Mpelalis Reviews
Τρίτη 12 Μαΐου 2026
Αδειάζοντας το σπίτι του μπαμπά και της μαμάς
Άμα βλέπεις παράθυρο ανοιχτό, προσπέρνα το…
Ο μπαμπάς δεν τη χάρηκε πολύ τη σπιταρόνα.
Έφυγε νωρίς από την κακιά αρρώστια, μη ρωτάτε περισσότερα.
Η μαμά, πάλι, συμπλήρωσε σχεδόν μισό αιώνα σε ένα διαμέρισμα γίγας, μεζονέτα επαρχιακού τύπου πριν τις μεζονέτες αθηναϊκού τύπου.
Αχρείαστη η μία, αχρείαστη και η άλλη.
Αλλά πως να πεις σε ανθρώπους που μεγάλωσαν επτά νομά σ’ ένα δωμά και σε παράγκες τσίγκινες, ότι ένα σπίτι παραείναι μεγάλο;
Ιδίως όταν έχουν ορφανέψει, πριν καν αγγίξουν τις εφηβείες τους…
Άσε που το πρώτο μας σπιτάκι το προσφυγικό, το σπιτάκι που χτίστηκε δωμάτιο το δωμάτιο, δεν ήταν και πολύ λειτουργικό.
Έως ντιπ λειτουργικό, με μπάνιο “εξωτερικό”, μιλάμε τώρα σκέτο μαρτύριο εκείνα τα πέντε μέτρα που έπρεπε να διασχίσεις από τη μία πόρτα στην άλλη με το χιονόνερο να πίπτει ράιτ θρου.
Άσε και τη θέρμανση με σόμπες πετρελαίου, άλλη κόμπλα από εκεί με τα βαμπάκια και τα οινοπνεύματα και πρόσεχε παιδί μου μη λαμπαδιάσεις.
Όσο για χώρο πριβέ δεν το συζητώ καν. Όλο πέφταμε μούρη με μούρη και σε κάποιες περιπτώσεις ούτε να στρίψεις δεν μπορούσες χωρίς μια κάποια προσπάθεια.
Οπότε τέρμα τα δίφραγκα, τέρμα και οι ταλαιπωρίες, το καινούριο σπίτι έπρεπε να είναι στα μέτρα του Έντερπραϊζ…
Πλάκα είχε για να το ζεις, δε λέω.
Καθόλου πλάκα, όμως, για να το αδειάσεις.
Το αναβάλλω τρία χρόνια τώρα, με διάφορες προφάσεις “δημοσιογραφικού τύπου”, απ’ αυτές που χρησιμοποιεί το συνάφι για να πείσει θεατές, ακροατές και αναγνώστες.
Θα γίνει το δείνα, θα παίξει το τάδε, θα τρέξουν το άλλο και το παράλλο.
Φούμαρα όλα, παραμυθάκια, στο τέλος αθροίζεις τους λογαριασμούς και τα έξοδα και τις κάθε είδους μικροεπισκευές και σκέφτεσαι ότι αν συνεχίσεις να κωλοκάθεσαι πάνω στις αναμνήσεις θα χάσεις και τα λίγα που έχεις.
Πάμε λοιπόν να το αδειάσουμε, να “δείξει” που λένε και οι μεσίτες, μπας και βρεθεί κάνας άνθρωπος να το φορτωθεί, να ξεμπερδεύουμε εγώ κι ο αδερφός μου.
Αν βρεθεί, τέλος πάντων…
Ως εκ τούτου, ανέβα κατέβα Τρίκαλα κάθε τρεις και λίγο, αυτό το έπιπλο θα το πάρει ο κολλητός, το άλλο η ανηψιά, το τρίτο μήπως το φέρω Αθήνα, πάλι περισσεύουν μερικά, τι δγιάλο να κάνω, να τα βγάλω στον ακάλυπτο σαν τον Κούρκουλο στην ταινία και να τα κάψω;
Χώρια τα μικροπράγματα.
Τασάκια, μπιμπελό, κεντήματα, σουπλά και σουβέρ, τσιβρέδες, ως και ένα σαλονάκι πορσελάνης μινιατούρα που είχα φέρει το ’82 από Γαλλία, όταν πήγαμε με το Γιάννη στο φεστιβάλ της Αβινιόν.
Ο Γιάννης επέμενε να επενδύσουμε σε πιοτί, εγώ ήθελα να κάνω ένα όμορφο δώρο στη μαμά.
Η μαμά το παρέταξε δίπλα στην πόρτα της εισόδου, να το βλέπει αμέσως όποιος μπαίνει.
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, το τύλιξα στο πλαστικό με τις φούσκες και μπήκε πορτ μπαγκάζ…
Μαζί με πεντέξι πακέτα ακόμη, ιστορίες μιας ζωής, όνειρα και φαντασίες, χαμόγελα και κλάματα, ψίθυρους, φωνές, βλέμματα, όλα στη συσκευασία την άθραυστη.
Μόνο κάτι άλλα πράγματα σπάσανε, εντελώς εσωτερικά, τα μέσα τα υδραυλικά και τα ηλεκτρικά, σύρε φέρε εσύ το μάστορα να τα παιδέψει.
Εμένα δεν πιάνουν τα χέρια μου.
Εμένα δεν ακούνε τ’ αυτιά μου.
Εμένα δεν βλέπουν τα μάτια μου.
Εμένα με νοιάζει μόνο να πω ένα τελευταίο “αντίο”.
Και να μην ξεχνάω αυτό που έλεγε η άλλη η ταινία:
Άμα βλέπεις παράθυρο ανοιχτό, προσπέρνα το…
Για την παρτίδα το έκανε
«Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις», έγραφε ο μέγας Ελύτης.
Σήμερα στη χώρα και ο τελευταίος πολίτης γνωρίζει καλά πλέον πως «εάν παραδοθούν ξανά τα κλειδιά της χώρας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν η ακρίβεια, ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ και σκάνδαλα σαν αυτό των υποκλοπών. Που σημαίνει: αν τους ξαναψηφίσεις… καλά να πάθεις».
Μόνο που ενώ οι εκλογές πλησιάζουν, ένα κρίσιμο μέρος του εκλογικού σώματος επιμένει. Καθώς έχει εκπαιδευτεί (γιατί περί «εκπαίδευσης» μιλάμε) να συνεχίζει να φοβάται μήπως τα πράγματα γίνουν χειρότερα άμα έρθουν ξανά στα πράγματα… «οι κομμουνιστές». Που θα κυβερνήσουν τη χώρα με αυταρχισμό. Που θα πάρουν τα σπίτια του κοσμάκη. Που θα κλείσουν τις τράπεζες. Που «θα μας χρεοκοπήσουν». Που «δε θα ‘χουμε να φάμε». Που θα κάνουν παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη. Που θα μοιράζουν πάλι επιδόματα. Και – ποιος ξέρει; – μπορεί ακόμη και «να μας παρακολουθούν» γιατί «το ‘παν και στην τηλεόραση. Πάντα γίνονταν υποκλοπές». «Ικανοί για όλα είναι», σου λέει – γιατί έτσι τους λένε.
Υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι, ένα πολύ μεγάλο μέρος – το μεγαλύτερο – του εκλογικού σώματος, πάνω από 6 στους 10 πολίτες, που για να μην πουν πάνω στα νεύρα τους τίποτα χειρότερο στους δημοσκόπους, απαντούν «υπέρκομψα» πως η κυβερνητική πολιτική τους βρίσκει αντίθετους. Συγχρόνως, η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων απαντά γιατί ξέρει, γνωρίζει πια, έχει συγκρίνει και κυρίως έχει μετρήσει την τσέπη, πως «το 2019 είμασταν καλύτερα οικονομικά». Ναι, το 2019. Και το αποκαλύπτουν και οι αριθμοί, την ώρα που τα πράγματα – όχι μόνο για την τσέπη, αλλά και για την χώρα – επιεικώς πάνε κατά διαόλου μεριά.
Γιατί επί επταετίας Μητσοτάκη, επί… «κανονικότητας» δηλαδή κι ενώ η χώρα βγήκε από τα μνημόνια, το συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) παρέμεινε ασήκωτο, η ακρίβεια έπνιξε τα νοικοκυριά, οι τράπεζες θησαύρισαν με κέρδη 4,7 δισ. το 2025, ενώ η μεσαία τάξη και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στενάζουν από τα πανάκριβα δάνεια και το απάλευτο πλέον, κόστος ζωής.
Όσο για το κράτος Δικαίου, για τους κανόνες λειτουργίας των θεσμών, όσο τελικά για το ίδιο το Σύνταγμα; Ενώ το οικονομικό πάρτυ συνεχίζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να κινείται σε δυο επίπεδα. Αφενός επιχειρεί να «συνταγματοποιήσει» κάθε πολιτική της επιλογή. Κι αφετέρου, όπου βλέπει πως η τακτική αυτή δεν πιάνει τόπο, υπάρχει πάντα και η επί των ημερών της δοκιμασμένη τακτική της συγκάλυψης.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών (Predatorgate) θα μείνει άλλωστε στην Ιστορία του τόπου ως το κορυφαίο παράδειγμα υπονόμευσης του κράτους Δικαίου στα χρόνια της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Αλλά χθες, ακριβώς για το θέμα αυτό, δηλαδή για τις παρακολουθήσεις πολιτικών αντιπάλων, αλλά και υπουργών της ίδιας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, για τις παρακολουθήσεις δημοσιογράφων και επιχειρηματιών με εργαλεία της ΕΥΠ και με το κακόβουλο λογισμικό Predator, ο πρώην Γενικός Γραμματέας του Μεγάρου Μαξίμου και πρωθυπουργικός ανιψιός, Γρηγόρης Δημητριάδης στη συνέντευξη που παραχώρησε στο χθεσινό φύλλο της Real News έκανε κάτι… πρωτοφανές.
Κόντρα στα παλιότερα κυβερνητικά αφηγήματα περί «ατομικής ευθύνης» και στα πάντα φταίει κάποιος ή κάτι άλλο για όσα συμβαίνουν, αλλά ποτέ μα ποτέ η κυβέρνηση και ειδικά ο Μέγας Άριστος Μητσοτάκης, ανέλαβε την… «πολιτική ευθύνη». «Τα πήρα όλα πάνω μου για να προστατεύσω την κυβέρνηση, την παράταξη και πάνω από όλα την πατρίδα», είπε χαρακτηριστικά. Γιατί αν δεν το κάνεις για την πατρίδα, τότε το κάνεις μπας και σωθεί η πολιτική… παρτίδα;
Γιατί εκεί πάει το μυαλό όλων όταν λες όσα λες, αλλά «δεν λες κουβέντα και κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» ούτε για το ποιος γνώριζε ή διέταξε τις παρακολουθήσεις. Όταν δεν βγάζεις κιχ ούτε για το ποια ακριβώς ήταν η σχέση ΕΥΠ-Predator, ούτε όμως και για το γιατί αντί για διαφάνεια και για λογοδοσία, ακούσαμε και στο σκάνδαλο των υποκλοπών ακόμη ένα αφήγημα «ιφιγενειακής θυσίας», η οποία δεν έχει άλλο στόχο από το να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας. Το για ποιον; Θα… φανεί.
Άριστη Εστί, η λογοδοσία. Και καταστροφικά τα έργα όσων την αποφεύγουν
Ιράν: Ο πόλεμος των ελιγμών και τα προβλήματα για τις ΗΠΑ
Ερωτήματα για έναν πόλεμο που μαίνεται εδώ και δύο μήνες και δεν φαίνεται να τείνει προς μια νίκη της μέχρι τώρα υπερδύναμης του πλανήτη.
Έχουν περάσει ακριβώς δύο μήνες από την αρχή του πολέμου στο Ιράν και τα αποτελέσματα για τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν φαίνεται να τείνουν προς μια νίκη, ερωτήματα μάλιστα προκύπτουν συνεχώς για το κατά πόσο ο πόλεμος αυτός συνέφερε και τη μέχρι τώρα υπερδύναμη του πλανήτη.
Η αμφιβολία και οι τριγμοί εντός της συμμαχίας της Δύσης ήδη ξεκινούν να αναδεικνύουν τις αμφιβολίες για επιτυχία και ο απόηχος μιας ήττας θα μπορούσε να φέρει όχι μόνο προβλήματα για την κυβέρνηση Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές αλλά και αμφισβήτηση προς κράτη εταίρους της για συνέχιση της συνεργασίας τους. Εν τέλει ποιοι ήταν οι στόχοι των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο αυτό; Τι προοπτικές υπάρχουν για τις συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ; Και τι ακριβώς διακυβεύεται σε αυτή τη σύγκρουση; Θα προσπαθήσουμε σε ένα αρκετά συνοπτικό άρθρο να θέσουμε τα γεγονότα και να βγουν κάποια πορίσματα.
Οι αλλαγές στο status quo της Μέσης Ανατολής και οι οιωνοί της σύγκρουσης
Το Ιράν έχει τις τελευταίες δεκαετίες αποδειχθεί ένας από τους ικανότερους αντιπάλους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 και έπειτα. Ήδη από τις αρχές εκείνης της δεκαετίας το Ισραήλ προειδοποιούσε τους συμμάχους του για το ενδεχόμενο της ισχυροποίησης του Ιράν και τον ρόλο του στην περιοχή. Για να κατανοήσουμε όμως αυτό το γεγονός πρέπει πρώτα από όλα να κατανοήσουμε τις αλλαγές στην ισορροπία ισχύος στην περιοχή και ειδικότερα τις περιπτώσεις του Ιράκ, του Λιβάνου και της Συρίας.
Η προοπτική αυτή εξακριβώθηκε με τα γεγονότα του πολέμου του Λιβάνου το 2006, την ενδυνάμωση των σχέσεων με την μπααθική Συρία, τη συμμαχία Χαμάς-Ιράν και με την άνοδο των σιιτικών πολιτοφυλακών στην πολιτική του Ιράκ (ιδίως μετά το 2008 και τη νίκη κατά του ISIS). Το Ιράν κατάφερε μέσα σε μερικά χρόνια να αμφισβητεί την επιρροή του δυτικού κόσμου σε όλη τη Μέση Ανατολή, να δημιουργήσει τον άξονα της αντίστασης όπως και να καταστεί βασικός οικονομικός σύμμαχος της Ρωσίας και της Κίνας.
Η επιμονή των Ιρανών για την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος για την ενεργειακή του ασφάλεια (γεγονός που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξ αρχής έβλεπαν ως τον κίνδυνο δημιουργίας νέας πυρηνικής δύναμης) καθώς και η είσοδος τους στον οργανισμό SCO (Shanghai Cooperation Organisation) το 2023 και BRICS το 2024 σφυρηλάτησαν θεμέλια για να γίνει το Ιράν ένας περιφερειακός ηγεμόνας, ο οποίος μάλιστα είναι θεσμικά κατά του Ισραήλ. Ένας περιφερειακός ηγεμόνας που ήδη θεωρούταν πρωτοπόρος σε στρατιωτικές τεχνολογίες (βαλλιστικό πρόγραμμα και drones), που εξήγαγε τουλάχιστον το 80% του πετρελαίου του στον ίσως πιο βασικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ (υπολογίζεται έως και 20% των προμηθειών στην Κίνα) παρακάμπτοντας μάλιστα τις κυρώσεις, βοηθούσε την οικονομία της Βενεζουέλας και ο οποίος ήδη ενεργά είχε αρχίσει να παίρνει μέρος στην «αποδολαριοποίηση» μέσω των εισαγωγών και εξαγωγών του.
Μόνο τον στρατιωτικό ρόλο του Ιράν στη Μέση Ανατολή να ερευνήσει κανείς θα καταλάβει ότι η επιρροή του μέσω του άξονα της αντίστασης ήταν ήδη ένα μεγάλο πρόβλημα για το νατοϊκό μπλοκ. Το κίνημα Ανσάρ Αλλάχ (Χούθι) όχι μόνο είχε αντέξει στην πίεση από Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ και στόλο νατοϊκών χώρων αλλά μπορούσε και να μπλοκάρει την χρήση της Ερυθράς Θάλασσας για το θαλάσσιο εμπόριο ανεβάζοντας τα κόστη των μεταφορών. Η Χαμάς σε έναν επώδυνο πόλεμο φθοράς είχε αναγκάσει τις ΗΠΑ να αποσπάσουν πόρους από την Ουκρανία συνάμα με τα χτυπήματα του Ιράν (πχ πόλεμος 12 ημερών) που αμφισβήτησαν τις ικανότητες της ισραηλινής αεράμυνας και χτύπησαν ακόμα και τα κεντρικά της Μοσάντ. Και αυτά παραμένουν μονάχα κάποια παραδείγματα σε μια περίοδο όπου οι ΗΠΑ είχαν αναγκαστεί να αποχωρήσουν από το Αφγανιστάν, είχαν μειώσει δραματικά τις δυνάμεις στο Ιράκ, η Ουκρανία δεν έδειχνε προοπτική νίκης και όπου τα αποτελέσματα της πτώσης της κυβέρνησης Άσαντ είχαν αμφίβολα αποτελέσματα.
Οπότε με μια σύνοψη των επίδικων των τελευταίων δεκαετιών κατανοούμε ότι οι ΗΠΑ έβλεπαν την ανάγκη για την επιβολή της ισχύος τους ξανά επί την υφήλιο και ειδικότερα στη Μέση Ανατολή καθώς η ισχύς τους τέθηκε υπό αμφισβήτηση και με την Κίνα να βρίσκεται σε μια συνεχή άνοδο. Όμως υπάρχει και ένα άλλο δομικό ζήτημα για τις ΗΠΑ.
Δολάριο και παγκόσμια οικονομία
Η Μέση Ανατολή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς η οικονομία τους έχει μια άρρηκτη σχέση με την αγορά του πετρελαίου. Ήδη από την δεκαετία του ’70 η αμερικανική οικονομία στηρίζεται στο λεγόμενο «πετροδόλαρο», δηλαδή στη χρήση του αμερικανικού δολαρίου στις αγοραπωλησίες πετρελαίου ως αντίτιμο. Η χρήση του νομίσματος στην παγκόσμια αγορά ενέργειας είναι λοιπόν και ένας βασικός πυλώνας για τη βιωσιμότητα της αμερικανικής (και όχι μόνο) οικονομίας καθώς η παγκόσμια ζήτηση για δολάρια «χρηματοδοτεί» το αμερικανικό χρέος και κρατά την αμερικανική οικονομία ζωντανή. Το παραπάνω αποτελεί και ένα σημαντικό πρόβλημα για τα τριτοκοσμικά κράτη τα οποία αναγκάζονται να δραστηριοποιούνται στην παγκόσμια αγορά με ένα νόμισμα πολλές φορές ισχυρότερο από το δικό τους δίνοντας μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη στον δυτικό κόσμο (αυτό είναι ένα ζήτημα και εκτός της αγοράς πετρελαίου).
Προφανώς τα παραπάνω αποτελούν μια υπεραπλούστευση παρόλα αυτά είναι σημαντικό να τεθούν κάποια πλαίσια για να εξηγηθεί το πρόβλημα των BRICS και της προσπάθειας «αποδολαριοποίησης» καθώς και ο ρόλος του Ιράν σε αυτό. Οι κινήσεις της Κίνας και της Ρωσίας μέσω των BRICS έστειλαν τριγμούς προς τις ΗΠΑ καθώς έθεσαν τα θεμέλια για τη χρήση άλλων νομισμάτων πέρα του δολαρίου για τις διακρατικές συναλλαγές τους συνάμα με την είσοδο και αλλού συστήματος συναλλαγών παρακάμπτοντας το SWIFT (οι συναλλαγές περνούν μέσω του FED). Με λίγα λόγια ένας από τους μεγαλύτερους καταναλωτές υδρογονανθράκων (Κίνα) πλέον μείωνε δραστικά την ανάγκη του σε δολάρια και έθετε ένα προηγούμενο για να ακολουθήσουν περισσότερα κράτη. Στη Μέση Ανατολή ειδικά αποτελεί πρόβλημα καθώς ο Περσικός Κόλπος αναλογεί τουλάχιστον στο 20% της παγκόσμιας προμήθειας υδρογονανθράκων στην παγκόσμια αγορά και το Ιράκ που κατέχει κάποιες από τις μεγαλύτερες πηγές είναι φιλικό προς το Ιράν.
Κατόπιν αυτών των εξελίξεων μπορούμε να παρατηρήσουμε και την πιο επιθετική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία φαίνεται να κεντρίζει σε τρεις παραμέτρους Α) διάσωση της οικονομίας του δολαρίου Β) εξασφάλιση ενεργειακής ασφάλειας (για μελλοντικούς πολέμους ειδικά) Γ) επιβολή ισχύος στις περιοχές που χάνεται. Και είναι αυτές ακριβώς οι παράμετροι που κεντρίζουν στον παράγοντα Κίνα και τους συμμάχους της, δεν αποτελεί μάλιστα διόλου τυχαίο γεγονός ότι ένας πρωταρχικός στόχος αποτέλεσε η Βενεζουέλα η οποία κατέχει κάποια από τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου αλλά και στρατιωτική δύναμη στη «γειτονιά» των ΗΠΑ (και βασικός οικονομικός και στρατιωτικός εταίρος Ρωσίας-Κίνας).
Άρα από τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το ζήτημα Ιράν όπως και το ζήτημα Κίνα ή Ρωσία εν τέλει αποτελεί ένα δομικό ζήτημα για την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ και των συμμάχων της. Μια πτώση της αμερικανικής οικονομίας ή της στρατιωτικής της ισχύς έχει απόηχους που χτυπούν όλο τον δυτικό κόσμο καθώς αποτελεί το κέντρο μιας επί της ουσίας αυτοκρατορίας, δεν νοείται ευρωπαϊκή οικονομία πχ δίχως το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ καθώς τα δύο συστήματα έχουν σχέση αλληλεξάρτησης όπως απέδειξε εξάλλου και η κρίση του 2008.
Η πολιορκία του Ιράν
Στις 28 Φλεβάρη μαχητικά αεροσκάφη ξεκινούν μια αναμενόμενη σύγκρουση με το Ιράν χτυπώντας βάσεις, υποδομές στρατού και προσπαθώντας να αποκεφαλίσουν την ηγεσία. Οι ΗΠΑ μετά από μήνες κινητοποίησης δυνάμεων ξεκινούν μια προσπάθεια για να εμποδίσουν τις ικανότητες του Ιράν για απάντηση, συγχρόνως με τη χρήση του πολεμικού ναυτικού ξεκινούν τον αποκλεισμό του Ιράν και εμποδίζουν τον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» από το να συνεχίσει τις εξαγωγές. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι το μέγεθος της βίας από τα χτυπήματα των ΗΠΑ και Ισραήλ είχε στόχο το να κάνουν τη χώρα να παγώσει, να καταστρέψουν τις υποδομές και να επιβάλουν όρους. Γίνεται απόπειρα δολοφονίας κατά του προέδρου Πεζεσκιάν και δολοφονείται μεταξύ πολλών άλλων ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης Αλί Χαμενεΐ με την προοπτική ότι ένα πλήγμα που θα δημιουργήσει χάος στην κεντρική εξουσία μπορεί να πυροδοτήσει εξέγερση όπως εκείνη που αποπειράθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο.
Τα γεγονότα άφησαν ανοιχτά τα σενάρια μόνο για επέμβαση ή για στραγγαλισμό της χώρας σε βάθος χρόνου. Όμως το Ιράν ήδη ανταπαντούσε χτυπώντας ασταμάτητα και την τελευταία βάση των ΗΠΑ στην περιοχή με ζημιές που σε ένα βαθμό εμπόδισαν την κανονική λειτουργία τους. Μάλιστα το Ιράν πήρε και ένα μεγάλο ρίσκο και διεύρυνε τον πόλεμο χτυπώντας επίσης στόχους εκτός βάσεων δίνοντας ηχηρό μήνυμα για το τι επρόκειτο να συμβεί σε περίπτωση συμμετοχής. Παράλληλα οι Φρουροί της Επανάστασης φαίνεται πως είχαν περάσει σε αποκεντρωμένο σύστημα όπου η κάθε μονάδα κατά τόπους μπορούσε να λειτουργεί με σχετική αυτονομία, κάμπτοντας έτσι την επίδραση των χτυπημάτων κατά της ηγεσίας. Και φυσικά τέθηκε σε εφαρμογή το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, παγώνοντας μεγάλο κομμάτι του διεθνούς εμπορίου και επιτρέποντας σχεδόν μόνο σε κινεζικά συμφέροντα να δραστηριοποιούνται, ενώ παράλληλα το αμερικανικό ναυτικό είχε αναγκαστεί να εξέλθει από τον Περσικό Κόλπο για να αποφευχθούν απώλειες.
Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά για τις ΗΠΑ και τις χώρες που είχαν παραχωρήσει έδαφος για αμερικανικές βάσεις. Οι οικονομίες των αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου βίωσαν ένα πάγωμα της οικονομίας και σημαντικές στρατιωτικές υποδομές, όπως ραντάρ που καταστράφηκαν μαζί με γραφεία μεγάλων επιχειρήσεων και υπηρεσιών πληροφοριών. Η αεράμυνα των συστημάτων Patriot βίωσε επίσης μια αμφισβήτηση της ικανότητας της καθώς δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει το πλήθος των drones και των βαλλιστικών πυραύλων. Παράλληλα το Ιράν φρόντισε μέσω δικών του δυνάμεων όπως και μέσω του PMF (Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης του Ιράκ) να πλήξει στόχους στο Ιρακινό Κουρδιστάν, συγκεκριμένα ξένες βάσεις όπως και αυτές του αυτονομιστικού κινήματος των Κούρδων του Ιράν. Το αποτέλεσμα ήταν ηχηρό καθώς πλέον και οι τελευταίες νατοϊκές δυνάμεις αποχωρούσαν από το Ιράκ και οι αυτονομιστές Κούρδοι του Ιράν (ενωμένοι σε κοινό μέτωπο για την κατάληψη της εξουσίας) απέφευγαν να κινητοποιηθούν κατά του Ιράν και να δημιουργήσουν ένα δεύτερο μέτωπο για την ισλαμική δημοκρατία.
Το Ιράν μάλιστα αμφισβήτησε και προηγουμένως θεωρούμενα δεδομένα επιτυγχάνοντας αποστολή βαλλιστικών πυραύλων Khorramshahar 4 στη βάση της νήσου Ντιέγκο Γκαρσία στην καρδιά του Ινδικού δημιουργώντας αμφιβολίες για την ασφάλεια του αμερικανικού ναυτικού σε όλο τον Ινδικό ωκεανό. Καταρρίψεις μαχητικών και μεταγωγικών αεροσκαφών γέμισαν τα ειδησεογραφικά μέσα με τις ΗΠΑ να επιμένουν ότι ήταν αποτελέσματα ατυχημάτων. Όπως και υπήρξε και η αινιγματική επιχείρηση σε μια δομή πυρηνικής ενέργειας, με στρατιωτικό προσωπικό που οι Ιρανοί δηλώνουν ειδικεύονταν στην πυρηνική ενέργεια και η οποία απέτυχε παταγωδώς. Το Ιράν δεν φαινόταν να γίνεται άλλη μια Βενεζουέλα.
Σημαντικό είναι να αναφερθεί επίσης ότι Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στη σύγκρουση. Οι τριγμοί των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας καθώς και οι πιέσεις της Ρωσίας προς το Αζερμπαϊτζάν απέτρεψαν τη συμμετοχή τους στον πόλεμο ή μάλλον τη χρήση του εδάφους τους για επιθέσεις. Μάλιστα στην περίπτωση του Αζερμπαϊτζάν επέτρεψαν και τη χρήση του εδάφους τους για ανεφοδιασμό του Ιράν από τη Ρωσική Ομοσπονδία. Οι εξελίξεις αυτές έχουν θέσει στο στόχαστρο του Ισραήλ την Τουρκία την οποία αξιωματούχοι του ονομάζουν το επόμενο Ιράν, όπως και από πλευράς Άγκυρας έχουν αυξήσει τους τόνους κατά του σιωνισμού. Η Τουρκία συγκεκριμένα φαίνεται να εναντιώνεται σε μια αποσταθεροποίηση του Ιράν καθώς μια πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα μπορούσε να ισχυροποιήσει το Κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα με το οποίο η Τουρκία προσπαθεί να έρθει σε ειρήνευση, η ανάπτυξη του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος ωθεί την Τουρκία να αναπτύξει το δικό της και αφού έχουν αναδειχθεί αντικρουόμενα συμφέροντα στη Μέση Ανατολή με το Ισραήλ (πχ Συρία) κάνοντας το Ιράν έναν παράγοντα εξισορρόπησης ισχύος στην περιοχή.
Ο παράγοντας Λίβανος και η προσπάθεια απομόνωσης του Ιράν
Δεν θα μπορούσαμε να θέσουμε πλήρως μια ανάλυση για τον πόλεμο στο Ιράν χωρίς να αναφέρουμε στην προσπάθεια πάταξης της εξωτερικής επιρροής του, ειδικότερα χωρίς να αναφέρουμε στα γεγονότα του Λιβάνου. Η επίθεση κατά του Ιράν δεν είναι μια μεμονωμένη επίθεση κατά της επικρατείας του, αλλά συνάμα και μια επίθεση προς τους συμμάχους που χρηματοδοτεί.
Η Χεζμπολάχ δεν αποτελεί απλά μια παραστρατιωτική οργάνωση αλλά ένα πολιτικό κόμμα με εκπροσώπηση στη Βουλή, ένα σύστημα πρόνοιας για τον πληθυσμό του Λιβάνου και πιο σημαντικά έναν τακτικό στρατό μεγέθους τουλάχιστον 70.000 στρατιωτών. Και η αποτελεσματικότητά της μπορεί να μετρηθεί και από τις επιχειρήσεις αφού μπορούμε να παρατηρήσουμε μεγάλες απώλειες για το Ισραήλ, τουλάχιστον 20 άρματα μάχης φαίνεται να έχουν ήδη χαθεί από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Χεζμπολάχ.
Το Ισραήλ όμως θα αναρωτηθείτε δρα μόνο ή υπάρχει και μεγαλύτερη στόχευση πέρα από την ανάλωση σε έναν πόλεμο φθοράς; Μπορεί να βγάλει ο πόλεμος με την Χεζμπολάχ κάπου; Εδώ πρέπει να συμπεριλάβουμε τον παράγοντα του κράτους του Λιβάνου και της δομής του.
Ο Λίβανος έχει ένα σύνταγμα που καθορίζει συγκεκριμένες εξουσίες σε συγκεκριμένες θρησκευτικές ομάδες, με τους Μαρωνίτες καθολικούς να αποτελούν την πιο ευνοούμενη (οι οποίοι τουλάχιστον από το 1960 αποτελούν μειονότητα σε σύγκριση με τον μουσουλμανικό πληθυσμό). Μάλιστα ο εμφύλιος του Λιβάνου (1975-1990) αποτέλεσε έναν πόλεμο ακριβώς για την αλλαγή του καθεστώτος ή την διατήρηση του status quo και λόγο της μερικής ήττας της κυβέρνησης και των παραστρατιωτικών φαλαγγιστών χρειάστηκε να παραχωρηθούν περισσότερες εξουσίες προς τους Σουνίτες και Σιίτες μουσουλμάνους, συγκεκριμένα μάλιστα αναγνωρίστηκε και στην Χεζμπολάχ η άδεια να διατηρεί στρατό μέχρι την πλήρη αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τη χώρα (σύμφωνο Taif).
Άρα η εισβολή του Ισραήλ δεν αποτελεί απλά μια προσπάθεια για την κατοχή εδαφών αλλά και μια πίεση προς την αστική εξουσία του Λιβάνου (κυρίως Μαρωνίτες και Σουνίτες των πόλεων) να λάβει μέρος στη σύγκρουση και να καταλάβει πίσω τις χαμένες εξουσίες της. Και έχει σημασία να αναφέρουμε πως ο πρόεδρος του Λιβάνου δήλωσε ότι η Χεζμπολάχ αποτελεί εξίσου παράγοντα αποσταθεροποίησης με το Ισραήλ όπως και τον τελευταίο ένα χρόνο παρατηρούμε μια συνεχή προσπάθεια της κυβέρνησης να πατάξει την πρωτοκαθεδρία της οργάνωσης (πχ επιδρομές και κατασχέσεις πυρομαχικών). Μάλιστα για το Ισραήλ η πλήρης πάταξη της Χεζμπολάχ και της παλαιστινιακής αντίστασης κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς αυτό θα άνοιγε τις προοπτικές για να απασχοληθεί το Ισραήλ ελεύθερα με την επιβολή ισχύος στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή αφού Α) στον Λίβανο εδράζονται οι περισσότερες ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις Β) μέσω Λιβάνου εξοπλίζονται οι Παλαιστίνιοι Γ) στην οποιαδήποτε επιχείρηση του Ισραήλ προς Ιράν ή Ιράκ μπορεί να επεμβαίνει η Χεζμπολάχ.
Με λίγα λόγια εξασφαλίζοντας το εσωτερικό και την εγγύς «γειτονιά» του το Ισραήλ θα μπορούσε «ανενόχλητο» να προσπαθήσει να καταστήσει τον εαυτό του σ’ έναν ηγεμόνα της περιοχής.
Διάλογοι για ειρήνη, ελιγμοί και τελεσίγραφα
Οι ΗΠΑ καθώς έβλεπαν την επιχείρηση κατά του Ιράν να μην μπορεί να τελεσφορήσει και καθώς οι Ευρωπαίοι εταίροι ολοένα και περισσότερο δήλωναν δυσαρέσκεια με τον τρόπο που έχει διεκπεραιωθεί η σύγκρουση εξαιτίας και των οικονομικών πιέσεων, ξεκίνησαν οι εξαγγελίες για προσπάθεια ειρήνευσης. Τουλάχιστον από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Παρόλα αυτά οι διαδικασίες για ειρήνη φάνηκαν μάλλον κάλπικες καθώς η εκεχειρία των δύο εβδομάδων σύντομα έληξε, το Ισραήλ δεν θα σταματούσε τον πόλεμο με την Χεζμπολάχ και οι ΗΠΑ επέβαλαν εξευτελιστικούς όρους απαιτώντας την παράδοση όλου του εμπλουτισμένου ουρανίου. Τα Στενά του Ορμούζ ενώ προσωρινά άνοιξαν αρκετά γρήγορα έκλεισαν πάλι και οι ΗΠΑ συγκέντρωναν όλο και περισσότερες δυνάμεις στην περιοχή κάνοντας την απειλή μιας εισβολής αρκετά πιο πιθανή. Οι ΗΠΑ δεν φάνηκαν διατεθειμένες να κάνουν πίσω και εξίσου το Ιράν επέμεινε στην προσήλωση του για πόλεμο.
Πιο συγκεκριμένα το άνοιγμα των στενών αποτέλεσε συνέχεια της εγκατάστασης δεύτερου μπλόκου στον Ινδικό ωκεανό από το αμερικανικό ναυτικό το οποίο στοχοποίησε ειδικότερα εμπορικά πλοία που κατευθύνονταν προς Ιράν ενώ παράλληλα επέτρεπαν την είσοδο πλοίων που κατευθύνονταν σε άλλες χώρες και τα οποία θα μετέφεραν πετρέλαιο που αγοραζόταν με δολάρια. Οι ΗΠΑ με άλλα λόγια άρχισαν να στοχοποιούν την οικονομική δραστηριότητα του Ιράν και της Κίνας, ειδικότερα αυτή που αμφισβητούσε την αγορά του δολαρίου. Η κίνηση του Ιράν για άνοιγμα των στενών αποτέλεσε έναν ελιγμό για την απονομιμοποίηση της κίνησης αυτής των ΗΠΑ όπως και μια κίνηση για την κατάθεση όρων για ειρήνη. Με το τέλος του διαλόγου τα στενά έκλεισαν εκ νέου από το Ιράν παγώνοντας τις εξαγωγές.
Για τις ΗΠΑ αντιθέτως ο πόλεμος έχει χαρακτήρα επιβίωσης της οικονομίας του δολαρίου στις αγοραπωλησίες πετρελαίου και επιβίωσης της επιρροής τους εκτός των ορίων της «αμερικανικής ηπείρου». Και στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής αυτό εκφράζεται σε πλήρη ή μερική νίκη κατά του Ιράν. Η άμεση στρατιωτική επέμβαση σε μια ορεινή χώρα σαν το Ιράν αυτό φαντάζει ένα απίθανο σενάριο και φαίνεται να εξελίσσεται σε μια προσπάθεια ασφυξίας της χώρας, οι ΗΠΑ στοιχηματίζουν σε μια σταδιακή κατάρρευση του Ιράν μέσω των πληγμάτων σε υποδομές, βιομηχανία και δομές ενέργειας.
Καθώς το Ιράν λοιπόν χρησιμοποιεί όλες τους δυνάμεις για την επιβίωση η Δύση προσπαθεί Α) να εξουδετερώσει τους συμμάχους του Β) να παρακάμψει τα εμπόδια του Ιράν στις εξαγωγές πετρελαίου (πχ χρήση των εμιράτων Fujairah και Khor Fakkan, συριακών λιμανιών και της δυτικής Σαουδικής Αραβίας Γ) να χρησιμοποιήσει την συνεχή απειλή εισβολής για πάγωμα της ανοικοδόμησης της χώρας Δ) να χρησιμοποιήσει το μπλόκο για πάγωμα των εξαγωγών. Και είναι ένα πραγματικό ερώτημα το κατά πόσο το Ιράν υλικά μπορεί να ανταπεξέλθει σε μια σύγκρουση διάρκειας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ καθώς ήδη ο πληθωρισμός φαίνεται να έχει τριπλασιαστεί. Οπότε εδώ ίσως αναδεικνύεται μια στρατηγική νίκη επί του Ιράν σε βάθος χρόνου ακόμα και κατόπιν ενός συμφώνου ειρήνης καθώς οι καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου θα μπορούσαν να ωθήσουν μια εσωτερική σύγκρουση στη χώρα.
Αν χρησιμοποιήσουμε ως δεδομένο τις αντιδράσεις στην οικονομική πολιτική κατόπιν του πολέμου των 12 ημερών και το πώς οι κινητοποιήσεις των συνδικάτων και δυσαρεστημένων αξιοποιήθηκαν από ένοπλες ομάδες τότε σε ένα σενάριο όπου η ιρανική οικονομία θα προσπαθεί να ανοικοδομηθεί τότε το Ιράν θα είναι ευκολότερος στόχος για ένα κίνημα δυτικόφιλης αντιπολίτευσης και των αυτονομιστικών κινημάτων όπως οι Κούρδοι, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει συνασπισμό ήδη πριν από την αρχή της σύγκρουσης στις 28 Φλεβάρη. Μάλιστα εδώ αξίζει να σημειωθεί η έξοδος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον OPEC, ένα γεγονός που θα μπορούσε να σημαίνει τη θέληση των εμιράτων να αποδεσμευτούν από τις συμφωνημένες τιμές πετρελαίου και να δράσουν όπως το Κουβέιτ κατά του Ιράκ μετά τον πόλεμο του 1980-1988. Μια σημαντική πτώση των τιμών πετρελαίου θα μπορούσε να σαμποτάρει τα κέρδη των πωλήσεων πετρελαίου για την ιρανική οικονομία, που αποτελούν και ένα σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ.
Αντί επιλόγου
Σε μια ανασκόπηση ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν αποτελεί άλλη μια σύγκρουση αλλά έναν πόλεμο που δημιουργεί προοπτικές για τον ευρύτερο ανταγωνισμό ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό της Δύσης και τη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας. Ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί απλά έναν ανταγωνισμό στη Μέση Ανατολή αλλά τις αρχές μιας ένοπλης σύγκρουσης που κρίνει την πρωτοκαθεδρία της Pax americana στον πλανήτη οπότε ακόμα και αν λάβει ένα τέλος βραχυπρόθεσμα δεν θα αποτελέσει ένα τέλος στους πολέμους που μένουν να φανούν.
Σε μια ανασκόπηση ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν αποτελεί άλλη μια σύγκρουση αλλά έναν πόλεμο που δημιουργεί προοπτικές για τον ευρύτερο ανταγωνισμό ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό της Δύσης και τη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας. Ο πόλεμος αυτός δεν αποτελεί απλά έναν ανταγωνισμό στη Μέση Ανατολή αλλά τις αρχές μιας ένοπλης σύγκρουσης που κρίνει την πρωτοκαθεδρία της Pax americana στον πλανήτη οπότε ακόμα και αν λάβει ένα τέλος βραχυπρόθεσμα δεν θα αποτελέσει ένα τέλος στους πολέμους που μένουν να φανούν.
Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για τους εταίρους των ΗΠΑ. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου φάνηκαν ανίσχυρες στο να προστατέψουν τον εαυτό τους χωρίς την συμβολή των ΗΠΑ και άλλων δυτικών κρατών όπως η Ελλάδα, τα πολεμοφόδια για τα συστήματα Patriot τελείωναν (καθώς χρησιμοποιούνταν πολύ πιο πρόσφατα σε κατασκευή) και οι στρατιωτικές τους υποδομές έλαβαν μεγάλες ζημιές. Μάλιστα στην περίπτωση των ΗΑΕ δέχτηκαν και προσφάτως εκ νέου επίθεση στα Εμιράτα Fujairah και Khor Fakkan όπου έκαναν εξαγωγές παρακάμπτοντας τα στενά.
Στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας και του Κουβέιτ επί του παρόντος φαίνεται να βρίσκονται σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ για το αν θα δώσουν άδεια για τη χρήση του εναέριου χώρου τους για το «Project Freedom» προφανώς φοβούμενοι εκ νέου ιρανικές επιθέσεις τις οποίες έχουν κατακρίνει και οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν περαιτέρω ζημιές στην βιομηχανία πετρελαίου. Όμως πλέον για τα κράτη αυτά τίθενται ένα δίπολο, ή εκχώρηση της προστασίας τους στις ΗΠΑ και να απωλέσουν περαιτέρω επιδιώξεις με τους BRICS ή να χάσουν τους επί δεκαετίες προστάτες τους και βασικούς αγοραστές.
Οι εξελίξεις ακόμα μαίνονται και η κατάσταση είναι στην καλύτερη περίπτωση ρευστή. Το Ιράν είναι ο προσωρινός νικητής όμως ο πόλεμος με τον δυτικό κόσμο δεν πρόκειται να τελειώσει «τόσο απλά», ο δυτικός κόσμος παλεύει ακόμα για την πρωτοκαθεδρία που κέρδισε μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και θεωρούμε πως είναι δύσκολο να απωλέσουν τις επιδιώξεις τους. Σίγουρα όμως οι αλλαγές στις ισορροπίες ήδη συμβαίνουν και τα αποτελέσματα τους ήδη αρχίζουν να φαίνονται.
-----------------------------------------------------------------------------
Θοδωρής Σπονδυλίδης
Με καταγωγή από τον μακρινό Καύκασο και υπέρμαχος της Γκραμσικής σκέψης. Αιώνιος σπουδαστής της Γεωπολιτικής που ασχολείται με ζητήματα Ιδεολογικά, Γεωπολιτικής, Ιστορίας, Οικονομίας, Πολιτισμού και γενικότερα παγκόσμιας και εγχώριας πολιτικής.«Το πιο ολοκληρωμένο δώρο του Θεού είναι μία ζωή βασισμένη στη γνώση», Ιμάμης Αλί.
Δευτέρα 11 Μαΐου 2026
«Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι
Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο
Μιαν ατέλειωτη άνοιξη
Την ειρήνη των κάμπων.
Οι ορίζοντες θ’ ανοίξουν τις αποστάσεις
Θα βλέπουμε τη σκιά μας
να πετάει ψηλά, θ’ ακούμε
τον αντίλαλο της φωνής μας να χτυπάει το ανοιχτό μας παράθυρο
σαν ένας φίλος λησμονημένος που ξαναγύρισε.
Πέτρα την πέτρα
Καρδιά την καρδιά θα τρυπάει ο άνεμος
Η μουσική που στρώνει στις ακτές της τρικυμίας τη χλώρη
Η μουσική που μιλάει τη γλώσσα των πουλιών επάνω στα δέντρα
Κι’ ανοίγει τα λευκά πανιά
Δοξάζοντας τον ήλιο
Και θα ‘χει μέσα η καρδιά μας τόσο φως
Τόση γαλήνη απ’ τ’ ουρανού θα πέφτει τα παράθυρα
που τα μεγάλα μας φτερά θα μπλέκονται στα πόδια μας
Και τα χαμόγελά μας θα φτερουγίζουν στα ματόκλαδα σαν πεταλούδες
Και θα μπορούμε να κοιτάζουμε κατάματα χωρίς ντροπή
τα ζώα, του νερού τον άλλο κόσμο, κάθε βαθύ σημάδι
τον κατακάθαρο ουρανό
Το γυμνό πρόσωπό μας.
(«Κοχλίας» Γεν. 1947)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος, Ραφαέλ Αλμπέρτι, γεννήθηκε στις 16 Δεκέμβρη του 1902, στο Ελ Πουέρτο ντε Σάντα Μαρία της Ανδαλουσίας. Συγκαταλέγεται μεταξύ των σπουδαιότερων ποιητών της Ισπανίας και θεωρείται εξέχον μέλος της Γενιάς του ’27. Έλαβε μέρος στον αντιφασιστικό αγώνα κατά του Φράνκο κι έγινε η ποιητική φωνή αντίστασης στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Μετά την επικράτηση του Φράνκο και την ίδρυση του δικτατορικού κράτους, έζησε αυτοεξόριστος, διαδοχικά, στην Αργεντινή, Ουρουγουάη, στο Παρίσι και κυρίως στη Ρώμη. Το 1977 επέστρεψε στην Ισπανία. Ο Ραφαέλ Αλμπέρτι ήταν κομμουνιστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο.
Έργα του: Ναύτης στη στεριά, Η αυγή της κίτρινης βιόλας, Περί αγγέλων Στίχοι, ανησυχίας, Ο ποιητής στους δρόμους, Κεφάλαιο της δόξας, Ανάμεσα στο γαρύφαλλο και στο σπαθί, Επιστροφές της μακρινής ζωής κ.ά. Έγραψε πεζογραφήματα, θεατρικά έργα, αυτοβιογραφικά και απομνημονεύματα (Το χαμένο Άλσος).
Έφυγε από τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου του 1999. Η στάχτη του σκορπίστηκε στον κόλπο του Κάδιθ, πως ήθελε ο ποιητής.
Το ποίημα «Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι, εμπεριέχεται στην “Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως”, (εκλογή και επιμέλεια: Κλέωνας Β. Παράσχος) – εκδ. “Σίμος Συμεωνίδης” – Αθήνα,1962. Η μετάφραση – απόδοση είναι του Γ. Θέμελη.
Μια κυβέρνηση σε αποδρομή δεν μπορεί να φαντασιώνεται ότι θα αλλάξει το θεσμικό DNA της χώρας
Η ΝΔ παρουσίασε μια φιλόδοξη πρόταση για να κόψει και να ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της. Μόνο που είναι μια εξαιρετικά αδύναμη κυβέρνηση χωρίς τη νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο
Η πρόταση που κατέθεσε η ΝΔ εντυπωσίασε με τη φιλοδοξία της. Δεν είναι μικρό πράγμα να θες να αλλάξεις καθοριστικές πλευρές του θεσμικού πλαισίου της χώρας, από το εκλογικό σύστημα και τα ασυμβίβαστα εκλογής, μέχρι τα ιδιωτικά ΑΕΙ, την ποινική ευθύνη των υπουργών, το ποια κόμματα δικαιούνται να συμμετέχουν στις εκλογές, για να μην αναφερθώ στην επιλογή να «συνταγματοποιηθεί» η… μεταφορά συντελεστή δόμησης (ίσως γιατί, όπως λέει και ο Ζωρζ Πιλαλί, «την μπετονιέρα μην κατηγοράς, αυτή σου δίνει για να φας»).
Η φιλοδοξία δεν είναι κακό πράγμα. Όπως κινητοποιεί τα άτομα να πετύχουν τους στόχους τους, έτσι μπορεί και να κινητοποιήσει μια παράταξη ή ένα πολιτικό κόμμα. Αρκεί βέβαια η παράταξη αυτή να έχει επίγνωση του πραγματικού συσχετισμού δύναμης.
Και εδώ έχουμε το πρώτο σοβαρό πρόβλημα με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια εξαιρετικά φιλόδοξη πρόταση που ουσιαστικά αλλάζει κρίσιμες πλευρές του πολιτεύματος και που μετασχηματίζει τους όρους της πολιτικής διαδικασίας στη χώρα, κατατίθεται από μια κυβέρνηση που είναι σε αποδρομή και από ένα κόμμα που αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι θα αγκομαχήσει για να φτάσει το 25% όταν γίνουν εκλογές.
Οπότε είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για πολιτική στρατηγική ή πολιτική φιλοδοξία, αλλά για εντυπωσιακή πολιτική αλαζονεία. Ιδίως όταν αυτή η πρόταση στην πραγματικότητα δεν είναι αποτέλεσμα ούτε διαλόγου, ούτε κάποιας ευρύτερης διεργασίας μέσα στην κοινωνία, αλλά απλώς του πολιτικού υπολογισμού της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τη συνταγματική αναθεώρηση για να χειραγωγήσει την πολιτική συζήτηση και να διατηρήσει την αυταπάτη ότι «ελέγχει την ατζέντα» και είναι αυτή που θέτει τα ερωτήματα που καλούνται τα υπόλοιπα κόμματα να απαντήσουν. Με αποτέλεσμα η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος ως ουσιαστική συζήτηση και αναμέτρηση με το εάν και που χρειάζεται διορθώσεις ο «καταστατικός χάρτης» της Ελληνικής Δημοκρατίας να απαξιώνεται και να γίνεται άλλο ένα πεδίο προεκλογικών χειρισμών και τερτιπιών. Κάτι που, με τη σειρά του, απλώς υπογραμμίζει την ουσιαστική περιφρόνηση των θεσμών που χαρακτηρίζει αυτή την κυβέρνηση.
Δεν είναι έτσι τυχαίο ότι πολλές από τις προτάσεις που περιλαμβάνει αυτή η πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος στην πραγματικότητα αποτυπώνουν και μια κρυφή φαντασίωση: την εξασφάλιση ενός συνταγματικού πλαισίου που θα επέτρεπε στη Νέα Δημοκρατία να παραμένει στην εξουσία ακόμη και με τα σημερινά της ποσοστά. Ενδεικτικές εδώ οι προτάσεις για την ενσωμάτωση του εκλογικού νόμου στο Σύνταγμα ή οι προτάσεις για το εάν και πώς θα επέτρεπε σε κόμματα να συμμετέχουν στις εκλογές. Όσο για τις προτάσεις που κάνει για τις αλλαγές στην αντιμετώπιση των ποινικών ευθυνών των υπουργών, δεν παραπέμπουν τόσο στην απόδοση δικαιοσύνης όσο μάλλον στην εξασφάλιση ότι πάντα θα υπάρχει μια «διάταξη Τζαβέλλα» να εξασφαλίσει ατιμωρησία για τους υπουργούς. Με τον ίδιο τρόπο που για τις Ανεξάρτητες Αρχές η πρεμούρα είναι ακριβώς να εξασφαλίζεται ότι θα μπορεί η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία να επιλέγει βολικές υποψηφιότητες και να μην βρίσκεται αντιμέτωπη με προσωπικότητες όπως ο Χρ. Ράμμος που θα θέλουν να σταθούν στο ύψος της ευθύνης που τους αναλογεί.
Και βέβαια η πρόταση αυτή δεν παύει να αναπαράγει τις γνωστές νεοφιλελεύθερες εμμονές της κυβέρνησης. Η πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν γίνεται με το κριτήριο να υπάρξει ένα αυστηρό πλαίσιο που να μην οδηγεί στην απαξίωση των δημόσιων πανεπιστημίων και ταυτόχρονα να διευκολύνει την ίδρυση σοβαρών και αξιόπιστων ιδρυμάτων με αυστηρά ακαδημαϊκά κριτήρια. Γίνεται για να αποκτήσει και «συνταγματική σφραγίδα» το απαράδεκτο καθεστώς που έφερε η Νέα Δημοκρατία και οδήγησε στη νομιμοποίηση των ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων που θέλουν τα διάφορα funds. Όσο για την κατάργηση της «μονιμότητας» των δημοσίων υπαλλήλων, αυτή έρχεται απλώς ως επικύρωση μιας πολιτικής που συστηματικά υπονομεύει το δημόσιο αλλά και τους ανθρώπους που μοχθούν σε αυτό και με βασικό κριτήριο να τροφοδοτήσει έναν κοινωνικό αυτοματισμό απέναντι στους υποτίθεται «τεμπέληδες» δημοσίους υπαλλήλους.
Όσο για τους Προέδρους της Δημοκρατίας «μίας χρήσης», έστω και εξαετούς, το πώς αντιμετωπίζει τον θεσμό η Νέα Δημοκρατία το απέδειξε με την εκλογή ενός ενεργού κομματικού στελέχους, που το μόνο που έχει καταφέρει είναι να έχει εξαιρετικά χαμηλή δημοφιλία που καθόλου δεν συνάδει με την ευρεία αποδοχή που πρέπει να έχει το κορυφαίο αυτό αξίωμα.
Σε τελική ανάλυση την – ανύπαρκτη – θεσμικότητά της η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την απέδειξε με τον τρόπο που αρνήθηκε να αναλάβει την πραγματική ευθύνη για το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών, που εκθέτει διεθνώς τη χώρα αλλά και με το πώς μεθοδεύει την ατιμωρησία των στελεχών της για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοφανούς απαξίωσης από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, δηλαδή ενός ευρωπαϊκού θεσμού.
Όμως, το ερώτημα παραμένει. Η κυβέρνηση ξέρει ότι το κλίμα με την αντιπολίτευση είναι ιδιαίτερα συγκρουσιακό. Πολύ δύσκολα θα συγκεντρώσει συναίνεση ώστε κάποια άρθρα να πάνε στην επόμενη Βουλή με την αυξημένη πλειοψηφία που θα επιτρέψει στην Αναθεωρητική Βουλή να τα τροποποιήσει με την «απλή» απόλυτη πλειοψηφία. Είναι πολύ πιθανό αυτή η Αναθεώρηση να μείνει «στα χαρτιά». Γιατί επομένως το κάνει;
Μία απάντηση, που σίγουρα έχει βάση, είναι ότι το κάνει για λόγους πολιτικής επικοινωνίας. Σε μια δύσκολη περίοδο, όπου είναι στο στόχαστρο της κοινωνίας πρωτίστως για την έκρηξη της ακρίβειας, θέλει να δείξει ότι επιλέγει τη «φυγή προς τα εμπρός» έστω και σε σχέση με τα ζητήματα που αφορούν τους θεσμούς και έτσι να κερδίσει στη δημόσια σφαίρα κάποιους επικοινωνιακούς πόντους, εκμεταλλευόμενη και το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα που έχει διαμορφώσει, πρωτίστως μέσω της επιλεκτικής κυβερνητικής διαφήμισης και δαπάνης.
Όμως, αυτή η απάντηση δεν αρκεί. Υπάρχει και ένας πιο κυνικός υπολογισμός. Εδώ και καιρό η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι η Νέα Δημοκρατία είναι το μόνο κόμμα εξουσίας στη χώρα και πως – όπως επίμονα υπογραμμίζουν οι φιλοκυβερνητικοί «διαμορφωτές κοινής γνώμης» – οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα σήμαινε «περιπέτειες» για τη χώρα και επιστροφή στο «2015». Επιμένοντας σε μια τέτοια αλαζονική πρόταση αναθεώρησης ουσιαστικά θέλει να στείλει μήνυμα πώς ό,τι και να γίνει θα παραμείνει στην εξουσία και θα συνεχίσει το «έργο» της. Με σκοπό είτε να βρει (ή ακόμη και να «εκβιάσει») πρόθυμα «δεκανίκια» που θα της δώσουν κοινοβουλευτική στήριξη, είτε πολύ απλά να αποθαρρύνει τους πολίτες που θέλουν να δουν να αλλάζουν τα πράγματα από το να πάνε να ψηφίσουν. Και άρα σε ένα απομειωμένο εκλογικό σώμα να κερδίσει.
Μόνο που στην πράξη τίποτα από όλα αυτά δεν θα γίνει. Ούτε «προθύμους» θα βρει αυτή η κυβέρνηση ούτε πρόκειται τα αποτελέσματα των εκλογών να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις «πέτσινες» δημοσκοπήσεις που προβάλλει εσχάτως. Αντιθέτως όταν έρθει η ώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πραγματική καταδικαστική λαϊκή ετυμηγορία που θα οδηγήσει σε έναν νέο πολιτικό συσχετισμό και συνθήκες που θα επιτρέψουν να γίνει με όρους σοβαρότητας και ουσιαστικής δημοκρατικής νομιμοποίησης η συζήτηση για το τι πρέπει και τι όχι να αλλάξει στο Σύνταγμα.
Γιατί η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν είναι ούτε φάση του προεκλογικού αγώνα, ούτε πλευρά της πολιτικής επικοινωνίας. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι η θεσμική στιγμή όπου στη βάση της εμπειρίας και με βάση ευρύτερη συζήτηση και πρωτίστως συναίνεση εξετάζουμε πώς θα κάνουμε την δημοκρατία μας καλύτερη, τη δικαιοσύνη αμερόληπτη, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ισχυρότερη, το κράτος πιο αποτελεσματικό και φιλικό προς τους πολίτες. Και όλα αυτά η Νέα Δημοκρατία, αποδεδειγμένα, δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει.
Πηγή: www.in.gr
«Μανιφέστα» τεχνοδεσποτείας
Εν μέσω πολέμων και μεγάλων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων
Η αλυσίδα των εξελίξεων του τελευταίου έτους δεν αφήνει σημαντικά περιθώρια αμφιβολιών, ότι έχουμε μπει σε εποχή πολέμων παγκόσμιας εξάπλωσης. Η κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ/Δύσης εξηγεί πολλά για την επιθετικότητα των ΗΠΑ και για το διαρκές άνοιγμα νέων πολεμικών μετώπων. Πέρα όμως απ’ αυτό το πιο φανερό επίπεδο, η διάσταση «πόλεμος» συνδέεται με πολύ επιδραστικούς και περίπλοκους τρόπους, και με τις μεγάλες αναδιαρθρώσεις του κόσμου του κεφαλαίου που βρίσκονται σε εξέλιξη. Και σ’ αυτόν τον τομέα υπάρχει μεγάλη επιτάχυνση, αφού η αξεπέραστη, ιστορική (οι απαρχές της ανάγονται στη δεκαετία του 1970) δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος του κεφαλαίου γνωρίζει σήμερα νέες εκδηλώσεις όξυνσης.
Θα γίνουμε εδώ πιο συγκεκριμένοι εστιάζοντας στο ένα από τα πρωτεύοντα πεδία αυτών των αναδιαρθρώσεων: Ο τωρινός κύκλος της «ψηφιακής αναδιάρθρωσης», που έχει στον πυρήνα του τη συλλογή τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων των πιο διαφορετικών κατηγοριών και την επεξεργασία τους με αλγορίθμους Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), βλέπει τεράστιες ευκαιρίες κερδοφορίας –αλλά και «νομιμοποίησης» πειραματισμών απίστευτης αντικοινωνικότητας– σε στρατιωτικές εφαρμογές και χρήσεις. Μια σειρά αμερικανικών μεγα-εταιρικών ομίλων ορέγονται απροσχημάτιστα «πόλεμο» και έχουν σοβαρή επιρροή στα κέντρα εξουσίας που τον αποφασίζουν (αμερικανική διοίκηση, Κογκρέσο) και τον διεξάγουν (Πεντάγωνο, μυστικές υπηρεσίες). Ανάμεσά τους η Παλαντίρ, που εισάγει νέα μοντέλα δραστηριοτήτων επιδιώκοντας να «δημιουργήσει σχολή», και με την οποία θα ασχοληθούμε κυρίως σ’ αυτό το σημείωμα.
Χωρίς καμία υπερβολή, ο πόλεμος της εποχής της ΤΝ –που τροποποιεί εκ βάθρων τα πολεμικά δεδομένα και που τα μέτωπά του μετατρέπονται σε ταχύρρυθμα εργαστήρια δοκιμών νέων μορφών πολεμικής σύγκρουσης και όπλων– δημιουργεί μια νέα, πρωτεύουσας σημασίας, πίστα δραστηριοτήτων του «στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος». Ο κύκλος γίνεται ακραία φαύλος: Οι ψηφιακές/ΤΝ μπίζνες στρέφονται έντονα τώρα προς τον πόλεμο (αφού έπαιξαν προηγουμένως και με την πανδημία και με άλλες «ευκαιρίες»), γεννώντας και βλέποντας ενιαία, όπως θα δούμε στη συνέχεια, νέες μορφές του – διακρατικές, αλλά και στο εσωτερικό των κρατών απέναντι στις δικές τους κοινωνίες! Ο πόλεμος, τροποποιούμενος και με τις υβριδικές τροπές που παίρνει, ανοίγει με τη σειρά του, σε απρόσμενες κλίμακες, «νέα» πεδία δραστηριότητας: καθολικοποίηση της παρακολούθησης, ολοκλήρωση τηλεπικοινωνιακών δικτύων (βλ. τον ρόλο του συστήματος δορυφόρων StarLink του Μασκ), αλλά και μεγάλες ροπές προς τη νομιμοποίηση κάθε είδους απορρύθμισης (πολιτικής, κοινωνικής) και «απελευθέρωσης» (της ασυδοσίας του κεφαλαίου).
Οι τεράστιες αναδιαρθρώσεις που προωθούνται δεν αφορούν στενά «την τεχνολογία». Φέρνουν τα πάνω-κάτω σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής (οργάνωση χρόνων, χώρων, εργασίας και των καταμερισμών της, αξίες και νοηματοδότηση ζωής, αναπαραστάσεις της πραγματικότητας στις συνειδήσεις των ανθρώπων κ.λπ.), και παρεμβαίνουν ως μείζων παράγων αποδιοργάνωσης και δύσκολης αναδιαμόρφωσης των δυνατοτήτων των κοινωνιών να αντιστέκονται στα όσα προωθούνται.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΑΛΑΝΤΙΡ
Όχι μοναδική, αλλά χαρακτηριστική του τι ετοιμάζεται
Οι δραστηριότητες της Παλαντίρ εστιάζουν στη δημιουργία συστημάτων λογισμικού για την υποστήριξη λήψης αποφάσεων με τεχνικές ΤΝ. Πώς; Αναλύοντας, συνδυάζοντας και συσχετίζοντας τεράστιο πλήθος δεδομένων προερχόμενων από όλες τις πιθανές πηγές: κάμερες, κινητά τηλέφωνα, παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών από δορυφόρους, παρακολούθηση κινήσεων με GPS, φορητές συσκευές πάσης φύσεως συνδεμένες στο διαδίκτυο, τραπεζικά συστήματα, συστήματα πληρωμών και κίνησης κεφαλαίων, ιατρικά δεδομένα από τα Εθνικά Συστήματα Υγείας (!) και πλήθος άλλες πηγές. Οι υπηρεσίες λήψης «αποφάσεων» αφορούν κάθε είδους «πεδίο μάχης» (τα πάντα αδιακρίτως θεωρούνται «πεδία μάχης») και τον έλεγχο που θέλουν να επιβάλουν επ’ αυτών οι χρήστες των συστημάτων (το Πεντάγωνο, το FBI, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, η πολεμική μηχανή του Ισραήλ και όποιος άλλος).
Η εταιρεία, που δραστηριοποιείται στη Silicon Valley της Καλιφόρνια, ιδρύθηκε το 2003. Δηλαδή στο φόντο των «αναγκών» και των μεγάλων ευκαιριών νομιμοποίησης μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 (Δίδυμοι Πύργοι) της γενικευμένης παρακολούθησης (ο αμερικανικός νόμος Patriot Act). Παρακολούθησης τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και ξένων χωρών. Τα κανάλια χρηματοδότησης της εταιρείας υπήρξαν εξαρχής ιδιαίτερα σκοτεινά και δαιδαλώδη, σχετιζόμενα με επενδυτικούς βραχίονες της CIA και άλλων υπηρεσιών. Οι παραγγελίες από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα σύντομα εκτοξεύθηκαν, και αντίστοιχα εκτοξεύθηκε η κεφαλαιοποίηση της εταιρείας.
Οι ιδρυτές της Παλαντίρ
Οι ιδρυτές, Πίτερ Τιλ και Άλεξ Καρπ, έχουν εξελιχθεί σε πρόσωπα μεγάλης επιδραστικότητας στον χώρο της τεχνοκρατικοελευθεριακής αμερικανικής δεξιάς (techno libertarians). Η «ελευθερία» βεβαίως εδώ αφορά το κεφάλαιο και την κατάργηση κάθε είδους κοινωνικού περιορισμού του (αντιμονοπωλιακών μέτρων, τρόπων συλλογικής του αντιμετώπισης, κοινωνικών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους κ.λπ.). Αφορά επίσης την επιδίωξη της πλήρους διαγραφής όλων των ιστορικών χειραφετητικών προταγμάτων (μαζί και της γυναικείας απελευθέρωσης!) μέσα από την επιβολή ενός, φασιστικής κοπής, ακραίου τεχνοδεσποτισμού στο εσωτερικό, και την επαναφορά της αποικιοκρατικής κυριαρχίας της Δύσης σε όλο τον πλανήτη.
Και οι δύο ιδρυτές –ο Καρπ είναι ο ένας εκ των δύο συγγραφέων του «μανιφέστου» ενεργητικής προβολής αυτών των θέσεων που κυκλοφόρησε το 2025, και τούτο τον καιρό προβάλλεται έντονα μέσα από μια σύνοψή του σε 22 σημεία– έχουν μακρά θητεία σημαντικής υποστήριξης αντιδραστικών πολιτικών ρευμάτων και κινήσεων στις ΗΠΑ, και του Τραμπ ήδη από την πρώτη του θητεία. Ο σημερινός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς στηρίχθηκε και προωθήθηκε απ’ αυτούς, και η ρητορική του (η επιθετικότητα και το ρεπερτόριο των θεμάτων που ανακινεί) φέρουν εμφανώς τη σφραγίδα τους.
Ο Τιλ επιπλέον υπήρξε εκ των ιδρυτών του συστήματος πληρωμών PayPal. Τα ενιαία ολοκληρωμένα συστήματα πληρωμών εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε ξεχωριστό πεδίο σχεδιασμών για την επιβολή ολοκληρωτικών κοινωνικών ελέγχων βιοπολιτικού χαρακτήρα. Και μάλιστα τόσο στη Δύση όσο και στην Κίνα (που πρωτοπορεί!). Πρόκειται για ένα ξεχωριστό θέμα, που δεν θα θίξουμε περισσότερο εδώ, αλλά αξίζει να το κρατήσουμε.
Τα πεδία πειραματισμού και γενικευμένου ελέγχου
Μετά την 7/10/2023 και με την έναρξη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, η Παλαντίρ επίσημα ανέλαβε κομβικό ρόλο. Η συστηματοποίηση της επιλογής στόχων και η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ για την εξολόθρευση / εκτοπισμό των παλαιστινιακών πληθυσμών σε Γάζα και Δυτική Όχθη βασίστηκε επισήμως στα λογισμικά της, και έγινε το προνομιακό πεδίο πειραματισμών της εταιρείας. Επίσης οι επιχειρήσεις αποκεφαλισμού της ηγετικής δομής της λιβανέζικης Χεζμπολά, και στη συνέχεια της ιρανικής ηγεσίας, ομολογημένα φέρουν τη σφραγίδα της ίδιας εταιρείας, και διαφημίζονται ως αξεπέραστες τεχνολογικές επιτυχίες!
Ταυτόχρονα, η Παλαντίρ παρέχει τη βασική υποστήριξη για την παρακολούθηση των πληθυσμών στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά και και για την επιλογή των στόχων / θυμάτων των πρωτοφανούς αγριότητας φασιστικών, ρατσιστικών επιθέσεων-σκούπα που έχει εξαπολύσει η διοίκηση Τραμπ (με βραχίονα την ICE) απέναντι στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς σε όλη τη χώρα. Το μεταναστευτικό, και όσα οργανώνονται υπό τον τίτλο «εξάλειψη του βαρέος εγκλήματος», δεν είναι παρά μια τεράστια δοκιμή πειθάρχησης των πληθυσμών των μεγάλων αστικών κέντρων των ΗΠΑ, και αντιμετώπισης του εκρηκτικού φορτίου κοινωνικής δυσαρέσκειας που σωρεύεται από την πολύπλευρη οικονομικοκοινωνική κρίση στο εσωτερικό τους. Οι πόλεμοι «μέσα» και «έξω» γίνονται όλο και πιο ενιαίοι. Η πίστα Παλαντίρ ήρθε να αναβαθμίσει την ήδη υπάρχουσα προηγούμενη αμφίδρομη και στενότατη συνεργασία ΗΠΑ-Ισραήλ στην καταστολή πληθυσμών και στην οργάνωση των φυλακών (βλ. το βιβλίο με παρεμβάσεις της Άντζελα Ντέιβις από τις εκδόσεις Α/συνεχεια).
Οι ειδήσεις έρχονται όμως και από αλλού. Εδώ θα περιοριστούμε σε δύο μόνο περιπτώσεις. Πρόσφατα ξέσπασε σάλος στη Βρετανία για τις σχέσεις της κυβέρνησης Στάρμερ με την Παλαντίρ και για τον έλεγχο που έχει εξασφαλίσει η τελευταία επί των δεδομένων του βρετανικού NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας). Η αντίστοιχη δραστηριότητα της εταιρείας στην Ελλάδα, όπου συνήψε σύμβαση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη για την κάλυψη αναγκών διαχείρισης πληθυσμών με όχημα την πανδημία (!), παραμένει κατασκότεινη, οι δε όροι της σύμβασης κρατιούνται επτασφράγιστο μυστικό (ακόμη περισσότερο που οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν υπάρξει το λιγότερο χλιαρές και στο θέμα αυτό).
ΤΟ «ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΠΑΛΑΝΤΙΡ»
(από τους Άλεξ Καρπ και Νίκολας Ζαμίσκα)
Πρόκειται για ένα σκληρό «μανιφέστο», ένα πολιτικό πρόγραμμα τεχνοφεουδαρχικού
Είναι το δεύτερο τέτοιο «διάβημα» των τεχνοφεουδαρχικών «ελίτ», μετά τη «Μεγάλη Επανεκκίνηση» του Σβαμπ (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ). Τώρα όχι με παγκοσμιοποιητικούς όρους όπως εκείνο, αλλά με όρους «εθνικής, πατριωτικής» αναδίπλωσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην πολεμική οικονομία.
Ας δούμε τα βασικά μοτίβα που περιέχονται στα 22 σημεία που προβλήθηκαν τελευταία. Η συγκυρία του πολέμου με το Ιράν λέει πάρα πολλά για τα όσα επιταχύνονται «πίσω του».
- Στροφή στην πολεμική οικονομία και προς τον πόλεμο. Μέσω αυτών, προσπάθεια επανάκαμψης της βιομηχανικής-τεχνολογικής ηγεμονίας των ΗΠΑ. Επιδίωξη για δέσμευση των επιχειρηματικών συμφερόντων (ιδιαίτερα της Silicon Valley) σε μια σκληρή γραμμή πολεμικής αντιπαράθεσης «μέχρι τέλους» με την Κίνα. Προετοιμασία των πνευμάτων για πόλεμο, σε αντιπαράθεση με την «ήπια», «φιλελεύθερη» γραμμή της παγκοσμιοποίησης που θεωρούν οι συγγραφείς ότι επικρατεί σήμερα. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης(!). Είναι εμφανές ότι ένας από τους κύριους πονοκεφάλους των «ελίτ» είναι ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν δείχνουν έτοιμες να «οικειοποιηθούν τον πόλεμο», και ότι μετράει ακόμη πολύ το «κεκτημένο μιας σχετικά μακρόχρονης ειρήνης (μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο)».
- Μέσα στο προηγούμενο πλαίσιο, προβολή της «ανάγκης» επαναστρατιωτικοποίησης της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Διότι τα αποτελέσματα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου «δυστυχώς»(!) επέβαλαν «υπερβολικές διορθώσεις» και δέσμευση αυτών των δύο δυνάμεων σε αποστρατιωτικοποιημένη ή και πασιφιστική κατεύθυνση (η οποία αποκηρύσσεται από τους συγγραφείς μετά βδελυγμίας).
- Ηγετική κοινωνική ομάδα αναγορεύονται οι τεχνοκράτες, που πρέπει να βρίσκονται εκτός οποιουδήποτε ελέγχου και αξίωσης διαφάνειας. Αλλιώς «θα ξεμείνουμε από πρόθυμους να αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και ευθύνες»! Κάτι επιπλέον, καίριας σημασίας: Η ανθρωπιστική παιδεία δεν έχει θέση στον νέο κόσμο της ΤΝ, δηλώνουν κατηγορηματικά οι κύκλοι που εκφράζονται από το «μανιφέστο».
- Κήρυξη πολέμου στο «υπερβολικό κράτος». Κατά πρώτον, στην ίδια την υπόσταση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά και με άρση όλων των ρυθμιστικών κανόνων σε όλα τα επίπεδα (κίνηση κεφαλαίων, διεθνείς σχέσεις, περιβαλλοντικοί και υγειονομικοί περιορισμοί κ.ά.). Και τα δύο είναι βασικά μοτίβα της αμερικανικής «ελευθεριακής» δεξιάς. Η διοίκηση Τραμπ έχει ήδη γίνει το εργαστήριο για την προώθηση αυτής της ατζέντας. Αλλά και το θέατρο εκδήλωσης των συγκρουσιακών της αντιφάσεων (Department of Government Efficiency του Έλον Μασκ με το «τσεκούρι» στις κρατικές δαπάνες και τις αναταράξεις που προέκυψαν).
- Γενικευμένος κοινωνικός πόλεμος πίσω από την προμετωπίδα της «εξάλειψης του βαρέος εγκλήματος» και προσπάθεια επιβολής μεγάλων ενδοκοινωνικών εμφύλιων ρηγμάτων μέσω της ακροδεξιάς αξιοποίησης του θέματος «ασφάλεια». Οι πολιτικές Τραμπ απέναντι στα μεγάλα αστικά κέντρα (Λος Άντζελες, Σικάγο, Πόρτλαντ του Όρεγκον, Ουάσινγκτον, και ιδιαίτερα βέβαια Μινεάπολις), με τη χρήση της ICE, και την υποστήριξη με λογισμικά της Παλαντίρ για τη στοχοποίηση και την πρόβλεψη της συμπεριφοράς αστικών πληθυσμών, είναι οι πρώτες σοβαρές πρόβες αυτού του νέου κύκλου κρατικής καταστολής και πειθάρχησης.
- Πόλεμος κατά της πολυπολιτισμικότητας και των φιλελευθερισμών της. Δηλώνεται απροκάλυπτα ότι δεν είναι όλοι οι πολιτισμοί ισότιμοι, ότι η Δύση υπερέχει: «Λευκή υπεροχή» στο εσωτερικό των ΗΠΑ και επαναφορά της «εκπολιτιστικής» Δυτικής αποικιοκρατίας σε πλανητικό επίπεδο. Πρόσφατα ο Τζ Ντ. Βανς, στο Μόναχο, το έθεσε ενώπιον ευρωατλαντικού ακροατηρίου έτσι ακριβώς και χωρίς περιστροφές.
- Επιστροφή στη σκληρή, συντηρητική παραδοσιοκρατία με θρησκευτικό μανδύα, στις σκληρές (μισαλλόδοξες) πεποιθήσεις, γενικευμένη επίθεση στον οποιονδήποτε πλουραλισμό, στις φιλελεύθερες αντιλήψεις και στα δικαιώματα.
*********
Δύο σημεία αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σχετικά με την ατζέντα αυτού του «μανιφέστου».
1) Η διοίκηση Τραμπ και η –απογυμνούμενη από πολιτικές διαμεσολαβήσεις, κανόνες ρύθμισης και νομιμοποιήσεις– επιβολή δια της ισχύος που προωθεί, λογίζεται απ’ αυτούς τους κύκλους σαν φάση προετοιμασίας της μετάβασης στις κοινωνικές αναδιαρθρώσεις του καθεστώτος τεχνοδεσποτείας το οποίο επιδιώκουν να επιβάλουν. Η πλευρά αυτή δείχνει σήμερα να διεξάγει αγώνα (άδηλης έκβασης) για να κυριαρχήσει. Που υπερβαίνει κατά πολύ τις όποιες αμφίβολες προοπτικές επιτυχίας των πολιτικών Τραμπ.
2) Το δεύτερο σημείο, και το πιο περίπλοκο για τις προοπτικές της κοινωνικής χειραφέτησης, είναι η μεθοδευόμενη παγίδευση σ’ ένα δίπολο ανάμεσα στη «νεοφιλελεύθερη δικαιωματική παγκοσμιοποίηση» (που διαθέτει τις δικές της εκδοχές καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, με κοινό παρονομαστή πάντως την πολεμική οικονομία), και σ’ αυτήν την εκδοχή σκληρής αμερικανικής ιμπεριαλιστικής «αναδίπλωσης» (καμία σχέση με την όποια απόσυρση από πολέμους και με κάποιον δήθεν απομονωτισμό στο «Δυτικό ημισφαίριο»).
Είναι ίσως τελικά αυτή η πλευρά, και οι τρόποι της αξιοποίησης –από τους συγγραφείς του «μανιφέστου»– της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στους «παγκοσμιοποιητές», που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στο βαθμό που προσβλέπει στις δυνατότητες δημιουργίας υπολογίσιμου ρεύματος κοινωνικής υποστήριξης και «παίζει» μ’ αυτές. Οι «υλικές πραγματικότητες» της πρακτικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν φαίνονται να αφήνουν ισχυρά περιθώρια γι’ αυτό (τουλάχιστον μέχρι στιγμής και με τις ακραία απονομιμοποιημένες πολεμικές φόρμουλες που προκρίνονται). Όμως εν τέλει το κομβικό πρόβλημα για την προαγωγή της συνείδησης των υποτελών τάξεων είναι η υπέρβαση αυτής της παγίδευσης, που για την ώρα τις κρατάει δέσμιες σε μια μεταιχμιακή κατάσταση «παθητικοποιημένης δυσφορίας».
Δύο σημεία αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σχετικά με την ατζέντα αυτού του «μανιφέστου».
1) Η διοίκηση Τραμπ και η –απογυμνούμενη από πολιτικές διαμεσολαβήσεις, κανόνες ρύθμισης και νομιμοποιήσεις– επιβολή δια της ισχύος που προωθεί, λογίζεται απ’ αυτούς τους κύκλους σαν φάση προετοιμασίας της μετάβασης στις κοινωνικές αναδιαρθρώσεις του καθεστώτος τεχνοδεσποτείας το οποίο επιδιώκουν να επιβάλουν. Η πλευρά αυτή δείχνει σήμερα να διεξάγει αγώνα (άδηλης έκβασης) για να κυριαρχήσει. Που υπερβαίνει κατά πολύ τις όποιες αμφίβολες προοπτικές επιτυχίας των πολιτικών Τραμπ.
2) Το δεύτερο σημείο, και το πιο περίπλοκο για τις προοπτικές της κοινωνικής χειραφέτησης, είναι η μεθοδευόμενη παγίδευση σ’ ένα δίπολο ανάμεσα στη «νεοφιλελεύθερη δικαιωματική παγκοσμιοποίηση» (που διαθέτει τις δικές της εκδοχές καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, με κοινό παρονομαστή πάντως την πολεμική οικονομία), και σ’ αυτήν την εκδοχή σκληρής αμερικανικής ιμπεριαλιστικής «αναδίπλωσης» (καμία σχέση με την όποια απόσυρση από πολέμους και με κάποιον δήθεν απομονωτισμό στο «Δυτικό ημισφαίριο»).
Είναι ίσως τελικά αυτή η πλευρά, και οι τρόποι της αξιοποίησης –από τους συγγραφείς του «μανιφέστου»– της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στους «παγκοσμιοποιητές», που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στο βαθμό που προσβλέπει στις δυνατότητες δημιουργίας υπολογίσιμου ρεύματος κοινωνικής υποστήριξης και «παίζει» μ’ αυτές. Οι «υλικές πραγματικότητες» της πρακτικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν φαίνονται να αφήνουν ισχυρά περιθώρια γι’ αυτό (τουλάχιστον μέχρι στιγμής και με τις ακραία απονομιμοποιημένες πολεμικές φόρμουλες που προκρίνονται). Όμως εν τέλει το κομβικό πρόβλημα για την προαγωγή της συνείδησης των υποτελών τάξεων είναι η υπέρβαση αυτής της παγίδευσης, που για την ώρα τις κρατάει δέσμιες σε μια μεταιχμιακή κατάσταση «παθητικοποιημένης δυσφορίας».
10 Μαΐου 1956: Η εκτέλεση των Μιχαήλ Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου
Η εκτέλεση των δύο αγωνιστών όμως δεν περιορίστηκε μόνο σε αντιδράσεις από την Κύπρο, αλλά προκάλεσε και διεθνή κατακραυγή.
Pandora Newsroom
Σαν σήμερα, στις 10 Μαΐου 1956, γράφεται μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κύπρου, καθώς δύο αγωνιστές της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), ο Μιχαήλ Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου, εκτελέστηκαν δι’ απαγχονισμού από τους Άγγλους.
Το χρονικό της εκτέλεσης
Λίγους μήνες πριν από την εκτέλεση της ποινής τους, ο Μιχαήλ Καραολής μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου σκότωσαν στις 28 Αυγούστου 1955 τον Ηρόδοτο Πουλλή, αστυνομικό και στενό συνεργάτη των Βρετανών. Κατά τη διάρκεια της φυγής τους, ο Καραολής δεν κατόρθωσε να διαφύγει της συλλήψεως και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας.
Στις 28 Οκτωβρίου 1955 το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, μολονότι η σφαίρα με την οποία σκοτώθηκε ο Πουλλής προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Εξαιρετικά επιβαρυντικό στοιχείο για την καταδίκη του Καραολή ήταν το γεγονός πως παρά τα βασανιστήρια και τις πιέσεις που δέχθηκε κατά τη διάρκεια της κράτησής του δεν αποκάλυψε τα ονόματα των συντρόφων του.
Ο Ανδρέας Δημητρίου δικάστηκε σε άλλη υπόθεση, με την κατηγορία ότι δολοφόνησε τον Σίντνεϊ Τέιλορ, Άγγλο πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, στην Αμμόχωστο, με την ετυμηγορία να είναι όμοια με αυτή του συναγωνιστή του. Στις 28 Νοεμβρίου 1955 καταδικάστηκε σε θάνατο, με τον αγωνιστή να ασκεί έφεση να απορρίπτεται.
Οι δύο αγωνιστές οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 10 Μαΐου 1956, με χαρακτηριστική αναφορά να είναι ότι τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο λίγο πριν από τον θάνατο. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.
Η εκτέλεση των δύο αγωνιστών όμως δεν περιορίστηκε μόνο σε αντιδράσεις από την Κύπρο, αλλά προκάλεσε και διεθνή κατακραυγή, με την η ηρωική τους στάση να αποτελεί σύμβολο του κυπριακού λαού στην προσπάθεια χειραφέτησής του.
Ποιος ήταν ο Μιχαήλ Καραολής
Ο Μιχαήλ (Μιχαλάκης) Καραολής γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933. Ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος.
Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, προσφέροντας ποικιλοτρόπως στον αγώνα.
Ενδεικτικά, έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή, εργάστηκε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Παρά την ενεργή εμπλοκή του με την ΕΟΚΑ, δεν κινούσε τις υποψίες ο Καραολής, καθώς είχε επαφές με Άγγλους λόγω της φοίτησής του στην Αγγλική Σχολή.
Στις 28 Αυγούστου 1955, συμμετείχε στη δολοφονία του Πουλλή, όπου έμελε να είναι η τελευταία του δράση με την ΕΟΚΑ. Παρά τις προσπάθειες για δραπέτευσή του δεν καρποφόρησαν, με αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του μαζί με τον Παναγιώτου τον Μάιο του 1956.
Ποιος ήταν ο Ανδρέας Δημητρίου
Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου.
Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο.
Ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ, έχοντας δράση με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό. Κατά το διάστημα στην ΕΟΚΑ, προέβη στην κλοπή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους.
Ως προς την απόπειρα δολοφονίας του Τέιλορ, ο Δημητρίου τραυματίστηκε από τη φρουρά του Άγγλου πράκτορα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και τελικώς να καταδικαστεί σε θάνατο.
Σύμφωνα με πηγές, είχε αναφέρει στη μητέρα του λίγο πριν από τον θάνατο ότι είχε πικρία που δεν θα προλάβαινε να δει την Κύπρο ελεύθερη, με εκείνη να του απαντά: «Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος».
Πηγές: eoka.org.cy
μέσω www.koutipandoras.gr
Κυριακή 10 Μαΐου 2026
Η Σπιναλόγκα του Αυτιά
Η κοινωνία δεν χρειάζεται πολιτικούς που δεν καταλαβαίνουν τι λένε, αλλά ανθρώπους με στοιχειώδη ευαισθησία
Τη μία μέρα βγαίνει η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας και ζητά από τις γυναίκες της Κρήτης να βγάλουν από τα σπίτια τους τα όπλα. Την άλλη μέρα βγαίνει ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς και, με πρόσχημα την «προστασία» των ατόμων με αναπηρία, επαναφέρει μια λογική που η Ευρώπη και το αναπηρικό κίνημα προσπαθούν εδώ και χρόνια να αφήσουν πίσω, τη λογική του αποκλεισμού και του ιδρυματισμού.
Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν καταλαβαίνουν τι λένε. Γιατί άνθρωποι με πολιτική ευθύνη ανοίγουν το στόμα τους και καταθέτουν χωρίς δεύτερη σκέψη προτάσεις απαράδεκτες, χωρίς την παραμικρή κοινωνική ευαισθησία. Τα «χωριά ΑμεΑ» δεν αποτελούν ούτε σύγχρονη πολιτική ούτε κοινωνική πρόοδο. Αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους με αναπηρία σαν πολίτες που πρέπει να ζουν μακριά από την κοινωνία, συγκεντρωμένοι σε ειδικές δομές, λες και η θέση τους δεν βρίσκεται στις γειτονιές, στα σχολεία, στην εργασία και στην καθημερινή ζωή μαζί με όλους τους άλλους πολίτες.
Οι αντιδράσεις από το αναπηρικό κίνημα και το ΠΑΣΟΚ ήταν απολύτως αναμενόμενες, γιατί πίσω από τις ωραίες λέξεις περί «πρότυπων πρότζεκτ» κρύβεται η ίδια παλιά λογική, να μεταφέρει το κράτος το ζήτημα έξω από το κοινωνικό πεδίο για να το κλείσει σε οργανωμένους χώρους «φροντίδας», ώστε να αποφεύγει την ουσιαστική υποχρέωση για ισότιμη συμμετοχή και ανεξάρτητη διαβίωση.
Οι πραγματικές ανάγκες χιλιάδων οικογενειών δεν καλύπτονται με σύγχρονες Σπιναλόγκες. Η κοινωνία χρειάζεται στήριξη στο σπίτι, οικονομική ενίσχυση, προσωπικούς βοηθούς, δημόσιες δομές και ουσιαστική ένταξη στην κοινωνία.
Η χώρα δεν χρειάζεται πολιτικές απομόνωσης με νέο όνομα. Χρειάζεται πολιτικές αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ισότητας. Και τελικά, η κοινωνία δεν χρειάζεται πολιτικούς που δεν καταλαβαίνουν τι λένε, αλλά ανθρώπους με στοιχειώδη ευαισθησία και αίσθηση κοινωνικής ευθύνης.
ΥΓ του blog: ...και γνώση όχι επικοινωνία...
Δυστοπία η Ελλάς: περιμένοντας τους Μεσσίες που... "έρχονται με φόρα να μας σώσουν"!..
Τα 4 δημοσκοπικά πρότζεκτ της εβδομάδας και τα φούμαρα που πουλούν για την πολύτιμη πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού
Σύμφωνοι, η Πρωτομαγιά «δεν είναι αργία – είναι απεργία», όχι όμως για τους δημοσκόπους. Οι οποίοι, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, δούλευαν χωρίς ανάσα καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου πρωτομαγιάτικου τριήμερου, προκειμένου να βγάλουν στον επικοινωνιακό «αέρα» της Δευτέρας 4/5/2026 και της Τρίτης 5/5/2026 την πολύτιμη, για τους πελάτες τους (τα ΜΜΕ), πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού και, «περάστε, κύριοι… ό,τι πάρετε ένα τάλιρο!..
Τέσσερις δημοσκοπήσεις πρόλαβα να «μετρήσω» Δευτέρα και Τρίτη, σε τέσσερα διαφορετικά ψηφιακά Μέσα. Το καθένα απ’ αυτά πουσάριζε – έσπρωχνε, όπως λέμε ελληνιστί – το δικό του δημοσκοπικό πρότζεκτ για τον πρωθυπουργό του μέλλοντος μας. Ασύστολα και απροκάλυπτα προπαγανδιστικά, χωρίς να του καίγεται καρφί αν, με τον τρόπο που πλασάριζε το «προϊόν», αποκάλυπτε τις προθέσεις και την ποιότητα της Εταιρίας που διεξήγαγε την έρευνα, καθώς και την δημοσιογραφική ποιότητα του παραγγέλοντος αυτήν Μέσου Ενημέρωσης:
«Πάνω από 32% η ΝΔ - Χωρίς αντίπαλο ο Κυρ. Μητσοτάκης στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία», κόμπαζε το «Θέμα.gr», διαφημίζοντας την δημοσκοπική του πραμάτεια, έργο της Εταιρίας «marc AE». Το δημοσκοπικό πρότζεκτ του «Θέματος», πατώντας στην… φοβερή απήχηση που είχαν στους Έλληνες τα υποτιθέμενα «μέτρα στήριξης» Μητσοτάκη «λόγω της σύρραξης στον Περσικό Κόλπο» (σ. σ: εκείνα τα ασήμαντα – έως και προσβλητικά – εφάπαξ επιδόματα σε άπορες οικογένειες, ανασφάλιστους υπερήλικες και χαμηλοσυνταξιούχους), απέδιδε σημαντική ανάκαμψη της συσπείρωσης της Ν.Δ., «που φτάνει στην εκτίμηση ψήφου στο 32,2%, σχεδόν 4 μονάδες πάνω από το ποσοστό των ευρωεκλογών», πράγμα που καθιστά ανίκητο – «χωρίς αντίπαλο» – τον κ. Μητσοτάκη. Λεπτομέρεια: στο συγκεκριμένο… πρότζεκτ του «Θέματος» απουσίαζαν από τη λίστα του αναφερόμενου στην «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία» ερωτηματολόγιου τα ονόματα των φερόμενων ως βασικών αντιπάλων του κ. Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές, Τσίπρα και Καρυστιανού.
Αντίθετα, στα υπόλοιπα τρία μετα-πρωτομαγιάτικα δημοσκοπικά πρότζεκτ, (της Metron Analysis για το MEGA, της Opinion Poll για το Action 24 και της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», ο Τσίπρας, η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης ήσαν… πρώτες φίρμες. Εναλλάξ, όμως, σαν τους τραγουδιστές στις μαρκίζες των νυχτερινών κέντρων…
Στο πρότζεκτ του MEGA, διακριτικά μεν αλλά… θαρραλέα, «σπρώχνεται» (σ. σ: για τη δεύτερη θέση προς το παρόν) ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ: «Τσίπρας, Καρυστιανού και Ανδρουλάκης βρίσκονται στο επίκεντρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων, καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές έχει ήδη ξεκινήσει και η μάχη για τη δεύτερη θέση φαίνεται πιο ανοιχτή από ποτέ», προλογίζει το εν λόγω δημοσκοπικό πρότζεκτ ένα απ’ τα… alter ego του, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Και, αμέσως μετά, ακολουθεί το διακριτικό… σπρώξιμο που σας έλεγα, με το εξής περιτύλιγμα: «Καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους απέναντι στην κυβέρνηση και συνεχίζει τις μεταγραφές στελεχών, το ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκεντρώνοντας στην εκτίμηση ψήφου ποσοστό 15%»!..
Τα άλλα δυό, τα… μελισσόπουλα πρότζεκτ «της Αριστεράς και της Προόδου» (καλά καταλάβατε, τα πρότζεκτ του Action 24 και της «Εφημερίδας των Συντακτών» εννοώ), πουσάρουν ανοιχτά τους Τσίπρα και Καρυστιανού ως επερχόμενους με… φόρα μεσσίες, που θα μας… σώσουν από την απολυταρχική τυραννία Μητσοτάκη, αποδίδοντας στους πολιτικούς φορείς που ετοιμάζουν δυνητική εκλογική δυναμική η οποία κυμαίνεται από 22 έως 27%. Μια «δύναμη» που ξεπερνά τον Ανδρουλάκη (τον αφήνει στην τέταρτη θέση), αγγίζει το (πάντα πρώτο σε… εκτίμηση ψήφου!) ποσοστό Μητσοτάκη και δημιουργεί πεδίο λαμπρής συνεργασίας ανάμεσα στους δευτερότριτους «επερχόμενους μεσσίες» και τον… τέταρτο Ανδρουλάκη για μια «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς». Την οποία, όπως μας λέει ο τίτλος του β' μέρους της έρευνας της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», προκρίνει το 30% των ερωτηθέντων.
Μακάρι, αλλά αυτό το «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς» μεγάλο μπέρδεμα μου κάνει – δεν υπόσχεται ούτε καν την επιστροφή σε μια κάποια έωλη κυβερνητική κανονικότητα, όπως αυτή που… επαγγέλλεται ο Τσίπρας. Κι εμείς, μοιραίοι κι άβουλοι, καθόμαστε και περιμένουμε την... «κανονικότητα» των ονείρων μας, όπως οι γηραλέοι αλήτες του Μπέκετ κάθονται περιμένοντας τον Γκοντό. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι ήρωες του Μπέκετ δεν βρίσκονται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο – είναι παντού και πουθενά. Ενώ εμείς βρισκόμαστε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο: είμαστε εδώ και τώρα, στην Πολιτική Δυστοπία η Ελλάς!..
Άπτον Σίνκλερ: Ο άνθρωπος που στόχευσε την καρδιά και κατά λάθος πέτυχε το στομάχι
«Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να καταλάβει κάτι, όταν ο μισθός του εξαρτάται από τη μη κατανόησή του…»
ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ο Άπτον Σίνκλερ πέτυχε μέσα σε μήνες αυτό που ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΩΝ δεν μπόρεσε. Ένας 26άχρονος συγγραφέας, με 500 δολάρια για επτά εβδομάδες, φόρεσε βρόμικα ρούχα και μπήκε στην πιο ισχυρή και διεφθαρμένη βιομηχανία της Αμερικής. Είδε πράγματα που θα έκαναν τους περισσότερους ανθρώπους να φύγουν και να μην κοιτάξουν ποτέ πίσω. Τα έγραψε όλα και τα μετέτρεψε σε μια ιστορία που 150.000 άνθρωποι διάβασαν μόνο τον πρώτο χρόνο.
Ο ΡΟΥΣΒΕΛΤ ΕΡΕΥΝΗΣΕ. Τα ίδια τα κέρδη της βιομηχανίας τον ανάγκασαν να υποστηρίξει τη ρύθμιση, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς του. Δύο νόμοι υπογράφηκαν σε μία ημέρα. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) δημιουργήθηκε.
ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ και ασφάλειας των τροφίμων χτίστηκε πάνω στα θεμέλια ΜΙΑΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΝΕΑΡΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ που ποτέ δεν πήρε αυτό που πραγματικά ήθελε. Ο Σίνκλερ ήθελε οι άνθρωποι να νοιαστούν για τους εργάτες. Νοιάστηκαν για τα ποντίκια στο λουκάνικό τους.
ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ γι’ αυτό. Αλλά η κληρονομιά του είναι αναμφισβήτητη. Εξέθεσε μια βιομηχανία ΠΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ. Ανάγκασε την κυβέρνηση να δράσει. Βοήθησε στη δημιουργία της υπηρεσίας που προστατεύει ακόμα και σήμερα τους Αμερικανούς. Κάθε ετικέτα τροφίμων. Κάθε επιθεώρηση ασφάλειας.
Κάθε διαδικασία έγκρισης φαρμάκου. Όλα ανάγονται σε εκείνες τις ΕΠΤΑ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ, το 1904.
Ο ΑΠΤΟΝ ΣΙΝΚΛΕΡ πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1968. Ήταν 90 ετών. Το βιβλίο του δεν έπαψε ποτέ να τυπώνεται. Διαβάζεται ακόμα και σήμερα σε λύκεια και κολέγια σε όλη την Αμερική. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, τα ποντίκια έχουν φύγει. Επειδή εκείνος φρόντισε να μάθει όλη η χώρα ότι ήταν εκεί.
Ο Σίνκλερ με τον γιο του Ντέιβιντ, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ στο βιβλίο του «OIL», εξαιτίας μιας ερωτικής σκηνής (Βοστόνη, 1927).
Ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πολιτικός ακτιβιστής, στρατευμένος στην υπόθεση του Σοσιαλισμού και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ’30, οργάνωσε στην Καλιφόρνια ένα ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ με σκοπό την καταπολέμηση της φτώχειας, γνωστό ως «EPIC» (End Poverty in California). Το πιο γνωστό έργο του είναι το μυθιστόρημα «Η ΖΟΥΓΚΛΑ» («The Jungle», 1906), που χαιρετίστηκε από τον ομοϊδεάτη του συγγραφέα Τζακ Λόντον ως «Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά της μισθωτής σκλαβιάς».
Το μυθιστόρημά του «ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ» («Dragon’s teeth», 1942) τιμήθηκε με το ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ το 1943. Ανήκε σε μια σειρά έντεκα μυθιστορημάτων του εμπνευσμένων από τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, με πρώτο το «ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» («World’s End», 1940). Στα μυθιστορήματα αυτά πρωταγωνιστούσε ο Λάνι Μπαντ, ένας απίθανος και ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ήρωας, ο οποίος βρίσκεται αναμεμειγμένος σε όλα τα σημαντικά, κρίσιμα γεγονότα της εποχής.
Ανατέμνοντας τη ζούγκλα του αμερικανικού καπιταλισμού. Το έργο του Σίνκλερ είχε τέτοια απήχηση που το σχολίασε ακόμα και ο ΛΕΝΙΝ, χαρακτηρίζοντας τον συγγραφέα «σοσιαλιστή χωρίς θεωρητική κατάρτιση». Η δημοφιλία του έφτασε στα ύψη με τη σειρά «Λάνι Μπαντ», που περιλαμβάνει 11 μυθιστορήματα γύρω από έναν ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΗΡΩΑ στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, υπήρξε υποστηρικτής του ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ και συνέχισε να γράφει, ενώ το 1962 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του.
To 1934, έχοντας προσχωρήσει στο Δημοκρατικό Κόμμα, αυτός ο ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟΣ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΗΣ, έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, αλλά ηττήθηκε από τον Ρεπουμπλικάνο αντίπαλό του, Φρανκ Μέριαμ (37,75% των ψήφων, έναντι 48,87%). Από το 1902 έως το 1934 ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. «Ο αμερικανικός λαός δέχεται τον Σοσιαλισμό, αλλά όχι την ταμπέλα. Το απέδειξα με βεβαιότητα στην περίπτωση του “EPIC”. Κατεβαίνοντας ως Σοσιαλιστής πήρα 60.000 ψήφους, κατεβαίνοντας με σύνθημα “Τέλος στη φτώχεια στην Καλιφόρνια” πήρα 879.000», δήλωσε.
Επηρεασμένος από τις ιδέες του ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ χρηματοδότησε από τα έσοδα των βιβλίων του τη δημιουργία μιας ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ κοντά στο Νιου Τζέρσεϊ, η οποία όμως ύστερα από τέσσερις μήνες διαλύθηκε έπειτα από μια περίεργη φωτιά, πιθανόν αποτέλεσμα εμπρησμού για πολιτικούς λόγους.
To 1934, έχοντας προσχωρήσει στο Δημοκρατικό Κόμμα, αυτός ο ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟΣ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΗΣ, έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, αλλά ηττήθηκε από τον Ρεπουμπλικάνο αντίπαλό του, Φρανκ Μέριαμ (37,75% των ψήφων, έναντι 48,87%). Από το 1902 έως το 1934 ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. «Ο αμερικανικός λαός δέχεται τον Σοσιαλισμό, αλλά όχι την ταμπέλα. Το απέδειξα με βεβαιότητα στην περίπτωση του “EPIC”. Κατεβαίνοντας ως Σοσιαλιστής πήρα 60.000 ψήφους, κατεβαίνοντας με σύνθημα “Τέλος στη φτώχεια στην Καλιφόρνια” πήρα 879.000», δήλωσε.
Επηρεασμένος από τις ιδέες του ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ χρηματοδότησε από τα έσοδα των βιβλίων του τη δημιουργία μιας ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ κοντά στο Νιου Τζέρσεϊ, η οποία όμως ύστερα από τέσσερις μήνες διαλύθηκε έπειτα από μια περίεργη φωτιά, πιθανόν αποτέλεσμα εμπρησμού για πολιτικούς λόγους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)