Ο γνωστός ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις αστυνομικές εξελίξεις στην υπόθεση της Marfin, κάνοντας λόγο για τηλεοπτική εργαλειοποίηση διαρροών ανεξάρτητα από την δικαστική οδό της υπόθεσης, αφήνοντας να εννοηθεί πως ακόμη και η ανακρίτρια με τα ίδια αστυνομικά στοιχεία σε μια υπόθεση 16 ετών, εκδίδει εντάλματα σύλληψης, χωρίς με βάση τις μέχρι τώρα διαρροές να έχει εντρυφήσει στη ουσία της υπόθεσης. Όπως λέει οι επιφυλάξεις της κοινωνίας είναι εύλογες, το "θέαμα" έχει στηθεί και στο παρελθόν με ανώνυμο γράμμα, σήμερα με ανώνυμο email, αλλά το αποτέλεσμα και τότε ήταν η προφυλάκιση ανθρώπων που στη συνέχεια δικαστικά απαλλάχθηκαν των κατηγοριών, έμειναν όμως για επικοινωνιακούς λόγους προφυλακισμένοι. Μιλάει ακόμη για την υπόθεση των θανάσιμων εν ψυχρώ πυροβολισμών αστυνομικών σε βάρος του 20 χρόνου που δεν σταμάτησε σε έλεγχο της αστυνομίας, ως αντίληψη που εμπεδώνεται σε κρατικές υπηρεσίες περί της αντιμετώπισης αυτού που θεωρούν ως λαϊκό περιθώριο, αλλά και για την ανυπαρξία μέτρων υγιεινής ασφάλειας με αφορμή ο εργατικό δυστύχημα στον Ασπρόπυργο που μετρά και νεκρό πλέον. Ο Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει τέλος και για τις υποκλοπές με αφορμή την προχθεσινή συνέντευξη του άλλοτε γραμματέα του πρωθυπουργού, που αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη παραιτήθηκε των καθηκόντων του.
Mpelalis Reviews
Τρίτη 14 Ιουλίου 2026
Αυτοί που κυβερνούν τη χώρα
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω»
ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ
Κώστας Βαξεβάνης
«Ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα;». Την ιστορική φράση φαίνεται να απηύθυνε το 1963 ο Κωνσταντίνος Καραµανλής στον αρχηγό της ΚΥΠ και επιστήθιο φίλο του Αλέξανδρο Νάτσινα µετά τη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαµπράκη. Ακόµη και ο Καραµανλής έδειχνε απορηµένος µε το παρακράτος που λειτουργούσε δίπλα του και πολλές φορές µε τις ευλογίες του.
Το τότε βαθύ κράτος της ∆εξιάς, πατώντας πάνω στις στάχτες του Εµφυλίου, είχε επιβάλει πέρα από την εξουσία του και τους κανόνες. Η κρατική οντότητα ήταν συνδεδεµένη µε την παράταξη, την ιδεολογία της και πάντα µε τα συµφέροντά της. Η Ελλάδα δεν ανήκε απλώς στη ∆ύση, αλλά αποτελούσε και προτεκτοράτο της. Οι Ελληνες πολιτικοί έδιναν διαπιστευτήρια στον Αµερικανό πρέσβη και η εθνική πολιτική ήταν ταυτισµένη µε κάθε «συµµαχικό» σχεδιασµό, που οδήγησε στις µεγαλύτερες εθνικές καταστροφές, µε πιο µεγάλες την επιβολή της χούντας και το κυπριακό.
Μετά την αποκατάσταση της δηµοκρατίας στη µεταπολίτευση, η ελληνική κοινή γνώµη –ακόµη και συντηρητικοί πολίτες– αντιµετώπιζε µε καχυποψία τον ρόλο του ξένου παράγοντα στην Ελλάδα. Ηταν ίσως η µοναδική υγιής αντίδραση απέναντι σε όσα δηµιούργησαν µια εξαρτηµένη Ελλάδα. Ακόµη και η ανάγκη του «ανήκειν» σε µία από τις δύο υπερδυνάµεις δεν κατάφερε να εξαλείψει την ιστορική µνήµη για όσα «είχαν προκαλέσει οι ξένοι».
Η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν συνδεδεµένη µε το αίσθηµα της ανάγκης για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. ∆εν επρόκειτο για τη δηµαγωγική ή την επικοινωνιακή ικανότητα του Αντρέα Παπανδρέου, αλλά για ανάγκη που υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει.
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω». Η δηµοκρατία είναι ασφαλής, ο κοινοβουλευτισµός είναι ο τρόπος που αυτή ασκείται και τα κόµµατα είναι οι φορείς που, εκφράζοντας τη λαϊκή θέληση, µπορούν να την εγγυώνται. Αυτό θεωρητικά, γιατί πρακτικά τα πράγµατα διαφέρουν. Η δηµοκρατία όλο και περισσότερο µοιάζει ως εκφυλισµένη µορφή µιας διαδικασίας ψηφοφοριών µε σκοπό την ανάθεση της εξουσίας. Τα δικαιώµατα είναι σε συνεχή αµφισβήτηση, ενώ η κοινωνία χάνει όλο και περισσότερο την ιδιότητά της να είναι ένα πεδίο συλλογικής συνύπαρξης όπου οι άνθρωποι απολαµβάνουν όσα παράγουν. Οι πολίτες γίνονται αποµονωµένες µονάδες, που δηµιουργούν προσωπικό ιδιωτικό χώρο για να προστατεύσουν όλα αυτά που έπρεπε να είναι εξασφαλισµένα. Οι ανισότητες γίνονται αφ’ εαυτού απειλή για τη δηµοκρατία, η οποία δεν µπορεί να εγγυηθεί παρά µόνο την υποκρισία που καταλήγει να αναπαράγει. Η πολιτική µετατρέπεται από αντιπαραθετική και διεκδικητική εξασφάλιση της δηµοκρατίας σε επετηρίδα όπου πολιτικοί, µε τη µορφή ασώµατων κεφαλών, µεταπηδούν από κόµµα σε κόµµα, αποδεικνύοντας µε τον πιο πρακτικό τρόπο ότι τα κόµµατα είναι ή µπορούν να γίνουν ίδια, εξυπηρετώντας απλώς τον σκοπό της προσωπικής επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το εκφυλιστικό χάος, που µοιάζει µε µετριοπαθή πολιτισµένη συνύπαρξη, οι πολιτικές αξίες δεν έχουν θέση. Και ως εκ τούτου και ο έλεγχος που ασκούν και τα κριτήρια που βάζουν. Το καλό και το κακό παύουν να είναι σε διαρκή διαµάχη γιατί γίνονται σλόγκαν που θα κριθούν στο marketing.
Κατά έναν παράξενο τρόπο, όσο πιο εκφυλισµένη και καθεστωτική γίνεται η δηµοκρατία τόσο απειλεί τον εαυτό της, αφού καταφέρνει να εµφανίσει ως κανονικότητα αυτό που η κοινωνία έχει µάθει να ανέχεται.
Αν σήµερα θέταµε µε αγανάκτηση το ερώτηµα «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;», δεν θα είχαµε κάποιο παρακράτος να επιδείξουµε ως δράστη. Οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις αποτέλεσαν επιλογή του δηµοκρατικού κυβερνώντος κόµµατος για να εξουσιάζει κι έχουν καταλήξει ως ένα εκβιαστικό σύστηµα µέσα από το οποίο χειραγωγούνται και υπακούν όσοι ήταν σε παρακολούθηση. Τα κόµµατα αντιµετωπίζουν τις παρακολουθήσεις ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι ως απειλή στη δηµοκρατία. Θεωρείται µάλλον απίθανο να διοργανωθεί µια λαϊκή διαµαρτυρία για τις υποκλοπές που θα απαιτεί να αποδοθεί τιµωρία για την οποία δεν είναι διατεθειµένη η ∆ικαιοσύνη. Σε λίγο κάθε διαµαρτυρία για την κατάλυση της δηµοκρατίας θα είναι περιττή αφού θα ισχύει (αυτό άλλωστε προωθούν τα κόµµατα) «εδώ δεν έχουµε να φάµε µε αυτά θα ασχοληθούµε;».
Αυτές τις µέρες υπάρχει µια αποκάλυψη από το Documento και τη διαδικτυακή εκποµπή «Το κουτί της Πανδώρας» που αποδεικνύει την απειλή στη δηµοκρατία. Η βρετανική οργάνωση Integrity Initiative συνδέεται άµεσα µε τις βρετανικές υπηρεσίες κι έχει αναπτύξει δίκτυο χειραγώγησης σε όλη την Ευρώπη. Ενώ επικαλείται τον «ρωσικό κίνδυνο», πραγµατοποιεί καλυµµένες επιχειρήσεις εναντίον πολιτικών που θεωρείται απαραίτητο να εξολοθρευτούν µέσα από συκοφαντικές επιθέσεις. Η Βρετανία µε αυτές τις επιχειρήσεις παρεµβαίνει στα εσωτερικά ευρωπαϊκών χωρών. Το δίκτυο έχει πυρήνα (cluster) στην Ελλάδα, που αποτελείται από γνωστούς δηµοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστηµίου και δηµοσιολόγους, οι οποίοι φαίνεται να εκτελούν εντολές και να δίνουν αναφορές στη Βρετανία.
∆ύο πολύ σηµαντικά πρόσωπα, που βρίσκονται το ένα δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το άλλο δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι µέλη του ελληνικού δικτύου της σκοτεινής Integrity Initiative. Ο Θάνος Ντόκος, γενικός γραµµατέας Εθνικής Ασφάλειας και πρώην γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, καταγράφεται στα εσωτερικά έγγραφα της οργάνωσης ως σηµαντικός παράγοντας. Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, σύµβουλος του Τσίπρα τουλάχιστον από το 2023 και καθοριστικός παράγοντας στο νέο κόµµα του, καταγράφεται ως «leader» του πυρήνα.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία (τα στοιχεία είναι δηµοσιευµένα, ενώ αποκαλύπτουµε και άλλα σήµερα) ότι η οργάνωση διοικείται από ανθρώπους των υπηρεσιών πληροφοριών της Βρετανίας, χρηµατοδοτείται από το ΝΑΤΟ και το Φόρεϊν Οφις και εµπλέκεται σε βρόµικες επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα µάλιστα αυτές οι επιχειρήσεις είναι υπό την εποπτεία του «εργολάβου της CIA» Τζον Ρέντον.
Παρά τις αποκαλύψεις, Ντόκος και Μαραντζίδης συνεχίζουν να παραµένουν στο πλευρό των δύο πολιτικών αρχηγών, οι οποίοι προφανώς δεν βρίσκουν κάποιο ηθικό ή ουσιαστικό θέµα στο να καθορίζουν τµήµα της πολιτικής τους πρόσωπα που συνδέονται µε οποιονδήποτε τρόπο µε οργανώσεις και συµφέροντα ξένων υπηρεσιών. Τόσο ο Μητσοτάκης και πολύ περισσότερο ο Τσίπρας, που επικαλείται το ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς, θεωρούν τον εαυτό τους συµβατό µε τα συγκεκριµένα πρόσωπα και τις λειτουργίες τους. Επέλεξαν µάλιστα να τους καλύψουν διά της σιωπής. Και ναι µεν ο Μητσοτάκης έχει εντρυφήσει στη µέθοδο και την εµπλοκή του σε καταστάσεις που δεν είναι συµβατές µε το εθνικό συµφέρον, αλλά από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να εκπαιδεύεται στο δόγµα Μητσοτάκη «κάτσε λίγο πίσω µέχρι να ξεχαστεί».
Το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν ταράσσουν το πολιτικό σκηνικό και δεν δηµιουργούν έστω την ανάγκη να τηρηθούν κάποια προσχήµατα προφανώς αποκαλύπτει το µέγεθος του εκφυλισµού της εγχώριας δηµοκρατίας. Επιστρέφουµε µάλλον στο δόγµα Πιουριφόι µε άρωµα µάλιστα Αριστεράς.
Το ανεξιχνίαστο μυστήριο της εξαφάνισης του Τζων Αυλακιώτη
Η υπόθεση της στυγερής και κυριολεκτικά εν ψυχρώ δολοφονίας τριών ανθρώπων από αποφασισμένους εκτελετές μέσα στην Μαρφίν το Μάϊο του 2010 εν μέσω μιας τεράστιας λαϊκής διαδήλωσης είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση… Πολύ σοβαρή, αλλά και αναμενόμενα άλυτη. Οι συνειρμοί για άγρια προβοκάτσια προφανώς και σχετίζονται με το άλυτο της υπόθεσης. Υπάρχει όμως και μία κυβέρνηση, αυτή του Κ. Μητσοτάκη, η οποία δεν διστάζει να την εργαλειοποιήσει με τρόπους και μεθόδους οριακά γελοίους, προκλητικά ασεβείς και φανερά επικίνδυνους.
Αντί, λοιπόν, για σοβαρότητα αντιμετωπίζουμε την εξής γελοία κατάσταση από την πλευρά της ΕΛ. ΑΣ και του Μ. Χρυσοχοίδη, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής:
“H Ελληνική Αστυνομία διάγει ημέρες ένδοξες. Η ικανότητά της στην εξιχνίαση εγκλημάτων απογειώνεται σε άπιαστα ύψη.
Ακόμα, δε, και οι αποτυχίες της δεν είναι παρά ο δρόμος προς την επιτυχία….
Ας πούμε η εξιχνίαση, μετά από 16 χρόνια, του στυγερού εγκλήματος στη Μαρφίν.
Πληροφορίες, εικασίες ή βεβαιότητες ότι εκείνες τις ημέρες το κράτος επιστράτευσε το παρακράτος, το οποίο με τη σειρά του ενεργοποίησε τα πιο επίλεκτα μέλη του, εκείνα που διαθέτουν παγωμένο αίμα δολοφόνου, ώστε να στήσει “υποδειγματική” προβοκάτσια ενάντια στις μεγαλειώδης διαδηλώσεις, το εργατικό και λαϊκό κινήμα, ελέγχονται ως απολύτως ανακριβείς.
Αοκνες οι προσπάθειες συνεχίζονται από το 2010 ως και σήμερα με αρχηγό, οδηγό και οργανωτή πάντα τον Μ. Χρυσοχοϊδη.
Μπορεί εκείνο το usb στο παγκάκι, που κάποιος ανώνυμος το άφησε το 2020 για να το παραλάβει η Αστυνομία… να αποδείχθηκε άνθρακας, αλλά ο Μ. Χρυσοχοϊδης έχει μύτη, υπομονή και προπάντων τύχη, η οποία ως γνωστόν βοηθάει τους τολμηρούς.
Ενα ανώνυμο email ήρθε να τα ξεδιαλύνει όλα. Το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν “ανώνυμα” email, στη παρούσα φάση αξιολογείται ως άχρηστη πληροφορία, ικανή να αποπροσανατολίσει από το στόχο. Επίσης, η διαπίστωση ότι το 2026 φορούσαν τα ίδια ρούχα με το 2010, τη μέρα που συνέβη το έγκλημα, κρίνεται ότι ναι… μπορεί και να συμβαίνει. Κάθε άλλος σχολιασμός ή υπαινιγμός μόνο κακεντρέχεια μπορεί να φανερώνει και τίποτα άλλο.
Επίσης, υπάρχει και μια σειρά άλλων ερωτημάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη, όπως:
Το email εστάλη πριν ή μετά το φονικά γκαζάκια στη Θεσσαλονική;
Το email εστάλη πρίν ή μετά τη σύλληψη των δύο φερόμενων ως δραστών στη Θεσσαλονίκη;
Το email εστάλη πριν ή μετά την καταδίωξη στο Αργος κατά την οποία αστυνομικοί κάρφωσαν πισώπλατα σφαίρες το κεφάλι ενός 20 χρονου;
Το email εστάλη πριν ή μετά την κήρυξη ως ένοχων των αστυνομικών της Ομόνοιας που βίασαν την 20χρονη κοπέλα;
Εντούτοις, για τις απαντήσεις στα παραπάνω σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης, η ΕΛ.ΑΣ έχει βάσιμους λόγους να πιστεύει ότι θα αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη από το μείζον, δηλαδή την μεγάλη επιτυχία.
Επίσης, ειδικότερες λεπτομέρειες, όπως το τεκμήριο της αθωότητας, στην προκειμένη περίπτωση είναι περιττές και αχρείαστες δημοκρατικές ευαισθησίες.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης και του Μ. Χρυσοχοίδη είναι πανηγυρικές, όπως αρμόζει στην περίπτωση. Και επειδή η Ελληνική Αστυνομία αργεί αλλά δεν λησμονεί, πιστεύουμε πως η ακλόνητη πίστη που δήλωσε στην απόδοση δικαίου και στη δημοκρατία θα ισχύσει το ίδιο για τους σκοπευτές του 20χρονου ή για τους δολοφόνους του Β. Μάγγου ή για τους δολοφόνους του Ν. Σαμπάνη.
Παραθέτουμε τη δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη:
«Η Δημοκρατία μας είναι πολύ ισχυρή και πάντα νικά στο τέλος. Δεν νικά εκδικητικά. Οι νίκες της έχουν να κάνουν με τη δικαίωση και την απόδοση δικαίου που πρέπει, κάθε φορά, να γίνεται στο πλαίσιο του Συντάγματος και των Νόμων. Δεν νοείται έγκλημα – αφαίρεση ζωής, χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Και δεν νοείται κάποιοι να έχουν πάρει για τον εαυτό τους ένα προνόμιο, να επιχειρούν να φοβίσουν κάποιους άλλους. Τότε η Δημοκρατία υφίσταται πλήγμα. Αλλά, η Δημοκρατία και σήμερα, όπως και στο παρελθόν, αλλά ακόμη περισσότερο αύριο, είναι ισχυρή και νικά.
Κατόπιν των παραπάνω έχουμε βάσιμες υποψίες να πιστεύουμε ότι το κράτος, διά του νόμιμου κατασταλτικού του μηχανισμού που νόμιμα ασκεί την κρατική βία θα εξιχνιάσει εγκαίρως και τη δολοφονία του Τζων Αυλακιώτη. Και πιστεύουμε βαθύτατα πως θα το πράξει σε εύλογο χρονικό διάστημα, δηλαδή ούτε πολύ κοντά, αλλά ούτε και πολύ μακριά από τις επικείμενες εκλογές”.
Υ.Γ. 1: Η σειρά «Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΑΥΛΑΚΙΩΤΗ», προβλήθηκε από την ΕΡΤ στη δεκαετία το 1985 και είναι βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό – πολιτικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή. Η υπόθεση διαδραματίζεται στα 1939, λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγγλοι και Γερμανοί κατάσκοποι έχουν μαζευτεί στην Ελλάδα, ενώ η κυβέρνηση του φασίστα Μεταξά παίζει τα δικά της παιχνίδια. Ο Τζων Αυλακιώτης, ένας πανίσχυρος οικονομικός παράγοντας με σκοτεινό παρελθόν και διασυνδέσεις με ξένες μυστικές υπηρεσίες (Άγγλους και Γερμανούς κατασκόπους), εξαφανίζεται ξαφνικά χωρίς να αφήσει ίχνη. Η ταυτότητα του ανθρώπου που πάτησε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Τζων Αυλακιώτη παραμένει ένα άλυτο μυστήριο.
Αλλά πάντα ελπίζουμε σε ένα ανώνυμο email….
Για τα ρούχα δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι… έχουν αλλάξει και οι ενδυματολογικοί κώδικες.
Υ.Γ. 2: Η κυβέρνηση έχει ήδη αποδείξει Αυτή είναι ηπως (δεν) τιμά τους νεκρούς της Μαρφίν και τις οικογένειές τους.
Υ.Γ. 3: Αυτό το κυβερνητικό τσίρκο παράγει θρασύ εμπαιγμό, αναίδεια και ασέβεια σε τέτοιες ποσότητες ώστε δεν προλαβαίνουμε να τις μεταβολίσουμε.
Υ.Γ.4: Τους αξίζει κάθε ειρωνία, αλλά και μέγιστη λαϊκή εγρήγορση και επιφυλακή για το τι είναι ικανοί να κάνουν, να στήσουν, να αντιστρέψουν, να κουκουλώσουν, να θάψουν.
Υ.Γ.5: Η Μαρφίν δεν προσφέρεται για χυδαία προκλητική εκμετάλλευση.
Πηγή: www.imerodromos.gr
Ξενοφών Κοντιάδης: Ο Δημητριάδης και η κοινοτοπία του κακού
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Είδα τη συνέντευξη Γρηγόρη Δημητριάδη, του ανιψιού του πρωθυπουργού που ήταν το ισχυρότερο πρόσωπο δίπλα του μέχρι την παραίτησή του για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων πριν από τρία χρόνια και ο οποίος έγινε πάλι πρώτη είδηση μετά την ανταλλαγή χειροδικιών με τον Βαγγέλη Μαρινάκη στον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ούτε σκοπεύω να κάνω εδώ ένα πολιτικό-κοινωνικό ψυχογράφημα του ανθρώπου, όμως το θέμα έχει και θεσμική σημασία για να κατανοήσουμε πώς ασκείται η πολιτική εξουσία στην Ελλάδα σήμερα.
Βλέποντας τη φιλική, ανοιχτή συζήτηση με τον έμπειρο Θανάση Λάλα, ερχόμαστε σε επαφή με έναν άνθρωπο μορφωμένο, με αγάπη για τα βιβλία, πιθανόν ευχάριστο στην παρέα, μεγαλωμένο σε μία αστική οικογένεια με πλούσιες πολιτικές παραστάσεις από μικρό παιδί δίπλα στον παππού του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι «είμαι Νέα Δημοκρατία όπως είμαι Ολυμπιακός, παίζω για τη φανέλα», άρα αφοσιωμένος τυφλά στο κόμμα όπου έχει κυρίαρχο ρόλο η οικογένειά του τα τελευταία 40 χρόνια.
Έχει σημασία ότι επαναλαμβάνει πως ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο (το οποίο ο ίδιος αρνείται ότι αποτελεί σκάνδαλο) «για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη, τις υπηρεσίες ασφαλείας και την πατρίδα» και ότι ο «κώδικας τιμής» του επιβάλλει να μην μιλήσει ποτέ και για κανένα λόγο σχετικά με όσα αφορούν το σκάνδαλο αυτό για να μην «προδώσει».
Εδώ βέβαια γεννιέται η απορία, να μην προδώσει ποιον, για ποιες πράξεις; Οι φράσεις αυτές δεν αρμόζουν σε πρώην ανώτερους δημόσιους λειτουργούς μίας δημοκρατίας και ταυτόχρονα υπονοούν σαφώς, σε συνάρτηση με όσα είπε για τον ρόλο που είχε ως alter ego του πρωθυπουργού, ότι στην πραγματικότητα καλύπτει τον πρωθυπουργό για τις ευθύνες του στο σκάνδαλο, ο οποίος τυγχάνει να είναι επίσης θείος του, επικεφαλής της παράταξης της οποίας ο ίδιος φοράει από παιδάκι τη «φανέλα» και πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Πρόκειται επίσης για ένα πρόσωπο εμφανώς πληγωμένο επειδή αναγκάστηκε να παραιτηθεί, πολιτικά περιθωριοποιημένο, διαρκώς βαλλόμενο από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, με διαψευσμένες υψηλές πολιτικές προσδοκίες, έναν άνθρωπο που από πανίσχυρος επικεφαλής του πρωθυπουργικού επιτελείου, ο οποίος κατά τα λεγόμενά του αλλά και πολλές μαρτυρίες αποφάσιζε συχνά αντ' αυτού και συμμετείχε στη λήψη όλων των μεγάλων κυβερνητικών και πολιτικών αποφάσεων επί τρία χρόνια, τώρα απειλείται με ποινικές διώξεις για κακουργήματα.
Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξη είναι μία κραυγή απόγνωσης για τον πολιτικό αποκλεισμό του ενός ανθρώπου προορισμένου από την «οικογενειακή του μοίρα» να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή, ή αν πρόκειται για ένα μήνυμα ότι συνεχίζει να υπηρετεί (εθελοντικά όπως διευκρίνησε) και να ανήκει σε μία πολιτική παράταξη που τον έχει πρακτικά αποβάλλει, ή ίσως μία υπόρρητη προειδοποίηση ότι ναι μεν «δεν θα μιλήσω ποτέ» αλλά δεν ευθύνομαι και άδικα αίρω τις αμαρτίες για τις αποφάσεις άλλων, εν προκειμένω του πρωθυπουργού, φράση η οποία θα μπορούσε όμως να μεθερμηνευτεί και με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, ότι δηλαδή «θα μπορούσα όμως και να μιλήσω»...Δεν εμπίπτει άλλωστε στα πεδία των επιστημονικών μου ενδιαφερόντων ούτε η ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου που έζησε στα «σκοτεινά δωμάτια» της εξουσίας και ξαφνικά αποκλείστηκε από αυτά, ούτε ποιους επικοινωνιακούς σκοπούς εξυπηρετεί αυτή η συνέντευξη, ούτε αν τα περί «κωδίκων τιμής» και σιωπής αρμόζουν μάλλον στην ομερτά της Μαφίας παρά σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου, ούτε καν η πρωτόγονη αντίληψη για το κόμμα ως στοιχείο άκριτα ταυτισμένο με τον ψυχισμό όπως η αφοσίωση σε μία ποδοσφαιρική ομάδα.
Αυτό που κρατάω είναι η εικόνα ενός συμπαθητικού ανθρώπου με πνευματικά ενδιαφέροντα και κοινωνική δράση, βαθιά βιβλιόφιλου, με αγάπη για τον αθλητισμό, αφοσιωμένου οικογενειάρχη και επιτυχημένου δικηγόρου, ο τελευταίος ίσως που θα διέπραττε μία κακή πράξη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται κάτι που η σπουδαία πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αποκάλεσε «Κοινοτοπία του Κακού»: Πώς το Κακό στην πολιτική ζωή μπορεί να διαπραχθεί από συνηθισμένους, καθημερινούς ανθρώπους που απλώς ακολουθούν εντολές ή εξυπηρετούν ένα σύστημα, έναν πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό, χωρίς προσωπικό κίνητρο, εμπάθεια ή μίσος. Όπως γράφει η Άρεντ, το Κακό δεν είναι προϊόν σατανικών ή διεστραμμένων προθέσεων, αλλά γίνεται τρομακτικά επικίνδυνο ακριβώς επειδή είναι άψυχο, μηχανικό και βασίζεται στην απουσία κριτικής σκέψης, στην τυφλή υπακοή στην εξουσία και τελικά στην έλλειψη προσωπικής ευθύνης.
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτό δεν τον απαλλάσσει ασφαλώς από τις ευθύνες για το σκάνδαλο, τις οποίες ανέλαβε πολιτικά και αρμόδια να κρίνει είναι τελικά η δικαστική εξουσία.
Η συνέντευξη φωτίζει επίσης τον τρόπο που λειτούργησε και συνεχίζει ακόμη σήμερα να λειτουργεί το κέντρο διακυβέρνησης της χώρας, τον οποίο γνωρίζαμε θεσμικά αλλά αποκαλύπτει περαιτέρω ο Δημητριάδης. Με την πολύωρη συνέντευξή του αποκαλύπτεται η Κοινοτοπία του Κακού σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι που υπηρέτησαν και υπηρετούν αυτό τον «μηχανισμό του Κακού».
-------------------------------------------------------------------------------------
Ο Ξενοφών Κοντιάδης είναι συνταγματολόγος, Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γνώμη από newsroom@dnews.gr (Ξενοφών Κοντιάδης)
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026
Οι παρακολουθούμενοι υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες
Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς.
Άλλο ένα ρεσιτάλ αντιθεσμικής συμπεριφοράς, το οποίο κατέληξε στον εξευτελισμό οι παρακολουθούμενοι να υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες, είδαμε στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Καταστρατηγώντας τον Κανονισμό της Βουλής, η «γαλάζια» πλειοψηφία αρνήθηκε το αίτημα της αντιπολίτευσης να κληθούν για να καταθέσουν οι Ταλ Ντίλιαν και ο Γρηγόρης Δημητριάδης με το επιχείρημα ότι δεν είναι δημόσια πρόσωπα. Μιλάμε για την ίδια πλειοψηφία και τον ίδιο πρόεδρο που το 2022 καλούσαν τον Ισραηλινό πρώην στρατιωτικό για ακρόαση μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου. Simoritis***🇵🇸στο X
*** Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Ταλ Ντίλιαν απέκτησε ξαφνικά το δικαίωμα στην… ιδιωτικότητα. Από εκεί που ήταν αρκετά «δημόσιο πρόσωπο» ώστε να κληθεί από την ίδια Επιτροπή, σήμερα έγινε ένας απλός ιδιώτης που δεν πρέπει να ενοχλείται. Η κυβερνητική πλειοψηφία κατάφερε έτσι να ανακαλύψει μια νέα συνταγματική θεωρία: δημόσιο πρόσωπο είναι όποιος βολεύει να είναι δημόσιο πρόσωπο.
*** Ξέρετε τι άλλαξε σε σχέση με το 2022; Άλλαξε ότι ο Ισραηλινός πρώην στρατιωτικός θέλει να έρθει στη Βουλή να καταθέσει. Αυτό άλλαξε και έτσι η γαλάζια πλειοψηφία υποχρεώνεται σε ένα άνευ προηγουμένου αυτοεξευτελισμό. Η απόρριψη της κλήτευσης του Ντίλιαν στην Επιτροπή Θεσμών κ Διαφάνειας από τη ΝΔ συνιστά ευθεία ομολογία ενοχής. Οι εκβιασμοί Ντίλιαν απέδωσαν. Το αφήγημα του ΠΘ περί σταθερότητας καταρρευσε. Η παραμονή του αποτελεί πλέον παράγοντα εθνικού κινδύνου κ ακραίας αποσταθεροποίησης. Nikolaos bossστο X
*** Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς. Είναι μια πιο οικονομική εκδοχή της διαφάνειας: αντί να ρίχνεις φως στην υπόθεση, κατεβάζεις τα ρολά. Άλλωστε, το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει περάσει εδώ και καιρό από το στάδιο της συγκάλυψης στο στάδιο της κανονικοποίησης. Η λογική είναι απλή: αν εμποδίσεις αρκετές φορές τη διερεύνηση, στο τέλος η μη διερεύνηση θα μοιάζει με θεσμική κανονικότητα.
*** Έτυχε να ακούσω τον Μάκη Βορίδη στο Action24 να απαντάει κάτι γενικότητες για το σκάνδαλο, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στάση του. Αναρωτιέμαι, αν ως έμπειρος νομικός που είναι, θα συμβούλευε κάποιον πελάτη του να έχει αυτή ακριβώς τη στάση αν ήταν στη θέση του; Ο πρώην υπουργός, όπως σωστά θύμισε ο Ζαχαρίας Κεσσές, δεν έκανε μήνυση, δεν παρέστη στη δίκη για την υποστήριξη της κατηγορίας, δεν κατέθεσε αγωγή για να διεκδικήσει αποζημίωση, γενικώς δεν έκανε το παραμικρό. Όπως και αρκετοί άλλοι…Ο κ. Βορίδης επέλεξε χθες να τοποθετηθεί και να διαστρεβλώσει την αλήθεια, παριστάνοντας τον ανίδεο. Για να μη εκτίθεται ο ίδιος αλλά ούτε να εκθέτει σε αναλήθειες όσους τον ακούν, τον ενημερώνω για τα κάτωθι μιας και είπε ότι μέχρι και σήμερα δεν ξέρει.Το όνομα του… Zac Kessesστο X
*** Είδα ότι στην ελληνική αποστολή που ταξίδεψε στην Άγκυρα για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ συμμετείχε και ο Θάνος Ντόκος. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες που έκαναν την πλάκα τους οι Ρώσοι φαρσέρ, οι αντίστοιχοι Ντόκοι πήγαν σπίτι τους, εδώ πάλι πετάμε ένα «υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας, μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης» και όλα καλά. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό
| Middle East Eye
Την περασμένη Παρασκευή, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιγύπτου έγραψε ιστορία. Οι «Φαραώ» επικράτησαν δύσκολα της Αυστραλίας και έγιναν το δεύτερο αραβικό έθνος που προκρίθηκε στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.
Τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, αφιέρωσε τη νίκη της ομάδας του στον λαό της Γάζας, καθώς πολλοί Παλαιστίνιοι παρακολούθησαν τον αγώνα ζωντανά μέσα στα ερείπια.
Για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, το ποδόσφαιρο ήταν ένας «καθρέφτης των πάντων». Το όμορφο παιχνίδι, υποστήριζε, αντανακλούσε πάντοτε τον χαρακτήρα του κόσμου μέσα στον οποίο παίζεται – τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του πλευρές.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, νομιμοποιώντας την επανεμφάνιση μιας ανανεωμένης ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την κοινή μας ανθρωπιά μέσα από τη συλλογική χαρά.
Λίγες μόλις ημέρες πριν οι Παλαιστίνιοι πανηγυρίσουν το πέναλτι τύπου «Πανένκα» του αρχηγού της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Σαλάχ, στο στάδιο του Ντάλας, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν θανάσιμα τον Σαλίμ αλ-Ασχκάρ, έναν 32χρονο Παλαιστίνιο τερματοφύλακα, ο οποίος αναζητούσε καύσιμα για μαγείρεμα για την έγκυο σύζυγό του.
Ήταν ένας από τους 567 Παλαιστίνιους που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του ποδοσφαίρου και έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023.
Την Τρίτη, πλήθη συγκεντρώθηκαν στην Πόλη της Γάζας για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της Αιγύπτου με την Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι. Καθώς η ισραηλινή γενοκτονική εκστρατεία έχει προκαλέσει ζημιές ή έχει καταστρέψει το 90% των κτιρίων του θύλακα και έχει διαλύσει τα ηλεκτρικά δίκτυα της Γάζας, οι δημόσιες προβολές του αγώνα βασίστηκαν σε μικρές ηλεκτρογεννήτριες.
Παιδιά ανέμιζαν σημαίες πάνω στα συντρίμμια ισοπεδωμένων κτιρίων, ενώ οι φίλαθλοι πανηγύρισαν το γκολ του Γιασέρ Ιμπραχίμ στο σημείο όπου κάποτε βρίσκονταν τα σπίτια τους.
Αποικιοκρατικός ρατσισμός
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σύντομη ανάπαυλα ήταν υπερβολική για τις κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις. Μία ώρα πριν από τη σέντρα, ο Μοχάμεντ αλ-Ουαχίντι, εργαζόμενος σε ανθρωπιστική οργάνωση που είχε οργανώσει τη δημόσια μετάδοση στην Πόλη της Γάζας, σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα, καθώς κατευθυνόταν να παρακολουθήσει τον αγώνα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέλεξε τις εβδομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου για να εντείνει τον πόλεμό του εναντίον του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου – όμως η FIFA δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει σε αυτό να αποσπάσει την προσοχή από «τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία των διοργανώσεων».
Το «όμορφο» τουρνουά, όπως το χαρακτήρισε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, έχει δει διαιτητές κορυφαίου επιπέδου να συλλαμβάνονται και να απελαύνονται, ποδοσφαιριστές να ανακρίνονται επί ώρες και τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να στερείται εντελώς τη βίζα εισόδου. Όλα αυτά είναι δυνατά λόγω της ατιμωρησίας, που η FIFA παρέχει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αποδίδονται στο Ισραήλ.
Με την πλήρη αποτυχία της να λογοδοτήσει το μέλος της, η παγκόσμια ποδοσφαιρική συνομοσπονδία έχει ουσιαστικά νομιμοποιήσει την αναβίωση του αποικιοκρατικού ρατσισμού, τον οποίο έχουν υποστεί φίλαθλοι, προπονητές και αθλητές από τις αμερικανικές αρχές τις τελευταίες εβδομάδες.
Αυτό δεν είναι απλώς «αθλητικό ξέπλυμα» (sportswashing). Είναι μια δημόσια επικύρωση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου της Ουάσιγκτον, μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.
Ο Ινφαντίνο, που κάποτε επέμενε ότι «το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει έξω από την πολιτική», έχει χαράξει προσεκτικά τη θέση της FIFA ως αξιόπιστου συνεργού στην επίθεση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κατά του διεθνούς δικαίου.
Τίποτα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων όταν πρόκειται να ικανοποιηθεί η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, ούτε καν οι αποφάσεις εντός αγωνιστικού χώρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, με ένα απλό τηλεφώνημα, ο Τραμπ – στον οποίο ο Ινφαντίνο απένειμε το πρώτο Βραβείο Ειρήνης της FIFA τον Δεκέμβριο του 2025 – έπεισε τις ποδοσφαιρικές αρχές να ανακαλέσουν την τιμωρία του Αμερικανού επιθετικού και πρώτου σκόρερ Φολαρίν Μπαλογκούν.
Πολλοί επικεντρώθηκαν στη σκανδαλώδη φύση αυτής της απόφασης. Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι η FIFA εξακολουθεί να δεσμεύεται από την αρχή του «ευ αγωνίζεσθαι». Η εθνική ομάδα του Ιράν, στην οποία απαγορεύτηκε να δημιουργήσει προπονητική βάση στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και δεν είναι η μόνη. Την παραμονή του πρώτου αγώνα της Αϊτής, η FIFA απαίτησε από την ομάδα να τροποποιήσει την επίσημη εμφάνισή της ώστε να αφαιρεθεί κάθε αναφορά στην επανάσταση που δημιούργησε την πρώτη Μαύρη Δημοκρατία στον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι «τα πολιτικά μηνύματα» απαγορεύονται.
Το Μεξικό, το οποίο δεν θα φιλοξενήσει ούτε έναν αγώνα μετά τη φάση των «16», γνωρίζει επίσης καλά την υποκρισία της διοργάνωσης, όπως και τα εκατομμύρια φιλάθλων που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες λόγω της «δυναμικής τιμολόγησης» των εισιτηρίων.
Η συλλογική ταυτότητα
Η FIFA, όπως και η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχει εγκαταλείψει ακόμη και την ψευδαίσθηση του «ευ αγωνίζεσθαι», προκαλώντας την καταδίκη ακόμη και του διαβόητου πρώην προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ. Ο Γκαλεάνο είχε δίκιο: η σκιά του ιμπεριαλισμού πλανάται πάνω από το τουρνουά.
Η διοργάνωση αποτελεί το τέλειο μεταφορικό σχήμα ενός παγκόσμιου συστήματος που σπέρνει την καταστροφή, εξαντλεί τους πόρους και στερεί την κυριαρχία από τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου για να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη του Βορρά. Σε αντάλλαγμα για τη μετατροπή του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε θέατρο «τραμπικής» πολιτικής, η FIFA προσδοκά να αποκομίσει έσοδα-ρεκόρ ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Υπήρξαν, ωστόσο, και στιγμές φωτός. Οι απλουστευτικές αντιλήψεις περί εθνικής ταυτότητας, που βασίζονται στη θρησκεία ή το χρώμα του δέρματος, κατέρρευσαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Περισσότεροι από τους μισούς ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ διαθέτουν διπλή υπηκοότητα· έξι γεννήθηκαν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ άλλοι προέρχονται από οικογένειες μεταναστών.
Οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου, υποστήριζε ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ, εκπροσωπούν τα κράτη στη συλλογική συνείδηση: «Η φαντασιακή κοινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων μοιάζει πιο πραγματική όταν προσωποποιείται σε μια ομάδα έντεκα γνωστών προσώπων», έγραφε. Γι’ αυτό και η παρουσία πολυπολιτισμικών ομάδων αποτέλεσε πλήγμα για τον εθνοεθνικισμό του Τραμπ και των ιδεολογικών συμμάχων του.
Αφού είχε εξαπολύσει έναν παράνομο και απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν τον Φεβρουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος ήλπιζε ότι η ιρανική ομάδα δεν θα εμφανιζόταν καν στη διοργάνωση. Αντίθετα, η αποστολή έγινε δεκτή με ανοιχτές αγκάλες στο Μεξικό για να εγκαταστήσει εκεί τη βάση της – μια χώρα που και η ίδια έχει δεχθεί επανειλημμένες απειλές αμερικανικής εισβολής.
Κάτοικοι της Τιχουάνα διοργάνωσαν δημόσιες προβολές των αγώνων του Ιράν και εισέπραξαν τις θερμές ευχαριστίες της ομάδας: «Η πράξη σας θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας», έγραψαν οι παίκτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τον αμφιλεγόμενο αποκλεισμό τους από τη φάση των ομίλων.
Μακριά από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, η αλληλεγγύη των φιλάθλων επιβεβαίωσε μια αλήθεια που ο κόσμος γνωρίζει εδώ και καιρό. Όσο κι αν η εταιρική ηγεσία της FIFA επιδιώκει να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε μια ατελείωτη τηλεοπτική διαφήμιση, το ίδιο το άθλημα μπορεί ακόμη να αποτελεί ένα σπάνιο αντίδοτο στην αποξένωση και την περιφρόνηση.
Στην εποχή του ατομικισμού, το ποδόσφαιρο παραμένει αυτό που ο Γκαλεάνο αποκάλεσε «πρωταρχικό σύμβολο συλλογικής ταυτότητας». Ένα σύμβολο πολύ ισχυρότερο από την ιδιοτέλεια του Ινφαντίνο· ένα σύμβολο που εξακολουθεί να ενώνει τον λαό της Γάζας για 90 λεπτά, αψηφώντας την απόπειρα εξαφάνισής του.
Το ποδόσφαιρο, αυτός ο «καθρέφτης των πάντων», αντανακλά για άλλη μία φορά τις αντιφάσεις του κόσμου, υπογραμμίζοντας το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που αγαπούν το όμορφο παιχνίδι και σε εκείνους που το διοικούν.
Πηγή: info-war.gr
Δούρειος Ίππος (Πώς το ΕΣΥ παραδόθηκε στα ιδιωτικά συμφέροντα)
Πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό…
Οτίτλος δεν θα ακολουθήσει τη μόδα των ημερών και δεν θα αναφερθεί στην Οδύσσεια του Νόλαν και στο αν μια ταινία είναι ιστορικά ακριβής πάνω σε ένα μη ιστορικό γεγονός. Ή τουλάχιστον όχι όσο ιστορικά ακριβής ήταν οι 300 (μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στη χώρα) με τον δίμετρο Ξέρξη, τα εκατομμύρια Περσών-Όρκ και τα τέρατα που ήταν σα να βγήκαν από τη Mordor. Έχουμε συνηθίσει η ελληνική συντηρητική πλευρά (κυρίως η ακροδεξιά αλλά και κάτι ξεχασμένοι αριστεροί) να ενοχλείται από το χρώμα (μα καλά δεν έχουν ταινίες στην Αφρική να παίζουν οι μαύροι ηθοποιοί;) και όχι από την ουσία και την αλήθεια, ειδικά αν αυτή δεν συμφέρει το αφήγημά τους.
Αν κάτι όσο αναληθές και αν είναι συμφέρει, τότε όχι μόνο δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά αυτό αποτελεί και τη νέα αλήθεια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί στο τιμόνι του υπουργείου υγείας εδώ και αρκετά χρόνια (με λίγα μικρά διαλείμματα) έχουν βρεθεί οι κεντρικοί εκφραστές της ελληνικής ακροδεξιάς, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, ο Θάνος Πλεύρης. Και για έναν ακροδεξιό που σέβεται τον εαυτό του η αλήθεια είναι περιττή λεπτομέρεια, όπως και στην περίπτωση των 300.
Έτσι ο τωρινός ακροδεξιός υπουργός Υγείας, και τέως αντισημίτης, αρνητής του ολοκαυτώματος και τηλεβιβλιοπώλης, δηλώνει πως έχει ενισχύσει το Εθνικό σύστημα Υγείας και έχει βγάλει και πολλές προκηρύξεις και έχουν και μεγάλη συμμετοχή. Βέβαια, όπως ανέφερε η Καθημερινή (γνωστή για τις μη αριστερές απόψεις της), το 40% των θέσεων που αφορούσαν κυρίως τις πιο απομακρυσμένες περιοχές δεν είχε συμμετοχή αλλά και αυτό λεπτομέρεια μάλλον είναι. Ίσως σε αυτό να έχει να κάνει το κόστος διαμονής σε ορισμένες από αυτές, όπως τα νησιά, και τη συμπεριφορά των τοπικών αρχών, που πρόσφατα οδήγησε και συνάδελφο στο αυτόφωρο επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.
Τι έγινε τώρα στις υπόλοιπες και ήταν πολλές οι αιτήσεις; Πείστηκαν οι γιατροί ότι αλλάζει κάτι στο ΕΣΥ προς το καλύτερο; Καταρχήν κάποια τέτοια αλλαγή δεν υφίσταται, καθώς τα μισθολογικά είναι ίδια, και μόνο μετά από αγώνες και απεργίες της ΟΕΝΓΕ μειώθηκε η φορολογία στις εφημερίες, και οι συνθήκες εργασίας λόγω της συρρίκνωσης έως εξαφάνισης των επαρχιακών νοσοκομείων έχουν γίνει χειρότερες. Η μεγάλη αλλαγή έγινε στην αλλαγή του αποκλειστικού χαρακτήρα απασχόλησης στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και έτσι ένας μεγάλος αριθμός ιδιωτών έκανε χαρτιά για να μπει και στο δημόσιο.
Και γιατί αυτό να είναι κακό; Γιατί, πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό, κάποιος να κινείται εναντίον του ιδιωτικού επιχειρηματικού συμφέροντος του το πρωί για να μειώνει το κέρδος που θα έχει το απόγευμα. Ένας ιδιώτης ουσιαστικά παράγει κέρδος πάνω στις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις του δημοσίου. Το να λειτουργεί τέλεια το δημόσιο είναι ενάντια στην ατομική επιχειρηματική ύπαρξη του.
Και γιατί όμως μετά να πάνε, ή να θέλουν να πάνε τόσοι ιδιώτες; Για πολλούς λόγους. Γιατί σε πιο μικρές περιοχές θα μπορούν να αποτελέσουν μονοπώλιο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, ακόμα και το να κατευθύνουν πελατεία από το νοσοκομείο ή το κέντρο υγείας στο ιατρείο τους. Όπως και επίσης η δυνατότητα να δρομολογούν περιστατικά στο ιατρείο με πολύ χαμηλότερο κόστος στη δημόσια δομή, είτε αυτό μπορεί να αποτελεί δείγματα εργαστηρίου που θα δουλεύονται στο νοσοκομείο είτε χειρουργεία τα οποία θα πραγματοποιούνται απόγευμα. Συνοπτικά αυτό λοιπόν σημαίνει ότι δικαιώνεται η άποψη που έλεγε τόσο καιρό ότι η εμπορευματοποίηση και η επιχειρηματική λειτουργία της υγείας ξεκίνησε από το ίδιο το διάτρητο κρατικό σύστημα, από τα φακελάκια έως την τωρινή πλήρη νομιμοποίηση της λογικής του υπερκέρδους.
Το κράτος παρέδωσε ένα σύστημα υγείας το οποίο ποτέ δεν έγινε δημόσιο και δωρεάν, στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να μη χρειαστεί καν αυτός να επενδύσει για τη λειτουργία νέων μονάδων, ενώ ταυτόχρονα γλιτώνει και έξοδα αφού αξιοποιούνται και παροχές των κρατικών δομών και άρα τελικά ο φορολογούμενος πληρώνει και μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών και μέσω της out of pocket λογικής μετά. Και μέσα σε όλα αυτά γεννάται το ερώτημα το γιατί ακριβώς ένας ιδιώτης να θέλει να δουλεύει ολιστικά και σωστά το πρωί όταν ακριβώς αυτό θα θέσει σε κίνδυνο την κερδοφορία της ύπαρξης του;
Δεν είναι δίκη προθέσεων, είναι κοινή λογική. Ένα οργανωμένο δημόσιο σύστημα υγείας δε μπορεί να βασίζεται γενικά και αόριστα στην καλή πίστη, αλλά σε κανόνες. Και αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δημιουργεί ένα έκτρωμα το οποίο ουσιαστικά θα γράφει δημόσιο στα χαρτιά και στην πραγματικότητα θα λειτουργεί με επιχειρηματικούς όρους, πολλαπλασιάζοντας το κόστος για τον πολίτη, αλλά και δυσχεραίνοντας την πρόσβαση του πολίτη σε ποιοτικές και άμεσα προσβάσιμες υπηρεσίες υγείας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όσες χώρες έχει εφαρμοστεί κάτι αντίστοιχο (Αγγλία, Σουηδία) η ποιότητα του συστήματος έπεσε κατακόρυφα.
Αυτό όμως δε θα φανεί άμεσα. Άμεσα θα μπορεί ο υπουργός και οι ομοϊδεάτες του να διαφημίζουν (χωρίς ιδιαίτερο δημοσιογραφικό αντίλογο) ότι οι προκηρύξεις έχουν πρωτοφανή συμμετοχή. Το παρουσιάζουν σαν κάτι θετικό, ενώ στην ουσία είναι το πιο αρνητικό που υπάρχει, με τον τρόπο που έχει δημιουργηθεί. Θα μπορούσε βέβαια το υπουργείο να σχεδίαζε τη λειτουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος δομών υγείας με μεγαλύτερα οικονομικά και όχι μόνο κίνητρα για τους γιατρούς. Αλλά αν το έκανε αυτό η ΝΔ και ο υπουργός δε θα ήταν ούτε νεοφιλελεύθεροι ούτε ακροδεξιοί. Και επειδή ακριβώς είναι αυτό που τους αφορά είναι ο συντομότερος και πιο εύκολος δρόμος για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους.
Και, σεβόμενοι την ιδεολογική τους κληρονομιά, όλο αυτό το φέρουν ως ένα σύγχρονο Δούρειου Ίππο, σαν μια θετική εξέλιξη. Και όπως, ο Δούρειος Ίππος μέσα του κρύβει όλα εκείνα τα συστατικά τα οποία χρειάζονται για την μετατροπή του ΕΣΥ σε μηχανή παραγωγής κέρδους πάνω στο ευαίσθητο κομμάτι της υγείας. Και εδώ πάλι βέβαια χαρακτηρίζουν όσους και όσες το φωνάζουμε Κασσάνδρες. Ξεχνούν όμως ότι η Κασσάνδρα την αλήθεια έλεγε, και δίκιο είχε.
--------------------------------------------------------------------------------------
Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης
Τα πραγματικά αίτια της απολιγνιτοποίησης, η μετάβαση στο LNG και ο «στρουθοκαμηλισμός» πολιτικών και μαζικών φορέων
του Στέφανου Πράσσου
Στην Ελλάδα, ειδικά στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας, συμβαίνουν τα πιο περίεργα και ταυτόχρονα τραγικά γεγονότα: Ο Πρωθυπουργός της Κυριάκος Μητσοτάκης εξαγγέλλει, τον Σεπτέμβριο του 2019 τον «ξαφνικό θάνατο» της λιγνιτικής παραγωγής, στο σύνολό της! Τα επιχειρήματα που επικαλείται δεν έχουν καμία πραγματική βάση και όπως αποδείχτηκε ήταν εντελώς προσχηματικά. Σε καμία χώρα της Ευρώπης και του πλανήτη δεν συνέβη κάτι αντίστοιχο.
1ον: Η «μετάβαση» στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) που συντελείτε στην Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο απαιτεί, για αρκετά χρόνια τουλάχιστον, την ύπαρξη σταθερών μονάδων βάσης. Αυτές είναι: τα μεγάλα υδροηλεκτρικά με ταμιευτήρα, τα πυρηνικά και οι θερμικές μονάδες που λειτουργούν είτε με λιγνίτη είτε με φυσικό αέριο. Στη χώρα μας δεν έχουμε πυρηνικά εργοστάσια και τα υδροηλεκτρικά μας δεν μπορούν με τίποτα να καλύψουν τις ανάγκες σε σταθερή παραγωγή ρεύματος ικανής να στηρίξει την υπερπαραγωγή των ΑΠΕ που πλέον «πετιέται στα σκουπίδια». Αυτό που μένει αναγκαστικά είναι οι θερμικές μονάδες για τις οποίες ο Μητσοτάκης αποφάσισε να λειτουργούν με εισαγόμενο φυσικό αέριο και Υγροποιημένο φ. αέριο (LNG). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ως αιτία της λεγόμενης απολιγνιτοποίησης την «πράσινη ανάπτυξη» (green deal), άλλοι εν γνώση και άλλοι εν αγνοία τους, «ρίχνουν νερό στο μύλο του Μητσοτάκη». Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται από τη δημιουργία νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο φυσικό αέριο αλλά και η απόφαση μετατροπής της 5ης μονάδας σε φυσικού αερίου. Από τον Σεπτέμβριο του 2019 που εξήγγειλε ο Μητσοτάκης την απολιγνιτοποίηση κατασκευάστηκαν τρεις νέες μονάδες φυσικού αερίου ισχύος περίπου 800 μεγαβάτ η καθεμία και άλλες τρεις είναι στο στάδιο της κατασκευής. Η νέα ισχύς των μονάδων φυσικού αερίου έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα ισχύ των 5.000 μεγαβάτ (MW). Αν ολοκληρωθούν αυτά τα έργα στη Χώρα μας θα υπάρχει εγκατεστημένη ισχύς μονάδων φυσικού αερίου γύρω στα 10.000 μεγαβάτ (MW). Ποτέ η εγκατεστημένη λιγνιτική ισχύς δεν έφτασε αυτά τα νούμερα, ακόμα και όταν έδινε το 75% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Και όλα αυτά παρότι η εγκατεστημένη (συνδεδεμένη στα δίκτυα) ισχύς των ΑΠΕ ξεπέρασε τα 20.000 μεγαβάτ (MW)! Άρα για ποια «πράσινη μετάβαση» μιλάει η κυβέρνηση και όσοι ακόμα την επικαλούνται;
Επιπλέον μέσα στο 2025 η κατανάλωση φυσικού αερίου (κυρίως LNG) αυξήθηκε κατά 18% σε σχέση με το 2024 παρότι μέσα στο 2025 συνδέθηκαν στο δίκτυο νέες μονάδες ΑΠΕ ισχύος 2.500 MW. Το 80% του αερίου που χρησιμοποιείται στην ηλεκτροπαραγωγή είναι υγροποιημένο φυσικό αέριο. Τον τελευταίο μήνα ξεφόρτωσαν στη Ρεβυθούσα 31 καραβιές LNG εκ των οποίων τα 30 προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Μήπως χρειάζονται επιπλέον επιχειρήματα για να πειστούν και οι πιο δύσπιστοι ότι η λιγνιτική παραγωγή ρεύματος στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από αμερικάνικο σχιστολιθικό υγροποιημένο αέριο (LNG);
2ον: Τα άλλα επιχειρήματα που δόθηκαν για να δικαιολογήσουν την αντιλαϊκή και αντεθνική πολιτική της απολιγνιτοποίησης καταρρίφθηκαν από τους ίδιους τους κυβερνώντες. Δεν υπήρξε καμία οδηγία της ΕΕ ούτε καμία διεθνής υποχρέωση της Χώρας για μείωση περεταίρω των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Άλλωστε, στα πλαίσια του εσωτερικού καταμερισμού της ΕΕ που αφορά τη μείωση εκπομπών CO2, η Ελλάδα μείωσε κατά 43% περισσότερο από όσο της αναλογούσε. Αυτό έγινε λόγω της αποβιομηχάνισης και της μείωσης κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας κατά 40% και όχι λόγω της λειτουργίας των ΑΠΕ όπως πολλοί ισχυρίζονται. H Απελευθέρωση Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η γενικότερη φιλομονοπωλιακή πολιτική της ΕΕ ευθύνεται για τα μύρια όσα δεινά έχουν συμβεί στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας (ιδιωτικοποιήσεις, χρηματιστήρια, αυξήσεις τιμών, επιδοτήσεις ενεργειακών ομίλων κλπ). Δεν συνδέεται όμως σε καμία περίπτωση με την απολιγνιτοποίηση που αφορά αλλαγή του ενεργειακού μίγματος και έγινε καθαρά με ευθύνη της Κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ που εκτελεί κυβερνητικές εντολές.
3ον: Ο μύθος της «ακριβής λιγνιτικής μεγαβατώρας (MWh)». Το μόνο επιχείρημα που χρησιμοποιούν πλέον τα στελέχη της ΔΕΗ και της Κυβέρνησης για να δικαιολογήσουν την καταστροφική απολιγνιτοποίηση είναι ότι «η παραγωγή ρεύματος από λιγνίτη είναι ασύμφορη». Όταν καλούνται όμως να συγκρίνουν το κόστος παραγωγής καταφεύγουν σε αλχημείες και συγκρίνουν το κόστος παραγωγής της λιγνιτικής μεγαβατώρας με την τιμή της μεγαβατώρας που παράγεται από φωτοβολταϊκά η οποία λόγω υπερπαραγωγής, το μεσημέρι πέφτει και κάτω από το μηδέν. Αν θέλουν όμως πραγματικά να κάνουν σύγκριση τιμών αυτό μπορεί να γίνει σε αντιπαραβολή μιας λιγνιτικής μεγαβατώρας με μια ηλεκτρική μεγαβατώρα που παράγεται από φυσικό αέριο ή καλύτερα LNG αφού αυτό κυριαρχεί πλέον στη Χώρα μας. Αυτή τη σύγκριση, μιας και δεν την κάνει η κυβέρνηση, την έκαναν εξαίρετοι επιστήμονες (Χιώτης, Ευθυμιάδης, Παπαγεωργίου κ.α) καταλήγοντας ότι η λιγνιτική μεγαβατώρα (MWh), που παράγεται από τις σύγχρονες μονάδες, είναι φθηνότερη κατά 20% από τις μονάδες που καίνε φυσικό αέριο των αγωγών και κατά 40% φθηνότερη από μονάδες που καίνε LNG. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι αστάθμητοι παράγοντες μπορούν να εκτινάξουν σε δυσθεώρητα ύψη τις τιμές του φυσικού αερίου και του LNG όπως το 2022 που ξεπέρασε τα 250 ευρώ και η κυβέρνηση παράγγελλε διπλασιασμό της λιγνιτικής παραγωγής.
Ακόμα και αν η λιγνιτική μεγαβατώρα ήταν όντως ακριβότερη, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί παράγοντες θα έπρεπε να στηριχθεί για ένα διάστημα από την ίδια τη ΔΕΗ και το κράτος. Μήπως ξέχασαν στ’ αλήθεια με πόσο δημόσιο χρήμα και με ποιούς μηχανισμούς στηρίχτηκαν και ακόμα στηρίζονται οι μονάδες φυσικού αερίου; Μήπως νομίζουν ότι ξεχάσαμε ότι όταν η μεγαβατώρα πουλιόταν στη λιανική 40 ευρώ οι καταναλωτές πλήρωναν 93 ευρώ την αιολική και 500 ευρώ την ηλιακή μεγαβατώρα; Ακόμα και σήμερα οι καταναλωτές στηρίζουν την παραγωγή των ΑΠΕ μέσω ρυθμιζόμενων χρεώσεων (ΕΤΜΕΑΡ- ΥΚΩ κλπ) χώρια οι ΑΠΕραντες επιδοτήσεις από κρατικά και Ευρωπαϊκά κονδύλια.
Η συμφωνία για την απολιγνιτοποίηση και η στάση των φορέων
Η απολιγνιτοποίηση επιβλήθηκε από δυο ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Ένας παράγοντας είναι το Αμερικάνικο Ενεργειακό Κεφάλαιο που στηρίζεται στην Αμερικάνικη Κυβέρνηση και ο άλλος είναι το «Ελληνικό» εφοπλιστικό κεφάλαιο που στην ουσία κυβερνά την Ελλάδα μέσω του πολιτικού της προσωπικού. Το διευθυντήριο της ΕΕ συμφώνησε σ’ αυτή την επιλογή και λόγω εξάρτησης από τις ΗΠΑ αλλά και για να πουλήσει βιομηχανικό εξοπλισμό ΑΠΕ.
Αυτά τα αποκαλύψαμε και τα τεκμηριωσαμε πολύ έγκαιρα στις αρχές ακόμα του 2020 και επιβεβαιώθηκαν απολύτως το επόμενο διάστημα. Δεν μείναμε όμως στις διαπιστώσεις σηκώσαμε εξ αρχής τη σημαία του αγώνα για να μην υλοποιηθεί αυτή η καταστροφική πολιτική αγνοώντας τις κραυγές εχθρών και φίλων που μας αποκαλούσαν «οπισθοδρομικούς», «λιγνιτολάγνους», «τεχνοφοβικούς» ακόμα και «αρνητές της κλιματικής αλλαγής». Ήμασταν εμείς που χαλάσαμε τη φιέστα του Άδωνη και του Χατζηδάκη στο ξενοδοχείο Παντελίδη και «υποδεχτήκαμε» αγωνιστικά τρεις φορές τον πρωθυπουργό των ξένων συμφερόντων και της ολιγαρχίας. Πληρώσαμε το τίμημα των συγκρουσιακών μας επιλογών με ξυλοδαρμούς και καρκινογόνα χημικά.
Δυστυχώς το συνδικαλιστικό κίνημα της ΔΕΗ, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι άλλοι φορείς της Περιοχής μας δεν ανταποκρίθηκαν έγκαιρα και δυναμικά στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή που επιχειρούνταν στην Περιοχή μας αλλά και γενικότερα στην ηλεκτροπαραγωγή της Χώρας. Πως δικαιολογούνται τα συνδικάτα της ΔΕΗ που δεν έκαναν ούτε μια απεργία, ούτε μια στάση εργασίας ενάντια στη διάλυση της λιγνιτικής παραγωγής όταν στην πρώτη αποβιομηχάνιση της Περιοχής (ΑΕΒΑΛ- ΜΑΒΕ- ΕΛΣΙ) πολύ σωστά πραγματοποιήθηκαν δεκάδες απεργίες στη ΔΕΗ;
Μπορούν άραγε εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που φοβούνται ακόμα και να κατονομάσουν τους αίτιους τις απολιγνιτοποίησης να σταθούν απέναντι στους Αμερικάνους και στους εφοπλιστές που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με το εισαγόμενο LNG που αντικατέστησε τον λιγνίτη; Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να τα βάλουν με τα μεγάλα αφεντικά. Αυτοί που θέλουν και μπορούν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και ο λαός και ήρθε η ώρα να μπουν μπροστά από τις ανάξιες ηγεσίες.
Μετά την ανατίναξη των εκσκαφέων στο Ορυχείο Μαυροπηγής φαίνεται πως «ταρακουνήθηκαν» συνειδήσεις. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της Περιοχής μας απαιτεί πλέον να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αναγκάζοντας συνδικάτα και φορείς να μπουν μπροστά σ’ αυτόν τον αγώνα.
Το πανδυτικομακεδονικό συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου παρότι ήρθε καθυστερημένα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αγωνιστικών δράσεων για να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αλλά και ακύρωσης της απόφασης για την πρόωρη και αναίτια απολιγνιτοποίηση. Αρκεί αυτό να μην είναι μια φωτοβολίδα εκτόνωσης των εργατολαϊκών αντιδράσεων. Για να υπάρξει συνέχεια χρειάζεται ένα κοινά συμφωνημένο και κλιμακούμενο αγωνιστικό πρόγραμμα. Για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα απαραίτητη προϋπόθεση είναι να συμφωνήσουμε σε ένα στοιχειώδη διεκδικητικό πλαίσιο. Μέχρι στιγμής αυτό δεν υπάρχει και ο καθένας αραδιάζει το μακρύ του και το κοντό του.
Ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει την επαναλειτουργία (όχι απλά εφεδρεία) των τριών σύγχρονων και αντιρρυπαντικών λιγνιτικών μονάδων 5η Πτολεμαΐδας, 5η ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και ΑΗΣ Μελίτης. Ταυτόχρονα πρέπει να συνοδεύονται από τη λειτουργία των απαραίτητων λιγνιτωρυχείων τα οποία εκτός της τροφοδοσίας των ΑΗΣ θα πρέπει να καταρτίσουν ένα νέο πρόγραμμα αποκατάστασης εδαφών που θα επιστραφούν στους αγρότες και στην κοινωνία της Περιοχής μας. Μία από τις προτάσεις μας που πέρασε σχεδόν ομόφωνα στο Περιφερειακό Συμβούλιο είναι η συνέχιση λειτουργίας του Ορυχείου Αμυνταίου -Λεβαίας για τροφοδοσία του ΑΗΣ Μελίτης και αποκατάσταση του Ορυχείου ώστε να πάψει να «καταπίνει» τις γύρω εκτάσεις και τους οικισμούς.
Όλες και όλοι στο συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου ώρα 20.30 στην Κεντρική Πλατεία της Κοζάνης
Κοζάνη 7/7/2026
Στέφανος Πράσσος
Εκπρόσωπος της «Αριστερής Συμπόρευσης για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»
Τεκμηρίωση
[3] Η «Απολιγνιτοποίηση», ο Nord Stream 2 και τα οικονομικά- γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη
Πηγή: kommon.gr
Κυριακή 12 Ιουλίου 2026
«Ιλιγγιώδης παρακμή της δουλοπαροικίας που λέγεται Ελλάδα» Νίκος Σίμος
Για την «ιλιγγιώδη παρακμή» μιας χώρας «Τουρκομπαρόκ» που κυβερνάται με «πρωθυπουργική μοναρχία» σε «κοινοβουλευτική ολιγαρχία», μιλά στο militaire news ο Νίκος Σίμος. «Όλη η χώρα απέραντη παράγκα», λέει ενθυμούμενος το γνωστό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Μια παράγκα από την οποία 500.000 νέοι έφυγαν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μια χώρα όπου ανέχεται σκάνδαλα όπως αυτά των υποκλοπών που δείχνουν ότι «μόνο οι χαφιέδες εκσυγχρονίστηκαν», μια δουλοπαροικία δέσμια των μνημονίων που πρόθυμα υπέγραψαν οι πολιτικοί της «ηγέτες». Η πορείς όπως λέει είναι εμφανής: η χώρα γίνεται αν δεν έχει γίνει ήδη χώρος στα χέρια ιδιωτών.
Από τον «προνομιακό σύμμαχο» στον θεατή των εξελίξεων
Αποψεις
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν αυτή που ανέδειξε τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους
Αν κάτι έμεινε από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αυτό δεν ήταν η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η κυριαρχία του Ταγίπ Ερντογάν στο πολιτικό και διπλωματικό προσκήνιο.
Η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αποκαλυπτική: ο Έλληνας πρωθυπουργός πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητος, την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος βρισκόταν στο επίκεντρο των επαφών, των διεργασιών και των γεωπολιτικών ισορροπιών.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπήρξε ούτε αυτή τη φορά η παράλληλη παρουσία υψηλόβαθμου Αμερικανού αξιωματούχου στην Αθήνα, είτε πριν είτε μετά τις επαφές στην Άγκυρα, όπως αποτελούσε επί χρόνια σχεδόν πάγια διπλωματική πρακτική όταν κορυφαίοι παράγοντες της Ουάσινγκτον επισκέπτονταν Ελλάδα και Τουρκία.
Κι όμως, ήταν η ίδια η κυβέρνηση, μαζί με τα φιλικά προς αυτήν Μέσα Ενημέρωσης, που καλλιεργούσαν προσδοκίες ακόμη και για επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, αξιοποιώντας σχετικές αναφορές της Κίμπερλι Γκιλφόιλ.
Τελικά, στην Άγκυρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατάφερε ούτε μια σύντομη συνομιλία με τον Αμερικανό πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει όσο καμία άλλη μεταπολιτευτικά στη λογική του «δεδομένου συμμάχου» απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Την ίδια στιγμή, κυβερνητικοί κύκλοι και φιλικά Μέσα επιχείρησαν να αναδείξουν ως επιτυχία το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα του casus belli και διά της ατόπου και των F-35. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πώς ήταν η ιστορική ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο, υπό τα θερμά χειροκροτήματα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης, που είχε συμβάλει καθοριστικά στο να παραμείνει τότε εκτός του προγράμματος των F-35 η Τουρκία, εξέλιξη που η κυβέρνηση αξιοποίησε πολιτικά μέχρι και τις εκλογές του 2023.
Η μεγάλη εικόνα πίσω από τις φωτογραφίες της Συνόδου
Πίσω όμως από τις διπλωματικές χειραψίες και τις δημόσιες δηλώσεις διαμορφώνεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα, η οποία φαίνεται να αλλάζει συνολικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης. Η πρώτη και σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι επιβεβαιώνεται η σταδιακή απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης.
Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να παρέχει την πυρηνική ομπρέλα απέναντι στη Ρωσία, ωστόσο μεταφέρει πλέον στους Ευρωπαίους το μεγαλύτερο βάρος της στρατιωτικής ισχύος στο συμβατικό πεδίο.
Η νέα αυτή στρατηγική μεταφράζεται σε τέσσερις βασικές επιλογές: μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, ισχυρότερους εθνικούς στρατούς, μαζική ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και αυξημένο έλεγχο των γεωστρατηγικών περασμάτων που περιβάλλουν τη Ρωσία.
Και στους τέσσερις αυτούς άξονες η Τουρκία αναδεικνύεται σε κομβικό παίκτη, τόσο λόγω γεωγραφίας όσο και λόγω στρατιωτικής ισχύος.
Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της Ευρώπης αναδύεται μια νέα πραγματικότητα. Η Γερμανία (μπρρ, ανατριχίλα δύο Παγκοσμίων Πολέμων) εξελίσσεται στη στρατιωτική δύναμη που θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τις ισορροπίες.
Οι προβλέψεις δείχνουν ότι έως το τέλος της δεκαετίας οι αμυντικές της δαπάνες θα ξεπερνούν αθροιστικά εκείνες της Γαλλίας και της Βρετανίας, γεγονός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογίσει κανείς τις διαχρονικά στενές σχέσεις Βερολίνου και Άγκυρας.
Παράλληλα, έχει πλέον παγιωθεί στους ευρωπαϊκούς αμυντικούς σχεδιασμούς η αντίληψη ότι η μοναδική στρατηγική απειλή για την Ευρώπη προέρχεται από τη Ρωσία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να πεισθούν οι σύμμαχοι ότι μπορεί να υφίσταται απειλή και από άλλη χώρα, ακόμη κι αν αυτή είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που περιορίζει αντικειμενικά τα περιθώρια της ελληνικής διπλωματίας να αναδείξει τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η τουρκική ατζέντα και οι ελληνικές ισορροπίες
Ο Ταγίπ Ερντογάν, από την πλευρά του, δεν έχασε την ευκαιρία να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για το Αιγαίο. Με δημόσια δήλωσή του ανέφερε ότι συμμερίζεται την άποψη πως οι δύο σύμμαχοι πρέπει να επιλύσουν τα ζητήματα που αφορούν ιδιαίτερα το Αιγαίο, προτείνοντας αρχικά επαφές σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών και, εφόσον απαιτηθεί, συνάντηση των δύο ηγετών για διαπραγμάτευση.
Προφανώς γνωρίζει ότι μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα μπορεί να προχωρήσει αυτήν την περίοδο. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε προεκλογικό περιβάλλον, ενώ η πάγια ελληνική θέση δεν αφορά συνολική διαπραγμάτευση «για το Αιγαίο», αλλά αποκλειστικά τη μοναδική αναγνωρισμένη διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.
Την ίδια ώρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το αν η περίφημη περίοδος των «ήρεμων νερών» θα συνεχιστεί. Η Αθήνα εξακολουθεί να μην προχωρά στην πράξη ούτε τα θαλάσσια πάρκα ούτε την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου, σταθμίζοντας εμφανώς τις αντιδράσεις της Άγκυρας.
Κανείς δεν μπορεί επίσης να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να αξιοποιήσει το ευνοϊκό για τον ίδιο διεθνές περιβάλλον, αλλά και τη στήριξη που φαίνεται να απολαμβάνει από τον Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να πιέσει για μια συνολική ατζέντα διαλόγου στα ελληνοτουρκικά.
Η δυσάρεστη θέση της Αθήνας στη νέα γεωπολιτική εξίσωση
Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, γίνεται ακόμη πιο σαφές γιατί η ελληνική πλευρά δυσκολεύεται να επηρεάσει τις εξελίξεις. Στους νέους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Συμμαχίας και της Ευρώπης, η Ελλάδα δε φαίνεται να καταλαμβάνει κεντρική θέση.
Αντιθέτως, ο ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι περισσότερο συμπληρωματικός απέναντι στον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας.
Η Αθήνα επιχειρεί να αντισταθμίσει αυτήν την πραγματικότητα ενισχύοντας τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η επιλογή δε φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να μεταβάλλει τους βασικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ευρωατλαντικό σύστημα ασφαλείας, χώρια που μπορεί να αποδειχτεί κοντόφθαλμη.
Τα συμπεράσματα που δύσκολα αμφισβητούνται
Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν προκύπτουν δύο πολιτικά συμπεράσματα.
Πρώτον, η στρατηγική της άνευ όρων πρόσδεσης στον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» φαίνεται ότι δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα διπλωματικά ανταλλάγματα και οδηγεί σε αποτελέσματα πολύ διαφορετικά από εκείνα που είχε προεξοφλήσει η κυβέρνηση.
Και δεύτερον, η εικόνα που εκπέμπει σήμερα η ευρωπαϊκή ηγεσία μόνο προβληματισμό προκαλεί. Ανήμπορη να διαμορφώσει αυτόνομη στρατηγική και να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις, δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις περισσότερο ως θεατής παρά ως πρωταγωνιστής.
Στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα, οι ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα, οι συμμαχίες αποκτούν διαφορετικό περιεχόμενο και η ισχύς επανακαθορίζει τους κανόνες.
Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να επιμένει ότι αποτελεί «δεδομένο σύμμαχο», αλλά να αποδείξει ότι παραμένει χρήσιμος και αναντικατάστατος στρατηγικός παράγοντας. Γιατί, διαφορετικά, ο κίνδυνος να περιοριστεί στον ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων δε θα αποτελεί πλέον πολιτική κριτική, αλλά γεωπολιτική πραγματικότητα.
Πηγή: www.neakriti.gr
Η βία του νεοφιλελευθερισμού, του πελατειακού κράτους και η τρομοκρατία
του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Η κυβέρνηση εργαλειοποίησε στο έπακρο τη δολοφονία της κυρίας Νέστορα, θύμα της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης, κατά τρόπο μάλιστα διχαστικό από ανώριμα στελέχη της αλλά προφανώς με υποβολέα το Μαξίμου. Γιατί σε αυτόν τον βαθμό; Μας το αναλύει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις «Παράπλευρες απώλειες»: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος», γράφει, «έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά…πρέπει να αναζητήσει άλλες, μη οικονομικές εκδοχές αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει τη νομιμότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες».
Πώς θα το επιτύχει αυτό; «[Θα] πρέπει να δραματοποιηθεί τεχνητά (το θέμα της προσωπικής ασφάλειας) σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει…[Γι’ αυτό] η βαρύτητα και το μέγεθος των κινδύνων κατά της προσωπικής ασφάλειας πρέπει να παρουσιαστούν με τα πιο ζοφερά χρώματα».
Ο Μαξ Βέμπερ αναφέρεται στη βία ως το νόμιμο μονοπώλιο του κράτους, ότι το κράτος μόνον μπορεί να ασκεί νόμιμα βία κατά των πολιτών. Βέβαια το κράτος μας είχε επεκτείνει κατά το παρελθόν το «δικαίωμα» αυτό για την επιβολή επιθυμητών ταξικών συμφερόντων: ξερονήσια, εκτελέσεις, κοινωνικός αποκλεισμός με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, απροσχημάτιστη ευνοιοκρατία. Όμως η βία δεν έχει μόνο μία μορφή, αυτή της φυσικής βίας, που δεν είναι ορατή όσο στο παρελθόν. Έχει μεταλλαχθεί και συνεχίζει και με άλλες μορφές: από τον Χομπς και τον Βέμπερ που θεωρούσαν το κυρίαρχο κράτος εξουσία ικανή να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο και πολιτών του, περάσαμε σήμερα στη «βιοεξουσία» του Μισέλ Φουκό. Η βιοεξουσία δεν είναι εξαναγκαστικό σύστημα αλλά διάχυτος μηχανισμός διαχείρισης της ζωής από απρόσωπα μέσα, διοικητικές πρακτικές και άγραφους νόμους. Όπως η αναξιοκρατία μέσω πελατειακών σχέσεων που σου δημιουργεί αίσθημα αποκλεισμού και σε καλεί να απεμπολήσεις τις ιδέες και τις αρχές σου και να ενταχθείς και εσύ στο κυρίαρχο αφήγημα, διαφορετικά πρέπει να πάρεις τον δρόμο της μετανάστευσης. Μπορεί η κυβέρνηση να προβάλλει τα πρότυπα και τα πειραματικά σχολεία, αλλά προς τι όλη αυτή η διαδικασία εισαγωγής και πίεσης στο παιδί όταν αργότερα θα αναγκαστεί να προστρέξει στα κομματικά γραφεία ή σε κάποιους που ενδύονται τον μανδύα του «συνδικαλιστή» για να εργαστεί με μπλοκάκι στον σιδηρόδρομο;
Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.
Η εργαλειοποίηση τού «Νόμος και Τάξη» έρχεται να αποπροσανατολίσει από την κυβερνητική πολιτική συσσώρευσης του κεφαλαίου μέσω της υπεξαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων στην Υγεία και στην Παιδεία, με την αφαίμαξη των μισθών μέσω του «πληθωρισμού της απληστίας» που υφαρπάσσει εισοδήματα και δημιουργεί τεράστια κέρδη. Αλλά και όταν το κεφάλαιο εμφανίζεται να δίνει με το ένα χέρι συμβολικές αυξήσεις, τις ανακτά με το άλλο στον χώρο της ζωής των εργαζομένων: απρόσιτα ενοίκια και κόστη για απόκτηση κατοικίας, ιδιωτικά θεραπευτήρια με την απαξίωση του ΕΣΥ, τράπεζες, ευέλικτες μορφές εργασίας, αλλά και ανεργία ως αντίβαρο εργασιακών διεκδικήσεων. Σε αυτές τις συνθήκες εξάρτησης και αποκλεισμού, δεν είναι αναμενόμενο να επωάζονται μορφές βίας, από την οπαδική βία έως την τρομοκρατία, ως εκδηλώσεις μίσους για μια πολιτική που τους αποκλείει ή ψαλιδίζει τα όνειρά τους;
Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.
Πηγή: www.efsyn.gr
Ο Τραμπ κι ο Μπέκετ
Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;
Οδυσσέας Ιωάννου
Διαβάζοντας την είδηση αγουροξυπνημένος ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος πως δημοσιεύτηκε από το «Βατράχι» ή το «Κουλούρι». Ο Τραμπ επεμβαίνει και ακυρώνει κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ, στο μουντιάλ. Ευφυέστατο. Τι σκέφτηκαν οι τύποι!
Δυσκολεύτηκα στην διασταύρωση της είδησης, νόμιζα πως ακόμη και τα γνωστά sites είχαν πέσει σε μία ωραία παγίδα που τους έστησε κάποιο από τα προαναφερθέντα sites.
Και οι φωτογραφίες ήταν AI -το μάθαμε πια, δεν την πατάμε- και ο Τραμπ, έτσι κι αλλιώς- είναι ένα πρόσωπο που μπορείς να τους καταλογίσεις ακόμη και την αξίωση από αύριο να βγαίνει ο ήλιος από την Δύση, και να μην παραξενευτεί κανένας.
Θα ρωτήσεις τώρα κάτι πολύ λογικό. Από όλα όσα έχει κάνει και έχει πει αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα, αυτό είναι που σου φάνηκε αδύνατο; Η ακύρωση μίας κόκκινης κάρτας; Ναι, δεν είναι το ίδιο.
Ακόμη και για κάποιον που είναι χρεωμένος με ότι πιο σκοτεινό, παράλογο και επικίνδυνο κυκλοφορεί εκεί έξω, το να ζητήσεις να ακυρωθεί μία κόκκινη κάρτα ποδοσφαιριστή της χώρας σου, ξεπερνάει κάποιο όριο που δεν έχει να κάνει με την σύγκριση του αίματος που έχει χυθεί με τις ευλογίες του. Σαφώς και το αίμα, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η σύνθλιψη των πιο αδύνατων και ο κυνισμός της εξουσίας, δεν έχουν κανένα ισόποσο στην ζυγαριά της φρίκης. Όμως κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνη μία συμπεριφορά που σε κάνει να γελάς παρά εκείνη που σε κάνει να θυμώνεις.
Στην δεύτερη περίπτωση, στον θυμό, διακρίνεις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, βλέπεις την διαδρομή του χρήματος που δεν ορρωδεί προ ουδενός, ορίζεται αυτόματα ένα πεδίο μάχης.
Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;
Επίσης η δεύτερη περίπτωση έχει πολύ πιο επικίνδυνες επιπτώσεις γιατί σε θέτει αναίμακτα εκτός παιχνιδιού.
Σε αναγκάζει -ως ύστατη άμυνα- να ακολουθήσεις διαδρομές χιούμορ και ενίοτε και σαχλαμάρας, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε πολύ σοβαρά για την ζωή σου.
Και αρχίζεις τις μπαλαφάρες για να αντέξεις την ήττα σου:
Δεν φταίει ο καπιταλισμός. Για όλα φταίει εκείνος ο μικρός θεούλης που όταν τον έπιασαν στα πράσα σκέφτηκε να ξεστομίσει την φράση-μνημείο «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Ούτε που πήγαινε το μυαλό του τι απάτητους δρόμους άνοιξε στην ανθρώπινη σκέψη και πώς κατάφερε με μία φράση να παραλύσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης, απάντησης. Όρισε την έλλειψη ζωτικού χώρου διαμάχης, το τίποτα, το κενό, τον μη χώρο, τον μη χρόνο, με έναν τρόπο που δεν το κατάφερε ούτε ο Μπέκετ στο «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Το θετικό είναι ότι θυμηθήκαμε όλοι αυτές τις μέρες Σταύρο Τσιώλη
Σάββατο 11 Ιουλίου 2026
Μητσοτάκης – Τσίπρας win-win
Το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των μερισμάτων ή για την αύξηση του κατώτατου μισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήματα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των μέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός
Κώστας Βαξεβάνης
ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ
Είτε οι δηµοσκοπήσεις είναι πραγµατικές είτε είναι εκτός πολιτικής πραγµατικότητας δεν έχει καµία σηµασία. Αφού δεν µπορούν να διαψευστούν διά στιγµιαίων εκλογών ή κάποιας έρευνας αξιοπιστίας, έχουν τη δυνατότητα να διαµορφώνουν την πολιτική σκηνή. Η πεποίθηση που υπάρχει στον κόσµο αυτήν τη στιγµή είναι ότι ο Μητσοτάκης είναι πρώτος και ο Τσίπρας δεύτερος. Παρότι το σύστηµα των δηµοσκοπήσεων έχει διαψευστεί πολλές φορές, η συζήτηση από τα καφενεία έως και τη Βουλή πλέον γίνεται µε βάση την απονοµή ποσοστών των δηµοσκοπήσεων. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση, δηµοσκοπική αδεία, ενώ δεν έχει δοκιµαστεί καν εκλογικά.
Αν πιστέψουµε ωστόσο τις δηµοσκοπήσεις, τότε εκτός από την κατάταξη (πρώτος ο Μητσοτάκης, δεύτερος ο Τσίπρας) αναδεικνύεται και ένα άλλο στοιχείο. Η εµφάνιση της ΕΛΑΣ ανέβασε τον Μητσοτάκη κατά δύο µονάδες, ενώ αντίστοιχα ευνοηµένος εµφανίζεται και ο Τσίπρας. Η σύγκρουση λειτουργεί για να καθιερωθεί ένας νέος δικοµµατισµός. Ο πρωθυπουργός βρίσκει στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού τον τέλειο αντίπαλο. Μπορεί να εκφοβίσει το πολιτικό του ακροατήριο µε το φάντασµα του Τσίπρα, µπορεί εύκολα να τον ενοχοποιήσει για τα πάντα, ακόµη και για την τροµοκρατία, και να συσπειρώσει ψηφοφόρους ελπίζοντας µάλιστα να τους αποτρέψει από το να στραφούν στο κόµµα του Αντώνη Σαµαρά µπροστά στον επερχόµενο κίνδυνο.
Από την άλλη πλευρά, ο σφυροκοπηµένος Τσίπρας αποκτά προφίλ µοναδικού πραγµατικού αντιπάλου του Μητσοτάκη. Χαρακτηριστική είναι η επίθεση στον Τσίπρα µε βάση την τροµοκρατική επίθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο ανιστόρητος Κωνσταντίνος Κυρανάκης ενέπλεξε και την ονοµασία του κόµµατος ΕΛΑΣ. Με τη σειρά του ο κεντρικός τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για όσα είπε για τον αναβαλλόµενο φόρο των τραπεζών, εµφανίζοντάς τον ως εχθρό του τραπεζικού συστήµατος. Ο Τσίπρας µπορεί αυτήν τη στιγµή να είναι υπεράνω κάθε υποψίας για σύγκρουση µε τις τράπεζες, αλλά ο Στουρνάρας τεχνητά έστω τον φιλοτέχνησε ως τέτοιο. Εδώ υπάρχει και άλλη µια λεπτοµέρεια, καθότι ο Γιώργος Χουλιαράκης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα σύµβουλος του Στουρνάρα και του Τσίπρα, κάποιον έχει συµβουλέψει λάθος από τους δύο ή είναι υπό πολιτική σχιζοφρένεια.
Ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι παραµένει πρώτος στην κατάταξη του νέου δικοµµατισµού. Οι βασικοί λόγοι είναι δύο. Καταρχάς ο Μητσοτάκης στα χρόνια διακυβέρνησής του και ειδικά µετά το 2023 δεν υπέστη το βάρος της πραγµατικής αντιπολίτευσης. Τα δύο τελευταία χρόνια µάλιστα ο new entry αντίπαλός του από τα παλιά δεν συµµετείχε στη Βουλή σε κανενός είδους αντιπαράθεση µαζί του. Αρα επέτρεψε την κυριαρχία του.
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τον κατέστησαν κυρίαρχο, ανίκητο και ακατανίκητο µε τις δηλώσεις τους. Από τα πρώτα επιχειρήµατα που χρησιµοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, πριν από τη δηµιουργία του κόµµατός του, ήταν πως χρειάζεται η ενότητα των προοδευτικών δυνάµεων για να ηττηθεί ο Μητσοτάκης, γιατί δεν γίνεται να ηττηθεί διαφορετικά. Αντί να κάνει παρουσίαση θέσεων για να νικηθούν ο Μητσοτάκης και η πολιτική του, χρησιµοποίησε το επιχείρηµα του ανίκητου µπαµπούλα Μητσοτάκη. Εκανε έτσι παραδοχή της κυριαρχίας του µε κριτήρια που δεν ωφελούσαν την πραγµατική πολιτική.
Ως βασιλικότερος του βασιλέως ο Σωκράτης Φάµελλος χρησιµοποίησε κατά κόρον το επιχείρηµα «του Μητσοτάκη που δεν µπορεί να νικηθεί», για να εµφανίσει ως αναγκαία τη δηµιουργία ενός µετώπου, που τελικώς υπέπεσε στο απογοητευτικό σενάριο αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ.
Τελικώς ούτε η αρχική τοποθέτηση του Τσίπρα ούτε και η απέλπιδα προσπάθεια του Φάµελλου για επιβίωση είχαν καµία πρακτική σηµασία. Ο Αλέξης Τσίπρας, για πρώτη φορά, πορεύεται µε τρόπο που δεν εµπεριέχει αµφισηµίες, αφού όπως σωστά και προφητικά διατύπωσε ο Σταµάτης Κραουνάκης «ο Τσίπρας δεν θέλει να κάνει κόµµα, θέλει να γίνει πρωθυπουργός». Αυτός ο σαφής στόχος υπαγορεύει την τακτική του. ∆εν απολογείται σε πολιτικές δεσµεύσεις ούτε έχει πρόβληµα να επιλέξει θέσεις αν αποδειχτεί ότι βολεύουν. Ενα µεγάλο ποσοστό των συνεργατών του όχι µόνο δεν έχει καµία σχέση µε την Αριστερά και τη συσπείρωσή της, αλλά υπήρξαν υβριστές του και δολοφονούσαν την προσωπικότητά του επί χρόνια. Προφανώς η επίτευξη του στόχου µε κάθε µέσο είναι αυτό που τον κάνει να παραβλέπει όσα του έκαναν και το ποιοι είναι. Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική, είναι τυχοδιωκτισµός και υστεροβουλία.
Ο νέος δικοµµατισµός έχει πολύ δυσδιάκριτες διαχωριστικές γραµµές. Θα καταφεύγει στον εµπειρικό διαχωρισµό «καλός» και «κακός», µε στοιχεία επικοινωνιακής ή προσωπικής γοητείας και συµπάθειας. Είναι ήδη διακριτό ότι υπάρχει αντιπαλότητα για πτυχές των προβληµάτων, αλλά όχι για όσα τα γεννούν. Ο εντοπισµός και η αντιµετώπιση των αιτιών των προβληµάτων ήταν πάντα το χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Ετσι το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των µερισµάτων ή για την αύξηση του κατώτατου µισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήµατα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των µέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός.
Το ουσιαστικό θέµα που έβαζε πάντα η Αριστερά «ποιον συµφέρει και τι» µετατρέπεται σε τεχνοκρατικά διλήµµατα του επιπέδου «το πρόγραµµά σας δεν είναι κοστολογηµένο». Οι εφοπλιστές καλούνται να προσφέρουν εθελοντικά ό,τι έχουν ευχαρίστηση για το εθνικό ταµείο και οι τράπεζες να συµµορφωθούν µε κανόνες. Τα κοινωνικά θέµατα, τα συµφέροντα των κοινωνικών τάξεων, η ουσιαστική πραγµατική κοινωνική εκπροσώπηση εξαφανίζονται. Τη θέση τους παίρνει η απαρίθµηση βελτιωτικών µέτρων που υιοθετούνται όπως ακριβώς συµβαίνει µε τα συµπληρώµατα διατροφής. Με ένα χάπι-µέτρο παραπάνω δηµιουργείται πολιτικό πλεονέκτηµα.
Το τραγικό είναι ότι η συντηρητική παράταξη αποδεικνύεται πιο αποτελεσµατική στο να απευθύνεται στον κόσµο της για να τον κινητοποιήσει µε µορφές φυσικής παρουσίας. Από τις εκδηλώσεις της Οµάδας Αλήθειας όπου εµφανίζονται χιλιάδες έως τις διαµαρτυρίες για την επίθεση στη Θεσσαλονίκη όπου σε λίγες ώρες µαζεύονται οργανωµένα και µε τυπωµένα µπλουζάκια τα µέλη του κόµµατος, είναι φανερό ότι η Ν∆ εµφανίζει «κινηµατικές» διαδικασίες αντίδρασης. Στην άλλη όχθη η Αριστερά διυλίζει θεωρίες και γράφει λόγους προς κατανάλωση.
Στη διαδικασία της εντός ορίων νεοδικοµµατικής αντιπαλότητας ο Μητσοτάκης φιλοδοξεί να συσπειρώσει το εκλογικό σώµα µε τον µπαµπούλα του Τσίπρα και να κυβερνήσει για τρίτη τετραετία. Στη συνέχεια µπορεί να οργανώσει την έξοδό του µε τους δικούς του όρους, ορίζοντας τον διάδοχο. Εχει ήδη καλύψει τα νώτα του διορίζοντας την επιθυµητή ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων για κάθε κακό ενδεχόµενο. Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας περιµένει να έρθει η σειρά του. Για δεύτερη φορά µετά την τετραετία 2019-23 ακολουθεί τη θεωρία του ώριµου φρούτου. Αυτήν τη φορά βέβαια έχει άλλες εγγυήσεις και στήριξη από συγκροτήµατα και επιχειρηµατίες, αλλά του διαφεύγει ότι η πολιτική είναι γεµάτη από απρόβλεπτες καταστάσεις που εµφανίζονται ως βεβαιότητες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)