.
Άμα έπεσε κάτω προσπάθησε ο Ποδιάς κι έβαλε το χέρι του έτσι ακριβώς και ακούμπησε και μίλησε… Είπε μερικές λέξεις και τις οποίες καλά καλά δεν άκουσα όλες. Άκουσα όμως για τη λευτεριά, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα”, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα” και η τελευταία του λέξη ήτανε “που δε…”. Είπε: “Δε λυπούμαι πως χάνομαι για τη λευτεριά, αλλά λυπούμαι που δε…”. Ναι… “δε”…
Σαν κανίβαλοι συναγωνίζονταν γύρω από το πτώμα του Ποδιά οι ομάδες των παρακρατικών, ποιος θα πάρει το κομμένο του κεφάλι. Στο τέλος το πήραν οι Μπαντουβάδες, το κάρφωσαν σε πάσσαλο και το μετέφεραν, πανηγυρίζοντας, στο Ηράκλειο».
Ο θάνατος του Ποδιά σήμανε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, που σημειώθηκε πολύ νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην Ελλάδα.
μέσω 1voice.gr
Φυσικό αέριο: Η μεγάλη απάτη των εταιρειών – Τι αποκαλύπτει νέα έρευνα
Δεκαετίες μεθοδευμένης παραπλάνησης, εξαγοράς της επιστήμης και θεσμικής αιχμαλωσίας φέρνει στο φως αποκαλυπτική έκθεση του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα των ΗΠΑ
Η διαμόρφωση κοινών αντιλήψεων και στάσεων γύρω από την κλιματική κρίση ουδέποτε υπήρξε μια αυθόρμητη ή ουδέτερη διαδικασία, αλλά συνιστούσε πάντα ένα πεδίο συστηματικής ιδεολογικής και επικοινωνιακής επικυριαρχίας του ορυκτού κεφαλαίου. Όπως αποκαλύπτει πρόσφατη έρευνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου οι μισοί Αμερικανοί πολίτες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το φυσικό αέριο αποτελεί μια «καθαρή» πηγή ενέργειας. Αυτή η ευρεία κοινωνική πεποίθηση είναι το ώριμο «προϊόν» μιας πολυετούς, προσεκτικά σχεδιασμένης εκστρατείας μάρκετινγκ και παραπληροφόρησης, την οποία ενορχήστρωσε η βιομηχανία πετρελαίου και αερίου.
Η ταμπέλα του «καθαρού» καυσίμου αποτελεί έναν πλήρως κατασκευασμένο μύθο. Το μεθάνιο, που αποτελεί το κύριο συστατικό του, είναι ένα αέριο του θερμοκηπίου με ισχύ παγίδευσης της θερμότητας πολλαπλάσια εκείνης του διοξειδίου του άνθρακα. Η νέα έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα το Κέντρο για την Κλιματική Ακεραιότητα (Center for Climate Integrity – CCI) αποδομεί πλήρως αυτό το αφήγημα, αποκαλύπτοντας ότι οι πολυεθνικές του τομέα γνώριζαν την πραγματικότητα ήδη από τη δεκαετία του 1960.
Η βιομηχανία της αμφιβολίας και τα κρυμμένα ντοκουμέντα του ’60
Η γνώση των εταιρειών για την επικινδυνότητα του καυσίμου προηγείται κατά δεκαετίες της δημόσιας συζήτησης για την κλιματική αλλαγή. Ήδη από το 1966, μια εσωτερική έκθεση του πετρελαϊκού κολοσσού της Shell αναγνώριζε με αφοπλιστική κυνικότητα ότι το μεθάνιο απελευθερωνόταν σε «ντροπιαστικά μεγάλες ποσότητες» στα πεδία εξόρυξης πετρελαίου. Δύο χρόνια αργότερα, το 1968, μια επιστημονική ανασκόπηση που χρηματοδοτήθηκε από το ίδιο το Αμερικανικό Ινστιτούτο Πετρελαίου κατέγραφε ρητά ότι η ατμοσφαιρική συγκέντρωση μεθανίου συνδεόταν άμεσα με τα κοιτάσματα πετρελαίου και ότι η διαρροή του ήταν «όχι απίθανη».
Αντί όμως να φέρουν στο φως τα ευρήματα αυτά, οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων τα κουκούλωσαν χρηματοδοτώντας και προωθώντας δικές τους «ανεξάρτητες» έρευνες, ιδρύοντας παράλληλα φορείς όπως το ΙνστιτούτοΕρευνών Φυσικού Αερίου. Ο αντικειμενικός στόχος αυτής της τακτικής ήταν η κατασκευή μιας επίφασης επιστημονικής αντικειμενικότητας, η αλλαγή του δημόσιου αφηγήματος και, κυρίως, η συστηματική αποσιώπηση κάθε ανεξάρτητης επιστημονικής μελέτης που υποδείκνυε ότι το φυσικό αέριο προκαλεί σοβαρές βλάβες στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία.
Το πράσινο περιτύλιγμα και η υποταγή του ελεγκτικού κράτους
Κατά τη δεκαετία του 1970, η στρατηγική της βιομηχανίας πέρασε στη φάση της μαζικής επικοινωνιακής εφόδου. Η Αμερικανική Ένωση Φυσικού Αερίου, ένας ισχυρός εμπορικός σύνδεσμος, σε στενή συνεργασία με εξειδικευμένες εταιρείες δημοσίων σχέσεων, εξαπέλυσε το 1971 μια γιγαντιαία εκστρατεία με τίτλο «ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ, ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ». Σε επόμενη έκθεσή της, το 1972, η Ένωση ισχυριζόταν ότι τα «περιβαλλοντικά οφέλη μιας επαρκούς προμήθειας φυσικού αερίου είναι εξαιρετικά», πλασάροντας το ορυκτό καύσιμο ως μια «πολύ θετική απάντηση» στη διογκούμενη συλλογική ανησυχία της κοινωνίας για την προστασία του πλανήτη.
Ωστόσο, η πλέον ανησυχητική αποκάλυψη της έκθεσης του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα αφορά τη θεσμική αιχμαλωσία των ίδιων των κρατικών μηχανισμών. Έως το 1996, η Αμερικανική Ένωση Φυσικού Αερίου διεξήγαγε κοινές μελέτες με την ίδια την Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA). Τα εσωτερικά έγγραφα και οι επικοινωνίες που δημοσιεύονται στην έκθεση αποκαλύπτουν μια σοκαριστική πραγματικότητα όπου αξιωματούχοι της EPA παραδέχονταν ιδιωτικά ότι η κρατική υπηρεσία «απλώς δεν διαθέτει την τεχνογνωσία» για να εξετάσει ανεξάρτητα τα δεδομένα που παρείχε η βιομηχανία, συμπληρώνοντας ότι ήταν «απίθανο να εντοπίσουν προβλήματα ακόμα κι αν αυτά υπήρχαν». Αν και η EPA απέφυγε να σχολιάσει άμεσα τα ευρήματα της έκθεσης, η ιστορική καταγραφή αποδεικνύει πώς η ελεγκτική εξουσία παραδόθηκε στις ορέξεις των πολυεθνικών.
Από το fracking στις πράσινες επιδοτήσεις
Η αποτελεσματικότητα αυτής της πολυετούς επικοινωνιακής πλάνης υπήρξε καθοριστική για τις οικονομικές εξελίξεις του 21ου αιώνα. Στη δεκαετία του 2000, με την τεχνολογική τομή της υδραυλικής ρωγμάτωσης (fracking), οι υποδομές εξόρυξης και μεταφοράς φυσικού αερίου στις ΗΠΑ επεκτάθηκαν με αλματώδεις ρυθμούς. Το αποκορύφωμα της αυθαιρεσίας ήταν ότι οι επιχειρήσεις που κατασκεύαζαν αυτές τις ρυπογόνες υποδομές κρίνονταν συχνά επιλέξιμες για κρατικές επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές που προορίζονταν για «πράσινα» καύσιμα.
Ακόμη και σήμερα, η θεσμοθετημένη παραπλάνηση συνεχίζεται. Το φυσικό αέριο εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται νομικά ως «πράσινο» σε τουλάχιστον τέσσερις αμερικανικές πολιτείες, ενώ ο επιχειρηματικός βραχίονας των οικιακών συσκευών αερίου ασκεί αμείλικτο λόμπινγκ για να αποτρέψει την επιβολή υποχρεωτικών προτύπων σήμανσης που θα προειδοποιούσαν τους καταναλωτές για τις επιβλαβείς επιπτώσεις των προϊόντων τους.
Όπως υπογράμμισε ο πρόεδρος του Κέντρου για την Κλιματική Ακεραιότητα, Ρίτσαρντ Γουάιλς, στο πλαίσιο της δημοσιοποίησης της έκθεσης, όσοι αξιωματούχοι συνεχίζουν να δικαιολογούν την επέκταση της εξάρτησης από το φυσικό αέριο ισχυριζόμενοι ότι είναι καθαρό ή ασφαλές για το κλίμα, αναπαράγουν απλώς το ίδιο σενάριο που επινόησαν τα εταιρικά επιτελεία και οι ομάδες δημοσίων σχέσεων πριν από δεκαετίες. Η αποδόμηση αυτών των επικίνδυνων ψευδών και η οριστική τοποθέτησή τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας συνιστά πλέον όρο επιβίωσης απέναντι στην κλιματική καταστροφή.
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026
Επικίνδυνη κυβέρνηση, διαβρωμένη αντιπολίτευση και η χώρα πάει στα βράχια!
Μία κυβέρνηση που ακόμη και σε εξαιρετικά ευαίσθητους τομείς όπως η άμυνα κάνει πράγματα που «ούτε η χούντα δεν είχε τολμήσει να κάνει»…Μια αντιπολίτευση «σιωπηλή» και «διαβρωμένη» που δείχνει να περιμένει από τον κ. Μητσοτάκη να της απαντήσει στο ερώτημα …ποιος άλλος…Ένα σχέδιο που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη για να διατηρηθούν τα δεσμά της χώρας που δεν της επιτρέπουν να ασκήσει εθνική πολιτική σε κανέναν τομέα, ειδικά στα υπαρξιακά της προβλήματα. Επίδοξοι διάδοχοι και «σωτήρες» όπως οι κύριοι Δένδιας και Πιερρακάκης που απολαμβάνουν προκλητική ασυλία από την αντιπολίτευση. Ο πρώτος καταγράφεται μακράν ως ο χειρότερος ΥΕΘΑ της μεταπολίτευσης και την ίδια ώρα θωρείται ως ο επικρατέστερος διάδοχος του κ. Μητσοτάκη!!! Η χώρα οδεύει σταθερά σε κατάσταση νέου μνημονίου και ουδείς φαίνεται πρόθυμος και ικανός να αναλάβει την ευθύνη αλλαγής πορείας. Ο Θέμης Τζήμας, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και δικηγόρος σε μία εξαιρετική ανάλυση της δύσκολης ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας.
Δεν είναι η «πιο έντονη παρουσία στα ΜΜΕ» των υπουργών που λείπει από τη Νέα Δημοκρατία
Editorial
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κάλεσε τους υπουργούς να δώσουν πιο αποφασιστικά την προεκλογική μάχη προβάλλοντας το έργο της κυβέρνησης. Μόνο που αυτός είναι ο λόγος που η ΝΔ υποχωρεί στις δημοσκοπήσεις
«Χρειάζεται μεγαλύτερη και πιο έντονη παρουσία των υπουργών στα Μέσα Ενημέρωσης -και ειδικά στα Περιφερειακά Μέσα- και εδώ θέλω να τονίσω ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να βγαίνουν μόνο για το χαρτοφυλάκιό τους, αλλά να υπερασπίζονται συνολικά το κυβερνητικό έργο, για το οποίο πρέπει να είναι καλά ενημερωμένοι».
Με αυτό τον τρόπο απευθύνθηκε ο Πρωθυπουργός στους υπουργούς του, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο πριν τις θερινές διακοπές. Αφήνοντας κατά μέρος τον κάπως άκοσμο θεσμικό χαρακτήρα μιας αμιγώς προεκλογικής συζήτησης σε ένα όργανο που αφορά τη διακυβέρνηση – μια τέτοια αναφορά θα ήταν πολύ περισσότερο ταιριαστή σε μια συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ή της Κεντρικής Επιτροπής – η ουσία του ζητήματος είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Νέα Δημοκρατία για να κερδίσει τις εκλογές είναι να παρουσιάσει καλύτερα το κυβερνητικό έργο.
Η τοποθέτηση αυτή αναλογεί σε ένα σχήμα σκέψης, που έχει κατά καιρούς ακουστεί, ότι το κυβερνητικό έργο δεν «επικοινωνείται» επαρκώς, δεν προβάλλεται, δεν εξηγείται, με αποτέλεσμα οι πολίτες όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται πόσες θετικές αλλαγές έχουν γίνει στη ζωή τους, αλλά και επιμένουν να πιστεύουν κάθε λογής fake news που διακινούνται σε βάρος της κυβέρνησης. Οι υπουργοί, πάλι σύμφωνα με αυτό το σχήμα, είναι συχνά συνυπεύθυνοι σε αυτό το πρόβλημα γιατί δεν προβάλλουν το συνολικό κυβερνητικό έργο, αλλά πρωτίστως το δικό τους, όταν δεν συμπεριφέρονται πρωτίστως ως τοπικοί πολιτευτές, εξυπηρετώντας την άμεση εκλογική πελατεία τους.
Το σχήμα αυτό θα είχε κάποια βάση, εάν όντως οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονταν το κυβερνητικό έργο. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι πολίτες αντιλαμβάνονται το κυβερνητικό έργο πολύ πιο άμεσα από ό,τι οι άνθρωποι που περιδιαβαίνουν τους διαδρόμους της εξουσίας. Το αντιλαμβάνονται στην καθημερινότητά τους, το νιώθουν στο πετσί τους, αναμετρούνται με αυτό σε όλες τις πλευρές τις ζωής τους.
Οι πολίτες όντως δεν διαβάζουν non paper, συνήθως δεν μελετούν νομοσχέδια, και στην καλύτερη των περιπτώσεων πιάνουν κάτι σε ένα τηλεοπτικό δελτίο ή σε μια ανάρτηση που θα δουν σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης.
Όμως, οι πολίτες κάνουν άλλα πράγματα: Πηγαίνουν στο σουπερμάρκετ και βλέπουν το πραγματικό κόστος ζωής. Βάζουν βενζίνη στα πρατήρια καυσίμων και άρα γνωρίζουν το κόστος ενέργειας. Έχουν παιδιά που πάνε σε σχολεία και πανεπιστήμια και γνωρίζουν την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος. Παίρνουν μέσα μαζικής μεταφοράς ή οδηγούν σε δρόμους κα γνωρίζουν την κατάσταση των υποδομών. Προγραμματίζουν διακοπές και άρα ξέρουν το κόστος τους. Αναζητούν δουλειά είτε οι ίδιοι είτε τα παιδιά τους και ξέρουν ποιες θέσεις εργασίας προσφέρονται, για ποια προσόντα και με τι είδους αμοιβή. Πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία είτε για προγραμματισμένες εξετάσεις είτε για έκτακτα περιστατικά. Φροντίζουν ηλικιωμένους και ξέρουν τα προβλήματά τους. Ζουν σε αγροτικές περιοχές και γνωρίζουν τι γίνεται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τα προβλήματα που υπάρχουν εκεί (αρκεί να αναλογιστούμε π.χ. την κατάσταση με τον αφθώδη πυρετό σε ένα νησί όπως η Λέσβος). Βλέπουν τις δασικές πυρκαγιές είτε στην τηλεόραση είτε από το παράθυρο ή το μπαλκόνι τους. Ζουν τα προβλήματα κάθε φορά που υπάρχουν «έκτακτα καιρικά φαινόμενα».
Και βέβαια οι πολίτες μπορεί να μην παρακολουθούν στενά τις πολιτικές εξελίξεις, ή τα νομοσχέδια, ή τις κατά καιρούς εξαγγελίες, όμως κάποια βασικά στοιχεία και γεγονότα τα γνωρίζουν πολύ καλά και δεν τα ξεχνούν. Ξέρουν ότι στα Τέμπη είχαμε μια τραγωδία γιατί δεν υπήρχαν οι απαραίτητες υποδομές για την ασφαλή συγκοινωνία, με αποτέλεσμα δύο τρένα να κινούνται στην ίδια γραμμή, σε αντίθετη κατεύθυνση και μεγάλη ταχύτητα. Γνωρίζουν ότι με πρωτοβουλία και ευθύνη υπουργών και άλλων υπηρεσιακών στοιχείων «μπαζώθηκε» ο χώρος της τραγωδίας και χάθηκαν πολύτιμα στοιχεία. Ξέρουν ότι υπουργοί της κυβέρνησης είναι υπόδικοι σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Όπως και ξέρουν ότι υπήρξε ένα μεγάλο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, που αφορούσε παράνομες επιδοτήσεις στις οποίες ήταν μπλεγμένα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα βουλευτές να είναι υπόδικοι. Και βέβαια έχουν πληροφορηθεί ότι με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου, που έχει την εποπτεία της ΕΥΠ, είχε στηθεί ένας μηχανισμός όπου το «επιτελικό κράτος», με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού παρακολουθούσε υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες.
Πέραν της γενικής κατάστασης, οι πολίτες έχουν εικόνα και για τους υπουργούς της κυβέρνησης: έχουν για παράδειγμα την εικόνα ενός υπουργού όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, που όπου πάει όλο και κάποια διαμαρτυρία θα υπάρχει, μικρότερη ή μεγαλύτερη, όσο και εάν προσπαθεί να τις υποβαθμίσει. Ή του Γιώργου Φλωρίδη, υπουργού Δικαιοσύνης, να λέει ότι όσα λέγονταν για «μπάζωμα» ήταν «για τα μπάζα», πριν τον διαψεύσει ο ίδιος ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Ή του Θάνου Πλεύρη που κραυγάζει σε σχέση με το προσφυγικό, παρότι οι πολίτες έχουν σαφή εικόνα ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει κάποια «εισβολή».
Εάν λοιπόν οι πολίτες σήμερα δείχνουν να γυρνούν την πλάτη στη Νέα Δημοκρατία και δημοσκοπικά να της δίνουν ποσοστά που οδηγούν στην πολιτική της ήττα στις επόμενες εκλογές, αυτό δεν είναι γιατί δεν έχει προβληθεί το κυβερνητικό έργο. Είναι επειδή το κυβερνητικό έργο είναι αυτό που είναι. Δεν είναι επειδή δεν γνωρίζουν τις επιδόσεις της κυβέρνησης, αλλά επειδή τις βιώνουν. Δεν είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των μεταρρυθμίσεων, αλλά επειδή τις έχουν ζήσει και άρα αποτιμήσει.
Και εάν οι υπουργοί – ακόμη περισσότερο οι απλοί βουλευτές – είναι ως ένα βαθμό απρόθυμοι να προβάλουν τόσο έντονα και φωναχτά το κυβερνητικό «έργο» είναι επειδή έχουν επίγνωση όλων των παραπάνω και το ένστικτο πολιτικής επιβίωσης που διαθέτουν τους ωθεί να κοιτάξουν να προσαρμόσουν την προεκλογική τους εκστρατεία κυρίως στο τι έκαναν οι ίδιοι, πολύ συχνά και με την αναγκαία υποσημείωση: «εγώ, όμως, δεν συμφώνησα». Σε τελική ανάλυση οι πιο έμπειροι από αυτούς γνωρίζουν ότι πολύ δύσκολα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επιβιώσει του αποτελέσματος των επόμενων εκλογών και παίρνουν ήδη από τώρα τις αποστάσεις τους.
Σε τελική ανάλυση, είναι κάπως αφελές να πιστεύει κάποιος ότι μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία ήδη επτά χρόνια και όταν κάνει εκλογές θα έχει φτάσει τα οκτώ, απολαμβάνοντας μιας κυρίαρχη θέση μέσα στο πολιτικό σκηνικό, έχει απώλειες εξαιτίας «κακής επικοινωνίας» και «ελλιπούς προβολής» του έργου της. Το ακριβώς αντίθετο: μια κυβέρνηση που είναι στην εξουσία τόσα χρόνια είναι αντιμέτωπη με το γεγονός ότι οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά ότι για τα προβλήματά τους είναι υπεύθυνοι όσοι κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί μπορεί να είναι σημαντική η επικοινωνία στην πολιτική, αλλά δεν μπορεί να νικήσει την πραγματικότητα,
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)