Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2026

Η κοινωνία δεν χρειαζόταν μια εφαρμογή που να της λέει ότι υπάρχει ακρίβεια


Η ακρίβεια δεν καταπολεμείται με ψηφιακές εφαρμογές αλλά με πολιτικές αποφάσεις

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Είναι σαφές ότι τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης αγνοούν πλήρως το πώς ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα.
Δεν γνωρίζουν για παράδειγμα ότι καθημερινά οι άνθρωποι κάνουν υπολογισμούς για να εξοικονομήσουν χρήματα, ότι μαζεύουν τα φυλλάδια από τα σουπερμάρκετ με τις προσφορές της εβδομάδας ή μπαίνουν στις ιστοσελίδες, ότι γνωρίζουν που έχει φθηνότερα αλλαντικά που έχει προσφορές για απορρυπαντικά.
Ούτε γνωρίζουν ότι ιστοσελίδες που επέτρεπαν τέτοιες συγκρίσεις υπήρχαν. Πάνω από όλα δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μια ζωή που ψάχνεις να βρεις που έχει πιο φτηνή φέτα ή που έχει προσφορά το χαρτί υγείας.
Όμως, το θέμα δεν είναι να διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά ότι αυτοί που ασκούν την εξουσία δεν γνωρίζουν πώς ζουν αυτοί που ζουν υπό την εξουσία τους. Το ζήτημα είναι να δούμε τα μέτρα που αυτή η κυβέρνηση δεν παίρνει για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.
Γνωρίζω πολύ καλά τη λογική πίσω από την εφαρμογή. Εάν οι πολίτες έχουν πρόσβαση σε πληροφόρηση για τις φθηνότερες τιμές ανά προϊόν θα προτιμήσουν να ψωνίσουν στο κατάστημα που το πουλάει πιο φτηνά και αυτό θα οδηγήσει, εξαιτίας του ανταγωνισμού, στο να μειώσουν τις τιμές τα υπόλοιπα καταστήματα. Άλλωστε, όπως μαθαίνει κάθε πρωτοετής φοιτητής οικονομικών, αναγκαία συνθήκη μιας αγοράς που λειτουργεί είναι να υπάρχει πλήρης πληροφόρηση.
Ωστόσο, όταν μιλάμε για το σουπερμάρκετ καταλαβαίνουμε ότι προφανώς ο μέσος πολίτης δεν πρόκειται να διασχίζει όλη την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη ή την Πάτρα αγοράζοντας ένα προϊόν σε κάθε κατάστημα.
Το χειρότερο είναι, όπως έδειξαν ήδη διάφοροι που χρησιμοποίησαν την εφαρμογή, ότι τις περισσότερες φορές ο πολίτης απλώς διαπιστώνει ότι τα προϊόντα είναι παντού ακριβά. Εξίσου και όλα τα καταστήματα.
Και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας δεν αφορά απλώς κάποια «απληστία» μεμονωμένων καταστημάτων που θα αντιμετωπιστεί με το να στραφούν οι πολίτες στα πιο φτηνά καταστήματα. Ούτε το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας οφείλεται μόνο στις γεωπολιτικές αναταράξεις. Σε τελική ανάλυση το γεγονός ότι οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, που αντιμετωπίζουν τις ίδιες γεωπολιτικές αναταράξεις, έχουν μικρότερο πληθωρισμό από την Ελλάδα, αποδεικνύει ότι δεν αρκεί η επίκληση των εξωγενών παραγόντων.
Η ακρίβεια στη χώρα δεν προέρχεται απλώς από τη γεωπολιτική. Έχει να κάνει με τον τρόπο που δεν υπάρχει καμία παρέμβαση ενάντια σε μια διαρκή αύξηση των τιμών (αυτό που ονομάστηκε «πληθωρισμός των κερδών») και πρωτίστως ότι δεν λαμβάνεται το βασικό μέτρο που αποδίδει σε τέτοιες περιπτώσεις που είναι η μείωση, έστω και προσωρινά των έμμεσων φόρων (του ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης). Και βέβαια η κυβέρνηση αυτή αρνείται να υιοθετήσει μέτρα που θα σπάνε τις πρακτικές μονοπώλησης της αγοράς και συντονισμένων αυξήσεων των τιμών. Για τον ίδιο λόγο που αρνείται επίμονα πρακτικές αναδιανομής εισοδήματος, είτε αυτό αφορά τη φορολογία του πολύ μεγάλου πλούτου, είτε τη στήριξη του εισοδήματος των εργαζομένων. Η ακρίβεια στη χώρα μας δεν ήρθε μόνο από έξω. Σε μεγάλο βαθμό ήταν και ευθύ αποτέλεσμα των μέτρων που επίμονα αρνήθηκε να πάρει αυτή η κυβέρνηση.
Όμως για την κυβέρνηση το να εφαρμόσει τα μέτρα που θα ανακούφιζαν απέναντι στη λιτότητα, ή να συγκρουστεί με τέτοια συμφέροντα, είναι πέραν κάθε συζήτησης. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ιδέες όπως η συγκεκριμένη εφαρμογή που φαντάζει ωραία επικοινωνιακά, αλλά στην πράξη απλώς καταγράφει την πραγματικότητα και δεν την αλλάζει.
Και οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη κάτι που να τους υπενθυμίζει τη δύσκολη πραγματικότητα στην οποία ζουν. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά. Αυτό που χρειάζονται είναι θεσμικά και οικονομικά εργαλεία για την αλλάξουν και να την κάνουν καλύτερη, ξεκινώντας από την προστασία των φτωχότερων στρωμάτων.
Πηγή: in.gr

Τεχνολογία χωρίς όρια, πολίτες χωρίς ιδιωτικότητα


από NewsRoom2


Η συζήτηση για το μέλλον της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της κρατικής διακυβέρνησης αποκτά πλέον χαρακτηριστικά βαθιάς δημοκρατικής ανησυχίας. Κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Συνόδου Κορυφής Κυβερνήσεων, ο ιδρυτής της Oracle, Λάρι Έλισον, και ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, παρουσίασαν ένα όραμα για την επόμενη εποχή, το οποίο προκάλεσε έντονο προβληματισμό σε ειδικούς για την προστασία της ιδιωτικότητας και των ατομικών ελευθεριών.
Η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της νέας αντίληψης ήρθε από τον Λάρι Έλισον, ο οποίος περιέγραψε ένα μέλλον όπου οι πολίτες θα δείχνουν την «καλύτερη πλευρά» τους, επειδή τα πάντα θα καταγράφονται και θα αναφέρονται διαρκώς. Πίσω από αυτή τη φράση βρίσκεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: ποιος θα ελέγχει τα δεδομένα, ποιος θα τα επεξεργάζεται και με ποια νομιμοποίηση θα παρακολουθείται η καθημερινή ζωή ολόκληρων κοινωνιών.
Linkwise
Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, τα δεδομένα δεν αποτελούν απλώς τεχνική πρώτη ύλη. Αποτελούν ισχύ. Όποιος ελέγχει τα δεδομένα, αποκτά τη δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις, αγορές, συμπεριφορές, πολιτικές επιλογές και κρατικές λειτουργίες. Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο όταν κυβερνήσεις και τεχνολογικοί κολοσσοί συμπράττουν για τη συγκέντρωση τεράστιων όγκων πληροφοριών που αφορούν τους πολίτες.

Τα δεδομένα ως καύσιμο της τεχνητής νοημοσύνης
Κάθε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης είναι τόσο ισχυρό όσο τα δεδομένα με τα οποία εκπαιδεύεται. Γι’ αυτό οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας δείχνουν εδώ και χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εθνικές βάσεις δεδομένων, ιδίως στον τομέα της υγείας. Ιατρικά ιστορικά, γενετικά δεδομένα, φαρμακευτικές πληροφορίες και διαγνωστικά αρχεία αποτελούν υλικό τεράστιας αξίας για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων, συστημάτων πρόβλεψης ασθενειών και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Η επίσημη επιχειρηματολογία προβάλλει συνήθως τα οφέλη: ταχύτερη διάγνωση, καλύτερη πρόληψη, πιο αποτελεσματική οργάνωση των υπηρεσιών υγείας και εξατομικευμένες θεραπείες. Ωστόσο, πίσω από αυτή την τεχνολογική υπόσχεση αναδύεται ένα βαρύ ερώτημα. Μπορεί η υγεία του πολίτη να μετατραπεί σε εμπορικό απόθεμα δεδομένων, διαχειριζόμενο από ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος;
Η γενετική πληροφορία, το ιατρικό ιστορικό και η συμπεριφορική ανάλυση ενός ανθρώπου δεν είναι απλές εγγραφές σε μια βάση δεδομένων. Είναι ο πιο βαθύς πυρήνας της προσωπικής του αυτονομίας. Όταν αυτά τα στοιχεία περνούν σε συστήματα που συνδέουν κράτη, εταιρείες και τεχνητή νοημοσύνη, η έννοια της συγκατάθεσης κινδυνεύει να μετατραπεί σε τυπική διαδικασία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα της διαρκούς επιτήρησης. Η ζωντανή παρακολούθηση της συμπεριφοράς, των κινήσεων, των επικοινωνιών και των βιομετρικών δεδομένων ενός πληθυσμού απαιτεί τεράστια υπολογιστική ισχύ. Τα μεγάλα κέντρα δεδομένων δεν είναι απλώς τεχνικές εγκαταστάσεις. Είναι οι υποδομές πάνω στις οποίες μπορεί να στηθεί ένα σύστημα μαζικής συλλογής, ταξινόμησης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ζωής.
Χωρίς τέτοιες υποδομές, ο πλήρης ψηφιακός έλεγχος παραμένει τεχνικά περιορισμένος. Με αυτές, η επιτήρηση μπορεί να γίνει συνεχής, αυτοματοποιημένη και δυσδιάκριτη. Ο πολίτης δεν χρειάζεται πλέον να βρίσκεται μπροστά σε έναν κρατικό υπάλληλο ή έναν αστυνομικό μηχανισμό για να παρακολουθείται. Αρκεί να κινείται, να αγοράζει, να επικοινωνεί, να νοσηλεύεται, να εργάζεται ή να χρησιμοποιεί ψηφιακές υπηρεσίες.

Το θολό όριο ανάμεσα σε κράτος και τεχνολογική εξουσία
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της μετάβασης είναι η σταδιακή σύγχυση ανάμεσα στην κρατική εξουσία και στους ιδιωτικούς τεχνολογικούς κολοσσούς. Οι κυβερνήσεις επικαλούνται την ασφάλεια, τη δημόσια υγεία και την αποτελεσματικότητα. Οι εταιρείες επικαλούνται την καινοτομία, την ταχύτητα και την τεχνολογική πρόοδο. Στο ενδιάμεσο, ο πολίτης καλείται να παραδώσει όλο και περισσότερα στοιχεία της ζωής του σε συστήματα που δεν ελέγχει.
Όταν οι κρίσιμες υποδομές μιας χώρας λειτουργούν πάνω σε πλατφόρμες και τεχνολογικά οικοσυστήματα λίγων ιδιωτικών εταιρειών, η δημοκρατική λογοδοσία αποδυναμώνεται. Η κυβέρνηση μπορεί να υποστηρίζει ότι εφαρμόζει δημόσια πολιτική, ενώ η πραγματική τεχνική δύναμη βρίσκεται στα χέρια επιχειρηματικών συμφερόντων που διαχειρίζονται τα συστήματα, τα δεδομένα και τους αλγορίθμους.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκατάθεση παύει να είναι ουσιαστική. Ο πολίτης δεν επιλέγει πραγματικά αν θα συμμετάσχει. Το σύστημα διαμορφώνει τους όρους της καθημερινότητας και η συμμετοχή του γίνεται αναγκαστική, επειδή χωρίς ψηφιακή ταυτοποίηση, χωρίς πρόσβαση σε πλατφόρμες και χωρίς αποδοχή των όρων χρήσης κινδυνεύει να αποκλειστεί από βασικές υπηρεσίες.
Η ανησυχία απέναντι σε αυτή την εξέλιξη δεν είναι τεχνοφοβία. Είναι δημοκρατικό αντανακλαστικό. Η τεχνολογία μπορεί να υπηρετήσει την υγεία, την ασφάλεια και την καλύτερη διοίκηση. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ως μηχανισμός επιτήρησης, πειθάρχησης και κοινωνικής ταξινόμησης, όταν αναπτύσσεται χωρίς θεσμικά όρια, χωρίς διαφάνεια και χωρίς πραγματικό δημόσιο έλεγχο.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον αν η τεχνολογία μπορεί να συγκεντρώσει, να αναλύσει και να διασταυρώσει τα πάντα. Μπορεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες είναι διατεθειμένες να παραδώσουν την αυτονομία και την ιδιωτικότητά τους στο όνομα μιας προόδου που ορίζεται από κυβερνήσεις και δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας.
Το ψηφιακό πανοπτικό δεν χτίζεται με τη μορφή μιας ωμής δικτατορίας. Χτίζεται μέσα από ευγενείς διακηρύξεις, τεχνικές λύσεις, εφαρμογές ευκολίας, υποσχέσεις υγείας, ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ολοκληρωθεί, οι πολίτες μπορεί να διαπιστώσουν πως δεν τους ζητείται πλέον η συγκατάθεση. Θα θεωρείται δεδομένη.
Γι’ αυτό η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, τα κέντρα δεδομένων και τις εθνικές βάσεις πληροφοριών δεν μπορεί να μείνει στα χέρια τεχνοκρατών, εταιρειών και κυβερνητικών συμβούλων. Αφορά τον πυρήνα της δημοκρατίας. Αφορά το δικαίωμα του ανθρώπου να μη μετατρέπεται σε μόνιμα παρακολουθούμενο σύνολο δεδομένων.
Η κοινωνία καλείται να αποφασίσει εγκαίρως αν θέλει τεχνολογία με όρια ή εξουσία χωρίς όρια. Η πρόοδος που απαιτεί την κατάργηση της ιδιωτικότητας δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική επιλογή. Και όταν η επιλογή αυτή θεσμοθετηθεί αθόρυβα, θα είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί.

Το τέλος του «εισαγόμενου» πληθωρισμού ξεγυμνώνει το Μαξίμου: Η σκληρή αλήθεια για τη λεηλασία των εισοδημάτων


Η καταρχήν συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν γκρεμίζει τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, απογυμνώνοντας το μόνιμο κυβερνητικό άλλοθι του «εισαγόμενου πληθωρισμού»

Κύμα ανάσας και ανακούφισης διαπερνά τις διεθνείς αγορές μετά την επίσημη ανακοίνωση για την καταρχήν συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η οποία προβλέπει την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ για την εμπορική ναυτιλία. Η γεωπολιτική αυτή αποσυμπίεση αποτυπώθηκε ακαριαία στο διεθνές ταμπλό, με την τιμή του αργού πετρελαίου Brent να γκρεμίζεται από τα 120 δολάρια στα 83,55 δολάρια. Κι ενώ ο πλανήτης βλέπει αποπληθωριστικές τάσεις, για τον Έλληνα καταναλωτή η πτώση των διεθνών τιμών δεν μεταφράζεται αυτόματα σε φθηνότερο καλάθι.
Η εγχώρια αγορά συνεχίζει να λειτουργεί προκλητικά με το φαινόμενο της «ρουκέτας και του φτερού». Οι τιμές στα ράφια εκτινάσσονται σαν πύραυλος με την πρώτη διεθνή απειλή, αλλά πέφτουν σαν πούπουλο όταν η κρίση εκτονώνεται, συντηρώντας ένα καθεστώς ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας. Βλέποντας το αφήγημα της «εισαγόμενης ακρίβειας» να καταρρέει, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέθεσε εσπευσμένα στη Βουλή ένα συμπληρωματικό πολυνομοσχέδιο-«σκούπα» ύψους 800 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο αποτελεί την πιο τρανταχτή ομολογία ότι η ακρίβεια στην Ελλάδα είναι πλέον επίκτητη, δομική και αυτόνομη.

Η εφιαλτική ακτινογραφία της επταετίας 2019-2026 και η εγχώρια αυτονομία του πληθωρισμού
Τα επίσημα στοιχεία ξεγυμνώνουν την κυβερνητική προπαγάνδα, αποδεικνύοντας ότι ο πληθωρισμός στην Ελλάδα έχει αποκτήσει πλήρη εγχώρια αυτονομία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο ετήσιος πληθωρισμός σκαρφάλωσε στο 5,2%, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος αναθεώρησε εφιαλτικά τις προβλέψεις της, εκτιμώντας ότι ο γενικός πληθωρισμός στη χώρα θα διαμορφωθεί στο 3,8% έναντι μόλις 3,0% στην Ευρωζώνη. Η τραγική αυτή απόκλιση οφείλεται στον ενεργειακό πληθωρισμό, ο οποίος στην Ελλάδα αναμένεται να αγγίξει το 11,1%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη δεν θα ξεπεράσει το 8,4%.
Η πραγματική λεηλασία των εισοδημάτων αποτυπώνεται στη διαχρονική ανάλυση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών κατά την περίοδο 2019-2026. Ένα ενδεικτικό καλάθι βασικών προϊόντων σούπερ μάρκετ που το 2019 κόστιζε 38,63 ευρώ, σήμερα απαιτεί 62,06 ευρώ, καταγράφοντας θηριώδη αύξηση 60,7%. Στο ίδιο διάστημα, ο κατώτατος μεικτός μισθός αυξήθηκε από τα 650 ευρώ στα 920 ευρώ (άνοδος 41,5%). Η αρνητική υστέρηση των σχεδόν 20 ποσοστιαίων μονάδων εξηγεί την απόλυτη αδυναμία των νοικοκυριών να βγάλουν τον μήνα. Σύμφωνα με το ΙΕΛΚΑ, οι τιμές σε φρούτα και λαχανικά έκαναν άλμα 11,96%. Σε βάθος επταετίας, οι πατάτες αυξήθηκαν κατά 97,8%, το χοιρινό κρέας κατά 84,3%, το αρνί κατά 79,2% και το νωπό πλήρες γάλα κατά 71,7%.
Αυτή η ασυδοσία τροφοδοτεί μια ακραία μονοπωλιακή στρέβλωση, με τον τζίρο των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ να προσεγγίζει τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω των ανατιμήσεων, την ώρα που το μερίδιο της ιδιωτικής ετικέτας έφτασε στο 24,4%, αποδεικνύοντας ότι οι καταναλωτές υποβαθμίζουν αναγκαστικά τις ανάγκες τους για να επιβιώσουν.

Φορολογικό κόκκινο χαλί στα ξένα funds και εξόντωση για τους Έλληνες επαγγελματίες
Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, υπό τον προκλητικό τίτλο «Μέτρα αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος», εισάγει μια εξοργιστική φορολογική ασυμμετρία. Συγκεκριμένα, θεσπίζει ένα εξαιρετικά προνομιακό φορολογικό πλαίσιο για hedge funds και private equity, ορίζοντας ότι η λειτουργία υποστηρικτικού γραφείου στην Αθήνα δεν συνιστά μόνιμη φορολογική εγκατάσταση του ξένου fund στην Ελλάδα.
Σαν να μην έφτανε αυτό, τα ξένα στελέχη που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στη χώρα θα φορολογούνται με αυτοτελή συντελεστή μόλις 5% για τις αμοιβές πρόσθετης απόδοσης για μια επταετία. Η προκλητική αυτή διάταξη προκαλεί τη δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνει κόκκινο χαλί στα ξένα κεφάλαια, την ίδια ώρα που επιβάλλει τεκμαρτά εισοδήματα, κεφαλικούς φόρους και εξοντωτική φορολόγηση από το πρώτο ευρώ στους εγχώριους ελεύθερους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους και τους μισθωτούς.

Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για τη στεγαστική κρίση και το επιλεκτικό «μπλόκο» στο Airbnb
Προκειμένου να διαχειριστεί το οξύτατο στεγαστικό πρόβλημα, η κυβέρνηση επιστρατεύει το πρόγραμμα «Κατασκευάζω – Νοικιάζω» και ορισμένα επιδόματα, όμως η πραγματική της υποκρισία κρύβεται στους περιορισμούς των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Το νομοσχέδιο απαγορεύει την έκδοση νέων αδειών βραχυχρόνιας μίσθωσης, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην Α’ Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Η επιλογή αυτή αποτελεί ένα καθαρά επικοινωνιακό πυροτέχνημα που προκαλεί τα γέλια της αγοράς ακινήτων. Οι πάντες αναρωτιούνται γιατί εξαιρείται πλήρως η Αθήνα, όπου περιοχές όπως το Κουκάκι, το Παγκράτι, τα Εξάρχεια και ο Νέος Κόσμος έχουν ερημώσει από μόνιμους κατοίκους και τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά 50% τα τελευταία χρόνια, καθιστώντας τη στέγαση των εγχώριων μισθωτών ένα άπιαστο όνειρο.

Επιδόματα-«ασπιρίνες» που τα καταπίνει το ράφι και άρνηση σύγκρουσης με τα καρτέλ
Στο πεδίο των κοινωνικών παροχών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει στην υποτιμητική για τους πολίτες «οικονομία των επιδομάτων». Αυξάνει το ακατάσχετο όριο των τραπεζικών λογαριασμών στα 1.600 ευρώ από 1.250 και μοιράζει έκτακτη ενίσχυση 150 ευρώ ανά παιδί τον Νοέμβριο, ενώ αυξάνει το επίδομα των ευάλωτων συνταξιούχων στα 300 ευρώ από 250.
Οι οικονομικοί αναλυτές ξεκαθαρίζουν ότι αυτές οι αυξήσεις αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας. Με τον πληθωρισμό στα τρόφιμα να καλπάζει, τα 50 επιπλέον ευρώ της ενίσχυσης εξανεμίζονται σε μία μόλις επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Η κυβέρνηση δέχεται σφοδρά πυρά διότι επιλέγει να επιδοτεί την αισχροκέρδεια με επιδόματα και pass, αρνούμενη πεισματικά να χτυπήσει τα καρτέλ στη χονδρική εμπορία και να μειώσει τον υψηλό ΦΠΑ στα βασικά αγαθά.

Πράσινη οπισθοδρόμηση για χάρη των SUV και επίδειξη «σιδηράς πυγμής» μόνο στον τζόγο
Το νομοσχέδιο φέρνει και μια σκανδαλώδη περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση, καθώς παρατείνει μεν τη μείωση κατά 50% στα τέλη ταξινόμησης των υβριδικών οχημάτων έως την 1.1.2027, αλλά καταργεί το προηγούμενο σύστημα που βασιζόταν στις εκπομπές ρύπων διοξειδίου του άνθρακα. Με αυτή την αλλαγή, η κυβέρνηση ευνοεί οριζόντια και τα μεγάλα ενεργοβόρα SUV, εξισώνοντάς τα με μικρά αυτοκίνητα πόλης, σε ένα σαφές πισωγύρισμα για την περιβαλλοντική πολιτική.
Αντίθετα, το μόνο πεδίο όπου το νομοσχέδιο επιδεικνύει πραγματική «σιδηρά πυγμή» είναι η πάταξη του παράνομου τζόγου. Το Σώμα Ελεγκτών της ΕΕΕΠ αναβαθμίζεται με ανακριτικές αρμοδιότητες, ενώ θεσπίζονται εξοντωτικά πρόστιμα έως 2 εκατομμύρια ευρώ και κακουργηματικές ποινές κάθειρξης έως 10 έτη. Μάλιστα, στο στόχαστρο μπαίνουν άμεσα οι influencers και οι streamers που διαφημίζουν παράνομα δίκτυα, αντιμετωπίζοντας διοικητικά πρόστιμα από 5.000 έως 50.000 ευρώ ανά παράβαση, αποδεικνύοντας ότι η κυβέρνηση ξέρει να εξαντλεί την αυστηρότητά της μόνο εκεί που δεν θίγονται τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της καθημερινότητας.

Η εργολαβία της προπαγάνδας στη δημοκρατία των bots


Η γαλλική Δικαιοσύνη ερευνά την ισραηλινή εταιρεία BlackCore ως ύποπτη για τη διεξαγωγή εκστρατείας ξένης παρέμβασης στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου.

Τζένη Κριθαρά

Μια φορά κι έναν καιρό, η χειραγώγηση της κοινής γνώμης περνούσε μέσα από μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικούς μηχανισμούς. Σήμερα, ακόμα και αυτή η … υπηρεσία έχει ιδιωτικοποιηθεί! Αρκεί μία σύμβαση έργου και ένα (πάρα) πολύ καλό ποσό για να αλλάξει η αντίληψη των πολιτών για την πραγματικότητα. Οι εταιρείες που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες δεν είναι συνήθως γνωστές στο κοινό. Αν μαθευτεί ευρέως η επωνυμία και το αντικείμενό τους, πάει να πει πως έχουν αρχίσει να έχουν μπλεξίματα με τον νόμο. Καθώς πρόκειται για εταιρείες που κινούνται παρασκηνιακά, τα στοιχεία του πελατολογίου τους δεν βλέπουν σχεδόν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, μπορούμε να το καταλάβουμε από τα συμφραζόμενα. Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που η αλήθεια και η δημοκρατία έχουν γίνει αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας, μιλάμε για τον πλήρη εκχρηματισμό της πραγματικότητας. 
Η Γαλλία ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία αυτών των «εργολαβιών». Η αρμόδια εισαγγελία διερευνά τη δράση της ισραηλινής εταιρείας BlackCore η οποία είναι ύποπτη για τη διεξαγωγή εκστρατείας ξένης παρέμβασης στο πλαίσιο των δημοτικών εκλογών που διεξήχθησαν τον Μάρτιο. Στόχος της εκστρατείας ήταν να πληγεί το αριστερό κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία»  (La France insoumise / LFI). Εν αναμονή της πλήρους έκθεσης της γαλλικής εισαγγελίας, το πρακτορείο Reuters μετέδωσε πως τρεις υποψήφιοι δήμαρχοι του κόμματος (ο Sébastien Delogu στη Μασσαλία, ο François Piquemal στην Τουλούζη και ο David Guiraud στη Ρουμπαί) μπήκαν στο στόχαστρο της ισραηλινής εταιρείας. Η εκστρατεία περιελάμβανε παραπλανητικούς ιστότοπους και λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και δυσφημιστικές ψηφιακές καταχωρήσεις. Η έρευνα διεξάγεται από την εξειδικευμένη υπηρεσία αντιμετώπισης ξένων ψηφιακών παρεμβάσεων Viginum. Μέχρι στιγμής, έχει εντοπίσει ψεύτικες ιστοσελίδες που παρίσταναν τα ενημερωτικά μέσα, λογαριασμούς ανύπαρκτων προσώπων στα κοινωνικά δίκτυα, στοχευμένες διαδικτυακές διαφημίσεις και διαρροή ψευδών στοιχείων για τους πολιτικούς που στόχευσαν.  
Δεν επελέγησαν τυχαία τρεις άγνωστοι τοπικοί υποψήφιοι. Στο στόχαστρο βρέθηκαν τρία από τα πιο αναγνωρίσιμα και μαχητικά πρόσωπα της Ανυπότακτης Γαλλίας, ενός κόμματος που έχει συγκρουστεί ανοιχτά με την ισραηλινή πολιτική στη Γάζα. Αν η υπόθεση επιβεβαιωθεί δικαστικά, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για μια εκστρατεία λάσπης, αλλά για μια ιδιωτικοποιημένη επιχείρηση πολιτικής στοχοποίησης με διασυνοριακή εμβέλεια. 
Η BlackCore δηλώνει εταιρεία «επιρροής, κυβερνοτεχνολογίας και πληροφοριακού πολέμου». Άγνωστο παραμένει ποιο πρόσωπο βρίσκεται πίσω από αυτή. Αυτό που είναι γνωστό είναι πως θεωρείται ύποπτη για παρέμβαση στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης και της Σκωτίας, καθώς και για παράνομες δραστηριότητες στην πολιτική ζωή της Αγκόλα και του Τόγκο. Αμέσως μετά τις αποκαλύψεις των γαλλικών αρχών, η ιστοσελίδα και το LinkedIn της BlackCore  εξαφανίστηκαν από το διαδίκτυο. Υπάρχουν επίσης δημοσιογραφικές αναφορές που κάνουν λόγο για ένα ευρύτερο δίκτυο εταιρειών, υπεργολάβων και συνεργατών γύρω από την BlackCore, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την ταυτοποίηση του πραγματικού ελέγχου της. Η ίδια η Viginum έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η BlackCore αποτελεί μόνο ένα κομμάτι μιας μεγαλύτερης δομής που δρα διεθνώς.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της γαλλικής Viginum, η BlackCore δεν εργαζόταν για να προωθήσει έναν υποψήφιο, αλλά για να υπονομεύσει την αξιοπιστία συγκεκριμένων προσώπων ή πολιτικών χώρων. Η συνταγή ήταν απλή και εκτελούνταν απαρέγκλιτα. Αρχικά, δημιουργούσαν ιστοσελίδες που έμοιαζαν με κανονικά μέσα ενημέρωσης αντί να δημοσιεύουν απευθείας ψευδείς ειδήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια κατασκεύαζαν σκάνδαλα ή παραποιούσαν τα ήδη υπάρχοντα. Γι αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιούνταν παραπλανητικά άρθρα, επιλεκτική χρήση πραγματικών γεγονότων, διογκωμένες κατηγορίες, κατασκευασμένες συνδέσεις προσώπων με ακραίες ομάδες και αναπαραγωγή παλαιών δηλώσεων εκτός συμφραζομένων. Είχε ήδη στηθεί ένα δίκτυο χιλιάδων ψεύτικων λογαριασμών που αναδημοσίευε τις ψευδείς ειδήσεις από τις ψεύτικες ιστοσελίδες μέχρι να αρχίσουν και πραγματικοί χρήστες να κάνουν αναδημοσίευση. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που μία ισραηλινή εταιρεία διεξάγει τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Το 2023, διεθνής δημοσιογραφική έρευνα με επικεφαλής τον Ρομέιν Μολίνα και τη δημοσιογραφική ομάδα «Forbidden Stories» έφερε στο φως την «Ομάδα Jorge». Επικεφαλής της φερόταν να είναι ο πρώην αξιωματικός των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων Ταλ Χανάν και να είχε παρέμβει σε δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο. Το βασικό εργαλείο τους ονομαζόταν AIMS (Advanced Impact Media Solutions) και ήταν επί της ουσίας ένα «εργοστάσιο» ψεύτικων ανθρώπων. Το σύστημα μπορούσε να διαχειρίζεται χιλιάδες ψηφιακές ταυτότητες που διέθεταν: φωτογραφίες, email, λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων, τραπεζικά ίχνη, ιστορικό αναρτήσεων ετών. Ο στόχος ήταν να φαίνονται απολύτως πραγματικοί. Η Team Jorge κατηγορήθηκε ότι δεν περιοριζόταν στην παραπληροφόρηση. Φέρεται να αποκτούσε πρόσβαση σε λογαριασμούς Gmail, να παραβίαζε το Telegram, να αποκτούσε πρόσβαση σε πολιτικές επικοινωνίες και να χρησιμοποιούσε υποκλαπέν υλικό για εκβιασμό ή διαρροές. Δηλαδή. περνούσε από την προπαγάνδα στην κυβερνο- επιχείρηση. Παράλληλα, δημιουργούσε μία τεχνητή κοινωνική συναίνεση. Η μέθοδος ήταν συγκεκριμένη: δημιουργούσε μία ψεύτικη είδηση, τη δημοσίευε σε μία ελεγχόμενη ιστοσελίδα, την αναπαρήγαγε μέσω των χιλιάδων ψεύτικων χρηστών της, άρχιζαν να την αναπαράγουν και πραγματικοί χρήστες και στο τέλος η ψεύτική είδηση έφτανε να παρουσιάζεται ως αληθινό γεγονός από τα ΜΜΕ. 
Αυτή τη στιγμή η γαλλική δικαιοσύνη ερευνά την υπόθεση BlackCore, αλλά το ερώτημα είναι ένα: πόσες εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν ήδη μετατραπεί σε πεδίο δράσης εταιρειών που αντιμετωπίζουν την αλήθεια ως υπηρεσία προς διαχείριση και το ψέμα ως επένδυση;

Κυριακή 21 Ιουνίου 2026

Ο Λάκης Λαζόπουλος , μιλάει για όλους και για όλα στις "Αντιθέσεις"


Ο Λάκης Λαζόπουλος ανοίγει τα χαρτιά του σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στον Γιώργο Σαχίνη και την εκπομπή «Αντιθέσεις» στην ΚΡΗΤΗ TV, με μια θεματική και βροχή  αποκαλύψεων και αιχμηρών επισημάνσεων,  πάνω στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας του 2026 …

Η ισονομία βλάπτει σοβαρά τους πολιτικούς


Όταν ένας πολίτης παραβιάζει κανόνες για τα προσωπικά δεδομένα, εφαρμόζεται ο νόμος. Όταν το κάνει πολιτικός, χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Άδωνης 2026!

Ντάμα


Την άκουσα «στερεοφωνικά» τη δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη για την εισαγγελική πρόταση καταδίκης για την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου που αφορά στην υπόθεση διαρροής των email των αποδήμων λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2024. Νόμιζα ότι παράκουσα, ότι έφταιγε η ζέστη και ότι χρειάζομαι μάλλον εξέταση από ωτορινολαρυγγολόγο. Τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη.
Με θρασύτητα που χτύπησε ταβάνι, ο υπουργός Υγείας χαρακτήρισε την πρόταση του εισαγγελέα ως αδιανόητη και πρότεινε, άκουσον άκουσον, νομοθετική ρύθμιση που θα εξαιρεί τους πολιτικούς από σφάλματα πολιτικής επικοινωνίας. Areti Athanasiouστο X

* «Αυτές τις μέρες γίνεται η δίκη της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου γι’ αυτή την περίφημη διαρροή των email. Διάβασα την εισαγγελική πρόταση που είναι υπέρ της καταδίκης της κυρίας Ασημακοπούλου. Θέλω δημόσια να πω ότι το θεωρώ αδιανόητο. Ποινική καταδίκη σημαίνει γράφεται στο ποινικό σου μητρώο, ότι σου καταστρέφεται η ζωή. Ποινική καταδίκη επειδή έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές; Προφανώς θα αποφασίσει η δικαιοσύνη, αλλά εδώ ίσως θα πρέπει η κυβέρνηση να λάβει μια νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν νομικές κυρώσεις», ανέφερε ο Άδωνις Γεωργιάδης. antonis kelaidonisστο X

 Προσέξτε, δεν ζήτησε νομοθετική πρωτοβουλία για τα ενοίκια, ή την ακρίβεια που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά, ούτε για τα ράντζα στα νοσοκομεία, αλλά για την προστασία των πολιτικών από τις συνέπειες των πράξεών τους. Για τον υπουργό Υγείας το πρόβλημα στην υπόθεση Ασημακοπούλου δεν είναι η διαρροή προσωπικών δεδομένων χιλιάδων αποδήμων. Είναι ότι υπάρχει εισαγγελέας που θεωρεί πως μια τέτοια υπόθεση πρέπει να κριθεί από τη Δικαιοσύνη και ενδεχομένως να επιφέρει κυρώσεις. Τρίαιναστο X

Ο υπουργός Υγείας δεν είπε ότι η εισαγγελική πρόταση είναι νομικά εσφαλμένη. Δεν είπε ότι δεν υπήρξε παραβίαση. Δεν είπε ότι τα στοιχεία αποκτήθηκαν νόμιμα. Είπε κάτι πολύ πιο αποκαλυπτικό: ότι ίσως πρέπει να αλλάξει ο νόμος ώστε οι πολιτικοί να μη διώκονται για τέτοιου είδους πράξεις. Gina Tzakστο X
 
Με άλλα λόγια, όταν ένας απλός πολίτης παραβιάζει κανόνες για τα προσωπικά δεδομένα, εφαρμόζεται ο νόμος. Όταν όμως το κάνει πολιτικός, ίσως χρειάζεται μια ειδική μεταχείριση, μια εξαίρεση, μια διευκόλυνση ρε αδερφέ. Ένα μικρό νομοθετικό μαξιλαράκι. Είναι πραγματικά συγκινητική αυτή η έγνοια για τους πολιτικούς. Γιατί ως γνωστόν πρόκειται για μια κοινωνική ομάδα που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο περιθώριο, χωρίς προνόμια, χωρίς ασυλίες, χωρίς ειδικές προστασίες και χωρίς πρόσβαση στην εξουσία.
 
*  Το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν η πρόταση. Είναι η βεβαιότητα με την οποία διατυπώθηκε. Σαν να θεωρεί αυτονόητο ότι, αν ένας νόμος ενοχλεί ένα πολιτικό πρόσωπο, τότε το πρόβλημα είναι ο νόμος και όχι η πράξη. Σαν να θεωρεί φυσιολογικό ότι, όταν ένας πολίτης βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη, εξετάζεται αν παραβίασε τον νόμο, ενώ όταν πρόκειται για πολιτικό, εξετάζεται αν πρέπει να αλλάξει ο νόμος για να βολεύει τον πολιτικό. Marka2‼️στο X

Τελικά ίσως να έχει δίκιο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Να γίνει πράγματι μια νομοθετική ρύθμιση. Μόνο που θα μπορούσε να έχει έναν πιο ειλικρινή τίτλο:«Νόμος περί διατήρησης του δικαιώματος των πολιτικών να ζητούν ισότητα, αρκεί να αφορά τους άλλους».

Τρεις πρωθυπουργοί,.....τρεις προφητικές δηλώσεις

Θυμηθείτε τι έλεγε ο Αντώνης Σαμαράς το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας το 2024 και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2009.

του Δημήτρη Ψαρρά 

Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης από τον Αλέξη Τσίπρα έχει προκαλέσει αμηχανία στον πυρήνα του «επιτελικού κράτους». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε επαναπαυθεί με τη σιγουριά ότι η εκλογή του παλιού του φίλου και ομοϊδεάτη Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε στη διάλυση του κόμματος της Αριστεράς. Εδώ και μήνες είχε τη βεβαιότητα ότι η τυπική ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη σε αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα του επέτρεπε να προχωρήσει στις κρίσιμες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που σχεδίαζε από καιρό: ακραία υποστήριξη επιλεγμένων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, συντονισμένη εξαθλίωση του δημόσιου τομέα, αντισυνταγματική ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Παιδείας. Και τώρα ξαφνικά βρίσκεται πάλι αντιμέτωπος με μια ελπιδοφόρα και (τουλάχιστον δημοσκοπικά) ανερχόμενη Αριστερά. Και το χειρότερο: οι δυο πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που προηγήθηκαν, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, έχουν συγκροτήσει τον δικό τους αντιπολιτευόμενο πόλο και μάλιστα ο δεύτερος σχεδιάζει ανοιχτά τη συγκρότηση νέου κόμματος.
Για τα παράδοξα χαρακτηριστικά της σημερινής πολιτικής συγκυρίας επέλεξα να θυμίσω τρεις παλιότερες δηλώσεις του Σαμαρά, του Τσίπρα και του Μητσοτάκη που μπορεί να έχουν πλέον ξεχαστεί, αλλά εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή πολιτική συγκυρία. Γι’ αυτό τους αποδίδω «προφητικό» χαρακτήρα. Θυμηθείτε.  

Η «προφητεία» Σαμαρά
Την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015, δύο μέρες πριν από τις εκλογές που θα έφερναν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και τον Αλέξη Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού, ο Αντώνης Σαμαράς είχε κάνει την ακόλουθη καταγγελία στην προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας:
«Κι ακούσαμε κι αυτό –αν είναι ποτέ δυνατόν–, η ΕΥΠ, το ΣΔΟΕ και όλα αυτά, να υπάγονται στο Γραφείο του Έλληνα πρωθυπουργού. Αυτό λέγεται συγκέντρωση εξουσίας πέραν εκείνων που σου επιτρέπει μια Δημοκρατία, κ. Τσίπρα. Αυτά να τα ξεχάσεις. Δεν πρόκειται ποτέ να σου επιτρέψουμε να γίνει κάτι τέτοιο! Αυτά γίνονται σε άλλες χώρες, κ. Τσίπρα. Αυτά είναι για τη Βόρεια Κορέα, κ. Τσίπρα!»
Γνωρίζουμε βέβαια ότι δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση, η οποία, κατά τον κ. Σαμαρά, θα μας οδηγούσε σε καθεστώς Βόρειας Κορέας. Ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος μάλιστα προέβη στην κίνηση να υπαγάγει την ΕΥΠ στο Γραφείο του με το πρώτο νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνησή του, τον Ιούλιο του 2019, και το οποίο έφερε τον τίτλο: «Επιτελικό Κράτος: οργάνωση, λειτουργία και διαφάνεια της Κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης» (ν. 4622/2019). Όσο για το ΣΔΟΕ (Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος), αυτό απλώς… καταργήθηκε από τον κ. Μητσοτάκη, έχασε δηλαδή την αυτοτέλειά του και υπάχθηκε, μαζί με μια σειρά άλλων υπηρεσιών (κυρίως το ΣΕΠΕ), στις άμεσα ελεγχόμενες γενικές γραμματείες οικονομικών υπουργείων και, τελικά, στην επίσης απολύτως ελεγχόμενη ΕΑΔ (Εθνική Αρχή Διαφάνειας).
Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Σαμαράς θεωρεί το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη κάτι ανάλογο με το καθεστώς της Βόρειας Κορέας. Η διαγραφή του από το κόμμα ασφαλώς επιβεβαίωσε την άποψή του.

Η «προφητεία» Τσίπρα
Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. αντιμετωπίζεται σήμερα από τις προπαγανδιστικές «Ομάδες Αλήθειας» του κ. Μητσοτάκη ως επανάληψη των πολιτικών πρωτοβουλιών του κ. Τσίπρα που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε διαδοχικές ήττες από το 2019. Δεν διστάζουν, μάλιστα, να του αποδώσουν την απόλυτη ευθύνη για την κωμικοτραγική περίοδο της προεδρίας Κασσελάκη. Όμως ξεχνούν ότι μετά την αποχώρηση των στελεχών που δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε με επιστολή στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (23.2.2024) ζητώντας να διεξαχθούν εσωκομματικές εκλογές που θα επικυρώσουν την προεδρία Κασσελάκη ή θα αναδείξουν άλλον επικεφαλής στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρόταση Τσίπρα απορρίφθηκε πανηγυρικά, με τους παρευρισκόμενους στην αίθουσα του συνεδρίου να γιουχάρουν ομαδικά τους υποστηρικτές της και να αποθεώνουν τον κ. Κασσελάκη. Οι πρώην στενοί συνεργάτες που παρέμεναν συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού, από τους παλιότερους (λ.χ. Αλέκος Φλαμπουράρης) μέχρι τους νεότερους (Κατερίνα Νοτοπούλου), αλλά και όσοι προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ (Γιάννης Ραγκούσης) αντιμετώπισαν τη χλεύη, ενώ η Όλγα Γεροβασίλη που τόλμησε να σηκώσει το γάντι θεωρήθηκε κομματικός εχθρός.
Η ουσία της πρότασης Τσίπρα ήταν όμως ότι αντίθετα από όσα του καταλογίζει σήμερα η προπαγάνδα του «επιτελικού κράτους», εκείνος είχε εγκαίρως αντιληφθεί ότι η επιλογή Κασσελάκη οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική ανυποληψία. Αυτή η θέση του απορρίφθηκε τότε από την πρόταση τριών στελεχών που υποστήριξαν ότι δεν πρέπει να αμφισβητηθεί η αρχηγία Κασσελάκη. Και τα τρία αυτά στελέχη ήταν ο Σωκράτης Φάμελλος, ο Νίκος Παππάς και ο Γιώργος Τσίπρας. Ποιος είχε λοιπόν δίκιο εκείνο τον μοιραίο για τον ΣΥΡΙΖΑ Φλεβάρη του 2024;

Η «προφητεία» Μητσοτάκη    
Η μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σε ένα πολιτικό σχήμα με αντιπρόεδρο τον Άδωνη Γεωργιάδη και βασικά στελέχη τον Μάκη Βορίδη και τον Αθανάσιο Πλεύρη είχε προεξοφληθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πολύ προτού αυτός διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος. Το καλοκαίρι του 2009, πριν από τις εκλογές του φθινοπώρου που κέρδισε ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απλός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας επί Κώστα Καραμανλή έκανε μια δήλωση που θυμίζει πολύ τη στάση που κράτησε απέναντι στην Ακροδεξιά από τη στιγμή που αναδείχτηκε αρχηγός του κόμματος, επτά χρόνια αργότερα:
«Αφήσαμε χώρο στο γήπεδο, να παίξει μπάλα ο κ. Καρατζαφέρης», είχε πει με νόημα. Και πρόσθεσε: «Πρέπει να ξανακερδίσουμε αυτόν τον πολιτικό χώρο». (Χριστίνα Κοραή, «Ελευθεροτυπία», 11.6.2009).
Τη δήλωση αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε ενισχύσει το 2013 ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μιλώντας στον Θανάση Διαμαντόπουλο που νόμιζε ότι ο γιος Μητσοτάκης απευθυνόταν σε «φιλελεύθερους» και όχι «ακροδεξιούς». Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε «μαλώσει» τον συνομιλητή του:
«Τι λες, παιδί μου; Εμένα οι ακροδεξιοί ήταν οι πιο δικοί μου, οι πιο πιστοί, ιδιαίτερα οι βασιλόφρονες. Και οι ακροδεξιοί, λοιπόν, κατά βάση τον Κυριάκο θα ακολουθήσουν». (Θανάσης Διαμαντόπουλος, «Το πορτρέτο ενός ηγέτη. Από την ιστορία του Μητσοτάκη στον Μητσοτάκη της Ιστορίας», εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2013, σ. 122-124).
Ακόμα σαφέστερος υπήρξε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στις πολύωρες συνομιλίες του με τον Αλέξη Παπαχελά, για τις οποίες ευλόγως έθεσε όρο να δημοσιευτούν μετά τον θάνατό του:
«Ιδίως με αγκάλιασε εκείνο που ονομάστηκε στη συνέχεια ή και ονομαζόταν τότε Ακροδεξιά. Η οποία στην Ελλάδα δεν έχει καμία ομοιότητα με αυτή που γνωρίζουμε σε άλλες χώρες. Είναι απλώς άνθρωποι πολύ φανατισμένοι σε πολιτικές που και εμείς υποστηρίζουμε. […] Εμένα αυτοί με αγκάλιασαν διότι ήμουν ένας μαχητικός άνθρωπος, ο οποίος εμάχετο εντίμως και είχε το θάρρος να πει ορισμένα πράματα τα οποία οι άλλοι δεν έλεγαν. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο εγώ είχα κερδίσει τη βάση. Αλλά το στενό κομμάτι των στελεχών, ιδίως γύρω από τον αρχηγό [σ.σ. τον ιδρυτή του κόμματος Κωνσταντίνο Καραμανλή], ποτέ δεν το κέρδισα εγώ. Όλοι αυτοί ήταν μέχρι το τέλος αντίθετοι» (Αλέξης Παπαχελάς, «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια», εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα 2019, σ. 49-50).
Οι τρεις αυτές «προφητείες» νομίζω ότι εξηγούν την σημερινή πολιτική στάση των τριών ηγετικών στελεχών της Δεξιάς και της Αριστεράς. Και ίσως μας δίνουν και κάποια κλειδιά για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας.

Το ΠΑΣΟΚ δίνει “ασίστ” σε Μητσοτάκη και Τσίπρα…


Η στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ το μόνο που πετυχαίνει είναι να δίνει “πάσες” από τη μια στον Μητσοτάκη και από την άλλη στον Τσίπρα.

Γιώργος Καρελιάς

Το ΠΑΣΟΚ είναι (ήταν) το κόμμα-φαινόμενο της Μεταπολίτευσης. Ανέτρεψε τα προδικτατορικά δεδομένα, έγινε ο δεύτερος (αντιδεξιός) πολιτικός πόλος και σχημάτισε έξι κυβερνήσεις, περίπου όσες και το αντίπαλο κόμμα.
Εδώ και 15 χρόνια, μετά την τελευταία εκλογική νίκη του (2009), έχει γίνει σκιά του παλιού εαυτού του. Φορτώθηκε το βάρος της χρεοκοπίας και του πρώτου Μνημονίου, συγκυβέρνησε με τη ΝΔ (2012-2014), έχασε τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του προς τ’ αριστερά. Και έκτοτε, ακολουθώντας μια αυτοκτονική τακτική (για στρατηγική ούτε λόγος), έχει μετατραπεί σε ένα μικρό-μικρομεσαίο κόμμα, που πασχίζει να κρατηθεί στη δεύτερη ή στην τρίτη θέση.
Ευκαιρίες ν’ αλλάξει τη μοίρα του δόθηκαν. Στις πολύ ευνοϊκές ευρωεκλογές του 2024 οι δύο βασικοί αντίπαλοί του, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, έπαθαν από ένα μικρό κάζο. Όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν αποκόμισε τίποτα, τρίτο ήρθε. Αλλά και η συνέχεια ήταν πολύ ευνοϊκή γι’ αυτό: η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη βολοδέρνει γύρω από το 28% των ευρωεκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, είχε αρχίσει να εξαερώνεται. Αλλά το ΠΑΣΟΚ κοίταζε την κολλημένη βελόνα των δημοσκοπήσεων, κολλημένο το ίδιο σε μια αυτοκτονική επιλογή, που δεν του απέφερε τίποτα.
Ήταν θέμα χρόνου να καλυφθεί το κενό. Και το κάλυψε σχεδόν αμέσως ο Τσίπρας άμα τη επιστροφή του. Στο ΠΑΣΟΚ, αντί να καταλάβουν «πού πάει το πράγμα», έπαθαν δημοσκοπικό πανικό. Άρχισαν να τα βάζουν με τους δημοσκόπους και συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο: διμέτωπος, μπερδερμένα πράγματα με τις μετεκλογικές συνεργασίες και… «μη γνώτω η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του».
Το τελευταίο επεισόδιο στο σίριαλ Αννας Διαμαντοπούλου-Χάρη Δούκα δείχνει τι θα πάθει το ΠΑΣΟΚ το βράδυ των εκλογών όποια θέση κι αν καταλάβει.
Η δεξιόστροφη τάση του ΠΑΣΟΚ, την οποία εκφράζει η Διαμαντοπούλου, θεωρεί σχεδόν αυτονόητη μια μετεκλογική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. Γι’ αυτό είπε τις προάλλες ότι η ΝΔ είναι αντίπαλος «μέχρι τις εκλογές». Γι’ αυτό μόλις προχτές εκθείασε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη («ναι, είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η αποδοχή της χώρας, αυτό πρέπει να το παραδεχθώ»).
Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που δεν φείδεται καλών λόγων για το νυν πρωθυπουργό. Το 2019 είχε ταχθεί υπέρ της αυτοδυναμίας του. Και το 2022, όταν έσκασε το σκάνδαλο των υποκλοπών, είχε σπεύσει να υπερασπιστεί τον Μητσοτάκη, κατακεραυνώνοντας όσους «τον κατηγορούν χωρίς στοιχεία και αποδείξεις»! Βέβαια, τότε η κυρία Διαμαντοπούλου δεν είχε ακόμη επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ για να διεκδικήσει την ηγεσία του.
Η στάση αυτή του (όλου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ΠΑΣΟΚ το μόνο που πετυχαίνει είναι να δίνει «πάσες» από τη μια στον Μητσοτάκη και από την άλλη στον Τσίπρα.
Τι άλλο από «πάσα» στον Μητσοτάκη είναι να λες προεκλογικά ότι η ΝΔ είναι αντίπαλός σου «μέχρι τις εκλογές», ενώ το συνέδριο έχει αποφασίσει καμιά συνεργασία με τη ΝΔ; Τι άλλο από πάσα είναι να λες ότι η κυβέρνησή του τα πάει καλά στην οικονομία; Γιατί οι δεξιόστροφοι ΠΑΣΟΚοι να το ψηφίσουν και να μην (ξανα)πάνε στην κάλπη του Μητσοτάκη-και μάλιστα όταν το ΠΑΣΟΚ επενδύει στο «μπαμπούλα» του Τσίπρα;
Αλλά η στάση του ΠΑΣΟΚ δίνει «πάσα» και στον Τσίπρα. Αφού επί δυόμισι χρόνια, όταν ο Τσίπρας ήταν εκτός, δεν απευθύνθηκε στους αριστερόστροφους ψηφοφόρους κυνηγώντας κάποιους «κεντρώους», σήμερα τους αφήνει οριστικά στην ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα. Ποιος αριστερόστροφος, αντιδεξιός κτλ ψηφοφόρος θα ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ; Ο Τσίπρας καθίσταται ντε φάκτο ο αντίπαλος του Μητσοτάκη ακόμα και για ψηφοφόρους που δεν τον πολυσυμπαθούν. Διότι όσοι ανήκουν στη συντριπτική πλειοψηφία, που θέλει να αλλάξει η κυβέρνηση, στον Τσίπρα βλέπουν εκείνον που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να το καταφέρει.
Σε λίγες μέρες(23 Ιουνίου) συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι σημερινοί διαχειριστές του ΠΑΣΟΚ ας προσπαθήσουν να κατανοήσουν το εξής απλό: το ΠΑΣΟΚ ήταν κόμμα εξουσίας όταν εξέφραζε το μεγάλο πόλο του προοδευτικού κόσμου, που το έβλεπε ως το μεγάλο αντίπαλο του συντηρητικού κόμματος, της ΝΔ. Με «διμέτωπο» αγώνα το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να παραμείνει μικρό. Και το βράδυ των εκλογών «να μην ξέρει η αριστερά του τι κάνει η δεξιά του»…

ΥΓ: Η στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει ότι το ίδιο λάθος πρέπει να κάνει το νεοσύστατο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Όσοι μιλάνε δημόσια πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί.
Δηλώσεις του τύπου «το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρο» (της εκπροσώπου Τύπου Θεώνης Κουφονικολάκου) ή ότι «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αυτοδιαλυθεί» (του συντάκτη του «μανιφέστου» Γιώργου Σιακαντάρη) είναι άστοχες. Αν υποθέσουμε ότι επαληθεύεται η «πρόβλεψη» Τσίπρα και η ΕΛ.Α.Σ έρχεται πρώτη στις εκλογές, με ποιον θα σχηματίσει κυβέρνηση, εφόσον το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρος και πρέπει να αυτοδιαλυθεί; Τα φουσκωμένα μυαλά και η αλαζονεία δεν κάνουν καλό…

Χορεύοντας με την μπάλα, στο Μουντιάλ ρατσισμού και κυνισμού του Mr. Trump


Αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…

 
γράφει ο Νίκος Τσαγκρής


«Ελκύομαι από την ικανότητα του ποδοσφαίρου για ομορφιά. Όταν παίζεται καλά, το παιχνίδι είναι ένας χορός με την μπάλα», έλεγε ο πιο ρομαντικός ποδοσφαιρόφιλος του κόσμου, ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο. Θυμήθηκα αυτό το τρυφερό απόφθεγμα για το ποδόσφαιρο το πρωϊνό της περασμένης Τετάρτης, όταν είδα (στα highlights του μουντιαλικού ματς Αργεντινή – Αλγερία) τον απόλυτο θεό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει hat trick, χορεύοντας στην κυριολεξία με την μπάλα…
Ωστόσο, σε λίγα λεπτά, περιδιαβάζοντας στο διαδίκτυο τα ειδησεογραφικά σάιτ, προσγειώθηκα στην ακανθώδη πλευρά του πολιτικού διαπλανητικού μας παρόντος, όταν έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο του Βρετανού σοσιαλιστή – πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου – Τζέρεμι Κόρμπιν στον Guardian. Κα αυτό, γιατί απ’ τον τίτλο του ακόμα, το άρθρο μου θύμιζε πως το 26ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που παρακολουθούμε είναι «Το Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ». Και ότι «κανένας πολιτικός ηγέτης - ούτε καν αυτοί που είχαν καταδικάσει το αντίστοιχα ρατσιστικό και κυνικό Μουντιάλ του Κατάρ το 2022 – δεν έχουν την τόλμη να μιλήσουν για την απαίσια στάση του Λευκού Οίκου απέναντι σε τόσα πολλά… ‘ανταγωνιστικά των ΗΠΑ, κατά τον κ. Τράμπ’ έθνη, αλλά και την υποκρισία των ηγετών που συναινούν σ’ αυτήν»…
Ακολούθως, αναφερόμενος στην εξωφρενική απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ του Σομαλού διαιτητή της FIFA Mar Artan, ο Τζέρεμι  Κόρμπιν μας θυμίζει ότι, μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ δεν έχουν επίσημα εξηγήσει τον λόγο αυτής της απαγόρευσης, αλλά «γνωρίζουμε ότι η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο ταξιδιωτικών απαγορεύσεων του Ντόναλντ Τραμπ» Και ότι «τις μέρες που η είδηση της απαγόρευσης εισόδου του Artan αντηχούσε σε όλο τον κόσμο, μια πηγή της κυβέρνησης, μιλώντας off the record, ισχυρίστηκε ότι η κίνηση αυτή έγινε επειδή ο Artan είχε… πιθανούς δεσμούς με πιθανούς τρομοκράτες»!.. Για να σχολιάσει, εν κατακλείδι, ότι «αυτός ο ισχυρισμός, παρά την οργή που προκλήθηκε, αξίζει έναν ευρύ σκεπτικισμό». Και ότι, «υπάρχει μια λέξη για αυτό: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ»!..
Φυσικά, αυτή η επαίσχυντη απόφαση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που ονομάζεται «26ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου» αλλά δεν είναι παρά το «Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ»: η Σομαλία είναι μία από τις 39 χώρες -συμπεριλαμβανομένων του Λάος, της Σιέρα Λεόνε, της Μπουρκίνα Φάσο, του Μάλι, του Νίγηρα και του Νότιου Σουδάν- που βρίσκονται στη λίστα ταξιδιωτικής απαγόρευσης των ΗΠΑ του Τράμπ. Αυτό σημαίνει ότι οπαδοί από περισσότερες του ενός τετάρτου των χωρών που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο αντιμετωπίζουν απορρίψεις και περιορισμούς στις θεωρήσεις βίζας. Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλοι να αποκλείονται για φυλετικούς – ρατσιστικούς λόγους από τις κερκίδες των μουντιαλικών ονείρων τους: να απολαύσουν από κοντά τους λατρεμένους ποδοσφαιρικούς θεούς τους να χορεύουν με την μπάλα…
Δυστυχώς, παρόμοια απάνθρωπα, αυταρχικά – έως και φασιστικά! –   δρώμενα, διόλου πρωτόγνωρα δεν είναι, επαναλαμβάνονται αδίστακτα στη διάρκεια της ιστορίας, κάθε φορά που –  από αυταρχικούς  δικτάτορες και διαταραγμένους κυβερνήτες, ως συνήθως – εμπλέκεται η πολιτική με τον αθλητισμό, ειδικά με το ποδόσφαιρο: «Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ενέταξαν το ποδόσφαιρο στην υπηρεσία του εκκολαπτόμενου παγκόσμιου πολέμου», περιγράφει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως»: «Στα γήπεδα, οι ποδοσφαιριστές της Γερμανίας και της Ιταλίας χαιρετούσαν με την παλάμη του τεντωμένου χεριού υψωμένη. ‘Νίκη ή θάνατος’, παράγγελνε ο Μουσολίνι και, χωρίς αμφιβολία, η ιταλική ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και του 1938…
»Για τον απλό κόσμο, το να κερδίσεις έναν διεθνή αγώνα είναι πιο σημαντικό από το να κατακτήσεις μια πόλη», έλεγε ο Γκέμπελς, αλλά η Εθνική Γερμανίας, που επιδείκνυε τη σβάστικα στο στήθος, δεν είχε τύχη. Λίγο αργότερα ήρθε ο κατακτητικός πόλεμος και στο παραλήρημα της φυλετικής καθαρότητας προστέθηκε και η κάθαρση του ποδοσφαίρου: 300 Εβραίοι ποδοσφαιριστές σβήστηκαν από τον χάρτη. Πολλοί από αυτούς πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης»...
Αυτά για την ιστορία… Ωστόσο, το «26ο Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Ντόναλντ Τράμπ» συνεχίζεται απρόσκοπτα ως.. τέτοιο, με τον «καθησυχαστικό» ισχυρισμό της FIFA ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει τον κόσμο – το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει ως στόχο να φέρει τους ανθρώπους κοντά», υπό τη συνοδεία της εκκωφαντικής συνένοχης σιωπής της παγκόσμιας ηγετικής – πολιτικής κοινότητας, να μετεωρίζεται σαν γκρίζο απειλητικό σύννεφο στον υπερατλαντικό μουντιαλικό ουρανό. Και ενώ έχει ολοκληρωθεί… αισίως η πρώτη αγωνιστική φάση των ομίλων, ούτε η FIFA ούτε οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε διαβεβαίωση ότι οι οπαδοί θα είναι ασφαλείς από παράνομη κράτηση, επιδρομές ή απελάσεις…  
Τέλος, όπως ο Εδουάρδο Γκαλεάνο κι ο Τζέρεμι Κόρμπιν, δηλώνω πως «Αγαπώ το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…  Πως ήρθε η ώρα, αυτή η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις, να έχουν το θάρρος να αποκαλύψουν ότι από τις ΗΠΑ του Τράμπ ασκείται μια εξωτερική πολιτική κατευνασμού, δειλίας και υποκρισίας – να αρχίσουν να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων, παντού…

Σάββατο 20 Ιουνίου 2026

"Βλακεία ανίκητε μάχαν…" Στάθης Σταυρόπουλος


γράφει ο
 
"ΣτάθηςΣταυρόπουλος

Η προθυμία πολλών πολιτών να ακούνε, ακόμα και να υποστηρίζουν κυβερνητικά (και αντιπολιτευτικά) φληναφήματα, όπως αυτό για τα δωρεάν εισιτήρια, είναι ενδιαφέρουσα, αν θέλει να μελετήσει κανείς την αποβλάκωση που έχουν επιφέρει τρεις-τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού στις μάζες.
Πληρώνουμε το ρεύμα χρυσάφι, αλλά συζητάμε για πενηνταράκια και δεκάρες στα εισιτήρια.
Η αποβλάκωση έχει φθάσει σε τέτοια ύψη που κάποιοι πολίτες, πολλοί ή λίγοι, βρίσκουν λογικό να ψάχνουν οι ίδιοι με τις ώρες ανάμεσα σε 8.000 κωδικούς προϊόντων, που είναι φθηνότερη η φέτα (κάπου στο Γαλάτσι) για να τρέξουν (από τον Πειραιά) να την αγοράσουν.
Αλλά εκτός από αυτούς τους πολίτες, πασαρέλα στον παραλογισμό κάνει όλο το συστημικό πολιτικό φάσμα της χώρας.
Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας και λοιπά συστημικά ρετάλια, (και εξ αυτών πολλά ρεμάλια), χορεύουν πάνω στο ημιθανές σώμα της χώρας τον καρσιλαμά του παραλόγου ή αν πρόκειται για εθνικά θέματα το τσιφτετέλι.
Ως φαίνεται όμως, δεν γίνεται αλλιώς. Στην κορυφή του κόσμου, ο Ντόναλντ Τραμπ υπερηφανεύεται ότι θεράπευσε τα κακά που ο ίδιος προκάλεσε! Όπως το άνοιγμα των Στενών (που βεβαίως ήταν ανοιχτά πριν από τον πόλεμο).
Ανοιχτά και τώρα, αλλά πληρώνοντας διόδια στους Ιρανούς (και το Ομάν)! Μεγάλη επιτυχία: Έκλεισε τα Στενά ο Τραμπ και τα άνοιξε ξανά για να εισπράττουν διόδια οι Ιρανοί!
Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες (απλώς ενδεικτικές της αποβλάκωσης και του αμοραλισμού). Υπογράφηκε ένα μνημόνιο αλληλοκατανόησης με την «σπάθα του Δαμοκλή» να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του!
Οι αγορές πανηγυρίζουν, οι Ισραηλινοί αφρίζουν, οι Ευρωπαίοι τραυλίζουν, οι πονηροί κερδίζουν, ο πόλεμος καραδοκεί και η βλακεία δεν προλαβαίνει να κάνει μπίζνες με την τρέλα, τη φτώχεια και τον πόλεμο…

Γιατί η νίκη του Ιράν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο


Το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει.

Θέμης Τζήμας

Ξεκινούμε από μια παραδοχή η οποία είναι απολύτως κρίσιμη: το μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν είναι αμφίβολο κατά πόσο θα αντέξει. Ήδη το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να το υπονομεύσει, τόσο στον Λίβανο, όσο ενδεχομένως και με άλλους τρόπους τους οποίους θα δούμε να εξελίσσονται στην πορεία και οι οποίοι πολύ πιθανώς θα εμπλέξουν τον ίδιο τον Τραμπ. Ήδη το Ιράν έχει καταγγείλει 84 παραβιάσεις της εκεχειρίας στον Λίβανο ενώ ήδη το Ισραήλ (ή τουλάχιστον υπουργοί του) αρνείται ότι δεσμεύεται από την εκεχειρία. Παρεμπιπτόντως, αν το Ισραήλ υποστηρίξει ότι δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας και ότι δε δεσμεύεται από αυτήν, θα μπορούσε το Ιράν να αναβιώσει τον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ, χωρίς οι ΗΠΑ να εμπλακούν και τότε το Ισραήλ θα αντιμετωπίσει την πιθανότητα πραγματικής και πλήρους συντριβής. Άλλωστε προς το παρόν αδυνατεί να καταβάλει τη Χεζμπολάχ με τρόπο δραματικό για το ίδιο και εντυπωσιακό για το μέτωπο της αντίστασης. Σε κάθε περίπτωση είναι πολύ πιθανό να δούμε παράταση της γκρίζας κατάστασης μεταξύ εχθροπραξιών και παύσης τους ή και κατάρρευση της διαδικασίας.
Έστω κι έτσι, πρόκειται για μια ιστορική στιγμή. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ ηττώνται. Κατά βάση στις διάφορες μείζονες στρατιωτικές τους εμπλοκές μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όποτε αυτές οι εμπλοκές παρατείνονται αρκετά, οι ΗΠΑ ηττώνται. Η ήττα τους αυτή είναι ιστορική γιατί πρώτον κάθε ήττα του πάλαι ποτέ ηγεμόνα του πλανήτη είναι ιστορικής σημασίας, δεύτερον γιατί αφορά τη μείζονος σημασίας περιοχή της «Μέσης Ανατολής», τρίτον γιατί είναι κοινή ήττα ΗΠΑ και Ισραήλ, τέταρτον γιατί είναι ήττα από μια χώρα του μουσουλμανικού κόσμου και του παγκοσμίου Νότου, πέμπτο γιατί έλαβε χώρα εν μέσω φθοράς της ισχύος των ΗΠΑ, επικυρώνοντάς την και έκτο επειδή ήρθε τόσο γρήγορα. Στο Βιετνάμ χρειάστηκαν δεκαετίες εμπλοκής για να ηττηθούν οι ΗΠΑ. Τώρα χρειάστηκαν μόνο λίγες εβδομάδες για την ήττα των ΗΠΑ.
Μεταξύ άλλων, η αιτία συνίσταται στην ακύρωση του τεχνολογικού προβαδίσματος των ΗΠΑ από το Ιράν και στην ενότητα του λαού του Ιράν, ο οποίος με ενθουσιασμό αγκάλιασε την στρατιωτική προσπάθεια της πατρίδας του. Οι υπόγειες πυραυλικές πόλεις του Ιράν έμειναν σχεδόν άθικτες ή επλήγησαν συγκριτικώς ελαχίστως ενώ τα πυρομαχικά των ΗΠΑ εξαντλούνταν.
Με βάση αυτά τα οποία γνωρίζουμε ο συσχετισμός είναι σαφής: οι ΗΠΑ παραδόθηκαν στο Ιράν. Η ανάληψη της υποχρέωσης από πλευράς του Ιράν να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα (κατά τη γνώμη του γράφοντος θα πρέπει πολύ σοβαρά το Ιράν να σκεφτεί την αλλαγή στάσης και ως προς αυτό το θέμα) δεν αποτελεί φυσικά τίποτα νέο, δεδομένου ότι υπάρχει ήδη φετβά του εκλιπόντος Ανωτάτου Ηγέτη περί μη απόκτησης πυρηνικών όπλων από το Ιράν. Κοινώς δεν πέτυχαν τίποτα οι ΗΠΑ ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα στο οποίο δεν είχε ήδη δεσμευτεί το Ιράν από δεκαετίες πριν.
Τα άρθρα από το Bloomberg είναι χαρακτηριστικά: Επιπλέον προβλέπεται το «Ταμείο ανοικοδόμησης» 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων το οποίο θα δοθεί στο Ιράν μόλις ολοκληρωθεί η συμφωνία κατά τα φαινόμενα. Σύμφωνα με το σχετικό μάλιστα άρθρο του Reuters «περισσότερο από το ήμισυ αυτού του ποσού έχει ήδη δεσμευτεί, δήλωσε στο Reuters πηγή με άμεση γνώση της συμφωνίας… Το Reuters αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι περισσότερο από το ήμισυ του ποσού έχει ήδη δεσμευτεί και ότι θα αποτελείται εξ ολοκλήρου από κεφάλαια του ιδιωτικού τομέα… Το νέο ταμείο είναι ένα ιδιωτικό επενδυτικό όχημα, όχι ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης ή αποζημιώσεων και δεν θα περιλαμβάνει κρατικά χρήματα ή επιχορηγήσεις, είπε η πηγή, προσθέτοντας ότι εταιρείες που εδρεύουν στις ΗΠΑ, τα αραβικά κράτη του Κόλπου, την Ασία, τη Νότια Αμερική και την Αφρική έχουν συμφωνήσει να δεσμεύσουν χρηματοδότηση… Οι επενδύσεις που δεσμεύτηκαν καλύπτουν την ενέργεια, την εφοδιαστική, τη μεταποίηση και τις μεταφορές, είπε η πηγή».
Μάλιστα, το Reuters υποστηρίζει ότι «το επενδυτικό ταμείο είναι εντελώς ξεχωριστό από μια παράλληλη διαπραγματευτική πορεία για την άρση των κυρώσεων των ΗΠΑ και την απελευθέρωση ιρανικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν παγώσει στο εξωτερικό, είπε η πηγή, περιγράφοντας τους δύο ως ξεχωριστούς χρηματοοικονομικούς μηχανισμούς με διαφορετικούς σκοπούς και χρονοδιαγράμματα».
Δεν πρόκειται για τη μόνη οικονομική συμφωνία την οποία εξαναγκάστηκαν να προσφέρουν στο Ιράν οι αντίπαλοί του όπως υποστηρίζουν δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου. Κατά τη Washington Post: «Επιδιώκοντας να προστατεύσει το οικονομικό στολίδι του, είπαν αυτοί οι αξιωματούχοι, το Κατάρ προσέγγισε την Τεχεράνη στην αρχή του πολέμου για να παρουσιάσει μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία: το Ιράν θα απέφευγε να χτυπήσει το Ras Laffan και το Κατάρ θα σταματούσε μονομερώς την παραγωγή φυσικού αερίου – μια κίνηση που θα εκτόξευε τις τιμές της ενέργειας στα ύψη και θα ασκούσε οικονομική πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να συντομεύσουν τον πόλεμο. Το Κατάρ παρουσίασε αυτό που ισοδυναμούσε με μια «μυστική συμφωνία», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος περιφερειακής ασφάλειας, υποσχόμενος να χρησιμοποιήσει μόχλευση στις προμήθειες φυσικού αερίου για να βοηθήσει να τερματιστεί γρήγορα ο πόλεμος, ενώ επιδιώκει τη δέσμευση του Ιράν με «έναν όρο: δεν πρόκειται να μας επιτεθείτε».
Πού γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα η ιστορία αυτή; Κατά την Israel Hayom:
Ο Τραμπ ενέκρινε κρυφά τη συμφωνία μετρητών Κατάρ-Ιράν. Διπλωματικοί αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσιγκτον εξουσιοδότησε κρυφά τη Ντόχα να μεταφέρει κεφάλαια στην Τεχεράνη με αντάλλαγμα την ελευθερία ναυσιπλοΐας στα στενά του Ορμούζ και την ασυλία από επιθέσεις. Η διπλή πολιτική είχε σκοπό να περιορίσει τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και χρησίμευσε ως βάση για το μνημόνιο κατανόησης που σφυρηλατήθηκε με την ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης.
To Iράν είχε πράγματι σχεδιάσει τη στάση του απέναντι σε έναν αιφνίδιο πόλεμο από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και γνώριζε όχι μόνο ποια οπλικά συστήματα να χρησιμοποιήσει αλλά και πώς να πιέσει ασφυκτικώς την παγκόσμια οικονομία. Τελικώς δε χρειάστηκε να αξιοποιήσει (τουλάχιστον όχι μέχρι νεωτέρας) στο μέγιστο βαθμό κανένα από τα μέσα πίεσης και πολέμου. Οι απειλές Τραμπ περί χερσαίας εισβολής αποδείχτηκαν μπλόφα και το ακόμα χειρότερο διαμόρφωσαν de facto (και ίσως πλέον και βάσει συνθήκης) δικαίωμα και δυνατότητα του Ιράν να διαχειρίζεται και να ανοιγοκλείνει τα Στενά του Ορμούζ.
Επιπροσθέτως, τα πλήγματα στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ και οι απώλειες σε επίπεδο υλικού έχουν επιφέρει καίριο αν όχι καταλυτικό πλήγμα τόσο στην υλική βάση, όσο και στην εικόνα της ισχύος των ΗΠΑ.
Το βάθος της ήττας των ΗΠΑ και του Ισραήλ απεικονίζεται στη ρητορική (θα αποδειχθεί κατά πόσο είναι και ουσιαστική) διάσταση ΗΠΑ και Ισραήλ ή αλλιώς Τραμπ και Νετανιάχου. Αυτή η διάσταση αποδεικνύει και κάτι ακόμα το οποίο είναι το κρισιμότερο αλλά και το διδακτικότερο: το Ισραήλ δεν μπορεί να σταθεί στην περιοχή χωρίς τις ΗΠΑ και δεν το έχει κάνει ποτέ. Το Ιράν μπόρεσε και στάθηκε μαζί με το μέτωπο της αντίστασης.
Αλλά προσοχή: ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Όχι μόνο γιατί οι εχθροπραξίες είναι αμφίβολο κατά πόσο δε θα ξεκινήσουν εκ νέου. Αλλά επιπλέον επειδή οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να κερδίσουν με την «ειρήνη», ό,τι έχασαν με τον πόλεμο: να προκαλέσουν εσωτερικές εντάσεις και συγκρούσεις μέσα στο Iράν. Ίσως το ορθότερο είναι αυτό το οποίο έγραψε η εφημερίδα «Khorasan»:
Τα ζητήματα μεταξύ του Ιράν και της Αμερικής, και ιδιαίτερα του Ιράν και του Ισραήλ, έχουν φτάσει στο επίπεδο μιας υπαρξιακής μάχης που στην πράξη θα τελειώσει μόνο με την αποφασιστική νίκη της μιας πλευράς.
Η ανακωχή κατά την εφημερίδα αποτελεί απλώς μια «ανάσα» πριν την τελική μάχη σύμφωνα με την εν λόγω ανάλυση. Επαναλαμβάνουμε: ίσως αυτή είναι η ορθότερη προσέγγιση. Αυτή η μέχρι τώρα νίκη όμως και αυτή η τελική μάχη θα επιταχύνει τον παγκόσμιο μετασχηματισμό. Και αν ο μετασχηματισμός κινηθεί προς την ήττα του ιμπεριαλισμού θα πρόκειται για το σημαντικότερο γεγονός του 21ου αιώνα (μέχρι το επόμενο).

«Ηima kai tsouvalata»...


Τάσος Παππάς

Τελευταίοι στην Ευρώπη στην αγοραστική δύναμη δίνουμε μάχη με τη Βουλγαρία. Στις πρώτες θέσεις στην ακρίβεια και στον πληθωρισμό. Αυτά είναι...
...στοιχεία που δεν τα βγάζουν οι συνήθειες ύποπτοι λαϊκιστές που έχουν διεισδύσει στα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έχουν ως μοναδικό στόχο τη δυσφήμιση της λαοπρόβλητης κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη , είναι στοιχεία από υπηρεσίες των Βρυξελλών που είναι υπεράνω υποψίας για ροπή προς τον αριστερισμό.Πολιτική
Την ίδια στιγμή οι μηχανισμοί του καθεστώτος δίνουν στη δημοσιότητα νούμερα που παρουσιάζουν την ελληνική οικονομία σε κατάσταση μέθης λόγω των επιτυχιών των κυβερνητικών πολιτικών.
Κάποια από τις δύο πλευρές λέει ψέματα και μάλιστα χοντρά. Η αλήθεια που είναι; Έχετε έναν τρόπο να την ανακαλύψετε. Μπείτε στη νέα πλατφόρμα με τον τίτλο «hima kai tsouvalata» που έφτιαξε η κυβέρνηση και ακούστε με τη δέουσα προσοχή τα ανακοινωθέντα του αρχηγού του συστήματος.
Οι γκρινιάρηδες θα αποστομωθούν, οι ξινοί θα προσγειωθούν ανώμαλα στην πραγματικότητα, οι λαϊκιστές θα σπάσουν τα μούτρα τους, οι θυμωμένοι άνευ λόγου και αιτίας θα ηρεμήσουν και οι απελπισμένοι θα βγουν με φόρα από τον πεσιμιστικό λήθαργο τους.
Για όλα φροντίζει το κόμμα των ιδιοκτητών της χώρας...

Αν δεν μπορείς να φρενάρεις την ακρίβεια, φτιάξε μια πλατφόρμα…


Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες.

Γιώργος Καρελιάς

Τι κάνουν οι κυβερνήσεις όταν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα; Το ρίχνουν στην επικοινωνία, κοινώς προπαγάνδα.
Η ακρίβεια κρατάει τουλάχιστον τρία χρόνια. Και η κυβέρνηση έχει μετέλθει όλα τα μέσα για να  δείξει ότι πασχίζει να την αντιμετωπίσει. Το πρώτο ήταν οι «αυτοψίες» του πρωθυπουργού σε σούπερ μάρκετ. Οι υπουργοί Ανάπτυξης τον τραβολογούν κατά καιρούς σε καταστήματα, για να βλέπει πόσο αποτελεσματικά ήταν τα διάφορα «καλάθια του νοικοκυριού» και να «απειλεί» τις πολυεθνικές με θηριώδη πρόστιμα διαβεβαιώνοντας ότι «δεν είμαστε μπανανία».
Οι «αυτοψίες» δεν απέδωσαν βέβαια τίποτα, διότι από τότε μέχρι σήμερα η ακρίβεια έχει πάρει μεγαλειώδεις διαστάσεις(μεγαλειώδεις για τα κέρδη των επιχειρήσεων).
Τώρα η προπαγάνδα προστάζει «φτιάξτε άλλη μια εφαρμογή», για να μπαίνουν οι καταναλωτές και να συγκρίνουν τιμές προϊόντων στα εγχώρια σούπερ μάρκετ και να βλέπουν τις αντίστοιχες σε μερικές ευρωπαϊκές χώρες. Έχουμε το e-katanalotis, τώρα αποκτήσαμε και το PosoKanei.
Όπως παλιά με τις «απειλές» κατά των πολυεθνικών, έτσι και τώρα ο πρωθυπουργός «προειδοποιεί» ότι υψηλότερες τιμές σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές αγορές «δεν μπορούν να γίνουν εύκολα ανεκτές».
Παρατήρηση πρώτη: Από λογοπαίγνια ο κ. Μητσοτάκης τα πάει καλά. Αν οι υψηλές τιμές δεν μπορούν να γίνουν «εύκολα ανεκτές», μπορούν  να γίνουν «δύσκολα». Όπως φαίνεται από τη μέχρι τώρα πρακτική των επιχειρήσεων, το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να αυξάνουν τα κέρδη τους. Το αν αυτό θα γίνει «δύσκολα» δεν σκοτίζονται ιδιαίτερα.
Παρατήρηση δεύτερη: όσοι επισκέπτονται τα σούπερ μάρκετ γνωρίζουν ότι παντού οι τιμές των προϊόντων έχουν «πετάξει» εδώ και χρόνια. Στα βασικά καταναλωτικά αγαθά δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές, κυριαρχεί ένα είδος καρτέλ. Επομένως, το να μεταβληθεί ο πολίτης σε ένα είδος καταναλωτή-ντετέκτιβ ελάχιστα θα του αποφέρει.
Παρατήρηση τρίτη: τι θα αποφέρει στον καταναλωτή η δυνατότητα να συγκρίνει τις εγχώριες τιμές με αντίστοιχες σε άλλες  χώρες; Μήπως θα κάνει ένα ταξιδάκι στην Αλβανία, τη Βουλγαρία ή τη Βόρεια Μακεδονία και θα επιστρέψει με το καλάθι γεμάτο; Αυτό το κάνουν οι ελάχιστοι που μένουν κοντά στα σύνορα.
Παρατήρηση πέμπτη: το 2019 τα εισοδήματα από κέρδη ήταν κατά σχεδόν 20 δισεκατομμύρια μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας. Το 2024 έγιναν μεγαλύτερα κατά 36 δισεκατομμύρια!
Συμπέρασμα: Το εισόδημα από την εργασία συνεχώς υποβαθμίζεται σε σχέση με τα επιχειρηματικά κέρδη. Γι’ αυτό οι πολίτες δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια, όσες προπαγανδιστικές «εφαρμογές» κι αν τους προσφέρουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του.
Οι οποίοι μπορεί να μην έχουν καταλάβει αυτό που έχουν πει οι πολίτες για το «πριν» και το «τώρα». Και πολύ απλά έχουν πει ότι το 2019, που ήταν μνημονιακό έτος,  τα οικονομικά τους ήταν καλύτερα.
Μπορεί να το καταλάβουν το βράδυ των επικείμενων εκλογών…

ΥΓ: Οι βουλευτές, οι υπουργοί και, πρωτίστως, οι πρωθυπουργοί δεν ψωνίζουν(έχουν βοηθούς…) και, επομένως, δεν γνωρίζουν από τιμές. Κι αν γνωρίζουν, δεν δυσκολεύονται με τα εισοδήματα που έχουν. Γι’ αυτό ας μην χαρακτηρίσουμε την αναγγελία του πρωθυπουργού ότι θα «κατεβάσει» τη νέα εφαρμογή PosoKanei, για να συγκρίνει τις τιμές. Να προσέξει μόνο, στην επόμενη συνέντευξη που θα δώσει, μην τον ρωτήσουν πόσο κάνει το κρέας, το μπρόκολο ή τα κεράσια και δεν το θυμάται…

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

Δρ Βασίλης Λύκος: Το τελικό ξεπούλημα της Ελλάδας που μετατράπηκε σε χώρα εταιρεία»!


Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός. Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας.Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών, για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες  που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους. Το συμπέρασμα είναι ότι οι τιμές του ρεύματος θα συνεχίζουν να ανεβαίνουν! Υπάρχει λύση; Η απάντηση είναι καταφατική και το επόμενο ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να μην αντιδρά, όπως έχουν κάνει άλλες χώρες. «Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα των funds, που τα καλούμε να έρθουν να «επενδύσουν» σε βάρος των πολιτών», λέει ο κ. Λύκος. «Βρισκόμαστε σε μία φάση ξεπουλήματος και σ΄ αυτή τη διαδικασία χρησιμοποιείτε και η λεγόμενη πράσινη μετάβαση, που είναι εταιρική μετάβαση. Όπως και η οικολογία», προσθέτει. Ο κ. Λύκος ότι ο κόσμος «βράζει» η οργή του «απειλεί να τινάξει με δύναμη το καπάκι». Αυτή την οργή προσπαθούν να διαχειριστούν η κυβέρνηση αλλά και άλλες πολιτικές δυνάμεις που το μόνο που λένε είναι ότι θα «κάνουν καλύτερη διαχείριση» του ξεπουλήματος. «Κάποιοι θέλουν την Ελλάδα μια χώρα χωρίς κανόνες, χωρίς αρχές, χωρίς ελέγχους και πολύ φοβάμαι και χωρίς ιθαγενείς. Χωρίς Έλληνες. Η Ελλάδα γίνεται χώρα εταιρεία κι αν αυτό περάσει στον κόσμο, τότε για ποιο πατριωτισμό θα μιλάμε. Αν μας πάρουν τα πάντα τι θα έχουμε να υπερασπιστούμε», τονίζει ο κ. Λύκος. «Δεν αποκλείεται να ζήσουμε την επανάσταση της κατσαρόλας, όπως στην Αργεντινή», υποστηρίζει ο κ. Λύκος.

Πόσες ώρες χρειάζονται για να βρούμε “posokanei”; Τουλάχιστον 8ωρο και με υπερωρίες!


Είναι  είναι βέβαιο… Η κυβέρνηση με αυτή την περίφηφη πλατφόρμα posokanei, η οποία παρουσιάστηκε ως φοβερή παρέμβαση στην ακρίβεια, κοροϊδεύει..
posokanei-parousiasi-eurokinissi-1200×630

Δήμητρα Μυρίλλα

Ένα είναι βέβαιο… Η κυβέρνηση με αυτή την περίφημη πλατφόρμα posokanei, η οποία παρουσιάστηκε ως φοβερή παρέμβαση στην ακρίβεια, κοροϊδεύει το λαό και μάλιστα με προκλητικό τρόπο. 
Ωστόσο, μπαίνοντας κάποιος στην εφαρμογή, διαπιστώνει πως οι κυβερνητικοί φωστήρες, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού, μάλλον έχουν ως απώτερο στόχο, όχι μόνο να κοροϊδέψουν, αλλά  και να εξαντλήσουν σε τέτοιο βαθμό τους πολίτες, ώστε για να γλιτώσουν από αυτό τον πονοκέφαλο της αναζήτησης καλύτερης τιμής, να μπουν στο πρώτο σούπερ μάρκετ που θα βρουν μπροστά τους και να ψωνίσουν σε όποια τιμή προσφέρεται από τους σουπερμαρκετάδες απολύτως αποκαμωμένοι. 
Και ιδού ο λόγος: 
Στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε τις τιμές 7 προϊόντων για το φαγητό μίας και μόνης ημέρας δαπανήσαμε περίπου 13ο ώρα σερφάροντας όπου κατά την ολοκλήρωση αυτής τη διαδικασίας η κατάσταση του εγκεφάλου προσομοίαζε μάλλον με χυλό. Αλλά, η ταλαιπωρία μας δεν είχε ακόμα τελειώσει. 
Η πλατφόρμα δεν κάνει αγορές. Επομένως, η ίδια διαδικασία έπρεπε να επαναληφθεί στα αντίστοιχα σούπερ μάρκετ όπου εντοπίστηκαν τα φθηνότερα προϊόντα και από εκεί να αγοραστούν. Δηλαδή, άλλη 1,30 ώρα τουλάχιστον για  7 προϊοντα. Αισίως φτάσαμε τις 3 ώρες! Και ακόμα ούτε ψωνίσαμε ούτε φάγαμε. 
Για 7 προϊόντα μιας και μόνο ημέρας!  Οχι για τα ψώνια μίας εβδομάδας. 
Oι τιμές που αναγράφει η εφαρμογή ισχύουν μόνο για τα ηλεκτρονικά καταστήματα. Εάν κάποιος, λοιπόν, θελήσει να πάει στο φυσικό κατάστημα ενδεχομένως θα βρεί άλλες τιμές – έκπληξη και όπως η πλατφόρμα φροντίζει να προειδοποιήσει “δεν μπορεί να εγγυηθεί” για την ταύτιση ηλεκτρονικής και φυσικής τιμής.
Αλίμονο… σιγά μην έπαιρνε και την ευθύνη για παρέμβαση στην αισχροκέρδεια και μείωση των τιμών. 
Όπως επίσης δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η τιμή της πλατφόρμας θα είναι όμοια με την τιμή του ηλεκτρονικού καταστήματος, αφού μπορεί η επιχείρηση να μην έχει κάνει πρόσφατη ενημέρωση τιμών. 
Εν ολίγοις, η κυβέρνηση δεν φέρει ευθύνη για τίποτα και ποτέ. 
Για τα 7 προϊόντα, λοιπόν, που επιλέξαμε, προκειμένου να τα προμηθευτούμε στη φθηνότερή τους εκδοχή έπρεπε να επισκεφθούμε ηλεκτρονικά από 3 έως 5 σούπερ μάρκετ! Αντιλαμβάνεστε πόσες αναζητήσεις, πόσα κλικ, πόσες συγκρίσεις, πόσες διαφορετικές ενέργειες. 
Υπήρχε και η επιλογή του ενός σουπέρ μάρκετ ζητώντας να εντοπιστούν στην  ίδια αλυσίδα  τα ίδια προϊόντα σε ακόμα μικρότερες τιμές. Σε αυτή την περίπτωση η πλατφόρμα επέλεγε τις φθηνότερες ετικέτες και όχι εκείνες που αρχικά που είχαμε διαλέξει, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει ενδεχομένως και για τη διατροφική ποιότητα.
Και ενώ αρχικά η αγορά 7 προϊόντων από μία αλυσίδα κόστιζε 22 ευρώ, με την αλλαγή ετικέτας στον ίδιο επιχειρηματία πέσαμε στο 21,05! Με πολύ κόπο, δυσανάλογα πολλές ώρες μπροστά σε μία οθόνη και εντέλει με πολύ κούραση για να εξοικονηθεί λιγότερο από ένα ευρώ. 
Εν ολίγοις, ένας εργαζόμενος άνθρωπος για να προμηθευτεί τα ψώνια μίας εβδομάδας με τον “Μητσοτάκειο” τρόπο,  χρειάζεται δύο 8ωρα και δεν του φτάνουν! 
Διότι οι τιμές με τις οποίες αγοράζουμε είναι ατομική υπόθεση και όχι κρατική υποχρέωση ως προς τον έλεγχό και τον περιορισμό τους. Σύνεπώς κάτι τέτοιες γελοιότητες που τις παρουσιάζουν ως φοβερές πολιτικές παρεμβάσεις συνιστούν αποθέωση της λογικής της ατομικής ευθύνης εκεί που θα έπρεπε να επεμβαίνει το κράτος.  
H αποθέωση, δε, της ελεύθερης αγορά που εγγυάται τον ανταγωνισμό είναι ότι μέσα σε αυτή την αναζήτηση εντοπίσαμε πολύ γνωστή ετικέτα παστεριωμένου γάλακτος, όπου σε όλες τις αλυσίδες είχε την ίδια τιμή: 1,91 ευρώ! 
Μιλάμε για τέτοιο εύρος επιλογών, τις οποίες εξασφαλίζει το αόρατο χέρι της αγοράς που έχει μπει κανονικά στην τσέπη μας και βουτάει τα τελευταία  μας ψιλά. 
Για την ιστορία να πούμε ότι το φαγητό της ημέρας αρχικά θα ήταν κοκκινιστό μοσχάρι με μακαρόνια, αλλά κατέληξε με κοτόπουλο, διότι το μοσχάρι δεν έχει μπει στο posokanei.  Δηλαδή, αν πηγαίναμε και στον χασάπη για να πάρουμε μοσχάρι με 18 ευρώ το κιλό θα δίναμε κόντα στα 40 ευρώ για να φάνε 4 άτομα μία και μόνο ημέρα.
Και με τον πολλαπλασιασμό για 7 ημέρες… 280 ευρώ!
Και για έναν μήνα 1200 ευρώ!  Χωρίς όλα τα υπόλοιπα που χρειάζεται ένα σπίτι για να είναι στοιχειωδώς λειτουργικό.  
Αυτή είναι η “μάχη” που δίνει η κυβέρνηση με την ακρίβεια! 
Πρόκειται περί ενός θλιβερού και γελοίου κυβερνητικού θίασου. 

Μητσοτακική… εξαγωγή αθλιότητας


του Μανώλη Κοττάκη 

Η τελευταία φορά που ακούσαμε τη λέξη «Μαδαγασκάρη» ήταν όταν διαβάσαμε σε ποιες χώρες έδωσε η πατρίδα μας άδεια εξαγωγής στο λογισμικό υποκλοπών Predator με απόφαση του τότε γενικού γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών και νυν γενικού διευθυντή της Ν.Δ. Είχε δώσει άδεια για την κυβέρνηση της Μαδαγασκάρης, για την κυβέρνηση του (Νότιου) Σουδάν και για την κυβέρνηση της Ουκρανίας. «Πιστοποιώντας» το έτσι ως εμπορικό προϊόν με τη βούλα χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σε ποιους ακριβώς το δώσαμε και γιατί το συνειδητοποιήσαμε προχθές παρακολουθώντας στην ΕΡΤ την εξαιρετική εκπομπή της Ρέας Βιτάλη «Κεραία», η οποία ήταν αφιερωμένη στους σύγχρονους ιεραπόστολους της Μαδαγασκάρης. Το συνειδητοποιήσαμε επίσης μελετώντας ξανά το πόρισμα του εισαγγελέα Φούκα του 2015 για το σχέδιο «Πυθία» και τις αναφορές που κάνει στον διαμελισμό του Σουδάν.
Όποια απάντηση αναζητούμε για τα πεινασμένα αγρίμια από το Σουδάν που ρέπουν σε ακραία εγκληματικότητα σαν αυτήν που βιώσαμε προσφάτως στη Μεγάλη Βρετανία εκεί θα τη βρούμε. Ειλικρινά, ακούγοντας τις συγκλονιστικές διηγήσεις του επισκόπου Τολιάρας και Μαδαγασκάρης Προδρόμου, των ιατρών εθελοντών της Ιεραποστολής Κωνσταντίνου Μαυραντώνη (δρ χειρουργός) και Αντώνη Ντακανάλη (καθηγητής Ψυχιατρικής) και της Χαράς Αγγάνη (εκπαιδευτικός), αισθανθήκαμε απέραντη ντροπή που η κυβέρνηση της χώρας που είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας έδωσε άδεια εξαγωγής του λογισμικού υποκλοπών σε ένα καθεστώς που έπεσε μεν από τις λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά αντικαταστάθηκε και πάλι από μια μεταβατική στρατιωτική δικτατορία.
Η «Κεραία» έκανε μια διαφορετικού τύπου «παρακολούθηση». Παρακολούθησε μέσα από τις μαρτυρίες των ιεραποστόλων τις ζωές ενός βασανισμένου λαού 30 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ενός λαού που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, «δεν έχει εξασφαλισμένο το επόμενο γεύμα του… Όταν γυρίζω στο σπίτι μου στην Ελλάδα και βλέπω γεμάτο το ψυγείο… σοκάρομαι». Ενός λαού που «μας έλεγε ότι δεν έχει νόημα να μας φέρνετε ρύζι να φάμε, από τη στιγμή που δεν έχουμε καθαρό νερό να το βράσουμε». Ενός λαού που για να χειρουργηθεί σε υποτυπώδες νοσοκομείο με τον φακό του κινητού «ο ασθενής πρέπει να πάει στο φαρμακείο του νοσοκομείου, να αγοράσει όλα τα υλικά που απαιτούνται για την εγχείρηση από την τσέπη του και να πληρώσει για την εγχείρησή του, με πιθανότερη έκβαση την κατάληξή του. Πληρώνουν για να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι!». Ενός λαού που φορά τα ίδια ρούχα κάθε μέρα επί πολλά χρόνια και «δεν έχει ούτε καθρέφτη για να δει το πρόσωπό του!» Μια γυναίκα έπαθε σοκ όταν αντίκρισε τον εαυτό της πρώτη φορά στη ζωή της και είδε ότι έχει άσπρα μαλλιά. Ενός λαού που μετακινείται μόνο με τα πόδια και με βοϊδάμαξες σε ένα άθλιο, λασπωμένο οδικό δίκτυο που είναι συνήθως κόκκινος χωματόδρομος ή διαλυμένο μπετόν. Ενός λαού που είναι ανά πάσα στιγμή αντιμέτωπος με τον θανατηφόρο τύφο και οι γονείς δένουν τους καρπούς των παιδιών τους με φυλαχτά «για να μην πετάξει η ψυχή τους». Ενός λαού που λόγω προκαταλήψεων χωρίζει τα δίδυμα όταν γεννιούνται και, όταν δεν βρίσκεται ανάδοχος, «τα θανατώνει για να μην πεθάνουν από τον λιμό».
Πάνω στις πλάτες αυτού του λαού και άλλων έκανε τις ανταλλαγές της και τις εξαγωγές της η Ελληνική Δημοκρατία με το Predator. Και ευτυχώς που βρέθηκαν αυτοί οι τέσσερις Έλληνες να σώσουν με το ιεραποστολικό έργο τους και την ΑΝΘΡΩΠΙΑ τους την τιμή της πατρίδας μας. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός.
Τώρα, γιατί το κάναμε εξαγωγή είναι απλό, σαν δει κανείς τα χαρακτηριστικά της οικονομίας αυτής της χώρας. Για τον ίδιο λόγο που κάναμε εξαγωγή το λογισμικό και στο Σουδάν.
Οι χώρες αυτές είναι πάμπτωχες και οι σύμμαχοι θέλουν να μένουν πάμφτωχες και πολιτικά ελεγχόμενες γιατί είναι πλούσιες ενεργειακά: Η Μαδαγασκάρη έχει νικέλιο, κοβάλτιο και ιλμενίτη, η Ουκρανία σπάνιες γαίες και το Σουδάν πετρέλαιο. Η Μαδαγασκάρη μάλιστα με τη στρατηγική θέσης της λόγω του καναλιού της Μοζαμβίκης είναι πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ δυτικών δυνάμεων (ΗΠΑ και Γαλλία) και ανατολικών (Ρωσία, Ινδία). Παρά την εξαγωγή του Predator που υποτίθεται διετέθη για το τοπικό «ΣΔΟΕ», ο έλεγχος χάθηκε και σήμερα η μεταβατική δικτατορία του συνταγματάρχη Ραντριαρινίνα διάκειται ανοιχτά υπέρ της Ρωσίας.
Στο Σουδάν, πάλι, δώσαμε το Predator γιατί η χώρα από το 2023 είναι σε εμφύλιο και έχει διαμελιστεί σε δύο κράτη, με συνέπεια τον εκτοπισμό και τη διάχυση 11 εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων σε όλο τον κόσμο. Το Νότιο Σουδάν αποσχίστηκε επίσημα από το Σουδάν το 2011 και, αν ισχύουν αυτά που «έπιασε» κατά λάθος η νόμιμη επισύνδεση του ανακριτή Φούκα στο τηλέφωνο Ελληνοαμερικανού διπλωμάτη που είχε ανάμειξη στα γεγονότα της χρονιάς εκείνης με την ιδιότητα αξιωματούχου μεγάλου υπερεθνικού οργανισμού στο Κέρας της Αφρικής, τότε ευθύνη για τη διάσπαση του αφρικανικού κράτους έχει και «ελληνικό» συμμαχικό χέρι.
Ο λόγος είναι απλός: Ο έλεγχος των κοιτασμάτων του Σουδάν. Το φιλέτο βρίσκεται στο Νότιο Σουδάν που έχει το πετρέλαιο, ενώ το Βόρειο Σουδάν κατέχει τις υποδομές (διυλιστήρια και αγωγούς μεταφοράς προς την Ερυθρά Θάλασσα). Στο εσωτερικό του Νότιου Σουδάν συγκρούονται σήμερα οι ΗΠΑ και η Κίνα. Στο Βόρειο Σουδάν συγκρούονται τα Αραβικά Εμιράτα και η Ρωσία.
Στο πόρισμά του ο κύριος Φούκας αναφέρει ότι ποσά ύψους 20 εκατ. ευρώ που δίδονταν από την Ε.Ε. σε μηνιαία βάση διατέθηκαν το 2011 για τη δημιουργία ένοπλης πολιτοφυλακής ισλαμιστών που έκαναν βιαιότητες εις βάρος χριστιανικών πληθυσμών. Ο ανακριτής καταλήγει με τη φράση: «Η επιχείρηση κατέληξε στον έλεγχο του Σουδάν και στην απόσχιση του νοτίου τμήματος περιοχής ιδιαίτερα εύφορης και πλούσιας σε κοιτάσματα υδρογονανθράκων από τα δυτικά συμφέροντα» (σελ. 19, αριθμός πρωτοκόλλου 359, 30-6-2015).
Αν αναρωτιέστε λοιπόν γιατί κάθε τόσο η θάλασσα παρασύρει στη στεριά της Κρήτης Σουδανούς μετανάστες, όταν δεν φθάνουν στη Μεγάλη Βρετανία, υπάρχει εξήγηση. Έχουν ευθύνη γι’ αυτό και η Ευρώπη και η Ελλάδα του 2011 που συνέπραξαν στη διχοτόμηση. Και αν αναρωτιέστε γιατί η Ελλάδα έδωσε άδεια εξαγωγής στο λογισμικό των υποκλοπών το 2022 από το ΥΠΕΞ χωρίς να το γνωρίζει ο τότε υπουργός Εξωτερικών, πάλι υπάρχει απάντηση. Συνεχίζει να συμπράττει η Ελλάδα στη διχοτόμηση, αυτήν τη φορά ενισχύοντας καθεστώτα με λογισμικά παρακολουθήσεων.
Για την Ουκρανία δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί δώσαμε άδεια εξαγωγής του λογισμικού. Τα ευκόλως εννοούμενα! Εδώ αδειάσαμε όλες τις αποθήκες από πυρομαχικά, αυτοί πήγαν να μας κάνουν «καλοκαιρινό» το Ιόνιο με το drone και εμείς τους κάναμε διάβημα ύστερα από… δέκα μέρες! Πάλι καλά που δεν τους ζητήσαμε συγγνώμη. 
Κάνω αυτή τη μακρά ανάλυση σήμερα για ακόμα έναν λόγο: Γιατί οι χώρες στις οποίες εξήχθη το λογισμικό ανήκαν στις σφαίρες επιρροής συμμάχων χωρών. Αφεαυτής η εξαγωγή του στις τρεις αυτές χώρες δείχνει ότι υπήρχε ευθεία εμπλοκή του κρατικού τομέα στο πλαίσιο της ακολουθούμενης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Κατά συνέπεια για την υπόθεση αυτή η εθνική δωσιδικία είναι αδιαμφισβήτητη. Ας μην υπάρχει αμφιβολία.
Πηγή: www.antinews.gr