Mpelalis Reviews
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026
Επανάσταση και Αποδόμηση
Τα τελευταία πολλά χρόνια δυσκολεύομαι να πανηγυρίζω στις Εθνικές Επετείους χωρίς να με διαπερνά μια αύρα θλίψης.
Οι Εθνικές Επέτειοι περιέχουν την ιστορική αλήθεια, αλλά και ζειδωρούς μύθους που με τον τρόπο τους αποτελούν την ποίηση της ιστορίας – αυτήν δηλαδή που κρατάει τον λαό σε επικοινωνία με την ίδια του την ταυτότητα.
Αυτοί που θέλουν τον λαό αδρανή και υποταγμένο, θέλουν να τον αποκόπτουν από την ταυτότητά του.
Έτσι η Δεξιά χρησιμοποιεί τις Εθνικές Επετείους ως άλλοθι για την αντιλαϊκή της πολιτικής. Προσδίδει δηλαδή στην Ιστορική μνήμη τον κομφορμισμό και την κενολογία που χρειάζεται, ώστε η ίδια (η Δεξιά) να είναι πατριδοκάπηλη και όχι πατριωτική. Διότι ο πατριωτισμός δεν συνάδει με την εθνική υποτέλεια, ούτε την ληστρική οικονομία.
Κι εδώ, όταν λέμε «Δεξιά», εννοούμε τις ηγεσίες των δεξιών κομμάτων κι όχι τους δεξιούς πολίτες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι πατριώτες.
Το πιο θλιβερό όμως σε αυτή την ιστορία της εθνικής αποδόμησης, είναι ο ρόλος της προσκυνημένης Αριστεράς, η οποία λέει όσα δεν θα μπορούσε ποτέ να πει η Δεξιά χωρίς να την πάρουν με τις πέτρες.
Στον άχαρο αυτόν ρόλο η προσκυνημένη Αριστερά (των Μνημονίων και του Αναθεωρητισμού) αρνείται τους ποιητές της την ιστορική αλήθεια και τους ιστορικούς της, καθώς και τον εαυτό της – όταν είχε σχέση με το ΕΑΜ, τον Κυπριακό Αγώνα κ.ά.
Με αποτέλεσμα να λέει τερατολογίες. Όπως, λόγου χάριν, ότι το Ελληνικό Έθνος δεν έκανε την Επανάσταση του 1821, αλλά ότι η Επανάσταση γέννησε το Ελληνικό Έθνος (όχι το νέο κράτος, όπερ και αληθές, αλλά το ίδιο το έθνος)!
Στο εύλογο ερώτημα «τότε, ποιος έκανε την Επανάσταση του 1821;», η περινούστατη και παντελώς αγράμματη αυτή Αριστερά δεν καταδέχεται να απαντήσει.
Συνεχίζει όμως τις τερατολογίες, π.χ. για την ασυνέχεια του Ελληνικού Έθνους, για την αποδόμηση πολλών εκ των αγωνιστών (αυτός ήταν φιλάργυρος, ο άλλος ανήθικος κ.τ.λ.) – ή ότι ο χορός του Ζαλόγγου δεν υπήρξε και άλλα πολλά που στερούν από τον λαό την υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά του.
Όταν οι Ναζί βρίσκονταν στην Ελλάδα ο Ποιητής είπε στους Έλληνες: «Μεθύστε με το Αθάνατο κρασί του ’21» – και στείλτε τους στον διάολο!
Όπερ και εγένετο….
Πηγή: militaire.gr
Παραίτηση Φλωρίδη… χθες!!!
Ήταν ο αποτυχημένος υφυπουργός της δήθεν εξυγίανσης του ποδοσφαίρου επί Σημίτη και ο τότε πρωθυπουργός τον απέπεμψε κακήν κακώς σε μια νύχτα. Μπήκε στο περιθώριο της πολιτικής ως βετεράνος ενός τότε ήδη νεκροζώντανου ΠΑΣΟΚ επί Μνημονίων και άρχισε να σαλιαρίζει με τον Μητσοτάκη ως τρολ του στο ίντερνετ.
Τελικά, ο αρχηγός της Ν.Δ. τον αντάμειψε κι αυτόν, όπως κάνει συχνά με όσους του πουλάνε απροκάλυπτα εκδούλευση, αλλά με ένα πόστο πολύ πάνω από τις δυνατότητες και το πολιτικό εκτόπισμα του Φλωρίδη.
Άλλωστε, ακόμα κι ο Σημίτης που τον είχε χρόνια δίπλα του, στην υποτιθέμενη πολιτική ακμή του Φλωρίδη, τον είχε «βαφτίσει» μόνο μια φορά υπουργό. Και πάλι ελλείψει άλλης επιλογής, για λίγους μήνες, ούτε καν χρόνο.
Από τότε που ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης, τον Ιούνιο του 2023, ο Φλωρίδης κάνει μόνο μία δουλειά: να ασχολείται με τα Τέμπη προκειμένου να προκαλεί τους συγγενείς, την κοινή γνώμη, την ίδια τη λογική.
Είναι εριστικός, κατηγορεί διαρκώς τις θέσεις συγγενών των νεκρών και των ειδικών τους, επιδίδεται σε έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να αποδομήσει τα επιχειρήματα των ανθρώπων που έχασαν τους δικούς τους στο έγκλημα των Τεμπών.
Για κάποιον λόγο ο Φλωρίδης αισθάνεται τόσο δυνατός, που παρεμβαίνει απροκάλυπτα στη Δικαιοσύνη, σε βαθμό που να προδικάζει πότε θα ξεκινήσει η δίκη, πού θα γίνει, ποια στοιχεία είναι αληθή και ποια -κατά τον ίδιο- όχι.
Ασφαλώς και η ευθύνη για όλο αυτό το ρεσιτάλ πολιτικής προκλητικότητας και θράσους του Φλωρίδη έχει έναν υπεύθυνο και μόνο, τον Μητσοτάκη, που γι’ αυτό ακριβώς τον διόρισε υπουργό. Όμως μετά τον χθεσινό εξευτελισμό του υπουργού Δικαιοσύνης, της κυβέρνησης Κυριάκου και όλων των ψωραλέων τρολ η κατάσταση έχει φτάσει στο μη παρέκει.
Ο Φλωρίδης οφείλει να παραιτηθεί, αν έχει λίγη τσίπα ακόμα. Κι αν έχει γραπωθεί από την καρέκλα, ο Μητσοτάκης πρέπει να τον διώξει. Ο πρωθυπουργός δεν σέβεται τίποτα μέχρι τώρα. Τους συγγενείς των Τεμπών, το απόρρητο των επικοινωνιών υποκλέπτοντας και τους πιο στενούς του συνεργάτες, το χρήμα των φορολογουμένων με τις δουλειές που μοιράζει με αναθέσεις.
Ας σώσει ο Μητσοτάκης, έστω στη μνήμη των νεκρών, λίγη από την αξιοπρέπεια αυτής της κυβέρνησης κακομοίρηδων που πιάνονται διαρκώς στα πράσα και πνίγονται σε όλων των ειδών τα σκάνδαλα.
Με το να παριστάνει και σήμερα τον υπουργό Δικαιοσύνης ο Φλωρίδης, είναι ο ίδιος ο Μητσοτάκης που τελικά ξεφτιλίζει τον κοινωνικό και πολιτικό βίο. Που δεν σέβεται τα θύματα. Που τινάζει στον αέρα τη δίκη των Τεμπών. Που προκαλεί την οργή των συγγενών. Που θυμώνει την ελληνική κοινωνία.
Ο Φλωρίδης διαβεβαίωνε δύο χρόνια τώρα ότι όλα θα είναι έτοιμα για τη δίκη του αιώνα. Στις 23 Απριλίου 2024 διαβεβαίωνε πως η δίκη θα γίνει «σε κτίριο των ΤΕΙ Λάρισας». Στις 30 Μαΐου 2024 πως «θα είναι έτοιμη η δικαστική αίθουσα για τα Τέμπη». Και στις 16 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς πάλι ότι θα είναι «έτοιμη η αίθουσα για τη δίκη των Τεμπών».
Κορόιδευε ο υπουργός από τότε; Όχι ακριβώς. Κοίμιζε την κοινή γνώμη ότι θα είναι όλα έτοιμα. Για να αποδειχτεί χθες ότι η μεθόδευση της κυβέρνησης, με ενορχηστρωτή τον Μητσοτάκη και εκτελεστή του σχεδίου τον Φλωρίδη, ήταν να γίνει αυτό το τριτοκοσμικό μπάχαλο με δημοσιογράφους σε κοντέινερ, με τις οικογένειες διαχωρισμένες, με τον κόσμο παστωμένο σαν σαρδέλες.
Όλη αυτή η κατάντια κόστισε πάνω από 1,5 εκατ. ευρώ. Αυτά τα λεφτά πάρθηκαν με το «έτσι θέλω» από τις τσέπες των φορολογουμένων που μαζικά βγήκαν στους δρόμους απαιτώντας δικαιοσύνη. Και βλέπουν τώρα να γελοιοποιείται η δίκη πριν καν ξεκινήσει. Τους συγγενείς να είναι διαλυμένοι ψυχολογικά με τα χάλια της αίθουσας. Και τον Φλωρίδη να χαμογελάει επειδή το σχέδιο της υποβάθμισης πετυχαίνει.
Σε μια κανονική χώρα, με ΜΜΕ ανεξάρτητα και πραγματική δημοσιογραφία, θα είχε πέσει η κυβέρνηση σε μία ώρα. Θα είχαν πάει σπίτι τους ο Μητσοτάκης, ο Φλωρίδης και όλος ο θίασος των τρολ που τους στηρίζει. Θα τους περίμενε στη γωνία και η Δικαιοσύνη, η «τυφλή». Και όχι η «ανοιχτομάτα», τηλεκατευθυνόμενη από το Μαξίμου.
Εδώ, όμως, είναι η Ελλάδα του Κυριάκου και του Φλωρίδη, όχι η Ελλάδα της Ευρώπης και της Δικαιοσύνης.
Είναι η χώρα που εν έτει 2026 δεν μπορεί και δεν «πρέπει» να γίνει μια κανονική δίκη, σε ανθρώπινες συνθήκες. Επειδή «πρέπει» να τη σκαπουλάρουν οι πραγματικοί ένοχοι. «Πρέπει» να καταρριφθούν οι αλήθειες για το ξυλόλιο ως… ψέματα. Επειδή τα βίντεο-μαϊμού βαφτίζονται γνήσια σε μια νύχτα από χέρι σε χέρι για να υπηρετηθεί το… αφήγημα.
Κι επειδή οι νεκροί, τελικά, δεν πρέπει να δικαιωθούν. Να μην ησυχάσουν οι ψυχές τους ποτέ, επειδή μπαζώθηκαν κάτω από τσιμέντο ψέματος, επειδή στριμώχτηκαν κι αυτές σε μια αίθουσα μπανανίας περιμένοντας μάταια δικαιοσύνη. Ο Φλωρίδης από τη ναφθαλίνη της πολιτικής και ο «κυρίαρχος» Μητσοτάκης τού «Κυριάκος ή χάος» αποφάσισαν, διατάσσοντας, ότι θα ξεφτιλιστεί η δίκη, με τσαμπιά να κρέμονται οι συγγενείς, δικηγόροι και μάρτυρες. Επειδή δεν «πρέπει» να χαλάσει το ίματζ της κυβέρνησης των τρολ και των χρυσών αναθέσεων.
Πηγή: antinews.gr
Η αυτογελοιοποίηση του (Προέδρου της Δημοκρατίας) Κώστα Τασούλα...
Manos Lambrakis
Δεν ήταν σήμερα απλώς μια αμήχανη στιγμή on camera. Ήταν ένα σπάνιο δώρο αλήθειας από το ίδιο το σύστημα της σκηνοθετημένης σοβαρότητας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, την ώρα που μιλούσε για την 25η Μαρτίου, έμοιασε ξαφνικά να ξεχνά ότι δεν βρίσκεται σε πρόβα, δεν βρίσκεται σε ηχογράφηση, δεν βρίσκεται σε ασφαλές στούντιο διορθώσεων, αλλά μπροστά στη δημόσια θέα. Και το «να το πω από την αρχή; να το διακόψουμε;» ακούστηκε σαν η πιο ειλικρινής φράση που έχει εκστομιστεί από επίσημα χείλη εδώ και καιρό. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά τους: έχουν μάθει να ζουν μόνο αν μπορούν να ξαναπάρουν τη λήψη.
Το πιο αποκαλυπτικό, βέβαια, δεν είναι η γκάφα καθαυτή. Είναι ότι όλος αυτός ο πατριωτικός μηχανισμός, που τρέφεται από εξέδρες, στολές, σημαίες, στόμφο και εθνική ρητορική, καταρρέει με το πρώτο κόμπιασμα του autocue. Μιλά ακατάπαυστα για ιστορία, αλλά χωρίς εσωτερική σχέση με την ιστορία. Επικαλείται το έθνος, αλλά σαν να απαγγέλλει υπότιτλους. Φορά το κύρος όπως φοριέται ένα κουστούμι τηλεοπτικής περίστασης. Και μόλις κοπεί για ένα δευτερόλεπτο η μηχανική ροή της υποβολής, απομένει μπροστά μας αυτό που πραγματικά υπάρχει: διορισμένη αμηχανία, επισημότητα από χαρτόνι, κενό.
Και ύστερα ήρθε και το «1981». Όχι, δεν είναι το ζήτημα ότι μπέρδεψε μια χρονολογία. Το ζήτημα είναι ότι σε αυτό το καθεστώς οι χρονολογίες ακούγονται σαν διακοσμητικά αντικείμενα, σαν αριθμοί που μπήκαν για να συμπληρώνουν τον εθνικό φωτισμό του λόγου. Η ιστορική μνήμη έχει καταντήσει σκηνικό υλικό. Ένα κράτος που κάθε τόσο ζητά σεβασμό στους θεσμούς, συγκίνηση μπροστά στα σύμβολα και πειθαρχία απέναντι στην εθνική αφήγηση, αποδεικνύεται ανίκανο να σταθεί μέσα στη στοιχειώδη ακρίβεια αυτής της αφήγησης. Θέλουν το μεγαλείο της Ιστορίας, χωρίς τον κόπο της γνώσης της.
Και αυτό να είναι τελικά το πιο εξευτελιστικό συμπέρασμα της ημέρας.
Όχι ότι ένας άνθρωπος μπερδεύτηκε.
Αλλά ότι ολόκληρη η επίσημη Ελλάδα έχει καταντήσει να μοιάζει με κακοστημένο πλάνο που νομίζει ότι θα σωθεί στο μοντάζ.
Μια εξουσία που δεν αντέχει το ζωντανό.
Που δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε τον πατριωτισμό της χωρίς ηλεκτρονικό δεκανίκι.
Που ζητά από την κοινωνία συγκίνηση, ενώ η ίδια δεν διαθέτει ούτε μνήμη ούτε βάρος ούτε αλήθεια, μόνο υποβολέα. Και όταν ο υποβολέας κολλάει, βλέπουμε αυτό που κρύβεται τόσον καιρό: το απόλυτο τίποτα με γραβάτα. Nikos Moraitisστο X
Το πιο αποκαλυπτικό, βέβαια, δεν είναι η γκάφα καθαυτή. Είναι ότι όλος αυτός ο πατριωτικός μηχανισμός, που τρέφεται από εξέδρες, στολές, σημαίες, στόμφο και εθνική ρητορική, καταρρέει με το πρώτο κόμπιασμα του autocue. Μιλά ακατάπαυστα για ιστορία, αλλά χωρίς εσωτερική σχέση με την ιστορία. Επικαλείται το έθνος, αλλά σαν να απαγγέλλει υπότιτλους. Φορά το κύρος όπως φοριέται ένα κουστούμι τηλεοπτικής περίστασης. Και μόλις κοπεί για ένα δευτερόλεπτο η μηχανική ροή της υποβολής, απομένει μπροστά μας αυτό που πραγματικά υπάρχει: διορισμένη αμηχανία, επισημότητα από χαρτόνι, κενό.
Και ύστερα ήρθε και το «1981». Όχι, δεν είναι το ζήτημα ότι μπέρδεψε μια χρονολογία. Το ζήτημα είναι ότι σε αυτό το καθεστώς οι χρονολογίες ακούγονται σαν διακοσμητικά αντικείμενα, σαν αριθμοί που μπήκαν για να συμπληρώνουν τον εθνικό φωτισμό του λόγου. Η ιστορική μνήμη έχει καταντήσει σκηνικό υλικό. Ένα κράτος που κάθε τόσο ζητά σεβασμό στους θεσμούς, συγκίνηση μπροστά στα σύμβολα και πειθαρχία απέναντι στην εθνική αφήγηση, αποδεικνύεται ανίκανο να σταθεί μέσα στη στοιχειώδη ακρίβεια αυτής της αφήγησης. Θέλουν το μεγαλείο της Ιστορίας, χωρίς τον κόπο της γνώσης της.
Και αυτό να είναι τελικά το πιο εξευτελιστικό συμπέρασμα της ημέρας.
Όχι ότι ένας άνθρωπος μπερδεύτηκε.
Αλλά ότι ολόκληρη η επίσημη Ελλάδα έχει καταντήσει να μοιάζει με κακοστημένο πλάνο που νομίζει ότι θα σωθεί στο μοντάζ.
Μια εξουσία που δεν αντέχει το ζωντανό.
Που δεν μπορεί να αρθρώσει ούτε τον πατριωτισμό της χωρίς ηλεκτρονικό δεκανίκι.
Που ζητά από την κοινωνία συγκίνηση, ενώ η ίδια δεν διαθέτει ούτε μνήμη ούτε βάρος ούτε αλήθεια, μόνο υποβολέα. Και όταν ο υποβολέας κολλάει, βλέπουμε αυτό που κρύβεται τόσον καιρό: το απόλυτο τίποτα με γραβάτα. Nikos Moraitisστο X
μέσω www.press-gr.com
55 χώρες του ΟΗΕ δεν αναγνώρισαν την δουλεία ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας – Τι ψήφισε η Ελλάδα
Το ψήφισμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αναδεικνύει αποικιοκρατικές ευθύνες, δυτικές υπεκφυγές και τη στάση της Ελλάδα απέναντι στην ιστορική αναγνώριση
Η πρόσφατη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών να χαρακτηρίσει τη διακίνηση Αφρικανών σκλάβων και τη φυλετικά θεμελιωμένη δουλεία ως ένα από τα βαρύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αποτελεί μια καθυστερημένη, αλλά αναγκαία, διεθνή ομολογία για ένα έγκλημα που διαμόρφωσε τον σύγχρονο κόσμο πάνω στη βία και την εκμετάλλευση και θεμελίωσε τον ρατσισμό.
Η πλειοψηφία των κρατών στάθηκε στο ύψος της ιστορίας. Χώρες του Νότου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής στήριξαν ξεκάθαρα το ψήφισμα, επισημαίνοντας ότι η μνήμη χωρίς αναγνώριση είναι κενή και ότι η αναγνώριση χωρίς συνέπειες παραμένει υποκριτική.
Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 123 ψήφους υπέρ, 3 κατά ( ΗΠΑ, Ισραήλ, Αργεντινή) και 52 αποχές.
Απέναντι σε αυτή τη θέση, ένα μπλοκ κρατών επέλεξε τον γνώριμο δρόμο της υπεκφυγής. Με πρόσχημα νομικές επιφυλάξεις, η πλειοψηφία των χωρών της Δύσης απέφυγε δια της αποχής να στηρίξει μια διατύπωση που απλώς κατονομάζει ένα ιστορικό γεγονός για αυτό που ήταν. Ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Η Ελλάδα επέλεξε και αυτή την αποχή, ξεχνώντας πως η χώρα μας με το πρώτο της κιόλας Σύνταγμα, το «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος», που ψηφίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1822 στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, τάχθηκε κατά της δουλείας, καθιστώντας την επαναστατημένη Ελλάδα μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη που απαγόρευσαν το θεσμό.
Το επιχείρημα περί πιθανών αποζημιώσεων από πλευράς των αφρικανικών κρατών, που υποβόσκει πίσω από πολλές από αυτές τις στάσεις, αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα. Δεν πρόκειται για διαφωνία ως προς τα γεγονότα, αλλά για φόβο απέναντι στις συνέπειες της αναγνώρισής τους.
Και εδώ η αντίφαση είναι εμφανής και κραυγαλαία. Κράτη που διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στα ανθρώπινα δικαιώματα διστάζουν να στηρίξουν μια απόφαση που καταδικάζει ένα από τα πιο ακραία εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όχι επειδή διαφωνούν επί της ουσίας, αλλά επειδή η πλήρης αναγνώριση θα μπορούσε να ανοίξει λογαριασμούς που παραμένουν σκόπιμα κλειστοί.
Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης δεν αλλάζει από μόνο του τον κόσμο. Αποτυπώνει, όμως, με σαφήνεια ποιοι είναι διατεθειμένοι να κοιτάξουν την ιστορία κατάματα καταδικάζοντας το αποικιοκρατικό τους παρελθόν και ποιοι εξακολουθούν να την διαχειρίζονται με όρους πολιτικού κόστους. Η στάση αυτών των κρατών αποτυπώνει μια σύγχρονη μορφή αποικιοκρατικής λογικής: αποδοχή της ιστορίας ως αφήγημα, απόρριψη της ως ευθύνη.
Η Ευρώπη των «νανών» και η Ελλάδα της κοροϊδίας
από NewsRoom3
Δεν θυμάται κανείς άλλη ιστορική περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη να εμφανιζόταν με τόσο «μικρούς» ηγέτες. Αν ανακαλέσει στη μνήμη του τις εποχές του Μιτεράν, του Ζισκάρ ντ’ Εστέν, του Κολ, της Θάτσερ, αντιλαμβάνεται αμέσως πως όσοι κάθονται σήμερα στις ίδιες καρέκλες μοιάζουν πολιτικοί νάνοι, είτε εντός είτε εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τους χειρισμούς του Στάρμερ στην επίθεση με drone της Χεζμπολάχ στην Κύπρο, που έδειξαν μια επικίνδυνα παιδική ελαφρότητα. Ακόμη και η Μέρκελ, που ξεζούμισε την Ελλάδα στα χρόνια των Μνημονίων, θα στεκόταν σήμερα πιο αποφασιστική από τους επιγόνους της.
Η ουσία δεν βρίσκεται στην ιδεολογική τους ταυτότητα. Βρίσκεται στο πολιτικό τους μέγεθος, που μοιάζει να έχει βυθιστεί κάτω από κάθε ανεκτό όριο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απουσιάζει από τον πυρήνα των μεγάλων εξελίξεων και, κάθε φορά που καλείται να αποδείξει ότι διαθέτει ρόλο και υπόσταση, επιβεβαιώνει πως έχει καταντήσει κομπάρσος, ανίκανος ακόμη και να εξασφαλίσει έναν στοιχειώδη λόγο στις εξελίξεις.
Το πιο βαρύ τίμημα αυτής της κατάστασης το πληρώνουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι πολίτες. Πάνω στις δικές τους πλάτες συντρίβονται διαρκώς οι συνέπειες κάθε διεθνούς αναταραχής, είτε πρόκειται για μέτωπα μέσα στην ίδια την ήπειρο, όπως ο πόλεμος Ρωσίας - Ουκρανίας, είτε για συγκρούσεις εκτός συνόρων, αλλά σε απόσταση αναπνοής, όπως η αντιπαράθεση Ισραήλ - ΗΠΑ με το Ιράν. Η Ευρώπη παρακολουθεί, οι λαοί της λογαριάζουν το κόστος.
Κάποιοι έχουν την τύχη να ζουν σε κράτη με βάρος, με αντοχές, με στοιχειώδεις μηχανισμούς άμυνας απέναντι στην καταιγίδα, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία. Κάποιοι άλλοι, όπως εμείς, έχουμε την ατυχία να κατοικούμε στο πιο πρόχειρο, ασύντακτο και πολιτικά ρηχό κομμάτι αυτής της ηπείρου. Και μαζί με αυτό το αίσθημα εγκατάλειψης έρχεται μοιραία και η πικρή σκέψη ότι στην καρέκλα όπου κάθεται σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάθονταν κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και στη συνέχεια ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στην πιο επιεική ανάγνωση σε κυριεύει η μελαγχολία, στην πιο ψύχραιμη σε σπρώχνει η ιδέα της φυγής.
Η εποχή μας κινείται στο κέντρο μιας παγκόσμιας παραφροσύνης. Άνθρωποι χάνονται, σπίτια γκρεμίζονται, περιουσίες αφανίζονται, ολόκληρες ζωές γίνονται συντρίμμια. Οι εκρήξεις που φτάνουν στην Ευρώπη έχουν τη μορφή παράπλευρης συνέπειας, η καταστροφική τους ισχύς όμως παραμένει τεράστια. Ο ενεργειακός πόλεμος απλώνεται ύπουλα σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σπίτι, σε κάθε οικογενειακό προϋπολογισμό. Κάθε φορά που ακούμε ότι η τιμή του βαρελιού σκαρφάλωσε τόσα δολάρια πάνω από τα 100, έχουμε την αίσθηση ότι ένα θηρίο πλησιάζει για να κατασπαράξει ό,τι έχει απομείνει όρθιο.
Η αλυσιδωτή αντίδραση είναι ήδη μπροστά μας. Ράλι ανατιμήσεων στα καύσιμα, στην ενέργεια, στα τρόφιμα, και ταυτόχρονα ο άμεσος κίνδυνος νέας αύξησης επιτοκίων, στο όνομα της αντιμετώπισης του πληθωρισμού, που μεταφράζεται σε νέο πλήγμα για τους δανειολήπτες, ανθρώπους που μάτωσαν επί περισσότερο από τρία χρόνια και μόλις είχαν αρχίσει να παίρνουν μια μικρή ανάσα. Κοιτάζεις μπροστά, ψάχνεις μια χαραμάδα φωτός στην άκρη του τούνελ και το μόνο που συναντάς είναι περισσότερη ασφυξία.
Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, ο νους πηγαίνει αυθόρμητα στην υποτιθέμενη συλλογική δύναμη της Ευρώπης. Περιμένεις μια κοινή απόφαση, μια πολιτική πρωτοβουλία, μια κίνηση προστασίας των οικονομιών, έστω ένα πρώτο βήμα για μείωση της φορολογίας στα καύσιμα, μια πράξη που να δικαιολογεί τον τίτλο της Ένωσης. Κι όμως, αυτό που προκύπτει είναι το ακριβώς αντίθετο.
Η ονομασία της θα ταίριαζε περισσότερο ως Ένωση Ανύπαρκτων ή ως Ένωση Παρτάκηδων. Το συζήτησαν, λένε, το εξέτασαν, το άφησαν για αργότερα, λες και οι κοινωνίες μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον, λες και η αγωνία των νοικοκυριών επιτρέπει αναβολές, λες και χρειάζεται να δουν το βαρέλι να ξεπερνά τα 200 δολάρια για να συνειδητοποιήσουν ότι η κρίση έχει ήδη μπει για τα καλά μέσα στα σπίτια.
Όσοι διαθέτουν την ικανότητα και τη σοβαρότητα, κινούνται μόνοι τους. Κυβερνήσεις όπως της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Αυστρίας προχωρούν σε παρεμβάσεις για να ανακουφίσουν τα νοικοκυριά τους. Ακόμη και σε πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου η βενζίνη κινείται περίπου στο ένα δολάριο το γαλόνι, ελήφθησαν αποφάσεις για μείωση της φορολογίας στα καύσιμα. Εκεί, τουλάχιστον, καταλαβαίνουν τι σημαίνει προληπτική άμυνα απέναντι στην ακρίβεια.
Στην Ελλάδα, την ίδια ώρα, η τιμή της βενζίνης ξεπερνά πλέον τα 2 ευρώ το λίτρο στην Αθήνα, ενώ στα νησιά δεν θα προκαλέσει καμία έκπληξη αν ακουστεί σύντομα ακόμη και το 2,5. Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο ειδικός φόρος στα καύσιμα αγγίζει το 65%. Ο πολίτης ακούει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ανακοινώνει fuel pass και αισθάνεται πως τον περιγελούν κατά πρόσωπο, τη στιγμή που η ανάγκη κραυγάζει για οριζόντια μέτρα ανακούφισης μέχρι να κοπάσει ο πόλεμος και να ισορροπήσει ξανά η παγκόσμια οικονομία. Η επιδότηση 15% για τα λιπάσματα μοιάζει με σταγόνα χαμένη στον ωκεανό, όταν οι αυξήσεις έχουν ήδη ξεπεράσει το 50%. Και σε ό,τι αφορά τις ακτοπλοϊκές εταιρείες, προηγείται ένας αυστηρός έλεγχος στις αυξήσεις των εισιτηρίων, ώστε να φανεί αν υπάρχει πραγματικό αποτέλεσμα ή άλλη μία άσκηση επικοινωνιακής αυταπάτης.
Με δυο λόγια, πάνω από τα κεφάλια μας πλανάται η Ευρωπαϊκή ανυπαρξία και δίπλα της στέκεται αγέρωχη η ελληνική κοροϊδία. Ένας διπλός κλοιός ανεπάρκειας, αδράνειας και προσβολής προς μια κοινωνία που έχει εξαντλήσει τα όρια της ανοχής της.
Ας μην το τραβάμε περισσότερο. Το μόνο που απομένει είναι να κάνουμε τον σταυρό μας μήπως και ο Τραμπ αποφασίσει να μετατρέψει το «πενθήμερο παύσης βομβαρδισμών» σε μόνιμη κατάσταση, ώστε να τελειώσει επιτέλους αυτός ο πόλεμος και να σωθεί ό,τι ακόμη σώζεται. Γιατί διαφορετικά, το μαύρο πετρέλαιο θα συνεχίσει να μας πνίγει, μαζί με τους επικίνδυνα ανύπαρκτους που κυβερνούν την Ευρώπη και με τους εξίσου πρόθυμους εμπαικτές που διαχειρίζονται την Ελλάδα.
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2026
Επανάσταση 1821: «Κάποιοι πολέμησαν και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»! Ιωάννης Αντωνόπουλος
«Κάποιοι πολέμησαν, κάποιοι έχυσαν το αίμα τους και κάποιοι την έβαλαν στη τσέπη τους»! Ο ιστορικός Ιωάννης Αντωνόπουλος, μιλά για την Επανάσταση του 1821 και λέει αλήθειες. Κάποιες απ’ αυτές δεν μας αρέσουν, αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή να τις συζητήσουμε. Γιατί διαφορετικά την Επανάσταση του 1821, κάποιοι θα εξακολουθούν να τη βάζουν στη τσέπη…Ο κ. Αντωνόπουλος σε μια ιστορική αναδρομή διαφορετική από τις συνηθισμένες. Μιλά για πρόσωπα της Επανάστασης που δεν τα γνωρίζουμε αν και η προσφορά τους στον Αγώνα ήταν μεγάλη. Πως φθάσαμε στην Επανάσταση; Τι ήταν αυτή η Επανάσταση; Μόνο απελευθερωτικός αγώνας, αγώνας ανεξαρτησίας ή είχε και στοιχεία κοινωνικής επανάστασης, όπως υποστηρίζουν κάποιοι; Ήταν αντίπαλοι μόνο οι Τούρκοι ή και οι κοτζαμπάσηδες; Οι πρώτοι ηττήθηκαν από τα ελληνικά όπλα. Όπως φαίνεται οι δεύτεροι όχι…
Οι Έλληνες είναι οι φτωχότεροι της ΕΕ με την «σφραγίδα» της Eurostat! – Τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη
Tην ίδια στιγμή η κυβέρνηση προχωράει σε πρόωρες αποπληρωμές χρεών προς τους δανειστές
Newsroom | email: info@pronews.gr
Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση τής ΕΕ σε ότι αφορά την αγοραστική δύναμη των κατοίκων της για το 2025 σύμφωνα με την Eurostat. Instagram
Όχι πλέον προτελευταία, αλλά κυριολεκτικά τελευταία απλά μοιράζεται την θέση αυτή μαζί με τη Βουλγαρία.
Οικονομία που δεν παράγει και μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να προστατεύσει τον πληθυσμό ενώ η κοινωνία έχει κυριολεκτικά βαλτώσει. Yannis Karamitsiosστο X
Την ίδια στιγμή όμως η κυβέρνηση κρατάει ανέπαφους τους φόρους του ΦΠΑ και του ΕΦΚ, καθώς έτσι ξεκούραστα αυξάνει τα κρατικά έσοδα και παρουσιάζει πλεονάσματα.
Μάλιστα όσο αυξάνονται οι τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών τόσο πιο πολλά έσοδα μπαίνουν στα ταμεία του κράτους.
Πλεονάσματα τα οποία χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτούνται πρόωρα και όποτε υπάρχει ανάγκη, οι δανειστές, καθώς η κυβέρνηση προχωρά συνεχώς σε αχρείαστες πρόωρες αποπληρωμές χρέους.
Η επόμενη μάλιστα θα είναι τον ερχόμενο Ιούνιο, καθώς εν μέσω πολέμου και ενώ κανείς δεν ξέρει τι «θα ξημερώσει» η κυβέρνηση επιλέγει να προχωρήσει σε πρόωρη αποπληρωμή δανείων ύψους 7 δισ. ευρώ!
Κανείς δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος στον Κόλπο και επί πόσα χρόνια θα βιώνονται οι συνέπειές του.
Επτά δισ. τα οποία μπορεί να χρειαστούν και την στιγμή που όλοι οι Έλληνες πληρώνουν τουλάχιστον δύο ευρώ το λίτρο την βενζίνη και αναμένουν ανατιμήσεις σε προϊόντα και υπηρεσίες που θα τους κάνουν κυριολεκτικά να αναστενάξουν.
Το κέρδος για τους δανειστές είναι τεράστιο ενώ το κέρδος από την μείωση των τόκων για την Ελλάδα, λίγες δεκάδες εκατ. ευρώ!
Μόνο ως εξωφρενική μπορεί να χαρακτηριστεί η τακτική της πρόωρης αποπληρωμής του μνημονιακού χρέους την στιγμή που οι πολίτες δεν έχουν να φάνε και μάλιστα με την «σφραγίδα» της Eurostat!
Το κράτος αντί να πληρώσει τα εσωτερικά του χρέη χαρίζει λεφτά στους δανειστές!
Η κυβέρνηση ακολουθεί την πρακτική εσωτερικής στάσης πληρωμών προς τους ιδιώτες, ώστε έτσι να εμφανίζει ψευδό-πλεόνασμα από το οποίο μετά «αποπληρώνει» τα χρέη δίνοντας δηλαδή ρευστότητα στους δανειστές.
Στο μεταξύ η Ελλάδα έχει τους φτωχότερους πολίτες αλλά δεν πειράζει, μειώνει τα χρέη της.
Για τις νέες “εξυπνάδες” του υπουργού Φλωρίδη
(αντιγράφουμε από το facebook του Antypas Karipoglou): Η μεγαλύτερη δίκη της μαφίας στην Ιταλία, της διαβόητης ‘Ndrangheta, είχε..
Η μεγαλύτερη δίκη της μαφίας στην Ιταλία, της διαβόητης ‘Ndrangheta, είχε 900 μάρτυρες, 400 δικηγόρους και 330 κατηγορούμενους, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και αξιωματούχων που κατηγορούνταν ότι είναι μέλη της οργάνωσης. Συνελήφθησαν το 2019, η δίκη άρχισε τον Ιανουάριο του 2021 και κράτησε σχεδόν τρία χρόνια, μέχρι τον Νοέμβριο του 2023.
Μια αίθουσα δικαστηρίου υψηλής ασφαλείας, χωρητικότητας 1.000 ατόμων, με καγκελόφρακτους χώρους για την κράτηση των κατηγορουμένων, έδρανα με επιφάνεια εργασίας για τους δικηγόρους, χωριστή αίθουσα για τηλεδιάσκεψη και μια τεράστια αίθουσα πλήρως εξοπλισμένη για τους εκπροσώπους του τύπου κατασκευάστηκε ειδικά για την δίκη από τις ιταλικές αρχές στην πόλη Λαμέτζια Τέρμε της Καλαβρίας, μιας πόλης που έχει τον πληθυσμό της περιφεριακής ενότητας Κιλκίς, για να έχει μια εικόνα των μεγεθών κι ο Φλωρίδης.
Η δίκη άρχισε ομαλά, με τη δικαστή Τιτσιάνα Μάκρι να διαβάζει τα ονόματα των κατηγορουμένων.
Κανένας κατηγορούμενος δεν παραστάθηκε αυτοπροσώπως, αλλά περίπου 50 συμμετείχαν μέσω βιντεοκλήσης, από άλλη, ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα. Το εμβαδόν ήταν 3.300 τ.μ. Επί 2 χρόνια και 10 μήνες η δίκη εξελίχθηκε επίσης ομαλά.
Βάζω μερικές φωτογραφίες της δικαστικής αίθουσας, του χώρου των κρατουμένων κατηγορουμένων, της ειδικής αίθουσας από την οποία μπορούσαν να παρακολουθήσουν την δίκη οι κατηγορούμενοι που δεν παραστάθηκαν αυτοπροσώπως, την αίθουσα των δημοσιογράφων και του κτιρίου εξωτερικά. Βάζω και φωτογραφίες από τις ειδικές αίθουσες που κατασκευάστηκαν για άλλες δυο maxi-trials στην Ιταλία. Aula Bunker (Παλέρμο, 1986–1992) και Poggioreale (Νάπολη, 1985).
Δεν λέω ότι αυτό έπρεπε σώνει και ντε να κάνουμε, απλώς απευθύνω έκκληση κάποιος να πει στον Φλωρίδη να σταματήσει να λέει μαλακίες για την μεγαλύτερη αίθουσα στην Ευρώπη.
Όχι στο έθνος των Πλεύρηδων…
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, τα πράγματα μιλάνε μόνα τους. Και το μόνο που μένει να αναφωνήσουμε, λόγω της ημέρας, είναι: «Ζήτω το έθνος (όχι των Πλεύρηδων)».
Ο Αθανάσιος (Θάνος) Πλεύρης είναι ένα πολιτικό βδέλυγμα. Το οποίο περιμάζεψε (δυστυχώς) στη ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς από το καρατζαφερικό ΛΑΟΣ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έκανε(δυο φορές δυστυχώς) υπουργό.
Στα πολιτικά του νιάτα συναγωνιζόταν την Χρυσή Αυγή στο ακραίο κυνηγητό «μαύρων» ψήφων. Ήταν τότε που ωρυόταν δημοσίως ότι πρέπει να δολοφονούνται οι μετανάστες στα σύνορα. Το βίντεο που θα τον κυνηγάει για πάντα είναι αυτό.
Το τελευταίο κατόρθωμα του φερέλπιδος αυτού πολιτικού, με την υπουργική ιδιότητα, είναι ότι απέλασε τον πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας μετά από 30 χρόνια ζωής του στην Ελλάδα.
Το δημοτικό συμβούλιο Αθηναίων εξέδωσε ψήφισμα, με το οποίο καταδικάζει αυτήν την απέλαση (η παράταξη της ΝΔ δεν το καταψήφισε, προτίμησε την αποχή). Ο Πλεύρης θύμωσε και τα έβαλε με το δήμαρχο Χάρη Δούκα, ο οποίος του απάντησε κατάλληλα. Όποιος θέλει περισσότερα ας τα διαβάσει ΕΔΩ.
Μια μέρα πριν ο Πλεύρης είχε προβεί σε άλλη μία ενέργεια…εθνικής συμφιλίωσης, κατατάσσοντας έναν πολιτικό χώρο, την Αριστερά, στους… εχθρούς του έθνους!
Φυσικά, από πολιτικούς σαν τον Πλεύρη μόνο τέτοια, ανατριχιαστικά και εμφυλιοπολεμικά, μπορείς να περιμένεις.
Όμως, όλη η ντροπή πάει στον… κεντρώο Μητσοτάκη, που τον ανέχεται κυνηγώντας τις «μαύρες» ψήφους.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, τα πράγματα μιλάνε μόνα τους. Και το μόνο που μένει να αναφωνήσουμε, λόγω της ημέρας, είναι: «Ζήτω το έθνος (όχι των Πλεύρηδων)».
Όμως, για να μην υπάρχει η παραμικρή παρεξήγηση, ας το πούμε εντελώς καθαρά: Κάτω το έθνος των Πλεύρηδων…
Μοντέρνος Σίσυφος ή πώς φτάσαμε να πιστεύουμε ότι ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι για την κατάσταση της υγείας στη χώρα μας
Άλλωστε, το να μας πείσουν ότι ευθυνόμαστε για κάθε θέμα που προκύπτει, έχει αποδειχθεί μία πολύ κερδοφόρα στρατηγική. Γιατί να την αλλάξουν;
Εγώ κι εσύ, μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο! Ή μήπως όχι;
Ίσως να είναι πολύ όμορφο, ακόμα και ρομαντικό και ίσως, κάποιες φορές ενδυναμωτικό, να πιστεύουμε ότι εάν ενωθούμε λίγα άτομα, αν αλλάξουμε τον εαυτό μας και κάποιους γύρω μας, τότε μπορούμε να κάνουμε και σημαντικές αλλαγές στον κόσμο αυτό.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι κάπως προβληματικό έως και επικίνδυνο να «φορτωνόμαστε» πολύπλοκα ζητήματα δημόσιας υγείας (και όχι μόνο) στους ώμους μας και ύστερα, όταν αυτά επιδεινώνονται ή δεν αντιμετωπίζονται, να τα βιώνουμε ως ατομική αποτυχία.
Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό;
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχει γίνει τυχαία! Βλέπετε, στην επιστημονική κοινότητα, όσοι ασχολούνται και νοιάζονται πραγματικά για την προώθηση της δημόσιας υγείας, γνωρίζουν ήδη πολύ καλά εδώ και χρόνια, πως το να εναποθέτεις την πρόληψη και την αντιμετώπιση πολύπλοκων ζητημάτων δημόσιας υγείας στην ατομική ευθύνη είναι τουλάχιστον αναποτελεσματικό και ποικιλοτρόπως βλαβερό.
Πόσο βολικό είναι, για σύνθετα ζητήματα δημόσιας υγείας, να φταίει ο πολίτης;
Πολύ. Είναι μια μορφή μετάθεσης ευθυνών, μια μορφή χειραγώγησης. Γιατί όταν νιώθεις ότι φταις, όταν κουβαλάς ενοχές, το σώμα σου παγώνει. Κυριολεκτικά, το νευρικό σου σύστημα, όταν αντιλαμβάνεται ότι δέχεσαι απειλή, προσπαθεί να σε προστατεύσει ακινητοποιώντας σε.
Δεν κουνιέσαι, δεν αντιδράς, φοβάσαι, νιώθεις ενοχές. Δεν διεκδικείς αυτό που σου αξίζει. Σιωπάς.
Σα να σου φορτώνουν ένα σάκο με τούβλα και να σου δείχνουν μια ανηφόρα που πρέπει να ανέβεις. Και όσο την ανεβαίνεις, σου προσθέτουν κι άλλα τούβλα. Και ύστερα, σου λένε πως αν δε τα καταφέρεις, έφταιγες εσύ που δεν είχες προετοιμαστεί κατάλληλα.
Μα όσο εσύ κατηγορείς τον εαυτό σου για έλλειψη αυτοπειθαρχίας και δύναμης αυτοελέγχου (γιατί έτσι σου είπαν ότι «λύνονται» τα θέματα υγείας), εκείνοι που οφείλουν να κάνουν αλλαγές, συνεχίζουν ανενόχλητοι αυτό που ήδη έκαναν: το απολύτως τίποτα. Ή τουλάχιστον τίποτα που να αφορά τη δική σου ευημερία και το όφελος κάθε απλού πολίτη.
Άλλωστε, το να μας πείσουν ότι ευθυνόμαστε για κάθε θέμα που προκύπτει, έχει αποδειχθεί μία πολύ κερδοφόρα στρατηγική. Γιατί να την αλλάξουν;
Σκεφτείτε μόνο για πόσα ζητήματα έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία εξαιτίας της άρνησης της πολιτείας να παρέμβει, αφού όλα αυτά αποτελούν ατομική ευθύνη: κέντρα γονιμοποίησης, εναλλακτικά σκευάσματα, συμπληρώματα, ψυχολογική ενδυνάμωση, εργαστηριακοί έλεγχοι, σύμβουλοι υγείας.
Δεν αναιρούμε τη σημασία όλων αυτών των προσεγγίσεων. Αναγνωρίζουμε, όμως, πως για να έχουν ουσιαστικό όφελος, θα χρειαστεί να πραγματοποιηθούν και συντονισμένες αλλαγές από τη μεριά του κράτους και των αντίστοιχων επιστημονικών φορέων για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού.
Διαφορετικά, όποια ατομική προσέγγιση και να προσπαθείς να ακολουθήσεις, όσο ωφέλιμη κι αν είναι, κάποια στιγμή θα φτάσει ταβάνι. Τα κοινωνικά ζητήματα δεν λύνονται με μεμονωμένες αλλαγές συμπεριφορές, αλλά με ουσιαστικές αλλαγές συνθηκών εργασίας, ζωής, περιβάλλοντος.
Και ας μην ξεχνάμε, πως πολλές φορές, τα άτομα που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη από υπηρεσίας στήριξης και φροντίδας είναι εκείνα που δεν μπορούν να έχουν καν πρόσβαση σε αυτές, συνήθως λόγω κοινωνικοοικονομικών συνθηκών.
Πώς, λοιπόν, κατηγορούμε τον πολίτη, ο οποίος παλεύει να επιβιώσει μέσα στη ζούγκλα της καθημερινότητας, προσπαθώντας να κάνει ό,τι μπορεί για τον εαυτό του και ταυτόχρονα, να ανταπεξέλθει στις οικονομικές δυσκολίες που εμφανίζονται συνεχώς; Πώς θα του μείνει ο χρόνος και τα χρήματα που απαιτούνται για να κάνει όλα όσα του προτείνονται για την ενίσχυση της σωματικής και ψυχικής του υγείας, όταν οριακά βγάζει τα έξοδα για το νοίκι;
Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για γονείς, που συχνά καλούνται να βάλουν τις ανάγκες τους τελευταίες στη λίστα με τις προτεραιότητες, γιατί διαφορετικά δεν θα βγει ο μήνας. Και όσο οι υπηρεσίες υγείας αντιμετωπίζονται ως προϊόντα με στόχο την αύξηση του κέρδους, τόσο το marketing θα ασκεί επιπλέον πιέσεις και ενοχές στους πολίτες γιατί “Δεν κάνουν αρκετά για τον εαυτό τους”.
Μπορεί πράγματι η ψυχοθεραπεία, που θα ξεκινήσει ένα άτομο, να το βοηθήσει σε βάθος χρόνου να ρυθμίζει το νευρικό του σύστημα. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι το σύστημα δεν θα συνεχίσει να τον καταπατά. Και κάπως έτσι, ο πολίτης προσπαθεί να ανέβει τη νέα ανηφόρα, κουβαλώντας τώρα ακόμη περισσότερα τούβλα στον σάκο του, σαν ένας σύγχρονος Σίσυφος.
Αξίζει να αναρωτηθούμε, λοιπόν: Σε ένα περιβάλλον αστικοποίησης και έντονης εργασιακής εντατικοποίησης, πόσο εύκολο είναι να βρει κανείς και να αγοράσει ποιοτικά προϊόντα, να αναπνεύσει καθαρό αέρα, να ζει με ηρεμία…να μην απελπιστεί, να μην καταρρεύσει;
Οι άνθρωποι στερούνται καθημερινά απλές, βασικές τους ανάγκες, όπως η επαφή με τη φύση, ο χρόνος για ξεκούραση, ο επαρκής ύπνος.
Την ίδια στιγμή, το διαφημιστικό σύστημα τρίβει τα χέρια του, καθώς δημιουργεί και επιβάλλει νέες τεχνητές ανάγκες και κατ’ επέκταση αγορές. Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού να πιστεύει ότι αυτό που τους έλειπε για να γίνει η ζωή τους καλύτερη είναι να ετοιμάζουν αποβραδίς τη βρώμη με σπόρους chia, ταπεράκια με κινόα, ή πολύχρωμα smoothies και να κάνουν πιο συστηματικά manifestation.
Συχνά και με τη σύμφωνη γνώμη (ή απουσία γνώμης) από ειδικότητες, όπως απίθανους life coaches, διαμορφώνεται και συντηρείται η αντίληψη ότι τα σύνθετα και πολυπαραγοντικά ζητήματα δημόσιας υγείας μπορούν να λυθούν από τον καθένα μας προσωπικά, αρκεί να το θέλουμε!
Όσο αυξάνει ο αριθμός των πολιτών που εσωτερικεύει αυτό το βολικό αφήγημα περί ατομική ευθύνης, ποιες είναι οι παρεμβάσεις του κράτους για να αντιμετωπίσει συλλογικά κοινωνικά προβλήματα δημόσιας υγείας; Γιατί, θυμηθείτε: τη στιγμή που κάθε πολίτης πασχίζει να ανέβει το προσωπικό του βουνό, προσπαθώντας να μην του πέσουν τα τούβλα, το πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα θησαυρίζει, επιβάλλει και αναπαράγει ατάραχο την ατζέντα του.
Εδώ έρχεται και η μεγάλη ευθύνη των επιστημόνων υγείας, μια μάχη τόσο προσωπική, ώστε να αντισταθούν στο εύκολο κέρδος και την εκμετάλλευση των ασθενών, όσο και συλλογική. Μια μάχη συλλογική, όχι μόνο για καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας, αλλά ένας πόλεμος ιδεών, αξιών και προγράμματος. Μια μάχη για το μέλλον κάθε επιστήμης και για κάθε πρόβλημα που προκύπτει.
-------------------------------------------------------------------------------------
Κωνσταντίνα Κατσανά, Διαιτολόγος-Διατροφολόγος M.Sc. Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πιστοποιημένη Σύμβουλος για τον Διαισθητικό Τρόπο Διατροφής
Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης
Τετάρτη 25 Μαρτίου 2026
Μανώλης Κοττάκης: Τέμπη & παρασκήνιο – «Μεγαλύτερο έγκλημα από το έγκλημα η συγκάλυψη»
Ο Μανώλης Κοττάκης μιλά στον Πάνο Κατσώνη για τη δίκη των Τεμπών και εκφράζει σοβαρές αμφιβολίες για το αν θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Κάνει λόγο για χαμένα βίντεο, μονταρισμένες συνομιλίες, απουσία κρίσιμων προσώπων από το κατηγορητήριο και πιθανή συγκάλυψη. Στη συζήτηση αναλύονται επίσης οι πολιτικές εξελίξεις, οι δημοσκοπήσεις, ο ρόλος του Αντώνη Σαμαρά, καθώς και τα νέα μέτρα για την ακρίβεια. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, με πιθανές εξελίξεις που μπορεί να επηρεάσουν την οικονομία και το δημόσιο χρέος.
📌 Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη για δικαιοσύνη, πολιτική και οικονομία.
👉 Κάντε εγγραφή για περισσότερες συνεντεύξεις & αναλύσεις
⏱️ Chapters
00:00 Εισαγωγή – Σύνδεση με Πάνο Κατσώνη
00:10 Συνθήκες στη δίκη των Τεμπών
00:40 Κάλυψη από ΜΜΕ & αρχή δημοσιότητας
01:30 Περιορισμοί και κάμερες στη δίκη
02:30 Εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη
03:20 Απουσίες από το κατηγορητήριο
04:30 Ρόλος ΟΣΕ και κέντρου ελέγχου
05:30 Αμφιβολίες για την αλήθεια
06:40 Χαμένα βίντεο & περιστατικά
07:40 Εκταφές & τοξικολογικές
08:30 Καταγγελίες για απόκρυψη στοιχείων
09:20 Πολιτική διαχείριση μετά το δυστύχημα
10:30 Υπόθεση ξυλολίου
12:00 Νέα μέτρα & ακρίβεια
13:30 Ευρώπη & ενεργειακή πολιτική
15:30 Δημοσκοπήσεις
17:30 Σαμαράς & πολιτικές εξελίξεις
20:00 ΠΑΣΟΚ & εσωτερικές διεργασίες
23:40 Υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ
26:30 Συμπεράσματα – Τι έρχεται
Η επέτειος που φωτίζει το Έπος του ’21 και εκθέτει τη σημερινή εθνική μας καθίζηση
από NewsRoom3
Υπάρχουν εθνικές επέτειοι που δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, ούτε περιορίζονται σε μια τελετουργική αναφορά, σε μια παρέλαση ή σε έναν επετειακό λόγο. Υπάρχουν στιγμές της Ιστορίας που επιστρέφουν διαρκώς, με μια σχεδόν ενοχλητική επιμονή, επειδή κουβαλούν μέσα τους ένα μέτρο σύγκρισης αβάσταχτο για το παρόν. Η Επανάσταση του 1821 είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση. Είναι από εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που έχουν ειπωθεί αμέτρητες φορές, έχουν υμνηθεί, έχουν χρησιμοποιηθεί, έχουν φθαρεί από την επανάληψη, κι όμως παραμένουν βαθιά άγνωστα. Κι αυτή η άγνοια δεν αφορά μονάχα επιμέρους λεπτομέρειες ή σχολικά κενά. Αφορά τον ίδιο τον πυρήνα του γεγονότος, τη διεθνή του διάσταση, τη μοναδικότητά του, το ιστορικό του βάρος. Και γι’ αυτό ακριβώς το ’21 εξακολουθεί να μας στοιχειώνει. Επειδή κάθε φορά που το κοιτάζουμε με καθαρό βλέμμα, αντικρίζουμε μαζί και το σημερινό μας πρόσωπο, ένα πρόσωπο εξαντλημένο, αμήχανο, παραδομένο σε μια παρακμή που φαντάζει ακόμη πιο βαριά όταν αντιπαραβληθεί με το μέγεθος εκείνου του άλματος.
Η Ελληνική Επανάσταση είχε τρεις θεμελιώδεις μοναδικότητες, οι οποίες ούτε συζητούνται όσο θα έπρεπε ούτε διδάσκονται με τη βαρύτητα που τους αναλογεί. Η πρώτη έχει να κάνει με τον ιστορικό χρόνο στον οποίο εκδηλώθηκε. Το 1821 υπήρξε μία από τις πρώτες εθνικές επαναστάσεις που ξέσπασαν στις αρχές του 19ου αιώνα στην ευρύτερη περιοχή μας. Κι ακόμη περισσότερο, υπήρξε η μόνη από αυτές που παρήγαγε άμεσα αποτελέσματα, η μόνη που κατόρθωσε να μετατρέψει την εξέγερση σε ιστορική τομή με μετρήσιμο πολιτικό αποτέλεσμα μέσα σε συνθήκες ασφυκτικά εχθρικές. Η σερβική επανάσταση, που είχε ξεκινήσει ήδη από το 1804 εναντίον των Οθωμανών, καταπνίγηκε, αναζωπυρώθηκε το 1815 και εξασφάλισε de facto αυτονομία το 1817, πάντοτε όμως εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η πλήρης ανεξαρτησία της Σερβίας ήρθε εξήντα ολόκληρα χρόνια αργότερα, το 1878, ύστερα από το Συνέδριο του Βερολίνου. Την ίδια περίπου εποχή εκδηλώθηκε και η επανάσταση των Καρμπονάρων στη Νάπολη, στα τέλη του 1820 και στις αρχές του 1821, ένα κίνημα με έντονα δημοκρατικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα με σαφές πρόταγμα εθνικής αναγέννησης, συνδεδεμένο με την επιθυμία να αρθεί ο κατακερματισμός της Ιταλίας και να σπάσουν οι αλυσίδες της ξένης επιρροής. Κι εκείνο, ωστόσο, καταπνίγηκε με την παρέμβαση της Αυστρίας. Η ενοποίηση της Ιταλίας θα θεμελιωθεί μόλις το 1861 και θα ολοκληρωθεί το 1870, μισό αιώνα αργότερα. Η ελληνική περίπτωση, συνεπώς, δεν υπήρξε μία ακόμη εξέγερση της εποχής. Υπήρξε το μοναδικό επαναστατικό εγχείρημα στην περιοχή που μπόρεσε να μετουσιώσει τον ξεσηκωμό σε άμεση πολιτική πραγματικότητα.
Linkwise
Η δεύτερη μοναδικότητα της Ελληνικής Επανάστασης είναι ακόμη πιο βαριά ιστορικά. Ο αγώνας των Ελλήνων υπήρξε η πρώτη επανάσταση εναντίον προνεωτερικής αυτοκρατορίας που κατέληξε στη δημιουργία εθνικού κράτους. Ως τότε είχαν υπάρξει αυτοκρατορίες, εξεγέρσεις, αποσχιστικά κινήματα, αποικιακοί πόλεμοι, είχαν υπάρξει η Ολλανδία ως ναυτική δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες ως το πρώτο επιτυχημένο αντιαποικιακό πείραμα που γέννησε δημοκρατία, είχε προηγηθεί η Γαλλική Επανάσταση που συγκλόνισε την Ευρώπη και ενεργοποίησε αλυσιδωτές εθνικές και δημοκρατικές αφυπνίσεις απέναντι στις αυτοκρατορίες, είχε ξεκινήσει παράλληλα και το μπολιβαρικό κύμα στη Λατινική Αμερική. Ομως εθνικό κράτος που να θεμελιώνεται μέσα από επανάσταση εναντίον μιας παραδοσιακής, πολυεθνοτικής, προνεωτερικής αυτοκρατορίας αλλόθρησκου χαρακτήρα, στην καρδιά της Ευρώπης, δεν είχε υπάρξει προηγουμένως. Το μικρό κράτος που δημιουργήθηκε στη νοτιότερη άκρη της Βαλκανικής ήταν το πρώτο του είδους του. Και ιδρύθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με ένα άλλο σύγχρονο κράτος, το Βέλγιο του 1830-31, το οποίο όμως προέκυψε μέσα από έναν δυναστικό και γεωπολιτικό συμβιβασμό ανάμεσα στη Γαλλία και την Ολλανδία, όχι ως καρπός μακροχρόνιου εθνικού αγώνα αφύπνισης, αντίστασης και αυτοθυσίας. Η ελληνική περίπτωση, με άλλα λόγια, υπήρξε όχι απλώς επιτυχής. Υπήρξε πρωτοποριακή για όλη τη νεότερη ευρωπαϊκή εμπειρία.
Η τρίτη και ίσως πιο συγκλονιστική ιδιαιτερότητα του Αγώνα βρίσκεται στη διεθνή συγκυρία μέσα στην οποία ξέσπασε. Οι Ελληνες επαναστάτες επέλεξαν να σηκώσουν το βάρος της εξέγερσης τη χειρότερη δυνατή στιγμή από άποψη διεθνών συσχετισμών. Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν λήξει, ο Ναπολέων είχε ηττηθεί από το 1815 και έσβηνε εξόριστος στην Αγία Ελένη ακριβώς τη χρονιά της Ελληνικής Επανάστασης. Στην Ευρώπη είχε αποκατασταθεί η μοναρχική τάξη, οι θρόνοι είχαν επιστρέψει, η Ιερά Συμμαχία είχε συγκροτηθεί και είχε αναγάγει σε κεντρικό της σκοπό την καταπολέμηση των δύο μεγάλων «δαιμόνων» της εποχής, της Δημοκρατίας και του Εθνικισμού. Και μέσα σε αυτή τη ζοφερή, εχθρική και απολύτως απαγορευτική διεθνή ατμόσφαιρα, οι Ελληνες επαναστάτες προβάλλουν από την πρώτη στιγμή όχι μόνο το αίτημα της απελευθέρωσης από την οθωμανική κυριαρχία, αλλά και την πρόθεσή τους να συγκροτήσουν μια από τις πιο προωθημένες δημοκρατίες της εποχής τους. Οταν στο συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας στο Λάιμπαχ, από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο του 1821, τέθηκε θέμα συμπαράστασης προς τους Ελληνες, η απάντηση υπήρξε αρνητική. Στην ίδια ακριβώς συνεδρίαση οι μονάρχες καταδίκαζαν και τους Καρμπονάρους που επίσης είχαν επαναστατήσει. Η διεθνής τάξη του καιρού εκείνου είχε ξεκάθαρο εχθρό. Και μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον, οι Ελληνες βγήκαν μόνοι τους μπροστά.
Ακόμη και ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος ως υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815, έβλεπε ήδη από το 1821 την επιρροή του να φθίνει. Λίγο αργότερα πεθαίνει ο τσάρος Αλέξανδρος και τον διαδέχεται ο Νικόλαος, ο οποίος μετά το 1825 και την καταστολή του κινήματος των Δεκεμβριστών, που θεωρήθηκαν τότε φορείς δημοκρατικών και εθνικών ιδεών, μετατοπίζεται σε σαφώς πιο συντηρητικές θέσεις. Ο Καποδίστριας χάνει πια κάθε πραγματική δυνατότητα επιρροής στον ρωσικό παράγοντα. Η Ελληνική Επανάσταση, πράγματι, εκδηλώθηκε σε διεθνές περιβάλλον απολύτως αρνητικό, σχεδόν ασφυκτικό. Το μόνο σημαντικό παράθυρο που άνοιξε αργότερα υπήρξε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος του 1828, τον οποίο ο Καποδίστριας αξιοποίησε με επιδεξιότητα για να διεκδικήσει όχι ένα καθεστώς περιορισμένης αυτονομίας, όπως είχαν αρχικά κατά νου οι Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά πλήρη ανεξαρτησία, καθώς και τη διεύρυνση των αρχικών συνόρων που προορίζονταν για το υπό σύσταση ελληνικό κράτος.
Μέσα σε αυτή την αφήγηση έχει παγιωθεί επί μακρόν ένας ισχυρισμός που ακυρώνει την ουσία του Αγώνα και τον απογυμνώνει από την πραγματική του δυναμική. Ο ισχυρισμός ότι η Ελληνική Επανάσταση «σώθηκε» το 1827 από την παρέμβαση των ξένων στόλων στο Ναβαρίνο. Η αλήθεια είναι πολύ πιο απαιτητική και πολύ πιο σύνθετη. Η Επανάσταση ξέσπασε τον Μάρτιο του 1821 και η Ναυμαχία του Ναβαρίνου έγινε έξι χρόνια αργότερα. Στο διάστημα από το 1821 έως το 1825 οι Ελληνες νικούσαν. Είχαν καταφέρει να απελευθερώσουν τον Μοριά, μεγάλο τμήμα της Ρούμελης, την Εύβοια και αρκετά νησιά. Οι Οθωμανοί, ακριβώς επειδή αδυνατούσαν να καταστείλουν την εξέγερση, αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια μιας άλλης μεγάλης δύναμης της εποχής, της Αιγύπτου, η οποία μπορεί τυπικά να ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ουσιαστικά όμως λειτουργούσε αυτόνομα, με δική της στρατιωτική και πολιτική ισχύ. Οι αιγυπτιακές δυνάμεις αποβιβάστηκαν στον Μοριά το 1825, όμως ούτε ως το 1827 είχαν κατορθώσει να κάμψουν ολοκληρωτικά την Επανάσταση, ούτε στην Πελοπόννησο ούτε στη Στερεά. Ο Ιμπραήμ δεν θα πατούσε ποτέ στον Μοριά, εάν οι Ελληνες δεν είχαν ήδη νικήσει και εάν δεν είχαν δημιουργήσει μια πραγματική επαναστατική κατάσταση που απειλούσε να παγιωθεί. Και η Ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα είχε συμβεί ποτέ, εάν ως το 1827 οι Ελληνες είχαν λυγίσει πλήρως. Η επέμβαση υπήρξε επειδή υπήρχε ακόμη ζωντανός αγώνας, επειδή υπήρχε αντοχή, επειδή υπήρχε πεδίο μάχης ανοιχτό.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που αποσιωπάται συστηματικά. Η ίδια η Ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν υπήρξε μια προδιαγεγραμμένη στρατηγική επιλογή των τριών στόλων. Ο Βρετανός ναύαρχος Κόδριγκτον, που ηγήθηκε και νίκησε τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη, επικρίθηκε και τέθηκε στο περιθώριο. Η δε Αίγυπτος ήταν τόσο ξεχωριστή και τόσο ισχυρή δύναμη της εποχής, ώστε μόλις έξι χρόνια μετά την αποχώρηση του Ιμπραήμ από τον Μοριά ξέσπασε Τουρκοαιγυπτιακός Πόλεμος, στον οποίο οι Αιγύπτιοι κατατρόπωσαν τις οθωμανικές δυνάμεις και έφτασαν κοντά στην Κωνσταντινούπολη, με τον Σουλτάνο να διασώζεται τότε μέσω της παρέμβασης Γάλλων και Ρώσων. Και έναν χρόνο μετά το Ναβαρίνο ξέσπασε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος, μέσα στον οποίο ο Σουλτάνος βρέθηκε ξανά να στηρίζεται σε παρεμβάσεις τρίτων δυνάμεων. Κανείς, ωστόσο, δεν διανοήθηκε να ισχυριστεί ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία «υπήρξε» ή «σώθηκε» χάρη στους ξένους. Η ιστορική λογική δεν μπορεί να αλλάζει ανάλογα με την ιδεολογική χρήση της.
Και ακόμη και μετά το Ναβαρίνο και την αναδίπλωση των αιγυπτιακών δυνάμεων από τον Μοριά, ο πόλεμος στον ελλαδικό χώρο συνεχίστηκε για τρία ολόκληρα χρόνια. Στο διάστημα αυτό οι Ελληνες κατόρθωσαν να εκδιώξουν τις οθωμανικές δυνάμεις από τη Ρούμελη, να διευρύνουν αισθητά τα όρια του νεοσύστατου κράτους και να αναβαθμίσουν το αρχικά συζητούμενο καθεστώς περιορισμένης αυτονομίας σε πλήρη ανεξαρτησία. Η ιστορική πραγματικότητα, συνεπώς, είναι αμείλικτη. Οι Ελληνες επαναστάτες δεν περίμεναν να σωθούν. Πολέμησαν, άντεξαν, διαμόρφωσαν οι ίδιοι τους όρους υπό τους οποίους η διεθνής συγκυρία αναγκάστηκε τελικά να μετακινηθεί.
Το ίδιο ακριβώς μοτίβο αποκαλύπτεται και σε άλλες μεγάλες επαναστατικές εμπειρίες της νεότερης εποχής. Κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης, πενήντα περίπου χρόνια πριν από το 1821, οι εξεγερμένοι Αμερικανοί δέχθηκαν τη συνδρομή δύο ξένων στόλων, του γαλλικού και του ισπανικού, καθώς και την ενίσχυση γαλλικού εκστρατευτικού σώματος χιλιάδων ανδρών. Η βοήθεια αυτή δεν περιορίστηκε σε μια στιγμή ή σε ένα μεμονωμένο γεγονός. Κράτησε χρόνια, εκδηλώθηκε σε πολλαπλά μέτωπα, στον Ατλαντικό και στη στεριά. Κι όμως, οι Αμερικανοί ουδέποτε αποδέχθηκαν ότι «τους απελευθέρωσαν οι Γάλλοι». Η ιστορική τους αυτοσυνείδηση διατηρήθηκε ακέραιη. Κατανόησαν ότι οι ξένες παρεμβάσεις έρχονται όταν ένας λαός έχει ήδη αποφασίσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του, όταν έχει ήδη ξεκινήσει, όταν έχει ήδη αποδείξει ότι αντέχει. Το ίδιο ίσχυσε και στην ελληνική περίπτωση, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Οι Ελληνες ξεκίνησαν στο πιο δύσκολο σημείο, πάλεψαν επί χρόνια μόνοι τους, άντεξαν περισσότερο απ’ όσο επέτρεπαν οι συσχετισμοί και πέτυχαν κάτι που τότε φαινόταν αδιανόητο. Αυτό προσδίδει στην Επανάστασή τους όχι μόνο το επικό της μέγεθος. Προσδίδει και το τραγικό της βάθος.
Οσοι επιμένουν ακόμη και σήμερα να υποστηρίζουν ότι «μας ελευθέρωσαν οι ξένοι στόλοι» επιχειρούν στην ουσία να ακυρώσουν την Ιστορία μέσα από την υποτιθέμενη ερμηνεία της. Αφαιρούν από την ιστορική αφήγηση την κινητήρια δύναμη των εθνικών και δημοκρατικών κινημάτων που διαμόρφωσαν τον νεότερο κόσμο. Το προνεωτερικό καθεστώς στην Ευρώπη και στη Δύση γενικότερα αποτελούνταν από βασίλεια, δυναστείες, αυτοκρατορίες και αποικιακές δομές κυριαρχίας. Αυτό το καθεστώς σαρώθηκε από εθνικές εξεγέρσεις με δημοκρατικά προτάγματα. Η Αμερικανική Επανάσταση υπήρξε η πρώτη μεγάλη νίκη κατά της αποικιοκρατίας. Η Ελληνική υπήρξε η πρώτη που ξέσπασε, άντεξε και νίκησε σε μια εποχή κατά την οποία το παλαιό καθεστώς είχε ήδη επιστρέψει στην Ευρώπη, ανασυγκροτημένο, αποφασισμένο και αδίστακτο.
Γι’ αυτό ακριβώς η συζήτηση για το 1821 δεν είναι μια υπόθεση επετειακής ευλάβειας ούτε μια άσκηση ιστοριογραφικής φιλομάθειας. Εχει άμεση σημασία για το σήμερα. Οι εθνικές επέτειοι είναι ο καθρέφτης μέσα στον οποίο μια κοινωνία κοιτάζει τελικά τον εαυτό της στο παρόν. Και αυτό που μας λέει το ’21 σήμερα είναι πολύ πιο ενοχλητικό απ’ όσο αντέχουμε να ομολογήσουμε. Μας υπενθυμίζει ότι το εθνικό και το δημοκρατικό στοιχείο είναι αξεχώριστα στη δημιουργία του σύγχρονου κόσμου. Μας θυμίζει επίσης ότι αυτό που σήμερα εμφανίζεται με το πρόσωπο του globalism, της παγκοσμιοποίησης, μοιάζει σε πολλά με τη μοναρχική παλινόρθωση και την Ιερά Συμμαχία της εποχής εκείνης. Και τότε τα κυρίαρχα επιχειρήματα ήταν η σταθερότητα και η ασφάλεια. Και τότε οι εχθροί ονομάζονταν περίπου όπως σήμερα. Ο «εθνικισμός» συγχεόταν σκόπιμα με τον πατριωτισμό. Ο «λαϊκισμός» συγχεόταν σκόπιμα με τη λαϊκή κυριαρχία. Ο «εθνικός κατακερματισμός» ταυτιζόταν αυθαίρετα με την αυτοδιάθεση και την εθνική ανεξαρτησία.
Στη σημερινή εποχή, όποιος διατηρεί εθνικά προτάγματα στιγματίζεται εύκολα ως εθνικιστής ή ακροδεξιός. Οποιος υπερασπίζεται δημοκρατικά προτάγματα καταγγέλλεται ως λαϊκιστής. Και όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως «πολίτες του κόσμου» αναπολούν συχνά, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιούν, έναν κόσμο διεθνούς διακυβέρνησης, πολυπολιτισμικότητας χωρίς συνοχή, χωρίς πολιτιστική ταυτότητα, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς δημοκρατικό έλεγχο από τις τοπικές κοινωνίες, έναν κόσμο που θυμίζει έντονα την προνεωτερική συνθήκη των αυτοκρατοριών και των δυναστικών μορφωμάτων. Το μόνο που λείπει από αυτή τη νέα αφήγηση είναι το «ελέω Θεού». Ολη η υπόλοιπη λογική παραμένει παρούσα. Στο όνομα δήθεν του μέλλοντος, οραματίζονται στην πραγματικότητα την αναπαλαίωση ενός σκοτεινού και ξεπερασμένου παρελθόντος, εκείνου που σάρωσαν οι φιλελεύθερες και εθνικές επαναστάσεις στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο.
Αν δεχόταν κανείς τις θεωρίες τους, τότε η Ελληνική Επανάσταση δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεκινήσει. Δεν θα έπρεπε να πετύχει. Ισως, μέσα από αυτή τη σκοπιά, θα έπρεπε να θεωρείται συνολικά ένα ιστορικό «λάθος». Και βέβαια, αν οι επαναστάτες του ’21 και η πνευματική ηγεσία που προετοίμασε επί χρόνια τον ξεσηκωμό διέθεταν τη νοοτροπία, τους φόβους και τα πολιτικά αντανακλαστικά πολλών από όσους κυβερνούν σήμερα, η Επανάσταση δεν θα είχε γίνει ποτέ. Αυτή η σκέψη είναι από μόνη της συντριπτική. Και αποκαλύπτει με τον πιο καθαρό τρόπο πόσο έχει υποχωρήσει η αυτοσυνειδησία μας, πόσο έχει απονευρωθεί η σχέση μας με την Ιστορία, πόσο βαθιά έχει προχωρήσει η παρακμή μας.
Αν κάτι αξίζει, λοιπόν, να κρατήσουμε σήμερα από την εθνική επέτειο, δεν είναι μόνο η δόξα εκείνων που τόλμησαν. Είναι κυρίως η σύγκριση με τη δική μας κατάσταση. Είναι το αίσθημα ότι κάποτε αυτός ο τόπος παρήγαγε ανθρώπους ικανούς να αναμετρηθούν με το αδιανόητο, να κινηθούν κόντρα σε κάθε διεθνή συσχετισμό, να συλλάβουν την ελευθερία ως πράξη εθνική και δημοκρατική ταυτόχρονα. Και είναι η πικρή διαπίστωση ότι σήμερα βιώνουμε το ακριβώς αντίθετο. Οχι το ύψος εκείνης της δημιουργικής έξαρσης, αλλά το βάθος μιας παρακμής που κάνει την επέτειο του ’21 να ακούγεται λιγότερο ως πανηγυρισμός και περισσότερο ως κατηγορώ για όσα έχουμε γίνει.
Υποκλοπές: Ένοχη σιωπή
Η κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ σιωπούν για τις υποκλοπές την ώρα που η κοινωνία απαιτεί διερεύνηση των ευθυνών πολιτικών προσώπων
Η είδηση από πολλές απόψεις αντιστοιχούσε στο παραδοσιακό δημοσιογραφικό στερεότυπο της «βόμβας». Ένας από τους πρωτόδικα καταδικασθέντες στη δίκη για τις παράνομες υποκλοπές με χρήση του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator «ιδιώτες», ο ισραηλινός ιδιοκτήτης της Intellexa Ταλ Ντίλιαν, με δημόσια δήλωσή του στην εκπομπή Mega Stories της Δώρας Αναγνωστοπούλου είπε κάτι πολύ απλό: ότι η εταιρεία του προσφέρει το λογισμικό μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας. Μια δήλωση που η μόνη δυνατή κατανόησή της είναι ότι και στην Ελλάδα η αποδεδειγμένη χρήση του λογισμικού αυτού σχετίζεται προφανώς με προμήθεια του από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας και την άμεσα υπαγόμενη στον Πρωθυπουργό Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.
Η δήλωση αυτή ήρθε να καταφέρει ένα ακόμη κρίσιμο πλήγμα στη μυθολογία ότι υποκλοπές είναι μια υπόθεση που αφορούσε απλώς κάποιους «ιδιώτες», μυθολογία που δεν αναπαράχθηκε μόνο από την κυβερνητική πλευρά, αλλά, δυστυχώς, αποτέλεσε και το βασικό αποτύπωμα ενός ανώτατου εισαγγελικού πορίσματος που έκτοτε αποτελεί την μόνιμη επωδό της κυβερνητικής ρητορικής και το οποίο διαψεύστηκε από τα όσα κατάφερε να κάνει η εκδίκαση της υπόθεσης σε ένα μονομελές πρωτοδικείο. Μια μυθολογίας που δύσκολα μπορούσε να αντέξει την αναμέτρηση όχι μόνο με την κοινή λογική που υποδεικνύει ότι ένα λογισμικό που κοστολογείτο σε κλίμακα εκατομμυρίων δολαρίων δύσκολα μπορούσε να το είχε προμηθευτεί οποιοσδήποτε εκτός από έναν κρατικό φορέα, αλλά και όλα τα στοιχεία που υποδείκνυαν συναλλαγές των εμπλεκόμενων με το δημόσιο όπως και το ίδιο το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις της στοχοποίησης με το κατασκοπευτικό λογισμικό είχε προηγηθεί και παρακολούθηση μέσω «νόμιμης επισύνδεσης» μέσω της ΕΥΠ (μια πρακτική που επίσης μόνο ως κατάχρηση των δυνατοτήτων των υπηρεσιών ασφαλείας μπορεί να περιγραφεί).
Το γεγονός ότι αυτή η είδηση για τις υποκλοπές αποσιωπήθηκε από το μεγαλύτερο μέρος των μέσων ενημέρωσης που περιλαμβάνονται σήμερα στο φιλοκυβερνητικό τμήμα της δημόσιας σφαίρας, στοιχείο που εκτός των άλλων αποτυπώνει και μια συστηματική προσπάθεια χειραγώγησης της ενημέρωσης, όπως και η παράλληλη άρνηση της κυβέρνησης να τοποθετηθεί πάνω στις νέες αποκαλύψεις – σε συνέχεια της άρνησης τοποθέτησης για τα όσα έγιναν στη δίκη των «ιδιωτών» –, δεν θα πρέπει να ερμηνευθούν ως απόδειξη του ότι το συγκεκριμένο ζήτημα δεν «αγγίζει» την κυβέρνηση. Το ακριβώς αντίθετο: αποτελεί μια απέλπιδα προσπάθεια αποφυγής της αναμέτρησης με το γεγονός ότι ζούμε μια στιγμή του τύπου «ο βασιλιάς είναι γυμνός».
Όλα αυτά αποτυπώνουν τελικά ότι η κυβερνητική πλευρά σήμερα πρωτίστως επενδύει σε έναν διάχυτο πολιτικό κυνισμό μέσα στην κοινωνία, που παίρνει τη μορφή της παραδοχής ότι ούτως ή άλλως «μας ακούνε» και ότι η πολιτική εξουσία περιλαμβάνει και αυτές τις τυπικά παράνομες δυνατότητες, κάτι που άλλωστε αποτυπώνει και η άρνηση των υπουργών που στοχοποιήθηκαν να ζητήσουν και από τη μεριά τους διερεύνηση της υπόθεσης. Πράγμα που σημαίνει ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε τελικά είναι μια επικίνδυνη απόπειρα συστηματικού μιθριδατισμού στην παραβατικότητα της γενικευμένης επιτήρησης. Που ευτυχώς προς το παρόν δεν περνάει στην κοινωνία που στις δημοσκοπήσεις με συντριπτική πλειοψηφία απαιτεί να ερευνηθούν και τα πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση.
Πηγή: www.in.gr
Κι όμως, δεν είν’ ο πρώτος
Αν για κάτι μπορείς να εμπιστεύεσαι αυτή τη Δεξιά αυτής της κυβέρνησης αυτού του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι πως πάντα θα σου δώσουν είδηση. Από το 1.100.000 ευρώ που έδωσε ο Φλωρίδης για να «φτιαχτεί» το δικαστικό μέγαρο στη Λάρισα ώστε να γίνει η δίκη των Τεμπών και μάλλον κάπου τα αρχιτεκτονικά σχέδια κατέπεσαν (όπως και οι όποιες προσδοκίες όχι μόνο για δίκαιη δίκη αλλά έστω για δίκη), καθώς στην αίθουσα δεν χώραγαν ούτε οι δικηγόροι (σ.σ. αυτή η δίχως όρια λαμογιά πάντα θα με εκπλήσσει), έως την «πιέτα» του Καράογλου, του βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης, που έδωσε βραβείο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στην ταινία «La pieta», αλλά την είπε «η πιέτα»! Ω ναι, πάντα μπορείς να τους έχεις εμπιστοσύνη πως δεν θα κάνουν σωστά τη δουλειά μεν, θα κλέψουν όσο περισσότερο μπορούν, αλλά είδηση θα δώσουν. Α, το σωστό να λέγεται!
Εδωσαν ακόμα μία. Ναι, δεν βγαίνει στα πρωτοσέλιδα, καθώς το φιάσκο με τη δίκη των Τεμπών σκιάζει τα πάντα (και δικαίως), ωστόσο και αυτή η είδηση φανερώνει το απύθμενο έρεβος της γελοιότητας της «αριστείας» των κυβερνώντων. Διαβάζουμε: «Ο πρώτος Ελληνας υποψήφιος αστροναύτης ξεκινά την εκπαίδευσή του». «Η παρουσίαση της ελληνικής συμμετοχής πραγματοποιήθηκε σε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα, με τη συμμετοχή του ίδιου (σ.σ. του υποψήφιου αστροναύτη), του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης Δημήτρη Παπαστεργίου και του γενικού γραμματέα Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων Κωνσταντίνου Καράντζαλου». Χαράς ευαγγέλια στην κυβέρνηση: έως το Διάστημα θα φτάσει η Ελλάς!
Ποιος να τους το πει πως έχει φτάσει ήδη; Ας βαστήξουν λίγο τ’ άλογα, γιατί πάλι λάθος κάνουν οι εν λόγω. Προσωπικά έχω πάρει συνέντευξη στον υπέροχο Θεόδωρο Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλο, ποντιακής καταγωγής, από τους σπουδαιότερους κοσμοναύτες. Ελληνας λέει πως είναι και είναι, ελληνικά μιλάει (και άριστα ποντιακά), κι ας μην τον ξέρουν καν οι συμπατριώτες του εδώ στη χώρα των «αρίστων». Ως το 2017, πέντε φορές είχε ταξιδέψει στο Διάστημα. Και σαν λέγαμε πόσο μικρός είν’ ο κόσμος, καθώς όλο και με κάποιον στην Ελλάδα θα βρεθείς κοντοχωριανός, αυτός μας λέει: «Εγώ ξέρω!». Γιατί τον έχει δει από ψηλά τον κόσμο... Εσύ ξέρεις, υπέροχε Θεόδωρε. Εδώ δεν σκαμπάζουν μία.
Οι τράπεζες δεν ασχολούνται με τα «αδιευκρίνιστα» των πολιτικών, τους καίει η «επικαιροποίηση» στοιχείων συνταξιούχων!
Στην χώρα που τα «αδιευκρίνιστα ποσά» πολιτικών δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν κανέναν , οι τράπεζες απαιτούν από ηλικιωμένους συνταξιούχους να κάνουν «επικαιροποίηση στοιχείων»…μέσω e banking κι επειδή κάτι τέτοιο είναι αδύνατον για τους περισσότερους απ’ αυτούς – αν όχι για όλους- τους «μπλοκάρουν» τις συναλλαγές! Όταν επικοινωνούν με τις τηλεφωνικές υπηρεσίες των τραπεζών τους λένε να πάνε σε κάποιος υποκατάστημα και το ερώτημα είναι τι γίνεται με όσους δεν μπορούν να μετακινηθούν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν εύκολα.
Στην χώρα που τα «αδιευκρίνιστα ποσά» δεν ενδιαφέρουν τους τραπεζίτες οι οποίοι θησυαρίζουν μέσω και της τελευταίας συναλλαγής που κάνουμε , χωρίς πλέον να έχουν και κανένα ουσιαστικό κόστος…τους μάρανε η επικαιροποίηση των στοιχείων των συνταξιούχων.
Η εμπειρία που είχαμε προέρχεται από την Τράπεζα Πειραιώς, όπου συνταξιούχος δεν μπορούσε να πληρώσει χρωστούμενα ενοίκια, μέχρι να …επικαιροποιήσει τα στοιχεία του! Τι να επικαιροποιήσει, τις…αυξήσεις που έχουν πάρει;
Υποθέτουμε ότι τα ίδια γίνονται και στις υπόλοιπες.
Οι κύριοι της φωτογραφίας μοιράζουν, από το σύνολο των κερδών των τραπεζών ύψους 4,7 δισ. Ευρώ που πέτυχαν το 2025 συνολικά κοντά στα 2,8 δισ. ευρώ στους μετόχοους τους από τα οποία περίπου το 85% θα φύγει στο εξωτερικό.
Και δεν είναι μόνο αυτό…
Το ρεπορτάζ από το ieidiseis.gr αποκαλυπτικό:
Ένα από τα μεγαλύτερα «ανοίγματα» ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων στην ευρωζώνη έχουν οι συστημικές ελληνικές τράπεζες.
Η Εθνική, η Πειραιώς, η Alpha Bank και η Eurobank, από τη μια πλευρά συγκεντρώνουν κεφάλαια με καταθέσεις πληρώνοντας ένα από τα χαμηλότερα επιτόκια στην ευρωζώνη, ενώ από την άλλη χορηγούν από τα ακριβότερα δάνεια στην ευρωζώνη, με υψηλά επιτόκια.
Η τακτική αυτή εφαρμόζεται συστηματικά και διαχρονικά στην Ελλάδα με πανομοιότυπο τρόπο και από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες, αφού είναι πολύ αποδοτικότερο να εκμεταλλεύονται το «άνοιγμα» ή «ψαλίδα» των επιτοκίων, από το να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να προσελκύσουν καταθέσεις ή να δώσουν δάνεια με ανταγωνιστικό επιτόκιο.
Η πρακτική αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της το διάστημα 2022 – 2024, που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανέβασε τα επιτόκιά της από το μηδέν στο 4%, αλλά οι ελληνικές συστημικές τράπεζες δεν ανέβασαν ανάλογα τα επιτόκια καταθέσεων, ενώ αντίθετα έσπευσαν να αυξήσουν τα επιτόκια των δανείων.
Κράτησαν κοντά στο μηδέν (0,01%) τα επιτόκια για τις καταθέσεις overnight, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία των καταθέσεων και δεν πέρασαν ούτε τη μισή αύξηση στις καταθέσεις προθεσμίας, οι οποίες στην Ελλάδα ανταμείβονται με ένα από τα χαμηλότερα επιτόκια στην ευρωζώνη.
Σύμφωνα με την Επιτροπή Ανταγωνισμού μόνο περίπου το 10% των αυξήσεων επιτοκίων της ΕΚΤ μετακυλίστηκε στους καταθέτες στην Ελλάδα, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ήταν περίπου 20%. Δηλαδή περίπου το μισό.
Με άλλα λόγια, οι ελληνικές τράπεζες κράτησαν για τον εαυτό τους τα 9/10 της ανόδου του κόστους χρήματος, μετατρέποντάς τα σε υπερέσοδα από τόκους. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα χαμηλότερα πραγματικά επιτόκια αποταμίευσης στην Ευρώπη, σε μία περίοδο που ο πληθωρισμός έχει ήδη ροκανίσει την αγοραστική δύναμη των αποταμιεύσεων.
Η κατάσταση όχι μόνο δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά μέχρι σήμερα, αλλά επιδεινώνεται. Τον περασμένο Ιανουάριο η «ψαλίδα» των επιτοκίων μεγάλωσε. Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για τον Ιανουάριο 2026 δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ επιτοκίων νέων καταθέσεων και νέων δανείων άνοιξε ξανά στις 4,35 ποσοστιαίες μονάδες, από 3,93 τον Δεκέμβριο 2025, παρά τη φάση μείωσης των βασικών επιτοκίων από την ΕΚΤ.
Τον ίδιο μήνα, οι καταθέσεις προθεσμίας είχαν επιτόκιο 1,14% στην Ελλάδα, το δεύτερο χαμηλότερο στην ευρωζώνη, τη στιγμή που ο μέσος όρος ήταν 1,82%, όπως φαίνεται και στο παρακάτω διάγραμμα.
Χαμηλότερο επιτόκιο καταθέσεων προθεσμίας είχε μόνο η νεοεισαχθείσα στο ευρώ Βουλγαρία.
Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ ΕΔΩ
Πηγή: www.militaire.gr
Τέμπη: Δικαστική αίθουσα τρόμου – Η μνήμη των θυμάτων στο εδώλιο
Εγκλημα στα Τέμπη. 57 νεκροί. Ένα συλλογικό κοινωνικό τραύμα που έχει ενόχους, με ευθύνες πολιτικές, με ευθύνες πολιτικής που (δεν) ασκήθηκε για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Κι όμως, στη δίκη που ξεκίνησε σήμερα (χτες) στη Λάρισα αυτοί οι ένοχοι δεν θα κάθονταν, έτσι κι αλλιώς, στο εδώλιο.
Τελικά πώς εξελίχθηκε η έναρξη της πολυαναμενόμενης δίκης για τα Τέμπη; Με προσβολή στη μνήμη των θυμάτων του εγκλήματος, με μια άνευ προηγουμένου ασέβεια απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων. Η δίκη, ουσιαστικά, δεν ξεκίνησε. Ανακοινώθηκε διακοπή «λόγω συνθηκών λιποθυμίας» και θα συνεχιστεί «την 1η Απριλίου 2026».
Πόσο έξω από το ανθρώπινο μπορεί να βρίσκεται κάποιος για να καταφέρνει, είτε συνειδητά, είτε από αδιαφορία, να μην δείχνει σεβασμό στους συγγενείς των θυμάτων; Ας απαντήσουν οι «άριστοι» στο ερώτημα.
Η ακαταλληλότητα της αίθουσας της δίκης φάνηκε με τους πιο τραγικούς όρους: Συνθήκες συνωστισμού, έλλειψη συνθηκών ασφαλείας, μέχρι και μικρόφωνα που δεν λειτουργούσαν, τα μικρόφωνα από τα οποία θα μιλήσουν και οι συγγενείς των θυμάτων, από τα οποία θα ακουγόταν (και θα ακουστεί) η δική τους φωνή.
Και κάτι ακόμα, δείγμα μιας κραυγαλέας περιφρόνησης: Οι εικόνες συγγενών των θυμάτων στα έδρανα των κατηγορουμένων δεν είναι απλά ένας «τυχαίος» συμβολισμός, λόγω της «ανεπιτυχούς» οργάνωσης του χώρου. Είναι ένας συμβολισμός που έχει συνέχεια από την απαξίωση εκ μέρους της κυβέρνησης ενός πρωθυπουργού που έσπευσε, από την πρώτη μέρα του εγκλήματος, να βγάλει «πόρισμα» για «ανθρώπινο λάθος» και ενός (τότε) υπουργού Μεταφορών που, λίγες μέρες πριν το έγκλημα, θεωρούσε «ντροπή» την αναφορά σε θέματα ασφαλείας στα τρένα.
Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης και υπουργοί της κυβέρνησης, τρία χρόνια τώρα μετά το έγκλημα, όταν δεν έκαναν λόγο για «θεωρίες συνομωσίας» και «χειραγώγηση της κοινής γνώμης», όταν δεν μίλαγαν για «παθογένειες» και «ατομικές ευθύνες», όταν δεν έφταναν στο σημείο ακόμα και να επιτεθούν σε συγγενείς των θυμάτων, παρέπεμπαν στην ώρα της Δικαιοσύνης.
Η ώρα του δικαστηρίου ήρθε σήμερα και αυτό που επιφύλαξαν στη μνήμη των θυμάτων, στους συγγενείς των θυμάτων και σε μια ολόκληρη χώρα, που θα μπορούσε να βρίσκεται στο τρένο των Τεμπών, ήταν μια αίθουσα τρόμου.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς εάν οι υπεύθυνοι, για την κατάσταση που επικράτησε στην έναρξη της δίκης για τα Τέμπη, αισθάνονται έστω λίγο ντροπή, βλέποντας τις εικόνες από τη Λάρισα, τις καταγγελίες των συγγενών των θυμάτων και των δικηγόρων τους. Και σε αυτή την περίπτωση το ερώτημα δεν χρειάζεται. Μια κυβέρνηση που τρία ολόκληρα χρόνια αγωνιούσε να «αθωώσει» τον εαυτό της για το έγκλημα στα Τέμπη, μια κυβέρνηση που δοκίμασε κάθε είδους «μπάζωμα» ευθυνών, δεν θα μπορούσε να «οργανώσει» τίποτα διαφορετικό.
Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
Τα τρία «Πι» της επικαιρότητας: Πόλεμος, ΠΑΣΟΚ, Πάσχα!
Πάμε ράιτ θρου στα τρία Πι του τίτλου, για να βγει το μεροκάματο.
Ναι, ναι, ξέρω σήμερα ξεκινάει η δίκη για τα Τέμπη.
Αν ξεκινήσει, δηλαδή, γιατί όταν ακούω εγώ ότι χαροκαμένοι γονείς “διαπράττουν κακουργήματα” επειδή τα παίρνουν κρανίο και βάζουν φωνή μεγάλη, άντε να χειρονομούν κιόλας, δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θ’ αρχινήσουμε.
Κάποτε σ’ αυτή τη χώρα αναγνωριζόταν ως απόλυτο ελαφρυντικό ο “βρασμός ψυχής” ακόμη και για βαριά εγκλήματα, τώρα παίζει να σβήστηκε απ’ τον κατάλογο ακόμη και για βαριά διαμαρτυρία.
Γίναμε Ευρώπη, καταπώς φαίνεται…
Περισσότερα δεν θα γράψω, όσα είχα να πω τα είπα την περασμένη Παρασκευή εδώ στο Newpost, έναν κόπο να κάνετε θα τα βρείτε.
Πάμε ράιτ θρου στα τρία Πι του τίτλου, για να βγει το μεροκάματο, ξεκινώ με τον Πόλεμο.
Εδώ, λοιπόν, είμαστε ακριβώς στη φασούλα του “πες μου πως τελειώνει αυτό το πράγμα;”
Το είχε ρωτήσει το 2003 ο στρατηγός Ντέηβιντ Πετρέους στον δημοσιογράφο Ρικ Ατκινσον, στην κατακτημένη Βαγδάτη ήσαντε αμφότεροι, ο καραβανάς έδινε συνέντευξη στον λειτουργό του Τύπου.
Η απορία ήρθε αφού έκλεισε το μικρόφωνο και πατήθηκε το “off” στο κασετόφωνο, γιατί ο τζένεραλ δεν ήθελε να καταγραφεί η απελπισία που τον είχε καταλάβει απ’ όλα όσα έβλεπε γύρω του.
Χαρντκοράς μεν, αλλά όχι ανόητος…
Σε αντίθεση, ας πούμε, με κάτι καϊνάρια που (υποτίθεται ότι) διοικούν το σημερινό Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να φουσκώνουν σαν τον διάνο.
Και να απαγορεύουν στους φωτορεπόρτερ τη δημοσίευση μη κολακευτικών ενσταντανέ του υπουργού, ματαμπηναγία δεν πρόκειται για τρολιά η “Washington Post” το ‘γραψε.
Αναρωτιέμαι αν αυτά τα πλάσματα είχαν διαβάσει ποτέ κάτι που είχε πει ο άμπσολουτ γουίνερ Ουέλιγκτον:
“Είναι πολύ βαριά ευθύνη να ζητάς από άοπλους πολίτες να ξεσηκωθούν κόντρα σε ένοπλους”!
Και προχωράμε με την ΠΑΣΟΚάρα να ετοιμάζεται για μια ακόμη διαδικασία, που θα την κερδίσει ο Ανδρουλάκης.
Γνωστό, πασίγνωστο, κάτι παραπάνω από σιγουράκι, το φράξανε οι στοιχηματικές.
Σε όλες τις εσωκομματικές μάχες αναδεικνύεται νικητής ο Νικόλας, άμα ξεμυτίσει, όμως από τη Χαριλάου Τρικούπη, ούτε στα Πράσινα Πουλιά δεν μπορεί να πάει κόντρα.
Και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι μαλλί ξάνουν, μπας και ξαναβγούν δεύτεροι στις προσεχείς εκλογές, να ξαναθέσουν υποψηφιότητα, να το πάρουν στα χέρια τους το μαγαζί, να το οδηγήσουν στην κορφή όταν και αν βαρεθεί την πολιτική ο Κυριάκος.
Όπως Παναθηναϊκός ένα πράγμα, κάθε χρόνο κάνουμε υπομονή τέτοια εποχή, γιατί καλό Σεπτέμβριο θα τους πάρουμε όλους παραμάζωμα…
Όσο για το τρίτο το “Πι”, ετοιμαστείτε το Πάσχα να σουβλίσετε σπόρους τσία, φαγόπυρο και αυτή τη ζωγραφιά την κινόα, που βγαίνει σε ένα σωρό εκδοχές, μία για τη μαμά, μία για τον μπαμπά και μία για το βλαστάρι τους, το μονάκριβό τους.
Βήγκαν θα γίνουμε αναγκαστικά όλοι και όλες, καθώς βγήκε εκτός μάχη η Λέσβος (ή η Μυτιλήνη, δεν κρίνω!), που θα έριχνε στην πασχαλινή αγορά γύρω στα πενήντα χιλιάδες κεφάλια, χώρια οι απώλειες από την ευλογιά, μείον μισό μύριο κεφάλια, τα περισσότερα εξ αυτών μανάδες, ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις το αρνάκι γάλακτος που σε τάιζε η θεία η Βαΐτσα στο χωριό και για την πετσούλα μην το συζητάμε καν, ούτε από μακριά, ούτε από χιλιόμετρα, με κάνα εικοσάρι, μην πω εικοσπεντάρι το κιλό το αρνί, πάρε κιάλια καλύτερα, μπας και μπανίσεις κάναν γείτονα να σουβλίζει και φχαριστηθείς την τσίκνα, σαν το Χότζα στο ανέκδοτο…
Υ.Γ.: Συγγνώμη, ξέχασα την ορίτζιναλ υπερτροφή, το ιπποφαές, που όπως μας πληροφορούν οι οπαδοί του έδινε δύναμη φοβερή και αδιανόητη διαύγεια στον Μέγα Αλέξανδρο.
Και τότε, πως έγινε και πέθανε τριαντατριώ χρονώ;
Δεν θέλουν δίκαιη και δημόσια δίκη- Η αλήθεια θα νικήσει
Η κυβέρνηση επιλέγει να στριμώξει σε μια ακατάλληλη αίθουσα, χωρίς υποδομή, την πιο σημαντική δίκη των τελευταίων ετών στην χώρα
'
Σήμερα στην Λάρισα ξεκινά η δίκη για το έγκλημα των Τεμπών. Τρία χρόνια μετά, ο αγώνα συγγενών και επιζώντων φέρνει την υπόθεση στην δικαιοσύνη.Ένας άγωνας άνισος, απέναντι σε Θεούς και Δαίμονες.
Απέναντι σε ένα πολυδαίδαλο σύστημα εξουσίας που από την πρώτη στιγμή επιδίωξε την συγκάλυψη, την αμνήστευση των υπευθύνων και την ομερτά. Άλλωστε στο εδώλιο δεν θα βρεθούν όλοι. Από τους 36 , ούτε ένα πολιτικό πρόσωπο.
Πριν καλά καλά ξεκινήσει η διαδικασία αυτοί που τιμωρούνται είναι οι συγγενείς και οι επιζώτες. Με κόλπα, μεθοδεύσεις, καθυστερήσεις και κάθε λογής καψώνια, η Πολιτεία και η Δικαιοσύνη επιχειρούν να στείλουν μήνυμα: «Δεν έπρεπε να τα βάλετε μαζί μας».
Είναι σαφές ότι κάποιοι δεν θέλουν μια δίκη δίκαιη και δημόσια. Η αίθουσα που όρισε το Υπουργείο Δικαιοσύνης- καμαρώνοντας μάλιστα για αυτό- είναι παντελώς ακατάλληλη. Δικηγόροι με χρόνια εμπειρίας στα δικαστήρια καταγγέλλουν συνθήκες που δεν έχουν ξανασυναντήσει.
Η κυβέρνηση επιλέγει να στριμώξει σε μια μικρή και ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα χωρίς κατάλληλη υποδομή, την πιο σημαντική δίκη των τελευταίων ετών στην χώρα. Με τους δεκάδες δημοσιογράφους να στοιβάζονται σε ένα δωματιάκι, χωρίς να μπορούν να κάνουν στοιχειωδώς την δουλειά τους.
Κάποιοι φοβούνται όσα μπορεί να ακουστούν. Τρέμουν την αλήθεια. Και κάνουν ότι μπορούν για να την πνίξουν. Να την οδηγήσουν σε ασφυξία. Να μην αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ας το έχουν όμως καλά στο μυαλό τους: Τίποτα δεν μπορεί να νικήσει την αλήθεια. Δικαιοσύνη, δικαίωση και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Αυτό είναι το αίτημα μιας ολόκληρης κοινωνίας. ολόψυχα δίπλα στους συγγενείς και τους επιζώντες σε αυτό τον δύσκολο αγώνα που τώρα ξεκινάει. Για την δικαιοσύνη, την δικαίωση και την τιμωρία των ενόχων.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)