Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι, υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4. Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης, από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026
Ταις κείνων προσταγαίς πειθόµενοι
Όταν παιδοβιαστές και οπεκεπέδες κυκλοφορούν ελεύθεροι, εύλογα η κοινή γνώµη δυσανασχετεί για δύο µέτρα και δύο σταθµά.
Στον πρώτο τόµο του έργου «Από τον Εµφύλιο στη χούντα» ο Σπύρος Λιναρδάτος αφιερώνει ένα µεγάλο κεφάλαιο στην εποχή Πιουριφόι. Ηταν ο Αµερικανός πρεσβευτής κατά την ταραγµένη περίοδο 1950-53 που ταυτίστηκε µε την ασφυκτική κηδεµονία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, παρεµβαίνοντας απροκάλυπτα στις πολιτικές εξελίξεις. Αναφέρει τραγελαφικά επεισόδια, όπως τότε που αποκάλεσε τον πρωθυπουργό Σοφοκλή Βενιζέλο «µικρό µπάσταρδο» ή όταν ξεγέλασε τον Πλαστήρα µε µια καφετζού ώστε να τον πείσει να επιλέξει το πλειοψηφικό σύστηµα.
Στον ντόρο που ξέσπασε για την υπόθεση Γιωτόπουλου, αυτή η πλευρά της αµερικανικής επέµβασης που κάλεσε ανοιχτά την ελληνική κυβέρνηση «να πράξει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να επιστρέψει στη φυλακή» είτε υποβαθµίστηκε είτε αποσιωπήθηκε. Μοναδική εξαίρεση η Ενωση ∆ικαστών και Εισαγγελέων που επιχείρησε να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία των αποφάσεών της. Οι Αµερικανοί µιλάνε µε περισσό θράσος αφού είχαν επικηρύξει τον Τζολάνι ως ηγετικό στέλεχος της τροµοκρατικής οργάνωσης του ISIS και στη συνέχεια τον έχρισαν ηγέτη της Συρίας. Χρειάζεται σ’ αυτό το σηµείο να επισηµάνουµε ότι καµία τροµοκρατική οργάνωση είτε γεννήθηκε µέσα στους κόλπους των δυτικών δηµοκρατιών είτε την εξέθρεψε ο ισλαµικός φονταµενταλισµός ούτε έκανε τον κόσµο καλύτερο ούτε ανέτρεψε τον καπιταλισµό.
Η συζήτηση λοιπόν στη δηµόσια σφαίρα επικεντρώθηκε στο πρόσωπο του «Λάµπρου» της 17 Νοέµβρη, τον ρόλο που του απέδωσαν η ΕΛΑΣ και το δικαστήριο, αν υπήρξε ευπειθής κρατούµενος ή αν παραµένει ένας κοινός εγκληµατίας. Τα στρατόπεδα διχάστηκαν, χωρίς να εξετάζουν το βαθύτερο ζήτηµα της διάκρισης των εξουσιών και τη λειτουργία της ∆ικαιοσύνης. Αµερικανική διαταγή και τα σκυλιά δεµένα, το πρώτο κρατούµενο. Τόσο ο Τζαβέλλας που αρχειοθέτησε τις υποκλοπές όσο και οι υπόλοιποι αρεοπαγίτες που αναίρεσαν το βούλευµα των εφετών είναι εποµένως έκθετοι στη νοµική κριτική, εφόσον η απόφαση της αποφυλάκισης αναµφίβολα σε κάποια δικονοµικά κριτήρια στηρίχτηκε: διαγωγή, χρόνος έκτισης ποινής, κίνδυνος τέλεσης νέων αδικηµάτων κ.λπ. Κράµερ εναντίον Κράµερ, το δεύτερο κρατούµενο.
Η σοβαρότητα είναι πολύ εύθραυστη έννοια. Καταρρακώθηκε ωστόσο από την αιτιολογία του Αρειου Πάγου. Ενας άνθρωπος που δεν έχει παραδεχτεί τις πράξεις για τις οποίες κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε δεν µπορεί να δηλώσει µεταµέλεια, γιατί κάτι τέτοιο αντιβαίνει στην κοινή λογική. Παράλογο και αντιφατικό επίσης το γεγονός ότι, αφού ο σωφρονισµός δεν επήλθε στα 24 χρόνια φυλακής, θα λειτουργήσει στο ελάχιστο διάστηµα που αποµένει;
Οταν οι περισσότεροι πραξικοπηµατίες αποφυλακίστηκαν προτού εκτίσουν τα πραγµατικά ισόβια, όταν παιδοβιαστές και οπεκεπέδες κυκλοφορούν ελεύθεροι, εύλογα η κοινή γνώµη δυσανασχετεί για δύο µέτρα και δύο σταθµά. ∆εν πρόκειται για συµψηφισµό, αλλά για την ουσία της ισονοµίας.
Ετσι το έλλειµµα αξιοπιστίας της ∆ικαιοσύνης γιγαντώνεται και η κατάρρευση των ψευδαισθήσεων καταντάει τόσο πικρή όσο του πατρικίου που ανακαλύπτει στο γενεαλογικό του δένδρο έναν ελάχιστα λαµπρό πρόγονο. Η πόρτα της φυλακής εποµένως δεν είναι ούτε ανοιχτή ούτε κλειστή. Βρίσκεται σε διαρκή ταλάντωση, όπως ακριβώς και η εµπιστοσύνη των πολιτών στους θεσµούς, όπως οι διασταλτικές ερµηνείες των νόµων, όπως η δηµοκρατία και η ∆ικαιοσύνη που άλλοτε συµπεριφέρονται µεγαλόψυχα κι άλλοτε εκδικητικά ανάλογα µε το ποιον έχουν απέναντί τους. Η δηµοκρατία δεν απειλείται από έναν έγκλειστο ηλικιωµένο, σίγουρα όµως κινδυνεύει από τη δραµατική αντιστροφή του νοήµατός της και τη βολική υποταγή στο απαράδεκτο.
«Γυναικοκτονία» και «Πατριαρχική Κυριαρχία»: Η Αποδόμηση ενός Ιδεολογικού Μύθου
Η κυρίαρχη δημόσια ρητορική γύρω από τα εγκλήματα πάθους εμμένει σε ένα ιδεολογικό αφήγημα, επηρεασμένο από ριζοσπαστικές θεωρίες τύπου Diana Russell*, το οποίο στερείται κάθε λογικής βάσης. Η προσέγγιση αυτή παρουσιάζει δογματικά τον φόνο ως προϊόν μιας γενικευμένης «πατριαρχίας» και ως πράξη επιβολής ενός άντρα που θεωρεί τη γυναίκα «υποδεέστερη και ασήμαντη».
Αυτή η ισοπεδωτική θεωρία καταρχάς προσβάλλει συλλήβδην τον θεσμό της οικογένειας και τους γονείς όλων των ανδρών, που δήθεν μας έμαθαν να επιβαλλόμαστε στις γυναίκες.
Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη, στην Ελλάδα της οικογενειακής παράδοσης που με ευκολία κάποιοι δήθεν "προοδευτικοί" κατηγορούν ως «οπισθοδρομική και αναχρονιστική», οι δολοφονίες γυναικών από άνδρες συντρόφους/συζύγους (νυν και πρώην) βρίσκονται αρκετά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ. Συγκεκριμένα, κυμαίνονται γύρω στις 2,5 δολοφονίες ανά 1 εκατομμύριο γυναίκες, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 3,9, στη Λετονία είναι 17,2, στη Λιθουανία 10,1, στην Αυστρία 5,1, στην Ολλανδία 4,4, στη Γαλλία 4,2, στη Φινλανδία 4,0 (στοιχεία από Eurostat). Η δολοφονία ανδρών από γυναίκες συντρόφους/συζύγους είναι 2,1-2,3 ανά εκατομμύριο άνδρες στην ΕΕ. Περίπου το μισό δηλαδή, αλλά υπαρκτό θέμα.
Κάθε δολοφονία είναι έγκλημα που πρέπει να μας απασχολεί και να μας συγκλονίζει, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν τη γενίκευση και να παρουσιάζει τη δική μου αγωγή και γονεϊκή διαπαιδαγώγηση ως αίτιο «δολοφονικής προσωπικότητας».
Η υπόθεση ότι ο δράστης υποτιμά τη γυναίκα και τη θεωρεί «κατώτερη» συγκρούεται με την πραγματικότητα της απόλυτης υπαρξιακής εξάρτησης, όπου η σύντροφος αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της ίδιας του της επιβίωσης του άντρα. Παράλληλα, τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας των δραστών αμέσως μετά την πράξη αποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μια επίδειξη ισχύος ενός «κυρίαρχου», αλλά για την κατάρρευση ενός ανθρώπου που αδυνατεί να υπάρξει χωρίς το αντικείμενο της παθολογικής προσκόλλησής του. Φυσικά θα υπάρχουν και εξαιρέσεις, εδώ περιγράφω τη γενικότερη κατάσταση.
Και για να καταλάβετε πόσο μύθος είναι το επικαλούμενο ζήτημα «πατριαρχίας» ως αίτιο τέτοιων εγκλημάτων, στη διεθνή βιβλιογραφία έχει καταγραφεί ότι τα εγκλήματα βίας μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο συχνά ή και ΣΥΧΝΟΤΕΡΑ σε σχέση με τα ετερόφυλα ζευγάρια (Πηγές: Turell C. S. (2000). A descriptive analysis of same-sex relationship violence for a diverse sample. J. Fam. Violence 15 281–293; Messinger A. M. (2011). Invisible victims: same-sex IPV in the national violence against women survey. J. Interpers. Violence 26 2228–2243; Kelley M. L., Lewis R. J., Milletich R. J., Woody A. (2012). Minority stress, substance use, and intimate partner violence among sexual minority women. Aggress. Violent Behav. 17 115–119). Μελέτη στις ΗΠΑ το 2008 βρήκε ότι υπήρχαν 63,7 δολοφονίες μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών ανδρών ανά εκατομμύριο, έναντι 21,25 ανά εκατομμύριο σε ετερόφυλα ζευγάρια (Mize & Shackelford, Violence and Victims, Volume 23, Number 1, 2008).
Ποια «πατριαρχία» και «κατωτερότητα» των γυναικών, κυρίες και κύριοι, προκαλεί τόσες δολοφονίες σε ζευγάρια ανδρών;
Το έγκλημα αυτό λοιπόν, δεν έχει κοινωνιολογικούς ή ιδεολογικούς κυρίαρχους αιτιολογικούς παράγοντες. Πηγάζει αποκλειστικά από την πλήρη ψυχική αναπηρία, την ακραία εσωτερική αδυναμία και την ανυπαρξία αυτοελέγχου του συγκεκριμένου ατόμου. Στο άρρωστο μυαλό του, η γυναίκα είναι παντοδύναμη — η πηγή της ίδιας του της ύπαρξης.
Πίσω από την πρόσοψη του δράστη δεν κρύβεται ένας «αφέντης», αλλά ένα συναισθηματικό ράκος που έχει παραδώσει τα κλειδιά της ύπαρξής του στη σύντροφό του. Η γυναίκα δεν είναι «υποδεέστερη» στο μυαλό του αντίθετα, τη θεωρεί παντοδύναμη — την πηγή της ίδιας του της ζωής.
Όταν αυτή η άρρωστη, εξαρτητική ισορροπία απειλείται από έναν χωρισμό, το συναισθηματικό ράκος ενεργοποιεί συγκεκριμένους παθολογικούς μηχανισμούς:
- Αγχώδης / Προσηλωμένος Δεσμός (Anxious-Preoccupied Attachment): Ο δράστης στερείται ψυχικής αυτονομίας. Ο φόβος της εγκατάλειψης βιώνεται από τον εγκέφαλό του ως απειλή ασφυξίας και πραγματικού θανάτου.
- Άγχος Εκμηδένισης (Annihilation Anxiety): Ο χωρισμός βιώνεται ως υπαρξιακό σοκ. Νιώθει ότι η ζωή του καταστρέφεται ολοκληρωτικά. Μπροστά στο απόλυτο κενό, η λογική του μπλοκάρει.
- Ευάλωτος Ναρκισσισμός (Vulnerable Narcissistic Personality) & Εύθραυστο Εγώ (Fragile Ego): Ο ναρκισσισμός του δεν είναι υπερβολική αυτοπεποίθηση. Είναι μια πανοπλία που κρύβει μια επώδυνη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η σύντροφος είναι ο μοναδικός καθρέφτης της αξίας του.
- Ναρκισσιστικό Πλήγμα (Narcissistic Injury) & Ναρκισσιστική Οργή (Narcissistic Rage): Αντί ο άντρας να πενθήσει ώριμα για την απώλεια, έρχεται αντιμέτωπος με τη γυμνή του ανεπάρκεια. Επειδή θεωρεί την απώλεια καταστροφική για τον ίδιο, μετατρέπει ακαριαία τον πόνο σε τυφλή, καταστροφική φονική οργή.
- Διαταραχή του Αυτοελέγχου & Μηδενική Αντοχή στη Ματαίωση (Impulse Dysregulation & Zero Frustration Tolerance): Λειτουργεί με όρους νηπιακού εγωκεντρισμού. Το «όχι» δεν γίνεται λόγος ή θλίψη, αλλά μετουσιώνεται ακαριαία σε σωματική πράξη βίας (Acting Out).
Η συχνή αυτοκτονία του δράστη επιβεβαιώνει αυτή την παθολογική εξάρτηση:
1. Η «Ένωση» στον Θάνατο (The Ultimate Possession): Αδυνατεί να αποδεχτεί ότι η γυναίκα θα συνεχίσει να υπάρχει αυτόνομα στον κόσμο, ενώ ο δικός του κόσμος έσβησε. Προτιμά να πεθάνουν μαζί.Το έγκλημα πάθους δεν είναι προϊόν κανενός κοινωνικού συστήματος, ούτε πράξη κυριαρχίας ενός «ισχυρού» πάνω σε μια «υποδεέστερη» ύπαρξη. Είναι η εγκληματική έκρηξη ενός ανθρώπου με τρομακτική ψυχική ανωριμότητα που, επειδή αδυνατεί να σηκώσει το βάρος της δικής του ύπαρξης και θεωρεί τη γυναίκα σημαντικότερη από τον εαυτό του, καταστρέφει εκείνη και μαζί τον ίδιο του τον κόσμο.
2. Η «Επέκταση» του Εαυτού (Narcissistic Extension): Η σύντροφος θεωρείται δικό του μέλος. Όπως ένας αυτόχειρας καταστρέφει τον εαυτό του, έτσι ο δράστης καταστρέφει πρώτα τη γυναίκα-προέκτασή του, προτού αυτοκτονήσει.
Είναι γνωστό ότι κεντρική επιδίωξη της woke κουλτούρας είναι ο ευνουχισμός των ανδρών. Είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι αυτό θα μειώσει τις ανθρωποκτονίες γυναικών από συντρόφους/συζύγους άντρες. Θα φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Θα τους κάνει πιο εξαρτημένους, πιο αδύναμους, πιο επιρρεπείς, και τελικά πιο επικίνδυνους σε μια τέτοια ενδεχόμενη απώλεια.
Το κυρίαρχο πρόβλημα στην Ελληνική κοινωνία δεν είναι η νομοθέτηση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστό αδίκημα. Δεν ξεχωρίζεται ο βίαιος θάνατος ενός ανθρώπου ανάλογα με το φύλο του θύματος. Είναι ντροπή και να το συζητάμε.
-------------------------------------------------------------------------------------
* Diana Russell: ριζοσπαστική φεμινίστρια που εισήγαγε τον όρο «γυναικοκτονία» το 1976, με ορισμό: «δολοφονία γυναίκας από άντρα επειδή είναι γυναίκα» (καμία σχέση με αυτά που συζητάμε).
ΥΓ του blog: ..... να μη ξεχνάμε την ενδιαφέρουσα οπτική του Θέμη Τζήμα για Μια συζήτηση που θα κάναμε αν πραγματικά ενδιαφερόμασταν για τις δολοφονίες γυναικών που αναδημισιεύσαμε (6/4/2024)
… Πελάτισσα του Μητσοτάκη η αντιπολίτευση;
Προκαλεί μεγάλη εντύπωση η αδυναμία της αντιπολίτευσης να συντονιστεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τις διαδοχικές θεσμικές εκτροπές του αδίστακτου συστήματος εξουσίας που καταδυναστεύει τη χώρα. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη όμως προκαλεί η παθητική στάση απέναντι σε μια οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που στο όνομα αυτής ακριβώς της επίπλαστης αριθμητικής υπεροχής έχει ισοπεδώσει κάθε συνταγματική πρόνοια και έχει πλέον το θράσος να προκαλεί το κοινό αίσθημα, φέρνοντας στη Βουλή την κακόγουστη οπερέτα, «συνταγματική αναθεώρηση αλά Μητσοτάκης».
Θα ανέμενε κανείς ότι μπροστά σε αυτή την απροκάλυπτη καθεστωτική μεθόδευση σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως μεγέθους ή ιδεολογικού προσανατολισμού, θα είχαν τη στοιχειώδη προνοητικότητα να κόψουν εξαρχής κάθε κουβέντα, διευκρινίζοντας δημόσια ότι με μαφιόζους που παρακολουθούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, χειραγωγούν τη Δικαιοσύνη και στήνουν κυκλώματα υφαρπαγής δημόσιου χρήματος δεν είναι δυνατό να βρεθεί κοινός τόπος. Και ειδικά για ένα θέμα τόσο σοβαρό, όσο ο θεμελιώδης καταστατικός χάρτης της χώρας. Η νομιμοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας θα αποτελούσε, αν μη τι άλλο, προσβολή προς τη δημοκρατία.
Ένα από τα όπλα που διαθέτει στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η αντιπολίτευση είναι η άρνηση συναίνεσης στις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Αν δεν αντισταθεί, καθίσταται αυτομάτως συνένοχη με την κυβέρνηση που διαβρώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Και στην περίπτωση μιας αναιμικής αντιπολίτευσης, που επιτρέπει τέτοιου είδους κοινοβουλευτικές λαθροχειρίες, δεν υπάρχουν ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Μόνο ερωτήματα…
Μία ομονοούσα αντιπολίτευση, με στοιχειώδη πολιτική φαντασία, έχει πολλούς τρόπους να δυσκολέψει τη ζωή μιας κυβέρνησης, ειδικά μάλιστα αν η τελευταία διαθέτει οριακή πλειοψηφία. Προσωπικά, λοιπόν, δυσκολεύομαι να καταλάβω αν στη σημερινή ελληνική περίπτωση αυτή η αδυναμία συνεννόησης και κοινής πλεύσης απέναντι σε μία κυβέρνηση αντικειμενικά φαύλη είναι αποτέλεσμα συλλογικής ανεπάρκειας, ιδεολογικών αγκυλώσεων ή άλλων παραμέτρων, χωρίς να αποκλείω και σχέσεις εξάρτησης του οικογενειοκρατικού συστήματος Μητσοτάκη με συγκεκριμένα κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα.
Ειδικά για το ανέκδοτο της συνταγματικής αναθεώρησης, όφειλαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πρωτίστως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τοποθετηθούν από πολύ νωρίς με σαφήνεια: «Κάντε τα μόνοι σας, εμείς δεν νομιμοποιούμε καμία διαδικασία αναθεώρησης από την παρούσα κυβέρνηση, δεν συζητούμε επί της αρχής για κανένα άρθρο, δεν μετέχουμε σε επιτροπές και αποχωρούμε σε ένδειξη διαμαρτυρίας από τα έδρανα, αφήνοντας την (οριακή) κυβερνητική πλειοψηφία μόνη της σε αυτή την κοινοβουλευτική παρωδία. Οι αλλαγές του Συντάγματος θα αποφασιστούν από την επόμενη Βουλή, με ενισχυμένη πλειοψηφία 180 εδρών, για να αντανακλούν στο μέτρο του δυνατού τη λαϊκή βούληση, που η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει ήδη απολέσει».
Απλό, απλούστατο, αλλά πού είναι; Το ΠΑΣΟΚ κατά ένα μυστήριο τρόπο αποφεύγει -μέχρι την ώρα τουλάχιστον που γράφονται αυτές οι γραμμές- να ανοίξει τα χαρτιά του, ενώ στο παρελθόν είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα κάνει τη… δική του αναθεώρηση, υποβάλλοντας προτάσεις για αλλαγές σε συγκεκριμένα άρθρα. Η προσέγγιση αυτή βεβαίως είναι πολιτικά αυτιστική, αφού όχι μόνο δεν αποδυναμώνει τους χειρισμούς της κυβέρνησης, αλλά μπορεί να φέρει το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς το να συναινέσει σε ανώδυνες ή αυτονόητες αλλαγές άρθρων. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στην ψήφισή τους με πλειοψηφία τριών πέμπτων, δημιουργώντας τετελεσμένα για την επόμενη αναθεωρητική Βουλή. Διερωτάται κανείς, επίσης, πώς το ΠΑΣΟΚ δέχεται να… συμπροεδρεύει σε μία επιτροπή αναθεώρησης με επικεφαλής τον ελεγχόμενο για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ (και όχι μόνον) Μάκη Βορίδη.
Ομοίως και τα υπόλοιπα κόμματα έχουν αποφύγει να ανοίξουν τα χαρτιά τους, λες και έχει νόημα να περιμένουν ως την τελευταία στιγμή για να καταγγείλουν μια εξόφθαλμα διάτρητη διαδικασία. Το γεγονός αυτής της έλλειψης συντονισμού εγείρει πλείστα όσα ερωτήματα.
Αλλά και στις ελάχιστες περιπτώσεις που η αντιπολίτευση φαίνεται να ομονοεί, όπως στην πρόταση του ΠΑΣΟΚ, για σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με τις υποκλοπές, η κυβέρνηση καταφέρνει να ξεφεύγει από τη δύσκολη θέση, επιστρατεύοντας σκανδαλωδώς παράτυπες διαδικασίες, όπως η ξαφνική επίκληση της ανάγκης για συγκέντρωση 150 ψήφων λόγω θέματος εθνικής ασφαλείας, την ίδια ώρα που ο δοτός ανώτατος εισαγγελέας καταχώνιαζε στο αρχείο την ίδια υπόθεση, επειδή -κατά την άποψή του- δεν συνιστούσε υπόθεση κατασκοπίας που θίγει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας.
Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένα τόσο εξόφθαλμο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα έπρεπε να έχει προκαλέσει σεισμό και δυναμική αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Παρά ταύτα τίποτα δεν συνέβη. Έξι αρχηγοί κομμάτων άφησαν τον αυθάδη Βορίδη να αγορεύει, τεκμηριώνοντας τη «στρεψοδικία» χωρίς να στριμώξουν τον πρόεδρο της Βουλής για την εκτροπή ή να ζητήσουν επιστημονικές απόψεις επί του θέματος.
Εκφράζοντας προ ημερών την απογοήτευση, αλλά και την απορία μου σε έναν φίλο από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, έλαβα την εύκολη απάντηση: Και τι ήθελες να κάνει ο Ανδρουλάκης; Να ανέβει στα έδρανα και να χοροπηδάει;
«Δεν ξέρω», του απάντησα, «δική του δουλειά είναι να βρει τι θα κάνει. Από τον ελληνικό λαό πληρώνεται για να υπηρετεί τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Στον βαθμό που αποφεύγει να επωμιστεί το χρέος του, κατατάσσεται αυτόματα στη χορεία των συνενόχων και γράφεται στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας».
ΥΓ.: Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπροστά στη χαλαρότητα και την υπνηλία των κομμάτων της αντιπολίτευσης έρχεται ως κοινωνός της κάθαρσης και… τιμωρός του συστήματος Μητσοτάκη ο ίδιος άνθρωπος που το άφησε να θεριέψει. Ο Τσίπρας, που πρώτος δίδαξε τι θα πει νωθρή αντιπολίτευση στα χρόνια που άφηνε τα τρένα να περνούν και στο τέλος έφτασε να απολογείται για τα δικά του πολιτικά πεπραγμένα. Όχι για τις Πρέσπες, αλλά επειδή ταλαιπώρησε τους καναλάρχες με τις άδειες, αλλά και τους πολιτικούς του αντιπάλους με τη «σκευωρία» Novartis όσο βρισκόταν στην εξουσία!
Αυτός, λοιπόν, ο ανυπόληπτος, γνωστός ως «κωλοτούμπας», παριστάνει τώρα τον… βιτζιλάντε, τον εκδικητή που ήρθε η ώρα να τελειώσει τον μητσοτακισμό. Βέβαια, ο μόνος που τρίβει τα χέρια του από το αξιοθρήνητο come back Τσίπρα και το χάλι της υπόλοιπης αφασικής αντιπολίτευσης είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Κι αυτό μάς κάνει να αναρωτηθούμε μήπως όλοι τελικά δουλεύουν για να του εξασφαλίσουν μια τρίτη θητεία…
Το κεφάλι του Αρη
Ο Άρης έψαχνε, λέει, το κεφάλι του. Κυριολεκτικά. Αυτό που νεκρό τού έκοψαν και σε φανοστάτη κεντρικό το κρέμασαν
Προσγειώθηκε στην Αθήνα τού σήμερα, 16 Ιουνίου του 2026, 80+1 χρόνια από τότε. Όχι με άλογο, όχι με το άλογό του. Με χαμηλού κόστους πτήση.Βγήκε από το αεροδρόμιο, είδε τις κυλιόμενες, είδε τις διαφημίσεις του Ισραήλ που αγοράζει τη χώρα, είδε καφέδες στα 5,80. «Μα, πού ήρθα;» ρώτησε.
«Στην Ελλάδα», του είπαν. «Και ποιος την έχει;».
Κανείς δεν απάντησε. Ο Αρης προχώρησε προς την πόλη. Έψαχνε, λέει, το κεφάλι του. Κυριολεκτικά. Αυτό που νεκρό τού έκοψαν και σε φανοστάτη κεντρικό το κρέμασαν. Αυτό που κανείς δεν ξέρει τι απέγινε, πέρα από σύμβολο προς παραδειγματισμό για όποιον… για όποιον στ’ αλήθεια τι; «Να το πάρω πίσω», είπε.
«Μου χρειάζεται. Βλέπω πως εδώ όλοι κυκλοφορούν χωρίς βέβαια. Μα εμένα μού χρειάζεται».
Πράγματι. Άνθρωποι πολλοί, κάθε ηλικίας, κυκλοφορούσαν χωρίς κεφάλι. Όχι κομμένο – δεν ήταν. Απλά δεν υπήρχε. Ο Αρης, ωστόσο, και πάλι ξεχώριζε. Οχι από τα φισεκλίκια και το ζωνάρι του. Ούτε από το θλιμμένο βλέμμα του, που ακόμα και δίχως κεφάλι το ένιωθες να σε διαπερνά. Αλλά από την επιθυμία του να βρει αυτό που οι άλλοι δεν είχαν καν καταλάβει πως έχασαν.
Στον δρόμο τον σταμάτησε ένα τηλεοπτικό συνεργείο. Τον ρώτησαν αν καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται.
Τους κοίταξε. «Τη βία τού να πεθαίνεις από πείνα την έχετε βάλει στο ερώτημα; Τη βία τού να δουλεύεις και να μη ζεις; Τη βία τού να σου λένε “υπομονή” αυτοί που δεν έκαναν ποτέ; Τη βία πάνω σε σώμα που για να υπάρξουν άλλα πολέμησε;».
Τον έκοψαν για διαφημίσεις.
Πέρασε από μια πλατεία. Κάτι παιδιά έτρωγαν τυρόπιτα στα όρθια, έπιναν Κόκα-Κόλα, κρατούσαν κινητό, έψαχναν δουλειά, νόημα, ζωή, σήμα.
«Εσείς γιατί δεν είστε στο βουνό;» τους ρώτησε. «Μπρο, δεν έχουμε βουνό, μπρο» είπε ο ένας. «Εμένα είχε ένα σπίτι ο παππούς μου, αλλά έχουμε χρόνια να πάμε. Το πήραν για ανεμογεννήτριες, τουρισμό, κάτι άδειες ανάπτυξης που κανείς δεν κατάλαβε τι ήταν. Κατάλαβες, μπρο;».
Ο Αρης κατάλαβε.
«Αρα το βουνό κατέβηκε στην πόλη. Όπου πλέον δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά…».
«Γιατί να κρυφτείς, μπρο; Σε ψάχνουν;» είπαν, κι άρχισαν να γελάνε.
Ο Αρης τούς χαμογέλασε πικρά: «Οχι πια. Κανείς…».
Πιο κάτω, συνάντησε έναν πολιτικό:
«Εσύ ποιος είσαι;». «Πατριώτης. Γνήσιος».«Πολέμησες κατακτητή;» «Οχι». «Πείνασες με τον λαό;». «Οχι». «Ρίσκαρες το κεφάλι σου;». «Τρελός είσαι; Είμαι της κυβερνήσεως εγώ. Του 41%!».
«Τότε τι ακριβώς πατριώτης είσαι;».
Ο πολιτικός θύμωσε. Ο Αρης συνέχισε.
Είδε ανθρώπους να μιλάν γι’ αυτόν με άνεση μα δίχως γνώση. Άλλοι τον είχαν κάνει μπλουζάκι. Άλλοι απειλή. Αλλοι μνημόσυνο. Κάποιοι brand. Πολλοί τον αγαπούσαν, μα από ασφαλή απόσταση – πώς αγαπάμε τις επαναστάσεις όταν έχουν τελειώσει και δεν μας χαλάνε το πρόγραμμα;
Ετσι.
Είδε και ένα παιδί. Εβγαινε από ένα σχολείο. Είχε δώσει τις δικές του πανελλήνιες.
Εκείνο τον κοίταξε. Τον είδε. Με μάτια που υπήρχαν. Πήγε κοντά: «Εγραψα έκθεση.Μας έβαλαν για το μπάσκετ. Αδιάφορο. Εγραψα πως μας κυβερνάνε βιαστές και δολοφόνοι. Με έκοψαν. Οχι από τις πανελλήνιες. Απ’ τα κανάλια…
Εσύ, γιατί γύρισες;».
«Για σένα», απάντησε και χαμογέλασε, για πρώτη φορά, μετά από 80+1 χρόνια, ολόκληρος.
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026
Πίτσα, µπάλα και Τραµπ-άλα
Η φετινή πρωτοτυπία δεν είναι το ρεκόρ συµµετοχής αλλά ότι η µία από τις διοργανώτριες χώρες έχει απειλήσει τις άλλες δύο.
Τις ενδεκάδες που παρατάσσονται κάθε τέσσερα χρόνια συµπληρώνουν: γεµάτες κερκίδες, το συναισθηµατικό οικοσύστηµα, αναπάντεχες ανατροπές, πατρίκιοι και πληβείοι, κυνηγοί ταλέντων, εθνικές σηµαίες, προπονητικό γόητρο, πολυεθνικές εταιρείες, µελετηµένα συστήµατα και ατοµικές φιγούρες. Στο φετινό Μουντιάλ ίσως τα γράµµατα µε τους σπόνσορες στις φανέλες και τα σορτσάκια των ποδοσφαιριστών να είναι µεγαλύτερα από το όνοµα του κράτους που εκπροσωπούν. Θα διαψευστούν έτσι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι οµάδες αποτελούν «τα πατριωτικά αποθέµατα σε έναν κόσµο που όλο και λιγότερη σηµασία έχουν οι πατρίδες και οι σηµαίες».
Ανεξάρτητα από το ποια χώρα θα σηκώσει το τρόπαιο, σίγουρα κερδισµένες θα είναι οι εταιρείες στοιχηµάτων, οι επιχειρήσεις εστίασης µε delivery και οι αντροπαρέες που µεταξύ τυρού και αχλαδίου, διαφωνιών για τα πέναλτι και επιφωνηµάτων για τα γκολ θα αναθερµάνουν τους δεσµούς φιλίας. Η φετινή πρωτοτυπία δεν είναι το ρεκόρ συµµετοχής αλλά ότι η µία από τις διοργανώτριες χώρες έχει απειλήσει τις άλλες δύο. Τα µέχρι τώρα µικρογεγονότα µε αποκλεισµούς διαιτητών, απορρίψεις βίζας και ρατσιστικούς ελέγχους δείχνουν ότι το ποδόσφαιρο δεν ενώνει πάντα αλλά και διχάζει.
Αλλωστε διχασµένες είναι και οι γνώµες συγγραφέων και διανοουµένων για τον βασιλιά των σπορ. Αν συγκροτούνταν δύο Μεικτές Κόσµου µε ποδοσφαιροµάχους που η οµάδα τους θα λεγόταν «Νοσηρή Αθλιότητα» και ποδοσφαιρόφιλους µε την επωνυµία «Ενδοξο Αθληµα» ο αγώνας πιθανόν να έληγε ισόπαλος και να κρινόταν στην παράταση. Στην πρώτη θα συµµετείχαν ο Σαίξπηρ, ο Οργουελ που θεωρούσε ότι η στρογγυλή θεά υποβάθµιζε το κύρος της βρετανικής ηθικής. Ο Χ.Λ. Μπόρχες που υποστήριζε ότι «το ποδόσφαιρο είναι δηµοφιλές γιατί και η ηλιθιότητα είναι δηµοφιλής». Για τον Μανουέλ Μονταλµπάν πρόκειται για κοσµική θρησκεία µε τους πιστούς της σαν κοινωνικές βραδυφλεγείς βόµβες στα χέρια των διοικούντων, ένα σκληρό ναρκωτικό των δηµοκρατιών ώστε να ελέγχουν την έλλειψη οράµατος των µαζών.
Στη δεύτερη θα έπαιζαν ο Καµύ, ο Παζολίνι, ο Ορχάν Παµούκ και ο σούπερ σταρ Εντουράντο Γκαλεάνο. Ο Ουρουγουανός στοχαστής κάνει θεαµατικές ντρίµπλες όταν αναφέρεται στους µεγάλους θρύλους, όπως ο Πελέ ή ο Μαραντόνα, µακρινά σουτ όταν συνδέει κάθε Μουντιάλ µε ιστορικά γεγονότα. Απαλλαγµένος από οπαδικούς φανατισµούς εκλιπαρεί για ωραίους αγώνες. Οπως αυτούς που χάριζαν στους θεατές οι παίκτες της Αργεντινής, της Βραζιλίας ή του Αγιαξ µε κινήσεις χορευτικές αλά Νουρέγεφ και τους οποίους αναπολούσε συχνά ο Μανόλης Αναγνωστάκης.
Οι Ελληνες λογοτέχνες, µέχρι τη δεκαετία του ’70 απαξιούσαν να καταπιαστούν µε το θέµα, κυρίως επειδή ήταν επηρεασµένοι από την αριστερή ιδεολογία που το θεωρούσε ύπουλο όπλο του καπιταλισµού. Το ταµπού σπάει ο Μάνος Χατζιδάκις, µε µια ωδή αφιερωµένη στον Τζoρτζ Μπεστ. Θα ακολουθήσουν η µπαλάντα του Γιώργου Μαρκόπουλου για τον Αρδίζογλου, τα «Γκολπόστ» του Εγγονόπουλου, η «Ηχώ» του Εµπειρίκου, η σπαρακτική «Κίτρινη κάρτα» του Βαρβέρη, ενώ θα ακολουθήσουν στην πεζογραφία ο Κουµανταρέας («Η φανέλα µε το 9»), ο Χαριτόπουλος («Θρύλος», «Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι»), ο Μίγγας («Στα ψέµατα παίζαµε!») κ.ά.
Ο συγγραφέας του φετινού Μουντιάλ µπορεί να είναι ένας πληρωµένος κονδυλοφόρος του Τραµπ που θα του απονείµει το κύπελλο και θα τον ανακηρύξει τον καλύτερο σκόρερ όλων των εποχών.
Η λήθη φέρνει την καταστροφή
Η ειρήνη δεν ήταν απλώς ένα ιδανικό
Η ειρήνη -έστω και λειψή- στη Μέση Ανατολή κρέμεται από μία κλωστή. Οι Ιρανοί απειλούν να κλείσουν πάλι τα Στενά του Ορμούζ εάν συνεχιστούν οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ στον Λίβανο.
Αυτό που συμβαίνει όμως, τελικά, με την περίπτωση του Ιράν, είναι η εφαρμογή ενός διεθνούς σεναρίου, που, ξεκινώντας από την ευρύτερη Μέση Ανατολή, θα χαρακτηρίζεται από μόνιμη αστάθεια και διαρκείς πολέμους.
Στην εποχή μας, έχει καταστεί σαφές ότι η παγκόσμια ειρήνη δεν εδράζεται πλέον στους ίδιους πυλώνες που τη στήριζαν κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την Ευρώπη, την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και μεγάλο μέρος της Ασίας σε ερείπια, ο κόσμος επικεντρώθηκε στην ανοικοδόμηση.
Η ειρήνη δεν ήταν απλώς ένα ιδανικό. Αλλά ένας κοινός και κατανοητός στόχος, διαμορφωμένος από τη ζωντανή μνήμη της καταστροφής.
Όσοι ηγέτες έζησαν τα δεινά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γνώριζαν ότι το ανθρώπινο και υλικό κόστος θα ήταν αφόρητο και ότι, πιθανότατα, οι κοινωνίες τους δεν θα ήταν πρόθυμες να το υπομείνουν.
Σήμερα όμως, το πολυμερές σύστημα που χτίστηκε υπό τον ΟΗΕ για να αποτρέψει νέες συγκρούσεις, δίνοντας προτεραιότητα στην ειρηνική επίλυση των διαφορών και στον σεβασμό της κυριαρχίας των κρατών, έχει καταρρεύσει. Το πιο ανησυχητικό είναι, όμως, ο τρόπος με τον οποίο η βία έχει γίνει κάτι συνηθισμένο. Σε ηγέτες και πολίτες.
Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης φαίνεται απευαισθητοποιημένο ή αναισθητοποιημένο στην πηγή των δεινών που βλέπουμε καθημερινά. Η χρήση βίας και η φυσική εξάλειψη των αντιπάλων έχουν φτάσει να θεωρούνται σχεδόν αναπόφευκτες. Όσοι υπερασπίζονται την ειρήνη, συχνά αντιμετωπίζονται ως αφελείς, συναισθηματικοί ή αποκομμένοι από την πραγματικότητα. Εξαφανίστηκαν τα μαζικά αντιπολεμικά κινήματα. Η ρητορική ότι «η βία είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι αντίπαλοι» έχει καθιερωθεί σαν να ήταν μια φυσική αλήθεια.
Ποιοι είναι, όμως, πραγματικά αφελείς; Όσοι πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι μια λύση ή όσοι επιμένουν ότι η ειρήνη είναι στρατηγική αναγκαιότητα, γιατί κάθε περιφερειακή σύγκρουση έχει τη δυνατότητα να μετατραπεί σε παγκόσμια καταστροφή; Η γενιά που έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το γνώριζε αυτό βαθιά.
Η δική μας γενιά φαίνεται να το έχει ξεχάσει. Ίσως αυτή η λήθη να αποτελεί σήμερα την κύρια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη.
Πηγή: www.naftemporiki.gr
H Mαφία του COVID αισθάνεται τη καυτή ανάσα της Δικαιοσύνης. 24 χρόνια φυλακή σε Ισπανό υπουργό ενώ η Γερουσία κλήτευσε τον Fauci
H Mαφία του COVID αισθάνεται τη καυτή ανάσα της Δικαιοσύνης. 24 χρόνια φυλακή σε Ισπανό υπουργό ενώ η Γερουσία κλήτευσε τον Fauci. Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή. Μια πιθανή κατάρρευση του deep state διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη- με προδιαγραφόμενα ισόβια- πάσης φύσεως puppets τα οποία συμμετέχουν σε απανωτές Γενοκτονίες
Breaking News
H Mαφία του COVID αισθάνεται τη καυτή ανάσα της Δικαιοσύνης. 24 χρόνια φυλακή σε Ισπανό υπουργό ενώ η Γερουσία κλήτευσε τον Fauci. Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή. Μια πιθανή κατάρρευση του deep state διαφαίνεται ήδη στον ορίζοντα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη- με προδιαγραφόμενα ισόβια- πάσης φύσεως puppets τα οποία συμμετέχουν σε απανωτές Γενοκτονίες.
Σε αυτό το σημείο καλούμε τους 3 Έλληνες πολιτικούς οι οποίοι συμμετείχαν σε Συνέδριο του OAΣΑ χρόνια πριν την Planδημία να αποκαλύψουν ότι είχαν ενημερωθεί ότι το 2020 θα είχαμε Πανδημία!
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας καταδίκασε πρώην σοσιαλιστή υπουργό σε 24 χρόνια φυλάκισης σε υπόθεση διαφθοράς λόγω COVID
Ένα σημαντικό πλήγμα για τον πρωθυπουργό Pedro Sánchez, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας καταδίκασε τον πρώην σοσιαλιστή υπουργό και στενό σύμμαχο του Sánchez, José Luis Ábalos, σε 24 χρόνια φυλάκισης σε υπόθεση διαφθοράς που συνδέεται με συμβάσεις για μάσκες λόγω COVID-19.
Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας καταδίκασε τον πρώην υπουργό Μεταφορών José Luis Ábalos, κάποτε ανώτερο στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE) του πρωθυπουργού Pedro Sánchez, σε 24 χρόνια φυλάκισης για τον ρόλο του σε ένα σχέδιο διαφθοράς που συνδέεται με την ανάθεση συμβάσεων για μάσκες προσώπου κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Το δικαστήριο καταδίκασε επίσης τον πρώην βοηθό του, Koldo García, σε 19 χρόνια φυλάκισης και τον επιχειρηματία Víctor de Aldama σε τεσσεράμισι χρόνια φυλάκισης.
Η απόφαση, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα από επταμελές συμβούλιο, διαπίστωσε ότι οι τρεις άνδρες σχημάτισαν εγκληματική οργάνωση με σαφώς καθορισμένους ρόλους που αποσκοπούσαν στην απόκτηση οικονομικών οφελών μέσω διεφθαρμένων πρακτικών. Οι Ábalos και García καταδικάστηκαν για αδικήματα όπως συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, δωροδοκία, υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος και αθέμιτη άσκηση επιρροής.
Σύμφωνα με την απόφαση, το σχέδιο έπαιξε ρόλο στην ανάθεση συμβάσεων για την προμήθεια 13 εκατομμυρίων μασκών προσώπου στις κρατικές οντότητες της Ισπανίας, Puertos del Estado, και στον φορέα εκμετάλλευσης σιδηροδρομικών υποδομών Adif, μέσω εταιρείας που συνδέεται με την Aldama, κατά τα πιο κρίσιμα στάδια της πανδημίας COVID-19.
Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο Ábalos έλαβε μια σειρά από οφέλη σε αντάλλαγμα για την προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Αυτές περιλάμβαναν μηνιαία πληρωμή 10.000 ευρώ για αυτό που περιγράφηκε ως «πάγια έξοδα» του, την πληρωμή του κόστους στέγασης ενός ατόμου στον στενό του κύκλο και την πρόσληψη δύο γυναικών που συνδέονται με τον πρώην υπουργό σε δημόσιες εταιρείες που εποπτεύονται από το Υπουργείο Μεταφορών.
Οι δικαστές εξέτασαν επίσης αποδεδειγμένες αρκετές συναλλαγές ακινήτων που συνδέονται με το σχέδιο. Αυτές περιλάμβαναν μια συμφωνία ενοικίασης προς αγορά μεταξύ του Aldama και του Ábalos για ένα ακίνητο στη Μαδρίτη, καθώς και παρόμοιες ρυθμίσεις που αφορούσαν κατοικίες στη Marbella και τη La Línea de la Concepción.
Το δικαστήριο συνέδεσε αυτές τις πράξεις με προσπάθειες που αναλήφθηκαν για λογαριασμό επιχειρηματικών συμφερόντων, συμπεριλαμβανομένων ενεργειών που σχετίζονται με τη δημοσίευση δήλωσης σχετικά με τη διάσωση της αεροπορικής εταιρείας Air Europa με την υποστήριξη της κυβέρνησης και τη χορήγηση άδειας υδρογονανθράκων.
Η απόφαση αποτελεί σημαντικό πολιτικό πλήγμα για τον πρωθυπουργό Pedro Sánchez, παρόλο που δεν κατηγορήθηκε στην υπόθεση. Ο Ábalos ήταν ένας από τους στενότερους συμμάχους του Sánchez κατά την άνοδο του Σοσιαλιστή ηγέτη στην εξουσία και διετέλεσε τόσο Υπουργός Μεταφορών όσο και ισχυρός γραμματέας οργάνωσης του PSOE, ένας ρόλος που επέβλεπε την εσωτερική δομή και τον εκλογικό μηχανισμό του κόμματος.
Η καταδίκη έρχεται καθώς ο Sánchez αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για μια σειρά ξεχωριστών ερευνών για διαφθορά που αφορούν νυν και πρώην πρόσωπα που συνδέονται με τον πολιτικό και προσωπικό του κύκλο. Ενώ οι υποθέσεις είναι ξεχωριστές και κανένα δικαστήριο δεν έχει εμπλέξει προσωπικά τον Πρωθυπουργό σε αδικήματα, οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι υποδεικνύουν ευρύτερα προβλήματα διακυβέρνησης και λογοδοσίας εντός του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή είναι η πρώτη σημαντική οριστική καταδίκη που αφορά πρώην ανώτερο μέλος της κυβέρνησης του Sánchez. Η ετυμηγορία είναι πιθανό να εντείνει τον πολιτικό έλεγχο της κυβέρνησης και να παράσχει νέα πυρομαχικά στην αντιπολίτευση, η οποία έχει επανειλημμένα καλέσει τον Sánchez να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για σκάνδαλα που αφορούν πρώην συμμάχους και συνεργάτες.
Η Γερουσία κλήτευσε τον Dr. Anthony Fauci
Η Γερουσία κλήτευσε τον Dr. Anthony Fauci μετά την δημοσιοποίηση εγγράφων που δείχνουν ότι ο πρώην επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων (NIAID) των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ παρείχε παραπλανητική μαρτυρία στους Αμερικανούς νομοθέτες.
Ο γερουσιαστής Rand Paul (Ρεπουμπλικάνος από το Κεντάκι) δήλωσε στις 22 Ιουνίου ότι ζήτησε από τον Fauci να καταθέσει οικειοθελώς στην επιτροπή της οποίας προεδρεύει, την Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας, αλλά ο Fauci αρνήθηκε.
«Επομένως, σήμερα εξέδωσα κλήτευση που τον υποχρεώνει να καταθέσει ενώπιον της Επιτροπής, δημόσια, τον επόμενο μήνα», δήλωσε ο Paul στο X.
Ο Fauci, επικεφαλής του NIAID από το 1984 έως το 2022, δήλωσε στους νομοθέτες κατά την κατάθεσή του το 2024 ότι δεν αναφέρθηκε σε έρευνα για ιούς που σχετίζονταν με την COVID-19 με αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών. Είπε ότι εκείνη την εποχή ενημερώθηκε από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών «για τις πιθανότητες να υπάρχουν δραστηριότητες σε διαφορετικά εργαστήρια».
Ο Fauci ενημέρωσε τους αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με την προέλευση της COVID-19 και τους συμβούλεψε να εξετάσουν έγγραφα που υποστήριζαν τη θεωρία ότι ο SARS-CoV-2, ο ιός που προκαλεί την COVID-19, προήλθε από τη φύση, σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν από το Γραφείο της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών νωρίτερα τον Ιούνιο.
Μια περίληψη που δημοσίευσε η υπηρεσία ανέφερε ότι ο Fauci υπενθύμισε στους αξιωματούχους ότι για άλλους ιούς που έχουν επιβεβαιωθεί ή πιστεύεται ότι έχουν φυσική προέλευση, χρειάστηκαν χρόνια για να βρεθεί η προέλευση τους, ή ότι η προέλευση τους δεν έχει ακόμη βρεθεί. Ο Fauci ανέφερε επίσης ότι οι αξιωματούχοι θα πρέπει να μιλήσουν με ειδικούς που πίστευαν ότι η COVID-19 προήλθε από τη φύση. Μία από τις συστάσεις του ήταν ο Kristian Andersen, συν-συγγραφέας μιας εργασίας με τίτλο Proximal Origin που υποτίθεται ότι έδειχνε ότι η COVID-19 «δεν ήταν εργαστηριακή κατασκευή ή ένας σκόπιμα χειραγωγημένος ιός».
Ο Fauci και ο πρώην Διευθυντής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, Dr. Francis Collins, βοήθησαν κρυφά στη συγγραφή αυτής της εργασίας, σύμφωνα με email που δημοσίευσε ο Paul, αλλά δεν αναφέρθηκαν ως συγγραφείς ούτε αναφέρθηκαν ως συντελεστές.
Ο Fauci, του οποίου η υπηρεσία παρείχε επίσης χρηματοδότηση σε ένα εργαστήριο στην Wuhan της Κίνας, κοντά στο σημείο όπου εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα COVID-19, είπε στον Paul σε αμφιλεγόμενες ακροάσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρηματοδότησαν εκεί ένα είδος επικίνδυνης έρευνας που ονομάζεται «κέρδους λειτουργικότητας» (Gain-of-Function).
Άλλοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.
Η Tulsi Gabbard, η οποία δημοσίευσε τα νέα αρχεία την τελευταία της ημέρα ως διευθύντρια των εθνικών πληροφοριών, δήλωσε ότι «πολιτικοποιημένοι ιδιοτελείς ηγέτες όπως ο Dr. Fauci κάλυψαν τις δικές τους αδικίες και καταχρήσεις εξουσίας, χειραγώγησαν τις πληροφορίες, είπαν ψέματα στο Κογκρέσο και υπονόμευσαν έναν νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο περιορίζοντας την πρόσβασή του σε ζωτικά στοιχεία που απαιτούνται για να διατηρηθεί η χώρα ασφαλής».
«Η πανδημία COVID-19 προκάλεσε τρομερές δυσκολίες και πόνο σε εκατομμύρια συμπολίτες μας Αμερικανούς και σε αμέτρητους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Μετά από χρόνια ψεμάτων, λογοκρισίας και συγκαλύψεων, ο αμερικανικός λαός αξίζει διαφάνεια, αλήθεια και λογοδοσία», ανέφερε επίσης η Gabbard.
Ήρθε η ώρα ο αμερικανικός λαός να μάθει την πραγματική ιστορία». Kirill Dmitrievστο X
Τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν είναι αποτέλεσμα της ετήσιας αναθεώρησης αποχαρακτηρισμού της Gabbard προς υποστήριξη της εντολής μέγιστης διαφάνειας του Προέδρου Τrump. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, αξιωματούχοι του ODNI συνέλεξαν μαρτυρίες από πολλούς πληροφοριοδότες του IC, οι οποίοι ανέφεραν αντίποινα για την αμφισβήτηση της χειραγώγησης των πληροφοριών από το IC σχετικά με την προέλευση του ιού. Αυτό αποκάλυψε ένα σαφές μοτίβο καταστολής της διαφωνίας, φίμωσης των επικριτών και θάψιμου αποδεικτικών στοιχείων που υπονόμευαν την ακεραιότητα του IC και προσέβαλαν τον αμερικανικό λαό.
Οι στενές σχέσεις του Fauci με το IC του επέτρεψαν να αναλάβει τρεις βασικούς ρόλους κατά τη διάρκεια της πανδημίας που τον προστάτευσαν από τον έλεγχο, καθώς ασκούσε τεράστια επιρροή.
Ο Fauci χρηματοδότησε επικίνδυνη έρευνα για τον κορωνοϊό που συνδέεται με τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και την επιδίωξη «καθολικών εμβολίων» αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Fauci ήταν ο σύμβουλος στα παρασκήνια που, με τους επιλεγμένους ειδικούς του, ώθησε το IC να υποστηρίξει μια φυσική, ζωική προέλευση για να κρύψει την επικίνδυνη έρευνά του.
Ο Fauci έγινε ο «ειδικός» της πανδημίας του έθνους και προώθησε δημόσια ψέματα, παραπληροφόρηση και λογοκρισία.
Η σχέση του Fauci με την κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών οδήγησε σε μυστικές και δημόσιες αφηγήσεις
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας, ο Fauci και οι πολιτικοποιημένοι ηγέτες εντός του IC δημιούργησαν έναν αυτοεξυπηρετούμενο κυκλικό βρόχο αναφοράς. Παρείχε επιλεγμένους επιστήμονες χρηματοδοτούμενους από το NIAID για να συμβουλεύουν το IC. Αυτή η πληροφορία διαμόρφωσε τις επίσημες αξιολογήσεις των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες στη συνέχεια αναφέρθηκαν δημόσια ως επιστημονική συναίνεση για να αντικρουστεί η θεωρία της διαρροής εργαστηρίου.
Σύμφωνα με εκατοντάδες αναθεωρημένα email, το IC σχεδόν πάντα ενσωμάτωνε τις συστάσεις του. Ο Fauci προώθησε μια δόλια εργασία, της οποίας τη δημοσίευση βοήθησε να προωθηθεί, ως νόμιμη πληροφορία για την εξέταση της Κοινότητας Πληροφοριών. Ανώτεροι αναλυτές επαίνεσαν τον Fauci όχι ως «χάραξη πολιτικής», αλλά ως έναν αμερόληπτο οδηγό για τους «πραγματικούς ειδικούς για τον κορωνοϊό» – αγνοώντας παράλληλα ειδικούς που μπορεί να διαφωνούσαν με τις αφηγήσεις του Fauci.
Ο γερουσιαστής Rand Paul (Ρεπουμπλικάνος από το Κεντάκι) δήλωσε στις 22 Ιουνίου ότι ζήτησε από τον Fauci να καταθέσει οικειοθελώς στην επιτροπή της οποίας προεδρεύει, την Επιτροπή Εσωτερικής Ασφάλειας και Κυβερνητικών Υποθέσεων της Γερουσίας, αλλά ο Fauci αρνήθηκε.
«Επομένως, σήμερα εξέδωσα κλήτευση που τον υποχρεώνει να καταθέσει ενώπιον της Επιτροπής, δημόσια, τον επόμενο μήνα», δήλωσε ο Paul στο X.
Ο Fauci, επικεφαλής του NIAID από το 1984 έως το 2022, δήλωσε στους νομοθέτες κατά την κατάθεσή του το 2024 ότι δεν αναφέρθηκε σε έρευνα για ιούς που σχετίζονταν με την COVID-19 με αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών. Είπε ότι εκείνη την εποχή ενημερώθηκε από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών «για τις πιθανότητες να υπάρχουν δραστηριότητες σε διαφορετικά εργαστήρια».
Ο Fauci ενημέρωσε τους αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών σχετικά με την προέλευση της COVID-19 και τους συμβούλεψε να εξετάσουν έγγραφα που υποστήριζαν τη θεωρία ότι ο SARS-CoV-2, ο ιός που προκαλεί την COVID-19, προήλθε από τη φύση, σύμφωνα με έγγραφα που αποχαρακτηρίστηκαν από το Γραφείο της Διευθύντριας Εθνικών Πληροφοριών νωρίτερα τον Ιούνιο.
Μια περίληψη που δημοσίευσε η υπηρεσία ανέφερε ότι ο Fauci υπενθύμισε στους αξιωματούχους ότι για άλλους ιούς που έχουν επιβεβαιωθεί ή πιστεύεται ότι έχουν φυσική προέλευση, χρειάστηκαν χρόνια για να βρεθεί η προέλευση τους, ή ότι η προέλευση τους δεν έχει ακόμη βρεθεί. Ο Fauci ανέφερε επίσης ότι οι αξιωματούχοι θα πρέπει να μιλήσουν με ειδικούς που πίστευαν ότι η COVID-19 προήλθε από τη φύση. Μία από τις συστάσεις του ήταν ο Kristian Andersen, συν-συγγραφέας μιας εργασίας με τίτλο Proximal Origin που υποτίθεται ότι έδειχνε ότι η COVID-19 «δεν ήταν εργαστηριακή κατασκευή ή ένας σκόπιμα χειραγωγημένος ιός».
Ο Fauci και ο πρώην Διευθυντής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, Dr. Francis Collins, βοήθησαν κρυφά στη συγγραφή αυτής της εργασίας, σύμφωνα με email που δημοσίευσε ο Paul, αλλά δεν αναφέρθηκαν ως συγγραφείς ούτε αναφέρθηκαν ως συντελεστές.
Ο Fauci, του οποίου η υπηρεσία παρείχε επίσης χρηματοδότηση σε ένα εργαστήριο στην Wuhan της Κίνας, κοντά στο σημείο όπου εμφανίστηκαν τα πρώτα κρούσματα COVID-19, είπε στον Paul σε αμφιλεγόμενες ακροάσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρηματοδότησαν εκεί ένα είδος επικίνδυνης έρευνας που ονομάζεται «κέρδους λειτουργικότητας» (Gain-of-Function).
Άλλοι αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.
Η Tulsi Gabbard, η οποία δημοσίευσε τα νέα αρχεία την τελευταία της ημέρα ως διευθύντρια των εθνικών πληροφοριών, δήλωσε ότι «πολιτικοποιημένοι ιδιοτελείς ηγέτες όπως ο Dr. Fauci κάλυψαν τις δικές τους αδικίες και καταχρήσεις εξουσίας, χειραγώγησαν τις πληροφορίες, είπαν ψέματα στο Κογκρέσο και υπονόμευσαν έναν νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο περιορίζοντας την πρόσβασή του σε ζωτικά στοιχεία που απαιτούνται για να διατηρηθεί η χώρα ασφαλής».
«Η πανδημία COVID-19 προκάλεσε τρομερές δυσκολίες και πόνο σε εκατομμύρια συμπολίτες μας Αμερικανούς και σε αμέτρητους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Μετά από χρόνια ψεμάτων, λογοκρισίας και συγκαλύψεων, ο αμερικανικός λαός αξίζει διαφάνεια, αλήθεια και λογοδοσία», ανέφερε επίσης η Gabbard.
Ήρθε η ώρα ο αμερικανικός λαός να μάθει την πραγματική ιστορία». Kirill Dmitrievστο X
Τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν είναι αποτέλεσμα της ετήσιας αναθεώρησης αποχαρακτηρισμού της Gabbard προς υποστήριξη της εντολής μέγιστης διαφάνειας του Προέδρου Τrump. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, αξιωματούχοι του ODNI συνέλεξαν μαρτυρίες από πολλούς πληροφοριοδότες του IC, οι οποίοι ανέφεραν αντίποινα για την αμφισβήτηση της χειραγώγησης των πληροφοριών από το IC σχετικά με την προέλευση του ιού. Αυτό αποκάλυψε ένα σαφές μοτίβο καταστολής της διαφωνίας, φίμωσης των επικριτών και θάψιμου αποδεικτικών στοιχείων που υπονόμευαν την ακεραιότητα του IC και προσέβαλαν τον αμερικανικό λαό.
Οι στενές σχέσεις του Fauci με το IC του επέτρεψαν να αναλάβει τρεις βασικούς ρόλους κατά τη διάρκεια της πανδημίας που τον προστάτευσαν από τον έλεγχο, καθώς ασκούσε τεράστια επιρροή.
Ο Fauci χρηματοδότησε επικίνδυνη έρευνα για τον κορωνοϊό που συνδέεται με τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και την επιδίωξη «καθολικών εμβολίων» αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Fauci ήταν ο σύμβουλος στα παρασκήνια που, με τους επιλεγμένους ειδικούς του, ώθησε το IC να υποστηρίξει μια φυσική, ζωική προέλευση για να κρύψει την επικίνδυνη έρευνά του.
Ο Fauci έγινε ο «ειδικός» της πανδημίας του έθνους και προώθησε δημόσια ψέματα, παραπληροφόρηση και λογοκρισία.
Η σχέση του Fauci με την κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών οδήγησε σε μυστικές και δημόσιες αφηγήσεις
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας, ο Fauci και οι πολιτικοποιημένοι ηγέτες εντός του IC δημιούργησαν έναν αυτοεξυπηρετούμενο κυκλικό βρόχο αναφοράς. Παρείχε επιλεγμένους επιστήμονες χρηματοδοτούμενους από το NIAID για να συμβουλεύουν το IC. Αυτή η πληροφορία διαμόρφωσε τις επίσημες αξιολογήσεις των μυστικών υπηρεσιών, οι οποίες στη συνέχεια αναφέρθηκαν δημόσια ως επιστημονική συναίνεση για να αντικρουστεί η θεωρία της διαρροής εργαστηρίου.
Σύμφωνα με εκατοντάδες αναθεωρημένα email, το IC σχεδόν πάντα ενσωμάτωνε τις συστάσεις του. Ο Fauci προώθησε μια δόλια εργασία, της οποίας τη δημοσίευση βοήθησε να προωθηθεί, ως νόμιμη πληροφορία για την εξέταση της Κοινότητας Πληροφοριών. Ανώτεροι αναλυτές επαίνεσαν τον Fauci όχι ως «χάραξη πολιτικής», αλλά ως έναν αμερόληπτο οδηγό για τους «πραγματικούς ειδικούς για τον κορωνοϊό» – αγνοώντας παράλληλα ειδικούς που μπορεί να διαφωνούσαν με τις αφηγήσεις του Fauci.
Ο Fauci είπε ψέματα στο Κογκρέσο
Η αλληλογραφία που δημοσιεύθηκε έρχεται σε άμεση αντίθεση με την κατάθεση του Fauci το 2024 στην Υποεπιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Πανδημία του Κορωνοϊού. Σε αυτήν την ακρόαση, ενώ ήταν υπό όρκο, ο Fauci ρωτήθηκε επανειλημμένα αν μίλησε στο «FBI, τη CIA, την DIA ή οποιαδήποτε υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ σχετικά με την ιική έρευνα» πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά την πανδημία. Ο Fauci απέφυγε επανειλημμένα τις ερωτήσεις, πριν δηλώσει ψευδώς, «όχι κατά την γνώση μου για τον COVID». DNI Tulsi Gabbardστο X
Αντίποινα Εναντίον Αναζητητών Αλήθειας
Μαρτυρίες από πολλούς πληροφοριοδότες αποκαλύπτουν ότι οι αναλυτές πληροφοριών που αμφισβήτησαν τα συμπεράσματα του Φάουτσι σχετικά με την προέλευση της COVID αντιμετώπισαν απειλές αντιποίνων, περιθωριοποιήθηκαν και συχνά υπέστησαν πλήγμα στην καριέρα τους. Senator Rand Paulστο X
Αυτό φίμωσε τη διαφωνία και καλλιέργησε μια κουλτούρα όπου η αλήθεια θυσιάστηκε στη συμμόρφωση και τα αξιόπιστα αποδεικτικά στοιχεία θάφτηκαν.
Τα ακόλουθα είναι παραδείγματα από αφηγήσεις πληροφοριοδοτών που ο Διευθυντής Gabbard παρέπεμψε στον Γενικό Επιθεωρητή της Κοινότητας Πληροφοριών.
Ένας εργολάβος απολύθηκε λίγες μέρες αφότου εμφανίστηκε στο ODNI ως πληροφοριοδότης.
Οι διευθυντές υπενθύμισαν στους αναλυτές που υποστήριζαν την υπόθεση της διαρροής στο εργαστήριο ότι η ηγεσία θα καθόριζε ποιοι αναλυτές θα προαχθούν. Το μήνυμα ήταν σαφές: η διαφωνία με το χειραγωγημένο εύρημα θα εκτροχιάσει τις σταδιοδρομίες.
Ανώτεροι ηγέτες φέρονται να έστησαν εμπόδια για τους πληροφοριοδότες, αφαιρώντας την ανωνυμία από τη διαδικασία καταγγελίας επιμένοντας οι διευθυντές ή οι δικηγόροι να είναι παρόντες στις συνεδριάσεις του ODNI, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα εκφοβισμού.
Εμβληματικό στιγμιότυπο του εγκλήματος της απολιγνιτοποίησης η ανατίναξη των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής
ΚΚΕ: Εμβληματικό στιγμιότυπο του εγκλήματος της απολιγνιτοποίησης η ανατίναξη των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής
Κατιούσα
Την ώρα που η ενεργειακή ακρίβεια εκτινάσσεται για τον λαό, ενώ για τους ομίλους της Ενέργειας εκτινάσσονται τα κέρδη, το κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων και η καταστροφή παραγωγικών υποδομών που σχετίζονται με τον λιγνίτη αποτελούν καθρέφτη της άδικης, καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Σε ανακοίνωσή του για την ανατίναξη των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει τα εξής:
«Η πρόσφατη ανατίναξη των εκσκαφέων στο ορυχείο της Μαυροπηγής αποτελεί εμβληματικό στιγμιότυπο της πολιτικής της “πράσινης μετάβασης” της ΕΕ και της απολιγνιτοποίησης. Πρόκειται για έγκλημα με ιστορία και ενόχους.
Πυρήνας της “απολιγνιτοποίησης” είναι ένας ενεργειακός σχεδιασμός που έχει ως κριτήριο την εξασφάλιση της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων σε βάρος των αναγκών του λαού για φτηνή Ενέργεια και θέρμανση. Αυτόν τον ενεργειακό σχεδιασμό υπηρέτησαν και υπηρετούν διαχρονικά οι κατευθύνσεις της ΕΕ και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), με την κυβέρνηση της ΝΔ να επιταχύνει με ιδιαίτερο ζήλο πάνω σε αυτήν την κατεύθυνση, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα.
Η μεγάλη δυσαρέσκεια του λαού της Δυτικής Μακεδονίας μπορεί να γίνει δύναμη αμφισβήτησης και πάλης, να στραφεί ενάντια στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κυβέρνηση και τα κόμματα που υπηρέτησαν και υπηρετούν αυτή την αντιλαϊκή στρατηγική. Οι ανέξοδες κορόνες των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης, όπως του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορούν να κρύψουν τις κοινές δεσμεύσεις που μοιράζονται με την κυβέρνηση της ΝΔ. Η όποια διαφοροποίησή τους αφορά μόνο στα χρονοδιαγράμματα για το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων, για το αν ο “θάνατος” της περιοχής θα είναι “ξαφνικός” ή “ομαλός”, ενώ προσπαθούν να αποποιηθούν τις ευθύνες τους για ένα έγκλημα που έχει και τη δική τους υπογραφή. Άλλωστε σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν από κοινού όλες τις εμβληματικές κατευθύνσεις για την “πράσινη μετάβαση” που ο λαός βρίσκει σήμερα μπροστά του.
Την ώρα που η ενεργειακή ακρίβεια εκτινάσσεται για τον λαό, ενώ για τους ομίλους της Ενέργειας εκτινάσσονται τα κέρδη, το κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων και η καταστροφή παραγωγικών υποδομών που σχετίζονται με τον λιγνίτη αποτελούν καθρέφτη της άδικης, καπιταλιστικής ανάπτυξης.
Αντί να αξιοποιούνται όλες οι δυνατότητες για την ενεργειακή επάρκεια της χώρας και την πρόσβαση σε φτηνή Ενέργεια για τον λαό, η κυβέρνηση με τη συναίνεση των άλλων κομμάτων βάζει τη χώρα πιο βαθιά στους ενεργειακούς ανταγωνισμούς, εκτοξεύοντας την εισαγωγή του πανάκριβου αμερικάνικου LNG, πριμοδοτώντας την άναρχη ανάπτυξη των ΑΠΕ με γνώμονα τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και των διεθνών τους συμμάχων.
Ανάσα για τον λαό, για φτηνό ρεύμα και θέρμανση, για μόνιμη και σταθερή εργασία για τους εργαζόμενους στις λιγνιτικές μονάδες, μπορούν να δώσουν οι προτάσεις του ΚΚΕ σε σύγκρουση με την πολιτική της “πράσινης μετάβασης” της ΕΕ, οι διεκδικήσεις συνδικάτων και μαζικών φορέων, για να μην κλείσει ο ΑΗΣ Πτολεμαΐδα 5, να επαναλειτουργήσουν οι λιγνιτικές μονάδες, χωρίς τις δεσμεύσεις του εμπορίου ρύπων που αυξάνουν τεχνητά την τιμή του λιγνίτη, να καταργηθούν οι έμμεσοι φόροι στα καύσιμα και στο ρεύμα, να αποσυρθεί η χώρα από τις κυρώσεις της ΕΕ προς τη Ρωσία, που τελικά τις πληρώνει ο λαός.
Διέξοδος υπέρ του λαού υπάρχει! Είναι στον δρόμο της ανατροπής, ώστε όλες οι ενεργειακές πηγές που διαθέτει η χώρα μας να αξιοποιηθούν στο έπακρο για τις ενεργειακές ανάγκες του λαού και της χώρας και όχι να υπονομεύονται για τα κέρδη των ομίλων!».
Τρίτη 23 Ιουνίου 2026
O αντεστραμμένος κόσμος του Κυρ. Μητσοτάκη
Το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας από τον Κυρ. Μητσοτάκη (και συνολικά από την κυβέρνηση βέβαια) προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα..
από Ημεροδρόμος
Το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας από τον Κυρ. Μητσοτάκη (και συνολικά από την κυβέρνηση βέβαια) προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα του δεν είναι κάτι καινοφανές, δεν το καταγράφουμε πρώτη φόρα και οπωσδήποτε δεν θα είναι η τελευταία.
Πάντως η σημερινή ανάρτηση του Κυρ. Μητσοτάκη είναι μια κραυγαλέα τέτοια περίπτωση, κατά την οποία ο πρωθυπουργός κυριολεκτικά μας πετάει την πραγματικότητα στα μούτρα λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ… “δεν είναι αυτό που ζείτε, είναι αυτό που σας λέω εγώ ότι ζείτε”.
Με την αναφορά του στη πλατφόρμα posokanei δεν ξέρουμε αν πρέπει κανείς να γελάσει ή να εξοργιστεί.
Ο Κυρ. Μητσοτάκης, λοιπόν, στη ανάρτησή του μας ανακοινώσει με πανηγυρικό τρόπο πως “το posokanei ήρθε για να μείνει”!
Και το κάνει, αγνοώντας επιδεικτικά πως ετούτη η τελευταία η επικοινωνιακή “πλάκα” της κυβέρνησης με τα νοικοκυριά έχει συντριβεί και μάλιστα με πάταγο. Είτε διαβάζοντας τα σχόλια στα ΜΚΔ, είτε ακούγοντας τους πολίτες στα σούπερ – μάρκετ, στα μανάβικα, στους φούρνους, στα κρεοπωλεία, οι αντιδράσεις κυμαίνονται από την ειρωνεία έως την οργή…
Ουδείς σώφρων άνθρωπος δεν προτίθεται να δαπανήσει ένα τρίωρο στην πλατφόρμα για τα ψώνια της εβδομάδας και μετά άλλο τόσο είτε για να ψωνίσει διαδικτυακά από τα e- shop των σούπερ μάρκετ, είτε για να κάνει περιοδεία στα φυσικά τους καταστήματα! Ουδείς κανονικός άνθρωπος που βιώνει με πρωτοφανή αγριότητα την ακρίβεια νοιάζεται να μάθει “poso kanei”, διότι και ξέρει πόσο κάνει και ξέρει πόσα χάνει και βλέπει πως διαμορφώνει τις τιμές ο περίφημος ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς: με τον εναρμονισμό τους!
Αυτά ως προς την πλατφόρμα.
Ωστόσο, την ανάρτησή του την ξεκίνησε με την Ακρόπολη και την αποκατάσταση του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, προκειμένου μέσω αυτού να αυτοθαυμάσει την κυβέρνηση για τα έργα της στην πολιτιστική κληρονομιά. Και απαρίθμησε: “Στη Σύμη παραδόθηκε το αποκατεστημένο κωδωνοστάσιο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στη Ρόδο ολοκληρώθηκαν σημαντικές παρεμβάσεις σε τρία μνημεία της Μεσαιωνικής Πόλης και στη Χάλκη δημιουργήθηκε νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, μαζί με την αποκατάσταση της Παναγίας της Χωριανής”…
Είπε αυτά για να μην πει ότι:
-τσιμεντώθηκε η Ακρόπολη,
-μετέτρεψαν σε lego τα μνημεία του Σταθμού Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη αφού τα αποξήλωσαν και τα επανατοποθέτησαν κουτσουρεμένα,
-ξυρίζουν τον βράχο της Μονεμβασιάς για να φτιάξουν τελεφερίκ,
-ισοπεδώνουν το μοναδικό μνημείο της Παπούρα στο υπό καταστευή αεροδρόμιο Καστελίου στην Κρήτη για να φτιαχτεί ραντάρ που θα εξυπηρετεί τις νατοϊκές ανάγκες,
-γέμισαν τον τόπο ανεμογεννήτριες αδιαφορώντας για αρχαιολογικούς χώρους και φυσικά τοπία,
-κατάντησαν τα επιστημονικά συμβούλια (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων) σε πειθήνια όργανά τους
-βγάζουν στο σφυρί περιφερειακές λειτουργίες σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, όπως πωλητήρια, εκδοτήρια εισιτηρίων, φύλαξη, ακόμα και τις τουαλέτες, δίνοντας χώρο σε ιδιώτες για μεγάλες εισπράξεις. Με λίγα λόγια μετατρέπουν τη μνημειακή περιούσια του λαού σε ταμειακή μηχανή.
Και συνέχισε με τα υπόλοιπα ψεύδη.
Αποθέωσε το πρόγραμμα “Ανακαίνιση Κατοικίας”, αποκρύπτοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας έλεγχος στις τιμές των ενοικίων, δεν θα προσδιοριστεί καμία στεγαστική πολιτική, δεν θα μπει κανένα όριο στις εταιρείες διαχείρισης και τους servicers, οι οποίοι θα συνεχίζουν να βουτάνε τα σπίτια του λαού.
Αντίθετα, η κυβέρνηση προτίθεται να “ερμηνεύσει” αλλιώς την τελευταία απόφαση του Αρείου Πάγου για τον υπολογισμό των τόκων δανείων επί της μηνιαίας δόσης, ανατρέποντας ακόμα και τις λίγες ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες. Μάλιστα η ΕΚΠΟΙΖΩ αναγκάστηκε να καλέσει την ΤτΕ και στελέχη της κυβέρνησης να μη μιλούν για δήθεν κενά ή ασάφειες έπειτα από σχετικές δηλώσεις με τις οποίες γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον Αρειο Πάγο αλλά και σχεδόν 200.000 χιλιάδες δανειολήπτες, που κινδυνεύουν να χάσουν τη ρύθμιση αν δεν εφαρμοστεί κατά γράμμα η ετυμηγορία του.
Αυτοθαυμάστηκε για την Εθνική Κοινωνική Συμφωνία, που υπέγραψε με την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ, την οποία μάλιστα θέλει να εξάγει και σε άλλες χώρες!
Αποθέωσε, την “είσοδο της Chevron σε νέο ερευνητικό έργο ανοιχτά του Κυπαρισσιακού Κόλπο”, θέτοντας τη χώρα για άλλη μια φορά στο επίκεντρο των γεωπολιτικών ανταγωνισμών.
Και, τέλος, ανακοίνωσε “την επίσημη ένταξη της χώρας μας στο ευρωπαϊκό αμυντικό χρηματοδοτικό εργαλείο SAFE, εξασφαλίζοντας 700 εκ. ευρώ για επενδύσεις σε κρίσιμες αμυντικές δυνατότητες, όπως η στρατηγική επιτήρηση, οι ασφαλείς επικοινωνίες και οι τεχνολογίες αντιμετώπισης drones”. Με λίγα λόγια ενώπιον ενός λαού που δεν μπορεί να βγάλει ούτε 15 ημέρες του μήνα, που δεν βρίσκει νοσοκομεία να να νοσηλευτεί και στοιβάζεται στα ράντζα, που του πετάνε στα πόδια “ψιλά”, τα οποία προκλητικά ονομάζουν αυξήσεις, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανακοινώνει εκατομμύρια που θα κατευθυνθούν στην πολεμική οικονομία και τους ομίλους των θανατομηχανών.
Κι αποχαιρέτα την, την Ελλάδα που χάνεις (… Εκτός κι αν ξυπνήσεις!!!)
του Μανώλη Κοττάκη
Η είδηση ότι ανατίθεται σε εθελοντές η διανομή των δεμάτων των ΕΛ.ΤΑ. στα σημεία όπου η φιλελεύθερη κυβέρνησή μας έβαλε λουκέτο στα ταχυδρομεία (στεγάζονται πλέον σε πρακτορεία προπό, μίνι μάρκετ, τουριστικά καταστήματα) ώστε να κάνει οικονομίες και να πληρώνει πριν της ώρας της τους δανειστές πυροδότησε την έκρηξη. Συλλέγω τακτικά ιστορίες από υπουργούς που κατά τις περιοδείες τους αντικρίζουν την εγκατάλειψη της ελληνικής περιφέρειας, τον μαρασμό της και την αυτονόμησή της, πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική, από το υπαρκτό κράτος των Αθηνών. Υπουργός μού διηγείτο προσφάτως τις δύο όψεις του νομού Έβρου. Της ακμάζουσας Αλεξανδρούπολης, η οποία τον χειμώνα συντηρείται από τη μεσαία τάξη της γείτονος που την επισκέπτεται τα Σαββατοκύριακα για να αγοράσει κινητά, iPads, παιχνίδια από τα Jumbo και να καταναλώσει μοσχαρίσιο κρέας, και την άλλη όψη, έξω από την Αλεξανδρούπολη, στον άξονα του βόρειου Έβρου. Τις λαμπρές σε ιστορία, υπερηφάνεια και φρόνημα αλλά φτωχές σήμερα κωμοπόλεις της Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου και του Σουφλίου, όπου κυματίζουν ελληνικές σημαίες μήκους 98 μέτρων. Ο ίδιος υπουργός μού ομολογούσε το σοκ που αισθάνεται εσχάτως η ελληνική Πολιτεία από το άνοιγμα βουλγαρικών και τουρκικών μεσιτικών γραφείων στην Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Η μείωση της τιμής που ορίζει η Ελληνική Δημοκρατία την ελληνική ιθαγένεια μέσω της απόκτησης της χρυσής visa έχει αποθρασύνει κόσμο. Η γη μας στη Θράκη και τη Μακεδονία, με έμφαση στη Χαλκιδική, αλλάζει χέρια και μαζί με αυτό αλλάζει και η κουλτούρα. Οι επελαύνοντες νεόπλουτοι «κατακτητές» με χύμα ευρώ στα χέρια φέρνουν μαζί τους και το ανατολικό βαλκανικό κιτς που είναι διά γυμνού οφθαλμού ορατού στα χρώματα που βάφουν τα σπίτια τους, τέως σπίτια μας.
Στα κεντρικά και τα δυτικά της Μακεδονίας τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα. Στο Κιλκίς ανοίγουν επιχειρήσεις με σλαβομακεδονικές ονομασίες και με ιδιοκτήτες αχυρανθρώπους Σκοπίων. Η Φλώρινα και η Καστοριά, όπου σαρώνουν ατιμώρητα τα «μακεδονικά» στα πανηγύρια, αργοσβήνουν μέσα στη δημογραφική συρρίκνωση. Δέκα χιλιάδες πληθυσμό έχει με το ζόρι η Φλώρινα. Στις Φιλιάτες της Ηπείρου, που τις συντηρούσε ένα στρατόπεδο με 120 άνδρες, έκλεισε κι αυτό. Άμα ανοίξει καμιά υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ., καλά θα είναι. Στη Μουργκάνα του Νίκου Γκατζογιάννη με το ζόρι κρατούν τους 20 συνοριοφύλακες που είναι περισσότεροι από τους κατοίκους αλλά κρατούν το χωριό ζωντανό.
Άλλος υπουργός, που επισκέφθηκε τη Θεσσαλία και τα αγαπημένα του Φάρσαλα, μου εξέφρασε την άποψη ότι αυτή η ξακουστή λόγω και του χαλβά της -αλλά όχι μόνο- ελληνική κωμόπολη τείνει να μετατραπεί σε φάντασμα. Η ερήμωση της υπαίθρου, η απόσυρση του κράτους υπό τη στενή και την ευρεία έννοια (τράπεζες, ταχυδρομεία, σχολεία, ΙΚΑ, αστυνομικά τμήματα, πανεπιστήμια, θέατρα κ.ά.) και η εκποίηση της αγροτικής γης σε fund έχει ισχυρότατες συνέπειες σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας και εθνικής συνοχής. Ολόκληρη η μεθόριος που είναι κρίσιμη αμυντικά είναι φαλακρό τοπίο. Γυμνή από ανθρώπους και από υποδομές. Η ερήμωση έχει συνέπεια επίσης την απώλεια της εθνικής μνήμης και την εγκατάλειψη της παράδοσης.
Παρακολουθούσα προχθές την κηδεία του καπετάνιου Γιάννη Σκοπελίτη στην Αμοργό σε live μετάδοση από το TikTok. Tο νεκροταφείο ήταν στην άκρη του γκρεμού, στη θάλασσα, κι αυτό έδωσε τη δυνατότητα στο καράβι του συχωρεμένου, που έσωσε τόσες ζωές στο Αιγαίο, να πλησιάσει όσο πιο κοντά γινόταν, να κάνει δυο βόλτες και να αποδώσει -το σκαρί- τιμές στον καπετάνιο του. Με τη «μπουρού» και τους συριγμούς της. Παρακολουθούσα τα βιολιά που τον συνόδευαν μέχρι την ώρα που τον σκέπασε το αμοργιανό χώμα σε αυτό το αμοργιανό πέραμα και σκεφτόμουν: Αν επέλεγε την αποτέφρωση που είναι της μόδας, θα του έπαιζαν βιολιά μέσα στην υψικάμινο;
Αφανίζεται ο τόπος σταθερά, αγαπητοί, το συζητούσα πρόσφατα με τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ διάβασα προσεκτικά όσα ορμήνεψε και ο Κώστας Καραμανλής τους μαθητές του Αριστοτέλειου Κολλεγίου να γνωρίσουν τους ελληνικούς κάμπους, τα ελληνικά βουνά και τις θάλασσες. Δεκαεφτά χρόνια τώρα έχει πατήσει και την τελευταία ραχούλα, ξέρει και τον τελευταίο βοσκό.
Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν πατήσεις σε κάθε απάτητη γωνιά αυτής της ευλογημένης επικράτειας. Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν σκύψεις ευλαβικά να φιλήσεις το χώμα αυτής της πατρίδας. Δεν νοείσαι Έλλην πολιτικός αν δεν ξέρεις τι κρύβεται κάτω από την κάθε πέτρα αυτής της πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντά της.
Είναι το πρώτο βήμα το συναίσθημα αυτό για να μη χωρίζεις την Ελλάδα στα δύο αν τυχόν η μοίρα το φέρει να κρατήσεις το τιμόνι της, αλλά και για να ξέρεις ότι κατά βάθος η αληθινή Ελλάδα είναι η ανόθευτος Ελλάς της περιφέρειας. Ως βαθιά Ελλάς της περιφέρειας δεν νοούνται οι Φεράρι, οι Φραπέδες και τα λοιπά αφεψήματα. Ούτε οι σακούλες με τις κλεμμένες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ ή τα τρένα που δεν φθάνουν ποτέ στους προορισμούς τους.
Η Ελλάς είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Αν θέλουμε να τη σώσουμε πραγματικά, πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Από δαύτους τους Οξφορδιανούς δεν περιμένουμε και πολλά. Ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν και ό,τι είχαν να πάρουν μας το πήραν. Μην το ψάχνετε. Αυτών ο νους στην Οξφόρδη θα είναι πάντοτε. Ούτε καν στη Μουργκάνα.
Πηγή: antinews.gr
Πρώτα η Νέα Υόρκη μετά η Ουάσιγκτον – Γιατί ο δημοκρατικός σοσιαλισμός σαρώνει τις ΗΠΑ
Η επικράτηση της ριζοσπαστικής αριστεράς στα αμερικανικά αστικά κέντρα αποκαλύπτει τη βαθιά κρίση νομιμοποίησης του συστημικού νεοφιλελευθερισμού και τη γέννηση μιας νέας ταξικής συνείδησης
Pandora Newsroom
Η σαρωτική επικράτηση της Τζανίς Λιούις Τζορτζ στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Ουάσιγκτον, όπως κατέγραψε σε εκτενές ρεπορτάζ της η Washington Post, υπερβαίνει τα όρια ενός συμβατικού εκλογικού αποτελέσματος και αποκτά χαρακτηριστικά δομικής πολιτικής μεταβολής. Σε μια περιφέρεια όπου η εσωκομματική ανάδειξη ταυτίζεται παραδοσιακά με την τελική εκλογή, η επικράτηση της 38χρονης πρώην εισαγγελέως ανηλίκων έναντι του μετριοπαθούς Κένιαν Ρ. ΜακΝτάφι σηματοδοτεί την πολιτική μετατόπιση της αμερικανικής πρωτεύουσας. Το γεγονός αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ανάδυση της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν αποτελεί μια εφήμερη καταγραφή τυφλής διαμαρτυρίας, αλλά μια συγκροτημένη, επεξεργασμένη απάντηση της κοινωνικής βάσης απέναντι στην οικονομική ολιγαρχία και τη διαχειριστική ανεπάρκεια του πολιτικού κατεστημένου.
Η γεωγραφία της αστικής ριζοσπαστικοποίησης
Η τροχιά της Λιούις Τζορτζ δεν είναι αποκομμένη, αλλά συνδέεται οργανικά με ένα ολοένα και πιο διευρυνόμενο δίκτυο τοπικών προσωπικοτήτων που ευθυγραμμίζονται με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA). Όπως αναλύει η El País, η δυναμική αυτή, η οποία αποτυπώθηκε ανάγλυφα με την εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη και της Κέιτι Γουίλσον στο Σιάτλ, διεκδικεί πλέον ζωτικό θεσμικό χώρο και στο Λος Άντζελες, όπου η Νίθια Ραμάν αμφισβητεί την κεντρώα δήμαρχο Κάρεν Μπας. Πρόκειται για την ωρίμανση της πολιτικής σποράς που φύτεψε το 2016 ο Μπέρνι Σάντερς και ενίσχυσε το 2018 η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, μετατρέποντας τον δημοκρατικό σοσιαλισμό από μια ανώδυνη ρεφορμιστική αναζήτηση σε μάχιμη, ριζοσπαστική πρόταση διακυβέρνησης.
Το κίνημα αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για μια πολιτική όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν κυρίαρχο λόγο στην οικονομία και την κοινωνία, με γνώμονα τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων. Ο οργανισμός του DSA, βασιζόμενος στις συνδρομές των μελών του και σε ένα εκτεταμένο εθνικό δίκτυο μικροδωρητών, παρακάμπτει τις μεγάλες εταιρικές χρηματοδοτήσεις και επενδύει στην οργανωμένη κινητοποίηση των συνδικάτων και των εθελοντών. Αυτή η στρατηγική, όπως τεκμηριώνεται και στα δύο δημοσιεύματα, επέτρεψε στη Λιούις Τζορτζ –η οποία εντάχθηκε στο κίνημα το 2016 και αποκαλεί ανοιχτά τους συνοδοιπόρους της «συντρόφους»– να ανατρέψει τους παραδοσιακούς συσχετισμούς ισχύος, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από τον συμβιβασμό μιας απλής αστικής διαχείρισης σε πιο ριζοσπαστικές πολιτικές και προτάσεις.
Η απομυθοποίηση του καπιταλιστικού υποδείγματος
Η μεταβολή της εκλογικής συμπεριφοράς πηγάζει από μια υλική πραγματικότητα που συνθλίβει τους πολίτες εξαιτίας του εκρηκτικού κόστους διαβίωσης, την ίδια στιγμή που ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας προκλητικής ολιγαρχίας, με σύμβολο την ανάδειξη του Ίλον Μασκ ως του πρώτου τρισεκατομμυριούχου. Η κοινωνία εγκλωβίζεται ανάμεσα στον αυταρχικό λαϊκισμό της κυβέρνησης Τραμπ και την άνευρη στάση του Δημοκρατικού κατεστημένου, το οποίο αδυνατεί να προβάλλει ουσιαστική αντίσταση. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center, το 63% των Αμερικανών αντιλαμβάνονται την πολιτική ελίτ ως πλήρως αποκομμένη από τις ανάγκες της πλειοψηφίας.
Αυτή η δομική αποτυχία οδηγεί σε μια ιστορική ιδεολογική μετακίνηση, ιδιαίτερα ορατή στις νεότερες γενιές που δεν φέρουν τα ψυχροπολεμικά ανακλαστικά του παρελθόντος. Τα στοιχεία του Pew Research Center για τον Ιούλιο του 2025 είναι αποκαλυπτικά καθώς το 49% των πολιτών ηλικίας 18 έως 34 ετών αποτιμά θετικά τον σοσιαλισμό, ενώ η γενικότερη αποδοχή του καπιταλισμού καταγράφει σταθερή πτώση. Πρόκειται για μια γενιά μορφωμένων ανθρώπων που διαπιστώνουν ότι η υπόσχεση του αμερικανικού ονείρου έχει ακυρωθεί, αναζητώντας πλέον ριζικά διαφορετικές απαντήσεις.
Παράλληλα η κριτική της ριζοσπαστικής αριστεράς στρέφεται πλέον ανοιχτά εναντίον των κεντρώων τεχνοκρατών, των οπαδών αναλύσεων τύπου «Pod Save America», οι οποίοι εμμένουν σε αποτυχημένες συνταγές. Η επιστροφή της Alt Right στον Λευκό Οίκο λειτούργησε ως επιταχυντής, ωθώντας χιλιάδες πολίτες να αναζητήσουν μια διαφορετική πολιτική και οργανωμένη συλλογική δράση.
Από την ουτοπία στην εφαρμοσμένη κοινωνική πολιτική
Απέναντι στις κατηγορίες της κεντροαριστερής γραφειοκρατίας, που μέσω δεξαμενών σκέψης όπως η Third Way προειδοποιεί για τον κίνδυνο απώλειας κρίσιμων πολιτειών, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές απαντούν με συγκεκριμένες, πολιτικές διεκδικήσεων. Όπως περιγράφει η El País, ενώ στη Νέα Υόρκη ο Μαμντάνι προέταξε το αίτημα για δωρεάν αστικές συγκοινωνίες και τη δημιουργία δημόσιων παντοπωλείων, στην Ουάσιγκτον η Λιούις Τζορτζ επικέντρωσε το πρόγραμμά της στην καθολική, προσιτή παιδική φροντίδα και στην κατασκευή 72.000 κοινωνικών κατοικιών σε ορίζοντα πενταετίας, με παράλληλη αύξηση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Αυτές οι θέσεις κινητοποίησαν πληθυσμούς που βιώνουν τον αποκλεισμό και τη φτώχεια, κυριαρχώντας στις νεότερες ηλικίες και υποσκάπτοντας την παραδοσιακή συντηρητική ρητορική περί «νόμου και τάξης». Είναι ενδεικτικό ότι, σύμφωνα με διαχρονικά στοιχεία της Gallup, το ποσοστό των πολιτών που ιεραρχούν την εγκληματικότητα ως το μείζον πρόβλημα υποχώρησε από το 63% στο 42%, επιτρέποντας έτσι σε μια άλλη κοινωνική ατζέντα να βρεθεί στο επίκεντρο.
Η επιτυχία αυτή εδράζεται επίσης σε μια υποδειγματική στρατηγική. Η ενεργή βάση των συνδικάτων και οι εθελοντές του DSA, όπως στην περίπτωση της υποψήφιας για το δημοτικό συμβούλιο Απάρνα Ρατζ, πραγματοποίησαν δεκάδες χιλιάδες επισκέψεις, πόρτα-πόρτα, στους πολίτες, μετατρέποντας την προσωπική επαφή σε όπλο ενάντια στην επικοινωνιακή υπεροχή του κατεστημένου.
Η μεθοριακή σύγκρουση με τον ομοσπονδιακό αυταρχισμό
Η επόμενη ημέρα για την πρωτεύουσα των ΗΠΑ προμηνύεται έντονα συγκρουσιακή. Η Λιούις Τζορτζ, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη της πόλης και νομική παιδεία από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, καλείται να διαχειριστεί μια πόλη σε οικονομική πίεση και να αντιμετωπίσει τις θεσμικές ιδιομορφίες μιας περιφέρειας όπου το Κογκρέσο διατηρεί τον τελικό έλεγχο του προϋπολογισμού.
Το κρισιμότερο όμως μέτωπο θα είναι η απευθείας αναμέτρηση με τον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη απειλήσει ανοιχτά με κατάργηση της αυτοδιοίκησης της πόλης και επιβολή ομοσπονδιακού ελέγχου, κλιμακώνοντας τις επιθέσεις του ενόψει και της ανόδου της Λιούις Τζορτζ. Η απάντησή της ήταν άμεση:
«Το να απειλείς την Ουάσιγκτον επειδή δεν σου αρέσει ο τρόπος που ψηφίζουν οι κάτοικοί της αποτελεί επίθεση στην ίδια τη δημοκρατία. Οι πολίτες της Ουάσιγκτον εκλέγουν τον Δήμαρχο της Ουάσιγκτον».
Η στάση αυτή μετατρέπει την πρωτεύουσα στο κρίσιμο πεδίο δοκιμών για την ανάδειξη της στρατηγικής που θα αντιπαρατεθεί στον νεοσυντηρητικό αυταρχισμό ενόψει του 2028, αποδεικνύοντας ότι οι αμερικανικές πόλεις αποτελούν πλέον το προπύργιο ενός νέου τύπου κοινωνικής χειραφέτησης.
Δημοσκοπήσεις Vs Δημοκρατία
Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει.
Αν χρησιµοποιήσουµε το κλισέ των δηµοσκόπων ότι «η δηµοσκόπηση είναι η φωτογραφία της στιγµής», τότε χαριτολογώντας πρέπει να πούµε ότι είναι τυχεροί γιατί έχουµε περάσει στην ψηφιακή εποχή. ∆ιαφορετικά θα είχαν φαλιρίσει µε τόσες εµφανίσεις φιλµ και εκτυπώσεις.
Εδώ και καιρό, αν και δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο, γίνονται από τρεις έως τέσσερις δηµοσκοπήσεις την εβδοµάδα. Αυτές τις πραγµατοποιούν δέκα από τις περίπου 70 δηµοσκοπικές εταιρείες που έχουν δηλωθεί στα µητρώα του ΕΣΡ.
Από επιχειρηµατικής-οικονοµικής πλευράς, τηλεοπτικοί σταθµοί, εφηµερίδες και σάιτ πληρώνουν αυτές τις εταιρείες για να παράγουν µε βιοµηχανικό ρυθµό πολιτικές σφυγµοµετρήσεις της κοινής γνώµης.
Απ’ όσο µπορώ να ξέρω (και να καταλάβει και ο µη εξειδικευµένος γνώστης) η αθρόα διενέργεια δηµοσκοπήσεων δεν προσφέρει σε τηλεθέαση, αναγνωσιµότητα και έσοδα. Αλλωστε µετά τη δηµοσίευση κάποιας δηµοσκόπησης, αυτή αναπαράγεται σε όλα τα µέσα ενηµέρωσης, οπότε δεν υπάρχει η πιθανή «αποκλειστικότητα» που θα οδηγούσε (µε ενδιαφέρον ή έσοδα) στο συγκεκριµένο Μέσο που είναι ο εντολέας.
Από την εποχή του Τζορτζ Γκάλοπ και την πρώτη δηµοσκόπηση (έγινε το 1932 και καθιερώθηκε ο όρος γκάλοπ προτού ονοµαστεί δηµοσκόπηση) υπάρχουν δύο θέµατα που συνοδεύουν την πρόβλεψη.
Το ένα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις είναι έγκυρες και ακριβείς. Οι διαµένοντες σε αυτήν τη χώρα γνωρίζουν καλά ότι οι προβλέψεις είναι επισφαλείς, ακόµη κι αν πιστέψουµε πως τηρούνται όλοι οι επιστηµονικοί και δεοντολογικοί κανόνες.
Το δεύτερο θέµα, το οποίο εκ των πραγµάτων σχετίζεται µε το πρώτο, είναι το ερώτηµα της κότας. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στην περίπτωση της ελληνικής πραγµατικότητας το ερώτηµα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν την κοινή γνώµη ή τη διαµορφώνουν µέσα από το φερόµενο ως αποτέλεσµα.
Το 1938 ο Ορσον Γουέλς έκανε την περίφηµη ραδιοφωνική φάρσα του µε τους εξωγήινους. ∆ιαβάζοντας σε ραδιοφωνική διασκευή το µυθιστόρηµα «The war of the world» έδωσε την εντύπωση του έκτακτου δελτίου ειδήσεων.
Χιλιάδες κάτοικοι του Νιου Τζέρσι ξεχύθηκαν στους δρόµους θεωρώντας ότι εξελίσσεται απόβαση εξωγήινων. ∆εν είναι το µοναδικό παράδειγµα που αποδεικνύει ότι το φηµολογούµενο µπορεί να δηµιουργήσει αποτέλεσµα.
Στην περίπτωση των δηµοσκοπήσεων η εµφάνιση ενός ψευδούς αποτελέσµατος προτίµησης µπορεί να αποδειχθεί αυτοεπιβεβαιούµενη προφητεία.
Το γεγονός ότι οι δηµοσκοπικές δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο αξιοπιστίας από κάποιον φορέα δίνει δικαίωµα στην αυθαιρεσία. Κι όταν µιλάµε για έλεγχο, εννοούµε πρωτίστως να ελέγχονται τα δεδοµένα και το δείγµα τους και όχι η φερόµενη ως επιστηµονική µέθοδος που χρησιµοποιούν.
Ας επανέλθουµε όµως στο ερώτηµα γιατί το τελευταίο διάστηµα γίνονται τόσο πολλές δηµοσκοπήσεις ενώ δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο. Γιατί ένα µέσο ενηµέρωσης να πληρώνει κατά συρροή µια δηµοσκοπική, σε κενό εκλογικό χρόνο, χωρίς να κερδίζει από αυτό;
Τα αποτελέσµατα των δηµοσκοπήσεων έχουν µια ορατή αντίδραση από τα πολιτικά κόµµατα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιµοποιεί το αποτέλεσµα για να επιβεβαιώσει την αµφισβητούµενη πολιτική κυριαρχία του και να επικοινωνήσει το επιχείρηµα «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αρα δηµιουργεί ένα κλίµα επικράτησης και νίκης για να το εισπράξει από κοµµάτι των αναποφάσιστων που συνηθίζουν να πηγαίνουν µε τον νικητή.
Επιπλέον, το πρώτο κόµµα ευνοείται από την πρωτοφανή για τα επιστηµονικά δεδοµένα ερώτηση που θέτουν οι ελληνικές δηµοσκοπικές «περί παράστασης νίκης». Ποιος δηλαδή θα είναι κατά την κοινή γνώµη ο νικητής σε πιθανές εκλογές. Αυτή η ερώτηση δεν έχει καµιά σηµασία πέρα από την προσπάθεια να δηµιουργηθεί κλίµα υπέρ του πρώτου κόµµατος και να εδραιωθεί επικοινωνιακά µια εικόνα.
Με τον ίδιο τρόπο χειραγωγική είναι η ερώτηση για την καταλληλότητα για τη θέση του πρωθυπουργού. Η όποια καταλληλότητα εκφράζεται διά της επιλογής µέσω ψήφου. Αρα τι επιπλέον δίνει στατιστικά και επιστηµονικά η πιθανολόγηση; Το συγκεκριµένο ερώτηµα καθιερώθηκε δηµοσκοπικά την εποχή του Σηµίτη, όταν κάποιοι ανακάλυψαν τη χρησιµότητα του «καταλληλότερου Σηµίτη» ώστε να επιλεγεί τελικώς ως πιο κατάλληλος.
Ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη οµιλία του στη Νίκαια αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση επειδή οι δηµοσκοπήσεις τον εµφάνιζαν ως δεύτερο κόµµα. Τραγική ειρωνεία πράγµατι ο πολιτικός, που πριν από µερικά χρόνια είχε αρχίσει πόλεµο µε τις δηµοσκοπικές και επέµενε ότι η κάλπη είναι αυτή που εκφράζει τη λαϊκή βούληση, όχι απλώς να αλλάζει θεώρηση, αλλά να προσδίδει στις δηµοσκοπικές ρόλο θεσµικού πιστοποιητή. Ισως σε λίγο να πρέπει να συµφωνήσουµε ότι είναι περιττές οι εκλογές αφού υπάρχουν οι… δηµοσκοπικές.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης από την πλευρά του θεωρεί πως η εµφάνισή του στην τρίτη και την τέταρτη θέση στις δηµοσκοπήσεις είναι µέρος ενός σχεδίου (εναντίον του). Έχει ιδιαίτερη σηµασία ότι εκπρόσωπος δηµοσκοπικής τον προειδοποίησε δηµόσια ότι αν συνεχίσει να αντιµετωπίζει µε τέτοια επιθετικότητα τις σφυγµοµετρήσεις, θα πάει και χειρότερα. ∆ικαιολογηµένα το ΠΑΣΟΚ αντιµετώπισε αυτήν τη δήλωση ως απόδειξη µαγειρέµατος και εκβιασµού.
Στα λοιπά κόµµατα τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν από δύο έως δέκα µονάδες µέσα σε διάστηµα εβδοµάδων. Μπορεί ενδεχοµένως αυτό να θεωρηθεί απόδειξη της ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, αλλά µε το ίδιο δικαίωµα στην υπόθεση µπορεί κάποιος πολίτης να πει πως πρόκειται για ένα παιχνίδι µηνυµάτων και πολιτικών εκβιασµών.
Από τη στιγµή που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει έλεγχος στο εσωτερικό και στη λειτουργία των δηµοσκοπικών εταιρειών, η ταχύτητα ανεβοκατεβάσµατος των κοµµάτων ενεργοποιεί τις πιο πονηρές θεωρίες.
Ας πάµε όµως στην πιο ύποπτη δηµοσκοπική εφεύρεση. Η παρουσία νέων κοµµάτων (Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και του αναµενόµενου από τον Αντώνη Σαµαρά) δικαιολόγησε επικοινωνιακά αλλά όχι και επιστηµονικά το ερώτηµα της «δυνητικής ψήφου». Ποιοι δηλαδή εν δυνάµει θα µπορούσαν να ψηφίσουν το νέο κόµµα.
Σε αυτό το ερώτηµα αθροίζονται όσοι µε βεβαιότητα θα ψηφίσουν το κόµµα µε αυτούς που θεωρούν πολύ και ενδεχόµενα πιθανό να το ψηφίσουν. Το αυθαίρετο άθροισµα οδηγεί σε µια χειραγωγική εικόνα. Όπως σωστά είπε ο επικεφαλής της Public Issue στην εκποµπή «Momentum» της Μάγκυς ∆ούση, η απάντηση σε αυτό το ερώτηµα απαντιέται µε βάση το αν κάποιος υπήρξε ψηφοφόρος του συγκεκριµένου κόµµατος και όχι µε την αυστηρή τοποθέτηση για το αν µπορεί να ξαναγίνει.
Οι αντιεπιστηµονικές εφευρέσεις της ελληνικής δηµοσκοπικής τακτικής δεν είναι τυπικές αυθαιρεσίες αλλά απόδειξη προσπάθειας χειραγώγησης της κοινής γνώµης.
Η κατάχρηση των δηµοσκοπήσεων προφανώς σχετίζεται µε τη δηµιουργία νέων κοµµάτων, αλλά δεν έχει στοιχεία κάλυψης της περιέργειας του πολίτη. Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την ακρίβεια και τη διαφθορά, όχι για τον τζόγο των πιθανών ποσοστών. Οπότε η υπερχρήση του εργαλείου σφυγµοµέτρησης δεν καταγράφει το πολιτικό σκηνικό αλλά το διαµορφώνει κατά βούληση. Οι δηµοσκοπικές απονέµουν ιδιότητες που είναι ενεργές µέσα στη δηµοκρατία, προκύπτουν από εκλογές και δεν πιστοποιούνται σε γραφεία.
Η ευθύνη δεν ανήκει στις δηµοσκοπικές που εισπράττουν και καλώς κάνουν ενδεχοµένως. Ούτε στους µιντιάρχες που παίζουν τα παιχνίδια τους τοποθετώντας τα πιόνια στη σκακιέρα.
Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει. Αλλάζουν τακτική φυσικά όταν αλλάζουν και οι συσχετισµοί. Οχι στην κοινωνία, αλλά στη σχέση τους µε τις δηµοσκοπικές.
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026
Η κοινωνία δεν χρειαζόταν μια εφαρμογή που να της λέει ότι υπάρχει ακρίβεια
Η ακρίβεια δεν καταπολεμείται με ψηφιακές εφαρμογές αλλά με πολιτικές αποφάσεις
Είναι σαφές ότι τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης αγνοούν πλήρως το πώς ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα.
Δεν γνωρίζουν για παράδειγμα ότι καθημερινά οι άνθρωποι κάνουν υπολογισμούς για να εξοικονομήσουν χρήματα, ότι μαζεύουν τα φυλλάδια από τα σουπερμάρκετ με τις προσφορές της εβδομάδας ή μπαίνουν στις ιστοσελίδες, ότι γνωρίζουν που έχει φθηνότερα αλλαντικά που έχει προσφορές για απορρυπαντικά.
Ούτε γνωρίζουν ότι ιστοσελίδες που επέτρεπαν τέτοιες συγκρίσεις υπήρχαν. Πάνω από όλα δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μια ζωή που ψάχνεις να βρεις που έχει πιο φτηνή φέτα ή που έχει προσφορά το χαρτί υγείας.
Όμως, το θέμα δεν είναι να διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά ότι αυτοί που ασκούν την εξουσία δεν γνωρίζουν πώς ζουν αυτοί που ζουν υπό την εξουσία τους. Το ζήτημα είναι να δούμε τα μέτρα που αυτή η κυβέρνηση δεν παίρνει για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.
Γνωρίζω πολύ καλά τη λογική πίσω από την εφαρμογή. Εάν οι πολίτες έχουν πρόσβαση σε πληροφόρηση για τις φθηνότερες τιμές ανά προϊόν θα προτιμήσουν να ψωνίσουν στο κατάστημα που το πουλάει πιο φτηνά και αυτό θα οδηγήσει, εξαιτίας του ανταγωνισμού, στο να μειώσουν τις τιμές τα υπόλοιπα καταστήματα. Άλλωστε, όπως μαθαίνει κάθε πρωτοετής φοιτητής οικονομικών, αναγκαία συνθήκη μιας αγοράς που λειτουργεί είναι να υπάρχει πλήρης πληροφόρηση.
Ωστόσο, όταν μιλάμε για το σουπερμάρκετ καταλαβαίνουμε ότι προφανώς ο μέσος πολίτης δεν πρόκειται να διασχίζει όλη την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη ή την Πάτρα αγοράζοντας ένα προϊόν σε κάθε κατάστημα.
Το χειρότερο είναι, όπως έδειξαν ήδη διάφοροι που χρησιμοποίησαν την εφαρμογή, ότι τις περισσότερες φορές ο πολίτης απλώς διαπιστώνει ότι τα προϊόντα είναι παντού ακριβά. Εξίσου και όλα τα καταστήματα.
Και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας δεν αφορά απλώς κάποια «απληστία» μεμονωμένων καταστημάτων που θα αντιμετωπιστεί με το να στραφούν οι πολίτες στα πιο φτηνά καταστήματα. Ούτε το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας οφείλεται μόνο στις γεωπολιτικές αναταράξεις. Σε τελική ανάλυση το γεγονός ότι οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, που αντιμετωπίζουν τις ίδιες γεωπολιτικές αναταράξεις, έχουν μικρότερο πληθωρισμό από την Ελλάδα, αποδεικνύει ότι δεν αρκεί η επίκληση των εξωγενών παραγόντων.
Η ακρίβεια στη χώρα δεν προέρχεται απλώς από τη γεωπολιτική. Έχει να κάνει με τον τρόπο που δεν υπάρχει καμία παρέμβαση ενάντια σε μια διαρκή αύξηση των τιμών (αυτό που ονομάστηκε «πληθωρισμός των κερδών») και πρωτίστως ότι δεν λαμβάνεται το βασικό μέτρο που αποδίδει σε τέτοιες περιπτώσεις που είναι η μείωση, έστω και προσωρινά των έμμεσων φόρων (του ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης). Και βέβαια η κυβέρνηση αυτή αρνείται να υιοθετήσει μέτρα που θα σπάνε τις πρακτικές μονοπώλησης της αγοράς και συντονισμένων αυξήσεων των τιμών. Για τον ίδιο λόγο που αρνείται επίμονα πρακτικές αναδιανομής εισοδήματος, είτε αυτό αφορά τη φορολογία του πολύ μεγάλου πλούτου, είτε τη στήριξη του εισοδήματος των εργαζομένων. Η ακρίβεια στη χώρα μας δεν ήρθε μόνο από έξω. Σε μεγάλο βαθμό ήταν και ευθύ αποτέλεσμα των μέτρων που επίμονα αρνήθηκε να πάρει αυτή η κυβέρνηση.
Όμως για την κυβέρνηση το να εφαρμόσει τα μέτρα που θα ανακούφιζαν απέναντι στη λιτότητα, ή να συγκρουστεί με τέτοια συμφέροντα, είναι πέραν κάθε συζήτησης. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ιδέες όπως η συγκεκριμένη εφαρμογή που φαντάζει ωραία επικοινωνιακά, αλλά στην πράξη απλώς καταγράφει την πραγματικότητα και δεν την αλλάζει.
Και οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη κάτι που να τους υπενθυμίζει τη δύσκολη πραγματικότητα στην οποία ζουν. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά. Αυτό που χρειάζονται είναι θεσμικά και οικονομικά εργαλεία για την αλλάξουν και να την κάνουν καλύτερη, ξεκινώντας από την προστασία των φτωχότερων στρωμάτων.
Πηγή: in.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)