Ο Ρούντι Ρινάλντι, από τους πρωτεργάτες του διαρκούς πανελλαδικά επιστημονικού- πολιτικού και κοινωνικού συνεδρίου για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στη τροχιά του 21ου αιώνα", διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" σε μια συζήτηση στον 98.4 για τα υπαρξιακά ζητήματα της χώρας, από τα εθνικά και δημογραφικά, στη καθημερινότητα και την παράλληλη πορεία ενός καρτελοποιημένου, όπως λέει, πολιτικού συστήματος όλων των εκφάνσεων. Ο ίδιος επικεντρώνεται στην ανάγκη ύπαρξης ενός κοινωνικού- πολιτικού κινήματος με κατανόηση των ζητημάτων της Ελλάδας, με πολιτικό λόγο και σε μια λογική εκτός του παρηκμασμένου πολιτικού προσωπικού και της ανακύκλωσης του. Προτεραιότητα όπως λέει, το να ακούσουμε τη νέα γενιά κι όχι να τις επιρρίπτουμε ευθύνες ως κοινωνία, όταν εμείς έχουμε μετατρέψει σε τρόπο ζωής τις διάφορες ήττες μας, την ώρα που ακόμη και τώρα σε μια χώρα πολλαπλά εξαρτημένη αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί οι νέοι άνθρωποι φεύγουν από την χώρα και δεν ξαναγυρνάνε.
Mpelalis Reviews
Παρασκευή 22 Μαΐου 2026
Για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και για τα Ελληνοτουρκικά
Οι σχέσεις με την Τουρκία μάλλον εισέρχονται σε μια νέα περίοδο σχετικής ή εντονότερης όξυνσης.
Οι σχέσεις με την Τουρκία, οι οποίες εδώ και καιρό φαίνεται ότι δεν απασχολούν κανέναν ιδιαιτέρως στο ελληνικό κατεστημένο (όπως ούτε το Κυπριακό), μάλλον εισέρχονται σε μια νέα περίοδο σχετικής ή εντονότερης όξυνσης. Ο καταλύτης είναι το ερχόμενο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» αλλά οι αιτίες είναι βεβαίως πολύ δομικότερες και θεμελιωδέστερες.
Η αρχιτεκτονική διεθνώς και περιφερειακώς αλλάζει εδώ και χρόνια. Η αλλαγή αυτή συμπυκνώνεται και επιταχύνεται μέσα σε διάστημα εβδομάδων. Οι ΗΠΑ (χωρίς να έχουν καταρρεύσει) έχουν ηττηθεί στον Περσικό Κόλπο όπως και το Ισραήλ. Η ήττα είναι σήμερα που μιλούμε σαφής και συγκλονιστική. Αντί για πάτρωνας, οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε βαρίδιο για τις χώρες του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία υπογείως επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί εν μέρει από την πολιτική των δύο κρατών, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φλερτάρουν με μια (αυτοκαταστροφική) όξυνση με το Ιράν.
Το Ισραήλ πέρα από ένα στίγμα για την ανθρωπότητα λόγω της γενοκτονίας, είναι αδύνατον να νικήσει έστω και στη Γάζα. Πολύ περισσότερο στον Λίβανο και εναντίον του Ιράν. Τα drones με οπτικές ίνες τα οποία έχει εντάξει η Χεζπολάχ στο οπλοστάσιό της από κοινού με τις μαχητικές της ικανότητες και με το ηθικό της, έχουν φέρει τις Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση καθήλωσης και αδιεξόδου. Τα πολυδιαφημισμένα οπλικά συστήματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποδεικνύονται πανάκριβα, δύσκολα αναπληρώσιμα και ανεπαρκή ως προς την προστασία την οποία υποτίθεται ότι παρέχουν. Ο υπερκοστολογημένος «Σιδερένιος Θόλος», αν δεν υπήρχε η διαρκής τροφοδοσία από τις ΗΠΑ, θα είχε κορεστεί και καταρρεύσει λίγες εβδομάδες μετά την 7η Οκτωβρίου.
Η επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο έδειξε τη συντελούμενη μεταβολή της ισχύος με προφανή τρόπο. Η παγκόσμια και περιφερειακή ηγεμονία των ΗΠΑ, τελειώνει. Όσοι αγόραζαν προστασία από τις ΗΠΑ, θα έπρεπε να ετοιμάζονται για πολλές και οδυνηρές εκπλήξεις.
Η Τουρκία προετοιμάζεται εδώ και χρόνια για μια κατάσταση όπως αυτή που διαμορφώνεται. Για την εποχή η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, της υποχώρησης της ισχύος των ΗΠΑ ή και της απόσυρσής τους από την περιοχή. Ξέρει ότι τόσο οι ΗΠΑ είναι αποδυναμωμένες και επομένως τη χρειάζονται και ότι οι ανταγωνιστές της στην περιοχή (Ρωσία και Ιράν) είναι απασχολημένοι σε άλλα μέτωπα, οπότε η ίδια μπορεί να προβάλλει εντονότερα τον νέο- οθωμανικό τρόπο διαμόρφωσης των στοχεύσεών της. Αυτό κάνει ακριβώς με το φημολογούμενο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία και θα το αξιοποιήσει. Το Ιράν διεξάγει υπαρξιακό πόλεμο. Τώρα η Τουρκία έχει το καλύτερο παράθυρο ευκαιρίας προκειμένου να προβάλει πιο ξεκάθαρα παρά ποτέ το νεοοθωμανισμό της.
Ο καλύτερος μάλιστα επιταχυντής προκειμένου η Τουρκία να κατευθυνθεί προς διεύρυνση των συμμαχιών της αλλά και κυρίως προς τη βελτίωση των εγχώριων δυνατοτήτων της ιδίως σε ό,τι αφορά την πολεμική της βιομηχανία, ήταν οι κυρώσεις για το πρόγραμμα F-35. Πρόκειται για άλλη μια περίπτωση κατά την οποία οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπήρξαν ευεργετικές για αυτόν που τις υπέστη, ενώ οι υποτίθεται ευνοημένοι -βλ. Ελλάδα και Κύπρος- απλώς εξαρτηθήκαμε ακόμα περισσότερο από (τις φαντασιώσεις μας για) τις ΗΠΑ με αποτέλεσμα να καταστούμε ακόμα πιο αδύναμοι.
Μάλιστα, ακόμα και τώρα που οι εξελίξεις σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο κραυγάζουν για την ανάγκη αλλαγής διεθνούς πολιτικής και αμυντικού προσανατολισμού του Ελληνισμού, το κατεστημένο μας εξακολουθεί την ίδια κερδοφόρα για το ίδιο πολιτική με απόλυτη αδιαφορία ως προς τις πραγματικές ανάγκες Ελλάδας και Κύπρου, ως κοινωνικών και κρατικών σχηματισμών. Εξακολουθεί να σχεδιάζει αμυντικά προγράμματα υλοποίησης σε βάθος 12ετίας με κομβικό τον ρόλο των ξένων εταιρειών και συμπληρωματικό μόνο εκείνο των εγχωρίων, ενώ επιμένει να κρατά την πατρίδα μας σε καθεστώς αποικίας. Πανάκριβα οπλικά συστήματα, εξάρτηση από ξένες εταιρείες και δυνάμεις, πατρωνία από ΗΠΑ, μια Ελλάδα ως στρατηγικός χώρος του Ισραήλ, ενταφιασμός του δόγματος ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου, πολιτική παρακολουθηματική προς την Τουρκία, εχθρότητα προς τον παγκόσμιο Νότο, υποτίμηση και άγνοια ως προς ιστορικώς φιλικούς λαούς και κυβερνήσεις (Ιράν, Παλαιστίνη, Ρωσία, Κίνα) στείρος Ευρωατλαντισμός εν είδει εθνικής εμμονής και ad hoc, υποκριτική επίκληση του διεθνούς δικαίου, μεταπρατική και παρασιτική οικονομία.
Ο Ελληνισμός εκπλήσσεται από τις μεταβολές της τουρκικής πολιτικής επειδή θέλει το κατεστημένο του να εκπλήσσεται, όπως ακριβώς συνέβη με τη «Διακήρυξη των Αθηνών». Με μια κακοστημένη πολιτική απάτη κατ’ εντολή των ΗΠΑ και με εντελλόμενο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της οποίας νομιμοποιήσαμε εκ νέου τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, όπως είχαμε κάνει και με τις συμφωνίες του Ελσίνκι παλιότερα. Ενώ μάλιστα, όλη η πολιτική του κατεστημένου αποτυγχάνει, η αποτυχία της επιχειρούν να την ενισχύσει ακόμα περισσότερο. Ακόμα στενότερη η σχέση με το κράτος-γενοκτόνο του Ισραήλ. Ακόμα στενότερη εξάρτηση από αυτό παρότι γνωρίζουμε ότι δεν έχει στηρίξει κανέναν «σύμμαχό» του ποτέ και ότι λειτουργεί με όρους ακραίας παρεμβατικότητας σε όποιο κράτος συμμαχεί μαζί του, τοποθετώντας κατεστημένα τα οποία δρουν μόνο προς όφελος του Ισραήλ. Ο αντεθνικώς δρων στην ελληνική περίπτωση είναι το κατεστημένο μας: ξενόδουλο, ολιγαρχικό, μιζαδόρικο, μαφιόζικο. Μόνο ο λαϊκός πατριωτισμός μπορεί να μας σώσει.
Υποκλοπές: ο εξευτελισμός του κράτους δικαίου και των θεσμών συνεχίζεται
Οι υποκλοπές παραμένουν σκιά στη δημοκρατία μας. Και ο τρόπος που το χειρίζεται η Νέα Δημοκρατία και οι παρατρεχάμενοι απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα
Κάποιες φορές χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα. Η υπόθεση με τις υποκλοπές δεν είναι απλώς ένα ατόπημα μιας κυβέρνησης. Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια λογική «περασμένα, ξεχασμένα».
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα κυβερνητικής θεσμικής παραβατικότητας στην Ευρώπη.
Γιατί πολύ απλά αφορά το γεγονός ότι το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο προσωπικός πολιτικός μηχανισμός του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, φέρεται να συντόνισε μέσω της ΕΥΠ, της οποίας είχε τον άμεσο έλεγχο, και αργότερα μέσω παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, που προμήθευσε εταιρεία τα στελέχη της οποίας είχαν σχέσεις με κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του γενικού γραμματέα (και ανιψιού) του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, τη συστηματική παρακολούθησε υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων, με σκοπό να ελέγχει τις κινήσεις τους, συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειας να μαζεύει στοιχεία για τους «κρατάει».
Αφορά, ακόμη, το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση έχει αρνηθεί όχι μόνο να αναλάβει την ευθύνη για αυτό το μεγάλο πλήγμα στο κράτους δικαίου στη χώρα, αλλά και έχει αξιοποιήσει τόσο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει όσο και το γεγονός ότι ελέγχει τη διαδικασία διορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης, για να εξασφαλίζει ασυλία και ατιμωρησία για αυτό το σκάνδαλο.
Και αφορά, τέλος, το γεγονός ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης όχι μόνο δεν προσπάθησε να διαλευκάνει αυτή την υπόθεση και να αναδείξει το πρόβλημα, όχι μόνο κατ’ επανάληψη αρχειοθέτησε την υπόθεση, αλλά και αρνείται να εξηγήσει επί της ουσίας γιατί δεν προσπαθεί να την ερευνήσει, παρότι και το Μονομελές Πρωτοδικείο που δίκασε και καταδίκασε πρωτόδικα τους ιδιώτες εμπλεκόμενους κατάφερε να αποκαλύψει σημαντικές πλευρές της και να υποδείξει προς τα πού έπρεπε να στραφεί η έρευνα.
Αυτό δείχνει πόσο σημαντικό είναι το θέμα και πόσο προκλητική η συνεχιζόμενη άρνηση διερεύνησης. Κάτι που φάνηκε και στην παρουσία του σημερινού επικεφαλής της ΕΥΠ, κ. Θεμιστοκλή Δεμίρη, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής όπου προκλητικά αρνήθηκε να δώσει εξηγήσει στο γιατί παρακολουθήθηκε από την ΕΥΠ για λόγους εθνικής ασφάλειας ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Δηλαδή, ο επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ένας αξιωματούχος που λογοδοτεί στη Βουλή, αρνήθηκε να δώσει πειστικές απαντήσεις ως προς το γιατί η υπηρεσία του παρακολουθούσε ένα πολιτικό στέλεχος που σήμερα είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιφρονώντας με τη στάση του και τη Βουλή και επί της ουσίας τις βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Και εδώ δεν μπορεί παρά να σταθεί κανείς στη στάση του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη. Γιατί ενώ δεν έχει κάνει κάποια παρέμβαση υπέρ του κράτους δικαίου σε σχέση με τις υποκλοπές και έχει ακολουθήσει πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα, εντούτοις όταν από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ (και άλλων κομμάτων) έγινε ενημέρωση στους δημοσιογράφους για την απαράδεκτη στάση του κ. Δεμίρη και την άρνησή του να απαντήσει στα ερωτήματα των βουλευτών, το μόνο που είχε να δηλώσει ήταν ότι θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες σε όσους υποτίθεται ότι παραβίασαν τον απόρρητο χαρακτήρα της συνεδρίασης, παραβλέποντας βέβαια να πει ότι το απόρρητο αφορά την προστασία απόρρητων πληροφοριών που είναι σημαντικές για την εθνική ασφάλεια και καθόλου δεν καλύπτει την ενημέρωση για την άρνηση κρατικών αξιωματούχων να απαντήσουν σε εύλογες ερωτήσεις βουλευτών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Την ίδια ώρα είχαμε και την άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να προσέλθει στη Βουλή επικαλούμενος προηγούμενη απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε ότι το να προσκαλούνται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.
Χωρίς να θέλω να μπω στην νομική ουσία του ζητήματος – αν και αξίζει να σημειωθεί ότι και η σχετική πρόβλεψη του Κανονισμού της Βουλής δεν έγινε από ανθρώπους που αγνοούν τη διάκριση των εξουσιών – δεν μπορώ παρά να σταθώ στο γεγονός ότι ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός της χώρας, που σίγουρα δεν συντονίστηκε με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» όταν αρχειοθέτησε ξανά την υπόθεση των υποκλοπών, θα μπορούσε προσερχόμενος στη Βουλή να εξηγήσει αυτή την επιλογή και με αυτόν τον τρόπο να αποκαταστήσει το κύρος της Δικαιοσύνης που έχει πληγεί σοβαρά το τελευταίο διάστημα.
Με μια τέτοια στάση αυτό που μένει στο τέλος είναι η αίσθηση μιας κυβέρνησης που «πιστώνεται» παρακολουθήσεις ακόμη και δικαστικών και έχοντας τον τελικό λόγο στην επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης, απλώς την χειραγωγεί, εξασφαλίζοντας ότι όσες και όσοι αναλαμβάνουν αυτήν την ηγεσία την κρίσιμη στιγμή θα της προσφέρουν ασυλία.
Σε τελική ανάλυση, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη δικαιοσύνη.
Όλα αυτά δείχνουν ότι το πρόβλημα παραμένει μεγάλο και η χώρα αντιμέτωπη με μια κρίση που αφορά τον πυρήνα της λειτουργίας των θεσμών, με ευθύνη της κυβέρνησης και του τρόπου που αντιμετωπίζει την κυβερνητική εξουσία ως τρόπαιο και αποκλειστικό προνόμιο που δεν έχει καμιά διάθεση να το μοιραστεί, ούτε και να το παραχωρήσει εύκολα. Γι’ αυτό το λόγο και «φροντίζει» σε κάθε καμπή απλώς να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάει ότι η αναπόφευκτη έξοδός από την εξουσία στις επόμενες εκλογές, όποτε και εάν γίνουν, θα σημαίνει ότι αυτά τα ερωτήματα επιτέλους θα απαντηθούν και οι ευθύνες θα αποδοθούν.
Πηγή: www.in.gr
O αργός θάνατος της δημοκρατίας
Διάβασα προχθές ότι οι δημοσκόποι μας, που άρχισαν να απειλούν και με αγωγές τους πολιτικούς αρχηγούς, μελετούν την πιθανότητα να αφαιρέσουν την πρόθεση ψήφου από τις μετρήσεις τους και να την αντικαταστήσουν από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής. Άκουσα χθες τον πρόεδρο του Χαμόγελου του Παιδιού να ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να μεταδοθεί από τα μέσα ενημέρωσης η επιστολή της κοπέλας που αυτοκτόνησε και έλεγε το συγκλονιστικό ότι «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Το επιχείρημά του υπέρ της απαγόρευσης; Ότι η αναπαραγωγή δημιουργεί «μιμητισμό» και θα αρχίσουν οι νέοι να πέφτουν από τα μπαλκόνια, όπως κάποτε «ο Μιμίκος και η Μαίρη στης Ακρόπολης τα μέρη». Άκουσα τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να επιχειρηματολογεί προχθές σε τηλεοπτικό σταθμό υπέρ της άρσης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Αίτημα το οποίο ανέπτυξαν στον επίτροπο κράτους δικαίου, που επισκέφθηκε προχθές την Αθήνα, ο υφυπουργός Παύλος Μαρινάκης και ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος. Όπως ακριβώς επετεύχθη στην Ελλάδα, μοναδική σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, η άρση της ανωνυμίας για τους μάρτυρες δημόσιου συμφέροντος που καταγγέλλουν διεφθαρμένους στη Δικαιοσύνη.
Όλες οι ανωτέρω περιπτώσεις συνιστούν την ομολογία ενός χρεοκοπημένου συστήματος που έχει χάσει τον έλεγχο και αλλάζει πανικόβλητο τους κανόνες, με απαγορεύσεις, περιορισμούς, άρσεις μήπως και τον κερδίσει ξανά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον αργό θάνατο μιας δημοκρατίας που διορίζει, κλέβει, ακούει, συγκαλύπτει, κουκουλώνει, επιδοτεί, περιφρονεί, δολοφονεί αλλά παραμένει αγέρωχη με ύφος Κιμ Ιλ Σουνγκ.
– Με συγχωρείτε! Μια ζωή οι δημοσκόποι μετρούν την πρόθεση ψήφου και τους αναποφάσιστους. Και μεθοδεύουν κάποιοι σήμερα, μετά το περίεργο της κατάργησης της «παράστασης νίκης», να την αντικαταστήσουν με την εκτίμηση εκλογικής επιρροής σκέτη; Με τη μαντεψιά; Καθώς ο φιλελεύθερος Κιμ Ιλ Σουνγκ φοβάται ότι η διαρκής μετάδοση των χαμηλών ποσοστών της πρόθεσης ψήφου δημιουργεί «ιδεασμό» στο εκλογικό σώμα; Ας γίνει σαφές: Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι χαλαρά όπως στην προηγουμένη του 2023, που μόνο ένας, ο Στράτος Φαναράς, «έπιασε» τη διαφορά όπως την είχε «πιάσει» και το μακρινό 2000, τότε που μερικές χιλιάδες ρωσόφωνοι, οι οποίοι δεν περιλαμβάνονταν στις μετρήσεις, προκάλεσαν τη νοθευμένη διαφορά των 70.000 ψήφων μεταξύ του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και της Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή. Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι περίπλοκα και ούτε… ο αλγόριθμος της Singular μπορεί να τα καταφέρει απολύτως. Θυμίζουμε, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις για όσα γράφουμε, ότι στις ευρωεκλογές του 2024 ούτε επί πραγματικών ψήφων έγινε σωστή πρόβλεψη. Εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος της εταιρίας στο υπουργείο Εσωτερικών και προέβλεψε με βάση την «προβολή» του αλγόριθμου ότι η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου δεν θα καταλάβει έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Και όμως κατέλαβε. Ο… αλγόριθμος έπεσε έξω. Με όλη τη συμπάθεια, λοιπόν, προς ανθρώπους που γνωρίζω δεκαετίες, η γνώμη μας είναι η εξής: Προσοχή, μην εξευτελιστείτε όπως οι Βρετανοί συνάδελφοί σας προχθές, που, για να κρύψουν την εκτίναξη των ποσοστών του Φάρατζ και τη συντριβή των Εργατικών του Στάρμερ, προέβλεπαν άνοδο των… Πρασίνων. Προσέξτε, γιατί, αν τυχόν κάτι δεν πάει καλά και ο κόσμος σάς στείλει στον «κουβά», για να χρησιμοποιήσω την αγαπημένη ιπποδρομιακή έκφραση των φιλελευθέρων του Μαξίμου, στο μέλλον, όταν μια εταιρία ανακοινώνει αποτελέσματα δημοσκοπήσεων, θα νομοθετηθεί να γράφει δίπλα στα ποσοστά των κομμάτων τα συμβόλαιά της με το κράτος και με τους ιδιώτες. Και αν πληρώνεται από τα μπάζα, θα αναγράφονται και τα μπάζα.
– Με συγχωρείτε! Αφού εκμεταλλευτήκατε επί μία ολόκληρη επταετία την ανωνυμία των τρολ του διαδικτύου, κάποια από τα οποία, όπως απεδείχθη από τις λίστες του ΕΦΚΑ, μισθοδοτούνταν από τη Ν.Δ. ή από τους μίστερ Blue Eyes, θυμηθήκατε τώρα να άρετε την ανωνυμία; Τώρα που ξεγύμνωσε τα καθοδηγούμενα τρολ, απότακτους αστυνομικούς, συμβούλους υπουργών η ελληνική Δικαιοσύνη; Θυμηθήκατε να άρετε την ανωνυμία επειδή πλέον οι λογαριασμοί που σας αντιπολιτεύονται είναι περισσότεροι από όσους σας συμπολιτεύονται; Τι ωραίοι σκοποί. Επωνύμως οι χρήστες θα είναι, αυτοί και οι οικογένειές τους, ευκολότεροι στόχοι για το κράτος των υποκλοπών και των λοιπών μεθόδων.
– Με συγχωρείτε! Μας είναι αδύνατον να προσπεράσουμε την ωμή παρέμβαση στις ελευθερίες της πληροφόρησης και της έκφρασης. Αδύνατον να ξεχάσουμε το αίτημα να παραμένει η κοινωνία στο σκοτάδι για τους λόγους που «πέφτουν» τα παιδιά από τις πολυκατοικίες σαν τα κοτόπουλα και αυτοκτονούν για να μην εκτίθεται με τις ανεπάρκειές της η Πολιτεία. Γεγονός που η Πολιτεία ήξερε καλά, άλλωστε, αλλά απέκρυπτε συστηματικά, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο πρόεδρος της συγκεκριμένης ΜΚΟ, που ζητά λογοκρισία στις ειδήσεις, έδωσε στη δημοσιότητα αμέσως μετά την πτώση των μαθητριών αναλυτικά στοιχεία για πάνω από 700 αυτοτραυματισμούς νέων. Ας γίνει σαφές επίσης: Επικίνδυνες δεν είναι οι ειδήσεις. Επικίνδυνες είναι οι κυβερνήσεις, οι πολιτείες και οι κοινωνίες που θάβουν τα προβλήματα μέσα στη σιωπή για να μην παραδεχτούν τις χρεοκοπίες τους.
Συμπερασματικά: Αν καταλαβαίνουμε καλά, η νέα απαίτηση όλων όσοι δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για νέες συρρικνώσεις δικαιωμάτων είναι να ενημερωνόμαστε, με τη συναίνεσή μας στις απαγορεύσεις και τις νέες μεθοδεύσεις για το άρθρο 14 του Συντάγματος, μόνο για όσα κρίνει η εξουσία ότι είναι τάχα προς το συμφέρον μας. Κατ’ ουσίαν, προς το συμφέρον της ιδίας. Πρόκειται για την ατζέντα του υποψήφιου αντιπροέδρου των Δημοκρατικών Τιμ Γουόλς στις τελευταίες προεδρικές εκλογές και για την ατζέντα της τρέχουσας προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπέρ της περιστολής των ελευθεριών της έκφρασης και της πληροφόρησης. Ο πρώτος το δήλωσε και ανοιχτά. Είναι, βεβαίως, πιο «βελούδινο» και πλέον ανεπαίσθητο από τη σφραγίδα του λογοκριτή της δικτατορίας «αποφασίζομεν» και «διατάσσομεν», αλλά καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα. Αποφασίζομεν να μη μαθαίνετε την πρόθεση ψήφου. Αποφασίζομεν ότι η φράση της μαθήτριας «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα» δεν είναι… για εσάς. Αποφασίζομεν τώρα που ο «Ζούκοφ» έμεινε γυμνός και έπονται επόμενοι να σας απογυμνώσουμε όλους, μην τυχόν και μάθετε τα τρολ μας. Εκτός, όμως, από αυτά που αποφασίζετε εσείς, υπάρχουν και αυτά που αποφασίζουν οι πολίτες για εσάς και καλό είναι να τα λαμβάνετε υπόψη. Στην πανδημία νομοθετήθηκε το ποινολόγιο του facebook για όσους αμφισβητούσαν τα εμβόλια, ιατροί ήταν, ιερείς ήταν, δημοσιογράφοι ήταν. Τους ασκήθηκαν ποινικές διώξεις. Σύρθηκαν στα δικαστήρια. Αθωώθηκαν όλοι πανηγυρικά. Και κάποιος που λέει ότι είναι ο πρωθυπουργός έκανε μετά δημόσια αυτοκριτική για την αστοχία αυτής της διάταξης που ποινικοποιούσε την ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο. Ευχόμαστε να μη χρειαστεί να κάνετε πάλι αυτοκριτική.
Κάτι τελευταίο ως «δώρο»: Εάν η αλήθεια κυκλοφορούσε ελεύθερη από τα καθιερωμένα κανάλια ενημέρωσης και όχι ως φάρμακο σε έλλειψη, ο κόσμος δεν θα έψαχνε να τη βρει στο ΤikΤok, στο facebook και στο X απαγορευμένο καρπό σε «Κρυφό Σχολειό». Και εσείς δεν θα χρειαζόταν να νομοθετείτε περιορισμούς. Αλλά, αν κυκλοφορούσε ελεύθερη, θα ήσασταν φιλελεύθεροι. Τώρα είστε απλώς εξουσιαστές. Η χειρότερη μορφή ακραίου πολιτικού φονταμελισμού.
Πηγή: www.antinews.gr
Πέμπτη 21 Μαΐου 2026
Εδώ Υπήρχε η Γάζα • Πριν και Μετά το 2023
Παραγωγή: Δημήτρης Παναγούλης, δημοσιογράφος
 |
| Ποια η διαφορά; |
Ένα δημοσιογραφικό βίντεο διάρκειας 5 λεπτών παρουσιάζει την εικόνα της Γάζας πριν και μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς από το 2023, μέσα από αρχειακό υλικό διεθνών ειδησεογραφικών δικτύων.
Στις 3 Ιουνίου 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος στα Χανιά της Κρήτης, αφήνοντας πίσω τους μια μαρμάρινη επιγραφή να θυμίζει τη θηριωδία: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος». Στη Γάζα, η επιγραφή δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα.
Στις 3 Ιουνίου 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος στα Χανιά της Κρήτης, αφήνοντας πίσω τους μια μαρμάρινη επιγραφή να θυμίζει τη θηριωδία: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος». Στη Γάζα, η επιγραφή δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα.
Το 1826, η πολιορκία και η λιμοκτονία του Μεσολογγίου ενέπνευσαν τον εθνικό ποιητή Διονύσιο Σολωμό να γράψει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Οι στίχοι του υμνούν το μεγαλείο των λαών μπρος στην Ελευθερία και στο Θάνατο, ντύνοντας μουσικά το βίντεο μέσα από μια ξεχωριστή ελληνοαραβική εκτέλεση.
Η νίκη και η φιέστα
Eτοιμοι να πανηγυρίσουμε το 14ο πρωτάθλημα της μεγάλης μας αγάπης
Το ρολόι έδειχνε 16:37. Εβαλα το κράνος μου, κούμπωσα το φερμουάρ του μπουφάν μου και ανέβηκα στη μηχανή. Μέσα σε 15 λεπτά, ήμασταν στη Νέα Φιλαδέλφεια, έτοιμοι να πανηγυρίσουμε το 14ο πρωτάθλημα της μεγάλης μας αγάπης. Της ομάδας που μας κερνάει περισσότερες πίκρες παρά χαρές όλα τα χρόνια της ύπαρξής μας. 
Τέτοια μέρα δεν μπορούσα να μην τον σκεφτώ. Τι θα έκανε σήμερα; Θα είχε ένα τεράστιο χαμόγελο που θα έκανε το κιτρινισμένο από τα τσιγάρα μουστάκι του να δείχνει προς τα πάνω. Ο Αντρέας ήταν ο άνθρωπος που με μεγάλωσε και με έκανε ΑΕΚ. Μαζί είδαμε δεκάδες ματς. Με έπαιρνε αγκαλιά όταν έκλαιγα και εγώ του φώναζα όταν έβριζε τον Γεωργέα. Ηταν σίγουρα ρομαντικός. Ναι, είχε συνδέσει την ομάδα του με την πολιτική, αλλά με έναν περίεργο τρόπο. Σε όλη τη φιέστα, τον σκεφτόμουν. Θα του άρεσε; Οχι. Θα εγκατέλειπε; Ποτέ. Ετσι έμεινα κι εγώ. Μέχρι το τέλος. Μέχρι να αδειάσει το γήπεδο. Κι ας μη μου άρεσε.
Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου του 2007 ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ξαπλωμένος, σχεδόν μισός, σε ένα κρεβάτι στο «Σωτηρία». Με κοίταξε συνωμοτικά και μου έδειξε το συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι του. Είχε μέσα 20 ευρώ. «Πάρ’ τα, τα φύλαξα για να πας στο γήπεδο, να δεις την ΑΕΚάρα» μου είπε. Και πήγα. Και πηγαίνω ακόμα. Την Κυριακή πήγα και για αυτόν
Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου του 2007 ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ξαπλωμένος, σχεδόν μισός, σε ένα κρεβάτι στο «Σωτηρία». Με κοίταξε συνωμοτικά και μου έδειξε το συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι του. Είχε μέσα 20 ευρώ. «Πάρ’ τα, τα φύλαξα για να πας στο γήπεδο, να δεις την ΑΕΚάρα» μου είπε. Και πήγα. Και πηγαίνω ακόμα. Την Κυριακή πήγα και για αυτόν
Γιατί το σύστημα… σπρώχνει τον Τσίπρα
Προ ολίγων ημερών ο πολυπράγμων Σπυρίδων Γεωργιάδης, ο γνωστός Άδωνις δηλαδή, σε μία από τις καθιερωμένες τηλεοπτικές παρλάτες του, διακινδύνευσε με σιγουριά την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα έρθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά το μόρφωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που θα συνθέσει ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Σπυρίδων-Άδωνις διατύπωσε τη μαντεψιά του με απόλυτη βεβαιότητα ειδικού, διανθίζοντάς τη με ενθουσιώδεις χειρονομίες, γκριμάτσες και μορφασμούς, αλλά και τους γνώριμους άναρθρους αλαλαγμούς στους οποίους επιδίδεται εσχάτως όταν περιέρχεται σε κατάσταση συγκινησιακής φόρτισης.
Ασφαλώς χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί ένα από τα νοσοκομεία τα οποία εποπτεύει, προκειμένου να πάρει μια διάγνωση για τα διαδοχικά συγχυτικά επεισόδια, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι ο χρησμός του υπουργού-κονφερασιέ δεν αποτελεί ξεκούδουνη πολιτική πρόγνωση, η μία από τις συνήθεις μπαλάφες που ξεστομίζει. Αντιθέτως, αντανακλά και μεταφέρει απολύτως αξιόπιστα τον ευσεβή πόθο του Μεγάρου Μαξίμου.
Το πλασάρισμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση των αποτελεσμάτων της κάλπης βολεύει τον Μητσοτάκη για μια σειρά λόγων. Βολεύει παραλλήλως και το σύστημα εξουσίας που διαπλέκεται με τον Μητσοτάκη και ωφελείται από την παραμονή του στη πρωθυπουργία. Ένα σύστημα οικονομικών συμφερόντων, ολιγαρχικής ελίτ και σιτιζόμενων από ευρωπαϊκά προγράμματα τεχνοκρατών με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, σε δημοσκοπικές εταιρίες, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και σε άλλους πυλώνες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.
Αυτό ακριβώς το σάπιο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης σπρώχνει «με τα μπούνια», όπως θα έλεγε ο λαός, τον Τσίπρα για να αποτελέσει ένα περιορισμένης εκλογικής ισχύος «κεντροαριστερό» αντίβαρο του Μητσοτάκη. Με επίδοση, αρκετά υψηλή για να ξεπεράσει, έστω και στο νήμα, το ΠΑΣΟΚ και να επιφέρει νομοτελειακά τη διάσπασή του, αλλά όχι επαρκή για να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας.
Κοινό μυστικό είναι ότι ο Αλέξης, μετά τον… αναβαπτισμό του στη κολυμβήθρα της… μεταμέλειας, έχει δώσει διαπιστευτήρια υπακοής μέσω και έξω από τη χώρα. Το ίδιο το βιβλίο, που χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για την πολιτική του επιστροφή, διαπνέεται από μια λογική ψύχραιμης αποτίμησης λαθών του παρελθόντος και της επιθυμίας του να τα διορθώσει. Αρκεί μόνο να του επιτρέψουν να ονομάζεται… αριστερός.
Αυτό αρέσει στο σύστημα γιατί κατασκευάζει ανέξοδα ακόμα έναν θεσμικό συνομιλητή, ο οποίος μπορεί για ξεκάρφωμα να παριστάνει τον ακηδεμόνευτο «φίλο του λαού», αλλά να διαβουλεύεται με τους ολιγάρχες από την πίσω πόρτα. Αυτή τη δυνατότητα δεν την προσφέρει ο Ανδρουλάκης. Στερείται επικοινωνιακού χαρίσματος και μοιάζει απόμακρος και δυσπρόσιτος. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, και κάποιους που τον ξέρουν καλά, έχει και μία απέχθεια προς τους βαρόνους των media, με τους οποίους δεν θέλει να έχει πολλά πολλά.
Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα για έναν πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Ελλάδα. Ο Ανδρουλάκης επιπρόσθετα είναι και απρόβλεπτος, γιατί μέσα στην τραχύτητα που τον χαρακτηρίζει είναι πολύ δύσκολο να τον ψυχολογήσεις. Κι αυτό δεν αρέσει στα αστικά σαλόνια.
Το δεύτερο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη, στα μάτια πάντα των πανίσχυρων υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού, είναι και το δυνάμει πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την εκλογική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πιο «νορμάλ» εναλλακτική λύση για το αστικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας και του λεγόμενου «κεντρώου χώρου». Στο συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσαν να καταφύγουν πολύ πιο εύκολα οι απογοητευμένοι της Ν.Δ., που έχουν απηυδήσει με τον Μητσοτάκη και αναζητούν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς όμως δομικές αναταράξεις και περίεργες στραβοτιμονιές. Στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «ανεξερεύνητο έδαφος» και το πείραμα της συγκυβέρνησης έχει δοκιμαστεί. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ενισχύσει και το πατριωτικό του προφίλ με τη μεταγραφή Φαραντούρη. Παρά όσα εύκολα ελέχθησαν, ο υπερκινητικός ευρωβουλευτής έχει προσδώσει εθνικά ανακλαστικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, βομβαρδίζοντας την Κομισιόν με ερωτήσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνυπογράφουν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρω-ομάδας του κόμματος. Η δραστηριοποίηση του και σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως η ληστεία των funds εις βάρος δανειοληπτών, εγείρει στους παλαιότερους μνήμες του «φιλολαϊκού – πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και αντισταθμίζει ως ένα βαθμό σοβαρά λάθη, όπως ο αναίτιος εξοστρακισμός στελεχών με διακριτό πατριωτικό αποτύπωμα (Χάρης Καστανίδης).
Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μάλλον δεν εξαφανίζεται. Κουτσά στραβά περπατάει. Κι έχει στις τάξεις του μια ομάδα μορφωμένων νέων στελεχών σε μάχιμες ηλικίες (ενδεικτικά: Χρηστίδης, Μάντζιος, Δουδωνής, Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Καρχιμάκης, Γκλαβίνας), που σίγουρα ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο των απαίδευτων επαρχιωτόπουλων και των Μαυρογιαλούρων της Νέας Δημοκρατίας.
Η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη, όμως, είναι και ο σημερινός εφιάλτης του Μητσοτάκη. Γιατί ενδεχόμενο πλασάρισμα του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση με αξιοπρεπές ποσοστό δημιουργεί θετικό πρόκριμα εκλογικής αποδοχής και για έναν επαναληπτικό εκλογικό γύρο.
Η στρατηγική Μαξίμου και… χορηγών, «θέλουμε τον Τσίπρα δεύτερο», είναι χωρίς καμία αμφιβολία η στρατηγική ενός επαναληπτικού γύρου εκλογών. Εκεί προσβλέπει το επιτελείο του Μητσοτάκη. Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, πιθανότατα το ερχόμενο φθινόπωρο, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας αναμένονται επικίνδυνα χαμηλά, ίσως και κάτω από 25%, γεγονός που δημιουργεί αναπότρεπτη προσφυγή σε δεύτερες κάλπες. Αν μεν έχει αναδειχθεί δεύτερο κόμμα ο Τσίπρας, χαράς ευαγγέλια για τους Kyriakistas. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν θα μπορέσει να καταστεί επικίνδυνος. Το έχουμε ξαναγράψει: Ένας πολιτικός που έχει περάσει από θέση εξουσίας, έχει αποδοκιμαστεί ηχηρά και επανέρχεται στις κάλπες με 60% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων πάνω από τις μισές εκφράζονται από σκληρούς haters, δεν μπορεί με ρεαλιστικούς όρους να προσδοκά την επιστροφή του στην εξουσία. Αλλά τη ζημιά θα την κάνει.
Αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση, θα βυθιστεί σε κύκλο εσωστρέφειας με πιθανότερο επακόλουθο τη διάσπασή του, από την οποία θα επωφεληθεί με μεταγραφές και η Ν.Δ. (είναι πολλοί οι επίδοξοι… Λοβέρδοι με πρώτη και καλύτερη την «αυτοδημιούργητη» της Κοζάνης). Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τις πρώτες θριαμβολογίες περί comeback θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα ανακλαστικά τρόμου στους νοικοκυραίους του κεντρώου χώρου, που ελλείψει εναλλακτικής θα σπεύσουν να συνταχθούν με τον Μητσοτάκη. Εν όψει ακυβερνησίας και ανάγκης δεύτερης προσφυγής στις κάλπες, η κινδυνολογία θα χτυπήσει κόκκινο, υποβοηθούμενη ασφαλώς και από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που θα δίνουν μάχη οπισθοφυλακής για να διασώσουν τον εκλεκτό τους. Ο Μητσοτάκης θα έχει σίγουρα ακόμα μία ευκαιρία και μάλιστα με ευνοϊκές προϋποθέσεις.
Αυτό είναι, λοιπόν, το κόλπο. Τα συμφέροντα σπρώχνουν τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να διασφαλίσει την παραμονή Μητσοτάκη στην εξουσία! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αφελείς που τον βλέπουν ως μέσο για να ξεφορτωθούμε το σημερινό καθεστώς τόσο καλύτερα.
Πηγή: www.antinews.gr
Μπάτε drones, αλέστε
Η Λευκάδα ράγισε την εικόνα του Δένδια, που επιζητά τις ευλογίες της ΕΕ, αλλά δεν τη θρυμμάτισε.
Πετραδάκι πετραδάκι το ’χτισε το προφίλ του ο Δένδιας για να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Oχι όμως σαν τον μοχθηρό Ιζνογκούντ που στήνει συνωμοσίες γιατί βιάζεται να αναλάβει την εξουσία. Ο Δένδιας είναι υπομονετικός, σέβεται την ιεραρχία και «χτυπάει» μόνο όταν πρέπει να δηλώσει την παρουσία του είτε ως υπουργός είτε ως άτομο (περίπτωση Ρούτσι). Εχει κληρονομήσει την αυτοπεποίθηση της κερκυραϊκής αριστοκρατίας που δεν συναγελάζεται με το πλήθος, αλλά βγάζει αμέσως το σπαθί του όταν πρόκειται να αποκεφαλίσει κάποιον όπως π.χ. τον Μπογδάνο. Αλλωστε ο δικός του πατριωτισμός κρατά φαινομενικά αποστάσεις από τον εθνικισμό της ακροδεξιάς και περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες για να ξεχυθεί σαν άλογο κούρσας στη μάχη των δελφίνων. Γι’ αυτό άλλωστε, προς μεγάλη απογοήτευση του Αδωνη, δεν βγαίνει στα κανάλια ώστε η δημοφιλία του να δουλεύει στο αθόρυβο. Μπορεί και να φοβάται κανένα κρυμμένο Predator στα στούντιο. Νταηλίκια φραστικά μπροστά στον Τσαβούσογλου αλλά καμία μήνυση για τις παρακολουθήσεις.
Ολα αυτά ωστόσο κόντεψε να καταρρεύσουν με την ανεύρεση του θαλάσσιου drone σε σπηλιά της Λευκάδας. Για μια στιγμή υπήρξε αναποφάσιστος αν έπρεπε να παρασημοφορήσει τους ψαράδες που απέτρεψαν τον κίνδυνο μιας πιθανής έκρηξης ή να τους τιμωρήσει που αποκάλυψαν την παγίδα. Κατέληξε τελικά στη μέση λύση πως το σκάφος δεν αλιεύτηκε στα χωρικά μας ύδατα. Μόνο όταν έγινε ο περίγελος στα σόσιαλ, μόνο όταν τον άδειασε ο Γεραπετρίτης, ανέκρουσε πρύμναν, παραδέχτηκε ότι πρόκειται για σοβαρό ζήτημα και θα ζητήσει εξηγήσεις από τους Ουκρανούς.
Αν και δεν έχει αποσαφηνιστεί ούτε η αφετηρία ούτε ο στόχος, μια πλωτή βόμβα μετατρέπει το Ιόνιο σε πεδίο υβριδικής αναμέτρησης, συνιστά απειλή για τη θαλάσσια ασφάλεια και η ναυτιλιακή ουδετερότητα τελειώνει εκεί που αρχίζει η εμβέλεια ενός drone καμικάζι. Το τυχαίο αυτό περιστατικό απέδειξε ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται την Ελλάδα σαν ξέφραγο αμπέλι για τα συμφέροντά του: άλλος εξάγει τον πόλεμό του με τους Ρώσους, άλλος τη «γαλάζια πατρίδα» του, άλλος τη «Μεγάλη Αλβανία» και άλλος τη σύγκρουσή του με το Ιράν. Τα θαλάσσια σύνορα υπάρχουν και τα υπερασπίζονται το Λιμενικό και το Πολεμικό Ναυτικό όταν τα διασχίζουν βάρκες με γυναικόπαιδα. Όταν τα διασχίζουν πλεούμενα με εκρηκτικά τότε αναλαμβάνει δράση η τρίαινα του Ποσειδώνα.
Αξίζει να ανατρέξουμε σε παλιότερες δηλώσεις του Δένδια ότι «χρειάζεται αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας». Η Ευρώπη που ευαγγελίζεται είναι πλέον η ήπειρος των λόμπι, των πολεμικών βιομηχανιών, των στρατηγικών παρεκτροπών. Η μετατροπή της θυσίας σε εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας είναι επικίνδυνη διότι ντύνει τη βία με ηθική και τον θάνατο με υποχρέωση. Η πραγματική απειλή για την ασφάλεια της Ευρώπης είναι η ηλιθιότητα και η ιδιοτέλεια των ηγετών της που «επένδυσαν» σε μια σύγκρουση με τη Ρωσία, υπονομεύοντας το μέλλον των επομένων γενεών και τώρα θα πληρώσει τη γεωπολιτική παραφροσύνη με την ενεργειακή κρίση.
Η Λευκάδα ράγισε την εικόνα του Δένδια, που επιζητά τις ευλογίες της ΕΕ, αλλά δεν τη θρυμμάτισε. Στο συνέδριο θα δηλώσει υπακοή στον αρχηγό και πίστη στη νίκη. Κάτι τέτοια έλεγε και ο Βρούτος στον Καίσαρα προτού τον μαχαιρώσει.
Τετάρτη 20 Μαΐου 2026
Δημήτρης Διακομιχάλης: Το τουρκικό θράσος ΑΠΑΙΤΕΙ ελληνική απάντηση… 12 ν.μ. και ΑΟΖ ΤΩΡΑ
Ο πρώην Δήμαρχος Καλύμνου - πολιτικός μηχανικός Δημήτρης Διακομιχάλης, εκκινώντας από την καθημερινότητα των ελλήνων αλιέων στις θαλάσσιες εσχατιές κυριαρχίας στο Αιγαίο και την απαξίωση ακόμη και της πολιτιστικής διπλωματίας στο σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, μιλάει στον 98.4 για την ατολμία της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ των Αθηνών, όπως την αποκαλεί, να λετουργήσει με όρους εθνικής στρατηγικής , απέναντι στον στρατηγικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας , που έχει και βάθος και συνέχεια. Όπως σημειώνει, η ιστορία είναι πλήρης παραδειγμάτων όπου η εσωτερική νομοθεσία εργαλειοποιήθηκε προς άσκηση εξωτερικής πολιτικής και δημιουργία στρατηγικής κλιμάκωσης. Οι μονομερείς χαρτογραφήσεις, οι διοικητικές πράξεις, οι άδειες ερευνών, οι εθνικές νομοθεσίες περί «γαλάζιας πατρίδας», ακόμη και οι εσωτερικές διοικητικές ανακηρύξεις, δεν αποτελούν «αθώες» νομικές λεπτομέρειες. Αποτελούν σταδιακή στρατηγική κατασκευή κρατικής πρακτικής και πολιτικής βούλησης. Αν, η Τουρκία θεσπίσει νόμο ο οποίος θεωρεί ορισμένα ελληνικά νησιά ως τουρκικά ή μάλλον ενταγμένα σε θαλάσσια περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας, τότε: οι τουρκικές αρχές θα υποχρεούνται να ενεργούν βάσει αυτού του νόμου,ο στρατός και το λιμενικό θα αποκτήσουν εσωτερική «νομική βάση» για επιχειρησιακές κινήσεις,τουρκικές εταιρείες θα μπορούν να διεκδικούν άδειες, έρευνες ή οικονομικές δραστηριότητες. Τούρκοι πολίτες θα θεωρούν ότι ασκούν δικαιώματα τα οποία το κράτος τους αναγνωρίζει,ξένοι επενδυτές ή πολίτες θα εκτίθενται σε πιέσεις, κυρώσεις ή απαγορεύσεις εφόσον βρεθούν υπό τουρκική δικαιοδοσία.Το διακύβευμα, λοιπόν, δεν είναι αν ένας τέτοιος νόμος «παράγει διεθνές δίκαιο». Προφανώς αυτό δεν είναι δυνατό. Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι παράγει πολιτική συμπεριφορά σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, παράγει διοικητικές πρακτικές και ευλόγως πιθανές επιχειρησιακές ενέργειες. Σε συνέχεια του θρασύτατου και προβοκατόρικου νομοσχεδίου που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος Ερντογάν για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο που σύντομα θα γίνει νόμος του κράτους, ο Πρωθυπουργός της χώρας, λέει ο Δημήτρης Διακομιχάλης, οφείλει άμεσα να δώσει τις κατάλληλες εντολές ώστε να προχωρήσει η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο και να γίνει η ανακήρυξη της ΑΟΖ με την Κύπρο.
Ισραήλ: από θρίαμβο σε θρίαμβο μέχρι την «τελική καταστροφή» του!
"Λίγες μέρες μετά τη σφαγή του Ντέιρ Γιασίν, οι άνθρωποι που εκπροσωπούσαν στις ΗΠΑ τις οργανώσεις που διέπραξαν αυτή τη σφαγή, είχαν τη φαεινή ιδέα να απευθυνθούν στον Αϊνστάιν ζητώντας τη στήριξή του. Η απάντηση του μεγάλου Εβραίου επιστήμονα, που παραμένει -δυστυχώς- σχεδόν άγνωστη, ήταν περίπου λακωνική, μόλις και μετά βίας 50 λέξεις:
Αγαπητέ κύριε,Δυστυχώς, όλα δείχνουν πια ότι ο Αϊνστάιν είχε και πάλι δίκιο. Με τους Βρετανούς να αποτελούν πια μια πολύ μακρινή ανάμνηση, είναι όντως οι επίγονοι των “τρομοκρατικών οργανώσεων” του 1948 που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια το Ισραήλ, που αυτοί κυβερνούν, στην “τελική καταστροφή”! Ένα Ισραήλ που μπορεί μεν να δείχνει τώρα πιο παντοδύναμο και αλαζονικό από ποτέ, αλλά που βιώνει ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη υπαρξιακή κρίση της ιστορίας του καθώς σαπίζει και αποσυντίθεται στο εσωτερικό του. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει…"
Όταν θα μας έρθει στην Παλαιστίνη η πραγματική και τελική καταστροφή ο πρώτος υπεύθυνος θα είναι οι Βρετανοί και ο δεύτερος υπεύθυνος για αυτό οι Τρομοκρατικές οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μέσα από τις δικές μας γραμμές. Δεν είμαι διατεθειμένος να δω οποιονδήποτε να συνεργάζεται με αυτούς τους παραπλανημένους και εγκληματίες ανθρώπους.
Ειλικρινά δικός σας, Άλμπερτ Αϊνστάιν
Με αυτές τις φράσεις ολοκληρώναμε το άρθρο μας Όταν ο Αϊνστάιν αποκαλούσε “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ..., που γράφτηκε τον Αύγουστο του 2021 (1). Σήμερα, η διαπίστωσή μας ότι «η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει και η ώρα της αλήθειας πλησιάζει» δεν φαίνεται πια τόσο αβάσιμη ή ακόμη και σοκαριστική όσο μπορούσε να φανεί πριν από σχεδόν πέντε χρόνια. Και πράγματι, ναι, χωρίς αμφιβολία, το Ισραήλ όχι μόνο «μπορεί να δείχνει», αλλά είναι «τώρα πιο ισχυρό και αλαζονικό από ποτέ». Αλλά, επίσης χωρίς αμφιβολία, το Ισραήλ είναι τώρα πιο απομονωμένο ή και πιο μισητό από ποτέ, τόσο από τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη, όσο και από τους περισσότερους Αμερικανούς πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των Αμερικανών Εβραίων!
Και όμως, οι ισραηλινοί ηγέτες, με επικεφαλής τον Νετανιάχου, καμαρώνουν όχι άδικα. Γιατί; Μα, επειδή είναι σήμερα σε καλό δρόμο για να πετύχουν τον ιστορικό τους στόχο, τον οποίο εξάλλου διακηρύσσουν και διαφημίζουν δημόσια όλο και πιο πολύ: τη δημιουργία του «Μεγάλου Ισραήλ»! Και πράγματι, αφού ισοπέδωσαν τη Γάζα και ανάγκασαν τους επιζώντες της γενοκτονίας να «ζουν» – και να πεθαίνουν κάτω από τις βόμβες που συνεχίζουν να πέφτουν πάνω τους – σε μια επίγεια κόλαση που δεν ξεπερνά το... 12% του ήδη μικροσκοπικού εδάφους, ο ισραηλινός στρατός επιτίθεται τώρα ταυτόχρονα στον Λίβανο, στη Συρία και στο Ιράν! Χωρίς να ξεχνάμε, φυσικά, την υπόλοιπη Παλαιστίνη, την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, όπου οι έποικοι, συνεπικουρούμενοι από τους στρατιώτς της Τσαχάλ, σκοτώνουν κατά βούληση τους γηγενείς ενώ πυρπολούν ατιμώρητα τα σπίτια και τα χωριά τους και καταστρέφουν (ξεριζώνουν) κατά δεκάδες χιλιάδες τις αιωνόβιες ελιές τους.
Έτσι, με εξαίρεση την επίθεση του κατά του Ιράν, έναντι του οποίου το Ισραήλ δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις, παντού αλλού (Λίβανος, Συρία, Κατεχόμενα Εδάφη) η δημιουργία από τον ισραηλινό στρατό των διαβόητων «ζωνών ασφαλείας» δεν κρύβει πια τον πραγματικό στόχο, ο οποίος μάλιστα αποκαλύπτεται τώρα πια με κομπασμούς αλαζονείας από υπουργούς του Νετανιάχου: την προσάρτηση και τον εποικισμό από το Ισραήλ αυτών των εδαφών που μετατρέπονται, όπως παραδέχονται οι ισραηλινοί αξιωματούχοι, σε «κλώνους» της μαρτυρικής Γάζας που έχει καταστραφεί στο μεγαλύτερο μέρος της και έχει αδειάσει από τον πληθυσμό της!
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί: αυτό είναι όλο; Είναι αυτό το Μεγάλο Ισραήλ των μεσσιανικών ονείρων των σιωνιστών ηγετών του χθες και του σήμερα; Η απάντηση δίνεται από σχεδόν όλα τα μέλη της κυβέρνησης Νετανιάχου: τώρα πια με απύθμενο κυνισμό και χωρίς αναστολές, διεκδικούν ένα «Eretz Israel» που θα περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από το νότιο Λίβανο και θα εκτείνεται μέχρι τη Δαμασκό. Επιπλέον, δεν κρύβουν ότι θα μπορούσαν να κάνουν χρήση αυτού που ο σημερινός πρεσβευτής του Τραμπ στην Ιερουσαλήμ αποκαλεί «βιβλικό δικαίωμα του Ισραήλ» σε μια τεράστια περιοχή που εκτείνεται «από τον Νείλο έως τον Ευφράτη»! Απλό μεσσιανικό παραλήρημα ή γεωπολιτικό σχέδιο σε πλήρη εξέλιξη; Αν πιστέψουμε αυτό που ο ίδιος ο Νετανιάχου αρέσκεται να επαναλαμβάνει εδώ και ένα χρόνο, πρόκειται για τον ιστορικό στόχο του σιωνισμού στον οποίο ο ίδιος πιστεύει ακράδαντα και για την υλοποίηση του οποίου αφιερώνεται με όλο το είναι του…
Με λίγα λόγια, το Ισραήλ φιλοδοξεί να γίνει ή μάλλον ήδη γίνεται μια περιφερειακή υπερδύναμη. Καταπατώντας τόσο το διεθνές δίκαιο όσο και τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα των γειτονικών του πληθυσμών, τους οποίους εξάλλου σκοτώνει κατά χιλιάδες και εκδιώκει από τα σπίτια τους κατά εκατομμύρια, κυριαρχεί στρατιωτικά σε ένα ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα της Μέσης Ανατολής, στην οποία ήδη επιβάλλει το νόμο του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ο γνωστός ισραηλινός αντικαθεστωτικός Daniel Levy έχει απόλυτο δίκιο όταν επισημαίνει ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου τρέφει ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Σε ένα άρθρο που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση με τίτλο What Benjamin Netanyahu and the Israeli right really mean when they invoke ‘Greater Israel (Τι εννοούν πραγματικά ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και η ισραηλινή δεξιά όταν αναφέρονται στο «Μεγάλο Ισραήλ»), που δημοσιεύθηκε στις 13 Απριλίου στην εφημερίδα The Guardian, διαπιστώνει ότι: «Στις πρόσφατες ομιλίες του, ο Νετανιάχου άρχισε να χαρακτηρίζει το Ισραήλ όχι μόνο ως «περιφερειακή υπερδύναμη», αλλά και, «κατά ορισμένες απόψεις, ως παγκόσμια υπερδύναμη». Το Ισραήλ επιδιώκει να τοποθετηθεί στο επίκεντρο μιας περιφερειακής συμμαχίας που θα μπορούσε να διαρκέσει ακόμη και σε περίπτωση παρακμής της αμερικανικής δύναμης. Ο Νετανιάχου υποσχέθηκε ότι αυτή η εξαμελής συμμαχία θα αναπτυχθεί εναντίον του «ριζοσπαστικού σιιτικού άξονα […] και του αναδυόμενου ριζοσπαστικού σουνιτικού άξονα». Το Ισραήλ δεν δίστασε να ορίσει την επόμενη «απειλή» που πρέπει να αντιμετωπιστεί: την Τουρκία»(2).
Απλοί ευσεβείς πόθοι και αλαζονικές δηλώσεις του Νετανιάχου ή ένα φιλόδοξο σχέδιο που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη; Για άλλη μια φορά, τα γεγονότα δεν ψεύδονται. Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Νετανιάχου βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Και ενώ αραβικές χώρες, όπως αυτές του Περσικού Κόλπου, με επικεφαλής τα Εμιράτα, αρχίζουν να στρέφουν το βλέμμα τους προς το Ισραήλ για την ασφάλειά τους, αφού οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ τις απογοήτευσαν μη κάνοντας απολύτως τίποτα για να τις προστατεύσουν από τους πυραύλους και τα ντρον του Ιράν, άλλες χώρες στην Αφρική ή ακόμη και στην Ευρώπη πέφτουν ήδη κάτω από την επιρροή του Ισραήλ. Όπως, για παράδειγμα, η Ελλάδα και η Κύπρος, δύο μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχουν ήδη στενούς οικονομικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με το Ισραήλ, του οποίου είναι, εξάλλου, οι δύο πιο πιστοί και άνευ όρων υποστηρικτές.
Και όμως, παρά ή μάλλον εξαιτίας όλων αυτών των μεγαλομανών και μεσσιανικών φιλοδοξιών, και εξαιτίας αυτών των «ρωμαϊκών θριάμβων» του Ισραήλ του Νετανιάχου, αυτή η χώρα δεν ήταν ποτέ τόσο απομονωμένη, μισητή και σε κρίση όσο σήμερα! Παρασυρμένο από τη μέθη των στρατιωτικών επιτυχιών του, που το έχουν μετατρέψει στο γενοκτονικό τέρας της εποχής μας, το κράτος του Ισραήλ, αλλά και η ισραηλινή κοινωνία, πολλαπλασιάζουν τις φυγές τους προς τα εμπρός, προσποιούμενοι ότι πιστεύουν ότι οι ατέρμονες πόλεμοί τους εναντίον πραγματικών ή επινοημένων εχθρών θα αναβάλλουν πάντα για αργότερα την ώρα της αλήθειας.
Ωστόσο, αυτή η ώρα της αλήθειας για το Ισραήλ δεν μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο, και υπάρχουν πια πολλά γεγονότα που δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το ιστορικό στήριγμα, αν όχι το θησαυροφυλάκιο και το οπλοστάσιο του Ισραήλ που παραδοσιακά αποτελούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αρχίζουν να αποστασιοποιούνται υπό την πίεση της κοινής γνώμης τους, η οποία εμφανίζεται πια πλειοψηφικά… φιλοπαλαιστινιακή. Και επίσης ότι η εβραϊκή διασπορά κάνει κατά πλειοψηφία το ίδιο, ενώ η πολύ ριζοσπαστικοποιημένη εβραϊκή νεολαία οργανώνει και συχνά ηγείται των φιλοπαλαιστινιακών διαδηλώσεων, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες! Και επίσης, ότι η Νέα Υόρκη, η μεγαλύτερη εβραϊκή πόλη του κόσμου, εκλέγει δήμαρχο τον νεαρό σοσιαλιστή μουσουλμάνο Ζοχράν Μαμντάνι, ο οποίος υποστηρίζεται ενεργά από δεκάδες χιλιάδες εβραίους Νεοϋορκέζους.
Όμως, παρά την τεράστια σημασία όλων αυτών των γεγονότων – που ήταν ακόμα αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια – αυτά επηρεάζουν λιγότερο την κρίση του κράτους του Ισραήλ και της κοινωνίας του – η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι διαιρεμένη σε ασυμβίβαστα στρατόπεδα – από την ραγδαία ηθική σήψη αυτού του κράτους στο εσωτερικό του. Μια σήψη που το φέρνει τώρα πιο κοντά από ποτέ σε αυτό που ο Αϊνστάιν αποκαλούσε ήδη το 1948 «τελική του καταστροφή».
Σημειώσεις
1. Όταν ο Αϊνστάιν αποκαλούσε “φασίστες” αυτούς που κυβερνούν τώρα το Ισραήλ...: https://www.contra-xreos.gr/index.php/arthra/otan-o-ainstein-apokaloyse-fasistes-aytoys-pou-kyvernoyn-tora-to-israil
2. What Benjamin Netanyahu and the Israeli right really mean when they invoke ‘Greater Israel’: https://www.theguardian.com/commentisfree/2026/apr/13/benjamin-netanyahu-middle-east-greater-israel
Πηγή: www.contra-xreos.gr
Αλεξάνδρα Κ. Πάζιου: “Εγώ το θάνατο δεν τον λογαριάζω! Μια φορά πεθαίνει κανείς κι εγώ πέθανα τότε στα Λεπιανά Ευρυτανία”
Ένα από τα πολλά θύματα των κτηνάνθρωπων ήταν και η Αλεξάνδρα Κ. Πάζιου από τα Τοπόλιανα, που ήταν το καμάρι του χωριού, καθώς διακρινόταν για την αγγελική σωματική της διάπλαση αλλά και για την επιβλητική της ψυχική συγκρότηση.
Ευρυτάνας Ιχνηλάτης
Στο τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου 1947 η πρώτη φάση των εαρινών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ολοκληρώθηκε, χωρίς ωστόσο ο Κυβερνητικός Στρατός να έχει πετύχει τον αντικειμενικό του στόχο, που ήταν ο αφανισμός του Δημοκρατικού Στρατού. Είχαν προηγηθεί σκληρές συγκρούσεις κατά τις οποίες τα φαράγγια του Κόζιακα, της Αργιθέας και των Αγράφων, βάφτηκαν με μπόλικο αίμα. Ο Κυβερνητικός Στρατός, με την υπεροχή που διέθετε σε έμψυχο και άψυχο υλικό, κατόρθωσε να καταλάβει σχεδόν όλα τα στρατηγικά σημεία και τα υποχρεωτικά περάσματα και έστησε εκεί ισχυρά φυλάκια.
Από την πλευρά του ο Δημοκρατικός Στρατός, με αλλεπάλληλους ελιγμούς ανάμεσα από τη διάταξη του αντιπάλου, μπόρεσε να διατηρήσει τη συνοχή του και κάτω από τρομερές δυσκολίες κατάφερε να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να ριχτεί ξανά στη μάχη με δυναμισμό.
Το Μάη και τον Ιούνιο του 1947, οι θύλακες του στρατού και τα οχυρωμένα φυλάκιά του, από το Καρπενήσι έως τον Κόζιακα, δέχτηκαν επιθέσεις αυτοκτονίας από αντάρτικα τμήματα. Πολλοί θύλακες και πολλά φυλάκια έπεσαν, κ έτσι το οπλοστάσιο του Δημοκρατικού Στρατού πλούτισε.
Στην περιοχή Απεραντίων και σε χωριά του τέως δήμου Αγραίων, ένα κυβερνητικό τάγμα με υποστήριξη πολυάριθμων παρακρατικών, κρατούσε γερά την τρίτη σειρά της αμυντικής διάταξης. Ένας λόχος στρατοπέδευε μονίμως στη Βούλπη, και κάποια άλλα τμήματα του Στρατού, στα χωριά Λημέρι, Γρανίτσα, Λιθοχώρι, Ραφτόπουλο και Πρασιά, έτσι ώστε η περιοχή χαρακτηριζόταν απρόσβλητη από αντάρτικη επιδρομή. Με τη σιγουριά αυτή, το είχαν ρίξει στο γλεντοκόπι και σε άλλες ενασχολήσεις, που ντροπιάζουν και αμαυρώνουν την ανθρώπινη ιδιότητα. Επιλεγμένα θύματα, ήταν κορίτσια δροσοστόλιστα, ανέγγιχτες παρθένες – κατά προτίμηση αριστερών οικογενειών – που συλλαμβάνονταν και οδηγούνταν για “ανάκριση” χωρίς συνοδεία συγγενών τους. Μελίρρυτες νέες, όπως η καλλίγραμμη Αποστόλου και άλλες γνώρισαν για βδομάδες τις ειδικές απάνθρωπες “ανακρίσεις”. Την ίδια “ανάκριση” έζησαν και γυναίκες παντρεμένες.
Ένα από τα πολλά θύματα των κτηνάνθρωπων ήταν και η Αλεξάνδρα Κ. Πάζιου από τα Τοπόλιανα, που ήταν το καμάρι του χωριού, καθώς διακρινόταν για την αγγελική σωματική της διάπλαση αλλά και για την επιβλητική της ψυχική συγκρότηση.
Στα μέσα Μαίου του 1947, μια ομάδα βαριά οπλισμένη, πρωί και πριν χαράξει, χτύπησε παρατεταμένα την πόρτα του σπιτιού της.
Έντρομος ο γέρο-Κώστας, ο πατέρας της, άνοιξε.
-Τι συμβαίνει ρε καλόπαιδα και μου αναστατώνετε τη φαμελιά τέτοια ώρα; ρώτησε.
-Εκτελούμε εντολές, είπε αγριεμένα ένας λοχίας. Θέλουμε την κόρη σου την Αλεξάντρα για ανάκριση.
-Τι ξέρει το κορίτσι μου; Αν θέλετε κάτι να μάθετε, να ΄ρθω εγώ ν΄ ανακριθώ…
-Όχι, όχι… Την Αλεξάνδρα θέλουμε και μάλιστα να ετοιμαστεί και να ντυθεί αμέσως. Σε δέκα λεπτά. Διαφορετικά θα μας ακολουθήσει με το νυχτικό…
Σε λίγο πέρασαν μέσα στο σπίτι, άρπαξαν την Αλεξάνδρα και σηκωτή την κατέβασαν από την εξωτερική σκάλα του σπιτιού.
-Περιμένετε καλοί μου άνθρωποι, να ΄ρθω κι εγώ μαζί σας… Πως μου παίρνετε έτσι το κορίτσι και που το πάτε; Είπε σχεδόν ψιθυριστά ο δύστυχος πατέρας, έτσι που να μην ερεθίζει τους απαγωγείς.
-Αν θέλεις το καλό σου γέροντα, φύγε!… Μην προσπαθήσεις να μας ακολουθήσεις. Έτσι ορίζει η διαταγή.
Μετά από τρίωρη πορεία, η Αλεξάνδρα και οι αρπάχτες της, έφτασαν στα Λεπιανά, όπου της έγινε θερμή φιλική υποδοχή. Την οδήγησαν σε ένα σπίτι που ήταν επιπλωμένο με νοικοκυρεμένη φροντίδα κι εκεί της υπέδειξαν να καθίσει στο κρεβάτι που ήταν στρωμένο με πεντακάθαρα σεντόνια.
-Δεν πειράζει, είπε. Στέκομαι όρθια. Θέλω όμως να μου πείτε γιατί με φέρατε εδώ.
-Εμείς είμαστε παρακατιανοί, της είπαν. Δεν ξέρουμε για ποιους λόγους σε φέρανε. Άλλοι τα ξέρουν αυτά. Πως να στο πούμε; Τα μεγάλα κεφάλια, που θα έλθουν σε λίγο. Τώρα αν θέλεις να ξεκουραστείς, το κρεβάτι είναι στη διάθεση σου.
Ολομόναχη η Αλεξάνδρα στην περίεργη αυτή φυλακή της, ζώθηκε από μαύρα φίδια: “Τι άραγε να θέλουν από μένα;” σκέφτηκε. “Αν ήταν κάτι για καλό, η συμπεριφορά τους στον πατέρα μου θα ήταν διαφορετική. Αν πάλι έχουν κατά νου άλλα πράγματα, δεν τα λογάριασαν καλά, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να ενδώσω”.
Ο χώρος που ήταν κλεισμένη, επικοινωνούσε εσωτερικά με κάποιο διπλανό δωμάτιο. Απ΄ το δωμάτιο αυτό, άκουσε γρατσουνίσματα στην πόρτα και μια αδύναμη φωνή. Επικέντρωσε εκεί την προσοχή της κι άκουσε φωνή γυναίκας να της λέει:
-Δεν ξέρω ποια είσαι και από που σε φέρανε, ξέρω όμως τι σε περιμένει. Σ΄ αυτό το δωμάτιο που είσαι, με κράτησαν για 30 μέρες κι έχω μισοχαμένα τα λογικά μου. Αν πρόκειται να γνωρίσεις τον εξευτελισμό που έζησα εγώ, καλύτερα να αυτοκτονήσεις πριν να είναι αργά. Το νου σου, έρχονται!.. Πρόσεξε καλά και μη σου ξεφύγει λέξη. Κουβέντα δεν αλλάξαμε!..
Πράγματι η πόρτα άνοιξε με πάταγο και ο “ανακριτής” σαν πραγματικός τζέντλεμαν, με περισσή ευγένεια και καλοσύνη χαιρέτησε την Αλεξάνδρα.
-Όρθια στέκεσαι Αλεξάνδρα τόση ώρα; Α…, θα σε μαλώσουμε… Κάθησε, σε παρακαλώ! Εδώ πρέπει να αισθάνεσαι σαν στο σπίτι σου.
Τα είπε αυτά ο “ανακριτής” με πλατύ χαμόγελο και κατέβαλε προσπάθεια μεγάλη, για να κρύψει τις άκρες των χειλιών του που έσταζαν δηλητήριο. Η Αλεξάνδρα ενεργοποίησε όσα εφόδια ψυχραιμίας διέθετε και αφού ευχαρίστησε τον εξουσιαστή της για την έγνοια του, ζήτησε να της πει τι ακριβώς γυρεύουν από κείνη. Αυτός, αφού ρούφηξε το τσιμπούκι του, έτσι που ο πυκνός καπνός ανέβηκε ως το ταβάνι, κοίταξε την Αλεξάνδρα κατάματα, έτοιμος να χλιμιντρίσει από τη φλογισμένη και ταπεινή υπερδιέγερση του κορμιού του.
-Πολύ βιάζεσαι… Θα γεράσεις γρήγορα και είναι κρίμα… Ακόμα καλά-καλά δεν ήρθες κι ούτε καν γνωριστήκαμε… Αλλά έτσι είστε σεις οι νέοι, βιαστικοί κι επιπόλαιοι! Δεν μπορείτε να εκτιμήσετε τις ευκαιρίες που σας δίνονται… Αλήθεια πόσο χρονών είσαι;
-Έχω μπει στα δεκαεννιά μου.
-Μπράβο!.. Τόσο σ΄έκανα κι εγώ, είπε ο “ανακριτής”. Έγλυψε επιδειχτικά τα ξεροσκασμένα χείλη του και συνέχισε: Τι να σου πω Αλεξάνδρα… Δεν το κρύβω, είσαι πολύ όμορφη και απ΄ότι μαρτυράει γενικότερα η παρουσία σου, έχεις μυαλό ακονισμένο. Αν το ενεργοποιήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, πολλά έχεις να ωφεληθείς, όχι μόνο εσύ αλλά κι ο αδερφός σου ο Χαρίλαος, κι ο πατέρας σου. Έχω γι΄αυτούς άσχημες και βαριές κατηγορίες, που αν αποδειχτούν, είναι ενδεχόμενο να τους οδηγήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Αλλά και για σένα πολλά λέγονται… Για να δω τι γράφουν τα χαρτιά μας… Μάλιστα!.. Ο πατέρας σου κι ο Χαρίλαος είναι αμετανόητοι κομμουνιστές και λίαν επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια. Εσύ φέρεσαι ότι ήσουν οργανωμένη στην ΕΠΟΝ και υπάρχει μαρτυρία έγγραφη, ότι χαιρέτησες με ενθουσιασμό τον αρχισυμμορίτη Χρήστο Κορώζη στο καφενείο του χωριού σου. Πες μου λοιπόν, τι έχεις να πεις για όλα αυτά;
-Ο πατέρας μου δεν είχε ανάμιξη σε καμία οργάνωση, ενώ εγώ κι ο αδελφός μου οργανωθήκαμε στην ΕΠΟΝ, όπως όλοι οι νέοι και οι νέες του χωριού. Είναι αλήθεια ότι εργαστήκαμε με ζήλο, γιατί πιστέψαμε ότι κάτι προσφέρουμε κι εμείς στον αντιφασιστικό αγώνα του λαού μας. Όσον αφορά την κατηγορία ότι χαιρέτησα τον Κορώζη με ενθουσιασμό, εκείνοι που τα λένε αυτά, καλό θα ήταν να ελέγξουν τα καντάρια με τα οποία ζύγιζαν τον ενθουσιασμό μου, γιατί δεν είναι ακριβοδίκαια.
-Α!.. Για στάσου Αλεξάντρα. Δε νομίζεις ότι λες πολλά κι επιβαρύνεις τη θέση σου; είπε με προσποιητό ενδιαφέρον ο “ανακριτής”. Το γεγονός και μόνο ότι πρόσφερες υπηρεσία σε κομμουνιστική οργάνωση, αρκεί για να σε τυλίξω σε μια κόλα χαρτί και να σε στείλω στρατοδικείο. Όμως δεν θα το κάνω, γιατί πολύ σε συμπάθησα και θέλω οι δυο μας να γίνουμε φίλοι.
Η Αλεξάνδρα έμεινε αμίλητη κι εκείνος άπλωσε το χέρι του για να της χαϊδέψει το μάγουλο. Τον απέτρεψε με μια απότομη κίνηση, ξεκαθαρίζοντάς του ότι σε καμία περίπτωση, δεν θα δεχθεί προσβολή της προσωπικότητάς της. Νευριασμένος τότε ο “ανακριτής”, άνοιξε το παράθυρο και φώναξε κοντά του έναν λοχία που καθόταν πάνω σε κάποιο ασπρολίθαρο έχοντας το αυτόματο στα γόνατά του. Με επιτακτική φωνή, τον διέταξε να απομακρύνει αμέσως το κορίτσι που ήταν κλεισμένο στο διπλανό δωμάτιο.
-Κύριε διοικητά, να φύγει για το σπίτι της;
-Να φύγει… Εκτός κι αν τη ζητήσει για ανάκριση κάποια άλλη μονάδα.
Έκλεισε το παράθυρο ο “ανακριτής” και προσπάθησε να γεμίσει το τσιμπούκι του με αρωματικό αμερικάνικο καπνό. Δεν τα κατάφερε όμως, γιατί έτρεμε σύγκορμα. Αναψοκοκκινισμένος, πλησίασε την Αλεξάντρα και τη χτύπησε με μανία στο πρόσωπο έτσι που εκείνη έχασε τις αισθήσεις της και σωριάστηκε στο πάτωμα.
Ενώ η ομηρία βρισκόταν ακόμα στο πρώτο στάδιο, οι μεγάλες κεφαλές κορφολόγησαν αχόρταγα τη φρεσκάδα της και τρύγησαν λαίμαργα την αγνότητα του κορμιού της. Στη συνέχεια, η Αλεξάνδρα παραδόθηκε σε άλλο “ανακριτικό” λεφούσι , ώσπου μετά από 25 μέρες αφέθηκε ελεύθερη, με κομμένα σύρριζα τα μαλλιά και με σαλεμένα τα λογικά της, σαν ξεφτισμένο άχρωμο κουρέλι.
Οι συγγενείς της και οι χωριανοί, που όλο αυτό το διάστημα δε γνώριζαν απολύτως τίποτα για την τύχη της, μόλις την είδαν να μπαίνει στο χωριό τρεκλίζοντας΄έτρεξαν να τη βοηθήσουν, αλλά εκείνη, με νοήματα τους έγνεψε να μην την αγγίξουν.
Ο μπάρμπα-Κώστας, ο πατέρας της, με τρέμουλο στην ψυχή και την καρδιά, όρμισε να γεμίσει την αγκαλιά του, μα εκείνη τον απέτρεψε:
-Μη πατέρα… Μη με πλησιάζεις. Απ΄όπου κι αν με πιάσεις θα λερωθείς…
Και συμπλήρωσε:
-Τώρα, εγώ δεν έχω θέση ανάμεσά σας. Αν μ΄αγαπάς φρόντισε να μου βρεις τουφέκι, να φύγω για τόπους μακρινούς
Έτσι κι έγινε. Σα λαβωμένα αγρίμια, η Αλεξάνδρα και ο αδερφός της Χαρίλαος, άφησαν νύχτα το χωριό και πέρασαν στο Δημοκρατικό Στρατό.
Αργότερα, βρέθηκα πλάι τους, σε φονικές συγκρούσεις και σε μάχες σκληρές. Διαπίστωσα τότε, πως αυτοί οι άνθρωποι δεν φρόντιζαν να αποφύγουν το θάνατο, αλλά αντίθετα τον αποζητούσαν.
-Εγώ έλεγε η Αλεξάντρα, το θάνατο δεν τον λογαριάζω!Δεν τον φοβάμαι. Μια φορά πεθαίνει κανείς, κι εγώ πέθανα στα Λεπιανά Ευρυτανίας.
Η μοίρα το΄φερε να είμαι κοντά στο άψυχο κορμί της, όταν άφησε την τελευταία της πνοή σε κάποια κακοτράχαλη πλαγιά της Γκιόνας. Η θλίψη που με συγκλόνισε ήταν απέραντη, γιατί δεν μπόρεσα να περάσω τη φωτιά από τις φοβερές εκρήξεις, για να της κλείσω τα μάτια…
-----------------------------------------------------------------------------------
Ήταν μία αληθινή ιστορία από τα πέτρινα χρόνια, που ιχνηλατήσαμε από το βιβλίο του παλιού Ευρυτάνα ΕΠΟΝίτη Παναγιώτη Δ. Αρβανίτη με τίτλο “Οδυνηρά σταχυολογήματα”, Καρπενήσι Φεβρουάριος 2002
Ο Φάμελλος δεν είναι αναγκαίος απλώς συγκυριακά χρήσιμος
Ας μην μιλήσουμε για την πολιτική και τον Σωκράτη Φάμελλο, αλλά για την αξιοπρέπεια και τον Σωκράτη Φάμελλο. Ναι, η αξιοπρέπεια πρέπει να συνδέεται με την πολιτική και να την καθορίζει, αλλά ας παραχωρήσουμε στο Φάμελλο το δικαίωμα να κριθεί ανεξάρτητα από αυτήν. Ως ένας άνθρωπος για τον οποίο πρέπει να αποφανθούμε αν υπερασπίζεται την αξιοπρέπειά του.
Μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος, ως Πρόεδρος του κόμματος δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν. Ούτε από τον Παύλο Πολάκη που είχε διεκδικήσει και αυτός την Προεδρία.
Ήταν επικεφαλής (ανεξάρτητα από τις ικανότητές του) στο δεύτερο κόμμα στη χώρα και εκ των πραγμάτων βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και της πολιτικής του.
Όταν ο Τσίπρας αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αφού διατήρησε δύο χρόνια σιωπής και κοινοβουλευτικής απουσίας, απευθύνθηκε στους πρώην συντρόφους του και τον Σωκράτη Φάμελλο με πολύ υποτιμητικό τρόπο. Τους εμφάνισε ως μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση με ανικανότητα να αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα Μητσοτάκη. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Τσίπρας κάνει κόμμα, ανεξάρτητα αν έχει ή δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί για τους άλλους ενώ ήταν ο ίδιος απών και παρίστανε τη Μαρία της σιωπής.
Μετά την αποχώρηση Τσίπρα και την υποτιμητική του στάση, ο Φάμελλος σε δήλωσή του, αντί για λόγους αξιοπρέπειας έστω να οριοθετήσει τον δικό του πολιτικό χώρο και την ηγεσία του, έτρεξε να δηλώσει πως το μελλοντικό κόμμα Τσίπρα δεν είναι κάτι εχθρικό. Ναι μπορεί να μην είναι, αλλά αυτός (για λόγους αξιοπρέπειας ξαναλέω) έπρεπε να μιλήσει για το δικό του κόμμα και τη δικιά του πολιτική, οχι των άλλων.
Το θέμα όμως δεν είναι ο ετεροπροσδιορισμός του Φάμελλου από τον Τσίπρα. Μπορεί και ο ίδιος να μην πίστευε ότι είναι ηγέτης του κόμματος όπου υπήρξε ηγέτης ο Τσίπρας. Μπορεί να μην μπορούσε να διοικήσει το κόμμα που έπρεπε να είναι και να δείχνει στον αντίποδα του Μητσοτάκη. Μπορεί να είχε έλλειμα ως πολιτικός. Μπορεί (όπως έλεγε ο Τσίπρας) να βλέπει τη σκιά του και να νομίζει ότι είναι το μπόι του. Όλα αυτά έως και κατανοητά. Η αξιοπρέπεια όμως;
Οταν λοιπόν ο Τσίπρας έκανε την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του, ο Σωκράτης Φάμελλος, παρότι θεσμικό πρόσωπο και αρχηγός κόμματος, ρίχτηκε στον εξώστη, μαζί με τους συντρόφους του, για να παρακολουθήσει τον Τσίπρα να περιγράφει πάλι πόσο ανίκανος είναι ως ηγέτης να κάνει αντιπολίτευση.
Φεύγοντας από την παρουσίαση ο Φάμελλος, άρχισε να παριστάνει ότι απλώς έβρεχε , ενώ με διαρροές εμφάνισε την τοποθέτησή του στον εξώστη ως τιμητική θέση! Στη φωτογραφία δείχνει να το χαίρεται κιόλας. Αν ο Τσίπρας τον πέταγε από εκεί, μπορεί να έλεγε πως έκανε ακροβατικό νούμερο.
Απο τότε έως σήμερα, ο ηγέτης Σωκράτης Φάμελλος, παρακολουθεί τους βουλευτές του να πηγαινοέρχονται σε πολιτικές εκδηλώσεις του υπό ίδρυση κόμματος Τσίπρα και να εκφράζουν την προτίμηση τους και την εμπιστοσύνη τους στον πρώην Πρόεδρο του κόμματος. Αυτός εντωμεταξύ όχι μόνο συνεχίζει να μιλά υποτιμητικά για το ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του, αλλά τονίζει σε όλους τους τόνους ότι η κεφαλές των πρώην συντρόφων του θα βγουν σε πλειστηριασμό ενώ έχει το δικαίωμα του προσωπικού τους εξευτελισμού δια της διαλογής και απόρριψης.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, αντί να προστατεύσει το κόμμα, τα στελέχη και τον εαυτό του, δικαιολογεί το τσίρκουλο που εξελίσσεται ως προσήλωση στην ενότητα της Αριστεράς. Δεν καλεί τους βουλευτές του κόμματος να πάρουν θέση με ποιον είναι και να κρατήσουν έντιμη στάση, αλλά εμποδίζει και κάθε φωνή στο κόμμα, που ζητά να οAριστούν το πλαίσιο και οι διαδικασίες για να υπάρξει αυτή η ενότητα της Αριστεράς. Κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εναντιωθεί στην ανάγκη μιας ευρείας ενωτικής καθόδου των προοδευτικών δυνάμεων στις εκλογές απέναντι στον Μητσοτάκη. Ζητούν όμως να υπάρξουν θέσεις και διαδικασίες. Η σύγκλιση ή η συμμαχία πολιτικών δυνάμεων, για έναν τέτοιον σκοπό μάλιστα, δεν μπορεί να υποπέσει σε face control που θα κάνει ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης. Η ενότητα του προοδευτικού χώρου, δεν μπορεί να παραχθεί από τα γούστα όποιου αυτοαναγορεύεται σε ηγέτη των ηγετών, ούτε οι πολιτικές θέσεις επικυρώνονται από ναπολεοντισμούς.
Ο Φάμελλος όχι μόνο κάνει πως καταλαβαίνει, αλλά συνεχίζει να πιστεύει πως βρέχει ενώ πλέον φτάσαμε Ιούνιο και ανακοινώνεται το κόμμα Τσίπρα.
Επι μήνες, στελέχη του κόμματος στα οποία συμπεριλαμβάνεται ο Παύλος Πολάκης, ζητάνε τα συγκληθεί η ΠΓ του κόμματος για να αποφασίσει για τις διαδικασίες επαφών και με τον Τσίπρα. Από την άλλη μεριά άλλα στελέχη ζητούν να κλείσει το κόμμα και να παραδοθούν τα κλειδιά του και τα ασημικά στον Τσίπρα. Την άποψη αυτή εξέφρασε δημόσια ο Χατζησωκράτης. Τι έκανε ο Φάμελλος; Είπε πως το κόμμα δεν βγαίνει σε πλειστηριασμό; Υπερασπίστηκε την ιστορία του κόμματος και την ηγεσία του; Θύμισε ότι η Ιστορία του προοδευτικού πολιτικού χώρου δεν γράφεται ούτε με νταραβέρια ούτε με Μεσσιανισμούς; Οχι. Διέγραψε τον Πολάκη όταν ρώτησε και αυτός δημόσια, γιατί επιτέλους δεν συγκαλεί τα όργανα του κόμματος και γιατί δεν αντιδρά σε όσα γίνονται.
Ο Φάμελλος προφανώς έχει κριθεί ως πολιτικός και δεν υπάρχουν πολλοί που να διαφωνούν στην τελική αποτίμηση. Είχε μια ευκαιρία να κριθεί και σε επίπεδο αξιοπρέπειας. Προτίμησε να αυτοαναγορευθεί σε ηγέτη με ημερομηνία λήξης και πιστοποίηση άλλου κόμματος από αυτό του οποίου έχει την Προεδρία. Το μέγιστο που μπορεί να καταφέρει είναι να τον βάλει υποψήφιο ο Αλέξης Τσίπρας σε κάποια περιφέρεια να δώσει τη σκληρή μάχη του σταυρού. Αν και πολύ αμφιβάλω. Έχει ο ίδιος δείξει πως δεν είναι αναγκαίος. Απλώς ήταν συγκυριακά χρήσιμος
Μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος, ως Πρόεδρος του κόμματος δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν. Ούτε από τον Παύλο Πολάκη που είχε διεκδικήσει και αυτός την Προεδρία.
Ήταν επικεφαλής (ανεξάρτητα από τις ικανότητές του) στο δεύτερο κόμμα στη χώρα και εκ των πραγμάτων βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και της πολιτικής του.
Όταν ο Τσίπρας αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αφού διατήρησε δύο χρόνια σιωπής και κοινοβουλευτικής απουσίας, απευθύνθηκε στους πρώην συντρόφους του και τον Σωκράτη Φάμελλο με πολύ υποτιμητικό τρόπο. Τους εμφάνισε ως μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση με ανικανότητα να αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα Μητσοτάκη. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Τσίπρας κάνει κόμμα, ανεξάρτητα αν έχει ή δεν έχει δικαίωμα να ομιλεί για τους άλλους ενώ ήταν ο ίδιος απών και παρίστανε τη Μαρία της σιωπής.
Μετά την αποχώρηση Τσίπρα και την υποτιμητική του στάση, ο Φάμελλος σε δήλωσή του, αντί για λόγους αξιοπρέπειας έστω να οριοθετήσει τον δικό του πολιτικό χώρο και την ηγεσία του, έτρεξε να δηλώσει πως το μελλοντικό κόμμα Τσίπρα δεν είναι κάτι εχθρικό. Ναι μπορεί να μην είναι, αλλά αυτός (για λόγους αξιοπρέπειας ξαναλέω) έπρεπε να μιλήσει για το δικό του κόμμα και τη δικιά του πολιτική, οχι των άλλων.
Το θέμα όμως δεν είναι ο ετεροπροσδιορισμός του Φάμελλου από τον Τσίπρα. Μπορεί και ο ίδιος να μην πίστευε ότι είναι ηγέτης του κόμματος όπου υπήρξε ηγέτης ο Τσίπρας. Μπορεί να μην μπορούσε να διοικήσει το κόμμα που έπρεπε να είναι και να δείχνει στον αντίποδα του Μητσοτάκη. Μπορεί να είχε έλλειμα ως πολιτικός. Μπορεί (όπως έλεγε ο Τσίπρας) να βλέπει τη σκιά του και να νομίζει ότι είναι το μπόι του. Όλα αυτά έως και κατανοητά. Η αξιοπρέπεια όμως;
Οταν λοιπόν ο Τσίπρας έκανε την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου του, ο Σωκράτης Φάμελλος, παρότι θεσμικό πρόσωπο και αρχηγός κόμματος, ρίχτηκε στον εξώστη, μαζί με τους συντρόφους του, για να παρακολουθήσει τον Τσίπρα να περιγράφει πάλι πόσο ανίκανος είναι ως ηγέτης να κάνει αντιπολίτευση.
Φεύγοντας από την παρουσίαση ο Φάμελλος, άρχισε να παριστάνει ότι απλώς έβρεχε , ενώ με διαρροές εμφάνισε την τοποθέτησή του στον εξώστη ως τιμητική θέση! Στη φωτογραφία δείχνει να το χαίρεται κιόλας. Αν ο Τσίπρας τον πέταγε από εκεί, μπορεί να έλεγε πως έκανε ακροβατικό νούμερο.
Απο τότε έως σήμερα, ο ηγέτης Σωκράτης Φάμελλος, παρακολουθεί τους βουλευτές του να πηγαινοέρχονται σε πολιτικές εκδηλώσεις του υπό ίδρυση κόμματος Τσίπρα και να εκφράζουν την προτίμηση τους και την εμπιστοσύνη τους στον πρώην Πρόεδρο του κόμματος. Αυτός εντωμεταξύ όχι μόνο συνεχίζει να μιλά υποτιμητικά για το ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του, αλλά τονίζει σε όλους τους τόνους ότι η κεφαλές των πρώην συντρόφων του θα βγουν σε πλειστηριασμό ενώ έχει το δικαίωμα του προσωπικού τους εξευτελισμού δια της διαλογής και απόρριψης.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, αντί να προστατεύσει το κόμμα, τα στελέχη και τον εαυτό του, δικαιολογεί το τσίρκουλο που εξελίσσεται ως προσήλωση στην ενότητα της Αριστεράς. Δεν καλεί τους βουλευτές του κόμματος να πάρουν θέση με ποιον είναι και να κρατήσουν έντιμη στάση, αλλά εμποδίζει και κάθε φωνή στο κόμμα, που ζητά να οAριστούν το πλαίσιο και οι διαδικασίες για να υπάρξει αυτή η ενότητα της Αριστεράς. Κανένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εναντιωθεί στην ανάγκη μιας ευρείας ενωτικής καθόδου των προοδευτικών δυνάμεων στις εκλογές απέναντι στον Μητσοτάκη. Ζητούν όμως να υπάρξουν θέσεις και διαδικασίες. Η σύγκλιση ή η συμμαχία πολιτικών δυνάμεων, για έναν τέτοιον σκοπό μάλιστα, δεν μπορεί να υποπέσει σε face control που θα κάνει ο Τσίπρας ή ο Ανδρουλάκης. Η ενότητα του προοδευτικού χώρου, δεν μπορεί να παραχθεί από τα γούστα όποιου αυτοαναγορεύεται σε ηγέτη των ηγετών, ούτε οι πολιτικές θέσεις επικυρώνονται από ναπολεοντισμούς.
Ο Φάμελλος όχι μόνο κάνει πως καταλαβαίνει, αλλά συνεχίζει να πιστεύει πως βρέχει ενώ πλέον φτάσαμε Ιούνιο και ανακοινώνεται το κόμμα Τσίπρα.
Επι μήνες, στελέχη του κόμματος στα οποία συμπεριλαμβάνεται ο Παύλος Πολάκης, ζητάνε τα συγκληθεί η ΠΓ του κόμματος για να αποφασίσει για τις διαδικασίες επαφών και με τον Τσίπρα. Από την άλλη μεριά άλλα στελέχη ζητούν να κλείσει το κόμμα και να παραδοθούν τα κλειδιά του και τα ασημικά στον Τσίπρα. Την άποψη αυτή εξέφρασε δημόσια ο Χατζησωκράτης. Τι έκανε ο Φάμελλος; Είπε πως το κόμμα δεν βγαίνει σε πλειστηριασμό; Υπερασπίστηκε την ιστορία του κόμματος και την ηγεσία του; Θύμισε ότι η Ιστορία του προοδευτικού πολιτικού χώρου δεν γράφεται ούτε με νταραβέρια ούτε με Μεσσιανισμούς; Οχι. Διέγραψε τον Πολάκη όταν ρώτησε και αυτός δημόσια, γιατί επιτέλους δεν συγκαλεί τα όργανα του κόμματος και γιατί δεν αντιδρά σε όσα γίνονται.
Ο Φάμελλος προφανώς έχει κριθεί ως πολιτικός και δεν υπάρχουν πολλοί που να διαφωνούν στην τελική αποτίμηση. Είχε μια ευκαιρία να κριθεί και σε επίπεδο αξιοπρέπειας. Προτίμησε να αυτοαναγορευθεί σε ηγέτη με ημερομηνία λήξης και πιστοποίηση άλλου κόμματος από αυτό του οποίου έχει την Προεδρία. Το μέγιστο που μπορεί να καταφέρει είναι να τον βάλει υποψήφιο ο Αλέξης Τσίπρας σε κάποια περιφέρεια να δώσει τη σκληρή μάχη του σταυρού. Αν και πολύ αμφιβάλω. Έχει ο ίδιος δείξει πως δεν είναι αναγκαίος. Απλώς ήταν συγκυριακά χρήσιμος
Τρίτη 19 Μαΐου 2026
Η Γενοκτονία των Ποντίων. 19η Μάιου Ημέρα Μνήμης
«Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλονται σφαγαί.. εις Κερασούντα.. εις Τραπεζούντα και αλλού.
Εάν κατάστασις συνεχιστεί, Ελληνισμός Πόντου εξαφανισθήσεται».
Με αυτό το τηλεγράφημα η Επιτροπεία Ποντίων ενημέρωνε για τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αρχή του τέλους του Ποντιακού Ελληνισμού.
Στην περιοχή του Πόντου στα βόρεια της Μικράς Ασίας, ζούσε ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού, οι Ελληνοπόντιοι. Αν και αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό, το φρόνημα και η ελληνική τους συνείδηση παρέμειναν αναλλοίωτα στο πέρασμα των αιώνων, ακόμη και μετά την Άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, παρά την καταρρέουσα κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Συνυπήρχαν ειρηνικά με τους υπόλοιπους λαούς αιώνες, όμως λίγα χρόνια ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα πάντα.
Απ’ όταν το τιμόνι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανέλαβαν οι Νεότουρκοι, το κλίμα άλλαξε, παρά τις υποσχέσεις τους για ισότητα και αδελφότητα.
Οι Νεότουρκοι, δηλητηριασμένοι από τον εθνικισμό τους, στράφηκαν με βαρβαρότητα απέναντι στις μειονότητες της Αυτοκρατορίας. Στους Έλληνες, του Αρμένιους, τους Ασσύριους.
Η γενοκτονία των Ποντίων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία, μετά από αυτήν των Αρμενίων το 1915, πάλι από τους Τούρκους.
Το 1914, με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία, βρισκόμενη στο ίδιο στρατόπεδο με τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς, κηρύσσει γενική επιστράτευση, προκειμένου να ενισχυθεί ο στρατός. Όλοι οι άντρες, και οι χριστιανοί, πρέπει να υπηρετήσουν τον Οθωμανικό στρατό.
Δεν έγινε όμως ακριβώς έτσι. Οι χριστιανοί αναγκάζονταν να δουλεύουν στα «ταγμάτων εργασίας», γνωστά ως «Αμελέ Ταμπουρού», κάτω από εξοντωτικές και απάνθρωπες συνθήκες.
Όσοι έμειναν πίσω, γυναικόπαιδα και γέροντες, εξορίστηκαν, δήθεν για ασφάλεια. Εξαναγκάζονται από τους Τούρκους στις Λευκές πορείες ή πορείες θανάτου, στις πορείες που αργότερα οι ιστορικοί ονόμασαν «Άουσβιτς εν ροή». Ξεκινούσαν χειμώνα και δεν σταμάταγαν.
Στη διαδρομή επιτρεπόταν να πάρουν μόνο ένα αντικείμενο. Οι Πόντιοι δεν έπαιρναν χρήματα μαζί τους, αλλά μια εικόνα Αγίων ή ένα σταυρουδάκι.
Δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου, περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια. Όσοι πέθαιναν, έμεναν άταφοι και τους έτρωγαν τα αγρίμια.
Έτσι αρχίζει η πρώτη φάση των διωγμών, με λεηλασίες, σφαγές, βιασμούς, καταστροφές.
Αντιδρώντας στην αγριότητα των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι δημιουργούν το Αντάρτικο. Χάρη σε αυτό σώθηκαν πολλά χωριά και άνθρωποι.
Όμως, τίποτα δεν σταμάταγε την βιαιότητα των Τούρκων.
Η δεύτερη φάση της γενοκτονίας ξεκινά στις 19 Μαΐου του 1919, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου,
Συμμαχεί με τον Τοπάλ Οσμάν, την ύαινα του Πόντου, που μισούσε θανάσιμα τους Έλληνες. Ήταν εκείνος που είπε: «Όλους αυτούς τους Πόντιους Ρωμιούς θα τους περιποιηθώ έτσι, που θα πνιγούν όλοι τους μέσα στις σπηλιές, σαν τις γαϊδουρινές μέλισσες».
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση και υπό την καθοδήγηση Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων, θέτοντας σ’ εφαρμογή οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού.
‘Όσα έγιναν τα προηγούμενα χρόνια ωχριούσαν μπροστά σε αυτά που ακολούθησαν.
Σφάζουν, αποκεφαλίζουν, κρεμούν τους χριστιανούς στην μέση της πλατείας, βιάζουν γυναίκες μπροστά στα παιδιά τους, στους γονείς τους.
Καίνε χωριά, τα λεηλατούν, για να μην μείνει τίποτα ελληνικό.
Μέχρι το 1923, η επιχείρηση εξόντωσης των Ελλήνων είχε ολοκληρωθεί, βαμμένη στο αίμα εκατοντάδων χιλιάδων αθώων.
Η 19η Μάιου έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Πόντου από τους Τούρκους.
Είναι η μέρα που ο Κεμάλ πατάει το πόδι του στη Σαμψούντα και ξεκινάει και τυπικά η τελευταία και πιο άγρια φάση της Γενοκτονίας.
Η Τουρκία αρνείται πεισματικά ν’ αποδεχτεί την ιστορική πραγματικότητα και τα εγκλήματα που έλαβαν μέρος την περίοδο 1914-1923 στο έδαφός της. Απορρίπτει όπως και στην περίπτωση των Αρμενίων πως υπήρξε Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αποδίδοντας τους χιλιάδες θανάτους σε απώλειες πολέμου.
Δεν είναι οι μόνοι όμως που το αρνούνται……
Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Πόντιοι ήταν περίπου 700.000.
Αυτοί που έχασαν την ζωή τους από το μένος του εθνικισμού των Τούρκων, ήταν 353.000.
353.000 Ελληνοπόντιοι που σφαγιάστηκαν, κρεμάστηκαν, αποκεφαλίστηκαν, βιάστηκαν, βασανίστηκαν.
353.000 άνθρωποι που ζητούν δικαίωση.
Η μνήμη παραμένει ζωντανή, ο Πόντος παραμένει ζωντανός, όπως και ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων. Γιατί η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας.
Τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ
Δεν ξέρω αν είναι παγκόσμιο ρεκόρ, σίγουρα είναι πανελλήνιο. Αναφέρομαι στις τρείς διαγραφές του Παύλου Πολάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Θέλει και τα παθαίνει ή προκαλεί συνεχώς και όταν ξεπερνάει τα όρια το πληρώνει; Νομίζω ότι η πιο άδικη διαγραφή (προς το παρόν είναι αποπομπή από την κοινοβουλευτική ομάδα) είναι η τελευταία.
Τιμωρήθηκε από τον Σωκράτη Φάμελλο επειδή κατά την κρίση του πρόεδρου του κόμματος άφησε δηλητηριώδεις υπαινιγμούς για τις προθέσεις του.
Πολύ θυμωμένη η αντίδραση του κ. Φάμελλου, νομίζω όμως πως δεν έχει βάση ή για να ακριβολογώ άλλοι είπαν και έκαναν χειρότερα το τελευταίο διάστημα και η μοναδική ποινή που εισέπραξαν ήταν κάποιες δειλές συστάσεις του τύπου «να προσέχετε τις κουβέντες σας όταν μιλάτε δημοσίως».
Όταν βουλευτές δηλώνουν ότι σήμερα είμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αύριο θα πάμε στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα και δεν ανοίγει μύτη, τι πρέπει να υποθέσει ένας παρατηρητής; Ότι η ηγεσία του κόμματος δεν άκουσε και δεν είδε ή μήπως ότι η ηγεσία του κόμματος είναι αιχμάλωτη και καθορίζει τη στάση της από τις αποφάσεις του πρώην πρωθυπουργού; Τα ίδια έχουν πει και στελέχη του κόμματος που εκ της θέσεως τους είναι υποχρεωμένα να στηρίζουν τις αποφάσεις της ηγεσίας. Κι αυτά όμως έμειναν ατιμώρητα αν κρίνουμε από το γεγονός ότι συνεχίζουν να διατυπώνουν τις αιρετικές και αντικομματικές απόψεις τους. Εντάξει στο χώρο της Αριστεράς έχουμε τέτοιου τύπου παραδοξότητες. Και φλυαρία επί παντός του επιστητού και αριστερόμετρα και βιτριολικά σχόλια χωρίς συνέπειες και διοικητικά μέτρα, ωστόσο αυτό που συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πέρα από κάθε λογική. Απασχολεί κανέναν; Ελάχιστους. Κόμμα με ημερομηνία λήξεως θυμίζει. Το έχουν καταλάβει οι ψηφοφόροι του και απομακρύνονται, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.
Διακωμωδώντας την κατάσταση που επικρατεί θα έλεγα ότι πρόκειται για τρικυμία στο φλιτζανάκι του καφέ.
Kenny Carmody: Ο COVID άλλαξε οριστικά την κοσμοθεωρία μου
Η καθολική σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με τον τραυματισμό από τα εμβόλια δεν είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν συλλογικά αποφασίσει ότι το κόστος της ειλικρίνειας υπερβαίνει το κόστος της συνεχιζόμενης σιωπής
Σχεδόν έξι χρόνια μετά την έναρξη του COVID, κανένας παγκόσμιος ηγέτης δεν έχει εξετάσει σοβαρά τι έκαναν τα εμβόλια στους ανθρώπους που έβλαψαν. Ούτε μία έρευνα. Ούτε μία κοινοβουλευτική έρευνα με γνήσια δόντια. Ούτε ένας αρχηγός κράτους που να έχει σταθεί σε ένα βήμα και να πει, οφείλουμε στους τραυματίες ειλικρινή απολογισμό και θα τoν παρέχουμε.
Η σιωπή είναι καθολική. Και συντονίζεται με τρόπο που η ατομική αμέλεια δεν μπορεί να εξηγήσει.
Αυτή είναι η παρατήρηση που έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα, περισσότερο από οποιοδήποτε έγγραφο, περισσότερο από οποιαδήποτε διαρροή επικοινωνίας, περισσότερο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο αποδεικτικό στοιχείο. Επειδή η συμπεριφορά κάθε μεγάλης κυβέρνησης σας λέει ταυτόχρονα κάτι που τα μεμονωμένα έγγραφα δεν μπορούν να σας πουν από μόνα τους.
Οι γνήσιες έκτακτες ανάγκες δημόσιας υγείας παράγουν γνήσιες αξιολογήσεις. Τι λειτούργησε. Τι δεν λειτούργησε. Ποιος ζημιώθηκε και πώς. Αυτό κάνουν οι υπεύθυνοι θεσμοί.
Αυτό που έχουμε αντ’ αυτού είναι ένα τείχος.
Και στην άλλη πλευρά αυτού του τείχους, το εμβόλιο τραυμάτισε, ακόμα χωρίς διαγνωστικούς κωδικούς, ακόμα χωρίς αποζημίωση, ακόμα χωρίς τη βασική παραδοχή ότι αυτό που τους συνέβη ήταν πραγματικό.Kenny Carmodyστο X
Ενώ η μακροχρόνια COVID προωθείται έντονα από τις ίδιες κυβερνήσεις και τα ίδια μέσα ενημέρωσης που δεν θα θέσουν ούτε ένα ειλικρινές ερώτημα σχετικά με τις ενέσεις. Οι παράλληλες παρουσιάσεις. Τα αλληλεπικαλυπτόμενα συμπτώματα. Το βολικό πλαίσιο που δείχνει παντού εκτός από το προϊόν.
Η καθολική σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με τον τραυματισμό από τα εμβόλια δεν είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.
Είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν συλλογικά αποφασίσει ότι το κόστος της ειλικρίνειας υπερβαίνει το κόστος της συνεχιζόμενης σιωπής.
Αυτή η απόφαση είναι η ίδια η απάντηση. Kι αυτό illuminatibotστο X
Οι γνήσιες έκτακτες ανάγκες δημόσιας υγείας παράγουν γνήσιες αξιολογήσεις. Τι λειτούργησε. Τι δεν λειτούργησε. Ποιος ζημιώθηκε και πώς. Αυτό κάνουν οι υπεύθυνοι θεσμοί.
Αυτό που έχουμε αντ’ αυτού είναι ένα τείχος.
Και στην άλλη πλευρά αυτού του τείχους, το εμβόλιο τραυμάτισε, ακόμα χωρίς διαγνωστικούς κωδικούς, ακόμα χωρίς αποζημίωση, ακόμα χωρίς τη βασική παραδοχή ότι αυτό που τους συνέβη ήταν πραγματικό.Kenny Carmodyστο X
Ενώ η μακροχρόνια COVID προωθείται έντονα από τις ίδιες κυβερνήσεις και τα ίδια μέσα ενημέρωσης που δεν θα θέσουν ούτε ένα ειλικρινές ερώτημα σχετικά με τις ενέσεις. Οι παράλληλες παρουσιάσεις. Τα αλληλεπικαλυπτόμενα συμπτώματα. Το βολικό πλαίσιο που δείχνει παντού εκτός από το προϊόν.
Η καθολική σιωπή των παγκόσμιων ηγετών σχετικά με τον τραυματισμό από τα εμβόλια δεν είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.
Είναι η συμπεριφορά ανθρώπων που έχουν συλλογικά αποφασίσει ότι το κόστος της ειλικρίνειας υπερβαίνει το κόστος της συνεχιζόμενης σιωπής.
Αυτή η απόφαση είναι η ίδια η απάντηση. Kι αυτό illuminatibotστο X
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Kenny Carmody είναι επαγγελματίας καλλιτέχνης 3D χαρακτήρων στην Cloud Imperium Games με ταλέντο που εκτείνεται σε μοντελοποίηση, υφή και ανάπτυξη ιδεών, όπου επιδεικνύει απίστευτο μάτι για τον φωτισμό και τη λεπτομέρεια. Η τέχνη του Kenny Carmody είναι μια υπερβατική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής, μια σαγηνευτική ταπετσαρία συναισθημάτων και αρχετυπικών συμβολισμών που εμβαθύνει στις σφαίρες του υποσυνείδητου μυαλού. Μέσα από τις αριστοτεχνικές πινελιές του και τη σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, αποκαλύπτει τις κρυφές εσοχές του συλλογικού ασυνείδητου, δίνοντας μορφή στα άυλα βασίλεια των ονείρων, των επιθυμιών και των φόβων.
Ο Kenny Carmody είναι επαγγελματίας καλλιτέχνης 3D χαρακτήρων στην Cloud Imperium Games με ταλέντο που εκτείνεται σε μοντελοποίηση, υφή και ανάπτυξη ιδεών, όπου επιδεικνύει απίστευτο μάτι για τον φωτισμό και τη λεπτομέρεια. Η τέχνη του Kenny Carmody είναι μια υπερβατική εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής, μια σαγηνευτική ταπετσαρία συναισθημάτων και αρχετυπικών συμβολισμών που εμβαθύνει στις σφαίρες του υποσυνείδητου μυαλού. Μέσα από τις αριστοτεχνικές πινελιές του και τη σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια, αποκαλύπτει τις κρυφές εσοχές του συλλογικού ασυνείδητου, δίνοντας μορφή στα άυλα βασίλεια των ονείρων, των επιθυμιών και των φόβων.
Η Palantir και η δυστοπία των ολιγαρχών CEO’s
Οι ολιγάρχες εταιρειών αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην προμετωπίδα της πολιτικής ζωής διεθνώς ως παρουσίες, όσο και στη διαμόρφωση μείζονος σημασίας πολιτικών.
Το γεγονός ότι η εταιρεία Palantir είναι μια από τις πλέον μισητές παγκοσμίως δεν είναι κάτι καινούριο. Το γεγονός επίσης ότι αποτελεί κρίσιμο εργαλείο για εγκληματικά και αυταρχικά καθεστώτα διεθνώς όπως και για σχετικές πρακτικές, επίσης δεν αποτελεί τίποτα καινούριο. Αυτό το οποίο έχει ενδιαφέρον είναι ότι καθώς η προεδρία Τραμπ, επιταχύνει και συμπυκνώνει τον ήδη πριν από αυτήν, εξελισσόμενο εκφασισμό, τόσο για λόγους υλικούς (κατεξοχήν για αυτούς) όσο και ιδεολογικούς, οι CEO’s ολιγάρχες των εν λόγω εταιρειών αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο τόσο στην προμετωπίδα της πολιτικής ζωής διεθνώς ως παρουσίες, όσο και στη διαμόρφωση μείζονος σημασίας πολιτικών.
Το πρώτο και βασικότερο στοιχείο συνίσταται στο ότι οι εταιρείες νέων τεχνολογιών (ή εκείνες οι οποίες εμφανίζονται ως τέτοιες) πρωταγωνιστούν στη διόγκωση της φούσκας (των εταιρειών) της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), λαμβάνοντας πακτωλούς κρατικού χρήματος των ΗΠΑ όπως και επενδυτικών κεφαλαίων από καθεστώτα δορυφορικά προς τις ΗΠΑ.
Η εξέλιξη της ΤΝ με δραματικώς γρήγορους ρυθμούς ταυτίζεται πια με την πολεμική τεχνολογία. Η γενοκτονία στη Γάζα, όπως και το έγκλημα στο Δημοτικό Σχολείο της MINAB στο Ιράν, φέρουν τη σφραγίδα (και) των εν λόγω εταιρειών. Οι εταιρείες αμυντικής τεχνολογίας όπως η Anduril Industries, οδεύουν σε αποτίμηση 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρά την προβλεπόμενη απώλεια 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων το 2026, τις αστοχίες προϊόντων και τις αποτυχίες παράδοσης. Ομοίως, οι τιμές των μετοχών της Palantir έχουν αυξηθεί από τότε που ανέλαβε την εξουσία η κυβέρνηση Τραμπ και, μετά την αρχική άνοδο, παρέμειναν σχετικά σταθερές, παρόλο που υπάρχει ευρεία αναγνώριση στις αγορές ότι η μετοχή είναι σημαντικά υπερτιμημένη (αν όχι μια μετοχή meme συνολικά -δηλαδή, μια μετοχή που κερδίζει μέρος της αποτίμησής της μέσω της φήμης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης).
Όλα αυτά εν πολλοίς είναι το αποτέλεσμα ενός πολύ καλά σχεδιασμένου σόου, κατά τα ειωθότα στις ΗΠΑ, με τους ολιγάρχες-CEO’s να εμφανίζονται στο ρόλο υπερηρώων ή υπέρ-κακών αλλά σε κάθε περίπτωση ως μια ελίτ ειδημόνων, ενώ στην πραγματικότητα πολλοί (θα αποδειχτεί ότι) είναι κατά βάση απατεώνες.
Σε αυτό το πλαίσιο, Palantir, σε μια ανάρτησή της στο X, συνοψίζει 22 βασικά σημεία από τη δημοσίευση του 2025 των Άλεξ Καρπ και Νικόλα Ζαμίνσκα (Alex Karp και Nichola Zaminska) “The Technological Republic”. Σε στυλ Darth Vader, η εταιρεία επαναλαμβάνει κοινοτοποίες μεν, εξόχως κατατοπιστικές δε, ως προς τη δυστοπία την οποία προωθεί ο εκφασιζόμενος νεοφιλελευθερισμός-ιμπεριαλισμός (και όχι απλώς ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ). Παρεμπιπτόντως, το εν λόγω βιβλίο είχε λάβει τεράστια δημοσιογραφική κάλυψή, παρότι μάλλον πρόκειται για μια θολή, συντηρητική καταγραφή.
Όπως μας λέει λοιπόν η Palantir, μεταξύ άλλων: «Η Silicon Valley οφείλει ένα ηθικό χρέος στη χώρα που κατέστησε δυνατή την άνοδό της. Η ελίτ των μηχανικών της Silicon Valley έχει υποχρέωση να συμμετάσχει στην άμυνα του έθνους… 3. Το δωρεάν email δεν αρκεί. Η παρακμή μιας κουλτούρας ή ενός πολιτισμού, και μάλιστα της άρχουσας τάξης του, θα συγχωρεθεί μόνο εάν αυτή η κουλτούρα είναι ικανή να προσφέρει οικονομική ανάπτυξη και ασφάλεια για το κοινό. 4. Τα όρια της ήπιας δύναμης, της ρητορικής και μόνο, έχουν αποκαλυφθεί. Η ικανότητα των ελεύθερων και δημοκρατικών κοινωνιών να επικρατήσουν απαιτεί κάτι περισσότερο από ηθική έκκληση. Απαιτεί σκληρή ισχύ και η σκληρή ισχύς σε αυτόν τον αιώνα θα βασίζεται σε λογισμικό. 5. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κατασκευαστούν όπλα τεχνητής νοημοσύνης. Είναι ποιος θα τα κατασκευάσει και για ποιο σκοπό. Οι αντίπαλοί μας δεν θα σταματήσουν σε θεατρικές συζητήσεις σχετικά με τα πλεονεκτήματα της ανάπτυξης τεχνολογιών με κρίσιμες στρατιωτικές εφαρμογές και εφαρμογές εθνικής ασφάλειας. Θα προχωρήσουν. 6. Η εθνική θητεία πρέπει να είναι καθολικό καθήκον. Θα πρέπει, ως κοινωνία, να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο να απομακρυνθούμε από μια αποκλειστικά εθελοντική δύναμη και να πολεμήσουμε στον επόμενο πόλεμο μόνο εάν όλοι μοιραστούν τον κίνδυνο και το κόστος.
7. Εάν ένας πεζοναύτης των ΗΠΑ ζητήσει ένα καλύτερο τουφέκι, θα πρέπει να το κατασκευάσουμε. Και το ίδιο ισχύει και για το λογισμικό. Θα πρέπει ως χώρα να είμαστε σε θέση να συνεχίσουμε μια συζήτηση σχετικά με την καταλληλότητα της στρατιωτικής δράσης στο εξωτερικό, παραμένοντας ακλόνητοι στη δέσμευσή μας προς εκείνους που έχουμε ζητήσει να μπουν σε κίνδυνο. 8. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν χρειάζεται να είναι ιερείς μας. Κάθε επιχείρηση που θα αποζημίωνε τους υπαλλήλους της με τον τρόπο που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αποζημιώνει τους δημόσιους υπαλλήλους θα δυσκολευόταν να επιβιώσει… 12. Η πυρηνική εποχή τελειώνει. Μια εποχή αποτροπής, η πυρηνική εποχή, τελειώνει και μια νέα εποχή αποτροπής που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να ξεκινήσει. 13. Καμία άλλη χώρα στην ιστορία του κόσμου δεν έχει προωθήσει προοδευτικές αξίες περισσότερο από αυτήν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέχουν πολύ από το να είναι τέλειες. Αλλά είναι εύκολο να ξεχάσουμε πόσες περισσότερες ευκαιρίες υπάρχουν σε αυτή τη χώρα για όσους δεν είναι κληρονομικές ελίτ από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο έθνος στον πλανήτη.
14. Η αμερικανική ισχύς κατέστησε δυνατή μια εξαιρετικά μακρά ειρήνη. Πάρα πολλοί έχουν ξεχάσει ή ίσως θεωρούν δεδομένο ότι σχεδόν ένας αιώνας κάποιας εκδοχής ειρήνης έχει επικρατήσει στον κόσμο χωρίς στρατιωτική σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων. Τουλάχιστον τρεις γενιές – δισεκατομμύρια άνθρωποι και τα παιδιά τους και τώρα τα εγγόνια τους – δεν έχουν γνωρίσει ποτέ έναν παγκόσμιο πόλεμο. 15.... Μια παρόμοια και άκρως θεατρική δέσμευση στον ιαπωνικό πασιφισμό, εάν διατηρηθεί, θα απειλήσει επίσης να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στην Ασία. 17. Η Silicon Valley πρέπει να διαδραματίσει ρόλο στην αντιμετώπιση του βίαιου εγκλήματος. Πολλοί πολιτικοί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ουσιαστικά σηκώσει τους ώμους όταν πρόκειται για βίαιο έγκλημα, εγκαταλείποντας κάθε σοβαρή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος ή ανάληψης οποιουδήποτε κινδύνου με τις εκλογικές τους περιφέρειες ή τους δωρητές τους για να βρουν λύσεις και πειράματα σε αυτό που θα έπρεπε να είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να σωθούν ζωές. 21. Ορισμένοι πολιτισμοί έχουν σημειώσει ζωτικές προόδους. Άλλοι παραμένουν δυσλειτουργικοί και οπισθοδρομικοί. Όλοι οι πολιτισμοί είναι πλέον ίσοι. Η κριτική και οι αξιολογικές κρίσεις απαγορεύονται. Ωστόσο, αυτό το νέο δόγμα αποκρύπτει το γεγονός ότι ορισμένοι πολιτισμοί και μάλιστα υποκουλτούρες.... έχουν δημιουργήσει θαύματα. Άλλα έχουν αποδειχθεί μέτρια, και χειρότερα, οπισθοδρομικά και επιβλαβή. 22. Πρέπει να αντισταθούμε στον ρηχό πειρασμό ενός κενού και κούφιου πλουραλισμού. Εμείς, στην Αμερική και ευρύτερα στη Δύση, τον τελευταίο μισό αιώνα αντισταθήκαμε στον ορισμό των εθνικών πολιτισμών στο όνομα της συμμετοχικότητας. Αλλά συμπερίληψη σε τι;»
Προφανώς πρόκειται για ένα δημοσιοσχετίστικο κόλπο της Palantir. Δεν διαθέτει ούτε συνοχή, ούτε κάτι καινούριο λέει. Τα περί ηθικού χρέους θυσίας προς το έθνος, η ανάγκη για στρατιωτική προσπάθεια ως μονοπάτι προς την ελευθερία και την ειρήνη, η ανάγκη για επιβίωση της Δύσης, η ελαχίστως υποκρυπτόμενη έκκληση σε διαχωρισμό μεταξύ των πολιτισμών μεταξύ ανωτέρων και κατωτέρων, σε συνδυασμό φυσικά με την απαίτηση για περισσότερα, πολύ περισσότερα λεφτά δεδομένου ότι η νέα αποτροπή όπως υποστηρίζει χτίζεται πάνω στην ΤΝ και όχι στα πυρηνικά, αποτελούν κοινά στοιχεία ενός ψευδό- πατριωτικού λόγου, κομμένου και ραμμένου στις ανάγκες των υπέρ- πλουσίων κρατικοδίαιτων, που έχει καλλιεργηθεί εδώ και αρκετά χρόνια και ειδικότερα στον αμυντικό τεχνολογικό χώρο. Ωστόσο, η διαρκής επανακυκλοφορία και διάδοση των εν λόγω προσεγγίσεων, ενδεδυμένων μάλιστα με τον μανδύα της αυθεντίας, είναι κρίσιμη ως προς τη διαμόρφωση μιας κοινής γνώμης, όχι μόνο εθνικής αλλά διεθνούς, η οποία από ένα σημείο και μετά τις θεωρεί μονόδρομο.
Δεν είναι διόλου τυχαίες δε, οι ομοιότητες με τον φουτουριστικό λόγο και ειδικότερα με τις πτυχές του που εντοπίζονται στον πυρήνα του φασισμού κατά τον μεσοπόλεμο. Πόλεμος, τεχνολογία, πολύ μεγάλο κεφάλαιο και στρατιωτική θυσία των πολλών (και φτωχών) για το μεγαλείο του έθνους. Από όλα έχεις ο μπαχτσές του εκφασισμού.
Οι ισχυρισμοί δεν έχουν κανένα ιστορικό βάθος και επίσης αναπαράγουν μια πολιτική απόλυτης καχυποψίας μεταξύ των κρατών, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και σε επίταση των συγκρούσεων. Πρόκειται για την πορεία προς έναν κατακλυσμιαίο, ολοκληρωτικό πόλεμο, η οποία δεν αποτελεί ατύχημα φυσικά αλλά επιδίωξη καθώς εκεί είναι που εντοπίζονται τα πολλά λεφτά. Παρεμπιπτόντως η εποχή των πυρηνικών δεν έχει τελειώσει καθότι αποτελούν το ύστατο μέσο αποτροπής, όπως δεν έχει τελειώσει η εποχή του χάλυβα. Ωστόσο όλα όσα λένε και γράφουνε τέτοιες εταιρείες ακούγονται πολύ εντυπωσιακά, είναι πολύ βολικά στο πλαίσιο του εκφασισμού και το κυριότερο: φέρνουν πολλά λεφτά ώστε να μην σκάσει η φούσκα των εταιριών της ΤΝ.
Με άλλα λόγια, η φήμη και η διασημότητα συγχέεται με τη γνώση και με την αυθεντία. Πρόσωπα τα οποία δεν έχουν καμία εμπειρία από την πολιτική ή τις διεθνείς σχέσεις, καμία αντίληψη περί διοίκησης και της πλειοψηφίας εξ ημών και των ζωών μας ομιλούν ωσάν να γνωρίζουν και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Επειδή δε, οι απόψεις τους εκφέρονται σαν να είναι αντισυστημικές (ενώ αποτελούν τον πυρήνα των φαντασιώσεων του βαθέος κατεστημένου) και σαν να περιέχουν κάποιον υψηλό βαθμό γνώσης για μυστικά τα οποία όλοι εμείς αγνοούμε, πουλιούνται εν είδει «σκοτεινού ευαγγελίου». Επιχειρούν και πετυχαίνουν να μας έλξουν στη δυστοπία την οποία κατόπιν μας πουλούνε με πανάκριβα συμβόλαια τα οποία δια των κυβερνήσεων πληρώνουμε εμείς οι ίδιοι (δηλαδή οι πολλοί, προετοιμαζόμενοι ως θύματα των πολέμων τους).
Αυτό το κατεστημένο, (και) με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνει τις ζωές μας. Η σύμφυση ΤΝ και οπλικών συστημάτων έχει πραγματικές συνέπειες οι οποίες ξεκινούν από τα εγκλήματα πολέμου και την από- ανθρωποποίηση του πολέμου, ενώ εν δυνάμει φτάνουν έως τον πυρηνικό όλεθρο. Η προσφυγή στην κατάργηση κάθε έννοιας ουσιαστικής συνεννόησης στο διεθνές περιβάλλον προς την κατεύθυνση μιας ρατσιστικής και εκφασισμένης στρατιωτικής ισχύος, απλώς εγγυάται ολοκαυτώματα.
Στην Επιχείρηση «Epic Fury» είδαμε τι μπορούν να κάνουν τα συστήματα με δυνατότητα τεχνητής νοημοσύνης όσον αφορά την ταχύτητα και την κλίμακα στόχευσης, ενώ και η Palantir διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Παρεμπιπτόντως και παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, ηττώνται.
Με άλλα λόγια, βλέπουμε πολλές υποσχέσεις (κατά βάση δυστοπικές και εντελώς καταστροφικές εφόσον υλοποιηθούν) αλλά και πολλή απάτη προς όφελος των ολιγαρχών CEOs.
Πρόκειται για άλλη μια υπόμνηση της αξίας των αγώνων των ίδιων των εργαζομένων και των πολιτών εναντίον των μεγάλων εταιρειών και της ολιγαρχικής δομής των οικονομιών μας. Υπάλληλοι της Palantir έχουν αρχίσει να διαφωνούν με τις εταιρικές πολιτικές, αναρωτώμενοι αν τελικώς αυτοί είναι οι «κακοί» της υπόθεσης , ενώ σε μια πρόσφατη επιστολή που εστάλη στον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Alphabet, Sundar Pichai, εκατοντάδες ερευνητές τεχνητής νοημοσύνης υποστήριξαν ότι τα εργαλεία που κατασκευάζουν «κάνουν λάθη» και θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με «απάνθρωπους ή εξαιρετικά επιβλαβείς τρόπους», καλώντας τον Pichai να αρνηθεί να διαθέσει τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης της Google για διαβαθμισμένες υποθέσεις του Υπουργείου Άμυνας. Η επιστολή των εργαζομένων της Google κλείνει με την αναγνώριση των τρεχουσών βλαβών της τεχνητής νοημοσύνης. Γράφουν ότι «ανθρώπινες ζωές χάνονται ήδη και οι πολιτικές ελευθερίες τίθενται σε κίνδυνο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό από τις καταχρήσεις της τεχνολογίας στην οποία παίζουμε βασικό ρόλο στην οικοδόμηση».
Την ίδια στιγμή και για αυτούς τους λόγους η ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και στο πεδίο της μάχης είναι κομβική. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπηρεσία στον πλανήτη αλλά και στον ίδιο τους τον λαό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)