"Πρωτομαγιά" Πολυξένη Καράκογλου

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΗ

....και να μη ξεχνάμε πως κάποιοι αγωνίστηκαν, θυσιαστηκαν και εκτελέστηκαν άνανδρα για να έχουμε εμεις μια καλύτερη ζωή...

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Στίχοι: Αθηνά Σπανού, Πολυξένη Καράκογλου

Μουσική, ερμηνεία: Πολυξένη Καράκογλου

Βιολί: Μάριος Ιβάν Παπούλιας

Βιντεσκόπηση & Μονταζ: Μάνος Ψάρρης

Η φωνή ηχογραφήθηκε στο studio Praxis, 

Μίξη-Mastering: Κώστας Παρίσσης

Γραφιστική επιμέλεια εξωφύλλου Πηνελόπη Πατσέλλη

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Παρίσι 1871 “η σπορά του όχλου”

Έχουν τεθεί σε διωγμό και θανατώνονται δεκάδες μικρά παιδιά που αποτελούσαν εργατικό δυναμικό ορυχείων και εργοστασίων.

Γαλλία 1891

Η Μαρί Μπλοντώ βάδιζε επικεφαλής της πορείας όταν η σφαίρες την βρήκαν στο πρόσωπο… ήταν 20 χρονών

8 Αυγούστου 1926

η Βασιλική Γεωργαντζέλη πέφτει νεκρή από σφαίρα κατά τη διάρκεια εργατικού συλλαλητηρίου καπνεργατών … ήταν έγκυος 6 μηνών.

Μάης 1936 Θεσσαλονίκη

Ο 25χρονος Τάσος Τούσης πέφτει νεκρός από σφαίρες κατά τη διάρκεια εργατικής διαδήλωσης. Η τραγική φιγούρα της μητέρας του Κατίνας πάνω από το άψυχο σώμα του γίνεται η αφορμή για τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.

Πρωτομαγιά 1944

στο σκοπευτήριο της Καισαριανής οι Γερμανοί εκτελούν 200 κομμουνιστές, ανάμεσα τους

Πρωτομαγιά 1944 | Ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ για τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια απλή ανάγνωση. Ζωντανεύει. Παίρνει μορφή, πρόσωπα, ήχους. Σε κοιτάει κατάματα και απαιτεί να τη νιώσεις. Αυτόν τον σκοπό υπηρετεί το αφιέρωμα στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής που θα δημοσιευτεί στο κανάλι της ΚΝΕ στο YouTube την Παρασκευή 24 Απρίλη, παραμονή της μεγάλης πολιτικής - πολιτιστικής εκδήλωσης του ΚΚΕ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Πρόκειται για μια δουλειά που δεν περιορίζεται σε μια τυπική ιστορική αναδρομή, αλλά επιχειρεί να αποδώσει με ζωντανό και άμεσο τρόπο το βάρος και το περιεχόμενο της θυσίας της Πρωτομαγιάς του 1944, που μέχρι σήμερα συγκλονίζει, προκαλεί θαυμασμό και συγκίνηση.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε χώρους με ιδιαίτερο ιστορικό φορτίο. Στο Μπλοκ 15 στο Χαϊδάρι, τόπο κράτησης των μελλοθανάτων, στο ίδιο το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αλλά και στο Αρχείο και τη Βιβλιοθήκη της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό. Η επιλογή του Μπλοκ 15 και του Θυσιαστηρίου της Καισαριανής ήταν μια αυτονόητη απόφαση για να αποτυπωθεί η συνέχεια των γεγονότων εκεί όπου διαδραματίστηκαν, διατηρώντας τη φυσική και ιστορική τους βαρύτητα.

Κεντρικό στοιχείο του αφιερώματος αποτελεί η ανασύνθεση ενός σκηνικού στο Μπλοκ 15 με αυθεντικά αντικείμενα από το Αρχείο του ΚΚΕ, τα οποία ανήκαν σε εκτελεσμένους της Καισαριανής: Ενα ρολόι που μετρούσε τον χρόνο του Βαλάση Βαλασόπουλου, εργατοϋπαλλήλου από την Καλαμάτα, στελέχους του ΚΚΕ που συνελήφθη το 1938 και έως το 1944 ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία, στην Πύλο, στη Λάρισα και τέλος στο Χαϊδάρι, μέχρι που οδηγήθηκε για εκτέλεση. Ενα μαντήλι που κρατήθηκε σφιχτά στα χέρια του Σπήλιου Αμπελογιάννη, 22χρονου εργάτη από την Ηλεία, Γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Κολωνού του ΚΚΕ. Ενα κουτάλι που χρησιμοποιήθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες από τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, λογιστή από την Κρήτη, στελέχους του ΚΚΕ, γλωσσομαθούς, που συνελήφθη στις αρχές Ιούλη του 1936 και εξορίστηκε σε Αη Στράτη και Ακροναυπλία, μέχρι που οδηγήθηκε από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή για εκτέλεση. Οι παρτιτούρες του μουσικού Φώτη Σαντομοίρη, που έδωσαν ήχο, μερικές στιγμές χαράς και συντροφικότητας μέσα στη σιωπή της φυλακής και στις κακουχίες του εγκλεισμού.

Το βίντεο επιχειρεί να φωτίσει ακριβώς αυτήν τη διάσταση. Οτι οι 200 δεν αποτελούν μια αφηρημένη ιστορική κατηγορία ανθρώπων, αλλά ήταν πρωτοπόροι, στρατευμένοι κομμουνιστές, με διαδρομές, συγκεκριμένες επιλογές που εκπορεύτηκαν από την ιδεολογία τους και τη συνειδητή στάση ζωής τους.

Παρουσιάζονται τα βιογραφικά τους, η κομματική τους διαδρομή και η αταλάντευτη πορεία τους μέχρι την αθανασία. Αθανασία που χτίστηκε βήμα - βήμα: Στη στράτευσή τους, στη δράση τους μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, στη στάση τους στις φυλακές και τις εξορίες. Στιγμές όπως η άρνηση υπογραφής δήλωσης μετάνοιας, η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων, ακόμα και το τραγούδι την παραμονή της εκτέλεσης, λειτουργούν ως στοιχεία που συγκροτούν μια ενιαία αφήγηση για το πώς διαμορφώθηκε αυτή η στάση μέχρι το τέλος. Και όλα αυτά τα βήματα οδήγησαν εκεί. Στο ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς του 1944.

Το βίντεο φιλοδοξεί να φέρει τον θεατή πιο κοντά σε αυτό το ερώτημα. Να τον κάνει, έστω για λίγα λεπτά, να σταθεί απέναντι σε εκείνη τη στιγμή, όχι ως μακρινός παρατηρητής αλλά ως κάποιος που καλείται να τη νιώσει. Να αντιληφθεί το μέγεθος της θυσίας μέσα από το ιδεολογικό υπόβαθρο των πρωταγωνιστών της. Και ίσως μέσα από αυτήν τη διαδικασία να κατανοήσει λίγο βαθύτερα γιατί εκείνο το πρωινό, της Πρωτομαγιάς του 1944, 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι, αλύγιστοι και τελικά αθάνατοι. Με το κεφάλι ψηλά, τις γροθιές σφιγμένες, με πλήρη συνείδηση της ιδιότητας του κομμουνιστή.

Αλλωστε, η Ιστορία δεν μας καλεί να θαυμάζουμε παθητικά. Μας καλεί να ετοιμαζόμαστε, να παίρνουμε θέση, να γίνουμε καταλύτες των εξελίξεων, ο συλλογικός μας αγώνας να είναι αυτός που θα καθορίσει τη ροή των πραγμάτων. Και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, όποια μορφή κι αν πάρει στη δική μας εποχή, να βγούμε μπροστά. Να γράψουμε την Ιστορία όπως την έχουμε ονειρευτεί, να αφήσουμε το συλλογικό μας αποτύπωμα στον χρόνο με τον τρόπο που το έκαναν οι αλύγιστοι, οι ατρόμητοι, οι θαρραλέοι κομμουνιστές που σφυρηλάτησαν οι πιο κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης.

Καλή θέαση!

Νοσοκομειακοί γιατροί κατά Άδωνι για την παιδίατρο στη Σάμο: «Ο υπουργός ομολογεί πως εξαναγκάστηκε να εφημερεύει σερί επί 5 24ωρα»

«Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το "αντίτιμο" που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής», αναφέρει η ΟΕΝΓΕ για την «απάντηση» του Άδωνι Γεωργιάδη

Pandora Newsroom

Σάλος έχει προκληθεί με το βίντεο που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο και δείχνει μια νεαρή ειδικευόμενη γιατρό να ξεσπά σε κλάματα λόγω της εξάντλησης που έχει υποστεί από τις συνεχόμενες πολύωρες εφημερίες.
Η ίδια όπως ακούγεται να λέει αναγκάστηκε να υπερεφημερεύει για πέντε συνεχόμενες ημέρες, γεγονός που την έκανε να «σπάσει».
Μάλιστα θέση για το περιστατικό πήρε και ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος με ανάρτησή του στα social media ανέφερε πως «κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Σάμο όπου μετακινήθηκε λόγω έκτακτων αναγκών, η γιατρός εξέτασε συνολικά 19 παιδιά και προχώρησε σε τέσσερις εισαγωγές, χωρίς να προκύψουν έκτακτα περιστατικά ή αναφορές υπερεργασίας ή υπερεφημέρευση».
Ενώ τόνισε και τη φιλοξενία της σε διαμέρισμα που έχει δημιουργηθεί γι’ αυτό το σκοπό, αλλά και στην πληρωμή της που, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν η προβλεπόμενη «για τις έκτακτες της αυτές υπηρεσίες πληρώθηκε κανονικά όπως προβλέπεται». Άδωνις Γεωργιάδηςστο X
Ωστόσο την απάντηση στον υπουργό Υγείας δίνει με ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ), η οποία σημειώνει πως ο ίδιος «Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το “αντίτιμο” που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής».
Παράλληλα οι Νοσοκομειακοί Γιατροί σημειώνουν πως ο Άδωνις Γεωργιάδης με όσα έγραψε ουσιαστικά «ΟΜΟΛΟΓΕΙ πως η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα κάτι που είναι εξοντωτικό, επικίνδυνο και προδήλως παράνομο».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΟΕΝΓΕ

Με αφορμή καταγγελία συναδέλφου παιδιάτρου, η οποία έχει ολοκληρώσει την ειδικότητα, έχει περάσει τις εξετάσεις για ειδικότητα και η οποία εξαναγκάζεται να εφημερεύει για 5 συνεχόμενες μέρες στο νοσοκομείο της Σάμου στο οποίο έχει μετακινηθεί στο πλαίσιο του αγροτικού της επανερχόμαστε στα εξής:

1. Οι συνθήκες εργασίας στις δημόσιες δομές υγείας, στα νοσοκομεία και στα Κέντρα Υγείας, ειδικά στην περιφέρεια, είναι τραγικές. Η τεράστια υποστελέχωση οδηγεί σε εξαντλητικά ωράρια, υπερεφημέρευση και συνθήκες που εξουθενώνουν ψυχικά, πνευματικά και σωματικά τόσο τους γιατρούς — ιδιαίτερα τους νέους — με σοβαρές συνέπειες τόσο και για τους ίδιους όσο και για τους ασθενείς.

2. Ο απαρχαιωμένος θεσμός του αγροτικού γιατρού πρέπει επιτέλους να καταργηθεί. Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας χρειάζεται ειδικευμένους γιατρούς. Σε κάθε περίπτωση, το αγροτικό δεν μπορεί να αποτελεί προαπαιτούμενο για τη λήψη ειδικότητας.

3. Η απαράδεκτη πρακτική των συνεχών μετακινήσεων προσωπικού, για να καλυφθούν τα τεράστια κενά, πρέπει να σταματήσει. Οι γιατροί δεν μπορεί να λειτουργούν ως «περιοδεύων θίασος».

4. Ως ΟΕΝΓΕ πολλές φορές έχουμε καταγγείλει έκνομες εντολές από διοικητές ΥΠΕ προς γιατρούς υπηρεσίας υπαίθρου (αγροτικούς), για εξοντωτική υπερεφημέρευση όπως π, χ, στις αρχές Απριλίου στην Κεφαλονιά, καταγγελίες που φυσικά είναι σε γνώση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Υγείας.

Για αυτό δεν πείθουν ούτε νήπια οι ισχυρισμοί του υπουργού υγείας Άδωνη Γεωργιάδη ο οποίος επιχειρώντας να «διαψεύσει» την συνάδελφο ουσιαστικά την επιβεβαιώνει και ταυτόχρονα επιδίδεται σε καταγέλαστα ψέματα και χυδαιότητες.
Προσπαθεί να παρουσιάσει τη μετακίνηση της γιατρού ως το «αντίτιμο» που πρέπει να πληρώσει γιατί υπηρετεί το αγροτικό της σε νοσοκομείο της Αττικής. Όμως οι μετακινήσεις είναι συστατικό κομμάτι της πολιτικής της υποστελέχωσης και της υποχρηματοδότησης και δεν αφορούν μόνο τους συναδέλφους αγροτικούς που υπηρετούν στην Αττική.
Είναι πρόκληση η προσπάθεια του να παρουσιάσει τη συνάδελφο αγροτικό γιατρό ούτε λίγο ούτε πολύ ως ευνοημένη, επειδή κάνει χρήση της δυνατότητας τη να υπηρετεί στην Αττική, που η ίδια η κυβέρνηση έχει θεσμοθετήσει για να καλύπτει τα κενά με ειδικευμένους γιατρούς ,που υπηρετούν την υποχρεωτική υπηρεσία υπαίθρου για να αποκτήσουν τίτλο ειδικότητας, τους οποίους όμως πληρώνει ως ανειδίκευτους γιατρούς με το μισθό του αγροτικού.
Στην «απάντησή» τους ο υπουργός ΟΜΟΛΟΓΕΙ πως η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα κάτι που είναι εξοντωτικό, επικίνδυνο και προδήλως παράνομο.
Πολύ περισσότερο είναι εξοργιστικό ο υπουργός υγείας να θεωρεί ότι μέτρο της εντατικοποίησης είναι ο αριθμός των ασθενών που εξετάζονται και νοσηλεύονται και όχι οι ώρες που εφημερεύει ένας γιατρός.
Σε λίγο θα μας πουν ότι η πληρωμή της εφημερίας, θα καθορίζεται από τον αριθμό των ασθενών που εξετάζονται και νοσηλεύονται και όχι από τον αριθμό των ωρών εργασίας.
Φυσικά αποφεύγει να πει πως για αυτά τα παιδιά που εισήχθησαν για νοσηλεία έπρεπε να μεριμνά ιατρικά κατά την διάρκεια της νοσηλείας τους η ίδια μια και μοναδική γιατρός κατά τις ημέρες που εφημέρευε διότι η εφημερία αφορά και τους ασθενείς που προσέρχονται στο νοσοκομείο και τους ασθενείς που νοσηλεύονται.
Επίσης ο υπουργός αναφέρει πως όλα τα παιδιατρικά περιστατικά που εξετάστηκαν και νοσηλεύτηκαν μέσα σε αυτές τις 5 ημέρες κατά τις οποίες η συνάδελφος εξαναγκάστηκε να εφημερεύει «σερί» αδιάκοπα, ήταν δήθεν «όλα προγραμματισμένα και κανένα έκτακτο».
Αφού ήταν «όλα προγραμματισμένα και κανένα έκτακτο» ποιες ήταν οι «έκτακτες υπηρεσιακές ανάγκες» που επέβαλαν την μετακίνηση της γιατρού από την Αθήνα στην Σάμο και την επί πενθήμερο εξοντωτική υπερεφημέρευση;
Άλλωστε στην ίδια ανάρτηση ο υπουργός κομπάζει πως οι υπηρεσίες που προσέφερε η γιατρός ήταν «έκτακτες» και πως η γιατρός «πληρώθηκε κανονικά». Δηλαδή πως με τους πενιχρούς μισθούς και την αντίστοιχα πενιχρή εφημεριακή αποζημίωση των γιατρών, τάχα το υπουργείο «δικαιούται» να εξαναγκάζει τον/την κάθε γιατρό να εφημερεύει σερί 5, 10 ή 30 εικοσιτετράωρα τον μήνα.
Κάτι που εκτός από εξοντωτικό είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ και θα ήταν παράνομο ακόμα και αν η εφημεριακή απασχόληση πληρωνόταν όπως έπρεπε.
Μάλιστα ούτε λίγο ούτε πολύ ο υπουργός λέει πως η γιατρός έπρεπε να … τον ευχαριστήσει κιόλας ( ! ) για την δωρεάν διαμονή ( ! ! ) σε ένα δωμάτιο που η γιατρός δεν πρόλαβε καλά καλά ούτε να δει το εσωτερικό του διότι έπρεπε διαρκώς να βρίσκεται στο νοσοκομείο.
Τι περιμένει κανείς από έναν υπουργό που είναι άσχετος με το επάγγελμα του γιατρού και επιδίδεται στο εμπόριο υγείας. Για πολλοστή φορά ο κ. Γεωργιάδης δρα και συμπεριφέρεται ως CEO ιδιωτικής κλινικής ή επιχειρηματικού ομίλου Υγείας.
Απαιτούμε εδώ και τώρα:

• Μαζικές προσλήψεις ειδικευμένων γιατρών με ταχείες διαδικασίες, ώστε να μπορέσουν τα νοσοκομεία να λειτουργούν με ασφάλεια για τους ασθενείς και τους υγειονομικούς.
• Ουσιαστικά μέτρα στήριξης των νέων επιστημόνων.
• Άμεση παύση όλων των αναγκαστικών μετακινήσεων προσωπικού.
• Να σταματήσει η κυβέρνηση τα ψέματα και τις απειλές ! Να μην διανοηθούν να ασκήσουν καμία δίωξη στη συνάδελφο που αποκάλυψε την αλήθεια!

www.koutipandoras.gr

ΥΓ του blog: ……μα τέλος πάντων πάει καλά ο άνθρωπος; ……πέντε μέρες συνεχόμενης εφημερίας που στον κόσμο το ξανάδε; …κι ένταξη στα χαρτιά έχει γραφειοκρατική κάλυψη το νοσοκομείο στην ουσία όμως; …δεν το καταλαβαίνει ότι μια εξοντωμένη από την εργασία  γιατρός είναι κινούμενη ι επικίνδυνη βόμβα η για τους ασθενείς της; …. την υγεία και την ασφάλεια των ασθενών δεν την σκέφτεται, δεν την υπολογίζει δεν την μετράει; …τον νοιάζει ότι έχει γιατρό αλλά είναι τόσο χοντροκέφαλος που δεν αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για γιατρό, για άνθρωπο, για εργαζόμενη κι όχι για κωπηλάτη σε προχριστιανική γαλέρα…… είναι τόσο μυωπικός, εμμονικός, φανατικός και άσχετος που βλέπει το δέντρο κι αγνοεί παντελώς το δάσος…. πάει να το σώσει και το κάνει χειρότερο μιλά ‘ότι είδε 19 ασθενής, η γιατρός στο πενθήμερο της εφημερίας της ενώ σε νοσοκομείο Αθηνών βλέπουν οι γιατροί 19 την ώρα!!!! …..θαυμαστέ υπουργό του μετρά τις εξετάσεις των ασθενών λες κι είναι ντάνες βιβλίων που πουλιούνται σε τηλεοπτική δημοπρασία με το βάρος και το ύψος τους κι όχι της κάθε εξέτασης αξιολογικά και μοναδικά με την βαρύτητα και τον αναγκαίο χρόνο αντιμετώπισης που μπορεί να είναι κι ένα μόνο περιστατικό την ημέρα….. εύγε, με τέτοιους υπουργούς ούτε η υγειά ευημερεί, ούτε η κυβέρνηση, ούτε η πατρίδα… και το ερώτημα είναι παρόν και επιμένει πως δηλαδή η πιο παλιά και μεγάλη παράταξη στην χώρα δεν έχει αξιόλογους,  επιφανείς και άριστους επιστήμονες να βάλει επικεφαλείς στην Υγεία και στηρίζεται επί τόσα χρόνια στα ορφανά του ΛΑΟΣ, της 4ης Αυγούστου και μοριοδοτούμενους αποφοίτους της Ιατρικής; …..από εκεί να καταλάβει κανείς πόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπολογίζει την Υγεία όλων μας…

Το Δίστομο ζητά δικαιοσύνη

ΝΕΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ για τα εγκλήματα ΤΟΥ Γ’ ΡΑΪΧ.

ΑΠΟΦΑΣΗ-ΟΡΟΣΗΜΟ στον αγώνα για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στα θύματα της ΣΦΑΓΗΣ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ των Michael Braun και Ferry Batzoglou και δήλωση του ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗ ΣΥΓΓΕΛΑΚΗ από το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) στη ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΑΖ».
ΜΠΟΡΕΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ να θεωρηθεί υπεύθυνη στην Ιταλία για την αποζημίωση ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΝΑΖΙ και των απογόνων τους;
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ απαντά: «ΝΑΙ, αυτό είναι δυνατό»!
ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ, το Ακυρωτικό Δικαστήριο στη Ρώμη, αποφάσισε στις 9 Απριλίου ότι τα ξένα θύματα εγκλημάτων του ναζισμού μπορούν να συνεχίσουν να διεκδικούν τις αξιώσεις τους στην Ιταλία – ακόμη και αν τα εγκλήματα δεν διαπράχθηκαν στην Ιταλία. Για την καταβολή αποζημιώσεων μπορεί ΝΑ ΚΑΤΑΣΧΕΘΕΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ, για παράδειγμα περιουσία της Deutsche Bahn (γερμανικοί σιδηρόδρομοι) που βρίσκεται στην Ιταλία.
ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ, η ιταλική δικαιοσύνη παραμένει σταθερή στη στάση της, ακόμη και ενάντια στην ίδια την ιταλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τη ΓΕΡΜΑΝΟΪΤΑΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ του 1962, όλες οι κυβερνήσεις στη Ρώμη υιοθέτησαν τη θέση ότι η Γερμανία έχει εξοφλήσει όλες τις απαιτήσεις από την εποχή του ναζισμού. Επιπλέον, ισχύει η αρχή της «κρατικής ασυλίας», σύμφωνα με την οποία οι ιδιώτες δεν μπορούν να μηνύσουν το γερμανικό κράτος, καθώς τέτοια ζητήματα πρέπει να ρυθμίζονται αποκλειστικά μεταξύ των κρατών.
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΝΕΤΡΕΨΕ αυτή την άποψη σε πολυάριθμες αποφάσεις. Για αυτήν ισχύει ότι σε περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ υπερισχύει της κρατικής ασυλίας. Μολονότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε αυτήν τη θέση το 2012, κατόπιν προσφυγής της Γερμανίας, στην Ιταλία επιβεβαιώθηκε επανειλημμένα, ακόμη και από το Συνταγματικό Δικαστήριο.
ΤΟ 2022, Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, τότε υπό τον πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι, προσπάθησε να βγει από αυτό το αδιέξοδο με ένα διάταγμα και ίδρυσε ένα ταμείο ύψους περίπου 60 εκατομμυρίων ευρώ. Με άλλα λόγια, από τότε, τα ιταλικά θύματα των ναζιστών αποζημιώνονται από την Ιταλία και όχι από τη Γερμανία. Επομένως, δεν επιτρέπονται πλέον περαιτέρω ιδιωτικές αγωγές κατά της Γερμανίας.
ΩΣΤΟΣΟ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ισχύει μόνο για εγκλήματα των ναζί στο ιταλικό έδαφος. Έτσι, οι απόγονοι των θυμάτων της σφαγής στο ελληνικό χωριό Δίστομο, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια είχαν ασκήσει αγωγή στην Ιταλία για αποζημίωση από τη Γερμανία, θα έμεναν με άδεια χέρια, ακόμη και αν τα ιταλικά δικαστήρια τους είχαν δώσει δίκιο. Στην απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου της 9ης Απριλίου αναφέρεται πλέον ότι μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν αγωγές κατά της Γερμανίας στην Ιταλία. «Ιστορική απόφαση», ήταν ο τίτλος της αθηναϊκής εφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».
Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ έχει χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων.
ΣΤΙΣ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944, 218 γυναίκες, παιδιά και άντρες εκτελέστηκαν από μονάδα των Ες-Ες στο χωριό, το οποίο βρίσκεται 163 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας και είχε τότε 1.650 κατοίκους, ως αντίποινα για ενέδρα που έστησαν Έλληνες αντάρτες.
ΤΟ 1997, ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ εξέδωσε την απόφαση αριθ. 137, η οποία απονέμει στους απογόνους των θυμάτων των ναζιστικών φρικαλεοτήτων στο Δίστομο αποζημίωση ύψους 9,5 δισ. δραχμών (περίπου 28 εκατ. ευρώ).
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΣΚΗΣΕ ΕΦΕΣΗ κατά της απόφασης. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο στην Αθήνα ΑΠΕΡΡΙΨΕ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για πιθανές ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ σε περίπτωση που το Βερολίνο δεν πληρώσει.
Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΑΙΤΕΙ συνολικές αποζημιώσεις ΑΝΩ ΤΩΝ 300 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙ μέχρι σήμερα, αλλά η απόφαση δεν μπόρεσε να εκτελεστεί. Γιατί για αυτό απαιτείται εκ νέου διάταγμα από τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης, και κανένας υπουργός Δικαιοσύνης δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα…
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ των θυμάτων του Διστόμου έφεραν τις αξιώσεις τους ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ.
Ο ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΣΥΓΓΕΛΑΚΗΣ, από το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ), σχολιάζει την απόφαση του Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Ρώμης στη γερμανική εφημερίδα «ΤΑΖ»:
«Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ στη Ρώμη δίνει το πράσινο φως για την τελική απονομή δικαιοσύνης στα θύματα του Διστόμου. Η απόφαση δίνει επίσης ισχυρή ώθηση στον αγώνα για την αποζημίωση όλων των ελληνικών μαρτυρικών χωριών. Οι 151 οικισμοί όπου οι ναζί έκαναν παρόμοια σφαγή, έχουν αναγνωριστεί επίσημα στην Ελλάδα ως “ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΧΩΡΙΑ”. Όλοι ελπίζουν ότι χάρη στην ιταλική δικαστική απόφαση θα μπορέσουν τελικά να διεκδικήσουν τις απαιτήσεις αποζημίωσής τους.
»ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα, μεταξύ 1941 και 1945, η χώρα ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ, αρχαιολογικοί θησαυροί εκλάπησαν. Η Ελλάδα δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ τις απαιτήσεις αποζημίωσης από τη Γερμανία. Μια διακομματική απόφαση του Κοινοβουλίου της Αθήνας, της 17ης Απριλίου 2019, απαιτεί να ληφθούν “όλα τα απαραίτητα διπλωματικά και νομικά μέτρα” για την είσπραξη των εκκρεμών πληρωμών “μέχρι την πλήρη ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων”. Σύμφωνα με γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ελλάδας, οι εκκρεμείς γερμανικές αποζημιώσεις ανέρχονται σε 309,5 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι που έχουν συσσωρευτεί έκτοτε».

ΕΘΝΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΑΝΑΚΗΡΥΧΘΗΚΕ στην Ιταλία ο Ιταλός αντιφασίστας που εκτελέστηκε στο Μπλόκο της Καλογρέζας.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ 22 ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ήταν και ο Ιταλός αντιφασίστας και συνεργαζόμενος με την ελληνική αντίσταση ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΕΛΕΓΚΡΙΝΟ.
ΣΤΙΣ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ημέρα της απελευθέρωσης της Ιταλίας το 1945 από τους Γερμανούς, που αποτελεί εθνική γιορτή για τη χώρα, ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας στη γενέτειρά του, στο Λαβέλο.
Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΙΤΑΛΩΝ ΠΑΡΤΙΖΑΝΩΝ αναφέρει: «Στην τελετή παρευρέθηκαν η διοίκηση του Δήμου, εκπροσωπούμενη από τον αντιδήμαρχο Αλεσάντρο Κολόνα και την υπεύθυνη Πολιτισμού Αντονιέτα ντι Στέφανο, μαζί με την Εθνική Ένωση Ιταλών Παρτιζάνων του Λαβέλο, τον Εθνικό Σύλλογο Καραμπινιέρων, τον Ερυθρό Σταυρό και τους συλλόγους Πολιτικής Προστασίας».

Πηγή: 1 Voice

Δεν αντέχεται η έλλειψη δικαιοσύνης

Ακόμη κι αν ανεχτείς την διαφθορά σε έναν πολιτικό, προσωπικά μου είναι αδύνατον να το ανεχτώ σε έναν δικαστικό. Γιατί η Δικαιοσύνη είναι πολλά περισσότερα από έναν Θεσμό.

Οδυσσέας Ιωάννου 

 

Προσπαθώ, όσο μπορώ, να μην τοποθετούμαι δημόσια για πράγματα που δεν τα γνωρίζω σε έναν επαρκή βαθμό. Δεν το καταφέρνω βέβαια πάντα γιατί είμαι κι εγώ ένας ατελής άνθρωπος και κάποιες φορές ο θυμός παίρνει κεφάλι. Φυσικά και έχω γίνει άδικος στην ζωή μου, φυσικά και έχω βιαστεί, φυσικά και έχω γράψει αστοχίες.

Όμως είναι κάποια πράγματα για τα οποία δεν μπορείς να αγνοήσεις, να υποβιβάσεις, ένα πολύ δυνατό αίσθημα που έχεις.

Ξέρεις, τα αισθήματα δεν είναι τυφλές τουφεκιές στον αέρα, από κάπου έχουν προκύψει, από συγκεκριμένα γεγονότα, ακόμη κι αν δεν καταφέρνουν να πάρουν την πιστοποίηση του εμπεριστατωμένου λόγου. Ας μην τα αγνοούμε, ας μην τα υποτιμάμε, είμαστε φτιαγμένοι από πολλά πράγματα.

Εκείνη η ρήση για την γυναίκα του Καίσαρα, είναι μία πολύ ωραία κουβέντα και με αρκετές εφαρμογές. Δεν είναι απόλυτη, έχει πολλές εξαιρέσεις όπως και όλες οι ρήσεις. Προσωπικά έχω αμφιβολίες και για την απολυτότητα της φράσης πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Έχω δει, έχω ζήσει, πολλούς κατασκευασμένους καπνούς δίχως να υπάρχει ίχνος φωτιάς.

Λοιπόν, τι ακριβώς τρέχει με την Δικαιοσύνη στην χώρα μας; Δεν είναι ιδέα μας, δεν είμαστε τρελοί, υπάρχει θέμα. Πώς γίνεται και σε όλα τα σοβαρά τους προλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους; Πώς γίνεται να μην έχει ξεκινήσει -εδώ και πολλά χρόνια- τίποτα από τους ίδιους; Πώς γίνεται σε μία χώρα που σύμφωνα και με διεθνή παρατηρητήρια, η διαφθορά έχει πάει σε άλλες πίστες, να πριονίζουν έναν όσο βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας και να μην κουνιέται φύλο;

Πόσα έχουν σπρώξει κάτω από το χαλί; Είναι ένας τόσο μασίφ κλάδος που ξέρει και μπορεί να προστατεύει την ανεπάρκειά του, βαυκαλιζόμενος πως είναι ανεξάρτητη εξουσία; Και κυρίως τίμια με αίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόσο κρίσιμο ρόλο της;

Δεν συμφωνώ με τους αφορισμούς και τις υπερβολές πως έχουμε χούντα και πως είμαστε Κολομβία, αν και κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να μας το γυρίσουν το μυαλό.

Έχουμε μία κακοφορμισμένη Δημοκρατία όπου ό,τι μπορεί να φαγωθεί, τρώγεται, δεν χρειάζεται εδώ το «όποιος έχει αποδείξεις, να πάει στο εισαγγελέα».

Πρώτον, σωθήκαμε, και δεύτερον αρκεί μία ματιά στα πόθεν έσχες τους πριν την είσοδό τους στην πολιτική σε σύγκριση με το μετά, τα οποία δεν αντέχουν σε καμία λογική αιτιολόγηση. Και τα πόθεν έσχες είναι μόνο τα φανερά.

Υπάρχουν πολλοί πολίτες που το βρίσκουν λογικό, δεν τους ενοχλεί. Έχετε κι εσείς σίγουρα γνωστούς που υποστηρίζουν το γνωστό «έλα μωρέ, ας μην είμαστε τόσο ρομαντικοί, είναι δυνατόν να αναλαμβάνουν τόσες ευθύνες για πέντε χιλιάρικα τον μήνα; δεν βαριέσαι, δεν έγινε και τίποτα».

Εντάξει, ας συμφωνήσω, μόνο ως υπόθεση εργασίας, για να πάμε παρακάτω. Ακόμη κι αν ανεχτείς την διαφθορά σε έναν πολιτικό, προσωπικά μου είναι αδύνατον να το ανεχτώ σε έναν δικαστικό. Γιατί η Δικαιοσύνη είναι πολλά περισσότερα από έναν Θεσμό.

Στην δικαιοσύνη δεν ακουμπάει απλά και μόνο ένα πολίτευμα, ακουμπάει η ανθρώπινη ύπαρξη. Η πολιτική είναι μέσον, η δικαιοσύνη είναι μία από τις πιο ακριβές παρηγοριές. Δεν αντέχεται η έλλειψή της. Απλά, δεν αντέχεται.

Υ.Γ: Αν και η διαφθορά εννέα φορές στις δέκα συνοδεύεται από οικονομικά ανταλλάγματα υπάρχει και η άλλη, η «ιδεολογική», που έχει να κάνει με την άρνηση να επιτελέσεις το καθήκον σου όταν αυτό το καθήκον φέρνει σε δύσκολη θέση την πολιτική παράταξη που υποστηρίζεις. Αυτό όμως- που σε ένα τέντωμα της κατανόησής μου μπορώ να το δικαιολογήσω- οφείλεις να το έχεις λύσει όταν διαλέγεις επάγγελμα.

www.news247.gr

Ζαχαρίας Κεσσές: Έκαναν την "κατασκοπεία", υπόθεση για ιδιώτες χομπίστες.

Ο νομικός -ποινικολόγος και δικηγόρος θυμάτων των υποκλοπών Ζαχαρίας Κεσσές, σε μια συζήτηση εφ όλης της ύλης στον 98.4 εξηγεί γιατί  η εισαγγελική διάταξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την οποία επιχειρείται να κλείσει η υπόεθση των υποκλοπών ιδίως στο κομματι της κατασκοπείας μέσω predator , συνιστά πλήρης συγκάλυψη μίας υπόθεσης στην οποία ακόμη και ο κ. Τζαβέλας, θα μπορούσε να είναι υπόλογος από τους χειρισμούς του, την περίοδο που υπέγραφε παρακολουθήσεις ως εισαγγελέας της ΕΥΠ. Η διερεύνηση της κατασκοπείας σε βάρος εθνικά κρίσιμων κόμβων, όπως οι υπουργοί εξωτερικών και άμυνας  ή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, μετατράπηκαν με την εισαγγελική πράξη του Αρείου Πάγου, ένα απλό ιδιωτικό χόμπι και με σκεπτικό που υπερβαίνει όχι μόνο την νομική επιστήμη αλλά και την κοινή λογική. 

Δεν κατέρρευσε μια γιατρός. Κατέρρευσε η ντροπή.

Εξαντλημένοι γιατροί κρατούν όρθιο το ΕΣΥ, την ώρα που η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας περιφέρεται στα κανάλια σχολιάζοντας την Κοβέσι

Πέτρος Κατσάκος

Μια ειδικευόμενη παιδίατρος, μετά από πέντε συνεχόμενα 24ωρα εφημερίας, φτάνει στο σημείο να κλαίει μπροστά στην κάμερα γιατί δεν έχει κοιμηθεί, δεν έχει φάει, δεν έχει προλάβει να πάει τουαλέτα. Και αυτό δεν είναι μια ακόμα “είδηση”. Είναι η κανονικότητα του ΕΣΥ.

Και την ίδια στιγμή, ο υπουργός Υγείας οταν δεν περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι για να σχολιάσει την Κοβέσι λέει γελώντας «διασκεδάζω με τους κομμουνιστές – Άμα πάω σε νοσοκομείο και δεν τους βρω, στεναχωριέμαι». Για το μόνο που δεν στεναχωριέται πάντως είναι η πραγματικότητα που θέλει τους γιατρούς να λυγίζουν στα νοσοκομεία και τους υπουργούς στα στούντιο να παριστάνουν τους σχολιαστές.

Αυτή όμως η επιλογή τους. Να αφήνουν τα νοσοκομεία υποστελεχωμένα.Να βαφτίζουν την εξάντληση “αυταπάρνηση” και να μετατρέπεις τους νέους γιατρούς σε αναλώσιμους. Και το πιο κυνικό απ’ όλα; Να παρουσιάζεται αυτή η κατάσταση περίπου ως “φυσιολογική”, σαν να είναι μέρος της δουλειάς ενός ειδικευόμενου το να φτάνει στα όρια της κατάρρευσης. Μόνο που αυτό είναι κακοποίηση και όλοι πρέπει να ξέρουν πως όταν ένας γιατρός δουλεύει πέντε μέρες χωρίς ανάσα, δεν είναι ήρωας, αλλά επικίνδυνα εξαντλημένος. Για τον ίδιο και για τους ασθενείς του.

Αν ο υπουργός Υγείας θέλει πραγματικά να κάνει τη δουλειά του, υπάρχει ένα πολύ απλό πρώτο βήμα. Να κατέβει από τα τηλεοπτικά πάνελ και να περάσει ένα βράδυ σε μια εφημερία. Να ακούσει τους γιατρούς αντί να τους αποκαλεί συμμορία της μιζέριας και να ζητά να συλλαμβάνεται όποιος του αντιμιλά. Να πάει στα νοσοκομεία, όχι για φωτογραφίες και βίντεο αλλά για να δει τα άδεια τμήματα, να δει τα ράντζα, να δει τους εξαντλημένους ειδικευόμενους, να δει τι σημαίνει να κρατιέται όρθιο ένα σύστημα από ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Και ας αφήσει την Κοβέσι να την κρίνει η Σοφία Βούλτεψη.

www.rosa.gr

ΥΓ του blog : .......για τον Υπουργό Υγείας Σπυρίδωνα-Άδωνη Γεωργιάδη όλα είναι ΖΆΧΑΡΗ.....μίζεροι ε! μίζεροι...

Η Αριστερά και η πραγματικότητα

Οι απλοί άνθρωποι έχουν πάψει να ακούν την Αριστερά ακριβώς επειδή εκείνη έπαψε να τους κοιτά στα μάτια, πόσο μάλλον να τους προσεγγίζει

Χάρης Φραντζής

Η ελληνική Αριστερά μοιάζει με έναν οργανισμό που αναπνέει σχεδόν αποκλειστικά σε ένα ελεγχόμενο και αποστειρωμένο περιβάλλον. Σε πολλές περιπτώσεις έχει αποκοπεί από τον φυσικό της χώρο, τον κόσμο της εργασίας και τις λαϊκές γειτονιές, μετακομίζοντας μόνιμα στη σφαίρα του διαδικτύου. Εκεί, μεταξύ οργισμένων αναρτήσεων και αναλύσεων για την ποπ κουλτούρα, οικοδομεί μια «πραγματικότητα» που ελάχιστη σχέση έχει με το βίωμα του ανθρώπου που παλεύει καθημερινά για την επιβίωση.
Το πρόσφατο αφιέρωμα του «New Yorker» στην Τάσα Βαν Οκεν, την «ψυχή» πίσω από τη νίκη των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών στη Νέα Υόρκη, λειτουργεί ως ένας οδυνηρός καθρέφτης για τα καθ’ ημάς. Στην Ελλάδα όμως η Αριστερά μένει στην επίκληση προσώπων του εξωτερικού σαν να πρόκειται για μεσσίες (ένεκα και της έλλειψης εγχώριων μορφών που να εμπνέουν) και αναλώνεται σε ναρκισσιστικές αυτοαναφορές, αμελώντας να εστιάσει στο πραγματικό επίδικο, που είναι η πολιτική πρακτική που ακολουθείται σε πετυχημένα παραδείγματα όπου η πολιτική επέστρεψε στην ανθρώπινη κλίμακα, σε μια κινηματική δουλειά πρώτα και κύρια στη γειτονιά, με γνώμονα την κοινωνική χρησιμότητα.Η Βαν Οκεν δεν είναι κάποιου είδους γνωστή αριστερή influencer, αλλά μια γυναίκα που για μια δεκαετία έχτιζε, αθόρυβα, δίκτυα που δρουν με γνώμονα τα συμφέροντα των πολλών. Το κίνημα αυτό έχει τις ρίζες του στον «σοσιαλισμό των υπονόμων», δηλαδή σε μια πολιτική που δεν φοβάται να «λερώσει» τα χέρια της συγχρωτιζόμενη και αγωνιζόμενη με τους από τα κάτω.
Η αναφορά στο εν λόγω παράδειγμα δεν γίνεται με σκοπό τη μίμησή του, αλλά ως έναυσμα για σκέψη πάνω σε στάσεις και πρακτικές ακριβώς επειδή η ελληνική Αριστερά πάσχει συχνά από μια ιδιότυπη αλλεργία στην ιδέα να «λερωθεί» από την καθημερινότητα. Προτιμά να ερίζει για μια θεωρία όλο και πιο κομφορμιστική, παρά να οργανώσει μια απεργία, επιτροπές γειτονιάς, χώρους αντίστασης. Ο κόσμος της εργασίας αντιμετωπίζεται με μια πατερναλιστική συγκατάβαση και όχι ως υποκείμενο δυνάμενο να φέρει την αλλαγή. Πρόκειται για ανθρώπους που σε κάθε «δυσάρεστη» πολιτική εξέλιξη καληνυχτίζουν τον Κεμάλ και «ετοιμάζουν» τις βαλίτσες τους για την Ευρώπη, ξεχνώντας ότι το μόνο που θα συναντήσουν εκεί είναι μια «σκοτεινή ήπειρος».

Το πρόβλημα άλλωστε που εντοπίζεται έχει να κάνει με αξιακά και ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Κινήματα σαν κι αυτά αντιμετώπισαν τους πολίτες ως όντα που αυτενεργούν, τους ενέπλεξαν σε συλλογικές διαδικασίες. Στην Ελλάδα η Αριστερά πολλές φορές εγκλωβίζεται σε έναν εσωστρεφή δογματισμό. Κρέμεται από κάθε «ριζοσπαστικό» πυροτέχνημα του εξωτερικού, ελπίζοντας ότι η λάμψη του θα καλύψει το δικό της κενό. Όμως η πραγματική πολιτική δεν είναι θέαμα ούτε μιμητισμός· είναι η επίπονη οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και αντίστασης εκεί που η εξουσία πιέζει τη ζωή.

Η εικόνα της Βαν Οκεν να ανεβαίνει σκαλιά σε πολυκατοικίες του Μπρούκλιν για να εξηγήσει σε έναν μετανάστη πώς θα αποκτήσει πρόσβαση σε μειωμένο εισιτήριο δεν αποτελεί πρότυπο, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως οδοδείκτης μιας άλλης πολιτικής. Τέτοιες πρακτικές βασίζονται στην παραδοχή ότι η ιδεολογία παραμένει ένα κενό γράμμα όταν δεν υπάρχει στρατηγική στόχευση, όπως και χειροπιαστή βελτίωση της καθημερινότητας των πολλών.
Στην Ελλάδα η Αριστερά οφείλει να πάρει γενναίες αποφάσεις εάν θέλει να συνεχίσει να έχει λόγο ύπαρξης. Θα παραμείνει μια ναρκισσιστική φούσκα, που ερεθίζεται από την ποπ κουλτούρα και αναζητά τεχνητή έμπνευση σε προσωπικότητες-πυροτεχνήματα και σε έωλα εναλλακτικά αφηγήματα περί wellness κ.λπ., ή θα λερώσει τα παπούτσια της στη λάσπη της αληθινής ζωής;
Εξάλλου η πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των απλών ανθρώπων, οι οποίοι έχουν πάψει να ακούν την Αριστερά ακριβώς επειδή εκείνη έπαψε να τους κοιτά στα μάτια, πόσο μάλλον να τους προσεγγίζει. Γιατί, σε τελική ανάλυση, η Ιστορία δεν γράφεται με likes, αλλά με την επίμονη παρουσία εκεί όπου η ζωή δίνει τις πιο σκληρές της μάχες.

Πηγή: www.documentonews.gr

Τέμπη-Υποκλοπές: Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!

Νίκος Μπογιόπουλος

Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος:
Ο μεν Αρειος Πάγος (ξανα)θάβει το σκάνδαλο των υποκλοπών γιατί – λέει – η δυσωδία, η βρωμιά και η σαπίλα που ανέκυψαν στο Μονομελές, το οποίο επιμέτρησε 126 χρόνια (!) ποινή στους εμπλεκόμενους, δεν συνιστούν (!) νέα στοιχεία για την διερεύνηση της υπόθεσης…
Το δε Δημόσιο παρίσταται στην δίκη των Τεμπών ισχυριζόμενο ότι την ευθύνη για το φονικό δεν την έχουν κυβερνήσεις, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι που διέλυσαν τον σιδηρόδρομο και είχαν πολλαπλώς προειδοποιηθεί για το έγκλημα που ερχόταν, αλλά την έχει ο… σταθμάρχης και ο επιθεωρητής του σταθμάρχη.
Αυτά 10 μέρες μετά την εμφάνιση του Μητσοτάκη στη Βουλή σε ρόλο Κέρβερου του κράτους Δικαίου…
Αυτά τρεις αιώνες μετά την υπόμνηση του Μοντεσκιέ:
«Δεν υπάρχει σκληρότερη τυραννία από εκείνη που διενεργείται κάτω από τη σκιά των νόμων και τα προσχήματα της Δικαιοσύνης». 

Πηγή: www.imerodromos.gr

Ο “ανυποψίαστος” εισαγγελέας, ο υποκριτής υπουργός και οι περιδεείς παρακολουθούμενοι…

Το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης.

Γιώργος Καρελιάς
 
Υπάρχουν τουλάχιστον δύο πρόσωπα που πρωταγωνιστούν τις τελευταίες μέρες στις εξελίξεις γύρω από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ο (τρίτος στη σειρά) ανώτατος εισαγγελέας, που το καταχωνιάζει. Και ο υπουργός Δικαιοσύνης, που κατηγορεί για αντιθεσμική στάση όσους επέκριναν την πράξη αυτή.
Όμως, υπάρχει και κάτι χειρότερο: το πλήθος των δημόσιων προσώπων με υψηλές θέσεις (υπουργοί, στρατηγοί κ.α), που έπεσαν θύμα των παρακολουθήσεων και δεν κουνούν ούτε το δαχτυλάκι τους, σιωπούν αισχυντηλά και συμβάλλουν έτσι στο οριστικό (;) κουκούλωμα της υπόθεσης.

1. Πρόσωπο πρώτο: ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας.
Οι δικαστικοί αποτελούν την, κατά το Σύνταγμα, τρίτη εξουσία και «απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία» (άρθρο 87). Δεν είναι, δηλαδή, υποχρεωμένοι να συμμορφώνονται με τις εντολές ή επιθυμίες της δεύτερης εξουσίας, της εκτελεστικής, δηλαδή των κυβερνήσεων. Γιατί, όμως, πολύ συχνά δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν το αντίθετο, δηλαδή ότι πράξεις και αποφάσεις τους υπακούουν ή προσαρμόζονται σε αυτά που θέλουν οι κυβερνήσεις; Η εξήγηση είναι πολύ απλή: διότι οι ηγεσίες των ανώτατων δικαστηρίων διορίζονται από τις κυβερνήσεις. Επίσης, μετά την αφυπηρέτησή τους, αρκετοί δικαστές διορίζονται σε υψηλόβαθμες δημόσιες θέσεις, εξ’ ου και η υποψία της «συναλλαγής».
Αυτές είναι γενικές και αδιαμφισβήτητες διαπιστώσεις. Ας έρθουμε τώρα στα συγκεκριμένα:
Πρώτον, ο εισαγγελέας έκρινε ότι «δεν υπάρχουν νέα στοιχεία» και δεν ανασύρει την υπόθεση από το αρχείο. Έτσι έκρινε, έτσι έπραξε.
Δεύτερον, άραγε ο εισαγγελέας δεν είδε ότι στην πολύκροτη δίκη, που έγινε στο Πλημμελειοδικείο, πλανιόταν στην ατμόσφαιρα το ενδεχόμενο της κατασκοπείας, γι’ αυτό και ο δικαστής ζήτησε να γίνει νέα έρευνα; Άραγε ο ανώτατος εισαγγελέας αδιαφορεί για το γεγονός ότι μεταξύ των προσώπων που παρακολουθήθηκαν ήταν ο (τότε) υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων;
Τρίτον, ο ανώτατος εισαγγελέας δεν συγκινήθηκε καθόλου από το γεγονός ότι ένας από τους καταδικασθέντες κατηγορουμένους είπε ότι το κακόβουλο λογισμικό PREDATOR η εταιρεία του το πουλάει μόνο σε κρατικές υπηρεσίες; Ούτε τον συγκίνησε η «απειλή» του καταδικασθέντος προς τον πρωθυπουργό με αναφορές στο σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ και στον Νίξον;
Τι θα πείραζε -και ποιον- να ερευνηθούν αυτές οι πτυχές της υπόθεσης; Δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ο ανώτατος εισαγγελέας το σάλο που θα ξεσπούσε, αν τα αγνοούσε αυτά και έκλεινε την υπόθεση; Ποιος θα απαντήσει στα ερωτήματα -αυτά και άλλα- που θέτουν ομότεχνοί του της νομικής επιστήμης, καθηγητές πανεπιστημίων και πρώην δικαστές; Ο Άρειος Πάγος έχει πλέον και Γραφείο Τύπου. Δεν αξίζει -για το δικό του κύρος- να δώσει απαντήσεις;
Τέταρτο και τελευταίο, ο κ. Τζαβέλλας ήταν ο εισαγγελέας που είχε δώσει άδειες για παρακολουθήσεις της ΕΥΠ πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα έπρεπε να έχει κάποιου είδους ασυμβίβαστο και να μην πάρει αυτός την τωρινή απόφαση;

2. Πρόσωπο δεύτερο: ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης.
Ο οποίος είπε χτες (στον Σκάι) ότι «η δικαιοσύνη δεν είναι όπως μάς συμφέρει, είναι μία και ενιαία». Και κατακεραύνωσε όλη την αντιπολίτευση -και ειδικά τον Νίκο Ανδρουλάκη- ότι «αμφισβητούν το θεσμό της Δικαιοσύνης» και γι’ αυτό «υπάρχει πρόβλημα στη Δημοκρατία».
Πόσα καντάρια υποκρισίας κρύβει αυτή η δήλωση του υπουργού; Θα φανεί αμέσως. Αλήθεια, μήπως θυμάται τι έχει πει παλαιότερα και πρόσφατα συνάδελφός του υπουργός για πράξεις δικαστικών που δεν του άρεσαν; Θα του θυμίσουμε εμείς. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ζητήσει να… τιμωρηθεί η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, επειδή δήλωσε ότι το ελληνικό Σύνταγμα εμποδίζει την έρευνα για υπουργούς; Τι το ανακριβές περιείχε η δήλωσή της αυτή; Δεν το έχει παραδεχτεί ο πρωθυπουργός που είπε ότι θα ζητήσει την αναθεώρηση του άρθρου 86;
Μήπως ο κ. Φλωρίδης δεν άκουσε τον κ. Γεωργιάδη να χαρακτηρίζει «άσχετη» και «εκβιάστρια» την άλλη ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου; Άκουσε ο κ. Φλωρίδης κάποιον από τη θεσμική αντιπολίτευση να μιλάει έτσι για τον κ. Τζαβέλλα;
Χειρότερο από όλα αυτά είναι η στάση που κρατούν εδώ και χρόνια τα πρόσωπα που έχουν πέσει θύματα παρακολούθησης. Διαβάστε ποιοι είναι: Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης, Δένδιας, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Θεοδωρικάκος, Βορίδης, Σκέρτσος, Κικίλιας, Κεφαλογιάννη, Κεραμέως. Δηλαδή, 11 εν ενεργεία υπουργοί. Επίσης, ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ Φλώρος και της Αστυνομίας Καραμαλάκης.
Όλοι αυτοί σιωπούν αιδημόνως, αντί να έχουν φέρει τα πάνω-κάτω για να μάθουν γιατί τους παρακολουθούσαν.
Ο Άγγλος συγγραφέας John Lyly το έχει πει έτσι εδώ και πέντε αιώνες: «Όποιος χάσει την τιμή του δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει»…

www.news247.gr

Σταύρος Λυγερός "Δημοκρατική εκτροπή μέσω Αρείου Πάγου..."

Πολιτική και στοιχήματα: Έρχονται ομορφιές!

Τώρα, υπάρχουν άλλοι τρόποι να χρησιμοποιήσεις την εκλογική διαδικασία προς όφελός σου, χωρίς να κουραστείς, δίχως να ιδρώσεις, με ολίγα κλικ μόνο και άφθονη πονηριά.

Χρήστος Ξανθάκης

Νταξ ρε φίλε, δεν κατεβαίνουν όλοι οι υποψήφιοι και όλες οι υποψήφιες στις εκλογές για να υπηρετήσουν την πατρίδα, για να πουλήσουν μούρη, για να λένε εξυπνάδες περί Τσαουσέσκου, για να σκληρίζουν σαν τις καραμούζες.

Η συντριπτική πλειοψηφία κάπου εκεί μέσα είναι, θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι και οι περισσότερες το κάνουν για να πάει ένα βήμα μπροστά η Ελλάδα, αλλά πως ν’ αγιάσω γαμώ την τρέλα μου, πως ν’ αγιάσω;

Ας πάμε, όμως, και στις εξαιρέσεις των ανωτέρω κανόνων.

Σιγά και μη δεν ξέρουμε  κάποιον στρατιωτικό που κατέβηκε υποψήφιος για να πετάξει τη στολή στον κάλαθο των αχρήστων.

Παλιό και αποτελεσματικό το κόλπο, τουλάχιστον όταν υπηρετούσε ο ρεπόρτερ στις ένοπλες δυνάμεις ως υποδειγματικός κουραμπιές.

Δεν ξέρω αν κάπως την ταπώσανε την τρύπα, πάντως τότε χάλαγε κόσμο στις τάξεις των στρατέων κι έβγαζε ένα κάποιο γέλιο.

Επίσης, πλάκα είχε που κάτι γατιά δικηγόροι ή γιατροί φτιάχνανε μορφώματα (καλά τα λέω Πάνο μου;) της κακιάς συμφοράς και της πυρκαγιάς και κατεβαίνανε στις εκλογές, για να έχουνε τζάμπα και διακεκριμένη θέση πάρκινγκ στα πεζοδρόμια κάτω απ’ τα γραφεία και τα ιατρεία τους.

Με πινακίδες “μην παρκάρετε”, με διαγράμμιση, με ντούκια καμιά φορά να σε κοιτάνε βλοσυρά, όλα κομπλέ.

Ωραίες εποχές, κάργα βλαχομπαρόκ, λατέρνα, λαμογιά και λάδωμα, ευτυχώς που δεν υφίστανται ανάλογα φαινόμενα στην Ψωροκώσταινα 2.0 και βαράνε μύγες οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς.

Πες κι εσύ Λάουρα…

Τώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα, αλλάξαν τα κόζια.

Τώρα, υπάρχουν άλλοι τρόποι να χρησιμοποιήσεις την εκλογική διαδικασία προς όφελός σου, χωρίς να κουραστείς, δίχως να ιδρώσεις, με ολίγα κλικ μόνο και άφθονη πονηριά.

Πάρτε για παράδειγμα τον πάλαι ποτέ ζεν πρεμιέ του ριάλιτυ “FBoy Island”, που στοιχημάτισε στην διαδικτυακή πλατφόρμα Kalshi ότι θα κατέβει υποψήφιος στις προκριματικές  της Βιρτζίνια για να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών στην κούρσα της Γερουσίας.

Παίζεται γαρ στις εκλογές του Νοεμβρίου η έδρα του γερουσιαστή Μαρκ Γουόρνερ, χλωμό κάπως να τη χάσει με τα καραγκιοζιλίκια του Ντόναλντ, τι να σε πω, κάνε με προφήτη, να σε κάνω πλούσιο.

Δεν είναι εκεί το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι πωτς γκένεν να στοιχηματίζεις ότι θα κατέβεις υποψήφιος και ύστερα απλώς να κατεβαίνεις και να κερδίζεις το στοίχημα σε φάση αυτοεκπληρούμενης προφητείας;

Ε, δε γίνεται, όσο άγριον Ουέστ και να είναι η χλωρίδα με την πανίδα των διαδικτυακών στοιχημάτων.

Και εξηγώ τη φάση.

Δέκα διαφορετικά κουπόνια έκοψε υπέρ εαυτού ο πρώην ριαλιτζής, τα κέρδισε όλα φυσικά, έβγαλε κάτι κατοστάρικα, βγάλανε καντήλες στην Kalshi με τη ματσακονιά, τον τσακώσανε, ρούφα ένα πρόστιμο 6.229 δολλάρια, άρπα κι ένα χρόνο φερμπότεν απ’ την πλατφόρμα.

Ανάλογη ήταν η μοίρα και δύο υποψηφίων σε προκριματικές για το Κογκρέσο, ενός Ρεπουμπλικάνου στο Τέξας κι ενός Δημοκρατικού στη Μινεσσότα, που μιμήθηκαν τον ήρωα των ριάλιτυ, μόνο και μόνο για να εισπράξουν φάπα.

Εννοείται ότι ακολούθως δήλωσαν πως το κάνανε για χαβαλέ, αλλά η Kalshi καλού κακού ανακοίνωσε ότι από εδώ και πέρα θα αγριέψει  και θα το τελειώσει το παραμυθάκι να στοιχηματίζουν πολιτικά πρόσωπα για τις κάθε είδους δραστηριότητές τους.

Πρωτοβουλία που δεν έχαψε, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής του Όρεγκον Τζεφ Μέρκλυ και βγήκε και δήλωσε ότι οι στοιχηματικές πλατφόρμες μεταμορφώνουν τις δημοκρατικές διαδικασίες σε απλή ιπποδρομία για να ποντάρουν οι πλούσιοι και οι ισχυροί.

Κάτι που ήδη συνέβη στις προεδρικές εκλογές του 2024, με δισεκατομμύρια  δολάρια να γίνονται κουπόνια στοιχήματος, μόνο που δυο χρόνια αργότερα ξεκάθαρα έχει ξεχειλώσει το στόρι και ξεπερνάει κάθε όριο γκροτέσκου.

Ο ζεν πρεμιέ, πάντως, χοροπηδάει από χαρά και δηλώνει ότι κανένας άλλος δεν κατάφερε να κερδίσει περισσότερη δημοσιότητα με μόλις εκατό  δολλάρια.

Όπως καταλαβαίνετε, ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν και για τα δικά μας τα καϊνάρια του ινφλουένσινγκ…

newpost.gr

Παίρνοντας πίσω τον πλούτο από τους πλουσίους

Το οικονομικό κατεστημένο ελέγχει σφιχτά την πολιτική και την οικονομία, βυθίζοντάς την πρώτη στην παρακμή και τη δεύτερη στην καχεξία.

Θέμης Τζήμας

Στο περιοδικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) δημοσιεύτηκε προσφάτως ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του οικονομολόγου Atif Mian, με τίτλο «Ο κύκλος χρέους-ανισότητας». Το άρθρο ξεκινά με μια παρατήρηση του επικεφαλής της FED Marriner Eccles κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης. Προειδοποιούσε ότι η υπερβολική αποταμίευση από τους πλούσιους εξαντλούσε τη ζήτηση και βάθαινε την ύφεση. «Για να τους προστατεύσουμε από τα αποτελέσματα της δικής τους ανοησίας», είπε ο Eccles στη Γερουσία το 1933, «θα πρέπει να τους πάρουμε ένα επαρκές ποσό από το πλεόνασμά τους για να επιτρέψουμε στους καταναλωτές να καταναλώνουν και στις επιχειρήσεις να λειτουργούν με κέρδος».

Σε αντίθεση με τα θεωρητικά σχήματα, δεν υπάρχει κάποιος «συλλογικός καπιταλιστής», με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Δεν υπήρχε και δεν θα υπάρξει. Ο καπιταλισμός βασίζει την ισχύ του στη λυσσαλέα επιδίωξη του άμεσου κέρδους, από όπου προκύπτει και ο ανορθολογισμός του, ο οποίος θρέφει την καταστροφή του. Όπως και σε προηγούμενα κείμενα έχουμε παρατηρήσει, εδώ και δεκαετίες, ιδίως δε από τη νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση και έπειτα, η ολιγοπωλιακή δομή και οι ανισότητες επικαθορίζουν όλη τη λειτουργία του καπιταλισμού, όπως και κατά συνέπεια των κρατών ιδίως (αν και όχι μόνο) της λεγόμενης «Δύσης».

Αρκεί να σημειώσουμε ότι κατά τα 5 τελευταία χρόνια, ο πλούτος που κατέχει το κορυφαίο 0,1% έχει σχεδόν αυξηθεί από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 23 τρισεκατομμύρια δολάρια, στις ΗΠΑ. Η διαχείριση (και) της πανδημίας αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για γιγάντια αναδιανομή πλούτου υπέρ του κατεστημένου και του πολύ μεγάλου πλούτου. «Η φιλική προς τη Wall Street διάσωση πολλών τρισεκατομμυρίων Covid ξεκίνησε υπό τον Τραμπ, αλλά συνεχίστηκε στην εποχή του Μπάιντεν.»

Ο Joseph Stiglitz από την πλευρά του προειδοποιεί ήδη από 13 χρόνια πριν: «Όσοι βρίσκονται στην κορυφή έχουν μάθει πώς να ρουφουν χρήματα από τους υπόλοιπους με τρόπους που οι υπόλοιποι δύσκολα γνωρίζουν…αυτή είναι η πραγματική τους καινοτομία… Η πολιτική διαμορφώνει την αγορά… αλλά η πολιτική έχει καταληφθεί από μια οικονομική ελίτ που έχει φτιάξει τη φωλιά της. Μετά από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού, βρισκόμαστε στο έλεος ενός συμπλέγματος καρτέλ που ασκούν πιέσεις στους πολιτικούς και χρησιμοποιούν τη μονοπωλιακή δύναμη για να αυξήσουν τα κέρδη… Τα εισοδήματα έχουν μειωθεί και η ανισότητα έχει αυξηθεί… ως άμεσο αποτέλεσμα της απορρύθμισης, των ιδιωτικοποιήσεων και της διάλυσης των συνδικάτων… η ανισότητα υπονομεύει την παραγωγικότητα και καθυστερεί την ανάπτυξη, ενώ μια πιο ισότιμη κοινωνία θα οδηγούσε σε μια πιο σταθερή οικονομία».

Έκτοτε τα πράγματα έχουν καταστεί πολύ χειρότερα: το οικονομικό κατεστημένο, εντελώς ολιγαρχικό, ελέγχει σφιχτά την πολιτική και την οικονομία, βυθίζοντάς την πρώτη στην παρακμή και τη δεύτερη στην καχεξία.

Επανερχόμαστε στο άρθρο του Atif Mian. Την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης «η ανισότητα στις ΗΠΑ ήταν εξαιρετικά υψηλή: Το κορυφαίο 1 τοις εκατό κατείχε περίπου το 42 τοις εκατό του συνόλου του πλούτου. Μέσα σε μια δεκαετία, ωστόσο, το τοπίο άλλαξε δραματικά. Η κινητοποίηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η προοδευτική φορολογία μείωσαν την ανισότητα και αποκατέστησαν την ισορροπία μεταξύ δαπανών και παραγωγής. Το υποκείμενο πρόβλημα που τόνισε ο Eccles ξεθώριασε από τη δημόσια μνήμη καθώς η οικονομία των ΗΠΑ εισήλθε σε μια μακρά περίοδο διαρκούς και πιο δίκαιης ανάπτυξης. Ωστόσο, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, η ανισότητα ανέβηκε ξανά: Το μερίδιο πλούτου του κορυφαίου 1% αυξήθηκε από περίπου 22% το 1980 σε περίπου 35% το 2010. Καθώς περισσότερο εισόδημα συγκεντρώθηκε στην κορυφή, οι δυνάμεις για τις οποίες προειδοποίησε ο Eccles επανεμφανίστηκαν -η υψηλή αποταμίευση από τους πλούσιους αποδυνάμωσε τη συνολική αγοραστική δύναμη.»

Η πτώση στη ζήτηση λόγω της μεταφοράς πλούτου σε ένα στενό κατεστημένο το οποίο αποταμιεύει τεράστια ποσά ή τα επενδύει σε ομόλογα, μετοχές, ακίνητα, πολυτελή προϊόντα, κρυπτονομίσματα και κερδοσκοπικά προϊόντα, αντί να τροφοδοτεί με αυτά την ενεργό ζήτηση και επομένως την οικονομική μεγέθυνση, ενώ η πλειοψηφία δεν μπορεί να αποταμιεύει λόγω της μείωσης των εισοδημάτων της, αντιμετωπίστηκε με τη διόγκωση του ιδιωτικού χρέους. Η φούσκα η οποία έσκασε το 2007-2008, «φτιάχτηκε» ακριβώς επειδή τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα υπέφεραν λόγω της ανισότητας που επέβαλε το κατεστημένο. Όταν η φούσκα έσκασε, ο ένας δρόμος ήταν αυτός της έστω μετριοπαθούς αναδιανομής εισοδήματος (αν και ο μόνος πραγματικός δρόμος λύσης ήταν και παραμένει ο σοσιαλισμός). Ο άλλος δρόμος, ο οποίος και επιλέχθηκε συνίστατο στο να μην πειραχτεί ούτε στο ελάχιστο ο πλούτος του κατεστημένου. Αυτό και έγινε εξαιτίας της ισχύος του κατεστημένου στο οικονομικό και στο πολιτικό επίπεδο. Μόνο που αφού το ιδιωτικό χρέος δεν μπορούσε να ξαναφουσκώσει στην ίδια κλίμακα, άρχισε να φουσκώνει το δημόσιο χρέος, προκειμένου να συντηρεί τη ζήτηση, την οποία λόγω των ανισοτήτων, οι οικονομίες των καπιταλιστικών μητροπόλεων δεν μπορούν να υποστηρίξουν.

«Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 τερμάτισε τη μακροπρόθεσμη διαχείριση των δαπανών των νοικοκυριών που χρηματοδοτούνται από το χρέος. Με την απομόχλευση των ιδιωτικών ισολογισμών, η υποκείμενη ανισορροπία για την οποία προειδοποίησε ο Eccles επέστρεψε: υπερβολική αποταμίευση στην κορυφή και ανεπαρκής ευρεία ζήτηση στη βάση. Η Fed μείωσε τα επιτόκια στο μηδέν, αλλά η νομισματική πολιτική δεν μπόρεσε να κλείσει το χάσμα. Η δημοσιονομική πολιτική αφέθηκε να σηκώσει το βάρος -να αποδεχθεί μια βαθιά, παρατεταμένη ύφεση ή να δημιουργήσει μεγάλα πρωτογενή ελλείμματα για να σταθεροποιήσει τα εισοδήματα και την απασχόληση. Οι ΗΠΑ επέλεξαν το δεύτερο… Η αυξανόμενη ανισότητα μπορεί να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να έχουν μεγαλύτερα, συνεχιζόμενα ελλείμματα. Ένα αυξανόμενο πλεόνασμα αποταμίευσης -υπερβολική αποταμίευση μεταξύ των νοικοκυριών υψηλότερου εισοδήματος- αναγκάζει την οικονομία να βασίζεται όλο και περισσότερο σε δαπάνες που χρηματοδοτούνται από το χρέος για να διατηρήσει τη συνολική ζήτηση. Πριν από το 2008, το χρηματοπιστωτικό σύστημα το έκανε αυτό επεκτείνοντας την πίστωση των νοικοκυριών, η οποία στήριζε την κατανάλωση ακόμη και όταν η ανισότητα αυξανόταν. Όταν η ιδιωτική πιστωτική επέκταση σταμάτησε απότομα κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, το βάρος της δημιουργίας πιστώσεων μετατοπίστηκε στον δημόσιο τομέα, όπως δείχνουν τα στοιχεία από τις ΗΠΑ…

Πολλές μεγάλες οικονομίες αντικατοπτρίζουν τη δύσκολη θέση των ΗΠΑ: αυξημένη εξάρτηση από το χρέος για τη δημιουργία ζήτησης, πρώτα μέσω του ιδιωτικού χρέους των νοικοκυριών και αργότερα μέσω του δημόσιου χρέους. Το συνολικό χρέος στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, άρχισε να αυξάνεται ραγδαία τη δεκαετία του 1980, κυρίως λόγω του ιδιωτικού δανεισμού μέχρι το 2008 και του δημόσιου χρέους στη συνέχεια. Η Ιαπωνία ακολούθησε παρόμοια πορεία, αλλά ξεκίνησε νωρίτερα… Όταν η υπερβολική αποταμίευση διοχετεύεται σε μη παραγωγικό χρέος που χρηματοδοτεί την κατανάλωση και όχι τις επενδύσεις, οι δανειολήπτες δεν δημιουργούν πρόσθετο εισόδημα που μπορεί να αποπληρώσει το νέο χρέος συνολικά. Το αποτέλεσμα είναι η επίμονη αύξηση του χρέους προς το ΑΕΠ και η καθοδική πίεση στα επιτόκια για να διατηρηθεί το χρέος βιώσιμο. Η δυναμική αυτή αναφέρεται ως «χρεωμένη ζήτηση»: ανάπτυξη που διατηρείται με δανεισμό επειδή η υποκείμενη αγοραστική δύναμη είναι ανεπαρκής».

Οι προεκτάσεις αυτής της κατάστασης είναι χαοτικές: ξεκινούν από την αστάθεια των οικονομιών -κυρίως των δυτικών- σε «σοκ» όπως είναι οι διαρκείς πόλεμοι, τη στιγμή που τα κατεστημένα των εν λόγω κρατών τους χρειάζονται προκειμένου να βρουν εργαλείο μεγέθυνσης στο στρατιωτικό- βιομηχανικό σύμπλεγμα αλλά και να καταστείλουν τους αναδυομένους ανταγωνιστές τους. Το οπλοστάσιο των κεντρικών τραπεζών (μηδενικά επιτόκια) χάνει σε ισχύ. Τα κατεστημένα ανά χώρα και το διεθνές, επιζητούν εναγωνίως πλήρη απόσπαση από τους λαούς, με την επιδίωξη μετά- ανθρώπινων μεταβάσεων ή με την προσφυγή στον πόλεμο ή με φούσκες ή με διάφορες ιδέες περί της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών. Σε κάθε περίπτωση δε, η έστω αστική δημοκρατία, ο σχετικός έστω έλεγχος της εξουσίας, εξαφανίζεται.

Το πρωτοφασιστικό φαινόμενο Τραμπ και ο συρφετός ο οποίος διεθνώς τον μιμείται προετοιμάζει περαιτέρω και επιταχύνει τον έλεγχο των λαών ενόψει νέων ακόμα πιο καταστροφικών οικονομικών κρίσεων αλλά και πολέμων. Πρέπει να πάρουμε τα λεφτά των υπέρ-πλουσίων όπως και τα μέσα παραγωγής τους αλλά και να αφαιρέσουμε τη δυνατότητά τους να αποφασίζουν για τις οικονομίες και να τις διαχειρίζονται. Το ζήτημα της ταξικής σύγκρουσης αποτελεί το βασικό επίδικο για την επιβίωση των οικονομιών μας, όπως και της ειρήνης.

kosmodromio.gr

Πως οι Προοδευτικοί Γίνονται στυλοβάτες του κατεστημένου

του Δημήτρη Καντηλιεράκη

dimkantilierakis@gmail.com

Πριν από λίγες ημέρες, η Βαρκελώνη αποτέλεσε το σκηνικό μιας διεθνούς πολιτικής παράστασης με υψηλούς συμβολισμούς. Υπό την πρωτοβουλία του Ισπανού Πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ και με κεντρικό διοργανωτή τη Σοσιαλιστική Διεθνή, πραγματοποιήθηκε η «Διάσκεψη της Παγκόσμιας Προοδευτικής Κινητοποίησης» (Global Progressive Mobilisation). Με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από 40 χώρες και την παρουσία 6.000 σοσιαλδημοκρατών, συνδικαλιστών και προοδευτικών στελεχών, η διάσκεψη φιλοδόξησε να αποτελέσει το εφαλτήριο για μια παγκόσμια αντεπίθεση των δημοκρατικών δυνάμεων.

Ωστόσο, πίσω από τους τίτλους και τα φώτα της δημοσιότητας, η ουσία των συμπερασμάτων που εξήχθησαν αποκαλύπτει μια βαθιά υπαρξιακή κρίση. Η διάσκεψη κατέληξε στη διαπίστωση ότι η άνοδος της ακροδεξιάς εδράζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες: στην οικονομική ανασφάλεια, στην κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και στη βιομηχανία των ψευδών ειδήσεων. Αν και η ανάλυση αυτή φαντάζει τεκμηριωμένη, στην πραγματικότητα αποσιωπά τα βαθύτερα αίτια της κοινωνικής αποσύνθεσης, αποκαλύπτοντας μια δομική αδυναμία, ή και απροθυμία των προοδευτικών δυνάμεων να αφουγκραστούν μια κοινωνία που κυριολεκτικά κοιλοπονά το νέο.

Η Κοινωνική Αποσάθρωση και το «Αφηνιασμένο Άλογο»

Η ανάλυση της Βαρκελώνης απέτυχε να διαγνώσει ότι η κοινωνία σήμερα δεν αποζητά απλώς επιδόματα, αλλά κοινωνική συνοχή και νοηματοδότηση του ατόμου. Η παράβλεψη αυτής της ανάγκης, αφήνει κοινωνικά και πολιτικά ανέστιους όλο και περισσότερους πολίτες, όχι μόνο από τα ευπαθή κοινωνικά στρώματα αλλά και από τη μεσαία τάξη, οι προοδευτικές δυνάμεις επιτρέπουν στον άκρατο ατομισμό και τις αγοραίες αξίες να διαβρώσουν τον κοινωνικό ιστό. Ο άνθρωπος σήμερα, ξεριζωμένος κοινωνικά, βιώνει μια βίαιη αποβολή από την παραγωγική διαδικασία, εγκλωβισμένος ανάμεσα στις αχαλιναγώγητες δυνάμεις της αγοράς και το «αφηνιασμένο άλογο» της ψηφιακής τεχνολογίας, που καλπάζει χωρίς ηθικό ή κοινωνικό χαλινάρι.

Τα μέτρα που προτάθηκαν στη Διάσκεψη, όπως η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων και οι ρυθμίσεις στην αγορά, είναι αναμφίβολα αναγκαία, αλλά επ’ ουδενί δεν επαρκούν για να χαρακτηριστούν πραγματικά «προοδευτικά». Όχι μόνο επειδή δεν ανταποκρίνονται στην επιτακτική ανάγκη για βαθιές δομικές αλλαγές, αλλά κυρίως γιατί λειτουργούν ως μηχανισμοί εκτόνωσης των λαϊκών πιέσεων, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις παθογόνες δομές που γεννούν την αδικία. Σίγουρα, τέτοιες παρεμβάσεις στερούν πρόσκαιρα οξυγόνο από την ακροδεξιά, αλλά δεν αποτρέπουν την προέλασή της, επειδή αφήνουν ανέπαφο το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο αυτή φυτρώνει. Η ακροδεξιά τρέφεται από την ανασφάλεια και το φόβο, αλλά κυρίως από τη απόζήτηση ταυτότητας και νοήματος. Με αυτόν τον τρόπο, εργαλειοποιεί τις ανάγκες για κοινωνική συνοχή, ταυτότητα και κοινότητα. Ανάγκες τις οποίες οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου συλλήβδην απορρίπτουν. Καθώς παραβλέπουν, ότι η ανάδυσή τους αποτελεί νομοτελειακή επιταγή ενάντια στην επαπειλούμενη αποσάθρωση της κοινωνίας και στην αλλοτρίωση και τον κοινωνικό ξεριζωμό  του σύγχρονου ανθρώπου από τον αχαλίνωτο ατομισμό και τις αξίες της αγοράς. Και τις απορρίπτουν επειδή πλασάρονται με το θεσμικό περίβλημα μιας ανεπιστρεπτί παρελθούσας εποχής, καταλήγοντας, εν τέλει, να “πετούν μαζί με τα απόνερα και το νεογνό”.

Έχασε τον ιστορικό της ρόλο

Η ιστορική διαδρομή της σοσιαλδημοκρατίας είναι αποκαλυπτική για το σημερινό της αδιέξοδο. Όταν το 1919-1920 αποχώρησε από το επαναστατικό στρατόπεδο, το έπραξε γιατί ήθελε έναν σοσιαλισμό με «φυσική γέννα» και όχι με «καισαρική τομή»· δηλαδή με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις αντί για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Για δεκαετίες, αυτός ο ρόλος ήταν επιτυχής, καθώς λειτούργησε ως διορθωτικός μηχανισμός του καπιταλισμού, εξανθρωπίζοντας σε σημαντικό βαθμό την αγορά και χτίζοντας το κοινωνικό κράτος.

Ωστόσο, αυτή η ισορροπία διαταράχθηκε ανεπανόρθωτα κατά την πρώτη μεγάλη μεταπολεμική οικονομική κρίση, όταν το σοσιαλδημοκρατικό σκάφος εισήλθε σε «φουρτουνιασμένες θάλασσες». Με την υιοθέτηση του «Τρίτου Δρόμου» από ηγέτες όπως ο Τόνι Μπλερ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, η σοσιαλδημοκρατία απώλεσε τον ιστορικό της ρόλος. Καθώς μετατράπηκε από μέσο κοινωνικής απελευθέρωσης, εν πολλοίς σε μέρος του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Έτσι, σήμερα, η σοσιαλδημοκρατία και γενικά οι προοδευτικές δυνάμεις φαίνονται εγκλωβισμένες στον ρόλο ενός επιμελητή σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας, που προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή ενός ετοιμοθάνατου. Και μάλιστα την ώρα που οι ρακοσυλλέκτες της ιστορίας επιχειρούν να γκρεμίσουν το νοσοκομείο. Αντί να λειτουργούν ως η μαμή του νέου κόσμου που πασχίζει να γεννηθεί, γίνονται άκαμπτοι στυλοβάτες μιας κληρονομιάς που φθίνει. Αυτή η στάση επιτρέπει στην ακροδεξιά να εμφανίζεται ως η μόνη αντισυστημική δύναμη αλλαγής, εργαλειοποιώντας τον φόβο και τη λαβωμένη ταυτότητα. Η ακροδεξιά δεν είναι η αιτία της κρίσης, αλλά το σύμπτωμα. Λειτουργεί σαν σαπρόφυτο που τρέφεται από τη σήψη του παρωχημένου μοντέλου, επιταχύνοντας την αποσύνθεσή του.

Η Μάχη Οπισθοφυλακής

Η Διάσκεψη της Βαρκελώνης, στην ουσία, έδωσε μια μάχη οπισθοφυλακής για τη διατήρηση ενός κόσμου που δύει. Οι παραδοσιακές προοδευτικές δυνάμεις φαίνονται να ταυτίζουν την έννοια της προόδου αποκλειστικά με το απερχόμενο αξιακό μοντέλο της Νεωτερικότητας. Αυτή η προσκόλληση τους οδηγεί στη μοιραία ψευδαίσθηση ότι η κατάρρευση των παλαιών και θεσμικών μοντέλων ισοδυναμεί με το τέλος της ίδιας της ανθρωπότητας. Έτσι, αντί να οραματιστούν το μέλλον, μετατρέπονται στους πιο φανατικούς υπερασπιστές ενός παρελθόντος που φθίνει, νομίζοντας ότι έτσι προστατεύουν την ίδια την πολιτισμική μας ύπαρξη

Η άνοδος της ακροδεξιάς πηγάζει από μια βαθιά απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής και της νοηματοδότησης του ατόμου. Ο πολίτης έχει μετατραπεί σε μια μονάδα που ορίζεται αποκλειστικά από τις αγοραίες αξίες του «έχειν» και του «καταναλώνειν». Όταν όμως το σύστημα αδυνατεί να προσφέρει πλέον υλική ευημερία, ο άνθρωπος μένει μετέωρος, χωρίς νόημα και χωρίς κοινότητα. Η σοσιαλδημοκρατία, εγκλωβισμένη στη δική της θεσμική ευμάρεια, αδυνατεί να κατανοήσει ότι ο άνθρωπος δεν φοβάται μόνο την οικονομική ανέχεια, αλλά κυρίως την απώλεια της κοινωνικής του υπόστασης και της ίδιας της ζωής του από νόημα και σκοπό.

Έτσι, από αυτή την απεμπόληση του ιστορικού ρόλου της σοσιαλδημοκρατίας και γενικά των προοδευτικών δυνάμεων, δημιουργείται ένα κενό που καλύπτεται από τους διαρκώς αυξανόμενους κοινωνικά και πολιτικά ανέστιους και θεσμικά αποξενωμένους, οι οποίοι, μη έχοντας άλλη διέξοδο, αποζητούν πολιτική στέγη στους κόλπους των ρακοσυλλεκτών της ιστορίας, που τους πλασάρουν σάβανα του παρελθόντος, φασιστικής, ναζιστικής ή άλλης αντιδραστικής κοπής.

Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο μετά τη Βαρκελώνη δεν είναι αν οι δισεκατομμυριούχοι θα πληρώσουν περισσότερους φόρους, κάτι που είναι δίκαιο αλλά διαχειριστικό, αλλά αν η πολιτική μπορεί ακόμα να νοηματοδοτήσει την ανθρώπινη ύπαρξη πέρα από τα ράφια των σουπερμάρκετ και τις οθόνες των αλγορίθμων.

Η απάντηση της σοσιαλδημοκρατίας ήταν, για άλλη μια φορά, διορθωτική όχι προς όφελος της κοινωνίας, αλλά για τη διάσωση του ίδιου του συστήματος. Όμως, αν δεν μπορέσει να μετασχηματιστεί από νοσοκόμο του καπιταλισμού σε μαία μιας νέας κοινωνικής θέσμισης, που θα υπερβαίνει τον ατομισμό και την κυριαρχία της αγοράς πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, τότε η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη. Η ιστορία περιμένει μια ριζοσπαστική αλλαγή, και όσο οι «προοδευτικοί» αρνούνται να την κυοφορήσουν, η ακροδεξιά θα συνεχίζει να τρέφεται από τη σήψη της άρνησής τους. Η προσπάθεια στη Βαρκελώνη να διορθωθούν τα «συμπτώματα» της σύγχρονης πολύπλευρης κρίσης χωρίς να αλλάξουν οι παθογόνες δομές που τα γεννούν, είναι μια καταδικασμένη απόπειρα αναστήλωσης ενός ερειπίου. Έδειξε, επιπλέον, ότι ο φόβος να αλλάξουν ρότα, ακόμα και αν το σκάφος κατευθύνεται στις ξέρες, παραμένει ο μεγαλύτερος εχθρός της πραγματικής προόδου.

Πηγή: agonaskritis.gr

Λάουρα, πάμε στον Αδωνι για Φραπέ;

Νόρα Ράλλη

(Το σκηνικό εντάσσεται σε ένα συνεδριακό κέντρο, που εντάσσεται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, που εντάσσεται στο ιστορικότερο κέντρο του αρχαίου κόσμου, όπου ακούγονταν μόνο αλήθειες -ακαταλαβίστικες, αλλά αλήθειες-, μα τώρα εκεί εντάχθηκαν κάποιοι «ωραίοι», και ήτανε απόγευμα και ασετιλίνη και μιλούσε ένας άνδρας με μια γυναίκα, που δεν άντεχε ούτε τ’ άντερά της τα ρουμάνικα)
– Κυρία Κ., ήρθατε που ήρθατε στην Ελλάδα, ας σας ενημερώσω ότι εδώ έχουμε Δημοκρατία και μάλιστα Νέα.
– Να τη χαίρεστε.
– (Ψιθυριστά): Τη χαιρόμαστε αλλά μας τη σπάτε κάπως. (Πιο δυνατά:) Οσο μας το επιτρέπετε, βέβαια.
– Εγώ;
– Εσείς βέβαια. Ηρθατε με κάτι περίεργες λέξεις: διαφθορά, νεποτισμός, πελατειακές σχέσεις. Πολύ βαριά ορολογία. Δεν βοηθάει το κλίμα.
– Δεν ήρθα για το κλίμα. Ηρθα για σοβαρές εγκληματικές υποθέσεις.
– Να τα πάλι τα βαριά. Λάθος. Στην Ελλάδα όλα είναι κλίμα. Το σκάνδαλο είναι κλίμα. Η ευθύνη, κλίμα. Η δικογραφία, ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Περνάει. Σαν την ανοιξιάτικη μπόρα.
– Κι ο ΟΠΕΚΕΠΕ;
– Και το Predator, και τα Τέμπη, και η Novartis και τα πλαστά πτυχία και όλα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ειδικά, εντάσσεται στη νεοελληνική παράδοση.
– Δηλαδή;
– Είναι θέμα οπτικής. Το βλέπετε στενά, νομικά. Εσείς στην Ευρώπη έχετε θεσμούς. Εμείς έχουμε ανθρώπινες σχέσεις. Παίρνει ο ένας τηλέφωνο τον βουλευτή, τον κερνάει έναν Φραπέ, παίρνει ο βουλευτής τον Χασάπη του, παίρνει ο τρίτος το τσεκούρι του και στο τέλος όλοι έχουν πάρει από κάτι. Αυτό λέγεται κοινωνική συνοχή.
– Στη δικογραφία λέγεται αλλιώς.
– Μα η δικογραφία δεν γνωρίζει από ελληνικό ταμπεραμέντο. Εσείς βλέπετε παράβαση, εμείς εξυπηρέτηση. Εσείς βλέπετε ευθύνη, εμείς παρεξήγηση. Εσείς βλέπετε πελατειακό κράτος, εμείς προϊόν ΠΟΠ.
– Η διαφθορά δεν είναι μέρος της δουλειάς των πολιτικών, σύμφωνα με τον νόμο.
– Να, εκεί τα χαλάμε. Εμείς την ορίζουμε πολιτισμικά, όχι νομικά: Ο βουλευτής δεν είναι απλώς νομοθέτης. Είναι κέντρο διεφθαρμένων... διερχομένων εννοώ, ψυχοθεραπευτής, τηλεφωνητής, μεταφραστής επιδοτήσεων και, ενίοτε, ποιητής της ασυλίας.
– Δεν ερευνώνται πολιτικοί επειδή είναι πολιτικοί.
– Αυτό ακριβώς μας ανησυχεί: αν αρχίσετε να ερευνάτε πολιτικούς όχι επειδή είναι πολιτικοί αλλά επειδή υπάρχουν στοιχεία, πού θα πάει αυτό; Θα ζητήσετε και λογοδοσία;
– Αυτό κάνει η Δικαιοσύνη.
– Εδώ πάλι η Δικαιοσύνη είναι πιο διακριτική. Χτυπάει πριν μπει. Αν μέσα γίνεται υπουργικό, περιμένει.
– Ακουσα ότι κάποιοι θεωρούν πως ήρθα να καταργήσω το Σύνταγμα.
– Κοιτάξτε... το Σύνταγμά μας είν’ ευαίσθητο. Ταράζεται εύκολα. Εχει και πολλές αλλεργίες. Ειδικά τώρα την άνοιξη. Υπουργός Υγείας είμαι και ξέρω.
– Και στις έρευνες αλλεργία;
– Κυρίως σ’ αυτές. Ειδικά όταν βρίσκουν πράγματα.
– Αρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπερβαίνει τα όρια. Είναι ότι τα όρια δεν υπάρχουν.
– Βλέπετε; Αυτά λέτε και μας κάνετε κακό επικοινωνιακά.
– Δεν είμαι επικοινωνιολόγος.
– Κανείς δεν είναι τέλειος. Στην Ελλάδα, πάντως, θα σας βρίσκαμε μια θεσούλα. Οχι στην έρευνα - στην Επιτροπή Διερεύνησης της Ενόχλησης (ΕΔΕ) που προκάλεσε η έρευνα.
– Και το πόρισμα;
– Το έχουμε έτοιμο: «Ολα νόμιμα, ατυχώς παρεξηγημένα από την πραγματικότητα. Και, κυρίως, ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα».

www.efsyn.gr

Μελέτες αποκαλύπτουν: Πώς τα data centers επιβαρύνουν νερό, αέρα και υγεία

από NewsRoom2

Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των data centers στο μικροσκόπιο
Τα σύγχρονα κέντρα δεδομένων προβάλλονται ως βασικός πυλώνας της ψηφιακής ανάπτυξης, ωστόσο οι μελέτες καταγράφουν ένα ιδιαίτερα βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Η έντονη κατανάλωση ενέργειας και νερού, οι εκπομπές ρύπων, ο θόρυβος και η συνεχής φωταγώγηση δημιουργούν πιέσεις που επηρεάζουν άμεσα το φυσικό περιβάλλον και την καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών.
Πίσω από την εικόνα της τεχνολογικής προόδου, οι μεγάλες αυτές εγκαταστάσεις συνδέονται με σημαντική επιβάρυνση των φυσικών πόρων. Η λειτουργία τους απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας, ενώ η χρήση εφεδρικών συστημάτων ενισχύει το συνολικό αποτύπωμα στην ατμόσφαιρα.

Ρύποι, θόρυβος και επιπτώσεις στην υγεία
Επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι οι γεννήτριες ντίζελ που διαθέτουν τα μεγάλα data centers εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες μικροσωματιδίων και οξειδίων του αζώτου, ουσίες που συνδέονται με αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα επίπεδα εκπομπών υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα άλλων ενεργειακών μονάδων αντίστοιχης ισχύος.
Ταυτόχρονα, ο συνεχής ήχος από τα συστήματα ψύξης και τον εξοπλισμό λειτουργίας δημιουργεί ένα σταθερό ηχητικό περιβάλλον υψηλής έντασης. Καταγραφές από περιοχές του εξωτερικού δείχνουν ότι η παρατεταμένη έκθεση σε αυτό το φορτίο επηρεάζει τον ύπνο, αυξάνει τα επίπεδα άγχους και επιβαρύνει την ψυχική υγεία των κατοίκων.
Αντίστοιχα, η έντονη και διαρκής τεχνητή φωταγώγηση των εγκαταστάσεων ενισχύει τη φωτορύπανση. Ειδικοί επισημαίνουν ότι η διατάραξη του φυσικού κύκλου φωτός και σκοταδιού επηρεάζει τον κιρκαδικό ρυθμό, περιορίζει την παραγωγή μελατονίνης και συνδέεται με προβλήματα ύπνου.

Κατανάλωση νερού και επιπτώσεις στα οικοσυστήματα
Ιδιαίτερα αυξημένες είναι και οι ανάγκες σε υδάτινους πόρους, καθώς τα συστήματα ψύξης απαιτούν μεγάλες ποσότητες νερού. Ένα κέντρο δεδομένων μεσαίας κλίμακας μπορεί να καταναλώνει ημερησίως πάνω από ένα εκατομμύριο λίτρα, ποσότητα που αντιστοιχεί στις ανάγκες εκατοντάδων νοικοκυριών.
Το μεγαλύτερο μέρος του νερού εξατμίζεται κατά τη λειτουργία των εγκαταστάσεων και δεν επανέρχεται στο φυσικό σύστημα, γεγονός που εντείνει την πίεση στους τοπικούς υδροφορείς. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στη βιοποικιλότητα, καθώς η συνεχής παρουσία φωτός και θορύβου, σε συνδυασμό με τη δέσμευση μεγάλων εκτάσεων γης, επηρεάζει τη συμπεριφορά και τους κύκλους ζωής της άγριας πανίδας.
Η διεθνής αύξηση επενδύσεων σε data centers, λόγω της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των ψηφιακών υπηρεσιών, επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για αυστηρότερους περιβαλλοντικούς όρους. Επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η τεχνολογική πρόοδος απαιτεί ισορροπία με την προστασία των φυσικών πόρων και της δημόσιας υγείας. pbEvxRUZjP / X

www.primenews.press