Mpelalis Reviews
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026
Ο νεοαποικισμός της Λατινικής Αμερικής από ΗΠΑ-Ισραήλ και η αντίσταση των λαών της
Αυτό που βιώνει σήμερα η Λατινική Αμερική, σε πολύ πιο έντονο βαθμό επί Τραμπ 2, μερικοί το ονομάζουν το δόγμα Μονρόε 2, άλλοι επιχείρηση Κόνδωρ 2, και τα δύο παιδιά της αχόρταγης αποικιακής πολιτικής των ΗΠΑ. Το πρώτο με αφετηρία το 1823, η δεύτερη το 1975 στη Χιλή, δυο χρόνια μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ – η επιχείρηση Κόνδωρ απέβλεπε στην επιβολή των γνωστών αιμοσταγών δικτατοριών σχεδόν σε όλα τα κράτη της Λατινικής Αμερικής, μέχρι και της Καραϊβικής. Γιατί είχαν τρομάξει με την Επανάσταση της Κούβας, τον ενθουσιασμό που προκάλεσε στην ήπειρο και έκαναν τα πάντα να μην επαναληφθεί η ιστορία.
Σήμερα όμως αυτή η αρπαχτική πολιτική διαμηνύεται στο φως της ημέρας με τον πιο κυνικό και θρασύτατο τρόπο, με επικεφαλής τον πρόεδρο Τραμπ, που εκφωνεί την μετατροπή του Καναδά στην πολιτεία νο 51 των ΗΠΑ, επιδιώκει την προσκόλληση της Γροιλανδίας ακόμη και του Μεξικού. Πέρασε όμως από τα λόγια και στις πράξεις με την αρπαγή του Μαδούρο και αμέσως μετά με την πλήρη ασφυξία της Κούβας προκειμένου να την γονατίσει και υποτάξει, γιατί, όπως λέει μαζί με τον Ρούβιο, η Κούβα είναι ένα καρκίνωμα για τις ΗΠΑ που πρέπει να αφαιρεθεί.
Αυτό που όμως δεν θα ήθελαν να φανερωθεί είναι τί εργαλεία χρησιμοποιούν για τον σκοπό τους, ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα στην Λατινική Αμερική να κυριαρχήσουν δεξιά και ακροδεξιά καθεστώτα. Αλλά όπως στη συνέχεια θα δούμε, το πέπλο πέφτει.
Στις 22/08/2026 συλλαμβάνεται στη Βολιβία ο Αργεντινός Φερνάντο Σεριμέδο (Fernando Cerimedo), λόγω απόπειρας δολοφονίας της συντρόφου του Νάδια Μπέλλερ. Η ίδια τον κατήγγειλε, τραυματισμένη, από το νοσοκομείο,φοβούμενη τη ζωή της.Όταν η αστυνομία ψάχνει στο σπίτι του, ανακαλύπτει ένα «κέντρο με Μποτς (Granja de bots), ένα χώρο με χιλιάδες συνδεδεμένα κινητά που παράγουν μποτς και πάρα πολλά χρήματα σε δολάρια,θα το εξηγήσουμε λίγο πιο κάτω. Από εδώ και πέρα ξετυλίγεται ταχύτατα ένα κουβάρι σχεδίου για να επηρεαστούν οι προεδρικές εκλογές σε όλη την ήπειρο,χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ, προς όφελός δικό τους και του Ισραήλ. Βγαίνουν στην επιφάνεια οι στενές σχέσεις του Σεριμέδο ως συμβούλου, συνεργάτη, «φίλου» κ.ο.κ. με τους δεξιούς προέδρους, φιλοσιωνιστές που παρέδωσαν όλα τα πλούτη των χωρών τους στις ΗΠΑ, όπως ο Μιλέι της Aργεντινής, ο Κατς της Χιλής, ο Μπουκέλε του Σαλβαδόρ, ο Ροντρίγο Παζ της Βολιβίας, ο Αμπελάρδο δε λα Εσπριέγια (Abelardo de la Espriella) της Κολομβίας,της Ονδούρας κ.ο.κ.
Με το παραπάνω γεγονός ξεσκεπάζονται επιπλέον ονόματα και τα ανήθικα και παράνομα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν. Έχουμε και λέμε: Ο Τιμ Νταν (Tim Dunn), μεγιστάνας πετρέλαιο-επιχειρηματίας από το Τέξας, πολιτικά ακροσυντηρητικός, που επηρεάζει την πολιτική της πολιτείας του αλλά και των ΗΠΑ, φαίνεται να είναι ο κύριος χρηματοδότης και ο άμεσος προμηθευτής της τεχνολογίας που πρόσφεραν οι ΗΠΑ στον Σεριμέδο. Ο Μπραντ Πασκάλ, (Brad Pascal) πρώην διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ, ήταν συνεργάτης του Σεριμέδο και πάροχος για τα ψηφιακά του εργαλεία (κέντρο μποτς, τρολς κ.α.).
Από το 2019, ο Σεριμέδο ταξίδευε σε κάθε χώρα, Ονδούρα, Εκουαδόρ, Χιλή, Αργεντινή κ.α., με αποστολή να επηρεάσει τις εκλογές και με έτοιμη στην τσέπη τη συμφωνία των υψηλόβαθμων του ΜΑGΑ. Συνεργάτης του ήταν και ο ακροδεξιός Ισπανός Χαβιέρ Νέγρε (Javier Negre). Μετατράπηκε ο ίδιος σε ένα είδος κράτος εν κράτει, με φοβερή ισχύ. Μετά τη σύλληψή του δήλωσε ότι αν ο πρόεδρος της Βολιβίας δεν τον απελευθερώσει σε έξι μήνες, θα τα ξεράσει όλα.
Ο Σεριμέδο και ο Νέγρε δεν πληρώνονταν ως μια Συμβουλευτική Εταιρία στην υπηρεσία του υποψηφίου τους στην προεκλογική εκστρατεία, όχι, αλλά χρηματοδοτούσαν τον δεξιό υποψήφιο της κάθε χώρας, με αντάλλαγμα όταν αυτός θα έπαιρνε την εξουσία, το πρώτο μέλημά του θα ήταν να βάλει χέρι στα Ταμεία της χώρας. Π.χ. το Ταμείο της Βολιβίας επηρεάζει σημαντικά τον μεταλλευτικό τομέα, πετρελαίου. Ο πρόεδρος Μιλέι της Αργεντινής, δηλωμένος τραμπιστής και φιλοισραηλινός, άδειασε όλα τα Ταμεία της χώρας.
Έτσι, μέσω της διαφθοράς και διαπλοκής, αποσβένεται η αρχική επένδυση αυτού του κυκλώματος και οι νέοι κυβερνώντες-τσιράκια ευθυγραμμίζουν τις χώρες τους με την πολιτική των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Σχεδόν σε όλα τα κράτη που «νίκησε» στις εκλογές η δεξιά, υπήρξαν εξωτερική πίεση και νοθείες. Επίσης βλέπουν τον Σεριμέδο μαζί με τον Μάρκο Ρούμπιο,μετονομαζόμενο και ως Νάρκο Ρούμπιο. Για όλους τους παραπάνω υπάρχουν καταγγελίες και στοιχεία ότι σχετίζονται και με το ναρκεμπόριο.
Να παραμείνουμε όμως στα πιο πρόσφατα γεγονότα σε μερικές χώρες της Λατινικής Αμερικής.
ΚΟΛΟΜΒΙΑ. Γράφει στο Fb του μέσα στα άλλα, ο πιο προοδευτικός πρόεδρος που είχε ποτέ η Κολομβία, ο Γουστάβο Πέτρο (Gustavo Petro), που επί της πρόσφατης θητείας του βελτίωσε πολλά και σημαντικά μέτωπα υπέρ του λαού και της αυτοκυριαρχίας της χώρας: «Το τηλέφωνο του Σεριμέδο που έχει κατασχεθεί, τον αποκαλύπτει ως συνδημιουργό του MATRIX, καθρέφτη των ψεμάτων στη Λατινική Αμερική, με δεσμούς με Κολομβιανούς αξιωματούχους. Η αρχική μου υπόθεση επιβεβαιώνεται: υπήρξε μαζική χειραγώγηση των Κολομβιανών ψηφοφόρων. Έγινε μέσω 2 εκατομμυρίων bots, ψεύτικων προφίλ, που διαχειρίζονταν αυτοματοποιημένα κέντρα από διάφορα σημεία του κόσμου, ειδικά από μια τοποθεσία που παρείχα στον Διευθυντή της Εθνικής Αστυνομίας, αλλά την οποία η αστυνομία του Μεδεγίν προφανώς αρνήθηκε να ελέγξει, και από το Μαϊάμι.»
Η νοητική χειραγώγηση των ψηφοφόρων ορίζεται ως έγκλημα στον εκλογικό μας κώδικα και θα πρέπει να κινηθούν ποινικές διαδικασίες στην Κολομβία εναντίον του Ισπανού ακροδεξιού Χαβιέρ Νέγρε (Javier Negre) και του Σεριμέδο (Cerimedo).
Είχα ήδη καταγγείλει την ύπαρξη ενός σχεδίου χρηματοδότησης με χρήματα της μαφίας και τα δημόσια κεφάλαια από το Μεδεγίν για την χρηματοδότηση ιδιόκτητων κέντρων bots στο Μαϊάμι. Ο κ. Palacios και ο Ιταλός συνεργάτης του θα πρέπει να ερευνηθούν στις ΗΠΑ, στην Ιταλία και στην Κολομβία. Το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα πρέπει να επιλέξει την αλήθεια.
Οι εκλογές στην Κολομβία, αποκλειστικά λόγω της μαζικής χειραγώγησης τωνψηφοφόρων θα έπρεπε να ακυρωθούν από το δικαστικό σύστημα. Επίσης, σε 1.350 εκλογικά τμήματα, χρησιμοποιήθηκε λογισμικό για χειραγώγηση των αριθμών, ώστε να δοθεί στον νυν πρόεδρο εκλογικό πλεονέκτημα σε μια εκλογή που ήταν πραγματικά αμφίρροπη.
»Ο Αμπελάρντο (Abelardo de la Espriella) επίσης υπήκοος των ΗΠΑ και πλήρως ταυτισμένος με την πολιτική του Τραμπ, δεν θα ήταν πρόεδρος αν η ψηφοφορία γινόταν ελεύθερα. Θα ήταν ο Γουστάβο Πέτρο.
»Η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να καταγγείλει τη συστηματική και μαζική παραβίαση του δικαιώματος ψήφου και εκλογής στις Ονδούρα, Ελ Σαλβαδόρ, Κολομβία, Ισημερινό, Περού, Χιλή, Μεξικό, Βραζιλία και Αργεντινή. Ο παγκόσμιος προοδευτικός αγώνας, συμπεριλαμβανομένου του αμερικανικού προοδευτισμού, πρέπει να νικήσει το σκοταδιστικό σχέδιο της πληροφορικής υποδούλωσης της ανθρωπότητας, που κηρύχθηκε από την κορυφή της οικονομικής ισχύος μέσω του σχεδίου Παλαντίρ (Paladir) και τους διανοούμενους του σκότους. Αυτός είναι ο νέος αγώνας ανάμεσα στην Εποχή του Διαφωτισμού και της Εποχής του Σκότους, η οποία μας οδηγεί σ’ ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα. Ή θα νικήσει η λογική και το φως, ή η γενική βαναυσοποίηση της ανθρωπότητας και η ήττα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό που βιώνουμε είναι ένας τεχνοφασισμός».
Ένα άλλο εργαλείο που θέλουν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ στην Κολομβία και όχι μόνο, για την υποταγή του λαού, είναι το θρησκευτικό δόγμα του σιωνιστικού ευαγγελισμού στους γηγενείς πληθυσμούς, όπως σε αυτούς της Σιέρα Νεβάδα (περιοχή Σάντα Μάρτα). Σύμφωνα με ντοκουμέντο της 21ης Αυγούστου 2026 που έπεσε στα χέρια του Diario Red, οι ευαγγελικές εκκλησίες και οι πεντηκοστιανοί θέλουν να διεισδύσουν σε περιοχές όπου υπάρχουν αρχέγονοι πληθυσμοί, με τον δικό τους πολιτισμό, με το πρόσχημα να μελετήσουν τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε διάφορα θρησκευτικά δόγματα και τον αντισημιτισμό. Και έτσι, σιγά σιγά, να αφανίσουν την ταυτότητά τους και να την αντικαταστήσουν με το σιωνιστικό δόγμα και τα διάφορα ρεύματά τους, που υπάρχουν και στις ΗΠΑ.
Τι άλλο βρήκαν στο κινητό του Σεριμέδο; Κίνηση χρημάτων αξίας άνω των 200 εκατομμυρίων δολαρίων, που μοιράζονταν σε διάφορους από χώρες όπως η Αργεντινή, Περού, Χιλή, Κολομβία, Εκουαδόρ, όπου, τί σύμπτωση, σήμερα κυβερνούν δεξιοί και ακροδεξιοί. Ο μηνιαίος μισθός του Σεριμέδο ήταν 800 000 δολάρια.
Πώς αντιδρά σε όλα αυτά ο λαός; Ο Γουστάβο Πέτρο στο όνομα του κόμματός του «Ιστορικό σύμφωνο» (Pacto Histórico) καλεί σε λαϊκή εξέγερση, με συντονισμό και πάλη ξεκινώντας από τη βάση, σε όλη τη χώρα. Δεν φαίνεται να υποκύπτει.
Πάμε τώρα στην ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, όπου μετά την αρπαγή του Μαδούρο χάρη εσωτερικής προδοσίας από το ίδιο του το κόμμα, οι ΗΠΑ κατάφεραν να αποκομίσουν την πιο προδοτική και συμφέρουσα γι’ αυτούς συμφωνία, να βάλουν χέρι στα τεράστια αποθεματικά πλούτη, για να μην πούμε σε όλα, απ’ όπου αντλούν σε καθημερινή βάση τεράστιες ποσότητες πετρελαίου, εφόσον, όπως δηλώνει ξεδιάντροπα ο Τραμπ, η λεία ανήκει στον νικητή.
Πρόκειται για την μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία, με την οποία θα ελέγχει για 100 χρόνια τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας, ύψους 65 δισ. βαρελιών. Από αυτά η Βενεζουέλα θα εισπράττει ΜΟΝΟ 3,2 δολ. το βαρέλι, που σημαίνει μια συνολική απώλεια ύψους 3,9 τρισ. δολαρίων για την χώρα. Ήδη, στους πρώτους μήνες μετά την απαγωγή του Μαδούρο (3-01-206), η ακραία φτώχια και ο πληθωρισμός μαστίζουν εκ νέου τον λαό, ο οποίος πάσχει από έλλειψη ρεύματος, νερού, βενζίνης και πεινά. Ξεκίνησε εκ νέου μαζική έξοδος Βενεζουελανών προς αναζήτηση καλύτερης μοίρας.
Πολλοί από αυτούς ζητούν την επιστροφή του Μαδούρο. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της προδοσίας της Ντέλσι Ροντρίγκεζ, που ως αντάλλαγμα η ίδια και οι συνεργάτες της θησαυρίζουν.
Τα νερά αυτά όμως ούτε καταστάλαξαν, ούτε θα κατασταλάξουν. Υψώθηκαν φωνές, όχι μόνο λεκτικής ανώφελης διαμαρτυρίας, άλλα κάλεσμα οργάνωσης για επανάκτησης ό,τι καλύτερου πρόσφερε ο Τσαβισμός στον λαό της Βενεζουέλας. Μία από τις πιο ισχυρές είναι του Μάριο Σίλβα, ιδρυτήςτου κόμματος PSUV μαζί με τον Τσάβες και ένθερμου υποστηρικτή του, μέλους της Εθνοσυνέλευσης (2021-2026), με τηλεοπτικό πρόγραμμα κ.α. Όλες οι πολιτικές, συνδικαλιστικές, συλλογικότητες και άλλες δυνάμεις που ήταν υπέρ της πολιτικής του Τσάβες σε γενικές γραμμές, αλλά ανήκαν σε διάφορα κόμματα (π.χ. υπήρχαν δύο κομμουνιστικά κόμματα), καλούνται να ενωθούν και ήδη βγήκαν στους δρόμους για την επανάκτηση της αυτοκυριαρχίας και ελευθερίας της χώρας και του λαού της, για τον επανέλεγχο του πλούτου της.
Ο λαός της ΒΟΛΙΒΙΑΣ αποφάσισε να παλέψει έως το τέλος, μέχρι να διώξει από την εξουσία της χώρας τον νυν πρόεδρό της, τον Ροντρίγκο Παζ Περέιρα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει για πολλούς θυσία μέχρι θανάτου. Είναι σε γενική απεργία εδώ και 40 μέρες περίπου, οι δρόμοι είναι μπλοκαρισμένοι, δεν λειτουργεί τίποτα. Όλοι στους δρόμους. Οι Quechuas και οι Aymaras άρχισαν να τραγουδούν τους ύμνους τους, για τον θάνατο, τη δικαιοσύνη και το μαρτύριο. Οι εικόνες συγκλονίστηκες. «Η γη μας δεν πωλείται», είναι το σύνθημα. Κουράστηκαν με τις ελλείψεις, την ακρίβεια, την εκμετάλλευση. Αντιστέκονται σε νομοσχέδιο της κυβέρνησης που επιχειρεί ναυποθηκεύσει την γη τους έναντι παραχώρησης επιδοτήσεων, αλλά και γενικότερα την παράδοσή της σε ξένα μονοπώλια, μέσω του νόμου Αποξένωσης της Γης. Ξέρουν ότι ο αγώνας δεν θα είναι εύκολος, οπλίζονται. Ομάδα περιφρουρεί τον Έβο Μοράλες, από τους πρώτους στόχους για την φυσική εξόντωση των ηγετών του λαού, εναντίον του οποίου εκδόθηκαν δύο εντάλματα σύλληψης με ψευδείς κατηγορίες.
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ. Ο Μιλέι πουλάει στους Ισραηλίτες και Αμερικανο-ισραηλινούς τεράστιες εκτάσεις στην Παταγονία και στο Βόρειο Χουχούι, μαζί με τους κατοίκους ή διώκοντάς τους βίαια. Ο λαός όμως εξεγείρεται, βγήκε στους δρόμους με συνθήματα ότι η γη τους δεν πωλείται, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί ο νόμος περί αδιάκριτης και απεριόριστης πώλησης του πατρογονικού εδάφους των γηγενών κατοίκων της. Γενική απεργία παραλύει τη χώρα, τρένα, πτήσεις, εργοστάσια, είπαν μέχρι εδώ στην εργατική μεταρρύθμιση που μόλις ψήφησε το Κογκρέσο. Ξεσηκώθηκαν για το δικαίωμα στη ζωή, όπως το ονομάζουν.
ΧΙΛΗ. Ο Καστ, σε έξι μήνες, παρέδωσε στον Τραμπ την κυριαρχία της Χιλής.
Στην ΔΟΜΙΝΙΚΑΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, της οποίας η κυβέρνηση επίσης υποτάχτηκε στις ορέξεις των ΗΠΑ-Ισραήλ, το 2024, διάφορες συλλογικότητες με τον αγώνα τους, κατάφεραν να ακυρώσουν τη συμφωνία ανάμεσα την Δομινικανή Δημοκρατία και το MEKOROT (Israel Nacional wáter Co.), εταιρία που έχει καταδικαστεί γιατί απαγορεύει την πρόσβαση των Παλαιστινίων στο νερό. Ένα φωτεινό παράδειγμα ότι η λαϊκή πίεση όντως λειτουργεί.
Αποδεικνύεται ότι το μόνο που μπορεί να προσφέρει το Ισραήλ είναι εξοπλισμό, τρομοκρατία, έλεγχο, αρπαγή και θάνατο. Αρπάζουν τη γη, το νερό, δεν πάνε για τουρισμό εδώ κι εκεί, αλλά μελετούν τί μπορούν να αρπάξουν, με πιέσεις, με εκβιασμούς, ακόμα και με την εξόντωση του ντόπιου, γηγενή πληθυσμού ή και πολιτισμού.
Αυτά, πολύ συνοπτικά περί του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικούαναβρασμού σήμερα στην Λατινική Αμερική. Όπου ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ διείσδυσε με τους πιο αποικιακούς βίαιους τρόπους στις Ουρουγουάη, Ονδούρα, Σαλβαδόρ, Παναμά, Δομινικανή Δημοκρατία. Όπου καίνε τα δάση αν από κάτω υπάρχουν κοιτάσματα στα οποία θέλουν να βάλουν χέρι και με την ευλογία της εκάστοτε κυβέρνησης. Όπου αρπάζουν τα νερά, τα εύπορα εδάφη, ό,τι σημαίνει πλούτος, χωρίς κανένα σεβασμό στους λαούς που τα κατοικούν. Οι λαοί όμως αποφάσισαν να μην υποταχτούν. Νομοτελειακό, αν η ζωή θέλει να θριαμβεύσει.
Πηγή: kommon.gr
Το παιδί στην κατάψυξη δεν είναι μια είδηση
Κάποιες ειδήσεις δεν πρέπει να βιαζόμαστε να τις ερμηνεύσουμε. Πρέπει πρώτα να τις αφήνουμε για λίγο να στέκονται μπροστά μας γυμνές, όσο κι αν δυσκολευόμαστε να τις αντέξουμε.
Ένα βρέφος 8 μηνών βρέθηκε δολοφονημένο μέσα σε μια κατάψυξη.
Και το πρώτο ερώτημα έρχεται σχεδόν αυτόματα: «Τι άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο;». Είναι ένα εύλογο ερώτημα. Αλλά ίσως υπάρχει κι ένα δεύτερο, πολύ πιο δύσκολο: τι συμβαίνει σε μια κοινωνία όταν το αδιανόητο μπορεί να συμβαίνει δίπλα μας και να παραμένει αόρατο;
Δεν γνωρίζουμε ακόμη όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης και θα ήταν ανεύθυνο να αποδώσουμε συλλογικές αιτίες σε ένα συγκεκριμένο έγκλημα. Το συλλογικό τραύμα δεν «παράγει δολοφόνους» με έναν απλό, γραμμικό τρόπο. Μπορεί όμως να παράγει κάτι άλλο, λιγότερο θεαματικό και γι’ αυτό περισσότερο ύπουλο: μια κοινωνία κουρασμένη να αισθάνεται.
Όταν μια κοινωνία ζει για χρόνια μέσα στην ανασφάλεια, στην οικονομική εξουθένωση, στη δυσπιστία προς τους θεσμούς και στη διάλυση των κοινοτικών δεσμών, το πεδίο της φροντίδας της στενεύει. Ο καθένας παλεύει να σώσει τον εαυτό του. Ο γείτονας γίνεται ξένος. Το παιδί πίσω από τον τοίχο γίνεται «δική τους υπόθεση». Η εξάρτηση γίνεται «κακιά επιλογή». Η ψυχική αποδιοργάνωση γίνεται «τρέλα». Η φτώχεια γίνεται προσωπική αποτυχία.
Και σιγά σιγά χάνεται κάτι πολύτιμο: η ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε ότι ο άνθρωπος δίπλα μας δεν είναι απλώς παράξενος ή προβληματικός. Μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο.
Γι’ αυτό ίσως το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη τη νύχτα του εγκλήματος. Είναι τι συνέβαινε πριν. Τι είχε προηγηθεί μέσα σε εκείνο το σπίτι; Τι έβλεπαν τα άλλα παιδιά; Ποιος γνώριζε; Ποιος υποψιαζόταν; Ποιος άκουσε κάτι και το προσπέρασε; Ποιος θεσμός είδε - και ποιος δεν μπόρεσε να δει;
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: ο τρόπος με τον οποίο εμείς οι υπόλοιποι θα "καταναλώσουμε" αυτή την τραγωδία. Θα σοκαριστούμε. Θα αναζητήσουμε τις μακάβριες λεπτομέρειες. Θα πούμε «τέρας», «φρίκη», «πού φτάσαμε». Και σε λίγες ημέρες μια άλλη είδηση θα πάρει τη θέση της.
Αυτό είναι ίσως μία από τις πιο αθέατες όψεις του συλλογικού τραύματος: το αδιανόητο επαναλαμβάνεται τόσο συχνά ως θέαμα, ώστε κινδυνεύει να πάψει να μας κινητοποιεί και απλώς να μας διεγείρει. Ο ανθρώπινος πόνος γίνεται περιεχόμενο.
Τα «τέρατα», άλλωστε, είναι μια βολική εξήγηση. Αν εκείνος που διαπράττει το αδιανόητο δεν είναι άνθρωπος αλλά τέρας, μπορούμε να τον εξορίσουμε από τον κοινό μας κόσμο και να ησυχάσουμε. Δεν χρειάζεται να αναρωτηθούμε για τους δεσμούς που διαλύθηκαν, για τις οικογένειες που έμειναν αβοήθητες, για τους θεσμούς που δεν έφτασαν εγκαίρως, για τις γειτονιές που έπαψαν να βλέπουν.
Το αντίθετο όμως της βίας δεν είναι απλώς η απουσία βίας.
Είναι η παρουσία της φροντίδας. Και ίσως το βαθύτερο σύμπτωμα μιας τραυματισμένης κοινωνίας να μην είναι ότι παράγει περισσότερα «τέρατα». Είναι ότι παράγει όλο και λιγότερους δεσμούς ικανούς να αντιληφθούν εγκαίρως τον άνθρωπο που χάνεται.
Γιατί ένα βρέφος δεν μπορεί να καταγγείλει. Δεν μπορεί να φύγει. Δεν μπορεί να χτυπήσει την πόρτα του διπλανού. Δεν έχει καν τις λέξεις για να πει «βοήθεια». Χρειάζεται μια κοινωνία που να μπορεί να ακούει ακόμη κι εκείνους που δεν έχουν φωνή.
Και η κοινωνία μας δεν ακούει πια ούτε εκείνους που κραυγάζουν...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρύθμισης για την καινοτομική μεθοδολογία του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού. Η διδακτορική του διατριβή με θέμα τη Φιλοσοφία της Ανθρώπινης Εργασίας... απορρίφθηκε «πανηγυρικά». Μετά την παραίτηση του από τον Δημόσιο Τομέα, προώθησε τις αντιλήψεις εξανθρωπισμού της οργάνωσης της εργασίας και του Κοινοτισμού ως νέου πολιτισμικού προτύπου, με δεκάδες σεμινάρια, διαλέξεις και άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την προσωποκεντρική συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία, σαν Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης.
Η μεγάλη φιέστα της ΔΕΘ και το «ρωμαϊκό» θέαμα
Όλα είναι έτοιμα. Η φιέστα της ΔΕΘ ετοιμάζεται να δώσει τη μεγάλη της παράσταση. Η φετινή διοργάνωση, άλλωστε, έχει τη δική της συμβολική βαρύτητα: 90 διοργανώσεις και 100 χρόνια από τις απαρχές του θεσμού, το 1926. Ένα σκηνικό ιδανικό για μια κυβέρνηση που γνωρίζει καλά τη δύναμη της εικόνας και της πολιτικής παράστασης.
Τα κανάλια και τα φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα ηλεκτρονικής ενημέρωσης έχουν ήδη προαναγγείλει τους πέντε συν έναν στόχους των μέτρων που αναμένεται να παρουσιάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Την ίδια ώρα, η «απόβαση» των υπουργών της γαλάζιας παράταξης στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, μαζί με την εκστρατεία τους προς τους ψηφοφόρους της Μακεδονίας. Όλα μοιάζουν προσεκτικά σχεδιασμένα, ώστε η πολιτική εξαγγελία να μετατραπεί σε τηλεοπτικό σόου.
Στην αίθουσα όπου ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει τα οικονομικά μέτρα, οι γαλάζιοι φρουροί θα καταλάβουν τις θέσεις τους. Τα χειροκροτήματα θα είναι γενναιόδωρα και σαφώς διατεταγμένα, οι υπουργοί θα σηκωθούν όρθιοι, τα χαμόγελα θα φωτίσουν τα πρόσωπα των κυβερνητικών στελεχών και των γονατισμένων αυλικών και το σκηνικό θα συμπληρωθεί από την εικόνα μιας πανηγυρικής, σχεδόν αυτοκρατορικής τελετής.
Ένα είναι σίγουρο ότι θα δούμε για μια ακόμη φορά μια ρωμαϊκή ρεπλίκα, μια ανούσια ρωμαϊκή τελετουργία με προβολή ψευδώνυμων στόχων και αυτοσκοπών. Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι δημόσιες τελετές αποτελούσαν βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας. Η μεγαλοπρέπεια, η προσωπολατρία και η δημόσια επίδειξη ισχύος λειτουργούσαν ως μέσα εμπέδωσης της πολιτικής κυριαρχίας. Ο αυτοκράτορας έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο και το πλήθος να αντιλαμβάνεται την παρουσία του ως πηγή ασφάλειας, τάξης και ευημερίας.
Και, βέβαια, υπήρχαν τα congiaria: έκτακτες παροχές προς τον λαό, που ενίσχυαν το κοινωνικό έρεισμα του αυτοκράτορα και λειτουργούσαν ως μέσο κατευνασμού και πολιτικής νομιμοποίησης. Το γνωστό «άρτον και θεάματα» δεν ήταν απλώς μια φράση, αλλά αποτελούσε μια πολιτική τεχνική. Όταν η εξουσία προσφέρει στο πλήθος θέαμα και υλικές παροχές, μπορεί ευκολότερα να μετατοπίσει το ενδιαφέρον από τις βαθύτερες αντιφάσεις της κοινωνίας και της πολιτικής ζωής. (Ο Ρωμαίος ποιητής Ιουβενάλης (Juvenal) είχε σχολιάσει την κατάσταση με καυστική σάτιρα, πικρία και βαθιά περιφρόνηση για την κατάντια του ρωμαϊκού λαού, στο πιο διάσημο έργο του, τις Σάτιρες (Σάτιρα ΙΧ, 10ος αιώνας μ.Χ.), ήταν εκείνος που επινόησε την παγκόσμια γνωστή φράση «Άρτον και Θεάματα» “Panem et Circenses”).
Άραγε πόσο απέχει το σημερινό πολιτικό θέαμα από εκείνη την πραγματικότητα; Όταν οι οικονομικές παροχές παρουσιάζονται ως προσωπικό επίτευγμα του αρχηγού και όταν ο πρωθυπουργός εμφανίζεται ως ο μοναδικός εγγυητής της οικονομικής ανακούφισης, τότε η πολιτική κινδυνεύει να μετατραπεί σε σχέση εξάρτησης ανάμεσα στον ηγέτη και στον πολίτη.
Την ίδια στιγμή, όμως, η δημοκρατία μας δοκιμάζεται από παντού. Ο «προσοδοθητικός καπιταλισμός» της εποχής μας αποσύρει σταδιακά τον πολίτη από τα πεδία όπου θα μπορούσε να συμμετέχει, να διεκδικεί και να αποφασίζει. Η αδράνεια αποκτά χαρακτηριστικά κανονικότητας. Το πολιτικό μήνυμα «μην ασχολείσαι, όλα τα φροντίζει ο αρχηγός» αποδεικνύεται επικίνδυνα αποτελεσματικό.
Ο πολίτης μετατρέπεται έτσι από ενεργό υποκείμενο της δημοκρατίας σε παθητικό καταναλωτή πολιτικών παροχών. Και όσο περισσότερο η πολιτική παρουσιάζεται ως υπόθεση ενός προσώπου, τόσο περισσότερο αδειάζει από περιεχόμενο η ίδια η έννοια της δημοκρατικής συμμετοχής.
Ίσως γι’ αυτό οι λέξεις δημοκρατία, ελευθερία, συλλογικότητα και κοινωνική συμμετοχή μοιάζουν σήμερα για πολλούς τόσο μακρινές. Σαν υλικά που έχουν απομείνει από ένα παλιό κοίτασμα και θεωρούνται άχρηστα, σαν gangue ή waste rocks, πετρώματα χωρίς οικονομική αξία. Κι όμως, χωρίς αυτά ακριβώς τα «άχρηστα» υλικά δεν υπάρχει δημοκρατία.
Τελικά, μπορεί να έχουν περάσει δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά το πολιτικό θέαμα δεν άλλαξε και τόσο. Άλλαξαν τα φώτα, οι κάμερες και τα τηλεοπτικά στούντιο. Άλλαξαν οι λέξεις και τα επικοινωνιακά εργαλεία. Η λογική, όμως, παραμένει γνώριμη: παροχές, θέαμα, χειροκρότημα και ένας ηγέτης στο κέντρο της σκηνής.
Και κάπως έτσι, η Ρώμη επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Όχι με άρματα και μονομάχους, αλλά με κάμερες, εξαγγελίες και χειροκροτήματα. Το ερώτημα είναι αν, πίσω από τη λάμψη της φιέστας, θα υπάρχει ακόμη χώρος για τον πολίτη.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Πηγή: www.antinews.gr
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2026
ΟΧΙ στην ΕΕ από το 53% των Ισλανδών
Ηχηρό χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε από την Ισλανδία με αφορμή το δημοψήφισμα που διεξήχθη για την επανεκκίνηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 53% των ψηφοφόρων ψήφισε «Όχι» («Nei») και μόνο το 47% απάντησε «Ναι», ενώ η συμμετοχή έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας το 82%, όταν η συμμετοχή στις πρόσφατες εθνικές εκλογές έφτασε το 80%.
Η απάντηση των Ισλανδών ήταν σοβαρό πλήγμα για τις Βρυξέλλες, παρά το μικρό μέγεθος της χώρας, για τρεις κυρίως λόγους:
Πρώτο, επειδή το ερώτημα του δημοψηφίσματος αφορούσε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις κι όχι την ένταξη στην ΕΕ. Καθόλου τυχαία, οι εκπρόσωποι του «Ναι» στην προεκλογική περίοδο δεν διαφήμιζαν την ΕΕ αλλά τις διαπραγματεύσεις και τα σημαντικά περιθώρια επίτευξης μιας ικανοποιητικής συμφωνίας ένταξης. Υπόσχονταν μάλιστα νέο δημοψήφισμα για την ένταξη. Επομένως, οι κάλπες έβγαλαν ότι οι Ισλανδοί δεν θέλουν ούτε καν να συζητήσουν την προοπτική ένταξης, απορρίπτοντας εξ αρχής κάθε προοπτική συμμετοχής.
Δεύτερο, επειδή οι Βρυξέλλες ειδικά μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία έχουν επιταχύνει τις διαδικασίες ένταξης στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, θέτοντας στο επίκεντρο των προσπαθειών τους την Ουκρανία και την Μολδαβία, καθώς και την Αλβανία και το Μαυροβούνιο, αντίστοιχα. Το χαρακτηριστικό και των τεσσάρων αυτών χωρών είναι το πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους: 5.147 δολ., 9.350 δολ., 12.490 δολ. και 16.380 δολ, αντίστοιχα, όταν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΕΕ ανέρχεται σε 51.047 δολ. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ισλανδίας είναι ωστόσο 98.323 δολ., σχεδόν διπλάσιο ακόμη και από της ΕΕ! Οι Ισλανδοί επομένως έγκαιρα κατάλαβαν ότι αν κάτι ήθελαν οι Βρυξέλλες ήταν να δείξουν πώς δεν αποτελούν δεξαμενή επιδοτήσεων και καταφύγιο των φτωχών και διεφθαρμένων ελίτ κι απλώς αρνήθηκαν να τους κάνουν την χάρη και να χρηματοδοτήσουν την διεύρυνση της ΕΕ.
Τρίτο, επειδή η ΕΕ απέτυχε να εμφανιστεί ως αποτελεσματική άμυνα απέναντι στις αμερικανικές απειλές. Ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα των οπαδών της ΕΕ ήταν ότι οι Βρυξέλλες θα ενισχύσουν την γεωστρατηγική θέση της Ισλανδίας απέναντι στις ΗΠΑ κι έτσι η χώρα τους δεν θα βρεθεί ποτέ στην θέση της Γροιλανδίας. Ωστόσο, η Ισλανδία, που συμμετέχει στο ΝΑΤΟ ακόμη και στην «συμμαχία των προθύμων» οι οποίοι εξοπλίζουν την Ουκρανία, δεν πείσθηκε, αποδεικνύοντας ότι η ΕΕ δεν αποτελεί εμπόδιο ούτε καν αντίβαρο στα αμερικανικά επεκτατικά σχέδια. Οι Βρυξέλλες έτσι πλήρωσαν την απελπιστική συρρίκνωση της θέσης τους στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, από τη στιγμή που απαρνήθηκαν της αυτοτέλειάς τους κι έγιναν όργανα των ΗΠΑ.
Το θέμα που κυριάρχησε στις αντιπαραθέσεις πριν στηθούν οι κάλπες ήταν τα δικαιώματα αλιείας. Η αλιευτική βιομηχανία της Ισλανδίας, που είναι για τη χώρα ότι είναι η αυτοκινητοβιομηχανία για την Γερμανία, εκμεταλλεύεται μια τεράστια αποκλειστική οικονομική ζώνη στον βόρειο Ατλαντικό, παράγει το 8% του ΑΕΠ και το 40% των εξαγωγών της χώρας. Η προστασία αυτών ακριβώς των αλιευτικών δικαιωμάτων οδήγησε την Ισλανδία από το 1958 ως το 1976 στους λεγόμενους “πολέμους του μπακαλιάρου” με την Αγγλία, που ως αποτέλεσμα είχαν την νίκη του Ρέικιαβικ έναντι του Λονδίνου. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ θα υπονόμευε σε βαθμό ακύρωσης τα αλιευτικά δικαιώματα της Ισλανδίας στον Ατλαντικό.
Δεν ήταν όμως μόνο ο μπακαλιάρος και τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, που έχουν πάψει να γίνονται σεβαστά εδώ και δεκαετίες από το ευρωπαϊκό ιερατείο.
Οι κάτοικοι της Ισλανδίας αν συνεχίζουν σήμερα να απολαμβάνουν μια τέτοια ευημερία είναι επειδή το 2008, όταν η χώρα χρεοκόπησε, ακολούθησαν τον μόνο σωστό δρόμο: εθνικοποίησαν τις τράπεζες, αρνήθηκαν να αποζημιώσουν τους κερδοσκόπους και έκλεισαν στη φυλακή του απατεώνες τραπεζίτες. Το εντελώς αντίθετο δηλαδή απ’ ότι έκαναν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που με την καθοδήγηση της ΕΕ φτώχυναν τους λαούς, αποζημίωσαν τους κερδοσκόπους και άφησαν αλώβητη την τραπεζοκρατία να κυβερνά τις χώρες της και να απολαμβάνει τα προνόμια του παρελθόντος. Ενώ οι λαοί βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση. Η Ελλάδα είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Αν η Ισλανδία ήταν τότε μέλος της ΕΕ, σήμερα θα ήταν σαν την Ελλάδα…
Η ίδια η Ισλανδία επίσης στάθηκε στο πλευρό της Νότιας Αφρικής όταν προσέφυγε κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η στάση του Ρέικιαβικ ήρθε να ευθυγραμμιστεί με τη στάση της κοινωνίας που επί χρόνια συμπαραστέκεται στον λαό της Παλαιστίνης και ζητάει να επιβληθούν κυρώσεις, αποεπένδυση και να διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις με το κράτος των γενοκτόνων. Η ΕΕ αντίθετα χρηματοδοτεί και στηρίζει πολιτικά και διπλωματικά το ισραηλινό απαρτχάιντ διατηρώντας μια ειδική σχέση προς όφελος του Ισραήλ, παρά την αντίθεση που έχουν εκφράσει ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ευρωβουλευτές.
Παρόλα αυτά, η σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της χώρας Κριστρούν Φροσταντότιρ, οπαδός του «Ναι», αν και δήλωσε ότι θα σεβαστεί το «Όχι» που πλειοψήφησε, τόνισε επίσης ότι η ετυμηγορία των ψηφοφόρων σήμανε ότι επιλέγουν να συνεχιστεί η σημερινή ειδική σχέση όπως απορρέει από την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη. Υποσχέθηκε μάλιστα ότι αυτή η σχέση θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, σε εμφανή αντίθεση με τα αποτελέσματα της κάλπης, αποδεικνύοντας ότι παντού υπάρχει ένας Αλέξης…
Κυρίως όμως αποδεικνύει το οριστικό διαζύγιο των οπαδών της ΕΕ με την δημοκρατία!
Σοβαρά τώρα, μόνο η ΝΔ «μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και προκοπή»;
Η κυβέρνηση επιμένει στο αφήγημα ότι μόνο αυτή μπορεί να εγγυηθεί «σταθερότητα και προκοπή» για τη χώρα
«Η ΝΔ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εγγυάται και σταθερότητα και προκοπή», επέμεινε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπληρώνοντας ότι «απέναντί μας είναι κόμματα που έχουν μία αποστολή, να φύγει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης».
Η τοποθέτηση αυτή είναι όντως συνεπής στο μοτίβο που επιμένει η κυβέρνηση και το οποίο στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η μόνη πραγματικά κυβερνητική δύναμη σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία και ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, είναι εξ ορισμού ανίκανες να ασκήσουν κυβερνητικά καθήκοντα, παρά μόνο με τον κίνδυνο να οδηγήσουν τη χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.
Είναι το ίδιο το αφήγημα που στα χέρια ορισμένων διαπρύσιων απολογητών της κυβέρνησης στη δημόσια σφαίρα έχει οδηγήσει στη θέση ότι δεν έχει σημασία ποιο ποσοστό θα πάρει η Νέα Δημοκρατία, καθώς και μόνο 25% να έχει, πάλι μόνο αυτή είναι γνήσια κυβερνητικό κόμμα (άιντε και μαζί με μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ) και άρα πρέπει να κυβερνάει μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Όμως, το ζήτημά δεν είναι να υπενθυμίσουμε ότι δημοκρατία σημαίνει αφενός εναλλαγή κυβερνήσεων, αφετέρου ότι κυβερνά ένα κόμμα που ακόμη και εάν δεν έχει την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας, τουλάχιστον έχει μια εκλογική υποστήριξη που είναι αρκετά κοντινή σε κάτι τέτοιο.
Το ζήτημά είναι αυτή η ταύτιση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τη σταθερότητα και την προκοπή. Γιατί είναι προφανές ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει.
Καταρχάς «σταθερότητα» δεν σημαίνει ότι κυβερνά σταθερά μια κυβέρνηση. Ιδίως σε ένα κοινοβούλιο όπου διαθέτει άνετη πλειοψηφία.
Σταθερότητα υπάρχει σε μία χώρα όταν αυτή έχει κοινωνική συνοχή και όταν αυτή είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια επιδείνωση του συνολικότερου διεθνούς κλίματος, είτε αυτό αφορά την οικονομία, είτε αυτό αφορά τις γεωπολιτικές εξελίξεις, είτε αυτό αφορά την κλιματική αλλαγή.
Εάν δούμε έτσι τη σταθερότητα, τότε η χώρα απέχει από το να είναι σταθερή. Η κοινωνική συνοχή έχει δεχτεί πλήγματα από τον τρόπο που ιδίως μέσα σε μια διπλή κρίση, κόστους ζωής και στεγαστική, ο βαθμός πραγματικής επισφάλειας έχει αυξηθεί και η κοινωνία έχει γίνει επί της ουσίας πιο άνιση και πιο πολωμένη. Στην πραγματικότητα αντί για σταθερότητα ο προσεκτικός παρατηρητής θα δει μια κοινωνία όλο και πιο δυσαρεστημένη και όλο πιο θυμωμένη, ακόμη και εάν «ποστάρει» φωτογραφίες από τις διακοπές (για να βγαίνει ένας υπουργός και να λέει «μαυρίσατε, άρα κανένα πρόβλημα δεν έχετε»), μια κοινωνία όπου σωρεύονται τα υλικά των επόμενων κοινωνικών εκρήξεων, που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν ακόμη και «δι’ ασήμαντον αφορμήν».
Έπειτα κάθε άλλο παρά ανθεκτική είναι η χώρα απέναντι σε κάποιο μεγάλο κίνδυνο. Για παράδειγμα, η συστηματική αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παρά τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα γιατρών και νοσηλευτών, σημαίνει ότι κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι η αναμέτρηση με μια νέα πανδημία, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι και στην προηγούμενη η χώρα μας είχε μερικές από τις χειρότερες στατιστικές στην Ευρώπη. Στις δασικές πυρκαγιές είδαμε ότι έργα έγιναν όμως δεν συνδυάστηκαν με αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης, την ώρα που ολοένα και περισσότερο το «112» αντιμετωπίζεται ως πανάκεια.
Όσο για τις οικονομικές απειλές, είναι σαφές ότι μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει μπορέσει να τιθασεύσει τον πληθωρισμό και την έκρηξη της ακρίβειας, δύσκολα θα μπορούσε να βρει τρόπο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας.
Από την άλλη, μπορεί να έχουν ενισχυθεί οι ένοπλες δυνάμεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα η χώρα έχει ένα ισχυρό πλαίσιο συμμαχιών, την ώρα που η Τουρκία αναβαθμίζει τη θέση της, παρά τα εσωτερικά οικονομικά της προβλήματα. Και βέβαια, το στρεβλό μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει σπρώξει τη χώρα στο περιθώριο της Ευρώπης οικονομικά, σημαίνει και μικρότερο πραγματικό διεθνές βάρος.
Άρα λοιπόν, κάθε άλλο παρά τη σταθερότητα εγγυάται για το επόμενο διάστημα η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Όσο για την «προκοπή», δηλαδή την ευημερία, είναι σαφές ότι η προκοπή που υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτή που οι αυξήσεις στους μισθούς σύντομα εξανεμίζονται από την αύξηση του πληθωρισμού, όπου οι μισθοί, με όρους αγοραστικής δύναμης είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης, όπου το προσωπικό του δημοσίου είναι αντιμέτωπο με μια συνθήκη φτωχοποίησης, και όπου τα νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα όλο και πιο δύσκολα, ακόμη και εάν φαινομενικά «οι αριθμοί ευημερούν». Προσθέστε σε όλα αυτά και τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, προς όφελος «ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων», και έχετε εικόνα της πραγματικής «προκοπής» με την οποία είναι αντιμέτωπη η κοινωνία.
Αυτό εξηγεί και γιατί είναι τόσο έντονο σήμερα ένα αίτημα πολιτικής αλλαγής.
Αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι πολίτες «παρασύρονται» από την αντιπολίτευση και δεν αντιλαμβάνονται τη «σταθερότητα και προκοπή» που τους προσφέρουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία.
Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Επειδή οι πολίτες σήμερα αισθάνονται τέτοια ανασφάλεια και αβεβαιότητα και επειδή όντως επιδιώκουν τη σταθερότητα και την προκοπή για τους ίδιους και τα παιδιά τους, είναι που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα και αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Η Ασπίδα και η «αχίλλειος πτέρνα»
Είμαστε βέβαιοι πως θέλουμε να χαρίσουμε τον αραβικό κόσμο στην Τουρκία;
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάζεται ως ακόμη ένα μεγάλο βήμα θωράκισης της χώρας. Και πράγματι, τα 3 δισ. ευρώ δεν είναι αμελητέα υπόθεση. Ούτε η απόκτηση ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας, με David’s Sling, SPYDER, Barak MX, ραντάρ και ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου, μπορεί να αντιμετωπιστεί ελαφρά τη καρδία. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ.
Μόνο που η εξωτερική πολιτική δεν είναι κατάλογος εξοπλισμών. Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα – για τους δήθεν «μετριοπαθείς», αλλά και για τους κάθε λογής «φουστανελοφόρους» πωλητές αφηγημάτων πατρίδας για τα πανηγύρια.
Γιατί το ερώτημα όμως δεν είναι και δεν πρέπει να τίθεται μονόπλευρα στη βάση του εάν πρέπει να έχουμε «ισχυρή άμυνα» και «αποτρεπτική ισχύ» – που πρέπει να έχουμε σε έναν περίπλοκο κόσμο. Το ερώτημα είναι εάν, στο όνομα της ασφάλειας – όπως ευπώλητα επικοινωνείται στο δρόμο προς τις κάλπες – είμαστε έτοιμοι να περιορίσουμε (περαιτέρω), μόνοι μας, το γεωπολιτικό μας αποτύπωμα.
Είμαστε βέβαιοι πως θέλουμε να «χαρίσουμε» τον αραβικό κόσμο στην Τουρκία; Διότι αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος μιας εξωτερικής πολιτικής που επενδύει ολοένα περισσότερο στην αποκλειστική στρατηγική σύμπλευση με το Ισραήλ του Νετανιάχου και της γενοκτονίας στη Γάζα και, μέσω αυτού, με τον αστάθμητο και σταθερά απρόβλεπτο αμερικανικό παράγοντα του Ντόναλντ Τραμπ. Η Άγκυρα, δεν περιμένει. Αντιθέτως, επιχειρεί να ξαναχτίσει γέφυρες εκεί όπου εμείς κινδυνεύουμε να σηκώσουμε τείχη.
Η Τουρκία συνομιλεί με όλους. Με τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Άραβες. Ενισχύει τις σχέσεις της με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, διεκδικεί ρόλο στη Συρία, διατηρεί διαύλους με το Κατάρ και επανέρχεται δυναμικά στον αραβικό χώρο. Και τώρα, μέσα στη νέα περιφερειακή ανακατάταξη, αποκτά όμως ακόμη έναν, ίσως σημαντικότερο ρόλο. Εκείνον της χώρας που μπορεί να συνομιλεί με όλες τις πλευρές ακόμη και με εκείνες οι οποίες μεταξύ τους δεν συνομιλούν.
Κι εμείς; Εμείς τι κάνουμε;
Επενδύουμε όλο και περισσότερο στην εικόνα του «δυτικού προκεχωρημένου φυλακίου» στην Ανατολική Μεσόγειο που θα ζήλευε μέχρι και η αποκρουστική Φρειδερίκη. Μόνο που η Ελλάδα δεν είναι φυλάκιο. Ιστορικά και γεωπολιτικά ήταν πάντα μια «χώρα-γέφυρα». Είναι ευρωπαϊκό κράτος με ιστορική, οικονομική και γεωγραφική πρόσβαση στη Μέση Ανατολή. Είναι η χώρα που μπορεί να συνομιλεί με το Ισραήλ χωρίς να χάνει τον δίαυλο (πολλώ δε μάλλον να καραργεί) επικοινωνίας και των παραδοσιακά καλών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο. Ή, τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να είναι το συγκριτικό της πλεονέκτημα.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Το Ισραήλ, όπως και άλλες χώρες, έχει ασφαλώς και αυτό στρατηγική αξία για την Ελλάδα. Όμως το Ισραήλ έχει και τη δική του ατζέντα, τις δικές του συγκρούσεις, τους δικούς του αντιπάλους. Το ίδιο και ο Ντόναλντ Τραμπ – που έχει και τα δικά του οικονομικά συμφέροντα. Μόνο οι αφελείς πιστεύουν λοιπόν πως οι προτεραιότητες της Ουάσιγκτον ή του Τελ Αβίβ ταυτίζονται αυτομάτως με τις ελληνικές. Και δεν είναι θέμα «ιδεοληψίας», αλλά είναι η ίδια η πραγματικότητα που μας προειδοποιεί. Η Τουρκία εξακολουθεί να μπορεί να συνομιλεί με την Ουάσιγκτον, ενώ την ίδια στιγμή χτίζει νέες περιφερειακές συμμαχίες. Η πρόσφατη αμυντική συμφωνία Άγκυρας–Ριάντ–Ισλαμαμπάντ είναι χαρακτηριστική.
Η Μέση Ανατολή αλλάζει – ξανά. Και μέσα σε αυτή τη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της φωτιάς, δεν κερδίζει όποιος διαλέγει στρατόπεδο νωρίτερα. Κερδίζει όποιος διατηρεί περισσότερες επιλογές!
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μπορεί να είναι λοιπόν μια «καλή αμυντική συμφωνία». Δεν πρέπει όμως να μετατραπεί σε ασπίδα κάτω από την οποία θα κρυφτεί η κυβέρνηση και οι κάθε λογής πολιτικοί – και όχι μόνο – υποστηρικτές της, από τα… βέλη της πραγματικότητας στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.
Γιατί το πραγματικό ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να γίνει πιο «χρήσιμη» στον Νετανιάχου, στον Τραμπ ή σε οποιονδήποτε άλλον.
Είναι να γίνει πιο χρήσιμη στον εαυτό της. Πριν πανηγυρίσουν λοιπόν για την νέα «ασπίδα», οι πανηγυρίζοντες θα πρέπει να θυμούνται πως ο Αχιλλέας εκτός από ασπίδα είχε και κάτι ακόμη. Την «αχίλλειο πτέρνα» του. Και αφού το θυμηθούν ας απαντήσουν στο πιο δύσκολο ερώτημα:
Είμαστε πραγματικά βέβαιοι ότι, για να κερδίσουμε το Ισραήλ, θέλουμε να χάσουμε τον αραβικό κόσμο;
Πώς χάνεται η ταυτότητα ενός έθνους
Δίνουμε την εικόνα μιας εξουθενωμένης κοινωνίας, που δεν έχει τις δυνάμεις να δώσει μάχη για οτιδήποτε - Τα εθνικά θέματα ακουμπούν την καθημερινότητά μας πλέον
Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται πλέον σε ένα νέο στάδιο. Δεν περιορίζονται μόνο στην παραδοσιακή ένταση στους ουρανούς και στις θάλασσες του Αιγαίου, με παραβιάσεις μαχητικών αεροσκαφών αλλά και ναυμαχίες σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής.
Αγγίζουν πλέον την καθημερινότητά μας. Εκδηλώνονται στο έδαφος. Και όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, είτε με την προκλητική παρέλαση εποχούμενων «Γκρίζων Λύκων», με εμβατήρια στη διαπασών στους δρόμους της Κομοτηνής, είτε με την «ήπια εισβολή» εκπομπής σήματος τουρκικών ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της επικρατείας μας (Μαγνησία – Νησιά Αιγαίου – Κρήτη), ή με τις πτήσεις drone πάνω από κατοικημένες περιοχές, με επιπτώσεις στην πολιτική αεροπορία (άλλαξε το σχέδιο πτήσης αεροσκάφους στην Αλεξανδρούπολη μετά την απογείωσή του), ή με την προσέγγιση των τουρκικών αλιευτικών στην ηπειρωτική Ελλάδα και τη λεηλασία του βυθού μας επιβεβαιώνουν πανηγυρικά του λόγου το ασφαλές: Ζούμε τον ακήρυκτο πόλεμο!
Δεν προέκυψαν, βεβαίως, όλα αυτά από τη μια μέρα στην άλλη. Η παράνομη αλίευση ξεκίνησε προ διετίας από το Καψάλι Κυθήρων. Η παράνομη εκπομπή τουρκικών σταθμών ξεκίνησε το 2024 από τις φωτιές του Εβρου στην Εγνατία οδό. Οι υπερπτήσεις άρχισαν επίσης το 2024, με τουρκικά F-16 στον βόρειο Εβρο μέσω Καβάλας. Προηγήθηκε ο υβριδικός τηλεοπτικός ψυχολογικός πόλεμος με το καθημερινό ημίωρο με νέα του «σουλτάνου» από ελληνικά ΜΜΕ. Και, βεβαίως, ο μακροχρόνιος πόλεμος με τα σίριαλ, για να εξοικειωνόμαστε με τη γλώσσα.
Βάλαμε την κουλτούρα του εχθρού στο σαλόνι μας και τη συνηθίσαμε. Και, βεβαίως, αποδεχθήκαμε την εισαγόμενη θεωρία ότι δεν έχουμε σε όλα δίκιο, έχουμε και άδικο. Η σχολή του αδίκου κάνει καριέρα στη χώρα μας. Μας δοκιμάζουν και λαμβάνουν ως απάντηση την απάθεια. Για να φτάσουμε ως εδώ προηγήθηκαν λοιπόν πολλά, για τα οποία ευθύνεται κυρίως η πολιτική ηγεσία μας, αλλά σε έναν μεγάλο βαθμό και εμείς ως κοινωνία, που σταθερά υποτιμούμε τη σημασία των γεγονότων.
Προηγήθηκαν επίσης στο πεδίο πολλές μικρές και μεγάλες ήττες, για τις οποίες κάποιοι στην Αθήνα σήκωναν τους τα φρύδια τους αδιάφορα.
• Και τι έγινε που σηκωθήκαμε και φύγαμε από την Κάσο κατά την πόντιση του καλωδίου, κατόπιν εντολών πλοιάρχων των τουρκικών πολεμικών πλοίων το 2024;• Και τι έγινε που οι Τούρκοι μάς έκαναν διάβημα όταν ελληνικές εταιρίες επικοινωνιών προσπάθησαν να ποντίσουν καλώδιο μεταξύ Σάμου και Χίου; Κανείς δεν ασχολήθηκε, και όσοι ασχοληθήκαμε και είπαμε πως θα έρθει η μέρα που θα μας ζητούν να έχουμε άδεια για να πάμε ακτοπλοϊκώς από το ένα νησί μας στο άλλο βγήκαμε γραφικοί. Σήμερα αυτά που λέγαμε τα λέει και ο… Ροζάκης!• Και τι έγινε που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κάποιος χαρακτήρισε τον Δήμο Αρριανών στη Ροδόπη «τουρκικό» και που μέλη κόμματος της Τουρκίας έκαναν το σήμα των «Γκρίζων Λύκων» μέσα στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης;
Για να φτάσουμε, λοιπόν, στο σημείο να ανεβαίνεις στο Πήλιο και να ακούς την τουρκική γλώσσα, για να πηγαίνεις στην Αλόννησο για ψάρεμα και να βλέπεις τουρκικά αλιευτικά, για να βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη, τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη και από πάνω σου να πετούν τούρκικα drone, σαν αυτά που πετούν στην Ουκρανία, και να αλλάζει ο πύργος ελέγχου του «Δημόκριτος» τα σχέδια πτήσης της Aegean μη γίνει δυστύχημα, διανύσαμε πάρα πολλά χιλιόμετρα αδιαφορίας, το πολιτικό σύστημα και ο λαός μαζί.
Με ευθύνη κυρίως του πολιτικού συστήματος, το οποίο θάβει κάθε μη βολική είδηση που θα ξυπνούσε τον Ελληνα για τους κινδύνους που διέρχεται χάριν διακρατικών deals, αλλά δευτερευόντως και ημών ως λαού που κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τα διακυβεύματα. Λυπάμαι, αλλά υπάρχουν στιγμές που δίνουμε την εικόνα μιας κοινωνίας παραιτημένης. Μιας κοινωνίας κουρασμένης, που δεν έχει διάθεση να δώσει μάχη για οτιδήποτε. Μιας κοινωνίας που όποιος της λέει «πρόσεξε, αυτοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον κήπο μας, αλλά σε λίγο θα ανέβουν τα σκαλιά, θα μπουν στο χολ, θα αλώσουν την κουζίνα μας και θα καταλήξουν στην κρεβατοκάμαρά μας» λογίζεται ως ταραχοποιός.
Υπάρχει, βεβαίως, αυτή η εικόνα γιατί δίνουμε την εντύπωση -υπάρχουν και κρυφές υγιείς πλειονότητες- μιας εξουθενωμένης καταβεβλημένης από την κόπωση για την επιβίωση κοινωνίας. Το 25% των Ελλήνων ζει το όνειρό του: καταναλώνει, γλεντά, ταξιδεύει, ντιλάρει, αποταμιεύει. Μπορεί να καίει η φωτιά δίπλα του, αλλά να μην τη βλέπει. Το άλλο 75% είναι κατά το μάλλον ή το ήττον κουρασμένο, αποκαρδιωμένο, αποσβολωμένο, και μολονότι βλέπει την πυρκαγιά έχει ως προτεραιότητα να βάλει τάξη στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της δικής του τσέπης. Ο γολγοθάς της επιβίωσης εκτοπίζει καθετί άλλο.
Την κατάσταση της διαβρωμένης ελληνικής κοινωνίας τη γνωρίζουν άριστα οι γείτονες. Εχουν την ανάγνωση ότι οι δυτικές κοινωνίες βρίσκονται σε παρακμή και είναι ιδιαιτέρως ευάλωτες. Ακόμα και μέσα στον σκληρό πυρήνα του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και εκεί μπορεί να «ποντίσουν» καλώδια για ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς, διπλωμάτες που σπέρνουν την ηττοπάθεια με το όνομα «ρεαλισμός».
Εμείς τι κάνουμε;
Εν πάση περιπτώσει, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Εμείς καταρχάς ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι χάνουμε την ταυτότητά μας ως έθνος. Γινόμαστε άλλοι. Και εξαιτίας αυτής της απώλειάς μας υποχωρούν και τα ανακλαστικά μας. Σε σημείο που, όταν συνειδητοποιούμε την κατάσταση και πρέπει να ενεργοποιηθούν, να μην είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε άμεσα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη σημασία έχει να (μην) εκπέμπουν τουρκικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κρήτη κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.
Μπορούν, σκεπάζοντας τους ελληνικούς, να ακυρώσουν την ενημέρωση του πληθυσμού και να καθοδηγήσουν τους όποιους «δικούς» τους πληθυσμούς στο τι να κάνουν. Να καταστούν, δηλαδή, οι κεραίες των ραδιοφωνικών σταθμών ασύμμετρα όπλα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι σημασία μπορεί να έχει κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ένα αδέσποτο drone πάνω από ένα ακριτικό αεροδρόμιο, όπως το «Δημόκριτος» της Αλεξανδρουπόλεως.
Μπορεί να ακυρώσει ή να αλλάξει όλα τα σχέδια πτήσεως, προκαλώντας τεράστια αναταραχή και ανασφάλεια στον πληθυσμό. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ποιοι μπορεί να κρύβονται ανάμεσα σε μούτσους στα πληρώματα των τουρκικών αλιευτικών που πλησιάζουν την ηπειρωτική Ελλάδα.
Τετελεσμένα
Εμείς διανύουμε την περίοδο ενός μακρύ ύπνου από τον οποίο ξαφνικά βγαίνουμε αυτή τη στιγμή, αφού έχουν προετοιμαστεί τα τετελεσμένα, ενώ εκείνοι βρίσκονται σε πλήρη διάταξη δυνάμεων. Επειδή ο Ελληνας, σύμφωνα με τον Τσιφόρο, ξέρει να παίζει άμυνα με το μυαλό, θέλουμε να ελπίζουμε ότι την ύστατη ώρα θα συνταχθούμε ως έθνος συνολικά.
Τα περιθώρια είναι πολύ μικρά, αλλά για έναν λαό σαν κι εμάς, που έχει περάσει καταστροφές τραγωδίες, εισβολές, δικτατορίες, εμφύλιους, προσφυγιά είναι πάρα πολύ μεγάλα. Και όταν με το καλό περάσει ο κίνδυνος, ναι, θα πρέπει για πρώτη φορά να αρχίσουμε να κάνουμε ταμείο και να παίρνουμε αποφάσεις. Οσοι αγοράζουν τη γη μας στη Μακεδονία και τη Θράκη με σκοπούς άλλους πρέπει να περνούν από μικροσκόπιο.
Εδώ πρόκειται για την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Θα βγουν από τους τάφους τους οι πρόγονοί μας και θα μας πάρουν στο κυνήγι! Αρκεί να σας πω ότι αυτό το διάστημα αγοράζουν συστηματικά στη Θράκη παλαιές αγροικίες Βούλγαροι πολίτες του Νότου με τουρκική καταγωγή. Με δάνεια από την τουρκική τράπεζα ZIRAT της Κομοτηνής. Αθόρυβος εισβολή Τούρκων με ευρωπαϊκή ιθαγένεια σε ελληνικό έδαφος. Και κανείς δεν μιλάει.
Οσοι σταθμοί εκπέμπουν παρανόμως στο έδαφός μας θα πρέπει να καταρριφθεί το σήμα τους. Τελεία και παύλα. Οσοι ψαρεύουν τον εθνικό μας πλούτο και διαλύουν τον βυθό μας πρέπει να πάνε από κει που ήρθαν. Και όσοι -ανεξαρτήτως εθνικότητας- κρατούν μικρόφωνα και αναπαράγουν την τουρκική προπαγάνδα θα πρέπει να ξανασκεφτούν κάθε πότε πρέπει να έρχονται στην Ελλάδα. Γιατί οι γείτονες απαγορεύουν ακόμα και στον τελευταίο πολιτιστικό σύλλογο που έκανε εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ποντίων να εισέρχεται στο έδαφός τους. Κομμένα τα αστεία πια. Ας περάσουμε αυτή την κρίση που έρχεται ολοταχώς και, αν είμαστε καλά μετά, τα λέμε!
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026
Να τα λέμε όλα κυρία Ευθυμίου...
Αν είσαι άσχετος σε κάποιο αντικείμενο και λες ο,τι σου κατέβει στο κεφάλι, έχεις το ακαταλόγιστο. Όταν όμως διδάσκεις Ιστορία στο Πανεπιστήμιο επί σειρά ετών, συμμετέχεις σε Ινστιτούτα και Ιδρύματα, οφείλεις τουλάχιστον να σέβεσαι και να τηρείς τη μεθοδολογία της επιστήμης σου .
Μιλάω για την Μαρία Ευθυμίου που είπε ότι «το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση ήταν καπετάν Λάφυρας». Ο χαρακτηρισμός δεν προκύπτει από καμία γραπτή πηγή ή προφορική μαρτυρία και δεν αναφέρεται ούτε από τους βιογράφους του ούτε από φίλους και εχθρούς που είχε αρκετούς .
Πέρα όμως από την ελλιπή τεκμηρίωση, η λαφυραγώγηση στον Αγώνα δεν αποτελούσε ηθικό σκάνδαλο αλλά όρο επιβίωσης. Κράτος δεν υπήρχε, πώς λοιπόν θα εξόπλιζαν και θα συντηρούσαν οι οπλαρχηγοί τα παλικάρια τους με τρόφιμα και πυρομαχικά; Αυτά δεν γίνεται να μην τα γνωρίζει η κ Ευθυμίου, αλλά τα παρακάμπτει, αφήνοντας υπόνοιες ότι ο γέρος του Μοριά έπαιρνε τα λάφυρα για προσωπικό πλουτισμό.
Αυτό βέβαια είναι παρωνυχίδα μπροστά σε άλλες της απόψεις, πασχίζοντας συστηματικά να αποδομήσει την προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη. Όπως πχ ότι ήταν υπαίτιος για τις εμφύλιες διαμάχες διότι «επεδίωξε να εγκαθιδρύσει «γκοβέρνο μιλιτάρε», δηλαδή στρατιωτική κυβέρνηση. Θα μπορούσε να είχε επιτύχει, αλλά χειρίστηκε το πράγμα αφρόνως και τελικά απέτυχε, την ίδια ώρα που ο Ιμπραήμ και οι Αιγύπτιοι συνέτριβαν την Επανάσταση». Σε άλλο σημείο αναφέρει " στα Δερβενάκια έσωσε την Επανάσταση, αλλά στη συνέχεια έδρασε με τρόπο βλαπτικό για αυτήν",.
Τότε κ. Ευθυμίου, γιατί αποφυλακίστηκε το 1825 ; Μήπως επειδή θεωρήθηκε ο μόνος ικανός να αντιμετωπίσει την επέλαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο;
Για να μη σας κουράζω άλλο με τις διαστρεβλώσεις, τις ανακρίβειες και τα άλματα λογικής , "η εθνική" μας ιστορικός υποστηρίζει ότι την ελληνική ανεξαρτησία την χρωστάμε στις Μεγάλες Δυνάμεις και τη ναυμαχία του Ναυαρίνου . Έχει δηλώσει μάλιστα ότι η σπουδαιότερη μορφή του Αγώνα ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ουτε ο Μπότσαρης, ούτε ο Καραϊσκάκης αλλά εκείνος που ήρθε από την Ινγκιλτέρα με την ρεντιγκότα του να ξεβλαχέψει όσους φορούσαν φουστανέλα . Ανίδεος περί τα στρατιωτικά, έλαβε μέρος μόνο στην μάχη του Πέτα που κατέληξε σε καταστροφική ήττα των Ελλήνων. Ήταν όμως έμπειρος στις δολοπλοκίες για να εξασφαλίζει αξιώματα, στις συμμαχίες του με τους προεστούς, χρησιμοποίησε τα χρήματα του πρώτου αγγλικού δανείου για να εξαγοράσει τη στήριξη των Ρουμελιωτών οπλαρχηγών και των Υδραίων καραβοκύρηδων και από τους πρωταγωνιστές στο αντικαποδιστριακό μέτωπο που οδήγησε στη δολοφονία του Κυβερνήτη.
Κάτω λοιπόν τα χέρια από τον Κολοκοτρώνη . Του ανθρώπου που απέδειξε στα πεδία των μαχών τι σημαίνει γενναιότητα, που φυλακίστηκε επανειλημμένως από τους πολιτικούς του αντιπάλους και κόντεψε να χάσει τη ζωή του στην περίφημη δίκη επί Οθωνα . Η κατηγορία για εσχάτη προδοσία ήταν μια στημένη πολιτική δίωξη, η οποία υποκινήθηκε έντονα από την εγχώρια πολιτική παράταξη του Αγγλικού κόμματος με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, καθώς και του Γαλλικού, ώστε να εκμηδενιστεί η επιρροή του Ρωσικού κόμματος.
Υ/ Γ: Να τα λέμε όλα κυρία Ευθυμίου, διότι «πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία ου σοφία φαίνεται»
Σ.Σ.: Παρακολούθησα αυτές τις ημέρες τις αντιδράσεις για τα λεγόμενα του Τασου Δούση ότι η συμμαχία μας με το Ισραήλ είναι απαραίτητη για να αντιμετωπίσυμε τον Ερντογαν . Ο Δούσης όμως είναι ένας πληρωμένος καλοπερασάκιας και δεν έχουμε και πολλές απαιτήσεις. Τα ίδια όμως υποστηρίζει και η κυρία Ευθυμίου, επιστρατεύοντας διαφορά επιχειρήματα . Όπως πχ ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα Ελληνικά, αφενός διότι η ελληνιστική κοινή ήταν η διεθνής γλώσσα της εποχής και αφετέρου αποδεικνύει τους αιώνιους δεσμούς φιλίας μεταξύ του Ελληνικού και του εβραϊκού έθνους.
Αναγνωρίζω την προσφορά της στην εκλαΐκευση της ιστορικής επιστήμης τότε που όργωνε την Ελλάδα με διαλέξεις, αρκεί να λέγεται η αλήθεια και να μην παραποιούνται τα γεγονότα . Τα βίντεο είναι παλιά αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο επανήλθαν στην κυκλοφορία .Ίσως γιατί χρειαζόμαστε μια γερή δόση αναθεωρητισμού και να επαναλάβουμε ότι ανήκομεν εις την Δύσιν μακριά από τον ρωσικό δαίμονα. Γι’ αυτό εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο παιδί των συστημικών ΜΜΕ με δεκάδες συνεντεύξεις . Μέχρι και για προεδρος της Δημοκρατίας είχε ακουστεί το ονομά της
Γιατί ο Πούτιν σνόμπαρε τον διευθυντή της CIA
Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ουκρανία, ο Τζον Ράτκλιφ δεν έγινε δεκτός τελικά στο Κρεμλίνο. Το πρώτο ταξίδι του διευθυντή της CIA στη Μόσχα έγινε γνωστό μόνο μέσω της ιστοσελίδας Flightradar, σύμφωνα με την οποία ένα Boeing C-17A Globemaster III της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, που είχε αναχωρήσει από την Ουάσινγκτον με ενδιάμεσο σταθμό την Εσθονία, προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της ρωσικής πρωτεύουσας, όπου παρέμεινε 8 ώρες και 45 λεπτά προτού αναχωρήσει ξανά.
Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη του Τζον Ράτκλιφ στη Μόσχα λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αποτελεί ένδειξη της ανησυχίας της Ουάσινγκτον για την εξέλιξη μιας κατάστασης, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ελέγχουν πια.
Στην πραγματικότητα, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει πλέον σαφείς και ξεκάθαρους πολεμικούς στόχους, ωστόσο εξακολουθεί να υποστηρίζει τις συγκρούσεις διά αντιπροσώπων (όπως συμβαίνει στην Ουκρανία με τους Ευρωπαίους και στη Μέση Ανατολή με το Ισραήλ), αποκλειστικά και μόνο από τον φόβο ότι θα πρέπει να παραδεχτεί, μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ηττηθεί παντού. Και ακόμα χειρότερα, να το παραδεχτεί πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.
Σε αντίθεση, λοιπόν, με τα διάφορα σενάρια που γράφτηκαν στον διεθνή Τύπο για την αιφνιδιαστική επίσκεψη του επικεφαλής της CIA στη Μόσχα, και παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ουκρανία, ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος δεν έγινε δεκτός από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ντμίτρι Πεσκόφ
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ανακοίνωσε απλώς ότι ο Ράτκλιφ πήγε την Τρίτη στη Μόσχα για να πραγματοποιήσει συνομιλίες «μεταξύ μυστικών υπηρεσιών» χωρίς να συναντήσει τον Ρώσο πρόεδρο. Κάτι που ισοδυναμεί με ταπεινωτική υποβάθμιση της θέσης του επικεφαλής της CIA!
Η αντίδραση του Τραμπ σε αυτό το διπλωματικό χαστούκι είναι, άλλωστε, αποκαλυπτική της αδυναμίας στην οποία έχουν βρεθεί οι Αμερικανοί. Χωρίς πολλά λόγια, συνόψισε ως εξής την επίσκεψη του διευθυντή της CIA στη Μόσχα: «Κάτι μπορεί να προκύψει από αυτό, εργαζόμαστε πολύ σκληρά για να τελειώσει ο πόλεμος. Και ειλικρινά και οι δύο (πλευρές) θέλουν πολύ να τον δουν να τελειώνει». Για όποιον γνωρίζει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, αυτό επιβεβαιώνει ότι η Ρωσία αισθάνεται περισσότερο από ποτέ πως βρίσκεται σε θέση ισχύος. Και όχι μόνο.
Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι διαπραγματεύσεις για μια ειρηνευτική συμφωνία έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, η ρωσική ηγεσία προετοιμάζεται να κλιμακώσει τις επιθέσεις της με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου του Κιέβου, καθώς επίσης και εναντίον σημαντικών υποδομών σε άλλες ουκρανικές πόλεις.
Σύμφωνα, όμως, με τη «Wall Street Journal», ο Ρώσος πρόεδρος θα μπορούσε να επιχειρήσει να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ, εξαπολύοντας από μία κυβερνοεπίθεση έως μία μικρής κλίμακας χερσαία εισβολή, πιθανότατα σε μια χώρα της Βαλτικής, όπως π.χ. η Εσθονία, αξιωματούχοι της οποίας κάνουν προκλητικές δηλώσεις εναντίον της Μόσχας.
Το αμερικανικό έντυπο βασίζεται σε εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, που υποστηρίζουν πως ο επικεφαλής του Κρεμλίνου θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία των αποθεμάτων πυρομαχικών του ΝΑΤΟ για να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια. Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί πως τα τελευταία χρόνια αρκετές υπηρεσίες πληροφοριών δυτικών χωρών έχουν εκδώσει ανακοινώσεις, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία θέλει με κάποιον τρόπο να εισβάλει ή να καταλάβει τμήματα της Ευρώπης πέρα από τα ουκρανικά εδάφη, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει μια τέτοια ενέργεια ούτε κάποια απόδειξη μιας τέτοιας πρόθεσης.
Στρατιωτικό έλλειμμα
Η αλήθεια είναι ότι, έπειτα από 4,5 χρόνια πολέμου και προκλήσεων από τους δυτικούς, οι οποίοι επιπλέον είναι χρεοκοπημένοι και αφοπλισμένοι, και διαπιστώνοντας ότι η Ουκρανία δεν διαθέτει τις στρατιωτικές δυνατότητες που απαιτούνται για να σταματήσει τους Ρώσους, ο Πούτιν και ολόκληρη η ρωσική στρατιωτική ηγεσία αποφάσισαν να ανεβάσουν ταχύτητα, με πολλούς δυτικούς παρατηρητές να επισημαίνουν ότι «η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει πιο επικίνδυνη από ποτέ».
Σύμφωνα με τις ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών, η Ρωσία προετοιμάζει νέα επιστράτευση 600.000 ατόμων. Η απόφαση θα μπορούσε να ληφθεί μετά τις εκλογές για τη Δούμα, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν από τις 18 έως τις 20 Σεπτεμβρίου. Οσοι επιστρατευθούν αναμένεται να χρησιμοποιηθούν κυρίως για την ενίσχυση των υφιστάμενων και των νεοσύστατων στρατιωτικών μονάδων. «Η Ρωσία αυστηροποιεί επίσης το σύστημα υποχρεωτικής στράτευσης και προετοιμάζει πρόσθετα μέτρα για να ασκήσει πίεση σε όσους αποφεύγουν την επιστράτευση» αναφέρει η ίδια πηγή.
Οι πιθανοί περιορισμοί περιλαμβάνουν απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, απαγόρευση σύναψης δανείων ή πραγματοποίησης συναλλαγών σε ακίνητα, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών, καθώς και περιορισμούς στη χρήση της άδειας οδήγησης. Οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών υποστηρίζουν επίσης ότι η Μόσχα διευρύνει τη στρατολόγηση κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, και καθορίζει ποσοστώσεις κατάταξης στον ρωσικό στρατό για το προσωπικό των σωμάτων ασφαλείας. Η εκπαίδευση των επιστρατευμένων θα μπορούσε να διαρκέσει από 15 έως 60 ημέρες.
Εν τω μεταξύ, η Αρμενία δηλώνει ότι είναι έτοιμη να υποδεχτεί όσους Ρώσους εγκαταλείπουν τη χώρα για να μην επιστρατευτούν. Ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Αρμενίας, Αρμέν Γκριγκοριάν, δήλωσε ότι το Ερεβάν δεν θα τους εμποδίσει να εισέλθουν στη χώρα.
Στις Βρυξέλλες ο Νο 3 στην ιεραρχία του Πενταγώνου
Την ίδια ώρα, ο Νο 3 του Πενταγώνου και ένας από τους αρχιτέκτονες της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής του 2018 των ΗΠΑ, ο Ελμπριτζ Κόλμπι, συναντήθηκε στις Βρυξέλλες με τον Μαρκ Ρούτε και τους πρεσβευτές των 32 χωρών του ΝΑΤΟ. Ο Κόλμπι είναι κυρίως ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της αμερικανικής στρατηγικής «στροφής» προς τον Ινδο-Ειρηνικό.
Στο βιβλίο του στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής «The Strategy of Denia», που εκδόθηκε το 2021, ο Κόλμπι υποστηρίζει πως «απέναντι σε στρατιωτικούς πόρους που δεν είναι απεριόριστοι προτεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι η Κίνα, ιδίως στην κατανομή των πιο κρίσιμων στρατιωτικών δυνατοτήτων τους, ενώ οι Ευρωπαίοι πρέπει σταδιακά να αναλάβουν οι ίδιοι μεγαλύτερο μέρος της άμυνάς τους απέναντι στη Ρωσία».
Η συνάντηση στις Βρυξέλλες πραγματοποιήθηκε ενώ το Πεντάγωνο επανεξετάζει ακριβώς τη στρατιωτική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη. Επομένως, σε καμία περίπτωση δεν ήταν μια εθιμοτυπική ή ασήμαντη επίσκεψη.
Χάνοντας το Μέτρο ...Η ομορφιά που χάθηκε μέσα στο «περισσότερο»
Ένα εξαιρετικό κείμενο σχετικά με την έλλειψη αισθητικής στην αρχιτεκτονική και στη ζωή μας. Υπογράφεται από την αρχιτέκτονα Τζίνα Σωτηροπούλου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaximag
Έχουμε χάσει την αίσθηση της ομορφιάς, της κλίμακας, του ρυθμού, της απλότητας, της αφαίρεσης, της γεωμετρίας, της υλικότητας, της σύνθεσης. Όχι μόνο στην αρχιτεκτονική. Παντού..
Έχουμε χάσει εκείνη την ενστικτώδη ικανότητα να καταλαβαίνουμε πότε κάτι είναι αρκετό. Πότε ένα κτίσμα δεν πρέπει να φωνάζει αλλά να τραγουδάει, πότε μια πόλη έχει ανάγκη τόσο τα κενά όσο και τα πλήρη, πότε ένα νησί έχει ξεπεράσει τη φέρουσα ικανότητά του και αρχίζει να χάνει τη μαγεία του, πότε μια πολιτική αντιπαράθεση παύει να είναι διάλογος και μετατρέπεται σε θόρυβο, πότε ακόμη και μια ανθρώπινη σχέση συρρικνώνεται σε μερικά απόμακρα μηνύματα που συχνά μένουν στο «διαβάστηκε».
Κάπου ανάμεσα στις πισίνες υπερχείλισης, στα υπόσκαφα και στα iconic ξενοδοχεία που κατέλαβαν τόπους άγριους και μέχρι πρότινος σχεδόν ανέγγιχτους, ανάμεσα στα reels των δεκαπέντε δευτερολέπτων, στα 124 αδιάβαστα μηνύματα και στα πάνελ των ειδήσεων και των fake news, εξοστρακίσαμε συλλογικά το less is more, δίνοντας τη θέση του στο περισσότερο. Περισσότερα τετραγωνικά. Περισσότερες εικόνες. Περισσότερες εμπειρίες. Περισσότερες απόψεις. Περισσότερη όχληση. Και κάπου εκεί χάσαμε το μέτρο. Θα έλεγε κανείς πως κάπου εκεί γεννήθηκε το λεξιλόγιο του «premium experience».
Η αρχιτεκτονική καθρεφτίζει εκκωφαντικά αυτή την απώλεια. Η κλίμακα υποχωρεί μπροστά στην αξία του τετραγωνικού μέτρου, η υλικότητα μπροστά στην εικόνα, η σύνθεση μπροστά στον άμεσο εντυπωσιασμό. Τα κτίρια σχεδιάζονται συχνά για να φωτογραφηθούν πριν ακόμη σκεφτούμε πώς θα κατοικηθούν. Η απλότητα αντιμετωπίζεται σχεδόν ως έλλειψη αρχιτεκτονικής φιλοδοξίας. Και μια διεθνής αισθητική πολυτέλειας στο όνομα του υπερτουρισμού εξαπλώνεται από τόπο σε τόπο, ισοπεδώνοντας ακριβώς εκείνες τις διαφορές που έκαναν κάποτε τον κάθε τόπο ξεχωριστό. Όλα πρέπει να γίνουν «προορισμός» και «εμπειρία».
Κι όμως η κλίμακα δεν είναι κάτι μεγάλο ή μικρό. Δεν αφορά μόνο τις διαστάσεις. Είναι η σχέση του ανθρώπου με αυτό που τον περιβάλλει. Το ύψος μιας πόρτας – συχνά στα ξωκλήσια χαμηλότερης από το ύψος του ανθρώπου, ώστε να σκύψεις για να περάσεις- μια χειρονομία που μοιάζει σχεδόν με υπόκλιση προς το Θείο. Η ποδιά ενός παραθύρου αρκετά πλατιά ώστε να χωρέσει έναν βασιλικό κι ένα γεράνι. Ο όγκος ενός μονόχωρου που δεν ανταγωνίζεται το τοπίο αλλά ενσωματώνεται σε αυτό. Η ξερολιθιά χτισμένη με τοπική πέτρα. Ο πλάτανος που φυτεύεις σήμερα γνωρίζοντας ότι κάποτε θα σκιάζει την αυλή σου.
Είναι η συνθήκη της ανάγκης, η προσαρμογή στο κλίμα, η γνώση της τοπογραφίας, μια σχεδόν αυτονόητη αίσθηση αναλογίας. Μικρά ανοίγματα εκεί όπου φυσάει ο βοριάς. Πλατώματα για τις μαζώξεις. Επαναλαμβανόμενες γεωμετρίες που δεν γεννήθηκαν από κάποιο moodboard, αλλά από αιώνες δοκιμών, αποτυχιών και προσαρμογής. Είναι η ομορφιά μιας αρχιτεκτονικής που αγκαλιάζει τη μικροκλίμακα και χαϊδεύει την υλικότητα. Που συνταιριάζει τη φύση με τον άνθρωπο. Που ακολουθεί το φως και τον αέρα βουτώντας στην χρωματική παλέτα του ουρανού και της γης. Που αγαπά τους ενδιάμεσους χώρους: τα κατώφλια, τις στοές, τα πλατώματα, τα λιακωτά, τα καλαμωτά σκίαστρα. Που βλέπει τα μέταλλα να οξειδώνονται, τις πέτρες να κρατούν τη θερμοκρασία των κτισμάτων, τα ξύλα να γερνούν, τους σοβάδες να απορροφούν το φως. Που αναγνωρίζει την αλήθεια των υλικών. Η πατίνα του χρόνου δεν μπορεί να συγκριθεί με την τεχνητή «παλαίωση». Η υλικότητα έχει βάρος, θερμοκρασία, μυρωδιά, ατέλεια. Αναμετριέται με τον χρόνο. Δεν προσποιείται ότι υπάρχει.
Σήμερα η απώλεια κλίμακας και υλικότητας είναι σχεδόν βίαιη. Τα κτίσματα αντί να συνομιλούν με το τοπίο και να εντάσσονται αρμονικά σε αυτό, το ανταγωνίζονται. Θέλουν να γίνουν τα ίδια το θέαμα. Κι όμως θα έπρεπε να χτίζουμε με τη φύση, όχι απλώς στη φύση. Να την αφουγκραζόμαστε. Να διατηρούμε ζωντανή τη συλλογική μνήμη κάθε τόπου μέσα από ιστορίες και παραδοσιακές τεχνικές. Να μελετούμε το κλίμα και τα τοπικά υλικά. Να τα αγγίζουμε. Να τα αφήνουμε να γερνούν. Η απλότητα δεν είναι απουσία σχεδιασμού. Είναι ίσως η δυσκολότερη μορφή του. Χρειάζεται να ξέρεις τι να αφήσεις έξω. Να δώσεις χώρο στον άνθρωπο να σταθεί, να κινηθεί, να αναπνεύσει. Να αναζητήσει τις παύσεις.
Ο τουρισμός, βέβαια, φοβάται τη σιωπή. Έχει μια σχεδόν μεταφυσική δυσανεξία στο κενό. Θέλει μουσική, δραστηριότητα, κατανάλωση, εμπειρίες. Βλέπει μια άδεια παραλία και σκέφτεται ξαπλώστρες. Έναν βράχο και αναζητά sunset bar. Ένα μονοπάτι και να τη η «experience». Ένα χωριό που μεταμορφώνεται σε boutique hotels. Δεν μπορεί απλώς να υπάρχει κάτι. Πρέπει να αποδίδει. Αλλά όταν «αξιοποιούνται» τα πάντα, στο τέλος δεν μένει τίποτα. Και κάπως έτσι ένας τόπος χάνει τον ρυθμό του, τις παύσεις του. Την δυνατότητα να υπάρχει κάπου ένα κενό χωρίς να πρέπει να αποφέρει εισόδημα, περιεχόμενο ή θέαμα. Πισίνες, τζακούζι, μπεζ λείες επιφάνειες παντού, φωτογενής ουδετερότητα. Τεράστια ανοίγματα προς τη δύση για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα από το κρεβάτι, από την μπανιέρα, από την πισίνα, από παντού. Όλα κοιτούν τη θέα. Και τελικά κανείς δεν κοιτάζει πραγματικά το τοπίο.
Η γεωμετρία, η κλίμακα, ο ρυθμός, η υλικότητα και η αφαίρεση δεν είναι απλώς αρχιτεκτονικές έννοιες. Είναι τρόποι να οργανώνουμε τον κόσμο. Μιλούν για όρια, σχέσεις, προτεραιότητες. Για το πότε κάτι πρέπει να επαναληφθεί και πότε να σταματήσει. Για το πότε χρειάζεται παρουσία και πότε κενό. Γι’ αυτό και η συζήτηση για την ομορφιά δεν αφορά τελικά το αν μας αρέσει κάτι. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να κατοικούμε τον χώρο, να διαχειριζόμαστε τους τόπους, να ασκούμε πολιτική, να ταξιδεύουμε, να συνδεόμαστε.
Η ομορφιά είναι υπόθεση σχέσεων και αναλογιών. Της σχέσης ενός κτιρίου με το σώμα, ενός υλικού με τον χρόνο, ενός ξενοδοχείου με ένα νησί, ενός νησιού με τους ανθρώπους που ζουν σε αυτό, μιας πόλης με τους κατοίκους της, μιας πολιτικής απόφασης με την κοινωνία που θα τη βιώσει, ενός ανθρώπου με έναν άλλον.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στον δημόσιο λόγο. Από-σύνθεση, μια αδιάκοπη ροή θορύβου. Η σιωπή θεωρείται αδυναμία και όχι προϋπόθεση σκέψης. Όλοι πρέπει να έχουν άποψη για όλα και, κατά προτίμηση, αμέσως. Το διαδίκτυο τρέχει με έναν ρυθμό που δεν προλαβαίνουμε. Δυσκολευόμαστε να αφήσουμε κενά χωρίς να τα γεμίσουμε με μηνύματα, ερμηνείες, εξηγήσεις. Κανείς δεν σωπαίνει. Αν δεν απαντήσεις αμέσως, έχασες. Αν πεις «δεν ξέρω», ακόμη χειρότερα.
Και οι ανθρώπινες σχέσεις ακολουθούν, λίγο-πολύ, τον ίδιο ρυθμό. Γρηγορότερες, πιο άμεσες αλλά τελικά πιο εύθραυστες. Επικοινωνούμε διαρκώς, αλλά σπάνια είμαστε πραγματικά παρόντες.
Αναζητούμε την ένταση, την επιβεβαίωση, την επόμενη εμπειρία. Δυσκολευόμαστε με τη σιωπή, την αναμονή, την παύση. Χάνουμε τον ρυθμό. Δεν συνθέτουμε συναισθήματα, δεν ψάχνουμε την υλικότητα ενός χαδιού στο βάθος ενός βλέμματος. Οι σχέσεις μας δεν εγγράφονται σε κύκλους και καμπύλες, δεν είναι ρευστές, αρμονικές και γήινες. Σχηματίζουν πυραμίδες, εμπεριέχουν οξείες γωνίες. Τεθλασμένες ιεραρχικές μονοκονδυλιές.
Η απώλεια της κλίμακας, του ρυθμού, της υλικότητας και της αφαίρεσης δεν είναι σχεδιαστικό πρόβλημα. Είναι πολιτισμικό. Ζούμε σε μια εποχή που ξέρει εκπληκτικά καλά πώς να προσθέτει και έχει σχεδόν ξεχάσει πώς να αφαιρεί. Η πραγματική πολυτέλεια σήμερα δεν είναι να έχεις περισσότερα. Αλλά να υπάρχει γύρω σου αρκετός χώρος ώστε να καταφέρεις να τα δεις.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Τζίνα Σωτηροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Αρχιτέκτονας μηχανικός ΕΜΠ, με μεταπτυχιακές σπουδές σκηνογραφίας στο CSSD στο Λονδίνο. Ιδρυτικό μέλος του αρχιτεκτονικού γραφείου architectones02 και πιστοποιημένη εκτιμήτρια ακινήτων. Αρθρογραφεί πάνω σε θέματα αρχιτεκτονικής, πόλης & πολιτισμού στην εφημερίδα Καθημερινή και διατηρεί την διαδικτυακή πολιτιστική πλατφόρμα SLUS.GR. Συμμετείχε στην επιμέλεια του ελληνικού περιπτέρου στην 15η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας στο συμμετοχικό project του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων #ThisIsACo-op. Ζει και εργάζεται στο κέντρο της Αθήνας.
Οι μόνοι συνεπείς
Μια πολιτική διαμορφωμένη στον φόβο πάνω στον οποίο χτίζει με «συνέπεια» και «σταθερότητα» το αφήγημα της μοναδικής της λύσης.
Ελαφρύνσεις μόνο σε συνεπείς ελεύθερους επαγγελματίες τάζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία δεν είναι συνεπής στις εξαγγελίες της. Διαμορφώνει οικονομικό τέλμα για τους εξαντλημένους επαγγελματίες και βάζει τον κοινωνικό αυτοματισμό να δουλέψει ώστε να ψαλιδίσει τους αποδέκτες των ελαφρύνσεων. Μια πολιτική διαμορφωμένη στον φόβο πάνω στον οποίο χτίζει με «συνέπεια» και «σταθερότητα» το αφήγημα της μοναδικής της λύσης. Ενώ η ακρίβεια έρχεται σαν τσουνάμι κατά κύματα, πλασάρει ανέξοδες «συμφωνίες κυρίων».
Ποιος κατάλαβε άραγε μείωση στις τιμές των καυσίμων μες στο καλοκαίρι; Στο νο1 πρόβλημα νοικοκυριών και επαγγελματιών η κυβέρνηση στήνει σόου και πλατφόρμες, ενώ η αντιπολίτευση αδυνατεί να προσφέρει εναλλακτική. Oπως δήλωναν στην πανδημία, ότι αν ήταν κυβέρνηση, τα ίδια θα έκαναν κι αυτοί. Eτσι δίνουν αέρα στα πανιά του Μητσοτάκη. Με το μπάζωμα στα Τέμπη να το έχουμε καταπιεί με κουταλάκι τη δήλωση Φλωρίδη ότι με το κράτος δεν τα βάζει κανείς, θα τον ισοπεδώσει, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ να δίνει υποσχέσεις και καθυστερημένες επιδοτήσεις, με τις υποκλοπές στο αρχείο, με τις απευθείας αναθέσεις να έχουν ξεθωριάσει, το προεκλογικό τοπίο ράβεται στα μέτρα του Μητσοτάκη.
Οποιαδήποτε υποψία θερμού επεισοδίου στρέφει τη συζήτηση από την κοινωνία της ακρίβειας στον «πατριωτισμό» των Rafale και των Bellhara, οποιαδήποτε εξέγερση στις φυλακές απελπισμένων προσφύγων ή οποιαδήποτε εμφάνιση εγκληματία όπως αυτός που χτύπησε τη Μυρτώ στην Πάρο ή η επιστροφή των «πρωτοβουλιών» κατοίκων στον Αγιο Παντελεήμονα τροφοδοτούν τον φόβο και τις ψήφους στη Δεξιά του αντιμεταναστευτικού.
Με τα κανάλια να νανουρίζουν με παραμύθια για πριγκιπόπουλα και κοσμικά ξωτικά, την αντιπολίτευση αμήχανη και άφωνη, η δυσαρέσκεια μετατρέπεται σε ανασφάλεια. Στις ΗΠΑ οι τολμηρές απαντήσεις για τη δυστοπία δίνουν φτερά στην Αριστερά των Δημοκρατικών, στη Γαλλία φέρνουν τον Μελανσόν απέναντι στη Λεπέν. Κι εδώ απλώς διαπιστώνουμε…
Πηγή: www.documentonews.gr
Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2026
"Κάθε Σεπτέμβρη" Δημήτρης Μητροπάνος
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
.......μ΄οτι απόμεινε από καλοκαιράκι που φευγει υποδεχόμαστε το φθινόπωρο που έρχεται στον αέναο κύκλο της ζωής με και χωρίς κλιματική αλλαγή...Να είμαστε όλοι κι όλες καλά...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------Μουσική - Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης
Γάιδαρος και πετεινός: Νταήδες υπουργοί, “τοξική” Ακρίτα…
Η “τοξικότητα” της Έλενας Ακρίτα, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της κυβέρνησης και το πραγματικό μήνυμα πίσω από την αντιπαράθεση.
Μόλις ο αναγνώστης δει τον αποπάνω τίτλο, δικαίως θα αναρωτηθεί: ποιος είναι ο γάιδαρος και ποιος ο πετεινός; Επικαλούμενοι μιαν άλλη παροιμία με παρόμοια έννοια, απαντούμε: κώνωπας είναι η Ακρίτα και κάμηλος τα κυβερνητικά λεβεντόπαιδα, τις… καλλιλογίες των οποίων καταπίνει ο πρωθυπουργός.
Προκαταβολικά απολογούμαστε που θα σπαταλήσουμε λίγες εκατοντάδες λέξεις για ένα θέμα που κανονικά θα καταλάμβανε την τελευταία θέση στην πολιτική αξιολόγηση. Αλλά ας όψονται τα προπαγανδιστικά τζιμάνια της κυβέρνησης που το έκαναν πρώτο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να έχει αξία ανάλογη με τη(γνωστή) πράξη της φοράδας στο αλώνι.
Για τους εντελώς αμύητους, υπενθυμίζουμε εν τάχει την υπόθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να προτείνει για τη θέση της πέμπτης αντιπροέδρου της Βουλής την Έλενα Ακρίτα, για να αντικαταστήσει την παραιτηθείσα Όλγα Γεροβασίλη. Μια τυπική διαδικασία.
Έλα, όμως, που τα κυβερνητικά τζιμάνια είδαν μια ευκαιρία για προπαγάνδα με πρώτο στόχο να… στριμώξουν το ΠΑΣΟΚ (θα φανεί παρακάτω πώς) . Κι έτσι αποφάσισαν ότι δεν θα ψηφίσουν την Ακρίτα. Διότι έχει «τοξικό λόγο», ιδιαίτερα στο Διαδίκτυο. Το εξήγησε ο αρχιπροπαγανδιστής Παύλος Μαρινάκης λέγοντας επί λέξει: «Από το τέλος των ψευδαισθήσεων και μετά, κάπου το 2010 μπήκαν οι νέες πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Είναι αυτοί οι οποίοι πήγαν στην πάνω και την κάτω πλατεία, ζητούσαν κρεμάλες και μιλούσαν για προδοσίες και μπορεί να τα έχουμε πάλι μπροστά μας. Μεταξύ αυτών μέσω του διαδικτύου ήταν και η κ. Ακρίτα».
Βέβαια, η Ακρίτα έχει πολλάκις χρησιμοποιήσει στα ΜΚΔ ακραίο (για πολιτικό-οι δημοσιογράφοι κρίνονται με άλλα μέτρα) λόγο, αλλά για «κρεμάλες» δεν έχει μιλήσει. Ούτε στο Διαδίκτυο, εκτός αν το βρει και το παρουσιάσει ο Μαρινάκης, που μόνο τις… γάτες της γειτονιάς του δεν έχει απειλήσει με μηνύσεις. Αλλά σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτήν τη λογική, η Ακρίτα δεν επιτρέπεται να γίνει πέμπτη αντιπρόεδρος της Βουλής, επειδή έχει «τοξικό» λόγο. Μάλιστα. Όμως:
- Επιτρέπεται να είναι υπουργός ο Πλεύρης, ο οποίος έλεγε ότι πρέπει να σκοτώνουμε τους μετανάστες στα σύνορα. Αυτό δεν ήταν απλώς τοξικός λόγος, αλλά προτροπή σε διάπραξη εγκλήματος. Αυτός ο τύπος είναι υπουργός.
- Επιτρέπεται να μεγαλουργεί, ως υπουργός και αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο Άδωνις, ο οποίος έχει υποδειγματικό και καθόλου τοξικό λόγο: «Ο Τσίπρας τα παίρνει» και «είναι παλιόπαιδο».
- Επιτρέπεται να υπουργοποιείται η Αγαπηδάκη, η οποία την περίοδο 2015-2019 είχε ξεπεράσει σε τοξικότητα ακόμα και τα γαλάζια τρολ του Διαδικτύου, θέλοντας να στείλει τον… «δολοφόνο» Τσίπρα στα… «καμαράκια του Κορυδαλλού».
- Επιτρέπεται, τέλος, να μιλάει για τοξικότητα (των άλλων) ο Μαρινάκης, ο οποίος ήθελε να… καθαρίσει τον Τσίπρα (δεν διευκρίνιζε τότε αν είχε έτοιμο… γαλάζιο κονσερβοκούτι!), αλλά δεν είχαμε-ευτυχώς!- εμφύλιο και ο άγιος σκοπός του δεν έγινε πράξη. Ο Τσίπρας…επέζησε!
Αν ήθελαν να πλήξουν την υποψηφιότητά της, μπορούσαν να θυμίσουν, για παράδειγμα, το πολιτικό φάουλ που έκανε να «συνυπογράψει» τη μεγαλειώδη ιδέα του Νίκου Κοτζιά να «ψηφίσει» (φεϊσμπουκικώς…) για πρωθυπουργό την Καρυστιανού! Αργότερα, κατάλαβαν, φαντάζομαι, τι σημαίνει σουργελοποίηση της πολιτικής ζωής.
Αυτό θα ήταν ένα πολιτικό επιχείρημα σήμερα κατά της υποψηφιότητας Ακρίτα και όχι τα περί «τοξικού» λόγου, στον οποίο οι ίδιοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.
Επιμύθιο: ο «τοξικός» λόγος της υποψήφιας πέμπτης αντιπροέδρου μπροστά στους τραμπουκισμούς και τις χυδαιότητες που έχουν εκστομίσει και γράψει κοτζάμ υπουργάρες μοιάζει με παιδική αθυροστομία. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η παροιμία: «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα»….
ΥΓ: Κατά βάθος αυτή… ακριτολογία των τζιμανιών της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν είχε στόχο την Ακρίτα. Αλλά το ΠΑΣΟΚ. Στο οποίο κάνουν κάθε τόσο μπούλινγκ, για να ενθαρρύνουν τους μητσοτακικούς (δήθεν) ΠΑΣΟΚους, που έχουν μείνει ακόμη εκεί, για να λειτουργούν σαν Δούρειος Ίππος και να προετοιμάζουν το έδαφος να γίνουν κυβερνητική τσόντα μετά τις εκλογές. Είναι αυτοί και αυτές που είχαν φύγει επί μια δεκαετία από το ΠΑΣΟΚ («δεν με εκφράζει», έλεγαν), αγιογραφούσαν τον Μητσοτάκη και εξέφραζαν δημόσια την επιθυμία τους να πάρει αυτοδυναμία. Είναι αυτοί που λένε ότι πρέπει να αλλάξει η απόφαση του συνεδρίου («καμιά κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ») και αυτοί που τώρα βγάζουν σπυριά επειδή το κόμμα(τους;) αποφάσισε να ψηφίσει την Ακρίτα για πέμπτη αντιπρόεδρο. Είναι όλοι αυτοί που το βράδυ των εκλογών θα ετοιμάζονται να αρπάξουν κανένα κυβερνητικό κόκαλο, αν υπάρχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τους το πετάξει…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)