Mpelalis Reviews
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026
Μην πυροβολείτε τον Παύλο Μαρινάκη. Του ξέφυγε η «αλήθεια»
Ο Παύλος Μαρινάκης καμιά «προσωπική άποψη» δεν εξέφρασε για την αντιμετώπιση των ανέργων. Αυτή είναι η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη
Η αντίληψη ότι για την ανεργία δεν ευθύνεται η κατάσταση και τα δομικά προβλήματα της οικονομίας γενικά ή της αγοράς εργασίας ειδικότερα, αλλά το γεγονός ότι οι άνεργοι είναι τεμπέληδες και δεν επιθυμούν να αναζητήσουν εργασία είναι μία από τις βασικές θέσεις όχι απλώς του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και συνολικά όλων όσων διαχρονικά υποστήριξαν ότι κανένα εμπόδιο δεν πρέπει να μπαίνει στις «δυνάμεις της αγοράς».
Σύμφωνα με αυτό το σχήμα οι άνθρωποι μένουν άνεργοι είτε γιατί δεν «επένδυσαν» στο να είναι ειδικευμένοι με τρόπο που να μπορούν να προσαρμόζονται στις αλλαγές της οικονομίας, είτε γιατί δεν δέχονται να εργαστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και με οποιαδήποτε αμοιβή, ακόμη και πολύ χαμηλή.
Γι’ αυτό τον λόγο και πολύ νωρίς, ήδη από τη δεκαετία του 1980, με πρωτοπόρα την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι τα επιδόματα ανεργίας, που αποτέλεσαν βασικό αρμό του κράτους πρόνοιας, στην πραγματικότητα αποτελούν αντικίνητρα για εργασία και κάνουν τους ανέργους να «τεμπελιάζουν». Αυτό, συχνά συνδυαζόταν με δηλώσεις του τύπου, «να πάτε να βρείτε δουλειά». Μάλιστα, ένας υπουργός της Θάτσερ, ο Νόρμαν Τέμπιτ, είχε υποστηρίξει το 1981, ότι αρκούσε ο άνεργος να πάρει το ποδήλατό του και να ψάξει και θα έβρισκε δουλειά.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια αντίληψη συνειδητά εθελοτυφλεί απέναντι σε όλα αυτά που προκαλούν την ανεργία: τα μεγάλα κύματα αναδιαρθρώσεων και αποβιομηχάνισης, τη μαζική «έξοδο» μεταποιητικών δραστηριοτήτων εκτός εθνικών συνόρων, τις οικονομικές κρίσεις όταν επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τότε υπάρχουν στην Ευρώπη αλλεπάλληλα σχέδια ώστε οι άνεργοι να «ωθούνται» στην εργασία, συμπεριλαμβανομένων και αλλαγών στον τρόπο χορήγησης των επιδομάτων ανεργίας.
Η Νέα Δημοκρατία σε αυτό το ρεύμα και σε αυτή τη λογική εντάσσεται, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή είναι η ιδεολογία της και αυτή είναι η πολιτική κουλτούρα των στελεχών της. Αυτά πιστεύουν και αυτά συζητούν όταν μιλούν μεταξύ τους.
Γι’ αυτόν τον λόγο και όσα είπε ο Παύλος Μαρινάκης, μόνο προσωπικές απόψεις δεν ήταν.
Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε ως ένας νεοδημοκράτης της εποχής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό που είπε είναι η πεποίθηση της κυβέρνησης του 13ωρου, των επισφαλών θέσεων εργασίας, των ποινών στους άνεργους, της διάλυσης του ΣΕΠΕ. Αυτή είναι η στρατηγική της.
Προφανώς και καμία κυβέρνηση που δεν έχει τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας δεν θα άνοιγε θέμα μείωσης της περιόδου επιδότησης ανεργίας παραμονές εκλογών, ιδίως όταν είναι σαφές ότι μία από τις επιδιώξεις του πρωθυπουργού είναι να πείσει ότι έχει «κοινωνικό πρόσωπο» και είναι έτοιμος να κάνει ακόμη και λελογισμένες κοινωνικές παροχές.
Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί έσπευσαν όλοι αμέσως να αποκηρύξουν τις δηλώσεις Μαρινάκη, σε μια προσπάθεια να μη χαλάσουν την εικόνα της κυβέρνησης προεκλογικά.
Όμως, αυτό δεν αναιρεί την ουσία. Με τη δήλωσή του ο Παύλος Μαρινάκης, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στον πυρήνα του πολιτικού σχεδιασμού του κυβερνητικού κόμματος και που έχει πρόσβαση προφανώς και στις σκέψεις για τις κυβερνητικές προτεραιότητες σε περίπτωση επανεκλογής, δεν αποκάλυψε μόνο τις προσωπικές του ιδεολογικές του τοποθετήσεις, αλλά και τον ίδιο τον προεκλογικό σχεδιασμό. Που προφανώς και περιλαμβάνει σχέδια για «αναδιάρθρωση» του καθεστώτος γύρω από την επιδότηση ανεργίας, πιθανώς και στην προοπτική πόροι από εκεί να μεταφερθούν αλλού.
Όλα αυτά δείχνουν ότι όσο και εάν η κυβέρνηση προσπαθεί να επικεντρώσει στην εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει ενόψει εκλογών, έναν συνδυασμό ανάμεσα στη «εικονική πραγματικότητα» μιας οικονομίας στην οποία όλοι ευημερούν, ακόμη και εάν δεν το καταλαβαίνουν, και την υπόμνηση ότι «έρχονται και παροχές», στην πραγματικότητα η βαθύτερη λογική της κυβερνητικής στρατηγικής πάντα θα βρίσκει τρόπους να επανέρχεται στο προσκήνιο, ακόμη και μέσα από «παραπατήματα» και «προσωπικές απόψεις» υπουργών. Είναι και αυτός ένας τρόπος να γίνει επιτέλους η πραγματική προεκλογική συζήτηση και να ξέρουν οι ψηφοφόροι όντως ποιες επιλογές έχουν.
Πηγή: www.in.gr
Η εξοικείωση με το αποτρόπαιο ή η διολίσθηση στην λουμπενοποίηση
Η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, “λουμπενοποίησης των πάντων”. Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Προφανώς και όλοι συγκυριακά μπορεί να “φάνε γλύστρα” στον κατήφορο της ψυχο-κοινωνιο-πολιτικής παρακμής της εποχής που ζουν: Όλα τα άτομα ζουν κάτω από την ομπρέλα της ιστορίας που τους επηρεάζει και τους καθορίζει. Προφανώς, η συνειδητοποίηση και η εγρήγορση αναφορικά με αυτόν τον κίνδυνο είναι μια πράξη αντίστασης και ψυχοδιανοητικής ενάργειας.
Παρατηρώντας αυτήν την πορεία λουμπενοποίησης, θα σημειώναμε πως κυρίως κατά τη διάρκεια της περιόδου κόβιντ και λίγο μετά παρατηρήθηκε εκ μέρους της κοινωνίας μια προσπάθεια ενεργοποίησης, συνειδητοποίησης των κακώς κειμένων, ανησυχία για το κοινωνιοπολιτικό μέλλον κλπ. Από την άλλη μεριά όμως, «έσκασε το απόστημα» που αποτελούσε τμήμα της «μόλυνσης του κοινωνικού σώματος» από τα μνημόνια και ύστερα.
Η ανυπαρξία “θεραπείας”, η κακοδιαχείριση και η σφαλιάρα που έφαγαν οι όποιες τότε αντιδράσεις και αγώνες, χειροτέρευσαν την κλινική εικόνα του “ασθενούς”. Βεβαίως, οι προϋποθέσεις του “σαπίσματος” είχαν ήδη προηγηθεί, τις “καλές εποχές” που “έπεφτε και έρρεε” το χρήμα και εξαγοράζονταν συνειδήσεις, ηθικές υποστάσεις, νοοτροπίες κλπ. Και φτάνουμε στην μετά κόβιντ περίοδο, όπου το “πύον” πλέον ρέει άφθονο και κάνει ακόμα πιο ολισθηρό το έδαφος της ψυχοκοινωνιοπολιτικής και πολιτισμικής κατηφόρας.
Λουμπενοποίηση των πάντων…
Λουμπενοποίηση λοιπόν, χωρίς σαφή ταξικά σύνορα, μορφωτικά όρια, ιδεολογικές περιχαρακώσεις κλπ. Την βλέπεις παντού: Στον γιο Ελλήνων μεταναστών που είναι ο “πατέρας” της υπόθεσης στην Κυψέλη και σε όλες τις σχετικές υποθέσεις, οι οποίες έχουν δει τα τελευταία χρόνια το φως της δημοσιότητας. Την βλέπεις επίσης στα δημόσια σχολεία, αλλά και στα πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία με τις συμμορίες γόνων ευκατάστατων οικογενειών, τα ναρκωτικά και τόσα άλλα.
Την βλέπεις στους δημοσιολογούντες και παρεμβαίνοντες που έχουν μπερδέψει την κριτική με την κουλτούρα του κραξίματος. Την βλέπεις στους λογοκλόπους που γράφουν και μιλούν για ιδέες και πράγματα σαν αυτοί να τα σκέφτηκαν πρώτη φορά, χωρίς ποτέ να αναφέρουν τις πηγές ή τους εμπνευστές τους. Την βλέπεις στους Καθηγητές Πανεπιστημίου στις κοινωνικές ιδίως και πολιτικές επιστήμες, που έχουν μπερδέψει την επιστήμη τους με την κυρίαρχη ιδεολογία και σαν τυπικοί δημόσιοι υπάλληλοι συνεισφέρουν στην μετατροπή του πανεπιστημίου σε χώρο πολιτικά ορθής καθεστωτικής προπαγάνδας και παροχής μεταλυκειακών σπουδών. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Την βλέπεις στο δρόμο, καθώς οδηγείς. Την βλέπεις στις μαφιοποιημένες νοοτροπίες της αρπαχτής. Την βλέπεις στην απαξίωση της ηθικής της εργασίας και την αντικατάσταση της από την αισθητική της “διακεκριμένης” κατανάλωσης. Την βλέπεις στους πατριδέμπορους και θρησκέμπορους, που δεν θυμίζουν σε τίποτα τον ταπεινό, λαϊκό πιστό του παρελθόντος. Την βλέπεις στο μεσοαστικό καλοβαλμένο διαμέρισμα της Αγίας Παρασκευής, της Πεύκης ή της Κηφισιάς, που το παιδί παίζει gaming από το πρωί ως το βράδυ κάνοντας την μέρα νύχτα. Την βλέπεις στην προσχηματική αγάπη των σύγχρονων γονέων για τα παιδιά τους.
Την βλέπεις στην τραπ, στις χοντροκομμένες συμπεριφορές που είναι “μαγκιά”. Την βλέπεις στα πανάκριβα γιοτ της παγκόσμιας ελίτ, αλλά και σε ένα φτωχικό διαμέρισμα στον Άγιο Παντελεήμονα. Την βλέπεις στις λίστες Epstein, αλλά και στις λίστες Μίχου της Ψωροκώσταινας. Την βλέπεις στις δηλώσεις Μασκ και στα βιβλία του Χαράρι. Την βλέπεις στην αγραμματοσύνη της παγκόσμιας, αλλά και εγχώριας ψευτο ελίτ του “πνεύματος” που διακρίνεται για την αμορφωσιά της, συζητώντας με στόμφο θέματα για τα οποία έχει χυθεί άπειρο μελάνι, σαν να τα ανακάλυψαν οι ίδιοι μόλις χθες. Την βλέπεις στα γραφεία των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων και στους θαλάμους αναμονής των νοσοκομείων.
Την βλέπεις στα ιδιωτικά ιατρεία, όπου η υγεία έχει γίνει το μεγαλύτερο εμπόρευμα και η πιο επικερδής “μπίσνα”. Την βλέπεις στα αεροδρόμια. Την βλέπεις στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Την βλέπεις στο tinder, στο bubble. Την βλέπεις στο κυρίαρχο lifestyle… ή στον τρόπο που οι γυναίκες (αλλά και οι άντρες) αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους σαν «κρέας», είτε στην φροντίδα και συντήρησή του, είτε στην εμπορευματοποίησή του. Την βλέπεις στην μιζέρια, στην ζηλοφθονία, στην κακία, στην εμπάθεια. Την βλέπεις στην έλλειψη χιούμορ (εκεί κι αν την βλέπεις…). Την βλέπεις στους τρόπους επικοινωνίας, που όλα “έχουν γίνει ίσιωμα”. Την βλέπεις στην απαξίωση στοιχειωδών κανόνων κοινωνικής συμβίωσης και πρώτα από όλα στην έλλειψη της καθημερινής ευγένειας.
Τεχνητή νοημοσύνη και φαρισαϊσμός
Την βλέπεις στην αισθητική του trash. Στην σκουπιδοποίηση των σχέσεων. Στα βαρύγδουπα λόγια, τα τόσο κενά περιεχομένου. Στην παραγωγή κειμένων που γράφονται ή διορθώνονται από την Τεχνητή Νοημοσύνη (Για να «πω κι εγώ κάτι. Να διακριθώ κι εγώ κάπως»… Πόσο κομπλεξικός πρέπει να νιώθεις… Πόσο μίζερα πρέπει να αισθάνεσαι για να θέλεις, σώνει και καλά, να βαφτίσεις «δικό σου» κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι δικό σου, διότι γράφτηκε από την Τ.Ν. κατά παραγγελία από εσένα. Θα μπορούσες απλά να μην πεις τίποτα… θα ήταν πιο έντιμο και αξιοπρεπές). ΔοκιμάστεΕργαλεία AI
Παράλληλα, η λουμπενοποίηση εδράζεται εν μέρει στις ιδεολογικές επιπτώσεις του διάχυτου δικαιωματισμού: «Θέλω να γίνω ο Ελύτης ή ο Σαίξπηρ ή ο Πλάτωνας ή ο Νταλί, αλλά δεν γράφω, ούτε ζωγραφίζω σαν κανέναν από αυτούς. Ναι, αλλά θέλω… Δεν έχω δικαίωμα; Θα βάλω την Τεχνητή Νοημοσύνη να γράφει ή να ζωγραφίζει σαν αυτούς. Θα δημοσιεύω, όπου μπορώ και έχω προφίλ, τα επιτεύγματά της σαν δικά μου. Θα πουλήσω μούρη».
Κατόπιν θα κάνω μαθήματα στους υπόλοιπους για το ότι «πρέπει να είσαι ο εαυτός σου». Θα μιλήσω με στόμφο περί αυθεντικότητας, περί ειλικρίνειας στις σχέσεις με τους άλλους και τον εαυτό… χίλια δυο στερεότυπα δηλαδή, που κι αυτά ενδεχομένως από κάπου θα τα έχω φωτοτυπήσει, λέγοντας πως είναι δικά μου. Κομμάτι της λουμπενοποίησης είναι κι ο φαρισαϊσμός. Το ότι οι άνθρωποι μιλούν ή γράφουν για την φιλοσοφία του Χ ή του Ψ, ενώ δεν μπορούν να “χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα”, γιατί έχουν απωλέσει την κοινή λογική (ανεξαρτήτως της τυπικής εγγραμματοσύνης τους), είναι κομμάτι της λουμπενοποίησής τους. Η εξαχρείωση, η εξοικείωση με το αποτρόπαιο είναι κομμάτι της λουμπενοποίησης. Η ανοχή του επίσης.
Τι κάνουμε;
Άρα στο ερώτημα “τι κάνουμε;” “Τι προτείνετε;” κλπ, που θέτει κάθε φορά ο, όπως υποτίθεται, ρεαλιστικά και “πρακτικά” σκεπτόμενος ενεργός πολίτης που στρουθοκαμηλίζοντας, κοροϊδεύει τον εαυτό του (νομίζει ίσως και τους άλλους), η απάντηση που παριστάνει ότι δεν βλέπει είναι πως το μόνο που γίνεται με επιτυχία είναι η λουμπενοποίηση της κοινωνίας. Για να κάνουμε οτιδήποτε πέραν και έξω από αυτό, πρέπει πρώτα να μπει ένα φρένο σε αυτή την λουμπενοποίηση. Αλλιώς, το μόνο που θα κάνουμε είναι να γυρνάμε σαν τους γύπες, κρώζοντας γύρω από την συμπλεγματική προσομοίωση του “εξέχοντος εαυτού μας” και το ημιθανές κουφάρι της κοινωνίας μας. ΣτήριξεΚοινωνικές Δράσεις
Κλείνοντας, θα σημειώναμε πως η λουμπενοποίηση όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, όλων των κοινωνικοοικονομικών και μορφωτικών επιπέδων, είναι ίσως από τις πιο βασικές ενδείξεις της παρακμής, της απώλειας της αυτοσυντήρησής μας, της πολιτισμικής αποικιοποίησης της σκέψης μας, της καλλιέργειας των σύγχρονων δουλικών συνειδήσεων. Όπως χαρακτηριστικά είχε επισημάνει εδώ και πάνω από 20 χρόνια ο Κονδύλης «η χώρα βυθίζεται στον κοινωνικό λήθαργο και στη συλλογική απραξία, ήτοι η κοινωνική πράξη έχει υποκατασταθεί από αντανακλαστικές κινήσεις: Το νευρόσπαστο κινείται κι αυτό, όμως δεν πράττει.
Η αίσθηση της αποσύνθεσης είναι γενική και δεσπόζει σε όλες τις συζητήσεις, ενώ η εξίσου διάχυτη δυσφορία εκτονώνεται όλο και ευκολότερα, όλο και συχνότερα σε προκλητική επιθετικότητα και επιδεικτική χυδαιότητα». Θα προσθέταμε πως οι “κινήσεις του νευρόσπαστου” το βυθίζουν ακόμα περισσότερο στην κινούμενη άμμο επιταχύνοντας την λουμπενοποίησή του, άρα την οριστική και ανεπίστρεπτη (αυτό) καταστροφή του…..
Mary Holland: Η αντίδραση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου έθεσε τις βάσεις για τις κυβερνητικές καταχρήσεις της περιόδου COVID
Πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των ΜΜΕ που συγκαλύπτουν την αλήθεια
«Όσον αφορά τη νομική πολιτική… η 11η Σεπτεμβρίου έθεσε τις βάσεις για την COVID», δήλωσε η Holland. «Η COVID δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς τις αλλαγές που έλαβαν χώρα μετά την 11η Σεπτεμβρίου».
Η Holland προέβη σε αυτές τις δηλώσεις κατά τη διάρκεια του συνεδρίου «Turning the Tide: 9/11 25 Years Later» («Αλλάζοντας την Πορεία: 11η Σεπτεμβρίου – 25 Χρόνια Μετά»), το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 10 έως τις 13 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Υποστήριξε ότι η σύνδεση μεταξύ των δύο κρίσεων υπερβαίνει κατά πολύ τις παρόμοιες κυβερνητικές αντιδράσεις.
«Οι παραλληλισμοί και τα κοινά στοιχεία μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου και της COVID είναι προφανή και εκτεταμένα», είπε η Holland.
Περιέγραψε και τα δύο γεγονότα ως «ένα παγκόσμιο σημείο καμπής… στον τρόπο λειτουργίας του κόσμου όσον αφορά την επιτήρηση, τα ατομικά δικαιώματα και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον».
Η Holland, η οποία ζούσε στο Μπρούκλιν όταν σημειώθηκαν οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ανέφερε ότι η παγκόσμια αντίδραση στην COVID-19 άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.
«Πραγματικά δεν γνώριζα την αλήθεια για την 11η Σεπτεμβρίου… μέχρι την COVID», είπε η Holland. «Όμως, για μένα, η COVID αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης και την αφύπνιση σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη την 11η Σεπτεμβρίου».
«Με την COVID, άρχισα να ερευνώ το ζήτημα σε βάθος —μια διαδικασία που μοιάζει με την κάθοδο στη “λαγότρυπα” (rabbit hole), και πρόκειται για μια πολύ βαθιά λαγότρυπα», είπε. «Ωστόσο, ελπίζω ότι αυτή η “Μεγάλη Αφύπνιση” γύρω από την COVID ενθάρρυνε τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν τα επίσημα κυβερνητικά αφηγήματα και να αναζητήσουν την αλήθεια».
«Το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετικό μανδύα»
Η Holland ανέδειξε πολλούς τρόπους με τους οποίους συνδέονται τα δύο γεγονότα.
Εστίασε στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης έλεγχαν κάθε γεγονός και στον τρόπο παρουσίασής του στο κοινό. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η τηλεόραση έδειχνε επανειλημμένα τα αεροπλάνα να προσκρούουν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ανέφερε. Παρομοίως, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι πολίτες βομβαρδίζονταν με εικόνες του ιού SARS-CoV-2.
«Για μένα, η προπαγάνδα σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου συνίστατο απλώς στο να βλέπω τα αεροπλάνα να χτυπούν το κτίριο ξανά και ξανά», είπε η Holland. «Η προβολή ήταν αδιάκοπη στα μέσα ενημέρωσης. Ακριβώς όπως βλέπαμε… το μόριο του SARS-CoV-2 παντού, με τις ακίδες του έτοιμες να ξεπροβάλουν και, ξέρετε, να σου επιτεθούν».
Και οι δύο κρίσεις προκάλεσαν τεράστιες κυβερνητικές αντιδράσεις και παροχή ομοσπονδιακής βοήθειας.
«Και στις δύο περιπτώσεις, είδαμε μια αντίδραση έντονα στρατιωτικοποιημένη και προσανατολισμένη στο οικονομικό κέρδος. Δισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν αμέσως μετά από αυτά τα γεγονότα», δήλωσε η Holland. «Και στις δύο περιπτώσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις… όλοι συντάχθηκαν με την κυρίαρχη γραμμή».
Η Holland επισήμανε ότι σε όλη τη διάρκεια εμπλέκονταν τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιοι θεσμοί.
«Αυτό που διαπιστώνουμε όταν εξετάζουμε τα πράγματα σε βάθος, είναι ότι πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των μέσων ενημέρωσης που συγκαλύπτουν την αλήθεια», είπε η Holland.
Το αποτέλεσμα για το κοινό ήταν η απώλεια ατομικών δικαιωμάτων.
«Στον πυρήνα τόσο της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της COVID βρισκόταν η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ αλλά και από διεθνείς συμβάσεις», τόνισε η Holland.
Προειδοποίησε επίσης για τη στροφή προς μια αυξημένη εξάρτηση από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους κανόνες.
«Παρατηρούμε αυτή την τάση προς διεθνή όργανα που δεν έχουν εκλεγεί δημοκρατικά, είτε πρόκειται για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είτε για πρωτόκολλα που εφαρμόστηκαν σε αεροδρόμια ανά τον κόσμο», ανέφερε.
Αυτή η απώλεια ελευθερίας συνοδεύτηκε από εντατικοποίηση της παρακολούθησης και καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας.
«Είδαμε αυξημένα επίπεδα παρακολούθησης αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου», τόνισε η Holland. «Οι μετακινήσεις έπρεπε να ελέγχονται. Ο καθένας θα μπορούσε να είναι τρομοκράτης».
Η ίδια δυναμική εμφανίστηκε και κατά τη διάρκεια της COVID-19, όταν οι πολίτες ενθαρρύνονταν να καταδίδουν ο ένας τον άλλον.
«Κυβερνητικοί αξιωματούχοι μάς έλεγαν: “Γίνετε καταδότες”», δήλωσε η Holland. «Αν έβλεπες κάποιον να μην φοράει μάσκα ή να έχει πλαστό τεστ, φρόντιζε οπωσδήποτε να τον καταδώσεις. … Πρέπει να φοβάσαι τους πάντες».
«Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις απλές ομοιότητες», είπε. «Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο φαινόμενο. Είναι το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετική αμφίεση».
Στην άσκηση βιοτρομοκρατίας «Dark Winter», «αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι»
Η Holland ανέλυσε επίσης τη νομική σύνδεση μεταξύ των δύο εποχών.
Ξεκίνησε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την άνοδο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ χρειαζόταν έναν νέο στόχο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
«Χρειάζονταν έναν εχθρό όταν έπεσε το Τείχος το 1989», δήλωσε η Holland.
Παρέθεσε τα λόγια του τότε Προέδρου του Μικτού Επιτελείου Στρατού, Colin Powell, ο οποίος το 1991 είχε δηλώσει: «Μου τελειώνουν οι δαίμονες. Μου τελειώνουν οι κακοποιοί. Έχω μείνει μόνο με τον [Fidel] Castro [της Κούβας] και τον Kim Il Sung [της Βόρειας Κορέας]».
«Θεωρώ αυτή τη δήλωση εξαιρετικά αποκαλυπτική από επικεφαλής του αμερικανικού στρατού», είπε η Holland.
Η ίδια αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση του 2000 με τίτλο «Project for the New American Century» («Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα»), η οποία, όπως είπε, περιέγραφε προσπάθειες για τη «διευκόλυνση ριζικών μεταρρυθμίσεων» και την προώθηση «προηγμένων μορφών βιολογικού πολέμου» ως «πολιτικά χρήσιμο εργαλείο».
Επισήμανε επίσης την άσκηση προσομοίωσης «Dark Winter» («Σκοτεινός Χειμώνας») του Ιουνίου 2001, η οποία, όπως ανέφερε, προσομοίωνε μια επίθεση βιοτρομοκρατίας με ευλογιά, η οποία «οδήγησε στο τέλος της φυσιολογικής δημόσιας ζωής» μέσω αυστηρών περιορισμών στην πληροφόρηση, τις μετακινήσεις και τις συναθροίσεις.
Χαρακτήρισε το σενάριο ως μια «ενδελεχή πρόβα πολιτικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης».
Συνέδεσε την άσκηση με την COVID-19. «Θα ήθελα απλώς να σημειώσω ότι κατά τη διάρκεια της COVID, ο Πρόεδρος [Joe] Biden χρησιμοποίησε συγκεκριμένα τον όρο “Dark Winter” όταν μιλούσε για το πώς αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι αν δεν έκαναν τα κατάλληλα εμβόλια», είπε η Holland.
Από την 11η Σεπτεμβρίου στον νόμο PREP Act, «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID»
Στη συνέχεια, η Holland εστίασε στους νόμους που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου και οι οποίοι, όπως υποστήριξε, διαμόρφωσαν την αντίδραση απέναντι στην COVID-19.
Αναφέρθηκε στον νόμο «Project BioShield Act» του 2004, ο οποίος, όπως είπε: «ουσιαστικά κατήργησε σημαντικούς επιστημονικούς ελέγχους σχετικά με ιατρικά και άλλου είδους αντίμετρα έναντι χημικών, ραδιολογικών [ή] πυρηνικών παραγόντων».
«Κατέστησε δυνατή, κατά κάποιον τρόπο, την ταχεία διαδικασία έγκρισης και τη διάθεση μη εγκεκριμένων αντιμέτρων έκτακτης ανάγκης», δήλωσε η Holland. Το πρόγραμμα Project BioShield διοχέτευσε επίσης δισεκατομμύρια δολάρια σε κατασκευαστές εμβολίων «για την παραγωγή προϊόντων αμφίβολης ποιότητας», τα οποία «δεν είχαν ελεγχθεί πλήρως ως προς την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητά τους», δήλωσε η ίδια. Τα προϊόντα αυτά αποθηκεύτηκαν και αργότερα εξετάστηκε η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Ωστόσο, η ίδια επεσήμανε τον νόμο του 2005 για την «Ετοιμότητα του Κοινού και την Ετοιμότητα για Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης» (Public Readiness and Emergency Preparedness Act» – γνωστό ως νόμος PREP) ως το βασικό στοιχείο του νομικού πλαισίου.
«Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου μας οδηγούν άμεσα στον νόμο PREP και στα τρέχοντα μέτρα “προστασίας” για την COVID-19», δήλωσε η Holland.
Χαρακτήρισε τον νόμο PREP ως «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID».
Ο νόμος σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη και τη διανομή ιατρικών μέτρων αντιμετώπισης —όπως φάρμακα και εμβόλια— για χρήση κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης στον τομέα της δημόσιας υγείας, παρέχοντας παράλληλα προστασία από νομικές ευθύνες σε κυβερνητικούς παράγοντες, κατασκευαστές και παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, «συμπεριλαμβανομένου του Dr. [Anthony] Fauci», ανέφερε η Holland.
Αυτές οι νομικές αλλαγές της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου έθεσαν τελικά τα θεμέλια για τις καταχρήσεις που βίωσαν οι πολίτες κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, είπε η Holland. «Πιστεύω ότι ο κύκλος έκλεισε».
Η Holland υποστήριξε ότι, στην ουσία της, η διαχείριση της COVID-19 βασίστηκε στην «αξιοποίηση των αδειών χρήσης έκτακτης ανάγκης. Αυτές κάλυπταν όλα τα φάρμακα, όλα τα εμβόλια, όλες τις μάσκες, όλα τα τεστ», δήλωσε η Holland. «Αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
«Εμείς στην Children’s Health Defense… πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο νόμος PREP είναι εντελώς αντισυνταγματικός… και τον αμφισβητούμε έντονα εδώ και πολλά χρόνια», είπε. «Και παρόλο που είναι δύσκολο, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε».
Προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου και την COVID-19 δεν έχουν εξαφανιστεί.
«Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας “κερδήθηκε”. Η COVID ανήκει στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τον κίνδυνο», είπε. «Το κίνημα για την αλήθεια είναι πιο σημαντικό από ποτέ», πρόσθεσε η Holland.
Κάλεσε τον κόσμο να συνεχίσει να αναζητά απαντήσεις σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου, την COVID-19 και άλλα γεγονότα που διαμορφώθηκαν από τα επίσημα αφηγήματα.
«Για χάρη της μνήμης όλων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους ή υπέφεραν εξαιτίας της 11ης Σεπτεμβρίου, της COVID, των βλαβών από τα εμβόλια ή του Ψυχρού Πολέμου, όλοι μας αξίζουμε κάτι καλύτερο», δήλωσε η Holland.
«Είναι βαθιά απογοητευτικό να βλέπουμε αυτές τις μακροχρόνιες διαστρεβλώσεις της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς», πρόσθεσε. «Ωστόσο, πιστεύω ότι η κατανόηση προσφέρει παρηγοριά. Πιστεύω ότι αποτελεί το προοίμιο της δράσης. Πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια αν θέλουμε ποτέ να επουλώσουμε αυτές τις βαθιές πληγές».
Εστίασε στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης έλεγχαν κάθε γεγονός και στον τρόπο παρουσίασής του στο κοινό. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η τηλεόραση έδειχνε επανειλημμένα τα αεροπλάνα να προσκρούουν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, ανέφερε. Παρομοίως, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, οι πολίτες βομβαρδίζονταν με εικόνες του ιού SARS-CoV-2.
«Για μένα, η προπαγάνδα σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου συνίστατο απλώς στο να βλέπω τα αεροπλάνα να χτυπούν το κτίριο ξανά και ξανά», είπε η Holland. «Η προβολή ήταν αδιάκοπη στα μέσα ενημέρωσης. Ακριβώς όπως βλέπαμε… το μόριο του SARS-CoV-2 παντού, με τις ακίδες του έτοιμες να ξεπροβάλουν και, ξέρετε, να σου επιτεθούν».
Και οι δύο κρίσεις προκάλεσαν τεράστιες κυβερνητικές αντιδράσεις και παροχή ομοσπονδιακής βοήθειας.
«Και στις δύο περιπτώσεις, είδαμε μια αντίδραση έντονα στρατιωτικοποιημένη και προσανατολισμένη στο οικονομικό κέρδος. Δισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύθηκαν αμέσως μετά από αυτά τα γεγονότα», δήλωσε η Holland. «Και στις δύο περιπτώσεις, με ελάχιστες εξαιρέσεις… όλοι συντάχθηκαν με την κυρίαρχη γραμμή».
Η Holland επισήμανε ότι σε όλη τη διάρκεια εμπλέκονταν τα ίδια πρόσωπα και οι ίδιοι θεσμοί.
«Αυτό που διαπιστώνουμε όταν εξετάζουμε τα πράγματα σε βάθος, είναι ότι πρόκειται για τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους εμπνευστές, το ίδιο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και τους ίδιους παράγοντες των μέσων ενημέρωσης που συγκαλύπτουν την αλήθεια», είπε η Holland.
Το αποτέλεσμα για το κοινό ήταν η απώλεια ατομικών δικαιωμάτων.
«Στον πυρήνα τόσο της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της COVID βρισκόταν η καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα των ΗΠΑ αλλά και από διεθνείς συμβάσεις», τόνισε η Holland.
Προειδοποίησε επίσης για τη στροφή προς μια αυξημένη εξάρτηση από διεθνείς οργανισμούς και παγκόσμιους κανόνες.
«Παρατηρούμε αυτή την τάση προς διεθνή όργανα που δεν έχουν εκλεγεί δημοκρατικά, είτε πρόκειται για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είτε για πρωτόκολλα που εφαρμόστηκαν σε αεροδρόμια ανά τον κόσμο», ανέφερε.
Αυτή η απώλεια ελευθερίας συνοδεύτηκε από εντατικοποίηση της παρακολούθησης και καλλιέργεια κλίματος καχυποψίας.
«Είδαμε αυξημένα επίπεδα παρακολούθησης αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου», τόνισε η Holland. «Οι μετακινήσεις έπρεπε να ελέγχονται. Ο καθένας θα μπορούσε να είναι τρομοκράτης».
Η ίδια δυναμική εμφανίστηκε και κατά τη διάρκεια της COVID-19, όταν οι πολίτες ενθαρρύνονταν να καταδίδουν ο ένας τον άλλον.
«Κυβερνητικοί αξιωματούχοι μάς έλεγαν: “Γίνετε καταδότες”», δήλωσε η Holland. «Αν έβλεπες κάποιον να μην φοράει μάσκα ή να έχει πλαστό τεστ, φρόντιζε οπωσδήποτε να τον καταδώσεις. … Πρέπει να φοβάσαι τους πάντες».
«Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις απλές ομοιότητες», είπε. «Πρόκειται ουσιαστικά για το ίδιο φαινόμενο. Είναι το ίδιο θηρίο, απλώς με διαφορετική αμφίεση».
Στην άσκηση βιοτρομοκρατίας «Dark Winter», «αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι»
Η Holland ανέλυσε επίσης τη νομική σύνδεση μεταξύ των δύο εποχών.
Ξεκίνησε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την άνοδο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ χρειαζόταν έναν νέο στόχο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
«Χρειάζονταν έναν εχθρό όταν έπεσε το Τείχος το 1989», δήλωσε η Holland.
Παρέθεσε τα λόγια του τότε Προέδρου του Μικτού Επιτελείου Στρατού, Colin Powell, ο οποίος το 1991 είχε δηλώσει: «Μου τελειώνουν οι δαίμονες. Μου τελειώνουν οι κακοποιοί. Έχω μείνει μόνο με τον [Fidel] Castro [της Κούβας] και τον Kim Il Sung [της Βόρειας Κορέας]».
«Θεωρώ αυτή τη δήλωση εξαιρετικά αποκαλυπτική από επικεφαλής του αμερικανικού στρατού», είπε η Holland.
Η ίδια αναφέρθηκε επίσης στην έκθεση του 2000 με τίτλο «Project for the New American Century» («Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα»), η οποία, όπως είπε, περιέγραφε προσπάθειες για τη «διευκόλυνση ριζικών μεταρρυθμίσεων» και την προώθηση «προηγμένων μορφών βιολογικού πολέμου» ως «πολιτικά χρήσιμο εργαλείο».
Επισήμανε επίσης την άσκηση προσομοίωσης «Dark Winter» («Σκοτεινός Χειμώνας») του Ιουνίου 2001, η οποία, όπως ανέφερε, προσομοίωνε μια επίθεση βιοτρομοκρατίας με ευλογιά, η οποία «οδήγησε στο τέλος της φυσιολογικής δημόσιας ζωής» μέσω αυστηρών περιορισμών στην πληροφόρηση, τις μετακινήσεις και τις συναθροίσεις.
Συνέδεσε την άσκηση με την COVID-19. «Θα ήθελα απλώς να σημειώσω ότι κατά τη διάρκεια της COVID, ο Πρόεδρος [Joe] Biden χρησιμοποίησε συγκεκριμένα τον όρο “Dark Winter” όταν μιλούσε για το πώς αναμενόταν να πεθάνουν όλοι οι ανεμβολίαστοι αν δεν έκαναν τα κατάλληλα εμβόλια», είπε η Holland.
Από την 11η Σεπτεμβρίου στον νόμο PREP Act, «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID»
Στη συνέχεια, η Holland εστίασε στους νόμους που θεσπίστηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου και οι οποίοι, όπως υποστήριξε, διαμόρφωσαν την αντίδραση απέναντι στην COVID-19.
Αναφέρθηκε στον νόμο «Project BioShield Act» του 2004, ο οποίος, όπως είπε: «ουσιαστικά κατήργησε σημαντικούς επιστημονικούς ελέγχους σχετικά με ιατρικά και άλλου είδους αντίμετρα έναντι χημικών, ραδιολογικών [ή] πυρηνικών παραγόντων».
«Κατέστησε δυνατή, κατά κάποιον τρόπο, την ταχεία διαδικασία έγκρισης και τη διάθεση μη εγκεκριμένων αντιμέτρων έκτακτης ανάγκης», δήλωσε η Holland. Το πρόγραμμα Project BioShield διοχέτευσε επίσης δισεκατομμύρια δολάρια σε κατασκευαστές εμβολίων «για την παραγωγή προϊόντων αμφίβολης ποιότητας», τα οποία «δεν είχαν ελεγχθεί πλήρως ως προς την ασφάλεια ή την αποτελεσματικότητά τους», δήλωσε η ίδια. Τα προϊόντα αυτά αποθηκεύτηκαν και αργότερα εξετάστηκε η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19.
Ωστόσο, η ίδια επεσήμανε τον νόμο του 2005 για την «Ετοιμότητα του Κοινού και την Ετοιμότητα για Καταστάσεις Έκτακτης Ανάγκης» (Public Readiness and Emergency Preparedness Act» – γνωστό ως νόμος PREP) ως το βασικό στοιχείο του νομικού πλαισίου.
«Τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου μας οδηγούν άμεσα στον νόμο PREP και στα τρέχοντα μέτρα “προστασίας” για την COVID-19», δήλωσε η Holland.
Χαρακτήρισε τον νόμο PREP ως «τον νομικό ακρογωνιαίο λίθο για την COVID».
Ο νόμος σχεδιάστηκε για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη και τη διανομή ιατρικών μέτρων αντιμετώπισης —όπως φάρμακα και εμβόλια— για χρήση κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης στον τομέα της δημόσιας υγείας, παρέχοντας παράλληλα προστασία από νομικές ευθύνες σε κυβερνητικούς παράγοντες, κατασκευαστές και παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, «συμπεριλαμβανομένου του Dr. [Anthony] Fauci», ανέφερε η Holland.
Αυτές οι νομικές αλλαγές της περιόδου μετά την 11η Σεπτεμβρίου έθεσαν τελικά τα θεμέλια για τις καταχρήσεις που βίωσαν οι πολίτες κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, είπε η Holland. «Πιστεύω ότι ο κύκλος έκλεισε».
Η Holland υποστήριξε ότι, στην ουσία της, η διαχείριση της COVID-19 βασίστηκε στην «αξιοποίηση των αδειών χρήσης έκτακτης ανάγκης. Αυτές κάλυπταν όλα τα φάρμακα, όλα τα εμβόλια, όλες τις μάσκες, όλα τα τεστ», δήλωσε η Holland. «Αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας».
«Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε»Η Holland δήλωσε ότι ο νόμος PREP (PREP Act) παραμένει βασικό ζήτημα εστίασης για την οργάνωση CHD.
«Εμείς στην Children’s Health Defense… πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο νόμος PREP είναι εντελώς αντισυνταγματικός… και τον αμφισβητούμε έντονα εδώ και πολλά χρόνια», είπε. «Και παρόλο που είναι δύσκολο, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα παρατήσουμε».
Προειδοποίησε ότι οι δυνάμεις που βρίσκονταν πίσω από την 11η Σεπτεμβρίου και την COVID-19 δεν έχουν εξαφανιστεί.
«Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας “κερδήθηκε”. Η COVID ανήκει στο παρελθόν, αλλά δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα από τον κίνδυνο», είπε. «Το κίνημα για την αλήθεια είναι πιο σημαντικό από ποτέ», πρόσθεσε η Holland.
Κάλεσε τον κόσμο να συνεχίσει να αναζητά απαντήσεις σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου, την COVID-19 και άλλα γεγονότα που διαμορφώθηκαν από τα επίσημα αφηγήματα.
«Για χάρη της μνήμης όλων εκείνων που έχασαν τη ζωή τους ή υπέφεραν εξαιτίας της 11ης Σεπτεμβρίου, της COVID, των βλαβών από τα εμβόλια ή του Ψυχρού Πολέμου, όλοι μας αξίζουμε κάτι καλύτερο», δήλωσε η Holland.
«Είναι βαθιά απογοητευτικό να βλέπουμε αυτές τις μακροχρόνιες διαστρεβλώσεις της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς», πρόσθεσε. «Ωστόσο, πιστεύω ότι η κατανόηση προσφέρει παρηγοριά. Πιστεύω ότι αποτελεί το προοίμιο της δράσης. Πρέπει να αναζητήσουμε την αλήθεια αν θέλουμε ποτέ να επουλώσουμε αυτές τις βαθιές πληγές».
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Jill Erzen είναι αναπληρώτρια αρχισυντάκτρια στο The Defender. Απέκτησε πτυχίο στη δημοσιογραφία και την αγγλική φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα. Διαθέτει 25 χρόνια εμπειρίας ως επιμελήτρια κειμένων, προϊσταμένη τμήματος επιμέλειας και συντάκτρια περιεχομένου πολυμέσων για εφημερίδες και διαδικτυακά ειδησεογραφικά μέσα. Η Jill ζει στην Αϊόβα με τον σύζυγό της και τις τέσσερις κόρες της. Εντάχθηκε στο δυναμικό του The Defender τον Ιούνιο του 2025.
Ο Ηλίας Κασιδιάρης και το σκοτεινό «βαθύ κράτος»
Αναδημοσίευση από τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Dnews
του Δημήτρη Ψαρρά
Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»
Ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε κοφτά: «Δεν το ξέρω». Και συμπλήρωσε: «Αυτό θα το κρίνουν τελικά οι δικαστές, με βάση τους ισχύοντες νόμους. Δεν γνωρίζω…» Οι δημοσιογράφοι επέμειναν: «Υπάρχει ένας νόμος τώρα του 2023»…
Ο υπουργός δήλωσε και πάλι άγνοια: «Δεν ξέρω ακριβώς τι προβλέπει ο νόμος αυτός και δεν είναι κάτι το οποίο γνωρίζω και μπορώ να πάρω θέση»…
Είχε προηγηθεί εδώ και δυο βδομάδες ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης. Πάντα βιαστικός ο κ. Γεωργιάδης, είχε προλάβει να δηλώσει στα «Παραπολιτικά» (Σ. Ξενάκης – Β. Σκουρής) ότι «το δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κασιδιάρη να κατέβει υποψήφιος. Θα μπορούσε ενδεχομένως, αν είναι αρχηγός».
Αρκεί, βέβαια, να διαβάσει κανείς το κείμενο που έγραψε τη Δευτέρα ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να καταλάβει ότι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης κάνουν ότι ξέχασαν αυτά που οι ίδιοι ψήφισαν το 2023 («Μπορεί να μετάσχει στις ερχόμενες εκλογές ο Η. Κασιδιάρης; - Dnews», 14.9.2026).
Όπως εξηγεί ο κ. Κοντιάδης, από την απλή ανάγνωση του νόμου που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2023, «προκύπτει σαφώς ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος σε οποιοδήποτε εκλογικό συνδυασμό ούτε μέλος της δεδηλωμένης ή αφανούς-πραγματικής ηγεσίας πολιτικού κόμματος που επιδιώκει να μετάσχει στις εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός ισχύει για 13 χρόνια από την επιβολή της ποινής του τον Οκτώβριο του 2020, δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2033».
Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας μπει στον κόπο να διαβάσει την τροποποίηση αυτή του άρθρου 32 παρ. 1 του Π.Δ. 26/2012 που ψηφίστηκε το 2023.
Αλλά τότε, γιατί «δεν γνωρίζει» ο κ. Χρυσοχοΐδης και γιατί «κατάλαβε λάθος» ο κ. Γεωργιάδης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όσο κι αν εμφανίζονται τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να «ανησυχούν βαθιά» για τις πρωτοβουλίες Κασιδιάρη, δεν παύουν να κλείνουν το μάτι στους οπαδούς του και τους ποικίλους μεταλλαγμένους χρυσαυγίτες. Αρκεί να θυμηθούμε το πώς αντιμετώπισε το «επιτελικό κράτος» την περίπτωση των «Σπαρτιατών». Μετά τη γελοιοποίηση όλων των προεκλογικών ρυθμίσεων που άφησαν ορθάνοιχτη την κερκόπορτα της δημοκρατίας στους θαυμαστές του Κασιδιάρη, το μόνο που ενδιέφερε τον κ. Μητσοτάκη ήταν να κερδίσει δυο-τρεις πολύτιμες ψήφους στη Βουλή, από «μετανιωμένους Σπαρτιάτες», αδιαφορώντας για την έμμεση νομιμοποίηση του χρυσαυγίτικου αυτού παραρτήματος.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα πολιτικά σχήματα που έχει σκαρφιστεί κατά καιρούς ο Κασιδιάρης είναι ότι αυτή η Ακροδεξιά, στην οποία ποντάρει ο πιστός μαθητής του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, δεν βρίσκεται σε κάποιο κοινωνικό περιθώριο, ούτε ποντάρει μόνο σ’ αυτούς τους φανατικούς followers που περίμεναν έξω από τις φυλακές του Δομοκού να βγάλουν «σέλφι» με το ίνδαλμά τους.
Ας θυμηθούμε ότι ο Κασιδιάρης βρέθηκε να κινεί τα νήματα στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής το 2014, όταν είχε συλληφθεί ο Μιχαλολιάκος, αλλά αυτός είχε μείνει (ακόμα) ελεύθερος. Είχε προλάβει ήδη να καταστήσει συνεργό του τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ο Μιχαλολιάκος αποκάλυψε στη Βουλή ότι συνεργάζονταν στην παρακρατική ΕΟΚΑ Β΄. Και τότε ο Κασιδιάρης βρήκε πρόθυμους υποψήφιους ευρωβουλευτές απόστρατους αξιωματικούς (Ελευθέριος Συνοδινός, Γεώργιος Επιτήδειος) που δεν δυσκολεύτηκαν να συνταχθούν στο πλάι μιας οργάνωσης που η δικαιοσύνη ερευνούσε ως εγκληματική και ναζιστική. Το ίδιο συνέβη και μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή, όταν ίδρυσε τους «Έλληνες Γ.Τ.Π.», προβάλλοντας δίπλα στον Μπαρμπαρούση άλλα «επίλεκτα» στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Και βέβαια δεν ξεχνάμε την περίπτωση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον οποίο έχρισε ο Κασιδιάρης επ’ ολίγον «πρόεδρο» του κόμματός του.
Μ’ άλλα λόγια, η ιδιαιτερότητα της διαδρομής του Κασιδιάρη, ο οποίος επί χρόνια υπήρξε follower του Μιχαλολιάκου είναι ότι διαπλέκει τα στοιχεία του εγκληματικού ναζισμού με την παράδοση του ελληνικού βαθέος κράτους, δηλαδή των παρακρατικών μηχανισμών που επικράτησαν στη δράση των δωσιλόγων της κατοχής, των ταγματασφαλιτών που έδρασαν στον εμφύλιο, αλλά και των χουντικών που προχώρησαν στο πραξικόπημα του 1967.
Η δυσκολία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει θεσμικά την ανάδυση αυτού του φαινομένου οφείλεται στο γεγονός ότι έχει περιλάβει στο εσωτερικό της τα βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ και μάλιστα τους έχει αναθέσει για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση τον ρόλο χάραξης της κεντρικής πολιτικής.
Από την πλευρά του, ο Κασιδιάρης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία της ελληνικής δημοκρατίας. Εμφανίζεται ως «κάτι νέο» στην πολιτική, χωρίς όμως να αποκηρύξει τίποτα από όσα τον βαραίνουν. Απλώς καταγγέλλει ως «ψεύτικες» όλες τις κατηγορίες εις βάρος του και επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι το δικαστήριο δεν του έχει καταλογίσει κανένα έγκλημα. Φυσικά πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα. Η δικαστική απόφαση που επικυρώθηκε από την εφετειακή περιλαμβάνει 11 σελίδες για την εγκληματική του δράση που επιγράφονται «Ηλίας Κασιδιάρης» (σελ. 11.536-11.546).
Εκεί αναφέρεται ότι «εντάχθηκε ως μέλος και συμμετείχε αδιαλείπτως στην επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή», στη συνέχεια αναλύεται ο τρόπος δράσης των «ομάδων κρούσης» και καταγράφονται πολλές εγκληματικές ενέργειες. Η απόφαση, «από τις δεκάδες αξιόποινες πράξεις και εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος ομάδων ατόμων, ή μεμονωμένων τοιούτων, όλως ενδεικτικώς», επιλέγει να αναφέρει:
Χτες το πρωί, λίγο πριν από την «τελετή αποφυλάκισης του Ηλία Κασιδιάρη που οργανώθηκε με συγκέντρωση των «ακολούθων» του έξω από τις φυλακές του Δομοκού, ο «Σκάι» φιλοξενούσε τον αρμόδιο υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Οι παρουσιαστές της εκπομπής «Σήμερα» (Δ. Οικονόμου, Γ. Πιτταράς) τον ρώτησαν σχετικά: «Μπορεί να επιστρέψει ο Κασιδιάρης –όπως λέει- με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην πολιτική σκηνή; Μπορεί ο ίδιος να ηγηθεί ενός κόμματος;»
Ο κ. Χρυσοχοΐδης απάντησε κοφτά: «Δεν το ξέρω». Και συμπλήρωσε: «Αυτό θα το κρίνουν τελικά οι δικαστές, με βάση τους ισχύοντες νόμους. Δεν γνωρίζω…» Οι δημοσιογράφοι επέμειναν: «Υπάρχει ένας νόμος τώρα του 2023»…
Ο υπουργός δήλωσε και πάλι άγνοια: «Δεν ξέρω ακριβώς τι προβλέπει ο νόμος αυτός και δεν είναι κάτι το οποίο γνωρίζω και μπορώ να πάρω θέση»…
Είχε προηγηθεί εδώ και δυο βδομάδες ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης. Πάντα βιαστικός ο κ. Γεωργιάδης, είχε προλάβει να δηλώσει στα «Παραπολιτικά» (Σ. Ξενάκης – Β. Σκουρής) ότι «το δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κασιδιάρη να κατέβει υποψήφιος. Θα μπορούσε ενδεχομένως, αν είναι αρχηγός».
Αρκεί, βέβαια, να διαβάσει κανείς το κείμενο που έγραψε τη Δευτέρα ο συνταγματολόγος Ξενοφών Κοντιάδης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για να καταλάβει ότι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης κάνουν ότι ξέχασαν αυτά που οι ίδιοι ψήφισαν το 2023 («Μπορεί να μετάσχει στις ερχόμενες εκλογές ο Η. Κασιδιάρης; - Dnews», 14.9.2026).
Όπως εξηγεί ο κ. Κοντιάδης, από την απλή ανάγνωση του νόμου που ψήφισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2023, «προκύπτει σαφώς ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος σε οποιοδήποτε εκλογικό συνδυασμό ούτε μέλος της δεδηλωμένης ή αφανούς-πραγματικής ηγεσίας πολιτικού κόμματος που επιδιώκει να μετάσχει στις εκλογές. Ο αποκλεισμός αυτός ισχύει για 13 χρόνια από την επιβολή της ποινής του τον Οκτώβριο του 2020, δηλαδή μέχρι τον Οκτώβριο του 2033».
Αν κάποιος αμφιβάλλει, ας μπει στον κόπο να διαβάσει την τροποποίηση αυτή του άρθρου 32 παρ. 1 του Π.Δ. 26/2012 που ψηφίστηκε το 2023.
Αλλά τότε, γιατί «δεν γνωρίζει» ο κ. Χρυσοχοΐδης και γιατί «κατάλαβε λάθος» ο κ. Γεωργιάδης;
Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Αλλά είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όσο κι αν εμφανίζονται τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να «ανησυχούν βαθιά» για τις πρωτοβουλίες Κασιδιάρη, δεν παύουν να κλείνουν το μάτι στους οπαδούς του και τους ποικίλους μεταλλαγμένους χρυσαυγίτες. Αρκεί να θυμηθούμε το πώς αντιμετώπισε το «επιτελικό κράτος» την περίπτωση των «Σπαρτιατών». Μετά τη γελοιοποίηση όλων των προεκλογικών ρυθμίσεων που άφησαν ορθάνοιχτη την κερκόπορτα της δημοκρατίας στους θαυμαστές του Κασιδιάρη, το μόνο που ενδιέφερε τον κ. Μητσοτάκη ήταν να κερδίσει δυο-τρεις πολύτιμες ψήφους στη Βουλή, από «μετανιωμένους Σπαρτιάτες», αδιαφορώντας για την έμμεση νομιμοποίηση του χρυσαυγίτικου αυτού παραρτήματος.
Το πρόβλημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα πολιτικά σχήματα που έχει σκαρφιστεί κατά καιρούς ο Κασιδιάρης είναι ότι αυτή η Ακροδεξιά, στην οποία ποντάρει ο πιστός μαθητής του ιδρυτή της Χρυσής Αυγής Ν. Μιχαλολιάκου, δεν βρίσκεται σε κάποιο κοινωνικό περιθώριο, ούτε ποντάρει μόνο σ’ αυτούς τους φανατικούς followers που περίμεναν έξω από τις φυλακές του Δομοκού να βγάλουν «σέλφι» με το ίνδαλμά τους.
Ας θυμηθούμε ότι ο Κασιδιάρης βρέθηκε να κινεί τα νήματα στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής το 2014, όταν είχε συλληφθεί ο Μιχαλολιάκος, αλλά αυτός είχε μείνει (ακόμα) ελεύθερος. Είχε προλάβει ήδη να καταστήσει συνεργό του τον Τάκη Μπαλτάκο, για τον οποίο ο Μιχαλολιάκος αποκάλυψε στη Βουλή ότι συνεργάζονταν στην παρακρατική ΕΟΚΑ Β΄. Και τότε ο Κασιδιάρης βρήκε πρόθυμους υποψήφιους ευρωβουλευτές απόστρατους αξιωματικούς (Ελευθέριος Συνοδινός, Γεώργιος Επιτήδειος) που δεν δυσκολεύτηκαν να συνταχθούν στο πλάι μιας οργάνωσης που η δικαιοσύνη ερευνούσε ως εγκληματική και ναζιστική. Το ίδιο συνέβη και μετά την αποχώρησή του από τη Χρυσή Αυγή, όταν ίδρυσε τους «Έλληνες Γ.Τ.Π.», προβάλλοντας δίπλα στον Μπαρμπαρούση άλλα «επίλεκτα» στελέχη των ενόπλων δυνάμεων. Και βέβαια δεν ξεχνάμε την περίπτωση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου, τον οποίο έχρισε ο Κασιδιάρης επ’ ολίγον «πρόεδρο» του κόμματός του.
Μ’ άλλα λόγια, η ιδιαιτερότητα της διαδρομής του Κασιδιάρη, ο οποίος επί χρόνια υπήρξε follower του Μιχαλολιάκου είναι ότι διαπλέκει τα στοιχεία του εγκληματικού ναζισμού με την παράδοση του ελληνικού βαθέος κράτους, δηλαδή των παρακρατικών μηχανισμών που επικράτησαν στη δράση των δωσιλόγων της κατοχής, των ταγματασφαλιτών που έδρασαν στον εμφύλιο, αλλά και των χουντικών που προχώρησαν στο πραξικόπημα του 1967.
Η δυσκολία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να αντιμετωπίσει θεσμικά την ανάδυση αυτού του φαινομένου οφείλεται στο γεγονός ότι έχει περιλάβει στο εσωτερικό της τα βασικά στελέχη του ΛΑΟΣ και μάλιστα τους έχει αναθέσει για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση τον ρόλο χάραξης της κεντρικής πολιτικής.
Από την πλευρά του, ο Κασιδιάρης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία της ελληνικής δημοκρατίας. Εμφανίζεται ως «κάτι νέο» στην πολιτική, χωρίς όμως να αποκηρύξει τίποτα από όσα τον βαραίνουν. Απλώς καταγγέλλει ως «ψεύτικες» όλες τις κατηγορίες εις βάρος του και επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ότι το δικαστήριο δεν του έχει καταλογίσει κανένα έγκλημα. Φυσικά πρόκειται για χοντροκομμένο ψέμα. Η δικαστική απόφαση που επικυρώθηκε από την εφετειακή περιλαμβάνει 11 σελίδες για την εγκληματική του δράση που επιγράφονται «Ηλίας Κασιδιάρης» (σελ. 11.536-11.546).
Εκεί αναφέρεται ότι «εντάχθηκε ως μέλος και συμμετείχε αδιαλείπτως στην επιχειρησιακά δομημένη και με διαρκή εγκληματική δράση οργάνωση Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή», στη συνέχεια αναλύεται ο τρόπος δράσης των «ομάδων κρούσης» και καταγράφονται πολλές εγκληματικές ενέργειες. Η απόφαση, «από τις δεκάδες αξιόποινες πράξεις και εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος ομάδων ατόμων, ή μεμονωμένων τοιούτων, όλως ενδεικτικώς», επιλέγει να αναφέρει:
α) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Παύλου Φύσσα, [….],Αυτά είναι λίγα από όσα βαραίνουν τον Κασιδιάρη ως μέλος της ηγεσίας της εγκληματικής οργάνωσης. Οι followers του Δομοκού μπορεί να τα αγνοούν. Αλλά δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα οι υπουργοί της κυβέρνησης και ειδικά ο «αρμόδιος» Χρυσοχοΐδης και ο «αντιπρόεδρος» Γεωργιάδης.
β) απόπειρα ανθρωποκτονίας από κοινού, σε βάρος του Αιγυπτίου αλιεργάτη Embarak Abousid […],
γ) απόπειρα ανθρωποκτονίας, κατά συρροή και από κοινού, σε βάρος των Γεωργίου Μηλιαράκη και Ruben Sand, […],
δ) ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βάρος του Shazad (ον.) Luqman, […],
ε) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή οπλοχρησία κ.λπ., στο Πέραμα Αττικής, σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ […],
στ) οργανωμένη από τον συγκατηγορούμενό του, βουλευτή Ιωάννη Λαγό, ο οποίος ήταν παρών, επίθεση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «Συνεργείο», […],
ζ) εμπρησμοί, βαριές σωματικές βλάβες και διακεκριμένες φθορές από κοινού, από τον Σεπτέμβριο 2012 έως τον Μάιο 2013, […] στις περιοχές της Κυψέλης και του Αγίου Παντελεήμονα […],
η) επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού και κατά συρροή τον Φεβρουάριο 2013 στη Βαϊνιά Ιεράπετρας Κρήτης σε βάρος αλλοδαπών εργατών υπηκόων Πακιστάν.
Πολυκρίση και μεταπρατισμός: Μια άνιση Ελλάδα απροστάτευτη στη θύελλα
από Δρόμος της Αριστεράς
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής και οι ομάδες που τους συγκροτούν (δηλαδή κάτι λίγο διαφορετικό από την κομματική λειτουργία και τον ρόλο που κάποτε είχαν τα κόμματα) διατείνονται ότι: α) προχωρούν από επιτυχία σε επιτυχία – αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός λόγος, β) ότι δεν προχωράμε καλά επειδή υπάρχει ένας πλεονασμός διαφθοράς λόγω του περιβάλλοντος Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, παρόλο που σώθηκε η Ελλάδα από την κρίση με τα μνημόνια χάρη στην υπεύθυνη στάση των συστημικών κομμάτων, ή χάρη στην ευθύνη που σήκωσαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019 (διαλέγετε και παίρνετε), τώρα η πορεία της χώρας κινδυνεύει εξαιτίας της διαχείρισης του «καθεστώτος Μητσοτάκη».
Όλα αυτά εκφράζονται με κάποιο τρόπο στους λόγους των αρχηγών των κομμάτων στην ΔΕΘ, όπου το κύριο που συζητείται είναι κάποιο «οικονομικό πρόγραμμα» ή/και κάποια «διαχείριση» που θα συνεχίσει το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Με άλλα λόγια, ποιο μείγμα οικονομικής πολιτικής, επιδομάτων κ.λπ. μπορεί να ανακουφίσει λιγάκι την ταλαιπωρημένη κοινωνία, και ποια μέτρα μπορούν να δώσουν μια αίσθηση κάποιας αλλαγής πορείας. Η σχετική «αντιπαράθεση» γίνεται με γνώμονα αν τα μέτρα που προτείνει κάθε συστημικό κόμμα είναι «στοχευμένα» και «κοστολογημένα». Τώρα μάλιστα έφτασαν ακόμα και αντιπολιτευόμενα κόμματα να υποβάλλουν τα «προγράμματά» τους στην επιτροπή τάδε ώστε να αποφανθεί αν όντως είναι κοστολογημένα και αν τα «σηκώνει» η ελληνική οικονομία…
Η κυβέρνηση κάνει λόγο για 2,2 δισ. ευρώ που μπορούν να δοθούν ως «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» σταδιακά μέχρι το τέλος του 2027∙ ο Τσίπρας πρότεινε ένα πακέτο περίπου 7 δισ., μέρος των οποίων θα προέλθει από μια «πατριωτική εισφορά» που πρέπει να δώσουν οι πιο πλούσιοι Έλληνες και υπολογίζεται σε 1,2 δισ.∙ ο Ανδρουλάκης θα μιλήσει για επαναφορά της 13ης σύνταξης –σε δύο δόσεις– και του 13ου μισθού στο δημόσιο (τα οποία αποφεύγει ο Τσίπρας), για 120 δόσεις παντού και προστασία της κατοικίας. Επί της ουσίας όλα τα κόμματα κινούνται στη σφαίρα της αναδιανομής ενός ελάχιστου, μικρού τμήματος του ετήσιου εισοδήματος, ώστε να καταστεί κάπως ανεκτή η υπάρχουσα προκλητική ανισοκατανομή. «Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια», όπως επεσήμανε το editorial του προηγούμενου φύλλου.
Οι σιωπές
Υπάρχουν όμως τεράστιες σιωπές σε βασικά ζητήματα: για την οικονομία και τον προσανατολισμό της συνολικά, για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας και τις τάσεις ιδιαίτερα στη Δύση, για τα κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα, για την ιδιαίτερη συμμαχία με το Ισραήλ, για τα προγράμματα και έργα που ήδη τρέχουν ή μέσω των οποίων ελπίζουν να διαχειριστούν την οικονομική πορεία.
Κανένα από τα συστημικά κόμματα –και ιδίως αυτά που προσδοκούν να πάρουν μέρος σε οποιασδήποτε σύνθεσης κυβερνήσεις συνεργασίας– δεν τοποθετείται κριτικά στο ιδιαίτερο οικονομικό μοντέλο (εξαρτημένο και μεταπρατικό) και στις επιδιωκόμενες μεταμορφώσεις του στην κατεύθυνση της «Ελλάδας-κόμβος» (ροών, ενέργειας, ψηφιακών δεδομένων, υπηρεσιών, εμπορευμάτων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων). Κανένα από τα συστημικά κόμματα δεν θίγει τους βασικούς πυλώνες των εργαλείων και στοχεύσεων που από χρόνια λειτουργούν προκειμένου να δημιουργηθεί η «Ελλάδα-κόμβος». Ούτε προτείνουν τίποτα που να σταματά τη βίαιη, διαρκή και επώδυνη μεταφορά πλούτου στο εσωτερικό. Δηλαδή τον υπερπλουτισμό μιας μειοψηφίας (και των συμμάχων στρωμάτων) και την παραπέρα φτωχοποίηση της συντριπτικής πλειοψηφίας.
Κανένα συστημικό κόμμα δεν κτυπά το καμπανάκι του κινδύνου της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας και της πολυκρίσης. Η οποία, όπως εξελίσσεται, συνιστά μια κατάσταση παρατεταμένης αστάθειας, όπου πολλαπλές κρίσεις –γεωπολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, οικολογικές, τεχνολογικές και θεσμικές– διαπλέκονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Πόλεμοι και γεωπολιτικές συγκρούσεις διαταράσσουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και τις παγκόσμιες ροές εμπορευμάτων, ενέργειας, κεφαλαίων και αξίας, προκαλώντας αλυσιδωτές αναταράξεις στις τιμές, στις αγορές, στην παραγωγή και στις εθνικές οικονομίες.
Πέρα βρέχει
Στο Ελλάντα όμως μοιάζει να αγνοείται αυτός ο «συντελεστής». Ακόμα χειρότερα, τόσο η ιθύνουσα τάξη της χώρας όσο και το πολιτικό σύστημα και τα think tanks (συν τα ΜΜΕ) δεν θέτουν καμία προειδοποίηση, ότι ακριβώς η προσαρμογή του μεταπρατικού μοντέλου «Ελλάδα-κόμβος» αφήνει εντελώς έκθετη τη χώρα στους αέρηδες της πολυκρίσης. Απλώς η Ελλάδα προχωρά προς το 2030 ενισχυμένη και με επιτυχίες! Εντελώς ψεύτικη εικόνα, που προβάλλεται για να συγκαλύψει την ουσία της αναδιανομής πλούτου από την εκποίηση της χώρας και τη μετατροπή της σε «κόμβο».
Αυτή η «ανετιά», να μην λαμβάνεται δηλαδή σοβαρά υπόψη η «γυμνή μετάβαση» σε ένα περιβάλλον πολυκρίσης, και να γίνεται λόγος απλά για το ποια μέτρα είναι συνετά, κοστολογημένα, στοχευμένα κ.ο.κ., δείχνει ότι κάτι ουσιαστικό αποκρύβεται, και μάλιστα για εντελώς ιδιοτελείς, καιροσκοπικούς (ή απλά προεκλογικούς) λόγους. Το βασικό μέλημα είναι η Ελλάδα να μετατραπεί όσο πιο γρήγορα γίνεται σε ένα «προσάρτημα» της δυτικόστροφης «γυμνής μετάβασης», να κάνει όποιες συμμαχίες μπορεί (π.χ. με Ισραήλ-ΗΠΑ-Γαλλία κ.λπ.) μήπως και διατηρήσει –όχι η χώρα αλλά η ιθύνουσα τάξη– τη θέση που έχει ώστε να πλουτίσει κι άλλο, να μην υποβιβαστεί στον αναδασμό που είναι σε εξέλιξη [1], και φυσικά να δείξει πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική.
Αναγκαία παρέκβαση
Γίνεται μεγάλος λόγος για την ιδιαίτερη σχέση Ελλάδας-Γαλλίας. Χωρίς φυσικά να δίνουμε την παραμικρή σημασία για το τι συζητείται στη Γαλλία. Η οποία, όπως κι άλλες ισχυρές χώρες της Ευρώπης, βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Η συζήτηση στη Γαλλία γύρω από το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα θυμίζει πλευρές της ελληνικής κρίσης, χωρίς βέβαια οι δύο περιπτώσεις να είναι ίδιες. Το δίλημμα που έθεσε ο πρώην πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ («αργός στραγγαλισμός ή βίαιο σοκ», αναφέροντας την Ελλάδα ως παράδειγμα του δεύτερου) συμπυκνώνει τον φόβο ότι μια απότομη απώλεια εμπιστοσύνης λόγω συνεχούς διόγκωσης του χρέους μπορεί να επιβάλει βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή.
Το γαλλικό πρόβλημα, όμως, είναι ταυτόχρονα ευρωπαϊκό και εντάσσεται στην ευρύτερη πολυκρίση. Η Ευρώπη καλείται να περιορίσει χρέη και ελλείμματα ακριβώς τη στιγμή που αναζητά τεράστιους πόρους για «άμυνα», ενεργειακή ασφάλεια, πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, βιομηχανική ανασυγκρότηση κ.λπ. Οι διαφορετικές κρίσεις δεν αθροίζονται απλώς, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται: γεωπολιτική κρίση, οικονομική στασιμότητα, χρέος, κοινωνικές πιέσεις και πολιτική αστάθεια συγκροτούν έναν ενιαίο φαύλο κύκλο. Η κρίση στη Γερμανία (που παίρνει ιδιαίτερες πολιτικές διαστάσεις) δεν είναι άσχετη με την επιλογή του πολέμου, της στρατιωτικοποίησης και του προγράμματος των 880 δισ. ευρώ για τον επανεξοπλισμό της χώρας.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, εμείς εδώ περιοριζόμαστε σε μια προεκλογικού τύπου συζήτηση, «ποιος δίνει περισσότερα για την ανακούφιση της κοινωνίας»…
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν
Έρχονται μεγάλες, βαθιές και επώδυνες αλλαγές σε πολλαπλούς τομείς. Εισερχόμαστε σε περίοδο ανακατατάξεων, πολιτικών εξελίξεων, γεωπολιτικών τριγμών, και οι επόμενοι μήνες θα είναι ιδιαίτερα δύσκολοι. Οι εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν αλλά και της Ουκρανίας δεν προμηνύουν καλυτέρευση. Για παράδειγμα το βαρέλι αγγίζει πλέον τα 102 δολάρια και αναμένονται μεγάλες αυξήσεις στα καύσιμα. Και κάπου εδώ ο λαλίστατος Νεοδημοκράτης βουλευτής Δ. Καιρίδης μας εξηγεί: «Στα 2,5 ευρώ η τιμή της βενζίνης δεν είναι κρίση – Στα 5 ευρώ είναι» (7/9/2026, ΣΚΑΙ, εκπομπή «Αταίριαστοι»). Αλήθεια, πού ζει; Αλλά ποιος νοιάζεται… Κανένα συστημικό κόμμα δεν θέτει ζήτημα κατάργησης του χρηματιστηρίου ενέργειας και του τζόγου που γίνεται από το καρτέλ παρόχων σε βάρος των καταναλωτών!
Ξανά για τη φοροληστεία στην Ελλάδα
Ένας από τους κύριους μηχανισμούς λεηλασίας των πλατιών στρωμάτων της χώρας είναι ο φορολογικός. Κυρίως είναι η επιβολή των έμμεσων φόρων και η κοροϊδία που τη συνοδεύει με τάχα μείωση τιμών σε κάποια είδη κάθε τόσο. Ας παραθέσουμε πάλι τα στοιχεία:
* Όλος ο πρόσθετος πλούτος που παράχθηκε στην 6ετία μετατράπηκε σε φόρους για να επιδοτήσουν κυρίως: α) τις κάθε είδους απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους, β) τη χρηματοδότηση των φοροαπαλλαγών για τα μεγάλα εισοδήματα.
Μια ρεαλιστική (εφόσον παλευτεί σοβαρά και πολιτικά) πρόταση
Υπάρχουν μέτρα με τα οποία μπορούν να αναδιανεμηθούν άμεσα 12-15 δισ. ευρώ για τη βελτίωση του επιπέδου ζωής του ελληνικού λαού. Τα μέτρα αυτά, παρότι δεν θίγουν τον πυρήνα του καθεστώτος της εξάρτησης της χώρας (που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα κληθούμε κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουμε), με την έννοια της απαιτούμενης πολιτικής βούλησης είναι επαναστατικά. Όσα περιγράφονται πιο κάτω εφαρμόζονται στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου, όπου θεωρούνται αυτονόητα:
- Δεν αντιβαίνουν καμία συνθήκη ή οδηγία της Ε.Ε.
- Αποτελούν ζητήματα που –πάντα μέσα στα πλαίσια του ριζοσπαστικού ρεαλισμού [2]– μπορούν να αναδειχτούν σαν αιτήματα που θα συσπειρώσουν και θα κινητοποιήσουν αδρανοποιημένα τμήματα της κοινωνίας, συμβάλλοντας στο χτίσιμο ενός κρίσιμου ποσοστού για την εκκίνηση ενός σοβαρού δημοκρατικού και πατριωτικού κινήματος.
Τέτοια μέτρα μπορούν να αποδώσουν άμεσα και θετικά αποτελέσματα για τα λαϊκά στρώματα και την υπό διάλυση μεσαία τάξη. Βέβαια χρειάζεται εκτεταμένη λαϊκή κοινωνική πίεση και αγώνας για να πραγματοποιηθούν, και σημαντικές πολιτικές αλλαγές στον συσχετισμό δύναμης.
Από πού θα χρηματοδοτηθούν αυτά τα μέτρα;
1.Κατάργηση των φοροαπαλλαγών στο κεφάλαιο και στα μεγάλα εισοδήματα
Α. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, ύψους 15 δισ.
– Κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης των μερισμάτων και των τόκων εταιρικών ομολόγων με συντελεστή 5%, και φορολόγησή τους στην κλίμακα.
– Εφαρμογή υπάρχοντος νόμου (που έχει ανασταλεί…) για τη φορολόγηση των υπεραξιών στις μεταβιβάσεις ακινήτων.
Το ύψος των προηγούμενων φοροαπαλλαγών υπολογίζεται στα 9,5 δισ. ετησίως, αλλά με την παραδοχή ότι:
– ο μεν φόρος επί των μερισμάτων θα αυξηθεί μόνο στο 10%,
– και ο φόρος επί των τόκων μόνο στο 15%.
Αν όμως αυτά τα εισοδήματα φορολογούνταν στην κλίμακα, το έσοδο από την κατάργηση των εν λόγω φοροαπαλλαγών θα ανερχόταν σε περίπου 15 δισ.
Β. Επιβολή του Ειδικού Φόρου Ακινήτων των Νομικών Προσώπων
Εφαρμογή του υπάρχοντος νόμου, που είναι σε αναστολή. Αναμενόμενα φορολογικά έσοδα: περίπου 6-7 δισ.
Γ. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών στον Φόρο Εισοδήματος των ΝΠ, ύψους 1,3 δισ.
Δ. Κατάργηση των φοροαπαλλαγών του ΦΠΑ στην Ιδιωτική Εκπαίδευση και στον ΕΦΚ στο αλκοόλ, ύψους 1,1 δισ.
- Σύνολο από κατάργηση φοροαπαλλαγών στο κεφάλαιο και στα μεγάλα εισοδήματα [3]: 18-20 δισ.
2.Άλλα άμεσα εισπρακτικά μέτρα
– Φορολόγηση κερδών τραπεζών: 2-3 δισ.
– Κατάργηση των απευθείας αναθέσεων: εξοικονόμηση 27 δισ. στα 6 χρόνια. Ετήσια εξοικονόμηση (50% x 27 / 6): 2 δισ.
- Σύνολο άλλων μέτρων: 4-5 δισ.
Σύνολο 1 + 2: 22-25 δισ.
Επομένως η ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων που τόσο έχουν πληγεί θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Ένα ποσό της τάξης των 12-15 δισ. δεν θα ήταν δύσκολο να εξοικονομηθεί, συμβάλλοντας σε μια διαφορετική πορεία της ελληνικής οικονομίας.
Επί της ουσίας (ξανά και ξανά)
Το 2010 η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε. Έχασε απότομα το 25% του ΑΕΠ της, μπήκε σε καθεστώς μνημονιακής επιτροπείας και σε μια μακρά διαδικασία εκποίησης και μεταβίβασης σημαντικού μέρους του δημόσιου και εθνικού πλούτου. Έκτοτε πέρασαν 16 χρόνια, όμως η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια δύσκολη και πολλαπλά ευάλωτη θέση: οικονομικά, παραγωγικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά. Το κυριότερο, παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα εξαρτημένο μεταπρατικό μοντέλο, έστω προσαρμοσμένο στις νέες συνθήκες της «Ελλάδας-κόμβου».
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: Το 2009 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε αγοραστική δύναμη βρισκόταν περίπου στο 87% του μέσου όρου της Ε.Ε.· σήμερα βρίσκεται κοντά στο 68%. Οι μισθοί και η αγοραστική δύναμη παραμένουν στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ δεν έχει ακόμη επιστρέψει στα επίπεδα του 2009.
Αλλά μέσα σε αυτή τη σχετικά φτωχότερη Ελλάδα δεν φτώχυναν όλοι. Αντίθετα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αυξήθηκαν ο συνολικός ιδιωτικός πλούτος, τα επιχειρηματικά κέρδη και οι μεγάλες περιουσίες. Σήμερα καταγράφονται περίπου 82.000 εκατομμυριούχοι και 21 δισεκατομμυριούχοι. Την περίοδο 2020-2025 ο μέσος πλούτος ανά ενήλικο αυξήθηκε, ενώ ο διάμεσος πλούτος μειώθηκε. Ο πλούτος δηλαδή μεγάλωσε, αλλά συγκεντρώθηκε περισσότερο προς τα πάνω.
Αυτή είναι η ουσία πίσω από τους αριθμούς: μια χώρα που έχασε έδαφος απέναντι στην Ευρώπη και μια κοινωνία που έγινε πιο άνιση στο εσωτερικό της. Και τώρα αυτή η Ελλάδα, με χαμηλούς μισθούς, ασθενή παραγωγική βάση, μεγάλη συγκέντρωση πλούτου σε λίγους και ένα μεταπρατικό μοντέλο «κόμβου», μπαίνει στους ταραγμένους καιρούς της πολυκρίσης.
Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, τα όσα εξαγγέλλονται στη Θεσσαλονίκη από κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι ψίχουλα και διαχείριση. Διαφωνούν για το ποιος θα δώσει κάτι περισσότερο, σε ποιους, πότε, και αν είναι επαρκώς «κοστολογημένο». Αλλά συμφωνούν στο βασικό: να μην θίξουν το μοντέλο που παράγει αυτήν την κατάσταση.
Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, είναι άλλο: Ποια Ελλάδα οικοδομείται και για ποιους; Ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει από αυτήν την πορεία; Ακόμη περισσότερο: με ποιο παραγωγικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό σχέδιο μπορεί η χώρα να αλλάξει πορεία και να αντιμετωπίσει όσα έρχονται; Διότι σε μια εποχή πολυκρίσης δεν αρκεί να διαχειρίζεσαι «λίγο καλύτερα» –και μάλιστα με τον γνωστό «ελληνικό τρόπο»– την ίδια πορεία. Χρειάζεται συνολικά να αλλάξεις πορεία! Εδώ ανοίγει μια άλλη μεγάλη συζήτηση, που δεν πρέπει να αποφεύγεται και αφορά το Υποκείμενο.
[1] Βλ. και editorial «Το ανισοβαρές τρίγωνο»
[2] Βλ. σειρά έξι σημειωμάτων «Ριζοσπαστικός ρεαλισμός» (φύλλα 772-777).
[3] Βλ. και άρθρο «Οι 'ντροπές' των φοροαπαλλαγών», ΕφΣυν, 21-22/6/2025.
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026
Ελλάδα: Αντί για γέφυρα πολιτισμών, αποικία- Ηλίας Παπαναστασίου
Κοιτώντας τη θέση της Ελλάδας στο χάρτη, οποιοσδήποτε θα μπορούσε να υποθέσει ότι είναι μια χώρα που ο ρόλος της είναι να αποτελέσει μια γέφυρα πολιτισμών. «Ακουμπώντας» σε Ανατολή και Δύση δεν θα μπορούσε να έχει άλλη αποστολή. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με το πολιτικό προσωπικό που διαθέτει να γίνει μια αποικία. Αποικία χρέους αλλά όχι μόνο αυτό. Ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου σε μία ακόμη εξαιρετική ανάλυση, που ξεκινά «πατώντας» στην ιστορία και καταλήγει στο σήμερα.
Άρμεγε λαγούς για να σωθείς
Η μεταφυσική αγωνία έχει γίνει κι αυτή κανονικό εµπόρευµα.
Η αγωνία του ανθρώπου να κερδίσει την αθανασία είναι τόσο παλιά όσο και η ύπαρξή του. Η άρνηση της φθοράς και του τέλους οδήγησε τον άνθρωπο να ανακαλύψει θεούς και µάγους που του υπόσχονταν το όνειρο ή µια άλλη ζωή. Από τη ∆ευτέρα Παρουσία και τη δικαίωση µετά θάνατον έως τη µετεµψύχωση ο άνθρωπος κάνει την παραδοχή ότι συνεχίζει να υπάρχει. Η αγωνιώδης επιθυµία να υπερβούµε τον θάνατο δεν υπακούει στη λογική, είναι µια εσωτερική µεταφυσική παρόρµηση, σχεδόν εγωιστική, αν αναλογιστούµε πως ο άνθρωπος ως λογικό ον ξέρει ότι το τέλος δεν µπορεί να αποφευχθεί. Οταν µάλιστα όλα εξελίσσονται οµαλά, πριν από το τέλος, ο άνθρωπος ζει την πορεία προς την αδυναµία και τον σωµατικό εκφυλισµό.
Σε µια πιο κατανοητή και φυσική έκφραση, αυτή η αγωνία για ύπαρξη µετά τον θάνατο είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να αφήσει παρακαταθήκη. Να υπάρχει ύστερα από το τέλος µέσα από όσα δηµιούργησε: τους απογόνους, το έργο του, την υστεροφηµία του. Αυτή η έκφραση της αγωνίας είναι κίνητρο για ζωή και δηµιουργία, διαµορφώνει ακόµη και τους αξιακούς κανόνες µέσα από τους οποίους πορεύεται η ανθρωπότητα. Αξίζει να υπάρχεις για να δηµιουργείς και η ύπαρξή σου, το έργο σου να γίνονται στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισµού.
Η ανάπτυξη της επιστήµης και κυρίως της ιατρικής και η αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου DNA έδωσαν τη δυνατότητα στον άνθρωπο όχι να κατακτήσει την αθανασία αλλά να ελπίζει σε περισσότερη και καλύτερη ζωή. Το 1960 το προσδόκιµο ζωής στην Ελλάδα ήταν 68,2 χρόνια, ενώ το 2024 έχει ανέβει στα 82 χρόνια.
Οσο όµως το προσδόκιµο ζωής αυξάνεται τόσο ο άνθρωπος διακατέχεται από το άγχος να επεκτείνει τη ζωή του. Το άγχος του τέλους µετατρέπεται σε άγχος να αποµακρύνει το τέλος.
Οι γονιδιακές θεραπείες υπόσχονται να εξαλείψουν χρόνιες αρρώστιες, ενώ η βελτίωση του ανθρώπινου σώµατος γίνεται ζητούµενο για την επιστήµη. Στις µέρες µας η αθανασία έχει µετατραπεί από θρησκευτική µεταφυσική υπόσχεση σε πραγµατικό τεχνολογικό σχέδιο. Το ενδιάµεσο στάδιο είναι η κατάκτηση της νεότητας.
Αν και η αγωνία του θανάτου διακατέχει οριζόντια τον ανθρώπινο πληθυσµό, η αναζήτηση της νεότητας ήταν πάντα προνόµιο των πλουσίων. Οι βασιλείς αναζητούσαν πληρώνοντας όσο όσο τα ελιξίρια της νεότητας, ο Γουόλτ Ντίσνεϊ τη δεκαετία του 1960 εξέταζε τη δυνατότητα να αναγεννηθεί στο µέλλον µέσα από την κρυογονική, ενώ οι σταρ του Χόλιγουντ καταφεύγουν κατά καιρούς σε πειραµατικές θεραπείες νεότητας ως σύγχρονοι Νοσφεράτοι.
Σήµερα η βιοµηχανία οµορφιάς και νεότητας υπόσχεται, σε όλες τις τάξεις πλέον, αν όχι νεανική εικόνα απαραίτητα, το κυνήγι της. Κρέµες, ενέσεις, υαλουρονικά, µπότοξ βρίσκονται πλέον σε ευρεία κατανάλωση. Ματαιοδοξία ή ανθρώπινη λειτουργία; Πραγµατικότητα. Ο άνθρωπος έχει δικαίωµα (και θα το κάνει) να κερδίζει ό,τι µπορεί από τη φθορά και τον θάνατο. Και αρκετές φορές για να το πετύχει δεν καταφεύγει σε εµπορεύµατα, αλλά γίνεται εµπόρευµα ο ίδιος.
∆ηµιουργείται ωστόσο ένα παράδοξο. Ενώ είναι η επιστήµη αυτή που υπόσχεται το τεχνολογικό θαύµα, ο άνθρωπος των ηµερών επιµένει να επενδύει στους σαµάνους και στα µεταφυσικά θαύµατα. Οσο πιο απατηλή και αόριστη είναι η υπόσχεση τόσο πιο πολύ είναι έτοιµος να την πιστέψει.
Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη φώτισε µε τραγικό τρόπο αυτή την πλευρά. Ενα ιατρείο στο Κολωνάκι, µε πελάτες (όχι ασθενείς) από τραπεζίτες έως πολιτικούς και καλλιτέχνες, διαφήµιζε τη µαγική λύση. Η επιστηµονική µέθοδος της πλασµαφαίρεσης χρησιµοποιήθηκε (ή πουλιόταν για την ακρίβεια) ως το σύγχρονο ελιξίριο. Μια εξειδικευµένη ιατρική µέθοδος ήταν παράνοµα σε εφαρµογή και λειτουργούσε µε όρους ψευδοεπιστήµης. Η γιατρός που λειτουργούσε την κλινική δήλωνε ειδική στις ολιστικές θεραπείες και στην εναλλακτική ιατρική. Είναι δύο όροι (ολιστικό, εναλλακτικό) πίσω από τους οποίους ο καθένας φαντάζεται µια πολύ ιδιαίτερη επιστηµονική έκφραση µέχρι να ανακαλύψει τον κοµπογιαννιτισµό.
Η γιατρός αναφέρει στο βιογραφικό της στη σελίδα της κλινικής: «Συνέχισα τις σπουδές µου στη Φυσική Ιατρική (Βοτανική, Οµοιοπαθητική, Βελονισµός, Σωµατική Ψυχοθεραπεία, Μικροσκοπία Ζωντανού Αίµατος, Νευρική Θεραπεία, Σαµανική Ιατρική). Ελαβα δεύτερο µεταπτυχιακό δίπλωµα (MSc) στην Κβαντική Ιατρική από το Πανεπιστήµιο της Χαβάης, ΗΠΑ και εκπόνησα δεύτερη διδακτορική διατριβή στο ίδιο Πανεπιστήµιο (η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη) µε θέµα τη νόσο του Lyme. Κβαντική βιοανάδραση, Ταυτοποίηση τοξικότητας, Οζονοθεραπεία, Υδροθεραπεία παχέος εντέρου, Μικροσκοπία σκοτεινού πεδίου, Προσδιορισµός θεραπευτικών αιθέριων ελαίων, Επιγενετική εξέταση µαλλιών, Ενδοφλέβιες φυσικές θεραπείες, Αποτοξίνωση µε INUSpheresis, Θεραπείες πεπτιδίων, PRP προσώπου και µαλλιών, Αυτόλογη θεραπεία µε βλαστοκύτταρα». Οι περισσότεροι από τους περισπούδαστους αυτούς όρους δεν έχουν καµιά ιατρική επιστηµονική υπόσταση. Είναι το «νερό του Καµατερού» και η «θεραπεία της φραπελιάς», µια εντυπωσιακά κατασκευασµένη ορολογία.
Η εν λόγω γιατρός διαφήµιζε τις µπούρδες της στην τηλεόραση, ενώ συµµετείχε σε επιστηµονικά συνέδρια στα οποία ο ίδιος ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Γιώργος Πατούλης την άκουγε να δηλώνει ειδική στη σαµανική και δεν έδωσε εντολή να γίνει έρευνα εναντίον της και να της αφαιρεθεί η άδεια ασκήσεως ιατρικού επαγγέλµατος.
Στη µια πλευρά του φαινοµένου υπάρχουν διάφοροι απατεώνες και ∆όκτωρ Θάνατοι που κονοµάνε, δηµιουργώντας ένα σύστηµα δηµοσίων σχέσεων ακόµη και µε επιστήµονες που τους νοµιµοποιούν. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι της Ελίζαµπεθ Χολµς µε την εταιρεία Theranos. Η Χολµς έγινε δισεκατοµµυριούχος εφευρίσκοντας δήθεν ένα µηχάνηµα που µπορούσε να διαγνώσει δεκάδες ασθένειες µε ανάλυση µερικών σταγόνων αίµατος. ∆εν κέρδισε από την εφεύρεση, που έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε, αλλά από τις επενδύσεις που έγιναν στην εταιρεία της. Για να το πετύχει πούλησε τις σχέσεις της µε πρώην Αµερικανούς προέδρους και προσωπικότητες όπως ο Χένρι Κίσιντζερ και ο Τζορτζ Σουλτς. Η απάτη απλώς λειτούργησε µε όρους αγοράς.
Από την άλλη πλευρά όµως υπάρχει ένα κοινό, ανεξάρτητα από το γνωστικό του επίπεδο, που βρίσκεται σε βλακώδη απόγνωση. Αγοράζει ψευτοθεραπείες γιατί έτσι θέλει να πιστεύει, ανακατεύει εσωτερικά τσάκρα και εξωτικά µαντζούνια, πίνει βότανα και λατρεύει τις βιοδονήσεις. Ποιος δεν θυµάται τα βραχιολάκια εσωτερικής ισορροπίας, µε τα οποία φωτογραφιζόταν µέχρι και ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ή τα βιονικά γιλεκάκια του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου;
Την ώρα που στην κοινωνία µεγαλώνουν τα προβλήµατα και γίνονται πλέον εµφανείς αυτοί που τα δηµιουργούν, επιµεληµένα και στρατηγικά, ο πολίτης οδηγείται από το σύστηµα στην προσωπική επιλογή, την εναλλακτική «λύση» και την αυτοβελτίωση για να σωθεί. Στην πορεία για τη σωτηρία διά της ψευδαίσθησης µπορεί να καταναλώσει από πράσινο τσάι και εκχύλισµα καλέντουλας έως φύκια για µεταξωτές κορδέλες. Οταν θα τελειώσει ο κύκλος της αυταπάτης, απλώς θα ξεκινήσει ένας άλλος. Είναι πιο εύκολο να ψάχνεις γάλα λαγού για να λύσεις το πρόβληµά σου από το να κοιτάξεις την αλήθεια κατάµατα. Η µεταφυσική αγωνία έχει γίνει κι αυτή κανονικό εµπόρευµα.
Ο Κασιδιάρης επιστρέφει: Ως φάρσα ή τραγωδία;
Σκοπεύει να κατέβει στην πολιτική; Μπορεί να κατέβει στην πολιτική; Τι μπορούν και τι θα κάνουν τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου» για να τον αντιμετωπίσουν;
«Την Τρίτη 15/9 στις 12:00 αποφυλακίζομαι οριστικά και άνευ όρων από τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Επιστρέφω ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και με πλήρη πολιτικά δικαιώματα στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην πρώτη γραμμή των εθνικών αγώνων».
Με αυτό το tweet, δημοσιευμένο στις 12.01 το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου, ο Ηλίας Κασιδιάρης – ακριβώς 48 ώρες πριν την αποφυλάκισή του – ανακοίνωσε και την ξεκάθαρη πρόθεσή του να επιστρέψει στην ενεργό πολιτική δράση.
Ο Κασιδιάρης εξέτισε με μεικτό τρόπο τα δεκατρία χρόνια της ποινής που του είχε επιβληθεί με την απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου – επτά πραγματικά χρόνια στη φυλακή και έξι με μεροκάματα κατά τη διάρκεια της κράτησής του. Η αποφυλάκισή του, κατά τραγική ειρωνεία λίγες μέρες πριν την μαύρη επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και τις απανταχού εκδηλώσεις του αντιφασιστικού Σεπτέμβρη, έρχεται να προστεθεί σε ένα πολιτικό σκηνικό πιο ρευστό από ποτέ, δοκιμάζοντας ξανά τα δημοκρατικά όριά του.
Σκοπεύει ο Κασιδιάρης να επιστρέψει στην πολιτική; Το προαναφερθέν tweet καθιστά απολύτως σαφές πώς ναι, κάτι που επιβεβαίωσε σε δήλωσή της και η συνήγορος υπεράσπισής του, Βάσω Πανταζή, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Ως προς τη σίγουρη κάθοδό του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές με πολιτικό φορέα, θα ακολουθήσει συνέντευξη Τύπου από τον ίδιο, μετά την αποφυλάκισή του, προκειμένου να μην αναπαράγονται ανυπόστατες φήμες». Είναι προφανές ότι η πλευρά Κασιδιάρη προσπαθεί να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων, να προκαταβάλει νομικές ερμηνείες σχετικά με πιθανό θεσμικό μπλοκάρισμα, καθιστώντας εξίσου σαφές ότι αν αυτό συμβεί θα το αξιοποιήσει πολιτικά.
Μπορεί ο Κασιδιάρης να είναι ξανά υποψήφιος/ πολιτικός αρχηγός; Η απάντηση είναι πολύπλοκη και είναι βέβαιο ότι θα μας απασχολήσει τόσο τις επόμενες μέρες όσο και τον επόμενο αρκετό καιρό αυτής της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.
Τα δεδομένα είναι τα εξής:
– Ο Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος, ως μέλος της ηγετικής ομάδας της Χρυσής Αυγής, για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης μπορεί να έχει πολιτική δραστηριότητα – η αποφυλάκιση του δε συνεπάγεται σε καμία περίπτωση απαγόρευση πολιτικής δράσης (την οποία εξάλλου δεν σταμάτησε και ποτέ από τις φυλακές Δομοκού με δημόσιες παρεμβάσεις, λαιβ εκπομπές στο YouTube, την απόπειρά του να κατέβει στις εκλογές του 2023 που απαγόρευσε ο Άρειος Πάγος και την εκλογή του ως δημοτικού συμβούλου στην Αθήνα το 2023, θέση από την εξαναγκάστησε σε παραίτηση).
– Υπάρχει το προηγούμενο του 2023. Τότε που ο ο Κασιδιάρης, μέσα από τη φυλακή, επιχείρησε να κατέβει στις εκλογές με το κόμμα Έλληνες. Ο Άρειος Πάγος (όχι χωρίς πολιτικούς ψιθύρους για περίεργα ραντεβού και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε) έκρινε ότι ο Κασιδιάρης ήταν ο πραγματικός ηγέτης των Ελλήνων και μπλόκαρε τη συμμετοχή του κόμματος στις εκλογές. (Σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα ένα κόμμα δεν μπορεί να βγει εκτός νόμου όπως π.χ. στη Γερμανία, αλλά μπορεί να απαγορευθεί η συμμετοχή του στις εκλογές) Ο Κασιδιάρης τότε στήριξε το κόμμα-ανέκδοτο των Σπαρτιατών που τελικά μπήκε στη Βουλή για να διαλυθεί κατόπιν στα εξ ων συνετέθη και να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον 11 βουλευτών του για εξαπάτηση του εκλογικού σώματος (και του Ηλία Κασιδιάρη για ηθική αυτουργία).
– Το debate αφορά το αν ο Κασιδιάρης μπορεί να είναι υποψήφιος ή αρχηγός πολιτικού φορέα (νεοπαγούς ή υπάρχοντος). Έχει πλήρη πολιτικά δικαιώματα κι εκλογική ικανότητα χωρίς περιορισμούς; Μιλώντας πριν λίγες μέρες στο ραδιόφωνο του MEGA, ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος υποστήριξε ότι για την περίπτωση Κασιδιάρη «κατά τη νομική του εκτίμηση, η απαγόρευση συμμετοχής εξακολουθεί να ισχύει για όσο διαρκεί η ποινή που επέβαλε το δικαστήριο και όχι μόνο για τον πραγματικό χρόνο έκτισής της». Άρα, πάντα σύμφωνα με τον συνταγματολόγο, ο Κασιδιάρης στερείται του δικαιώματος στο «εκλέγεσθαι» για όσα χρόνια καταδικάστηκε (13 χρόνια κι 6 μήνες στο β’ βαθμό) κι όχι μόνο για τον αριθμό των χρόνων στα οποία η ποινή εκτίθηκε. Στο ίδιο μήκος κύματος, ένας άλλος συνταγματολόγος, ο Ξενοφών Κοντιάδής, ήταν κατηγορηματικός με ανάρτησή του στα ΜΚΔ: «Η νομοθεσία, η νομολογία δύο ανωτάτων δικαστηρίων και η επιστήμη έχουν κλείσει το θέμα, τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια».
Η χορογραφία, λοιπόν, είναι στημένη. Για να παιχθεί περίπου το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Ο Κασιδιάρης θα επιχειρήσει να επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, το κάνει ήδη. Παίρνοντας μάλλον αποστάσεις από σβάστικες, «αρχαιοελληνικούς χαιρετισμούς» και ναζιστικές αναφορές, αλλά παίρνοντας και θάρρος από την αντεπίθεση της ακροδεξιάς διεθνούς προβάλλοντας τα συνηθισμένα: «πατριωτισμό», «αντισυστημισμό» και, φυσικά, anti-woke ήθος (δηλαδή μίσος για τα ανθρώπινα δικαιώματα).
Θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τις χαμηλές προσδοκίες ενός εκλογικού σώματος που – ειδικά στα χαμηλότερα στρώματα – μοιάζει εξίσου πιεσμένο και οργισμένο όσο ήταν τις μέρες πριν το 2012 που συνέβη η εκλογική έκρηξη της Χρυσής Αυγής. Ήδη υπάρχουν επώνυμα καλωσορίσματά του, εδώ και λίγο καιρό έχουν επανεμφανιστεί «αγανακτισμένοι πολίτες» στις γειτονιές που δεν έχει μπραντσάδικα, η παρουσία του κάνει γκελ στους νέους άνδρες που γίνονται (από μαθητές ακόμα) όλο και πιο radical, τώρα-που-γυρίζει ένα comeback του Σφακιανάκη είναι το μόνο που λείπει.
Κι ας είμαστε σίγουροι, ένα-δύο επικοινωνιακά «σκηνικά» για να «ανακοινώσει» την επιστροφή του θα τα στήσει. Όπως και σίγουρα όλη τη συζήτηση περί αποκλεισμού του, θα την χρησιμοποιήσει για να (αυτο)ηρωοποιηθεί και να συσπειρώσει περαιτέρω τους οπαδούς του. Δημοσιογραφικές αναφορές τις τελευταίες εβδομάδες κάνουν λόγο μέχρι και για δύο κομματικούς σχηματισμούς, plan A και plan Β, που είναι στα σκαριά προκειμένου να παρακαμφθεί πιθανό μπλόκο.
Από την άλλη πλευρά, το «δημοκρατικό τόξο» την έχει χάσει αυτή τη μάχη προ πολλού. Για την ακρίβεια δεν την έδωσε ποτέ, αφού αντιμετωπίζει την ακροδεξιά εδώ και δεκαπέντε χρόνια υστερόβουλα και ψηφοθηρικά. Η κυβέρνηση θα υποστηρίξει το μπλόκο υπερθεματίζοντας σε «δημοκρατικότητα», όμως ποιος μπορεί να την πιστέψει ξέροντας πόσο πιέζεται στα δεξιά της (άρα θέλει ένα λιγότερο εμπόδιο δίπλα σε Βελλόπουλο-Λατινοπούλου-ΝΙΚΗ και μάλλον Σαμαρά) και βλέποντας τις τραγελαφικές κωλοτούμπες των στελεχών της π.χ. πολύ πρόσφατα στo μη θέμα με τις εικονογραφήσεις των σχολικών βιβλίων; Πώς, δηλαδή, μπορεί να ισχυριστεί ότι στήνει ανάχωμα στην ακροδεξιά όταν διάφανα υιοθετεί τα προτάγματα και τη ρητορική της; Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης θα ψάλλουν το ηρωικό άσμα «οι ιδέες νικιούνται στη καθημερινότητα και τους δρόμους κι όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων», περιμένοντας όμως και να ευνοηθούν από τυχόν αναστάτωση και μετατοπίσεις που θα φέρει ο Κασιδιάρης.
Με δυο λόγια, η «υγειονομική ζώνη» της δημοκρατίας θα παραμείνει ένα ωραίο παραμύθι… με δράκο. Στο φινάλε, ακόμα κι όσοι αποστρέφονται τον Κασιδιάρη, θα του χαρίσουν τζάμπα virality. Συμμετέχοντας ακούσια στην, έστω μάταιη, προεκλογική του καμπάνια.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ως φάρσα ή τραγωδία;
Θέλουμε να γίνει η Ελλάδα μια νέα Ουκρανία;
του Δημήτρη Μπελαντή
Ακούγεται από αρκετούς αναλυτές τον τελευταίο καιρό, πρώην διπλωμάτες, πρώην στρατιωτικούς κα, ότι το αμέσως επόμενο διάστημα η Τουρκία και το Ισραήλ θα συγκρουστούν στρατιωτικά στην ΝΑ Μεσόγειο και πιθανότατα και στην Κύπρο. Άκουσα σε ένα βίντεο σήμερα και τον κ. Αϋφαντή να ισχυρίζεται ότι η άμεση εμπλοκή της Ελλάδας σε μια τέτοια σύγκρουση θα είναι η Μεγάλη μας Ευκαιρία γεωπολιτικά ….να απελευθερωθούν τα Κατεχόμενα της Κύπρου η έστω να δημιουργηθεί μια καλύτερη βάση διαπραγμάτευσης για Ελλάδα και Κύπρο ως προς το κυπριακό .Να πάρουμε την ρεβάνς για το 1974.Με τα όπλα και την βοήθεια του Ισραήλ.
Αυτά στερούνται κάθε λογικής και είναι, αν τυχόν επηρεάζουν άμεσα και την κρατική μας εξωτερική πολιτική, ακραία επικίνδυνα. Αποτελούν μια προτροπή να εμπλακούν άμεσα η Ελλάδα και η Κύπρος στρατιωτικά στην σύγκρουση ισχύος μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ ως περιφερειακών δυνάμεων. Εμμέσως δε, πλην σαφώς, και στον μεγάλο πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν. Μια χώρα στα όρια της κοινωνικής διάλυσης, όπως η Ελλάδα, να προσθέσει και τις πληγές ενός πολέμου που δεν ξέρουμε ούτε πόσο θα κρατήσει ούτε τι τραγικές συνέπειες θα έχει. Να γίνουμε και στρατιωτικό franchise του Ισραήλ, αφού γίναμε πρώτα εμπορικό, τουριστικό, στην ιδιοκτησία γης, στην έναρξη εποικισμών κ.λπ. κ.λπ.
Από πού και ως που θεωρούμε δεδομένο ότι παρά την ισχυρή περιφερειακή τους σύγκρουση η Τουρκία και το Ισραήλ δήθεν θα πάνε αναγκαστικά σε πόλεμο; Δεν κυβερνούν, έστω με διαπληκτισμούς, μαζί την Συρία;
Από πού και ως που θεωρούμε ότι αν και εφόσον η Ελλάδα στηρίξει τις επικίνδυνες πολιτικές του Ισραήλ, το Ισραήλ θα μας βοηθήσει αμοιβαία ; αλήθεια, το έχει κάνει και με άλλους στο παρελθόν; Η θα διαλυθεί τελείως η Κυπριακή Δημοκρατία και θα ακρωτηριαστεί η Ελλάδα για χάρη του Ισραήλ ;
Έχουμε τρελαθεί τελείως; Έχουμε πάθει παράκρουση; Μια τέτοιου τύπου στρατιωτική εμπλοκή θα δημιουργήσει, με μεγάλη πιθανότητα, μια νέα Μικρασιατική Καταστροφή και θα αποτελειώσει το νεοελληνικό κράτος. Όποιος και να νικήσει, θα έχει την χώρα ως προτεκτοράτο του. Οι Έλληνες θα γίνουν οι επόμενοι Ουκρανοί η ακόμη χειρότερα οι επόμενοι Παλαιστίνιοι.
Είναι η και τυπική μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο, μισό τουρκικό και μισό Ισραηλινό ,πατριωτική πολιτική; Είναι πλέον “πατρίδα” μας το γενοκτονικό αυτό κράτος;
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχθούμε τις απαιτήσεις και όρους του τουρκικού επεκτατισμού. Όμως η λογική ότι, για να μην συρρικνωθούμε από την Τουρκία, πρέπει να ανεβάσουμε στην Αθήνα την σημαία του Ισραήλ, είναι η καλύτερη συνταγή για την Κόλαση.
Πηγή: kommon.gr
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026
Η Αθήνα της Πηνελόπης Δέλτα
Ποια είναι η σημασία του μυθιστορήματος «Οι Ρωμιοπούλες»; Με ποιο τρόπο αποτυπώθηκε η Αθήνα στη ζωή και το έργο της Πηνελόπης Δέλτα; Η Αγιάτη Μπενάρδου συνομιλεί με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο, υπεύθυνο των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη, για τη σχέση της συγγραφέως με την πόλη που τη σημάδεψε.
Ενάμιση χρόνο πριν την αυτοκτονία της, στις 2 Μαΐου του 1941, η Πηνελόπη Δέλτα ολοκληρώνει το τελευταίο της έργο, τις «Ρωμιοπούλες». Η ίδια ζητά να εκδοθεί αργότερα, μετά από τα υπόλοιπα μυθιστορήματα και τις «Αναμνήσεις» της. Οι «Ρωμιοπούλες» κυκλοφορούν 75 χρόνια μετά τη συγγραφή τους, το 2014, από τις εκδόσεις Ερμής και αποτελούν το μεγαλύτερο και πιο «ενήλικο» μυθιστόρημα της Δέλτα. Αλλά και το πιο αθηναϊκό της. Τι συνδέει, λοιπόν, την Πηνελόπη Δέλτα με την Αθήνα; Από τι αποτελείται ο συνεκτικός αυτός ιστός που την ενώνει με την πρωτεύουσα;
Η Πηνελόπη Δέλτα γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 1874, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ωστόσο, η ζωή και το έργο της σημαδεύτηκαν από την πόλη της Αθήνας. Πώς αποτυπώνεται η Αθήνα στα έργα της, ιδίως στις «Πρώτες Ενθυμήσεις» της; Σε ποια συνοικία έζησε και τι γνωρίζουμε για το πατρικό της σπίτι, που σήμερα στεγάζει το Μουσείο Μπενάκη; Ποιο ρόλο έπαιξε ο πατέρας της, Εμμανουήλ Μπενάκης, στην πολιτική και πολιτιστική ζωή της Ελλάδας και πώς την επηρέασε; Τι επίδραση είχε στη ζωή και το έργο της ο έρωτάς της με τον Ίωνα Δραγούμη, δεδομένου ότι και ο ίδιος δραστηριοποιήθηκε στην Αθήνα;
Ποια είναι η σημασία του έργου της «Οι Ρωμιοπούλες», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2014, και πώς απεικονίζεται σ’ αυτό η Αθήνα και η κοινωνία της; Ποιοι είναι οι βασικοί θεματικοί άξονές του και πώς συνδέονται με την ταυτότητα της συγγραφέως;
Πώς παρουσιάζεται η περιοχή της Καστέλλας στον «Τρελαντώνη» και τι μαθαίνουμε για την εποχή γύρω στο 1880; Πώς συνδέεται το σπίτι της στην Αλεξάνδρεια με το έργο «Μάγκας» και ποια θέση έχει αυτό το περιβάλλον στο σύνολο της δημιουργίας της;
Ποια είναι η σημασία της Πηνελόπης Δέλτα στη λογοτεχνική και παιδαγωγική παράδοση μέχρι σήμερα, πέρα από τη στενά «παιδική» ανάγνωση των έργων της;
Ο Τάσος Σακελλαρόπουλος σπούδασε σύγχρονη ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σιένα και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ασχολείται με την πολιτική λειτουργία του στρατού και του αστικού κόσμου κατά τον 20ό αιώνα στην Ελλάδα. Έχει γράψει σειρά άρθρων και έχει επιμεληθεί ιστορικούς τόμους. Έχει επιμεληθεί ιστορικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων την έκθεση «1821 Πριν και Μετά», σε συνεπιμέλεια με τη Μαρία Δημητριάδου. Είναι υπεύθυνος των Ιστορικών Αρχείων του Μουσείου Μπενάκη.
Αντί να αυξήσουν, θα μειώσουν τα επιδόματα ανεργίας
Δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, κι όχι δια στόματος πρωθυπουργού μια εβδομάδα πριν από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης, έγιναν οι ουσιαστικές προεκλογικές εξαγγελίες. Οι υποσχέσεις της ΔΕΘ ήταν κατά κοινή ομολογία ξέπνοες με χρονικό ορίζοντα δύο, τριών και περισσότερων ετών. Αντίθετα, η δήλωση του Μαρινάκη, ότι αν εκλεγεί ξανά η ΝΔ θα ζητήσει το περιορισμό του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες, θα έχει πραγματικό αντίκτυπο άμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και έμμεσα σε εκατομμύρια, καταβαραθρώνοντας το βιοτικό τους επίπεδο.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επιχείρησε να δικαιολογήσει την πρότασή του δηλώνοντας ότι «όποιος θέλει να βρει δουλειά βρίσκει» κι ότι η «ανεργία στην Ελλάδα είναι χαμηλότερη από πολλές άλλες χώρες». Πρόκειται για εντελώς ατεκμηρίωτες και αυθαίρετες διατυπώσεις, που επιχειρούν να αντιστρέψουν μια ωμή πραγματικότητα: ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα πιο φειδωλά κράτη πρόνοιας, που κινούνται στα όρια της τιμωρίας των φτωχών. Ας κρατήσουμε ορισμένα δεδομένα που αποδεικνύουν ότι αν κάτι χρειάζεται το σύστημα των παροχών της Ελλάδας είναι επέκταση κι επιπλέον χρηματοδότηση κι όχι περαιτέρω περικοπές.
Η ανεργία πράγματι μειώνεται στην Ελλάδα, έχοντας φτάσει, με βάση την Έρευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕΛΣΑΤ, στο 7,9% το δεύτερο τρίμηνο του 2026 (από 8,6% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025, 9,8% το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024 κοκ), αλλά η μείωση πλέον «βρίσκει» σε ένα όριο που είναι το «φυσικό» ποσοστό ανεργίας της Ελλάδας. Κοινώς, περαιτέρω πτώση της ανεργίας ας μην περιμένουμε από δω και πέρα, ακόμη κι αν συνεχιστούν τα επίπεδα μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας των τελευταίων χρόνων (2,1% κάθε χρόνο από το 2023 ως το 2025) – κάτι που δεν πρόκειται να γίνει. Τα αμέσως επόμενα χρόνια η αύξηση του ΑΕΠ θα περιοριστεί (λόγω εξάντλησης του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, ανόδου των επιτοκίων του ευρώ και ευρωπαϊκής ύφεσης) και η πτώση της ανεργίας θα επιβραδυνθεί ή θα ανακοπεί και θα αρχίσει να αυξάνεται. Ενδεικτικά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει για φέτος ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης 1,8% και 1,6% για το 2027. Εξ ίσου υποδεέστερους ρυθμούς μεγέθυνσης προβλέπουν ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, με την παραδοχή μάλιστα ότι το σαουδαραβικό πετρέλαιο ρέει άφθονο…
Όποιος ωστόσο διαβάζει και κάτι παραπάνω από τους τίτλους μπορεί να διαπιστώσει ότι η ομολογουμένως ευχάριστη πτώση της ανεργίας συνοδεύεται από πολλές ακόμη πικρές αλήθειες. Για παράδειγμα: ναι μεν η ανεργία το δεύτερο τρίμηνο του 2026 έπεσε στο 7,9% ωστόσο η ανεργία σε όσους έχουν απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης ήταν 8,1%, στους απόφοιτους Γυμνασίου 11,5%, στους απόφοιτους Δημοτικού 10,4%, ενώ σε όσους έχουν βγάλει μερικές τάξεις του δημοτικού ή δεν πήγαν καθόλου σχολείο έφτασε το 20,7%! Με άλλα λόγια υπάρχει ένα κομμάτι της εργατικής τάξης, κυρίως η ανειδίκευτη εργασία και σίγουρα αυτή που στερείται μορφωτικών προσόντων που στενάζει λόγω ανεργίας, σε ποσοστό τριπλάσιο του εθνικού μέσου όρου. Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;
Θερίζει η μακροχρόνια ανεργία
Έτερο παράδειγμα που δείχνει ότι η πτώση της ανεργίας είναι η μισή αλήθεια για τη κατάσταση απασχόλησης της ελληνικής μισθωτής εργασίας σχετίζεται με την δομή της βάσει του χρόνου παραμονής στον εφεδρικό στρατό. Από τους 380.000 ανέργους το δεύτερο τρίμηνο του 2026, μόνο 40.000 άτομα δήλωναν άνεργοι έως και δύο μήνες. 51.500 είναι οι άνεργοι από 3 ως 5 μήνες, 77.700 από 6 ως 11 μήνες και 201.400 για πάνω από 12 μήνες. Το ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων ανέρχεται σε 53,1% του συνόλου! Αναγνωρίζοντας ως άνεργους ο Π. Μαρινάκης μόνο όσους παραμένουν χωρίς δουλειά ως 2 μήνες θα ρίξει στον κοινωνικό Καιάδα το 90% (αν το επίδομα ανεργίας καταβάλλεται αναλογικά με την διάρκεια της ανεργίας) που βρίσκεται μάλιστα στην χειρότερη δυνατή εισοδηματική, οικονομική και κοινωνική θέση! Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;
Ένα ακόμη παράδειγμα που δείχνει ότι η ανεργία στην Ελλάδα πονάει περισσότερο απ’ όσο δείχνει η κατ’ έτος πτώση της σχετίζεται με την χωρική της διάσταση. Η ανεργία ήταν μεν 7,9% σε εθνικό επίπεδο, αλλά στην Ήπειρο ήταν 10,6%, στην Δυτική Ελλάδα 12,4%, στην Δυτική Μακεδονία 12,7% και στα Ιόνια Νησιά 13,4%. Δηλαδή σε περιοχές που η αποβιομηχάνιση, η απολιγνιτοποίηση και η εγκατάλειψη της υπαίθρου ελέω Κοινής Αγροτικής Πολιτικής γνώρισαν δόξες η ανεργία είναι σχεδόν διπλάσια της μέσης εθνικής. Εξ ίσου μεγάλα ποσοστά γνωρίζει και στις λαϊκές – εργατικές γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων. Θα κόψει και σε αυτούς το επίδομα η ΝΔ;
Η ανεργία στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη του μέσου ευρωπαϊκού όρου. Τον Ιανουάριο του 2026, σύμφωνα με την Eurostat, όταν η εποχιακά προσαρμοσμένη ανεργία στην ΕΕ ήταν 5,8% και στην Ευρωζώνη των 21 έφτανε το 6,1%, στην Ελλάδα ήταν 7,7%. Η Ελλάδα έχει χαμηλότερη ανεργία μόνο από την Ισπανία (9,8%), τη Σουηδία (8,7%) και την Φινλανδία (10,2%). Αυτές είναι οι «πολλές ισχυρές χώρες» στις οποίες αναφέρθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος όταν σε ρόλο λαγού έριξε την ιδέα της επιδείνωσης των όρων παροχής του επιδόματος ανεργίας;
Ουραγός στην ΕΕ η Ελλάδα
Τα επιδόματα ανεργίας που καταβάλλει η Ελλάδα αντιπροσωπεύουν ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά επί του ΑΕΠ στην ΕΕ. Το 2023, τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, και πάλι σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία τα επιδόματα ανεργίας στην ΕΕ των 27 αντιπροσώπευαν το 1,04% του ΑΕΠ και στην Ευρωζώνη των 21 ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό: 1,14% του ΑΕΠ. Την ίδια χρονιά στην Ελλάδα αντιπροσώπευαν 0,93% του ΑΕΠ, αποδεικνύοντας πόσο μεροληπτικός είναι ο αγώνας δρόμου όλων των ελληνικών κυβερνήσεων για την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής στην εθνική νομοθεσία, μιας και αφορά μόνο ό,τι πιο αντιδραστικό και αντιλαϊκό περιλαμβάνει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Το υψηλότερο ποσοστό δαπανών για την ανεργία επί του ΑΕΠ στο μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών, είναι αποτέλεσμα της μεγαλύτερης γενναιοδωρίας που χαρακτηρίζει την ενίσχυση των ανέργων. Στον αντίποδα της Ελλάδας όπου η διάρκεια της επιδότησης ξεκινάει από 5 και φτάνει το ανώτερο τους 12 μήνες, ανάλογα με τις ημέρες εργασίας, σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης φτάνει ακόμη και τα δύο χρόνια (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία κ.α.). Επίσης, η Ελλάδα έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναπλήρωσης που ανέρχεται στο 55% του κατώτατου μισθού όπως και επιδοτούμενων επί των συνολικών ανέργων.
Όπως φαίνεται στον πίνακα του Eurofound που ακολουθεί στην Ελλάδα το 81% των ανέργων δεν λαμβάνει κανένα επίδομα ή βοήθεια! Επιδόσεις που συγκρίνονται μόνο με εκείνες της ανατολικής Ευρώπης. Στην δυτική Ευρώπη, αντίθετα, τα ποσοστά των ανέργων που δεν λαμβάνουν καμία κρατική βοήθεια και αφήνονται στο έλεος της μαύρης εργασίας και της ελεημοσύνης είναι σημαντικά χαμηλότερα: Ιταλία 76%, Πορτογαλία 72%, Ισπανία 69%, Γαλλία 58%, Γερμανία 42% κοκ.
Ποσοστό ανέργων που δεν λαμβάνουν επίδομα ή βοήθεια, 2022
Παρόλα αυτά αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε απ’ όσα είπε ο υπουργός της ΝΔ και προνομιακός συνομιλητής του πρωθυπουργού, γιατί είναι πράγματι κοντά στην αλήθεια, είναι ότι τα λεφτά αυτά θα πρέπει να κατευθυνθούν στις επιχειρήσεις. Η ΝΔ εποφθαλμιά τα επιδόματα ανεργίας όχι μόνο για να οδηγήσει στην εξαθλίωση ακόμη κι όσους ανέργους επιδοτούνται και να αναγκάσει ακόμη κι ανθρώπους 50 και 60 ετών να εργαστούν υπό συνθήκες δουλείας στην τουριστική γαλέρα. Απειλεί τα επιδόματα και τους ανέργους για να χαρίσει ακόμη κι αυτά τα εκατομμύρια στην ολιγαρχία, υπό την μορφή επιδοτήσεων, στο όνομα της ψηφιακής ή πράσινης μετάβασης.
Αντίθετα με τις δηλώσεις του Μαρινάκη, αν κάτι επιβάλει ο ρεαλισμός είναι την επέκταση των επιδομάτων ανεργίας για να καλύψουν όλους τους άνεργους, την αύξηση του ποσοστού αναπλήρωσης, δηλαδή του ύψους τους και την χρονική διεύρυνση ώστε να καταβάλλονται για όσο καιρό διαρκεί η ανεργία. Αυτοί οι στόχοι γίνονται ακόμη πιο αναγκαίοι σήμερα επειδή η εισαγωγή και η εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης στις επιχειρήσεις καταργεί μαζικά θέσεις ακόμη και εξειδικευμένης εργασίας, δημιουργώντας μια νέα γενιά ανέργων…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)