Σταύρος Λυγερός "Νέα τετελεσμένα από Τουρκία – Πίσω από το δάκτυλό της κρύβεται η Αθήνα"

Μικρά Τέμπη, μεγάλο μήνυμα

editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί

Το τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη, με τις δύο νέες κοπέλες να επιλέγουν να τερματίσουν τη ζωή τους, χτύπησε σαν γερή γροθιά το στομάχι της κοινωνίας, κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Είναι ένα τεράστιο σοκ, που επιβεβαιώνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ότι κυριαρχεί κάτι σάπιο και αδιέξοδο, που ορισμένες ψυχές (εύθραυστες, τρυφερές, ειλικρινείς) δεν το αντέχουν ή δεν θέλουν με τίποτα να είναι μέρος του. Ίσως και να μην βρίσκουν νόημα στην ίδια τη ζωή τους. Ένα τεράστιο σινιάλο για τις «αξίες» που προβάλλονται επίσημα-κρατικά-δημόσια, αλλά και για πιέσεις που ασκούνται καθημερινά στην οικογενειακή ζωή και στους εκπαιδευτικούς θεσμούς, για το τι είναι «επιτυχία» και «καταξίωση».
Η απόφαση δύο κοριτσιών να βάλουν μαζί τέρμα στη ζωή τους έχει και μια άλλη πτυχή, την οποία κρύβουν όλοι οι υπεύθυνοι και απολογητές του συστήματος: μια ζωή χωρίς μέλλον, μια εργασία υποβαθμισμένη και αβέβαιη, μια ματαίωση ονείρων πριν ακόμα εισέλθουν κανονικά στην κοινωνία οι νέοι. Αλήθεια, πόσο νωρίς αισθάνεται ένας νέος ή μια νέα σήμερα ότι ματαιώνεται το μέλλον, ανάμεσα στις εικόνες και τις δυνατότητες που μπορεί να υπάρχουν, και την αδυναμία να πλησιάσουν έστω και κάποια χαραμάδα τους; Πόσο νωρίς νιώθει ότι δεν θα μπορέσει να υπερβεί τα εμπόδια, ότι θα απορριφθεί, ότι θα «αποτύχει»;
Τα «μικρά Τέμπη» της Ηλιούπολης είναι μια γροθιά σε ολόκληρη την κοινωνική πραγματικότητα. Γροθιά στον κυνισμό, την προσαρμογή, τις «αξίες» της «επιτυχίας» όπως ορίζονται σήμερα, την κατάργηση του μέλλοντος. Τα «μικρά Τέμπη» στέλνουν μεγάλο μήνυμα: αυτή η κοινωνία, αυτή η χώρα, νοσεί βαθιά. Νοσεί από κυνισμό, ψέμα, θραυσματοποίηση των ανθρώπων. Ποιος θεωρείται «άξιος» σήμερα; Ποια πρότυπα προβάλλονται; Ποια μοντέλα επιβραβεύονται; Υπάρχει και κάτι παραπάνω στα «μικρά Τέμπη», πιο τραγικό: Οι δύο φίλες μαζί το συζήτησαν, το αποφάσισαν, το έκαναν. Αυτό δίνει εντελώς άλλη διάσταση στο γεγονός.
Όταν τα κορίτσια αυτά γεννιόντουσαν, η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει και έμπαινε στα μνημόνια. Κοντά στην εφηβεία βίωσαν την πανδημία, τις απίθανες διαστάσεις της υποχρεωτικότητας και της αποστασιοποίησης, του κλεισίματος των σχολείων, της τηλεκπαίδευσης, της απαγόρευσης εκδρομών και συναντήσεων. Άκουσαν ότι μειώθηκαν οι εισακτέοι, ότι πολλοί συμμαθητές τους δουλεύουν στις καφετέριες για να τα βγάλουν πέρα, ή εγκατέλειψαν το σχολείο. Ξέρουν ότι αν βρουν μια δουλειά θα είναι κακοπληρωμένη, ότι δεν θα μπορούν να πληρώσουν το νοίκι ή να κάνουν οικογένεια. Πόσα ξέρουν… Κυρίως όμως, αισθάνονται να κλείνουν οι πόρτες ενός αξιοβίωτου μέλλοντος. Η απόσταση από το «δεν βγαίνει ο μήνας» μέχρι το «δεν αντέχεται αυτή η ζωή», δεν είναι τόσο μεγάλη…
Αυτοί που κυβερνούν (κι όσοι κάνουν πως αντιπολιτεύονται, αλλά νοιάζονται μόνο για την αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος) ψήφισαν το 13ωρο στην εργασία. Ο νέος ξέρει πως όσο κι αν δουλέψει, πιθανά δεν θα πάρει καμία σύνταξη όταν φθάσει στην ηλικία των σημερινών συνταξιούχων. Για να μην μιλήσουμε για τις απίστευτες ταπεινώσεις, προσβολές, αυθαιρεσίες και έναν αντινεολαιίστικο ρατσισμό που επιδεικνύουν οι φορείς εξουσίας ή «προστασίας του πολίτη»…
Μα είμαστε μια κοινωνία που –ενώ βιώνουμε το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας– δεν βλέπουμε τι συμβαίνει, πού βαδίζουμε; Τους πρώτους μήνες του 2026 δεν γεννήθηκε κανένα νέο παιδί στους 11 από τους 18 δήμους της Ηπείρου. Στους 882 δήμους της χώρας, το Α΄ δίμηνο του 2026 έχουμε συνολικά 33.257 θανάτους και 16.173 γεννήσεις. Πέρυσι εκδόθηκαν 122.914 ληξιαρχικές πράξεις θανάτου και 66.532 γεννήσεων…
Παραπέρα: τα «πρωτάκια» τον Σεπτέμβριο του 2026 θα είναι 69.895, πρώτη φορά κάτω από το φράγμα των 70.000 μαθητών. Μέσα σε 15 χρόνια (όταν μπήκαμε στα μνημόνια οι μαθητές της Α΄ Δημοτικού ήταν 115.000) έχει «χαθεί» το 42% του μαθητικού δυναμικού της πρώτης τάξης! Μπορούμε να υπολογίσουμε πόσοι θα είναι μετά από 10 χρόνια, όταν θα φτάνουν σε ηλικία εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Πόσοι θα είναι οι εισακτέοι; Και πόσα δημόσια πανεπιστήμια θα έχουν κλείσει μέχρι τότε;
Το άγχος, το στρες, την πίεση που νοιώθουν τα νεαρά (και ολοένα λιγότερα) βλαστάρια της κοινωνίας, πόσο τα υπολογίζουμε; Πόσο τα «ακούμε» πριν κουνήσουμε το δάκτυλο και τα κατηγορήσουμε ότι είναι διαρκώς στο κινητό, ότι δεν διαβάζουν; Οι δύο νέες κοπέλες ήταν και καλές μαθήτριες, αλλά ένοιωθαν τα αδιέξοδα…
Σαν οργανωμένη (και αποτυχημένη) Πολιτεία ανεχόμαστε την κατάργηση του μέλλοντος για τη νέα γενιά και κάνουμε ότι αγνοούμε το γεγονός ότι χωρίς ενεργούς και παρόντες τους νέους δεν πρόκειται η χώρα να ξεπεράσει τα υπαρξιακά αδιέξοδά της. Κι όταν συμβεί κάτι τραγικό κάνουμε ψυχογραφήματα –για λίγες μέρες ή ώρες– ώστε να ξεχαστούμε σε μια φούσκα ατομικότητας, και μετά να σχολιάσουμε το επόμενο «γεγονός» (ο Ακύλας, η ομάδα μας, το ποτό μας, ο εαυτός μας τέλος πάντων) και ούτω καθεξής…
Να σπάσει το κοινωνικό σιωπητήριο, να χτυπηθεί η υποκρισία απέναντι στη νέα γενιά και το μέλλον της! Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα…

Πηγή: edromos.gr

Μαθήματα ηθικής από ποιους;

Η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της καλό θα ήταν να αντιμετωπίζουν με λίγη περισσότερη φειδώ τη λέξη «ηθική».

Ντάμα

Η καταγγελία περί ενοικίασης ακινήτου της οικογένειας Ανδρουλάκη σε φορέα του Δημοσίου θα μπορούσε, ακριβώς λόγω της θεσμικής του θέσης, να αποτελέσει αφετηρία ενός ουσιαστικού δημόσιου διαλόγου για τις οικονομικές σχέσεις πολιτικών προσώπων με το κράτος. Αυτό όμως δεν φαίνεται να ενδιαφέρει κανέναν. Η «σκόνη» σηκώνεται από την πλευρά της κυβέρνησης αποκλειστικά για μικροπολιτικά οφέλη, με στόχο να παρουσιαστεί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως μέρος ενός συστήματος που έχει προνομιακές σχέσεις με το Δημόσιο, ενώ δημόσια τις καταγγέλλει.

* Η περίπτωση Ανδρουλάκη είναι, όπως όλα δείχνουν μέχρι στιγμής, νόμιμη. Δεν άφησαν άλλωστε αιχμές περί παρανομίας ούτε ο Άδωνης Γεωργιάδης που «σήκωσε» το θέμα, ούτε ο Παύλος Μαρινάκης κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Αμφότεροι επιχείρησαν να μεταφέρουν τη συζήτηση στο πεδίο της πολιτικής και ηθικής τάξης. Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικά αστείο μέρος της υπόθεσης.

* Οι ίδιοι άνθρωποι που κανονικοποίησαν τις απευθείας αναθέσεις, έστησαν «φωτογραφικούς» διαγωνισμούς για φίλους και ημέτερους, βάφτισαν την αδιαφάνεια «επιτελικό κράτος» και το «σκόιλ ελικίκου» success story, που είχαν στις τάξεις τους στελέχη να κάνουν business με το Δημόσιο και εξακολουθούν να βλέπουν συγγενείς κυβερνητικών στελεχών να κινούνται μονίμως πέριξ του κρατικού χρήματος, εμφανίζονται τώρα έτοιμοι να παραδώσουν και μαθήματα πολιτικής ηθικής. Γελάμε ελεύθερα, αν και θα έπρεπε να κλαίμε…

* Ναι στον έλεγχο, ναι στη διαφάνεια, ναι στην πλήρη δημοσιοποίηση τέτοιων οικονομικών σχέσεων και ναι σε σαφή ασυμβίβαστα όπου προκύπτει πραγματική σύγκρουση συμφερόντων. Η «ηθική αυστηρότητα», όμως, περί καθολικής απαγόρευσης οικονομικών συναλλαγών των πολιτικών και των οικογενειών τους με το Δημόσιο μπορεί να συγκρουστεί με βασικές αρχές ισονομίας και επαγγελματικών δικαιωμάτων. Αν θεσπιστεί απόλυτος αποκλεισμός οποιασδήποτε οικονομικής σχέσης πολιτικών και των συγγενών τους με το Δημόσιο, τότε υπάρχει κίνδυνος να «τιμωρηθούν» άνθρωποι όχι απλά επειδή επέλεξαν να ασχοληθούν με την πολιτική, αλλά και για το ποιον συγγενή έχουν. Την ίδια στιγμή δημιουργείται αντικίνητρο για ανθρώπους με επαγγελματική δραστηριότητα να μπουν στην πολιτική και ενδεχομένως στο τέλος να ευνοηθούν μόνο όσοι είναι ήδη οικονομικά ισχυροί και δεν χρειάζονται καμία επαγγελματική σχέση με το κράτος.

* Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί θα προτιμούσαν υπερβολικά αυστηρό νομικό πλαίσιο για τέτοιες συναλλαγές, αλλά αυτό δεν συμβαίνει λόγω των ίδιων των συναλλαγών – εφόσον βέβαια τηρούνται όλοι οι κανόνες – αλλά επειδή είναι βαθύ το αίσθημα δυσπιστίας προς το πολιτικό σύστημα και επειδή πολλοί πολίτες θεωρούν, και όχι άδικα, πως πάντα θα υπάρχουν «παράθυρα» για τους προύχοντες. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα, πολύ μεγαλύτερο και πιθανότατα άλυτο. Μέχρι να ανοίξει πραγματικά αυτή η συζήτηση – που φυσικά δεν θα ανοίξει ποτέ – η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της καλό θα ήταν να αντιμετωπίζουν με λίγη περισσότερη φειδώ τη λέξη «ηθική» και όλα τα παράγωγά της.

* Όλα τα παραπάνω δεν τα γράφω για να υπερασπιστώ τον Νίκο Ανδρουλάκη ή το ΠΑΣΟΚ και δεν θα στεκόμουν απέναντι σε όσους ζητούν ασυμβίβαστο για τα πολιτικά πρόσωπα στις οικονομικές συναλλαγές με το Δημόσιο. Τα γράφω γιατί κάποια στιγμή πρέπει να ξεχωρίσουμε την πραγματική σύγκρουση συμφερόντων από τη μικροπολιτική εργαλειοποίηση, την ουσιαστική αδιαφάνεια από την επικοινωνιακή φασαρία και το πραγματικό ηθικό ζήτημα από την επιλεκτική επίκληση της «ηθικής».

www.documentonews.gr

Προ και μετά Τσίπρα

Θανάσης Καρτερός

Το έσχατο καταφύγιο, ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί επειδή έχασε από τη Δεξιά, είναι η επιτομή της ανοησίας. Γιατί, αν αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές έχασε το ΠΑΣΟΚ, θα χάσουμε τον λογαριασμό.
Μετά από εκνευριστική για πολλούς αναμονή και προετοιμασία, το μπαμ του Τσίπρα έρχεται. Ολα δείχνουν πως είναι θέμα εβδομάδων ή και ημερών. Ενας κρίσιμος αριθμός παλιών και νέων στελεχών έχει ήδη συγκεντρωθεί και επιτελεί οργανωτικές και πολιτικές λειτουργίες, εξοπλισμένος με προγραμματικές επεξεργασίες για κρίσιμα προβλήματα. Και δεν είναι είδηση ότι το εγχείρημα απασχολεί ήδη όλο τo πολιτικό φάσμα και επιβάλλει μετακινήσεις και αναδιατάξεις, πριν ακόμα ανακοινωθεί επίσημα. Κανένας σχηματισμός, κανένας μηχανισμός, κανένας συσχετισμός, δεν θα μείνει εκ των πραγμάτων ανεπηρέαστος. Το πολιτικό σκηνικό όπως το ξέρουμε θα αλλάξει και θα αλλάξει σε ορισμένες πλευρές του δραματικά. Νέα κατάσταση, νέα καθήκοντα για όλους. Προ και μετά Τσίπρα.
Η εξουθενωμένη από τα σκάνδαλα και την πλαγιοκόπηση Σαμαρά Δεξιά του Μητσοτάκη φαίνεται ότι επιλέγει τη φυγή προς τα πίσω. Το ’15, οι κλειστές τράπεζες από τον Τσίπρα και τα ανοιχτά ταμεία για συμβούλους και ομάδες αλήθειας, επιστρατεύονται για να επαναφέρουν τη συζήτηση στις ασχήμιες παρελθόντων ετών. Μια τσαλακωμένη από τον χρόνο και τις κυβερνητικές επιδόσεις προσπάθεια να νεκραναστήσουν το μέτωπο κατά του Τσίπρα, μια τακτική που φανερώνει εχθροπάθεια, μιζέρια, αδυναμία να αντιπαρατεθούν με όρους τού σήμερα. Μια ξαναζεσταμένη σούπα, που είναι αμφίβολο αν τη βρίσκουν του γούστου τους ακόμα και όσοι είχαν πιστέψει ότι ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Διότι, όσο δεξιός κι αν είσαι, άλλο το «Βάστα Σόιμπλε» κι άλλο το «Βάστα Φραπέ».
Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, που επωφελήθηκε από την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, του χαρίστηκε η αξιωματική αντιπολίτευση και εμφανιζόταν ως η μόνη εναλλακτική, τώρα βλέπει τις βεβαιότητές του να εξανεμίζονται. Πιέζεται από γκρίνια και κακεντρεχείς δημοσκοπήσεις, καθώς το εγχείρημα Τσίπρα φαίνεται να έχει σημαντική διείσδυση στον χώρο του. Τρίτοι, ή ακόμα και τέταρτοι, όταν διεκδικούν νίκη έστω και με μια ψήφο! Εξ ου και οι άτακτες επιθέσεις, ακόμα και εναντίον δημοσκόπων, όπως και οι ακρότητες κατά του Τσίπρα, που εκπέμπουν μια εικόνα νευρικής κρίσης. Ενώ το έσχατο καταφύγιο, ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί, επειδή έχασε από τη Δεξιά, είναι η επιτομή της ανοησίας. Γιατί, αν αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές έχασε το ΠΑΣΟΚ θα χάσουμε τον λογαριασμό.
Εκεί βέβαια που το μπαμ του Τσίπρα προκαλεί ήδη τεκτονικές μετακινήσεις είναι ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, των απογοητευμένων από την ευτέλεια Κασσελάκη, τις διασπάσεις και τις αποχωρήσεις. Μια στρατιά σε αναμονή, που μπορεί να αλλάξει πολλά. Η σχεδόν καθολική επιρροή του Τσίπρα σ’ αυτήν εξηγεί τις παλινωδίες, την αμηχανία, τις διαφορές, ανάμεσα σε ομάδες και τάσεις λοχαγών και στρατηγών. Μια ομολογουμένως δύσκολη εξίσωση. Στην οποία δεν φαίνεται καλύτερη λύση από την ανατροπή της συνηθισμένης τάξης πραγμάτων: να πάρουν «γραμμή από τη βάση» εκείνοι που δίνουν «γραμμή στη βάση». Οσοι τουλάχιστον κατανοούν ότι το μπαμ του Τσίπρα μπορεί να γίνει big bang για την προοδευτική παράταξη στο σύνολό της. Και για τη χώρα...

www.efsyn.gr

Το πάρτι διαρκείας των ελληνικών τραπεζών (Μέρος Β’: Αφορολόγητα υπερκέρδη, αθέμιτες πρακτικές και παχυλά μπόνους)

του Γιώργου Χαρβαλιά

Στα γραφεία «επιχειρηματικών συμβούλων» του Κολωνακίου, εκεί όπου ξημεροβραδιάζονται οι κομπραδόροι των ημερών Μητσοτάκη, τα στελέχη μελετητικών εταιριών και τα διάφορα αρπακτικά του Ταμείου Ανάκαμψης, η συζήτηση εξαντλείται σε ένα θέμα: την αυξανόμενη αλαζονεία των συστημικών τραπεζών.

Κοινό μυστικό ακόμη και στους προνομιακά… συναλλασσόμενους είναι πλέον ότι οι τέσσερις τράπεζες έχουν ξεφύγει. Και επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό μικρομέγαλης «εξωστρέφειας», θυμίζοντας τις… ένδοξες μέρες του 2008 και των τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας.

Απελευθερωμένες από τις μνημονιακές δεσμεύσεις που τις υποχρέωσαν να εκποιήσουν τις μη αμιγώς τραπεζικές δραστηριότητες και να συρρικνώσουν τη διεθνή τους παρουσία, τώρα επιστρέφουν δυναμικά αγοράζοντας… ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει: ασφαλιστικές εταιρίες, ακίνητα, χρηματιστηριακές εταιρίες, ακόμη και γραφεία χρηματοοικονομικών… νταλαβεριτζήδων.

Το χρήμα ρέει άφθονο, αν δούμε και τα δυσθεώρητα μπόνους που πρόσφατα μοιράστηκαν στα στελέχη τους. Έντεκα στελέχη των 4 τραπεζών «επιβραβεύτηκαν» με μετοχές και μετρητά που φτάνουν σχεδόν τα 15 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που οι μηνιαίες αποδοχές τους την τελευταία 3ετία έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ.

Ατμόσφαιρα ευφορίας, λοιπόν, μόνο που σε σχέση με το 2008 υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Οι τράπεζες πλέον ανήκουν σε ιδιώτες μετόχους, κερδοσκοπικά funds και ξένους «στρατηγικούς επενδυτές». Διασώθηκαν στην κρίση των Μνημονίων από το ελληνικό κράτος, ανακεφαλαιοποιήθηκαν με το αίμα και τον ιδρώτα του Έλληνα φορολογουμένου, αλλά σε συνεργασία με τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη κατάφεραν χάρη στη μεθοδευμένη απαξίωση και εκποίηση του μεριδίου δημόσιας συμμετοχής να αφελληνιστούν! Και όπως εξηγήσαμε στο άρθρο της περασμένης Κυριακής, κατάφεραν επίσης με το colpo grosso του ξεφορτώματος των «κόκκινων» δανείων να επανέλθουν σε θριαμβευτική και… αφορολόγητη κερδοφορία μέσω του τεράστιου σκανδάλου του αναβαλλόμενου φόρου. Μετάθεσης φορολογικών υποχρεώσεων, δηλαδή, στο… διηνεκές, με αποτέλεσμα μια «μαύρη τρύπα» 12 δισ. ευρώ στα έσοδα του Ελληνικού Δημοσίου.

Η εντυπωσιακή κερδοφορία, όπως είπαμε, οφείλεται στη χαριστική εξυγίανση. Στο άκοπο «ξαλάφρωμα» από τα «κόκκινα» δάνεια που απέκτησαν αντί ευτελούς τιμήματος οι περιβόητοι servicers. Αλλά όχι μόνον. Οφείλεται και σε μία σειρά καταχρηστικών πρακτικών, τις οποίες ο αρμόδιος ελεγκτικός τομέας, δηλαδή η Τράπεζα της Ελλάδος και ο διοικητής της, Γιάννης Στουρνάρας, παριστάνουν ότι δεν βλέπουν.

Οι τράπεζες καταρχάς επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο «τρενάκι» με τις εισπρακτικές. Έκλεισαν υποκαταστήματα και μείωσαν δραστικά το προσωπικό τους, αντικαθιστώντας τους ανθρώπους στις υπηρεσίες με απρόσωπα bots. Αλλά το «πλεονάζον» προσωπικό δεν έφυγε ακριβώς. Σε μεγάλο βαθμό απορροφήθηκε με δυσμενέστερους όρους εργασίας στις εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων που βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τα τραπεζικά ιδρύματα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ένα απρόσιτο τραπεζικό σύστημα που καταργεί την προσωπική σχέση με τους συναλλασσόμενους. Η λεγόμενη «ψηφιοποίηση» οδηγεί σε διαδοχικές συγχωνεύσεις υποκαταστημάτων και υπηρεσιών, γεγονός που αυξάνει αφάνταστα την ταλαιπωρία για το καταναλωτικό κοινό. Άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, ευάλωτοι συμπολίτες μας με ειδικές ανάγκες και κάτοικοι απομονωμένων περιοχών που δεν είναι εξοικειωμένοι με το e-banking βιώνουν κατά κυριολεξία τον αποκλεισμό από το τραπεζικό σύστημα της χώρας. Οι λογαριασμοί τους μπαίνουν σε καθεστώς αχρηστίας επειδή δεν ήταν σε θέση να «επικαιροποιήσουν» τα στοιχεία τους! Χωρίς την «επικαιροποίηση» ούτε τα χρήματά τους δεν μπορούν να πάρουν πίσω!

Η κερδοφορία όμως είπαμε δεν οφείλεται μόνο στη δραστική συρρίκνωση προσωπικού και υπηρεσιών που εξοικονομεί πόρους, αλλά και σε πρακτικές αισχροκέρδειας που περνούν απαρατήρητες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Οι πάντες σήμερα γνωρίζουν ότι οι ελληνικές τράπεζες επιβάλλουν ένα από τα υψηλότερα spreads μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων, την ίδια μάλιστα ώρα που η χώρα εμφανίζει έναν από τους μεγαλύτερους πληθωρισμούς στην ευρωζώνη! Την ίδια ώρα οι καταναλωτές διαπιστώνουν υπέρογκες κρατήσεις (προμήθειες) ακόμα και στις πιο απλές συναλλαγές.

Οι τράπεζες λοιπόν στην περίοδο διακυβέρνησης Μητσοτάκη, λειτουργώντας σε καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας, γράφουν υπερκέρδη. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι αυτά τα κέρδη δεν φορολογούνται! Οι φορολογικές τους υποχρεώσεις συμψηφίζονται με… παλαιότερες ζημιές από το PSI και στην ουσία παραγράφονται μέσω της σκανδαλώδους επινόησης του «αναβαλλόμενου φόρου».

Φέτος μόνο οι 4 μεγάλες τράπεζες θα μοιράσουν πάνω από 2,5 δισ. ευρώ σε μερίσματα, δηλαδή θα επιστρέψουν το 50% των κερδών τους στους μετόχους τους, χωρίς να πληρώνουν ούτε ένα ευρώ φόρο! Το διανοείστε;

Εσχάτως ξεκίνησε μία συζήτηση για το αν η κυβέρνηση, μπροστά στο φάσμα των οικονομικών επιπτώσεων από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, θα έμπαινε στον πειρασμό να επιβάλει έναν έκτακτο φόρο στα υπερκέρδη των τραπεζών, όπως αυτόν που είχε επιβάλει στα κέρδη των δύο μεγάλων διυλιστηρίων και απέφεραν στα ταμεία του κράτους περί τα 700 εκατομμύρια ευρώ.

Προς το παρόν όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτίμησε να επιβάλει πρόσθετο φόρο όχι στα κέρδη των εταιριών, αλλά στους παίκτες διαδικτυακού τζόγου! Δηλαδή σε Έλληνες πολίτες…

Ο φόρος στις τράπεζες έπρεπε να έχει επιβληθεί από τότε που άρχισαν να παρουσιάζουν κέρδη, όπως συνέβη στην Ισπανία το 2023, όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση επέβαλε έκτακτο φόρο 4,8% στα έσοδα από τους τόκους και τις προμήθειες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων εισπράττοντας 1,2 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες επιχείρησαν να προσβάλουν την απόφαση νομικά και ο Σάντσεθ «απάντησε» παρατείνοντας τη μόνιμη εισφορά ως το 2027!

Στην Ιταλία η Μελόνι επιχείρησε να βάλει φόρο… 40% στα υπερκέρδη των τραπεζών από τη διαφορά των επιτοκίων σε δάνεια και καταθέσεις. Κι όταν αυτές αντέδρασαν δημιουργώντας αναστάτωση στις αγορές, τις υποχρέωσε να ενσωματώσουν ένα ποσό δυόμισι φορές μεγαλύτερο σε ειδικό μη διανεμητέο αποθεματικό των κεφαλαίων τους και να το διαθέσουν στην ιταλική οικονομία.

Η διαφορά και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις είναι ότι οι τράπεζες ήδη πλήρωναν εταιρικό φόρο για τα καθαρά κέρδη τους και μάλιστα με υψηλότερο συντελεστή από τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, που φτάνει ή και ξεπερνά το 30%.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη οι 4 συστημικές τράπεζες, εκμεταλλευόμενες ένα προνομιακό καθεστώς που τους είχε δοθεί στη διάρκεια της κρίσης, εξακολουθούν να συμψηφίζουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις με απαιτήσεις εις βάρος του Δημοσίου. Κοινώς δεν πληρώνουν δεκάρα. Και οι ξένοι μέτοχοι τρίβουν τα χέρια τους απολαμβάνοντας τα παχυλά μερίσματα. Γιατί προφανώς γνώριζαν από πριν ότι σε μία χώρα όπου τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξουσίας χρωστούν στις τράπεζες πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις στενοχωρήσουν…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: antinews.gr

Περί πατριωτισμού

του Μάρκου Μάντακα

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις και τον πόλεμο στο Ιράν, αξίζει να θυμηθούμε ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια. Είναι σημαντικό όλοι μας και ειδικά οι νέοι, που έχουμε λιγότερα βιώματα από τους παλιούς, να εξετάσουμε διαχρονικές σταθερές για να σχηματίσουμε ουσιαστική στάση και να μην παρασυρόμαστε.
Η κυρίαρχη γραμμή που σερβίρεται μαζικά είναι, πως το συμφέρον και η ασφάλεια της χώρας, είναι αλληλένδετα με τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.
Τα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, ένα τεράστιο κίνημα απαιτούσε να απεμπλακεί η χώρα από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις και να φύγουν οι ΝΑΤΟϊκοί από τη Σούδα. Τα χρόνια πέρασαν και έγινε πολλή δουλειά για να υπογραμμιστεί το πόσο αναγκαίο είναι η χώρα να στοιχηθεί πίσω από τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στο διεθνές ασταθές περιβάλλον. Αυτά γίνονταν και για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της Βάσης στα Χανιά, να υπογραφεί η επέκταση της παραμονής της και για να μειωθούν οι αντιδράσεις από τη Χανιώτικη κοινωνία.
Πρόσεξα με ενδιαφέρον την αφύπνιση του πατριωτικού αισθήματος και ειδικά από κάποιους νέους της ηλικίας μου που άρχισαν να «τσιμπάνε» στις μελετημένες δηλώσεις του υπουργού Άμυνας, ειδικά με αφορμή την Κύπρο. Ξέρουμε, πως οποιαδήποτε εμπλοκή της χώρας θα συνοδεύεται με επίκληση στο πατριωτικό αίσθημα των Ελλήνων για υπεράσπιση της πατρίδας. Καλό είναι λοιπόν να θυμηθούμε έγκαιρα, αντλώντας συμπεράσματα από το παρελθόν, ποιός είναι ο αληθινός πατριώτης. Γιατί σε περίπτωση συμπλοκής της χώρας μας, θα την πληρώσουν όπως πάντα, τα παιδιά του εργαζόμενου λαού, θα είναι οι Έλληνες ναυτικοί που ήδη βρίσκονται σε κίνδυνο για τις μπίζνες των εφοπλιστών και θα είναι τα λαϊκά νοικοκυριά που θα πληρώσουν τις συνέπειες του πολέμου.
Πατριώτης είναι αυτός που στοιχίζεται με το λαό του και όχι με τα συμφέροντα εκπροσώπων μεγάλων εταιρειών και οικονομικών παραγόντων. Πατριώτης είναι αυτός που παραμένει συνεπής και διαφυλάσσει τους συνανθρώπους και τους πόρους της χώρας του και δεν συνεργάζεται με μια μπότα που αργότερα θα γυρίσει και θα τον λιώσει.
Είδαμε και τα αποτελέσματα της αντίστασης των Ελλήνων πατριωτών, με τη δημιουργία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και πως για ακόμα μια φορά ο λαός κατάφερε να οργανωθεί και να βγει νικητής. Υποδείγματα Ελλήνων πατριωτών που δε λύγισαν ούτε την ύστατη στιγμή μπροστά στα τουφέκια των ναζιστών και των ντόπιων συνεργατών τους, όπως άλλωστε μας θύμισαν οι πρόσφατες φωτογραφίες από τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής.
Μόνη λύση για πραγματική ασφάλεια σε εμάς εδώ, είναι να παλέψουμε να σταματήσει η λειτουργία της βάσης της Σούδας, έστω και προσωρινά. Η ύπαρξή της είναι κίνδυνος, ειδικά εν’ μέσω πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να επιστρέψουν στη πατρίδα για την διαφύλαξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Ας έχουμε ξεκάθαρο στο μυαλό μας  πως το λαϊκό συμφέρον, δεν είναι άλλο από την ασφάλεια του λαού μας. Πρέπει όμως και να είμαστε έτοιμοι να ενωθούμε και να οργανωθούμε, για να τα διεκδικήσουμε αυτά στη πράξη. Για τη πατρίδα μας και για το μέλλον μας.
Απευθύνω κάλεσμα σε κάθε νέο και νέα των Χανίων, ώστε να πάρουν ενεργά μέρος στις κινητοποιήσεις που οργανώνονται ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο. Τώρα είναι η ώρα να ενώσουμε τη φωνή μας στη μεγάλη Παγκρήτια κινητοποίηση που οργανώνεται από την Παγκρήτια Επιτροπή Ενάντια στις Βάσεις και στην Εμπλοκή την Κυριακή 17 Μάη στην Βάση της Σούδας. Την ίδια μέρα οργανώνονται κινητοποιήσεις, σε κάθε πόλη, έξω από ΝΑΤΟϊκές Βάσεις και Υποδομές, στα πλαίσια του Αντιϊμπεριαλιστικού διημέρου της ΕΕΔΥΕ στις 16-17 Μαϊου, με κορυφαία συγκέντρωση να είναι η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης στην Αθήνα, στα βήματα του αγωνιστή Γρηγόρη Λαμπράκη!
 Όλοι λοιπόν την Κυριακή στις 12 μ.μ στην Πλατεία Δημοτικής Αγοράς!
----------------------------------------------------------------------------------------------

Δισέγγονος του Στρατηγού Μανώλη Μάντακα, στρατηγού του ΕΛΑΣ. Στρατιώτης στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. την περίοδο 2021-2022

Πηγή: agonaskritis.gr

Κεντροαριστερά: Opera Buffa και τραγωδία μαζί

Συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων για την κατάσταση του Κράτους Δικαίου , των Θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, στην Αθήνα , στις 14 Απριλίου, 2026. Για τις υφιστάμενες δυνάμεις του χώρου ο λόγος. Πού βρίσκονται σε ανησυχητική στασιμότητα (ΠΑΣΟΚ) και σε διάλυση(ΣΥΡΙΖΑ). Αποκαρδιωτική εικόνα. Με τον Τσίπρα να καιροφυλακτεί…

Γιάννης Τριάντης

Ο φθίνων Μητσοτακισμός που χαροπαλεύει στις δημοσκοπικές αποβάθρες του 25% και του 21%, εναποθέτει τις ελπίδες του για αποφυγή δεινής εκλογικής ήττας (τουτέστιν: επίδοση πάνω από το όριο του 25% στον πρώτο γύρο) στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην εν γένει Κεντροαριστερά.

Αν κατακτήσει το μαγικό αυτό όριο, ο Μητσοτάκης αποφεύγει τεκτονικό σεισμό(έμπρακτη εσωκομματική αμφισβήτηση/αλλαγή ηγεσίας εν πλώ) και ταυτόχρονα μπορεί να ποντάρει στο αρνητικό παράγωγο του κεντροαριστερού αυτοκτονικού ιδεασμού. Κυρίως, στην αδυναμία-τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα- των προοδευτικών δυνάμεων να συγκροτήσουν κυβερνητικό σχήμα.

Η αδυναμία αυτή θα ενισχύσει όσο τίποτε την επιδίωξη του Μητσοτάκη να εμφανίσει τη ΝΔ ως εγγυήτρια δύναμη για την αποφυγή ακυβερνησίας και χάους. Κι αυτό ίσως να αποδειχθεί καθοριστικό στοιχείο για την δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.

Λαβύρινθος κωμικός και τραγικός

Ναι, τα συνδυάζει τα στοιχεία αυτά η υφιστάμενη Κεντροαριστερά(Προσοχή: Η υφιστάμενη). Κωμικός λόγου χάριν είναι ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ οτι έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί πρώτο κόμμα…έστω και με μία ψήφο.

Κωμικός διότι με την κυβέρνηση παραπαίουσα και τον ΣΥΡΙΖΑ εν διαλύσει, συνιστά…κατόρθωμα να βρίσκεται καθηλωμένο στην δεύτερη θέση, βλέποντας την διχασμένη ΝΔ με τα κυάλια.

Ταυτόχρονα, ο Ανδρουλάκης προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις εξ αριστερών αιχμές περί συναίνεσης, υψώνει τους καταγγελτικούς τόνους, πετάει φωτοβολίδες(εργασιακά) και καταφανώς αδυνατεί να εμφανιστεί ως ήσυχη, στιβαρή δύναμη ικανή να αναλάβει και να διαχειριστεί επιτυχώς τις τύχες της χώρας.

Επίσης, κωμικά-και τραγικά- είναι αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε που σάλπισε επανάκαμψη ο Τσίπρας, η αμήχανη ηγεσία της Κουμουνδούρου πνίγεται σε ρηχά νερά.

Πρώτον, ανέχτηκε την βαρύτατη προσβολή του Τσίπρα να την εξορίσει στον εξώστη του Παλλάς και να καταστήσει σαφές ότι δεν την υπολογίζει παρά ως διαλυμένη συνάθροιση από την οποία εκείνος θα επιλέξει στελέχη και θα δώσει βάρος στην προσέλκυση ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, αντί να διαγράψει αμέσως- ή τέλος πάντων να προειδοποιήσει- όσους είτε φλερτάρουν είτε δηλώνουν ανοιχτά ότι τάσσονται με τον Τσίπρα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κάθεται στριμωγμένη στη γωνία και συνεχίζει να ψελλίζει ακατανόητες «προτάσεις» για συνεργασία με τον καπετάνιο της Ιθάκης.

Γενναίο και έντιμο θα ήταν να παραιτηθεί, αφήνοντας το κόμμα στα στελέχη εκείνα που επιθυμούν να διατηρηθεί εν ζωή ο ΣΥΡΙΖΑ και να δώσει την υπαρξιακή μάχη του στις εκλογές.

Η εκλογική απόχη του Τσίπρα

Η καλοσχεδιασμένη και μιντιακώς υποβοηθούμενη επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα(υποβοηθούμενη εξ αντικειμένου και από τα αντίπαλα μήντια, τα οποία αναγκάζονται να ασχολούνται διαρκώς με την περίπτωσή του) δεν δείχνει μέχρι στιγμής δυναμική σαρωτικής επιστροφής.

Φυσικά, είναι νωρίς για οριστικά συμπεράσματα(δεν έχει καν αναγγελθεί τυπικά το νέο κόμμα), αλλά η δημοσκοπική εικόνα δεν προκαλεί ενθουσιασμό χωρίς βέβαια να απογοητεύει.

Το περιώνυμο Μανιφέστο- ενδιαφέρον στα σημεία, αλλά φλύαρο και με κραυγαλέα κενά στις θεωρητικές προσεγγίσεις του- θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εκλογική απόχη αδικώντας ίσως την πρόθεση των συγγραφέων του.

Εκλογική απόχη, διότι είναι προφανές οτι η τριαδική συστράτευση- με ιδεολογικές αναδρομές και τα τοιαύτα- έχει μοναδικό ευδιάκριτο στόχο την προσέλκυση ψηφοφόρων από τους συγκεκριμένους χώρους.

Δηλαδή, από τον εν διαλύσει ΣΥΡΙΖΑ, την προσωποκεντρική γωνιά της Οικολογίας(Κόκκαλης) και φυσικά από το ΠΑΣΟΚ. Θεμιτός στόχος, αλλά προς τι τόσος κόπος για να στηριχτεί ιδεολογικά το τριαδικό δόγμα της συστράτευσης όταν η πρόθεσή του είναι καταφανής;

Πάντως, η κριτική που επισημαίνει απουσία προγραμματικών θέσεων τελεί εν αδίκω, διότι τα Μανιφέστα-εστω και σχοινοτενή σαν αυτό- συνιστούν θεωρητικές κατασκευές ιδεολογικού χαρακτήρα και διακηρύξεις (όχι πάντοτε πολιτικού προσανατολισμού, με εξαίρεση το Κομμουνιστικό Μανιφέστο) κι όχι ανάπτυξη προτάσεων και θέσεων εξουσιαστικής χρήσεως. Εν προκειμένω, αυτές αναμένονται.

…Εντός του Μαϊου θα υπάρξει μια κάποια πιο καθαρή δημοσκοπική εικόνα, καθώς αναμένεται η καταγραφή των τριών νέων κομμάτων(Τσίπρας, Καρυστιανού, Σαμαράς).

Ένα είναι βέβαιο: Η εισδοχή των τριών επισήμως στον πολιτικό στίβο θα επιφέρει δραστικές και ίσως δραματικές αλλαγές στο σημερινό σκηνικό.

ΥΓ: Για το Μανιφέστο και συνολικά για το εγχείρημα Τσίπρα, στο αμέσως προσεχές σημείωμα.

www.news247.gr

Πώς ο Μητσοτάκης σκηνοθετεί την τρίτη θητεία του, με πρωταγωνιστές… Τσίπρα και Ανδρουλάκη

Η αντιπολίτευση των «χορηγών». Πώς ο προοδευτικός χώρος στρώνει το χαλί στον Μητσοτάκη.

γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κατά το ΠΑΣΟΚ «ο Τσίπρας είναι ο καλύτερος χορηγός του Μητσοτάκη». «Είναι σοβαρά πράγματα, να πιστεύει κανείς ότι ο Τσίπρας βοηθάει τον Μητσοτάκη;», αναρωτήθηκε ο πρώην υπουργός Παιδείας του ΣΎΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόγλου.
Ο Διονύσης Τεμπονέρας -που μιλάει πλέον ως εκπρόσωπος του κόμματος Τσίπρα- απορεί πώς ενώ ο Ανδρουλάκης «έχασε από τον Κασσελάκη ονειρεύεται πως θα νικήσει τον Μητσοτάκη». Εννοεί ότι αυτό μόνο ο Τσίπρας μπορεί να το κάνει – που έχει χάσει ήδη πέντε φορές…

Αναδρομή στις «χορηγίες» προς τον Μητσοτάκη από Τσίπρα και Ανδρουλάκη
Θαυμάσια νέα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν χρειάζεται να κάνει και πολλά πράγματα για να εξασφαλίσει την τρίτη θητεία του. Φροντίζουν γι’ αυτό οι καλύτεροι αντίπαλοι που θα μπορούσε να έχει. Άλλωστε ήδη του έδωσαν δυο φορές την πρωθυπουργία.
Το 2019 ο Τσίπρας. Πρώτα απέφυγε να διακόψει την ετερόκλητη σχέση του με τον Καμμένο, ώστε να επαναπατρίσει όσους είχαν απομακρυνθεί γι’ αυτόν τον λόγο. Παρότι επιτεύχθηκε ο σκοπός για τον οποίο την είχε συνάψει: έκλεισε ο μνημονιακός κύκλος.
Μετά οργάνωσε με τον χειρότερο τρόπο τις Ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές εκλογές. Ένα πολύ κακό ευρωψηφοδέλτιο και η υποψηφιότητα της Δούρου μετά το Μάτι, στην περιφέρεια που ψηφίζει η μισή Ελλάδα, οδήγησαν σε αναπόφευκτη ήττα.
Πριν καθίσει ο κουρνιαχτός της, προκήρυξε αψυχολόγητα -το ίδιο βράδυ- πρόωρες εκλογές, αντί να συνεχίσει ως τον Οκτώβριο. Εγκατέλειψε έτσι το προνόμιο να διορίσει ηγεσία στη Δικαιοσύνη, Επίτροπο στην Κομισιόν και διοικητή στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Αν δεν του έστειλε λουλούδια ο Μητσοτάκης παράλειψή του.
Το ίδιο αγενές θα ήταν αν δεν έστειλε γλυκά το 2023 στον Νίκο Ανδρουλάκη. Αντί να επιδιώξει συνεργασία με τον Τσίπρα, για να νικήσουν τον Μητσοτάκη -με την ευκαιρία της απλής αναλογικής- κήρυξε διμέτωπο και αυτοχρίσθηκε υποψήφιος πρωθυπουργός. Διευκολύνοντας τον κανονικό Πρωθυπουργό, η ΕΥΠ του όποιου τον παρακολουθούσε.
Τη μία φορά ήταν ο Τσίπρας, την άλλη ο Ανδρουλάκης, τώρα είναι και οι δυο μαζί, που φροντίζουν να πετύχει τους στόχους του ο «χειρότερος Πρωθυπουργός από τη Μεταπολίτευση».

«Άφαντη» η αντιπολίτευση από τα εθνικά ζητήματα και την κοινωνία
Οι -ενίοτε φαιδρές- αψιμαχίες ανάμεσα ανάμενα στο ΠΑΣΟΚ, τον Τσίπρα και τον, μέχρι να διαλυθεί, ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, είναι δώρο στον απερχόμενο Πρωθυπουργό.
Δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για την επανεκλογή του. Φροντίζουν οι άλλοι. Και δεδομένου ότι όλα δείχνουν ότι έχει εξασφαλίσει την πρώτη θέση, είναι ο «πωλών τοις μετρητοίς».
Π.χ. αυτήν την περίοδο διασύρεται η εξωτερική πολιτική του: ο Νετανιάχου συλλαμβάνει κόσμο στη ελληνική θάλασσα, ο Ζελένσκι τον εμπαίζει για τον κίνδυνο προκάλεσε στο Ιούνιο και ο Ερντογάν ψηφίζει νόμους που θα εφαρμοστούν στην ελληνική επικράτεια.
Ο Πρωθυπουργός απαντάει ότι «εξοπλίζει τη χώρα» και «είναι παρών στην περιοχή» – όπου η Ελλάδα εισπράττει ήττες. Αλλά δεν υπάρχει αντιπολίτευση να ζητήσει εξηγήσεις. Οι επικεφαλής της περί άλλων τυρβάζουν…
Όπως δεν υπάρχουν μαχόμενα κόμματα του προοδευτικού χώρου να «κατεβάσουν» την αναμέτρηση με την κυβέρνηση στην κοινωνία, στον μαζικό χώρο και σε κινητοποιήσεις των πολιτών. Για τα σκάνδαλα, την κατάργηση του κράτους Δίκαιου και του κράτους Πρόνοιας την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις ανισότητες, τα υπερκέρδη, τη διάλυση της μεσαίας τάξης, τη διόγκωση της φτώχιες, τη νομιμοποίηση της ακροδεξιάς….
Οι αργόσχολοι εκπρόσωποί τους, ψηφοθηρούν προσωπικά στα κανάλια, ενώ στη ΓΣΕΕ το ΠΑΣΟΚ ξαναβγάζει με τη ΝΔ πρόεδρο για… έβδομη θητεία, έναν ελεγχόμενο για οικονομικά εγκλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς δεν υπάρχει στον συνδικαλισμό… Πραγματική αντιπολίτευση κάνει το ΚΚΕ και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρά τις ιδιοτροπίες της.

Η εικόνα στο εσωτερικό της «γαλάζιας Ιερουσαλήμ»
Οι δοξασίες ότι θα δημιουργήσουν εσωτερικό πρόβλημα στον Μητσοτάκη, οι δουλικοί βουλευτές της ΝΔ και οι άπραγοι ψευτοδελφίνοι αποδεικνύονται αστειότητες. Σ’ αυτό που ονομάζει «συνέδριο», ο Δένδιας θα πει ό,τι είπε και στο προσυνέδριο:
– «Ισχυρή Ελλάδα μπορεί να παραδώσει στις επόμενες γενιές το κόμμα που λέγεται ΝΔ, και ο Πρωθυπουργός που μπορεί να το κάνει αυτό, λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης».
Για τη ΝΔ των σκανδάλων και παρακολουθούμενων -υπουργών, φίλων και συγγενών- μπορεί βγει κανείς ως δικαιολογίας ότι είναι πλέον «κόμμα του ζόφου». Όλοι φοβούνται τον Μητσοτάκη και τα «χαρτιά» του.
Υπάρχει «ισορροπία τρόμου», ισορροπία τρόμου ανάμεσα στα «τέσσερα πόδια του τραπεζιού»: οικογένεια Μητσοτάκη, προερχόμενοι από την ακροδεξιά, πρώην «Σημιτικοί» και ό,τι απέμενε από τους «Καραμανλικούς».

Η έλλειψη στρατηγικής και η ανάγκη για πραγματική αντιπολίτευση
Στην ευρύτερη προοδευτική Παράταξη όμως, τι είναι που οδηγεί τις ηγεσίες της σε οιονεί σπονδή, υπέρ της παράτασης του «συστήματος Μητσοτάκη» στη διακυβέρνηση; Αντί να μην αφήσουν «λίθον επί λίθου» με αυτά που συμβαίνουν, λένε καμία κουβέντα για να υπάρχουνε και δέχονται να τους ενοχοποιεί για τα πάντα ο… Άδωνις.
Επιτρέπουν τις αντιευρωπαϊκές επιθέσεις στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το ξέπλυμα που επιχείρησε ένας ασήμαντος Ιρλανδός επίτροπος που βρήκε «προόδους στο κράτους Δίκαιου» επί Μητσοτάκη. Μόνο ο ευρωβουλευτής Κώστας Αρβανίτης τον κατήγγειλε.
Οι άλλοι καταγγέλλονται μεταξύ τους για «πρώτες θέσεις» που δεν θα πάρουν πότε.
Αλληλοσχολιάζουν τις μπαρούφες που εκτοξεύουν τα σούργελα της μιας ή της άλλης πλευράς που αναζητούν λίγη δημοσιότητα. Ηγεσίες με μηδενική ηγετικότητα και ανύπαρκτη μαχητικότητα και καμιά επαφή με την κοινωνία. Φοβικές μπροστά στις… καταγγελίες της ΝΔ για «αντικανονικότητα».
Καμία τόλμη, καμία μαζική πρωτοβουλία, καμία πραγματική αναμέτρηση με το «σύστημα Μητσοτάκη». Π.χ. ούτε σκέψη για αποχή από τη Βουλή, μέχρι να αναλάβουν ανεξάρτητες επιτροπές τις έρευνες των σκανδάλων, ή να αποκατασταθούν οι Ανεξάρτητες Αρχές στον ρόλο τους.
Προτείνουν… Εξεταστικές Επιτροπές, στις οποίες έχει αριθμητική πλειοψηφία το κυβερνών κόμμα – και… πλακώνονται μεταξύ τους. Μοιραίοι και συνθηκολογημένοι με το Κατεκτημένο και τους μηχανισμούς του.
Τελικά, ίσως το θέμα δεν είναι ότι η αντιπολίτευση «δεν πείθει ως εναλλακτική λύση», ή δεν «δεν ενώνει τις δυνάμεις της» για να διαμορφώσει κυβερνώσα προοπτική. Είναι ότι κάνει τα… αντίθετα. Γιατί, όπως προκύπτει από τα «γεγονότα και τας περιγραφάς» -που έλεγε ο μακαρίτης ο Χατζηχρήστος, στον «Ηλία του 16ου»- χειραγωγείται από τους δικούς της χορηγούς – που είναι… ίδιοι με τους κυβερνητικούς…
Αλλιώς δεν εξηγείται πως κάνουν ό,τι μπορούν για να περάσει ο Μητσοτάκης την τετραετία του χωρίς να βραχεί από τις ανομίες του – και να εμφανίζεται με στόμφο ως… φυσική λύση διακυβέρνησης για τη συνέχεια.
Δεν πέφτουν έτσι οι κυβερνήσεις. «Εθνική αντιπολίτευση» δεν υπάρχει: ή αντιπολιτεύεται χωρίς συμβιβασμούς, ή είναι κυβερνητική προέκταση.
Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη, δεν είναι μετά από τις μεγαλοστομίες τους, να ρίχνουν σωσίβιο στον Μητσοτάκη, με τις κοκορομαχίες και τους μικρομεγαλισμούς τους. Αν δεν μπορούν να οδηγήσουν σε νέο 1964, ή σε νέο 1981, ας παραμερίσουν να αναλάβουν άλλοι. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα γίνει Παναγόπουλος…

www.ieidiseis.gr

Το πάρτι διαρκείας των ελληνικών τραπεζών (Μέρος Α’: «Κόκκινα δάνεια», αδίστακτοι servicers και ανυπεράσπιστοι δανειολήπτες»

του Γιώργου Χαρβαλιά

Ξεπερνά κάθε όριο η αλαζονεία των σύγχρονων Ελλήνων τραπεζιτών, οι οποίοι όχι μόνο αντέκρουσαν με θράσος την απολύτως εύστοχη κριτική του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, για την «προκλητική ασυδοσία» και τις καταχρηστικές πρακτικές του τραπεζικού συστήματος στη χώρα, αλλά επιδίωξαν και να τον συναντήσουν για να του εξηγήσουν πόσο δίκιο έχουν… 
Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, δεν είχαν γίνει γνωστά τα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης, αλλά κοινό μυστικό στην αγορά των επιχειρήσεων -και όχι μόνον- είναι ότι η επιστροφή των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας σε εντυπωσιακές κερδοφορίες θα έμενε όνειρο θερινής νυκτός, αν συνέχιζαν να διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους τα δεκάδες χιλιάδες μη εξυπηρετούμενα δάνεια που είχαν σπεύσει να χορηγήσουν τις εποχές της… ξενοιασιάς. 
Σε πολλές περιπτώσεις η ευθύνη για την αδυναμία εξυπηρέτησης αυτών των δανειακών υποχρεώσεων δεν βάρυνε μόνο τους δανειολήπτες που καταστράφηκαν την περίοδο των Μνημονίων αλλά και τα ίδια τα τραπεζικά ιδρύματα που μοίραζαν αφειδώς πιστωτικές διευκολύνσεις όλων των ειδών, χωρίς επαρκείς διασφαλίσεις και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο της πραγματικής οικονομικής δυνατότητας των δανειζόμενων, είτε αυτοί αφορούσαν φυσικά πρόσωπα είτε επιχειρήσεις. 
Σε αντίθεση με την περίπτωση της Ιρλανδίας, όπου οι άπληστοι τραπεζίτες αντιμετώπισαν φάσμα ποινικών ευθυνών και τιμωρήθηκαν, το ελληνικό κράτος αποφάσισε να τους προστατεύσει και να τους επιβραβεύσει. Με διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις από το υστέρημα του Έλληνα φορολογουμένου κράτησε τα αμαρτωλά τραπεζικά ιδρύματα ζωντανά και στο τέλος τα εξυγίανε, παραδίδοντάς τα σε χέρια ξένων μετόχων!
Οι τέσσερις τράπεζες, με τις πλάτες της σημερινής κυβέρνησης, κατάφεραν να ξεφορτωθούν άκοπα τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια, πουλώντας τα με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου έναντι πινακίου φακής στους περιβόητους servicers, δηλαδή εταιρίες διαχείρισης απαιτήσεων, στις οποίες έχουν και οι ίδιες μετοχικό μερίδιο! Διέγραψαν, δηλαδή, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια από το ενεργητικό τους, αλλά όχι και τα χρέη των δανειοληπτών. Τους τελευταίους εξακολουθούν να τους κυνηγούν οι servicers, επιστρατεύοντας ό,τι μέσο πίεσης (νομικό ή…άλλο) διαθέτουν για να τους αποσπάσουν την «εξασφάλιση», τις περισσότερες φορές, δηλαδή, το σπίτι για το οποίο δανείστηκαν.
Χάρις σε αυτήν τη σκανδαλωδώς ευνοϊκή ρύθμιση οι τέσσερις συστημικές τράπεζες μπόρεσαν να «καθαρίσουν» τους ισολογισμούς τους και να επανέλθουν σε διαδικασία κερδοφορίας, αλλά η εμπειρία πολλών δανειοληπτών, κυρίως ευάλωτων, μετατράπηκε σε εφιάλτη.
Η αιτία γι’ αυτήν την άνιση μεταχείριση πιστωτή – οφειλέτη είναι απλή: οι servicers λειτουργούν με στόχο τη μέγιστη δυνατή ανάκτηση οφειλών για λογαριασμό των επενδυτών που αγόρασαν τα δάνεια και σε κάποιες περιπτώσεις είναι οι ίδιες οι τράπεζες που τα πούλησαν! Πρόκειται για αδίστακτες εισπρακτικές εταιρίες που λειτουργούν χωρίς καμία ευελιξία, ενσυναίσθηση ή κατανόηση των κοινωνικών συνθηκών.
Οι επιδόσεις των servicers εξαρτώνται από τη μεγιστοποίηση του βαθμού ανάκτησης του χρέους. Ειδικά στην περίπτωση των στεγαστικών δανείων πιέζουν αφόρητα τους δανειολήπτες για άμεση εξόφληση ενός τμήματος της οφειλής με αντάλλαγμα την οριστική διαγραφή του χρέους. Αλλιώς τους απειλούν με αναγκαστική εκτέλεση και εκποίηση του ακινήτου μέσω πλειστηριασμού.
Πρόκειται για την επιτομή της αισχροκέρδειας, που θυμίζει πρακτικές των μαυραγοριτών στη διάρκεια της Κατοχής. Αλλά και γι’ αυτούς ακόμα υπήρχαν τα «αισχροδικεία» των δωσιλογικών κυβερνήσεων. Οι σημερινές κυβερνήσεις του σύγχρονου «ευρω-δωσιλογισμού», στην προσπάθειά τους να ευχαριστήσουν τους ξένους μετόχους των τραπεζών, των funds και των εισπρακτικών εταιριών, αφήνουν τους δανειολήπτες, πρακτικά δηλαδή τους απλούς και ανυπεράσπιστους Έλληνες πολίτες, στην τύχη τους. 
Στην πραγματικότητα οι servicers έχουν αγοράσει τα δάνεια σε εξευτελιστικές τιμές, συχνά κάτω από το 10% της ονομαστικής τους αξίας, αλλά, αντί να περιοριστούν σε ένα εύλογο κέρδος, το οποίο θα εισπράξουν σε βάθος χρόνου έπειτα από έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό με τον δανειολήπτη για ένα δραστικό κούρεμα της οφειλής, προσανατολίζονται στην… αρπαχτή! Πιέζουν αφόρητα για μια άμεση εφάπαξ καταβολή, π.χ., στο 30% της συνολικής οφειλής (με τους τόκους) και ποντάρουν στην αγωνία του δανειολήπτη για να ξεχρεώσει «μία κι έξω». Σε περίπτωση που το κόλπο πιάσει, έχουν εισπράξει πολλαπλάσιο ποσό για ένα δάνειο που έχουν αγοράσει σε συμβολική τιμή και σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις τούς μένει και η εμπράγματη εξασφάλιση!
Μπορεί να αναρωτιέστε τι είδους δανειολήπτες μπορεί να υπάρχουν που θα έπεφταν σε μια τέτοια παγίδα, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι μιλάμε για ανθρώπους απελπισμένους, που ζουν και κοιμούνται με το φάσμα των κατασχέσεων και της αρπαγής της περιουσίας τους. Αν το ρισκάρουν και αποφασίσουν να φτάσουν στο στάδιο του πλειστηριασμού, βαρύνονται με όλα τα έξοδα της νομικής διαδικασίας και στο τέλος μπορεί «να μπουν και μέσα». Ακόμα και μια τιμή πώλησης στην εμπορική αξία συχνά δεν φτάνει για να καλύψει το βουνό από τόκους.
Μία άλλη τακτική των εισπρακτικών εταιριών είναι να εμφανίζονται «στο παρά πέντε» ενός πλειστηριασμού, ζητώντας «μια προκαταβολή» για να τον ματαιώσουν «και μετά βλέπουμε». Επιδιώκουν να αρπάξουν ό,τι μπορούν μέσα στην απόγνωση του οφειλέτη και μετά να ξαναρχίσουν τους εκβιασμούς. Την ίδια ώρα αρνούνται να δώσουν λεπτομερή εικόνα της διάρθρωσης της οφειλής. Κρύβουν την ακριβή ανάλυση του χρέους, ώστε ο δανειολήπτης να μη μπορεί να ελέγξει πόσοι είναι οι νόμιμοι τόκοι και οι τόκοι υπερημερίας και τι ποσό ενδεχομένως μπορεί να έχει παραγραφεί. Στην πράξη ο οφειλέτης διαπραγματεύεται στα τυφλά!
Φυσικά αυτές οι πρακτικές είναι εξόφθαλμα αθέμιτες και προσκρούουν στον κώδικα δεοντολογίας που στη θεωρία έχει εισαγάγει η Τράπεζα της Ελλάδος. Αλλά σε αντίθεση με τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, που επιβάλουν κάποια συμβολικά πρόστιμα για τα μάτια του κόσμου, η κεντρική τράπεζα δεν έχει επιβάλει ούτε διοικητικές ούτε οικονομικές κυρώσεις και φυσικά δεν έχει διανοηθεί να ανακαλέσει άδεια εισπρακτικής εταιρίας. Γι’ αυτό και μόλις πρόσφατα ο νυν διοικητής της, Γιάννης Στουρνάρας, ανανέωσε με τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη τον διορισμό του για ακόμα μία εξαετή θητεία…
Επί των ημερών του έχει εδραιωθεί το ιδιότυπο καρτέλ της αφαίμαξης. Τρεις εταιρίες έχουν μείνει να διαχειρίζονται περίπου το 90% της αγοράς των τιτλοποιημένων «κόκκινων» δανείων ύψους περίπου 87 δισ. ευρώ, που στη συντριπτική τους πλειονότητα έχουν εμπράγματες εξασφαλίσεις (κυρίως πρώτες κατοικίες). Πρόκειται για ένα κλασσικό ολιγοπώλιο που βάζει τους δικούς του κανόνες, αποσπά εξοντωτικές συμφωνίες και το κυριότερο, παρότι υπόκειται σε ρητή υποχρέωση, αποφεύγει να δημοσιοποιήσει επιμέρους στοιχεία για τις δραστηριότητές του (ποσοστά αποδοχής προτάσεων, ποσοστά αποτυχίας ρυθμίσεων, ποσοστά πλειστηριασμών σε εμπορικές αξίες κ.λπ.). 
Το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι, αν οι εισπρακτικές δεν καταφέρουν να πιάσουν τους υπερφιλόδοξους στόχους τους, ενεργοποιούνται βάσει του σχεδίου «Ηρακλής» κρατικές εγγυήσεις, δηλαδή αναλαμβάνει να καθαρίσει τη μπουγάδα ο Έλληνας φορολογούμενος! Αλλά αυτό μάλλον δεν πρόκειται να συμβεί, γιατί οι δουλειές πάνε… πρίμα. Μόνο στην προηγούμενη επταετία η σουηδική Intrum, η μεγαλύτερη των εισπρακτικών, μοίρασε μερίσματα αξίας 600 εκατομμυρίων ευρώ στους μετόχους της! Από αυτά τα 120 εκατομμύρια «επέστρεψαν» στην Τράπεζα Πειραιώς, από την οποία είχαν αγοραστεί τα «κόκκινα» δάνεια. Όλοι επομένως έχουν λόγο να είναι ευχαριστημένοι…
Στο ΜΕΡΟΣ Β’: Αφορολόγητα κέρδη, αθέμιτες πρακτικές και παχυλά μπόνους…

----------------------------------------------------------------------------------------------------
Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: www.antinews.gr

Μία απ’ τα ίδια!.. Τι δείχνει μια «άσκηση» με Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τερέν

Η εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και την παράσταση… νίκης
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Την περασμένη Τρίτη, απ’ το Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε ένα κόμμα της «κυβερνώσας αριστεράς». Είπε ότι το κόμμα του δεν θα είναι απλά ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές – μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία που θα μπορεί να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές και να συγκροτήσει προοδευτική κυβέρνηση...
Θα τα καταφέρει; «Όχι κ. Τσίπρα», του απάντησε κατά…σύμπτωση, το απόβραδο της ίδιας μέρας, μια δημοσκόπηση της Interview που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political. Διότι «αν την επόμενη Κυριακή είχαμε βουλευτικές εκλογές, η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη θα έπαιρνε 30,1%  εσείς κ. Τσίπρα θα παίρνατε 15,1%, το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη θα έπαιρνε 14,9%, η κ. Καρυστιανού 8,7%, το ΚΚΕ, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας θα έπεφταν στα χαμηλά (5,8 το πρώτο – 5,5%... η δεύτερη), η Φωνή Λογικής, το ΜέΡΑ25 και οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ  θα άγγιζαν (+1, -1%) με το ζόρι το όριο κοινοβουλευτικής επιβίωσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, με 1% και 0,7% αντίστοιχα, θα μας αποχαιρετούσαν χορεύοντας… «The Last Dance».
Ναι, αλλά δεν έχουμε εκλογές «την επόμενη Κυριακή», σήμερα δηλαδή: σύμφωνα με το «κρυφό ημερολόγιο του Μαξίμου», οι εκλογικές ημερομηνίες τοποθετούνται στο Φθινόπωρο του τρέχοντος έτους ή στην Άνοιξη του επόμενου, όπως έγραψε ένας… σοβαρός συνάδελφος. Και πάντως «Μετά την Έκθεση» όπως, απρόκλητα, σε μια αδόκητη κρίση ειλικρίνειας, φανέρωσε ο επίσης… σοβαρός πρωθυπουργός μας: «Ο κόσμος πάντως δεν είναι ακόμα σε διάθεση εκλογών και αυτό δυσχεραίνει την άσκηση, υπολογίζοντας βέβαια ότι ακόμη δεν έχουμε όλους τους παίκτες στο τερέν», πρόσθεσε, ανεβάζοντας στο limit up το επίπεδο της… ειλικρίνειάς του, καθώς φανέρωσε την αγωνία του για τη ζημιά που θα του κάνουν «οι παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν», ο Τσίπρας και η Καρυστιανού δηλαδή. Και – πιθανόν – ο Σαμαράς.   
Θέλω να πω ότι η  δημοσκόπηση της Interview, που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political» και μοιάζει σαν απάντηση στην εξαγγελία του Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για «το κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς («μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές»), θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια παρηγορητική ανταπάντηση στην πρωθυπουργική αγωνία για το μέγεθος της εκλογικής ζημιάς που θα υποστεί από τους «νέους παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν». Αρκεί να υποθέσουμε ότι η… καλή εφημερίδα Political «άκουσε»  την πρωθυπουργική αγωνία και παράγγειλε την «άσκηση» στη δημοσκοπική εταιρία (σ. σ: την Interview), με την προϋπόθεση «οι παίκτες που λείπουν να μπουν στο τερέν και, «όχι, μην αγωνιάτε κ. Πρόεδρε, εσείς προηγείσθε πάντα με 30+ μονάδες και οι “νέοι παίκτες” μένουν 15 μονάδες πίσω σας»: ο Τσίπρας στο 15% να παλεύει με τον Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση και η Καρυστιανού, κανένα πρόβλημα, μένει τέταρτη με 8,7%»!  
Όπως και να ‘χει, το γεγονός ότι τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού θα φέρουν αλλαγές στο «πολιτικό σκηνικό – κυρίως θα εξαφανίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά και θα χαμηλώσουν Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλο – εξυπακούεται, δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις να μας το πουν. Αληθοφανής, με βάση την κοινή πολιτική αίσθηση, φαίνεται και η δημοσκοπική πρόβλεψη για το 15,1% του κόμματος Τσίπρα και το 14,9% του ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκη, καθώς και το «ντέρμπι μεταξύ τους για τη δεύτερη θέση». Με βάση την ίδια αντίληψη, όμως, το προκλητικά σταθερό 30+ του Μητσοτάκη σε συνδυασμό με το πενιχρό 8,7% της κ. Καρυστιανού, εγείρει την καχυποψία πως μπορεί να προκύπτει ως αποτέλεσμα πιθανού συμψηφισμού υπέρ του πρώτου.
Καθώς λοιπόν «οι νέοι παίκτες» μπαίνουν στο «τερέν», οι πρώτες δημοσκοπικές… ασκήσεις και η κοινή πολιτική αίσθηση συμφωνούν ότι η εξαγγελία Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για μια «κυβερνώσα Αριστερά» είναι έωλη, ότι το εξαγγελθέν κόμμα του – προς το παρόν, τουλάχιστον – δεν είναι  «μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές», ότι είναι – μπορεί να είναι – απλά, ένα κόμμα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, μικρότερης δυναμικής και αξιοπιστίας απ’ εκείνο που, προ τριετίας, αποχώρησε και διέλυσε. Ένα κόμμα με έναν «ηγέτη» που θα διεκδικεί την θέση που προ διετίας εγκατέλειψε (σ. σ: τη  δεύτερη θέση – του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης) απ’ τον σημερινό κάτοχό της, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια, προκειμένου να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές, οφείλει να τη κερδίσει και, στη δεύτερη κάλπη, να συμμαχήσει με το τρίτο ή το τέταρτο κόμμα: το Κόμμα Ανδρουλάκη ή το κόμμα Καρυστιανού σύμφωνα με την… «άσκηση» της Interview για την εφημερίδα Political. Εντάξει, του  ευχόμαστε να τα καταφέρει, αλλά… μία απ’ τα ίδια: αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και η παράσταση… νίκης.      

restaro.blogspot.com

Ευγενία Σαρηγιαννίδη: Πίσω από την "βιτρίνα" ενός ακόμη κοινωνικού σοκ, με νέα παιδιά

Η ψυχολόγος και Επιστημονική Διευθύντρια του Δικτύου Psy-Counsellors, Ευγενία Σαρηγιαννίδη, σε μια συζήτηση αποκάλυψη στον 984. με αφορμή την τραγωδία στην Ηλιούπολη με τις δύο 17χρονες μιλάει για την πλήρη απονοηματοδότηση της κοινωνίας σε ένα περιβάλλον πολιτικής- κοινωνικής- οικονομικής δυστοπίας και ψυχολογικής κανονικοποίησης της βίας, της ισχύος και των εμπορευματοποιημένων αξιών. Τα παιδιά σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε μια αποπνικτική «κανονικότητα». Μια κανονικότητα που ζητά επιδόσεις, αξιολογήσεις, πιστοποιήσεις, δεξιότητες, ασταμάτητο ανταγωνισμό. Παιδιά που από τα πρώτα τους βήματα μαθαίνουν ότι η ζωή είναι μια αρένα διαρκούς κρίσης και σύγκρισης. Σε όλα αυτά όπως λέει , υπάρχει ο κίνδυνος ένα βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και παιδαγωγικό πρόβλημα να μετατραπεί βολικά σε ατομική ψυχολογική υπόθεση, χωρίς να παραγνωρίζει κάποιος τις ιδιαιτερότητες της κάθε προσωπικότητας, οι απλουστευτικές γενικεύσεις δεν είναι η απάντηση στις αιτίες. Την ίδια στιγμή, γύρω μας απλώνεται ένας πολιτισμός ευτέλειας και θορύβου. Μια πραγματικότητα γεμάτη γκλαμουριά βιτρίνας, life style φτώχειας, τηλεοπτικά σκουπίδια, ψευδεπίγραφη «αριστεία», influencers του τίποτα και πρόχειρες ειδήσεις που διαρκούν όσο ένα κλικ. Μια κοινωνία που μαθαίνει να ξεχνά γρήγορα. Να σοκάρεται στιγμιαία και αμέσως μετά να επιστρέφει στην κατανάλωση εικόνων. Να μη στέκεται ποτέ πραγματικά απέναντι στο τραύμα. Όμως εδώ υπάρχει κάτι ακόμη πιο βαρύ. Η εικόνα δύο φίλων που στηρίζουν η μία την άλλη, όχι για να κρατηθούν στη ζωή με τα νιάτα τους, αλλά για να φύγουν από αυτήν. Μια δραματική αναστροφή της ίδιας της ανθρώπινης συνθήκης. Ένα σημάδι ότι κάτι έχει στραβώσει βαθιά στον πυρήνα της κοινωνίας μας.

Θουκυδίδης: Η πρόγνωση «των μελλόντων έσεσθαι»

Η ιστορική νομοτέλεια, λοιπόν, είναι όπως η φυσική!

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Στο προσκήνιο της επικαιρότητας σήμερα ο Θουκυδίδης και η περίφημη «παγίδα» του. Αρκούσε γι’ αυτό μία και μόνη φράση του προέδρου της Κίνας, στη συνάντηση κορυφής του Πεκίνου.

Κατά τον Θουκυδίδη, λοιπόν, οι Λακεδαιμόνιοι σύρθηκαν κατ’ ουσίαν στον πόλεμο, στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, επειδή φοβήθηκαν τη μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας, επειδή αισθάνθηκαν έντονη την αθηναϊκή απειλή. Αυτό ήταν, εξηγεί, το πραγματικό, το βαθύτερο —αλλά ανομολόγητο— αίτιο (η αληθεστάτη πρόφασις) του καταστρεπτικού πολέμου, πέρα από τις προφανείς διαφορές (τας αιτίας) των δύο μεγάλων αντιπάλων.

Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι, ασφαλώς, το εάν τέτοιου είδους συγκρούσεις, ανάμεσα στην εκάστοτε κυρίαρχη και στην εκάστοτε ανερχόμενη δύναμη, είναι αναπότρεπτα γεγονότα, άφευκτα κτυπήματα της μοίρας.

Ο νομοτελειακός χαρακτήρας της Ιστορίας, η νομοτέλεια της ανθρώπινης φύσης κατ’ ουσίαν, βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής του Θουκυδίδη. Ο κορυφαίος ιστορικός, εισχωρώντας στην ουσία των πραγμάτων και ρίχνοντας άπλετο φως στη ροή περίπλοκων και πολύμορφων γεγονότων, κατάφερε όντως να αποκαλύψει συσχετισμούς, σκέψεις και κίνητρα των πρωταγωνιστών, να αναδείξει το μόνιμο πίσω από το μεταβλητό, το επαναλήψιμο πίσω από το μοναδικό.

Έτσι, πορεύτηκε εντέλει το δρόμο της ελληνικής σκέψης, για την οποία μείζων προτεραιότητα είναι να αχθεί από τη συγκεκριμένη κατάσταση, από το μεμονωμένο φαινόμενο, στο γενικό και στο αμετάβλητο, με άλλα λόγια στους απαράγραπτους ιστορικούς νόμους και στις ακατάλυτες δυνάμεις που κρύβονται στο βάθος των γεγονότων.

Συναφή με τα ανωτέρω και τα κάτωθι, προερχόμενα από ένα εξαίρετο κριτικό κείμενο του διαπρεπούς κλασικού φιλολόγου και πανεπιστημιακού δασκάλου Δημητρίου Θ. Σακαλή (1938-1993), που είχε δημοσιευτεί στο «Βήμα» την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 1987:

[…]

Στο Μελέτημα αριθμ. 5 (σ.σ. ο Σακαλής αναφέρεται στο βιβλίο τού επίσης αειμνήστου, εξέχοντος πανεπιστημιακού δασκάλου και συγγραφέα Δημητρίου Δ. Λυπουρλή Πέντε Φιλολογικά Μελετήματα, εκδόσεις «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη, 1986) θίγεται ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα: η παρουσία της ιπποκρατικής πρόγνωσης στην ιστορία του Θουκυδίδη. Κατά την προσωπική μας γνώμη είναι πολύ αισιόδοξο σημάδι ότι στον ορίζοντα της ελληνικής βιβλιογραφίας για τους έλληνες κλασικούς εμφανίζονται αξιόλογες επιστημονικές προσπάθειες για την ερμηνεία της θαυμαστής σκέψης των Ιπποκρατικών. Ο κ. Λυπουρλής έχει δείξει αυτό το ενδιαφέρον του και με δύο παλιότερα βιβλία του. Εδώ κάνει μια σύγκριση ανάμεσα στο Θουκυδίδη και τον Ιπποκράτη και διαπιστώνει, με δίκιο, ότι ο μεγάλος ορθολογιστής ιστορικός χρωστά ένα μέρος της ιστορικής του σκέψης, την ιστορική πρόγνωση, στη γνωστή ιατρική – ιπποκρατική πρόγνωση. Τις διερευνήσεις του ο συγγραφέας, εκτός από άλλα σημεία, τις στηρίζει στην εξέταση των λέξεων ελπίζω (ελπίς) και προσδέχομαι.

Το πρώτο ρήμα, όπως στον Ιπποκράτη (όπου έχει γίνει τεχνικός όρος για την «πρόγνωση» των ασθενειών), έτσι και στο Θουκυδίδη έχει χάσει το συναισθηματικό του χρώμα και περιορίζεται σημασιολογικά σε καθαρά νοητικό επίπεδο, δηλ. σημαίνει «αναμένω», «περιμένω να γίνει», δηλ. «προβλέπω να γίνει» κάτι, είτε καλό είναι αυτό είτε κακό. Το δεύτερο ρήμα, με την ίδια σημασία, απαντά με μια εντυπωσιακή συχνότητα και στους δύο συγγραφείς. Αυτή τη σημασιολογική συστοιχία στο έργο των δύο Αρχαίων, ο συγγραφέας την παρακολουθεί με επιμέλεια και γνώση και φτάνει σε μια γενικότερη διαπίστωση: το μεγάλο θέμα της πρόγνωσης «των μελλόντων έσεσθαι» στην ιστορική σκέψη είναι παράλληλο και στην ιατρική σκέψη, και για τους Ιπποκρατικούς δε σημαίνει μόνο τι εξέλιξη θα έχει η νόσος, αλλά και τι πορεία ακολούθησε αυτή στο παρελθόν και στο παρόν. Παρόμοια, η ιστορική κρίση του Θουκυδίδη στηρίζεται στη γνώση του απώτερου, αλλά και του κοντινότερου, παρελθόντος (και σ’ αυτήν αφιέρωσε ο ιστορικός τις δύο μεγάλες ενότητες στο Α’ βιβλίο των «Ιστοριών» του, την Αρχαιολογία και την Πεντηκονταετία), και μ’ αυτήν προβλέπει ο ίδιος τα γεγονότα και τις εξελίξεις που θα σημειωθούν στο μέλλον· η ιστορική νομοτέλεια, λοιπόν, είναι όπως η φυσική!

www.in.gr

Παιδιά χωρίς ''Γιατί''

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου, 

Διδάσκοντα  Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis. 

Η αυτοκτονία των δύο 17χρονων κοριτσιών συγκλόνισε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Και μαζί μ’ αυτήν επέστρεψε ξανά ένα ερώτημα που όλο και περισσότερο πλανάται σιωπηλά πάνω από τη σύγχρονη ζωή: γιατί τόσα νέα παιδιά μοιάζουν τόσο εξαντλημένα πριν καν αρχίσει πραγματικά η ζωή τους;
Μιλώ συχνά για κρίση νοήματος, για απονοηματοδότηση, για το υπαρξιακό κενό της εποχής μας. Τι σημαίνουν όμως πραγματικά αυτές οι λέξεις; Δεν είναι απλώς θλίψη ή απαισιοδοξία. Είναι η αίσθηση ότι ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει, να προσπαθεί, να αποδίδει, να ανταγωνίζεται - αλλά όλο και περισσότερο δυσκολεύεται να αισθανθεί γιατί αξίζει όλος αυτός ο κόπος. 

Σαν να χάθηκε εκείνος ο βαθύτερος εσωτερικός δεσμός που συνέδεε κάποτε τον πόνο, την προσπάθεια, την αγάπη και την ελπίδα με ένα νόημα ζωής. Σαν να γνωρίζουμε πια όλο και περισσότερα για το ΠΩΣ να υπάρχουμε, αλλά όλο και λιγότερα για το ΓΙΑΤ. Και ίσως γι’ αυτό τόσα παιδιά σήμερα μοιάζουν να λυγίζουν όχι μόνο από την πίεση, αλλά από την αίσθηση ότι παλεύουν αδιάκοπα μέσα σε έναν κόσμο που τους ζητά συνεχώς να αντέχουν, χωρίς να τους δείχνει πια καθαρά για ποιο λόγο αξίζει να συνεχίσουν.

Στην Ελλάδα η απώλεια νοήματος βιώνεται συχνά τόσο βαριά γιατί δεν αφορά μόνο το παρόν. Ακουμπά πάνω σε ένα βαθύ συλλογικό υπόστρωμα ιστορικού τραύματος, ματαιώσεων και διαψεύσεων που κουβαλά η κοινωνία εδώ και δεκαετίες.

Η Ελλάδα είναι μια κοινωνία που μεγάλωσε πολλές γενιές με μια υπόσχεση: «Αν αντέξεις, αν μορφωθείς, αν κοπιάσεις, κάτι καλύτερο θα έρθει.» 

Και για αρκετές δεκαετίες αυτή η υπόσχεση είχε κάποιο νόημα.

Υπήρχε κάποια κοινωνική κινητικότητα, η ελπίδα του “να ζήσουν τα παιδιά καλύτερα”, η αίσθηση ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο, η εμπειρία της κοινότητας και της οικογένειας, η προσδοκία ενός μέλλοντος. Ακόμη και η δυσκολία είχε κατεύθυνση.

Όμως τα τελευταία χρόνια ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας βιώνει κάτι πολύ τραυματικό: όχι μόνο οικονομική πίεση, αλλά διάψευση νοήματος.

Δηλαδή, σπουδάζεις αλλά δεν ξέρεις αν θα ζήσεις αξιοπρεπώς,

δουλεύεις αλλά δεν μπορείς να χτίσεις ζωή, προσπαθείς αλλά αισθάνεσαι διαρκώς επισφαλής, επιτυγχάνεις “τυπικά” αλλά εσωτερικά νιώθεις άδειος.

Και τότε σπάει ο ψυχικός δεσμός ανάμεσα στον κ ό π ο  και στο  ν ό η μ α. Αυτό είναι τεράστιο υπαρξιακό πλήγμα.

Ταυτόχρονα η Ελλάδα πέρασε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα από παραδοσιακή κοινωνία σε ακραία καταναλωτική και νεοφιλελεύθερη κουλτούρα, χωρίς να προλάβει να χτίσει νέες σταθερές μορφές συλλογικού νοήματος.

Διαλύθηκαν κοινότητες, γειτονιές, συλλογικότητες, πολιτικά οράματα, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, ακόμη και η πίστη ότι η κοινωνία λειτουργεί στοιχειωδώς δίκαια.

Και έτσι πολλοί άνθρωποι έμειναν μετέωροι. Ούτε μέσα στην παλιά κοινότητα, ούτε πραγματικά ενταγμένοι σε ένα βιώσιμο νέο κόσμο.

Υπάρχει και κάτι ακόμη πολύ ελληνικό. Η βαθιά συλλογική εξάντληση από τη διαρκή ιστορική ασυνέχεια. Πόλεμοι. Κατοχή.

Εμφύλιος. Δικτατορία. Μετανάστευση. Χρέος. Μνημόνια. Ανασφάλεια. Διάψευση πολιτικών ελπίδων.

Η ελληνική κοινωνία κουβαλά ένα υπόγειο βίωμα: «Τίποτα δεν κρατά πραγματικά.»

Και αυτό παράγει δυσπιστία, κυνισμό, αίσθηση προσωρινότητας, δυσκολία να επενδύσεις βαθιά στο μέλλον.

Γι’ αυτό και η κρίση νοήματος εδώ γίνεται συχνά σχεδόν σωματική. Δεν είναι αφηρημένη φιλοσοφική αγωνία. Είναι: burnout, κατάθλιψη, φυγή νέων στο εξωτερικό, αίσθηση ασφυξίας, αδυναμία δημιουργίας σχέσεων, αίσθηση ότι «η ζωή δεν ξεκινά ποτέ πραγματικά».

Και ίσως το πιο τραγικό είναι ότι η Ελλάδα παραμένει ταυτόχρονα ένας τόπος με βαθιά ανάγκη σχέσης, συγκίνησης, κοινότητας, νοήματος, και ανθρώπινης ζεστασιάς.

Δηλαδή ένας λαός που εξακολουθεί να διψά υπαρξιακά για ζωή, μέσα σε ένα πολιτισμικό και οικονομικό πλαίσιο που συχνά παράγει εξάντληση και απονοηματοδότηση.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο γεννιούνται και μεγαλώνουν τα παιδιά. Οικογένειες που οι γονείς έχουν χάσει αυτό το ΓΙΑΤΙ της εξάντλησης τους, σχολειά με δασκάλους που γνωρίζουν απεξω και ανακατωτά δεκάδες ΠΩΣ αλλά ούτε οι ίδιοι μπορούν πλέον να βρουν ένα ΓΙΑΤΙ στην καθημερινή τους εξόντωση. 

Τα ίδια στις φιλικές και ερωτικές τους σχέσεις. Μια ρουφήχτρα νοήματος έχει απορροφήσει όλα τα ΓΙΑΤΙ. 

Κι ίσως γι’ αυτό η απώλεια νοήματος εδώ πονά τόσο πολύ. Γιατί δεν αφορά μόνο την απώλεια της ευημερίας. Αφορά την απώλεια της πίστης ότι ο κόπος, η αγάπη, η προσπάθεια και το μέλλον μπορούν ακόμη να συνδεθούν μεταξύ τους με έναν ανθρώπινο τρόπο.

Πηγή: www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Επιτελικό παρακράτος

Η κυβερνητική διαχείριση µοιάζει µε άσκηση προσοµοίωσης.

Χρύσα Κακατσάκη

Τέτοιες µέρες, πριν από 63 χρόνια, ο Κωνσταντίνος Καραµανλής µαθαίνοντας για τη δολοφονία του Λαµπράκη ξεστόµισε την περιβόητη φράση: Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο; Εννοούσε φυσικά τα µετεµφυλιακά κατάλοιπα και παράσιτα που σιτίζονταν δίπλα σε δωσιλογικές οργανώσεις και ακροδεξιούς αξιωµατικούς. Σήµερα οι παρακρατικοί δεν είναι άνθρωποι του υποκόσµου ή Γκοτζαµάνηδες µε τρίκυκλο. Φορούν ακριβά κοστούµια, δηλώνουν επιχειρηµατίες ή απόστρατοι Ισραηλινοί αξιωµατικοί και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όποιον τις ζητήσει. Αρκεί να κατασκευάσουν ένα περιβάλλον όπου η ευθύνη εξαχνώνεται και το πολιτικό κέντρο δεν κατονοµάζεται. Το κράτος δεν χρειάζεται να πληρώνει χαφιέδες µε µαύρη καµπαρντίνα. Χωράει στο αυτί, στην τσέπη, στο χέρι που κρατά το κινητό, στις συνοµιλίες υπουργών, δηµοσιογράφων και πολιτών. 
Από την πρώτη καταγγελία του Θ. Κουκάκη µέχρι σήµερα κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι: η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη, οι δηµοσιογραφικές αποκαλύψεις µε κωδικούς και ονόµατα, µια εξεταστική από την οποία δεν γίναµε σοφότεροι, οι έρευνες της Α∆ΑΕ και η σπίλωση του Χρήστου Ράµµου καθώς και η καταδικαστική απόφαση του Μονοµελούς Πληµµελειοδικείου που πρότεινε περαιτέρω διερεύνηση για κατασκοπεία. 
Αµέσως µετά εµφανίζεται ο από µηχανής θεός για την κυβέρνηση Κωνσταντίνος Τζαβέλλας (που υπέγραφε εντολές παρακολούθησης) για να αποφανθεί ότι η υπόθεση θα παραµείνει στο αρχείο. Σε εκείνο δηλαδή το ψυχρό, άψογο νοµικό νεκροτοµείο όπου η αλήθεια θα φυλάσσεται ανενεργή και ακίνδυνη. Η τεχνική της εξαφάνισης αποτελεί την πιο ώριµη µορφή συγκάλυψης µε σκοπό τη µετατροπή του σκανδάλου σε θεσµική κόπωση. Να κουραστούν οι λέξεις «Predator», «ΕΥΠ», «επισυνδέσεις» «παράνοµο λογισµικό», «εθνική ασφάλεια» και να λιποθυµήσουν από την ορθοστασία µέχρι τις εκλογές. Τότε ο πατριωτισµός και η εξωτερική πολιτική θα σερβιριστoύν µε Patriot Σαουδικής Αραβίας, µε φαγκρί του Αιγαίου, γαλατόπιτα Θεσσαλίας, διότι το πραγµατικό µενού του πολιτεύµατος απαιτεί λίγη παράδοση για άρωµα, λίγη Ευρώπη για επισηµότητα και πολλή σιωπή για διακόσµηση ώστε να καλύπτει την τοξικότητα της αντιπολίτευσης. Μια δηµοκρατία που κάποτε άκουγε τα πάντα κατέληξε να παριστάνει ότι δεν ακούει τίποτα. Το Μαξίµου ξεκίνησε τις υποκλοπές µε ειδικούς νόµους για τον διοικητή της ΕΥΠ, µε υψηλό της προϊστάµενο τον ίδιο τον πρωθυπουργό, αλλά από τον διευθυντή ορχήστρας έµειναν µόνο τα φάλτσα της µπαγκέτας. Παρόν ως ερώτηµα, απόν ως λογοδοσία. 
Τόσο στον ΟΠΕΚΕΠΕ όσο και στις υποκλοπές η κυβερνητική διαχείριση µοιάζει µε άσκηση προσοµοίωσης. Να διακηρύσσουν υπουργοί και στελέχη ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, αλλά µόνο ως κενή βιτρίνα. 
Αυτή άλλωστε ήταν και η περίληψη των όσων είπε η Λάουρα Κοβέσι στους ∆ελφούς. Με την καθαρότητα του λόγου που δεν έχει εξαγοραστεί από τη διπλωµατία των αβροτήτων, διατύπωσε περισσότερο µια ιατρική γνωµάτευση για την οργάνωση του ελληνικού κρατισµού. Αρνήθηκε να δεχτεί τη θεσµική εκτροπή ως «ιδιαιτερότητα», την ατιµωρησία ως «ευελιξία», το πελατειακό πλέγµα ως «κοινωνική πραγµατικότητα». Στο φωτογενές τοπίο των ∆ελφών και µε την ιερότητα που εµπεριέχει το αξίωµά της, κατέστησε σαφές ότι η διαφθορά δεν είναι παραδοσιακό έθιµο που διαιωνίζεται µέσα από τζάκια και παλιούς µηχανισµούς. Σε αντίστιξη των ηχηρών λέξεων ανθεκτικότητα, βιωσιµότητα, µετασχηµατισµός, η παρουσία της Ευρωπαίας εισαγγελέως αποτέλεσε το δυσάρεστο συµβάν µιας αλήθειας που ακούστηκε µέσα στον ναό της οργανωµένης αυταπάτης.

www.documentonews.gr

Δεν είναι σύμμαχος, αλλά εχθρός της χώρας

Τo γεγονός με το θαλάσσιο drone, που «αμόλησε» η Ουκρανία στο Ιόνιο, απέδειξε ότι ο Ζελένσκι κατέρριψε την κυριαρχία και τα σύνορα του ελληνικού κράτους

του Βασίλη Γαλούπη

Ποιος στο καλό νομίζει ότι είναι; Ο Ζελέσνκι, ο πρώην τηλεκωμικός που η Δύση φιλοτέχνησε ως «πρόεδρο-πολέμαρχο» της Ουκρανίας, όχι μόνο παραβίασε την ελληνική νομοθεσία, αλλά υπονόμευσε την ελληνική εθνική ασφάλεια και έθεσε σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές των πολιτών της. Ποιος, όμως, έδωσε το δικαίωμα στον Ζελένσκι να λειτουργεί εντός των συνόρων της Ελλάδας με τέτοια ασύστολη ατιμωρησία;
Πότε το ελληνικό Κοινοβούλιο παραχώρησε απεριόριστη πρόσβαση στον ουκρανικό στρατό, στην ουκρανική κατασκοπία και τις πάσης φύσεως «επιχειρήσεις» τους; Και, κυρίως, πότε ενημερώθηκαν οι Ελληνες πολίτες ότι μπορεί ξαφνικά να τιναχθούν στον αέρα όταν ταξιδεύουν με ένα καράβι ή βρίσκονται κοντά σε μια ακτή λόγω των διάφορων-φαντασμάτων που αλωνίζουν γεμάτα εκρηκτικά στην ελληνική θάλασσα; Αποδείχθηκε πια, με κάμποσες μέρες αμήχανης καθυστέρησης, ότι το θαλάσσιο drone-καμικάζι, που βρέθηκε τυχαία κολλημένο σε βράχια στη Λευκάδα, προήλθε από ουκρανικό σκάφος που έπλεε στο Ιόνιο.
Το ουκρανικό πλοίο έριξε το drone στη θάλασσα της Λευκάδας γεμάτο με 100 κιλά εκρηκτικά, με σκοπό να πραγματοποιήσουν βομβιστική επίθεση μέσα στην ελληνική θαλάσσια επικράτεια. Πιθανολογείται ότι στόχος μπορεί να ήταν ρωσικό εμπορικό πλοίο που κινούνταν στην ελληνική θαλάσσια περιοχή, αλλά ο σκοπός κι ο πραγματικός στόχος του παραμένουν αναπάντητα. Το επικίνδυνο drone, που το μάζεψαν ψαράδες απ’ τα βράχια, ήταν ακόμη σε λειτουργία και μεταφέρθηκε στο λιμάνι, με διαρκή κίνδυνο να γίνει εξαιρετικά ισχυρή έκρηξη με απρόβλεπτο αριθμό αθώων θυμάτων.
Παράλληλα, το ουκρανικό drone κατέγραφε και κατασκόπευε εντός των ελληνικών συνόρων, με την ελληνική κυβέρνηση να μην μας έχει ακόμη ενημερώσει σχετικά. Τι κατέγραφε; Για ποιους; Η κυβέρνηση προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της, ενώ στην πραγματικότητα ο Ζελένσκι καταρρίπτει την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. Κι όλα αυτά ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρείχε από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει να παρέχει μια διαρκή ροή χρημάτων, όπλων και οπλικών συστημάτων στην Ουκρανία, στερώντας τα στην πλειονότητά τους από περιοχές της ελληνικής επικράτειας που απειλούνται άμεσα.
Χωρίς ουδέποτε να ενημερώνει τους πολίτες της και χωρίς την έγκριση του ελληνικού Κοινοβουλίου. Πάντα εν κρυπτώ ενισχύει ο Κυριάκος τον ουκρανικό στρατό από το 2022. Νύχτα φεύγουν τα φορτηγά με τα πυρομαχικά εδώ και τέσσερα χρόνια. Και ουδείς ξέρει πού πηγαίνουν και αν ποτέ φτάνουν στον προορισμό τους, αφού στη διαλυμένη Ουκρανία βασιλεύουν η διαφθορά και η μαύρη αγορά. Τα γεγονότα με το επικίνδυνο θαλάσσιο drone, που παρανόμως ξαμόλησε η Ουκρανία στο Ιόνιο για βομβιστική επίθεση, ήταν η τελευταία και πιο κυνική απόδειξη του διαρκούς φιάσκου της στήριξης Ζελένσκι από ένα αφελές κι ανεύθυνο Μαξίμου.
Ο Ζελένσκι είχε εξελιχθεί στον πιο αχάριστο από τους «συμμάχους» της Ελλάδας ήδη από την εποχή που απευθυνόταν στο ελληνικό και κυπριακό Κοινοβούλιο, απαιτώντας όπλα και τυφλή υποστήριξη, ενώ παράλληλα χαριεντιζόταν με την Τουρκία. Τώρα έγινε κι ο πιο επικίνδυνος κι ανεύθυνος από τους δήθεν «συμμάχους» της Αθήνας. Αδιαφορεί για το αν προκαλέσει αιματηρές εκρήξεις, με εκατόμβες θυμάτων στην Ελλάδα. Ούτε νοιάζεται το αν μας μπλέξει σε πολεμικό και διπλωματικό αδιέξοδο για να εξυπηρετήσει τις δικές του επιδιώξεις.
Ο Ουκρανός πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι δεν διαθέτει κανένα αίσθημα ευθύνης, καμιά σοβαρότητα και καμιά αξιοπιστία. Δεν είναι σύμμαχος, είναι μια επικίνδυνη επιβάρυνση χωρίς όφελος. Είναι πρωτοφανές στη σύγχρονη διπλωματία, αλλά ο Ζελένσκι εξαπολύει ουσιαστικά μια τρομοκρατική επιχείρηση μέσα στη χώρα που τον ευεργετεί, εις βάρος των δικών της εθνικών συμφερόντων. Αυτό δεν αποτελεί μόνο μια σοβαρή διπλωματική κρίση. Η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να διακόψει κάθε οικονομική και στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία και να μπλοκάρει ενεργά κάθε μέθοδο «προεισόδου» της Ουκρανίας στην Ε.Ε. από το παράθυρο.
Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν το κάνει ούτε και τώρα, τότε είτε στέλνει το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση (εχθρούς και «συμμάχους») ότι αποτελούμε κι επίσημα έναν «χώρο» για ξένες στρατιωτικές επιχειρήσεις, ένα «ξέφραγο αμπέλι κι όχι χώρα», όπως την κατηγορεί σύσσωμη η αντιπολίτευση, είτε παραδέχεται σιωπηρά ότι έχει παραχωρήσει σε διάφορες ξένες δυνάμεις την ελληνική επικράτεια για τους δικούς τους πολεμικούς-στρατηγικούς σχεδιασμούς.
Τον Δεκέμβριο 2025 η Ουκρανία χτύπησε με drones ένα ρωσικό τάνκερ στα ανοιχτά της Κρήτης. Γράφτηκε ότι ήταν σε «ουδέτερα ύδατα» της Μεσογείου. Μόλις τον Απρίλιο ο Ζελένσκι ναρκοθέτησε ακόμα και την συμφωνία για τη συνεργασία Ελλάδας και Ουκρανίας στον τομέα της ανάπτυξης θαλάσσιων drones. Το Κίεβο απαίτησε να βάλει καταχρηστικούς όρους στη συμφωνία και να έχει λόγο στο πώς θα τα χρησιμοποιούν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, για να προσφέρει έτσι υπηρεσίες στην Αγκυρα. Οι Ουκρανοί θέλουν σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής Ελλάδας – Τουρκίας να μπλοκάρουν τη χώρα μας από το να τα χρησιμοποιήσει, με το πρόσχημα ότι τα drones θα «έχουν κατασκευαστεί στην Ουκρανία».
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο ο Ζελένσκι. Είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ανίκανη και απρόθυμη να προστατέψει τα σύνορα και τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Να επιτελέσει, δηλαδή, την πιο στοιχειώδη από τις υποχρεώσεις που έχει μια κανονική κυβέρνηση ενός κανονικού κράτους. Αντίθετα, μετέτρεψε την επικράτεια σε παιδική χαρά για ξένες δυνάμεις και κατασκόπους. Ποιος τελικά επιτρέπει στους Ουκρανούς να παραβιάζουν ανενόχλητοι την εθνική κυριαρχία κι ασφάλεια, επιδεικνύοντας ένα επίπεδο ελευθερίας σαν να λειτουργούν μέσα στη δική τους χώρα; Ρητορικό είναι το ερώτημα…

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Βολοντιμίρ Ζελένσκι – Πρόεδρος Ουκρανίας – Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1978 στο Κριβί Ριχ της ΕΣΣΔ. Σπούδασε Νομική στο πανεπιστήμιο του Κιέβου, ενώ ήδη από την εφηβεία του είχε αρχίσει να ασχολείται και με την ηθοποιία. Το 2006 συμμετείχε στην ουκρανική εκδοχή του «Dancing With The Stars». Πρωταγωνίστησε σε ταινίες και σίριαλ, ενώ υπήρξε μέλος Δ.Σ. τηλεοπτικού καναλιού. Υπήρξε υποστηρικτής του κινήματος του «Ευρωμαϊντάν» και τον Μάρτιο του 2018 ίδρυσε το κόμμα Υπηρέτης του Λαού, μαζί με δημιουργούς της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς, στην οποία πρωταγωνιστούσε. Εξελέγη πρόεδρος της Ουκρανίας στις εκλογές του 2019. Σύμφωνα με την ανάλυση της φορολογικής δήλωσης του 2018 κατείχε περιουσιακά στοιχεία αξίας περίπου 16,2 εκατ. δολ.

Πηγή: www.dimokratia.gr

Ιστορική Έρευνα, άβολες αλήθειες και "αναθεωρήσεις" σε εποχή Παγκόσμιας Αναδιευθέτησης

Στις "Αντιθέσεις" : "Εθνικό είναι το αληθές", έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός. Αλλά πόσο έτοιμοι είμαστε να αντέξουμε την αλήθεια της Ιστορίας μας; Μιλάμε για εθνικούς μύθους, παγκόσμιες αβεβαιότητες με Ιστορικό επικάλυμμα ,  παρεξηγήσεις που έγιναν “βεβαιότητες” και άβολες αλήθειες που συχνά μένουν έξω από τα εκπαιδευτικά  βιβλία και τη δημόσια συζήτηση.
Ο Σταύρος Παναγιωτίδης , Δρ. Ιστορίας/ Ερευνητής - Κοινωνιολόγος και Επιστημονικός Συνεργάτης στο  Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το περιοδικό  Hot Doc History, σε μια ανατρεπτική συζήτηση.

• Πόσα από αυτά που μάθαμε για την παγκόσμια, ευρωπαϊκή και ελληνική ιστορία είναι τελικά αλήθεια;
• Τι θα καταγράψει ο Ιστορικός του μέλλοντος για την εποχή μας, εποχή παγκόσμιων αναδιευθετήσεων και προβολής διαρκούς ασάφειας των ηγεσιών;
• Ιστορική έρευνα και καταγραφή στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, προκλήσεις, ευκαιρίες και νέα πεδία δυστοπίας
• Αναθεώρηση  μέσα από ευρήματα της Ιστορικής Έρευνας  και " Αναθεώρηση" με αποτύπωση της Ιστορίας κατά πως βολεύει τις εκάστοτε εξουσίες ισχύος
• Πόσα είναι μύθοι που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά, ώστε κανείς δεν τολμά να τους αμφισβητήσει;

Ανοίγουμε έναν φάκελο γεμάτο παρεξηγήσεις, σκοτεινές λεπτομέρειες και άβολες αλήθειες που ίσως αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε το παρελθόν μας ή ίσως ενδυναμώσου τις πεποιθήσεις μας

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

Γιατί ο Τραμπ «διάβασε» λάθος την Κίνα;

Ο Σουν Τσου συμβούλευε: «Γνώριζε τον εχθρό σου, γνώριζε τον εαυτό σου και δεν θα χρειαστεί να φοβάσαι το αποτέλεσμα 100 μαχών».

Του Κώστα Ράπτη

Ο αρχαίος Κινέζος θεωρητικός του πολέμου Σουν Τσου συμβούλευε: «Γνώριζε τον εχθρό σου, γνώριζε τον εαυτό σου και δεν θα χρειαστεί να φοβάσαι το αποτέλεσμα εκατό μαχών». Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ αποδείχθηκε «αδιάβαστος» και στους δύο αυτούς τομείς. Το αποτέλεσμα ασφαλώς θα το συναντήσει μπροστά του στην επικείμενη συνάντηση με τον Σι Τζινπίνγκ.

Η προγραμματισμένη για τις 14-15 του μηνός επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο Πεκίνο είναι η πρώτη έπειτα από οκτώ χρόνια. Θα πραγματοποιηθεί δε εξ αναβολής, καθώς ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο υποχρέωσε τον ένοικο του Λευκού Οίκου να επαναπρογραμματίσει. Η αρχική εκτίμηση ότι η «αναμέτρηση» με τον Κινέζο ηγέτη θα είχε ως φόντο μια γρήγορη και αποφασιστική νίκη των ΗΠΑ κατά του Ιράν κάθε άλλο παρά επαληθεύθηκε. Και πλέον ο Τραμπ προσέρχεται στον μεγάλο του ανταγωνιστή από μάλλον μειονεκτική θέση.
Οι περισσότεροι αναλυτές δεν αναμένουν από τη σινο-αμερικανική συνάντηση κορυφής κάτι περισσότερο ουσιαστικό από τις φωτογραφήσεις που θα αποτυπώνουν καταλλήλως τη γενικότερη διάθεση βελτίωσης του κλίματος. Στα φλέγοντα θέματα των διμερών σχέσεων δεν αναμένεται σημαντική πρόοδος, καθώς ο Τραμπ αποδεικνύεται ότι «διάβασε» λανθασμένα τον κύριο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, αλλά και τις πραγματικές δυνατότητες της ίδιας του της χώρας.

Τα δύο όπλα
Η αρχική σύλληψη δεν ήταν ανορθολογική. Η «ειρηνική ανάδυση» της Κίνας απειλεί μεσοπρόθεσμα την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, συνεπώς, από την οπτική γωνία της Ουάσινγκτον, επείγει η ανάληψη πρωτοβουλιών για την «ανάσχεση» του Πεκίνου, με αξιοποίηση, όσο είναι καιρός, των μεγάλων «όπλων» των ΗΠΑ: της στρατιωτικής τους μηχανής (κυρίως της ναυτικής ισχύος) και του δολαρίου ως διεθνούς νομίσματος.
Εξού και οι δασμολογικοί πόλεμοι ή οι στρατιωτικές κινήσεις, π.χ. στη Βενεζουέλα και το Ιράν, περνώντας ενδιαμέσως από τις απειλές στην επίσης πετρελαιοπαραγωγό Νιγηρία, ώστε να ελεγχθούν οι εμπορικοί δρόμοι και οι πηγές ενεργειακής τροφοδοσίας που θα μπορούσαν να φέρουν την Κίνα σε εντελώς εξαρτημένη θέση.
Όμως ανάμεσα στη σύλληψη και την υλοποίησή της μεσολάβησε… ο τραγέλαφος. Οι δασμολογικοί πόλεμοι του Τραμπ, που δεν εντυπωσίασαν κανέναν διεθνή παίκτη με την αυτοσχεδιαστική τους ανακοίνωση, εντέλει προσέκρουσαν στην εξάρτηση των ΗΠΑ, η οποία δεν είχε πλήρως συνειδητοποιηθεί, από τις σπάνιες γαίες που σχεδόν μονοπωλεί η Κίνα. Οι δε πολεμικές περιπέτειες, τύπου Ιράν, σκόνταψαν λόγω ανεπαρκούς προετοιμασίας, αδιαφορίας για την οικοδόμηση συμμαχιών και στρεβλής εικόνας για το εσωτερικό μέτωπο του Ιράν. Η αλαζονική υπερτίμηση των αμερικανικών επιχειρησιακών δυνατοτήτων συναντήθηκε με τις νέες πραγματικότητες της τέχνης του πολέμου, όπου φθηνές και ασύμμετρες λύσεις (π.χ. drones) δίνουν στον αμυνόμενο τη δυνατότητα να αποκρούσει αποτελεσματικά εξοπλισμούς με αξία δισεκατομμυρίων.
Την ώρα που οι Άραβες σύμμαχοι των ΗΠΑ, έκθετοι στα ιρανικά αντίμετρα, αντιλαμβάνονταν ότι η συγκεκριμένη σχέση προστασίας περισσότερο λειτουργεί ως “πάροχος ανασφάλειας”, παρά το αντίθετο, οι αντίστοιχοι εταίροι στην Άπω Ανατολή έκπληκτοι είδαν την αποψίλωση της αμερικανικής παρουσίας στη γειτονιά τους (π.χ. με τη μεταφορά της συστοιχίας THAAD, που είχε εγκατασταθεί στη Νότια Κορέα) για την κάλυψη των έκτακτων αναγκών στον Περσικό Κόλπο.
Στρατιωτικές και εμπορικές υστερήσεις προκύπτουν από μία κοινή μήτρα: την παραμέληση της σκληρής υλικότητας της πραγματικής πρωτοκαθεδρίας, την ώρα που επί δεκαετίες η Αμερική απορροφάται από την εικονική ευμάρεια της ξέφρενης χρηματοπιστωτικοποίησης και μεταφέρει την παραγωγική της βάση εκτός συνόρων. Το τελευταίο αυτό στοιχείο εξηγεί και το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπη η Αμερική, λόγω της απαξίωσης της λευκής εργατικής τάξης, που στράφηκε στον τραμπισμό. Όμως η συνταγή Make America Great Again μάλλον δεν έχει πλέον το χρονικό περιθώριο να εφαρμοσθεί. Το αντίθετο θα προϋπέθετε, πέραν των δασμολογικών φραγμών, την επένδυση σε ουσιαστικές κινήσεις αναζωογόνησης της παραγωγικής βάσης και κατάρτισης του υποβαθμισμένου εργατικού δυναμικού.
Όμως, μπροστά στην εχθρότητα που αντιμετωπίζουν από την κυβέρνηση Τραμπ τα πανεπιστήμια και τα «ύποπτης καταγωγής» διεθνή ταλέντα που τα αιμοδοτούσαν, το κέντρο βάρους της παγκόσμιας έρευνας και τεχνολογίας μεταφέρεται αλλού. Η Κίνα δεν είναι πλέον απλώς το φθηνό «εργοστάσιο του πλανήτη», αλλά ένας πρωταθλητής των ευρεσιτεχνιών και της ανάπτυξης προστιθέμενης αξίας.

Μάχη από το παρελθόν
Η εμμονή του Τραμπ με τον έλεγχο των υδρογονανθράκων αποδεικνύεται ότι είναι μια μάχη βγαλμένη από το παρελθόν, όταν την ίδια στιγμή το Πεκίνο προχωρά με άλματα στην αξιοποίηση (και εξαγωγή) τεχνολογιών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, στην ανάπτυξη ηλεκτρικών οχημάτων, στη συνολική οικοδόμηση μιας οικονομίας με ενεργειακή αυτάρκεια της τάξης του 85% των αναγκών. Η δε αναταραχή στον Περσικό Κόλπο πείθει ολοένα και περισσότερους διεθνείς παίκτες ότι επείγει η αποδέσμευση από επισφαλείς και δαπανηρές πηγές ενέργειες, όπως οι μέχρι τώρα κυρίαρχοι υδρογονάνθρακες.
Το ότι η Κίνα ασφαλώς και ανησυχεί για την εμπλοκή στο Στενό του Ορμούζ δεν ανατρέπει το γεγονός ότι είναι καλύτερα προετοιμασμένη από οποιανδήποτε άλλη οικονομία (πλην ίσως της αμερικανικής) για να αντέξει αρκετούς μήνες ενεργειακών κραδασμών.
Οι επιπτώσεις όλων αυτών εκτείνονται και στο ιδεολογικό πεδίο. Η αντιπαράθεση “δημοκρατιών” και “αυταρχισμού” αποτελούσε κεντρικό μοτίβο στον λόγο της συλλογικής Δύσης τα τελευταία χρόνια. Το δε πολιτικό μονοπώλιο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας (και οι συνεπαγόμενοι περιορισμοί στη διακίνηση ιδεών) θεωρούνταν ότι ύψωνε ανυπέρβλητο φραγμό στην καλλιέργεια της καινοτομίας, την αυτοδιόρθωση του καθεστώτος και την κάλυψη των προσδοκιών του πιο δυναμικού τμήματος του πληθυσμού. Η εν λόγω άποψη αντικειμενικά αμφισβητείται από τις “φουτουριστικές” επιδόσεις της Κίνας, τον υψηλό βαθμό ικανοποίησης των κατοίκων της, αλλά κυρίως από το αντιπαράδειγμα του βορειοαμερικανού ανταγωνιστή, όσο αυτός αποκαλύπτεται ασυνάρτητος, αντιπαραγωγικός ως προς τα μεγάλα διεθνή προβλήματα και πάντως λιγότερο ισχυρός από όσο φάνταζε μέχρι χθες.

Ιράν, Ταϊβάν και εμπόριο στην ατζέντα
Την ώρα που οι ΗΠΑ πιέζονται από την έκβαση της ιρανικής τους περιπέτειας, το Πεκίνο θα μπορούσε κάλλιστα να μοχλεύσει την επιρροή του επί της Τεχεράνης για να λάβει ανταλλάγματα ως προς το εμπόριο ή και την Ταϊβάν. Άλλωστε, της επίσκεψης Τραμπ προηγήθηκε πριν από λίγες ημέρες η επίσκεψη στο Πεκίνο του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί.
Ο Τραμπ επαίρεται διαρκώς για την «πολύ καλή σχέση» του με τον Σι Τζινπίνγκ και επιμένει ότι ο πόλεμος στο Ιράν δεν την έχει επηρεάσει.
Το πιο απτό αποτέλεσμα του ταξιδιού στην Κίνα θα μπορούσε να είναι η παράταση της εύθραυστης εμπορικής εκεχειρίας που συμφωνήθηκε ανάμεσα στους δύο ηγέτες κατά τη διάρκεια συνάντησης στη Νότια Κορέα τον περασμένο Οκτώβριο. Όμως το Πεκίνο δεν έχει την πρόθεση να παραχωρήσει πολύ έδαφος στον τομέα του εμπορίου και το έδειξε επιβάλλοντας στα διυλιστήριά του να αγνοήσουν τις κυρώσεις που θέσπισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατά των εταιρειών που αγοράζουν ιρανικό πετρέλαιο.
Ορισμένοι αναλυτές περιμένουν επίσης ότι ο Σι Τζινπίνγκ θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει υποχωρήσεις από τον Ντόναλντ Τραμπ ως προς την Ταϊβάν, ειδικότερα ως προς τις πωλήσεις αμερικανικών όπλων στην Ταϊπέι.

www.capital.gr