Mpelalis Reviews
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026
Θάνατος Μαζωνάκη: Όταν η «ολιστική» γιατρός και ο Χανιώτης γυναικολόγος της «αμαρτωλής» κλινικής υποβοηθούμενης αναπαραγωγής μιλούσαν μαζί σε συνέδριο υπό την αιγίδα των υπουργείων Υγείας και Τουρισμού.
Ήταν το 2023 όταν η «ολιστική» γιατρός που σήμερα βρίσκεται στο επίκεντρο της υπόθεσης που αφορά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και ο Χανιώτης γυναικολόγος που συνδέεται με την υπόθεση της κλινικής υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στα Χανιά συμμετείχαν ως ομιλητές στο ίδιο διεθνές συνέδριο Ιατρικού Τουρισμού.
Μάλιστα στην έναρξη είχαν απευθύνει χαιρετισμούς οι τότε υπουργοί Υγειας Θάνος Πλεύρης και Τουρισμού Βασίλης Κικίλιας και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατουλης.
Η ομιλία του Χανιωτη γυναικολόγου και ιδιοκτήτη της κλινικής είχε ως θέμα: «Τουρισμός γονιμότητας: Η διασυνοριακή παρένθετη μητρότητα ανθεί στην Ελλάδα. Νομικά, ηθικά και ιατρικά ζητήματα» ενώ το θέμα ομιλίας της… ολιστικής γιατρού – γυναικολόγου ηταν «Ο ρόλος των εναλλακτικών θεραπειών».
Η κοινή τους παρουσία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον σήμερα, καθώς η Καθηγήτρια Αιματολογίας Ελένη Παπαδάκη ασκεί δημόσια κριτική στον τρόπο με τον οποίο προωθούνται στην Ελλάδα υπηρεσίες αναγεννητικής και αναπαραγωγικής ιατρικής, χωρίς, όπως επισημαίνει, αυστηρό και συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο.
Το συνεδριο τελούσε υπό την αιγίδα των Υπουργείων Υγείας και Τουρισμού και του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ενώ είχε πραγματοποιηθεί διαδικτυακά λόγω των περιορισμών Covid.
Μάλιστα στην έναρξη είχαν απευθύνει χαιρετισμούς οι τότε υπουργοί Υγειας Θάνος Πλεύρης και Τουρισμού Βασίλης Κικίλιας και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατουλης.
Η ομιλία του Χανιωτη γυναικολόγου και ιδιοκτήτη της κλινικής είχε ως θέμα: «Τουρισμός γονιμότητας: Η διασυνοριακή παρένθετη μητρότητα ανθεί στην Ελλάδα. Νομικά, ηθικά και ιατρικά ζητήματα» ενώ το θέμα ομιλίας της… ολιστικής γιατρού – γυναικολόγου ηταν «Ο ρόλος των εναλλακτικών θεραπειών».
Η κοινή τους παρουσία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον σήμερα, καθώς η Καθηγήτρια Αιματολογίας Ελένη Παπαδάκη ασκεί δημόσια κριτική στον τρόπο με τον οποίο προωθούνται στην Ελλάδα υπηρεσίες αναγεννητικής και αναπαραγωγικής ιατρικής, χωρίς, όπως επισημαίνει, αυστηρό και συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο.
Συγκεκριμένα η Χανιώτικης καταγωγής Καθηγήτρια Αιματολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, Κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής και Διευθύντρια της Αιματολογικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ, αναφέρει χαρακτηριστικά:
Και δείγμα της παρωδίας που λέγεται Ιατρικός Τουρισμός που ανθεί στις υποανάπτυκτες χώρες και προωθείται δυστυχώς και στη χώρα μας. Προσκεκλημένη ομιλήτρια η ολιστική γιατρός αλλά και άλλος γιατρός που είναι πλέον φυλακισμένος λόγω άλλου σκανδάλου (σ.σ. έχει αφεθεί ελεύθερος μετά από 27 μήνες προφυλάκισης χωρίς να έχει δικαστεί).
Άλλο είναι να επενδύουμε σε υποδομές που επιτρέπουν στους χρόνιους ασθενείς να ταξιδεύουν με ασφάλεια, ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζουμε τις ίδιες δυνατότητες φροντίδας και για τους Έλληνες ασθενείς, και άλλο να προωθούμε στη χώρα μας υπηρεσίες αναγεννητικής ή/και αναπαραγωγικής ιατρικής σε διεθνές επίπεδο, χωρίς ένα αυστηρό και συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο.
Ο “Εφιάλτης” επιστρέφει ως επενδυτής – Η κυβέρνηση βγάζει στο σφυρί και τις «Θερμοπύλες» για 99 χρόνια!
από Ημεροδρόμος
Επί των ημερών της κυβέρνησης της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη συμβαίνει και αυτό…Το Υπερταμείο προχώρησε στις 26 Μαΐου σε προκήρυξη διεθνούς πλειοδοτικού διαγωνισμού για την «αξιοποίηση» του ακινήτου «Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών», όπως αποκάλυψε η εφημερίδα Documento (ρεπορτάζ του Στάθη Γκότση)
Στην πραγματικότητα πίσω από το “ακίνητο Ιαματική Πηγή Λουτρών Θερμοπυλών” κρύβεται ολόκληρος ο αρχαιολογικός και ιστορικός τόπος των Θερμοπυλών, ως ένα ενιαίο σύνολο φύσης, μύθου και ιστορίας με πυρήνα τον λόφο Κολωνό εκεί που το 480πΧ διεξήχθη η μάχη των Θερμοπυλών.
Είναι, δε, τόσο κυνικοί όπου το Υπερταμείο (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ), περιγράφει την επένδυση ως εξής: «η θέση του ακινήτου στον αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπυλών, το μέγεθος και η γειτνίασή του με αξιοθέατα, ιστορικά μνημεία, παραλίες και χώρους πρασίνου το καθιστούν ελκυστικό επενδυτικά για την ανάπτυξη ποικιλίας δραστηριοτήτων θερινού και χειμερινού τουρισμού, ιαματικού και θερμαλιστικού τουρισμού, τουρισμού ευεξίας, ιστορικού και πολιτιστικού τουρισμού».
Θυμίζουμε ότι το προσκλητήριο πώλησης για τις ιαματικές πηγές και τα τουριστικά ακίνητα στις Θερμοπύλες είχε αναρτηθει για πρώτη φορά στο ΤΑΙΠΕΔ το 2013, όπως έγραφε τότε ο Ημερόδρομος, με μια ανάλογη …. ελκυστική παρουσίαση:
«Περιοχή με μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, όπου διεξήχθη η γνωστή μάχη των Θερμοπυλών μεταξύ Ελλήνων και Περσών το 480 πΧ. Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ο Ήφαιστος, μετά από αίτηση της Θεάς Αθηνάς, δημιούργησε τις πηγές για τον Ηρακλή, προκειμένου να πλένεται και να ξεκουράζεται μετά την ολοκλήρωση των εργασιών του»!!
ADVERTISING
Τότε, μάλιστα στέλεχος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είχε σχολιάσει στον Ημεροδρόμο ότι «αν είχαν ελάχιστη τσίπα θα έπρεπε να το κρύβουν. Να γράφουν ότι βρίσκεται μακριά από την περιοχή με το ιστορικό ενδιαφέρον».
Το 2018, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το θέμα επανήλθε. Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ είχαν έτοιμο τον διαγωνισμό για την «αξιοποίηση» της περιοχής καθώς η ανάγκη εξεύρεσης νέων πεδίων κερδοφορίας ενέτασσαν ψηλά τις Θερμοπύλες στον κατάλογο των προσδοκώμενων επενδύσεων. Ωστόσο το επενδυτικό σχέδιο δεν προχώρησε καθώς υπήρχαν αρκετά ζητήματα που θα έπρεπε να ρυθμιστούν, τα οποία σχετίζονταν με την έλλειψη ρυθμιστικού πλαισίου για τη χρήση των ιαματικών υδάτων, τον αρχαιολογικό χαρακτήρα της περιοχής, τις δασικές εκτάσεις κλπ.
Πάντως και η “πρώτη φορά αριστερά” είχε μεγάλα επενδυτικά σχέδιο. Στον κατάλογο των 10.119 ακινήτων κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου που περνούσαν στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. (ΕΤΑΔ), θυγατρική του λεγόμενου Υπερταμείου (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. – ΕΕΣΥΠ), φιγουράριζαν και δεκάδες μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι, που κρύβονταν πίσω από αδιευκρίνιστους κωδικούς. Οταν το “έγκλημα” αποκαλύφθηκε η κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν, αλλά η στόχευση είχε ήδη ξεκαθαρίσει…
Δεκατρία χρόνια αργότερα συνεχίζουν να μην έχουν τσίπα.
Σύμφωνα με το Documento ο διαγωνισμός που έχει προκηρυχθεί αφορά σε “ακίνητο που καταλαμβάνει συνολική έκταση 128.483,65 τετραγωνικών μέτρων και η προτεινόμενη επένδυση θα υλοποιηθεί μέσω δύο συμβάσεων διάρκειας 99 ετών. Η πρώτη αφορά τη σύσταση και μεταβίβαση δικαιώματος επιφανείας στην περιοχή Α, συνολικής έκτασης 114.561,89 τ.μ., η οποία χωρίζεται σε δύο τμήματα, 69.918,80 τ.μ. και 44.643,09 τ.μ., που διαχωρίζονται από την παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης. Η δεύτερη σύμβαση αφορά μακροχρόνια μίσθωση με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του ιαματικού πόρου της περιοχής Β, έκτασης 14.281,76 τ.μ., η οποία βρίσκεται ολόκληρη μέσα στη Ζώνη Α απολύτου προστασίας του αρχαιολογικού χώρου του Κολωνού, σε δασική έκταση και όπου βρίσκεται και η ιαματική πηγή. Οι δεσμευτικές προσφορές από τους ενδιαφερόμενους θα πρέπει να υποβληθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου.”
Στην 89σέλιδη προκήρυξη αναφέρεται ότι «η τοπογραφική αποτύπωση του Ακινήτου Α στην υφιστάμενη αυτού κατά την ημερομηνία δημοσίευσης της παρούσας Πρόσκλησης Υποβολής Προσφοράς περιλαμβάνεται στο με ημερομηνία Νοέμβριος 2021 τοπογραφικό διάγραμμα της Μελέτης ΕΣΧΑΔΑ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΙΑΜΑΤΙΚΗΣ ΠΗΓΗΣ ΛΟΥΤΡΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ, το όποιο παρατίθεται στο Παράρτημα 1Α της παρούσας». Μόνο που το σχετικό αρχείο περιέχει τελικά προγενέστερο τοπογραφικό, με ημερομηνία 11 Ιουλίου 2013. Στο Ειδικό Σχέδιο Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίου Ακινήτου (ΕΣΧΑΔΑ) είναι που υποτίθεται πως θα βρουν οι ενδιαφερόμενοι αναλυτικότερα στοιχεία σχετικά με το ακίνητο και τις προβλεπόμενες χρήσεις. Μόνο που το συγκεκριμένο ΕΣΧΑΔΑ εδώ και 5 χρόνια (!) δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί ως προεδρικό διάταγμα σε ΦΕΚ…
Στο μεταξύ η κυβέρνηση σπεύδει να “γυαλίσει” τον περιβάλλοντα χώρο ώστε να παραδοθεί πιο ελκυστικός.
Στον αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπύλων βρίσκεται σε εξέλιξη η υλοποίηση και δύο υποέργων, προϋπολογισμού 1,3 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο ενός ακόμη μη ολοκληρωμένου στον προβλεπόμενο χρόνο έργου του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Το πρώτο αφορά τον χώρο των νεότερων μνημείων (Μνημεία Λεωνίδα – Θεσπιέων), ενώ το δεύτερο σκοπεύει στην αποκάλυψη-καθαρισμό του τείχους των Φωκέων, την ανάταξη παρακείμενου δομικού υλικού, τη συλλογή του διάσπαρτου αρχαίου αρχιτεκτονικού υλικού και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου του μνημείου.
Αλλά κάνουν και κάτι ακόμα: Στις 30 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση κλείνει και τη δομή φιλοξενίας μεταναστών στις Θερμοπύλες, όπως πρόσφατα ανακοίνωσε ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης.
Εν ολίγοις, ένα δημόσιο και κοινωνικό αγαθό που περιλαμβάνει τον αρχαιολογικό – ιστορικό χώρο και ταυτόχρονα είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελεύθερη πρόσβαση του λαού σε πηγές φυσικής θεραπείας, τεμαχίζεται σε φιλέτα προκειμένου να μετατραπεί σε spa πολυτελείας. Αυτού του είδους οι τουριστικές επενδύσεις είναι άλλη μία διέξοδος καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και σίγουρης κερδοφορίας, επενδύοντας τόσο σε αυτό το καθαυτό το περιβάλλον, όσο και στο ιστορικό φορτίο που φέρουν οι επιλεγμένες περιοχές. Πρόκειται για όλες αυτές τις υποδομές (ιαματικές πηγές και Ξενία), οι οποίες συνειδητά και βάσει σχεδίου εγκαταλείφθηκαν και απαξιώθηκαν ώστε η παράδοσή τους στους ιδιώτες να παρουσιάζεται ως το μόνο φυσικό επακόλουθο και η μόνη ευκαιρία διάσωσής τους.
Μια κυβέρνηση σε πλήρη αποδρομή, αλλά ταυτόχρονα και σε απόλυτη εγρήγορση, σπεύδει – για παν ενδεχόμενο – να βουλώσει όποιες τρύπες δημόσιων αγαθών έχουν απομείνει με αλλότριες ανώνυμες εταιρείες και ιδιώτες τρωκτικά.
Ο,τι ζούμε, ακούμε, βλέπουμε δεν είναι απλώς ένα οργανωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι λεπτομερές σχέδιο καταστρωμένο προσεκτικά – εδώ και 3 δεκαετίες τουλάχιστον – για την καθολική παράδοση του δημοσίου χώρου, του εθνικού πλούτου, της λαϊκής πολιτιστικής – πολιτισμικής κληρονομιάς. Παράδοση η οποία ακολουθείται ήδη ή θα ακολουθηθεί από οργιώδη λεηλασία με όλους τους νομιμοποιητικούς τύπους του ιδιωτικού και προπάντων κερδοσκοπικού δικαίου.
Ο ιστορικός και αρχαιολογικός χώρος των Θερμοπυλών
Οι Θερμοπύλες αποτελούν έναν από τους παγκόσμιας ακτινοβολίας ιστορικούς τόπους της χώρας λόγω της περίφημης μάχης του 480 π.Χ. Χάρη στη στρατηγική θέση πάνω στην κύρια χερσαία οδό διέλευσης, η περιοχή έγινε συχνά πεδίο πολεμικών αναμετρήσεων, από την αρχαιότητα έως τους νεότερους χρόνους. Ο αρχαιολογικός χώρος περικλείεται από δύο στενά, το «δυτικό» τεσσάρων χλμ. από τον Ασωπό ποταμό, στο σημείο όπου τοποθετείται η αρχαία πόλη Ανθήλη και το «ανατολικό» –γνώρισμα του οποίου είναι ένα βραχώδες έξαρμα με την ονομασία «μελάμπυγος» λίθος του Ηρακλή– όπου βρισκόταν η πόλη των Αλπηνών.
Το «μεσαίο» στενό (μεσαία πύλη), οι κυρίως Θερμοπύλες, είναι η τοποθεσία όπου, στον λόφο του Κολωνού, διεξήχθη η τελευταία φάση της φημισμένης μάχης. Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους: ενόψει της περσικής καθόδου οι Ελληνες αποφάσισαν να μετακινηθούν προς την Πελοπόννησο, ενώ οι Σπαρτιάτες, μαζί με εθελοντές από άλλες πόλεις, ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο στη Στερεά Ελλάδα. Ο Λεωνίδας επέλεξε ως τόπο σύγκρουσης τις Θερμοπύλες. Η λεπτομερής εξιστόρηση των γεγονότων από τον Ηρόδοτο θα συμβάλει καθοριστικά στη διάδοση του ιστορικού επεισοδίου που απέκτησε θρυλικές διαστάσεις.
Ο σημερινός επισκέπτης του χώρου δεν είναι εύκολο να κατανοήσει την αρχαία τοπογραφία. Οι αποθέσεις των πηγών, του Σπερχειού και των παραποτάμων του, έχουν τροποποιήσει δραστικά την εικόνα των τριών στενών: η ακτογραμμή έχει μετατοπιστεί έως και πέντε χιλιόμετρα προς τα βόρεια, ενώ η επιφάνεια του εδάφους στο ύψος του μεσαίου στενού βρίσκεται 12-20 μέτρα βαθύτερα από τη σημερινή. Το 480 π.Χ. το πέρασμα των Θερμοπυλών υπολογίζεται πως ήταν πλάτους περίπου 12 μέτρων κάτω από τον λόφο, ενώ σήμερα φτάνει σε πλάτος τα 1,5-3 χιλιόμετρα.
Οι Θερμοπύλες δεν είναι μόνο ένας ιδιαίτερος αρχαιολογικός χώρος. Είναι ταυτόχρονα κι ένα γεωλογικό φαινόμενο. Η λέξη γεννήθηκε από τις θερμές πηγές (που ήταν αφιερωμένες στον Ηρακλή) και από το στενό πέρασμα. Στις Θερμοπύλες, φύση, μύθος και ιστορία συμπλέκονται αδιάλυτα. Το ιαματικό νερό, ο Κολωνός, η μορφολογία του περάσματος και τα αρχαιολογικά ευρήματα συνθέτουν ένα ενιαίο μνημονικό τοπίο. Αυτός είναι και ο λόγος, εξάλλου, που παρά τη χρόνια εγκατάλειψη και την απαξίωσή του, ο χώρος αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών.
ΥΓ του blog: ...ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,.....ιδιωτικοποιήστε τέλος τα Κράτη, ....Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε στο φινάλε και την π@@τ@ν@ τη μάνα που σας γέννησε. (από το ποίημα "Ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο" του Πορτογάλου νομπελίστα λογοτεχνίας 1998 Ζοζέ Σαραμάγκου)
«Ασπίδα του Αχιλλέα»: Η Ελλάδα ως μετόπισθεν του Ισραήλ
Η ανακοίνωση της συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» βάζει τη βούλα στη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα μετόπισθεν για τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή. Άλλωστε, έχει εξαρχής δηλωθεί ότι η ανάπτυξη των εν λόγω εξοπλισμών θα γίνει πρώτα για την προστασία των στρατιωτικών βάσεων και σημαντικών επενδύσεων που έχουν ανακοινωθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ σε δεύτερο χρόνο θα καλύψει και άλλες περιοχές της χώρας. Επομένως, όπως και με τους Patriot, για παράδειγμα, η ανάπτυξη αυτών των δυνατοτήτων γίνεται με κύριο γνώμονα την υπεράσπιση των «συμμαχικών» συμφερόντων. Ελλάδα και Κύπρος προορίζονται να αποτελέσουν ανάχωμα απέναντι στα αντίποινα που μπορεί να επιφέρουν οι στρατιωτικοί τυχοδιωκτισμοί ΗΠΑ-Ισραήλ, πράγμα που προϋποθέτει, εν μέρει, και την ικανότητά τους να διασφαλίζουν βάσεις, εξοπλισμούς και ανεφοδιασμό, αλλά και να μπορούν εύκολα ‒ακόμη και σε επίπεδο συνέργειας συστημάτων‒ να ενσωματώνονται σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα στον τομέα της αεράμυνας, με το κόστος της να φτάνει τα 3,5 δισ. ευρώ, και αναμένεται να αναπτυχθεί μέσα στους επόμενους 35 μήνες.
Η «εγχώρια» αμυντική βιομηχανία της εξάρτησης
Παράλληλα, η κυβέρνηση διαφημίζει και την εμπλοκή ελληνικών εταιρειών σε ποσοστό 25% της επένδυσης, με στόχο την ενίσχυση της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Οι βασικές εταιρείες που αναμένεται να εμπλακούν είναι η Intracom Defense, η οποία έχει εξαγοραστεί από την IAE και, άρα, είναι ισραηλινών συμφερόντων, η ΕΑΒ, η οποία ήδη έχει εκτεταμένη συνεργασία με το Ισραήλ για την παραγωγή του συστήματος «Κένταυρος», η Metlen του Μυτιληναίου και μια σειρά εταιρειών, όπως οι Scytalys, Miltech, Akmon, Prisma και Sthenos AI, οι οποίες βρίσκονται ήδη σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ.
Επομένως, ακόμη και από αυτό το 25% των πόρων, ένα σημαντικό κομμάτι θα κατευθυνθεί είτε στο Ισραήλ διά της τεθλασμένης είτε σε εταιρείες που εξυπηρετούν ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα. Μάλιστα, λόγω των αυστηρών προθεσμιών, ενδέχεται οι εταιρείες που θα συμμετάσχουν να έχουν κυρίως εργολαβικό ρόλο, αναθέτοντας την παραγωγή των συστημάτων σε άλλες εταιρείες με τις οποίες ήδη συνεργάζεται το Ισραήλ. Παρότι, λοιπόν, διαφημίζεται η ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας, αυτή θα συμβεί υπό τον απόλυτο έλεγχο και με διαρκώς αυξανόμενη εξάρτηση από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Πράγμα που σημαίνει πως η όποια ανάπτυξη σε αυτόν τον τομέα θα υπάγεται στα γενικότερα σχέδια των συγκεκριμένων παικτών και όχι στις ειδικές ανάγκες της χώρας.
Μάλιστα, η πρόσδεση της χώρας στο Ισραήλ με βάση τους εξοπλισμούς δεν είναι απλώς ένα στρατιωτικό ή τεχνικό ζήτημα. Από τη μία, το Ισραήλ αποτελεί έναν μάλλον αναξιόπιστο «πωλητή», ειδικά στις περιπτώσεις λογισμικού, αφού τα προηγούμενα χρόνια έχουν δημοσιοποιηθεί μια σειρά από σκάνδαλα για «κερκόπορτες» που έκρυβαν αυτά τα λογισμικά και επέτρεπαν είτε την υποκλοπή πληροφοριών (βλ. Predator) είτε ακόμη και τον έλεγχο του συστήματος από την εταιρεία παραγωγής. Αποτελεί, επομένως, ερώτημα το πώς θα διασφαλιστεί ο πλήρης και ασφαλής έλεγχος των συστημάτων από την Ελλάδα.
Από την άλλη, η συντήρηση και ο ανεφοδιασμός των εν λόγω συστημάτων θα αποτελούν ένα διαρκές σημείο εξάρτησης από το Ισραήλ. Ενώ και η ίδια η φύση τους, δηλαδή το γεγονός ότι είναι κομμένα και ραμμένα για τις αμυντικές, έστω, ανάγκες του Ισραήλ, ενδέχεται να επηρεάσει ακόμη και το στρατηγικό / αμυντικό δόγμα που μπορεί να ακολουθεί η χώρα.
Άμυνα απέναντι σε ποιον;
Η μετατροπή της χώρας σε δορυφόρο του Ισραήλ είναι απολύτως συνδεδεμένη και με την υπεράσπιση των δικών του συμφερόντων και όχι απαραίτητα εκείνων της Ελλάδας. Όσα έχουν ανακοινωθεί παραπέμπουν κυρίως στην οχύρωση των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών απέναντι, για παράδειγμα, στο Ιράν και δευτερευόντως στην άμυνα της Ελλάδας ή της Κύπρου απέναντι στην Τουρκία.
Στα ελληνοτουρκικά, η Ελλάδα φαίνεται να ακολουθεί μια πολιτική η οποία στοχεύει στη διασφάλιση «ήρεμων νερών» με αντάλλαγμα παραχωρήσεις ή ακόμη και σε μια τελική συμφωνία στην οποία είναι, ίσως, διατεθειμένη να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις, πράγμα που δεν ενοχλεί την Τουρκία. Εξάλλου, παρά τη διαρκή στρατιωτική ενίσχυση της χώρας, η αίσθηση που δίνεται από τις έως τώρα κινήσεις είναι πως, όποια και όση κι αν είναι η αποτρεπτική ισχύς μας, η χρήση της αποτελεί την έσχατη λύση ‒ και μάλλον κατόπιν εορτής.
ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ, ΑΜΥΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ
Η«Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάζεται ως το καλύτερο σύστημα αεράμυνας που θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή της η Ελλάδα. Παρότι δεν είμαστε αρμόδιοι για να το κρίνουμε, είναι προφανές ότι οι αμυντικές επιδόσεις του Ισραήλ απέναντι στις επιθέσεις του Ιράν γεννούν ερωτήματα για την ακρίβεια αυτών των ισχυρισμών. Ακόμη, όμως, και έτσι, δεδομένου και του υπέρογκου κόστους των συγκεκριμένων συστημάτων, υπάρχουν ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα, αν μάλιστα δεχθούμε πως ο βασικός κίνδυνος που στοχεύουν να αποτρέψουν είναι ο επεκτατισμός της Τουρκίας.
Απαντά η «Ασπίδα» στους πραγματικούς κινδύνους; Η υπερεπένδυση στην αντιαεροπορική, αντιβαλλιστική και anti-drone αμυντική δυνατότητα της χώρας απαντά στους βασικούς κινδύνους που ενδέχεται να αντιμετωπίσει; Δεδομένου ότι τα νησιά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό απροστάτευτα και φαίνεται να έχουν αδειάσει από εξοπλισμούς, πόσο πιθανό είναι η Ελλάδα να βρεθεί αντιμέτωπη κυρίως με μεγάλης κλίμακας τέτοιες επιθέσεις, έναντι, για παράδειγμα, ενός επεισοδίου κατάληψης κάποιων νησιών ή ενός περιστατικού αντίστοιχου με τα Ίμια;
Πόσο κοστίζει η λειτουργία της; Τα πρόσφατα πολεμικά επεισόδια ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν ανέδειξαν το πρόβλημα των τεράστιων οικονομικών πόρων που απαιτούνται για τον ανεφοδιασμό των ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας. Ακόμη και αν η Ελλάδα δεν αγόρασε το Iron Dome, μοιάζει μάλλον απίθανο το Ισραήλ να διαθέτει μια λύση που δεν απαιτεί τεράστια ποσά για να λειτουργήσει και να μην την έχει αξιοποιήσει το ίδιο. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξυπηρετηθούν αυτά τα κόστη σε μια ενδεχόμενη ανάγκη εκτεταμένης χρήσης των συστημάτων. Ενώ είναι και εξαιρετικά αμφίβολο αν η χώρα θα τύχαινε αντίστοιχης οικονομικής στήριξης με αυτή που έχει το Ισραήλ ή η Ουκρανία, για παράδειγμα.
Υπάρχει συνολικό σχέδιο άμυνας; Υπάρχει ένα συνολικό σχέδιο για την άμυνα και την αποτρεπτική ισχύ της χώρας, σύμφωνα με τις ιδιαίτερες ανάγκες και τη μορφολογία της; Πέρα από την αποτυχία αξιοποίησης των νησιών σε ένα τέτοιο σχέδιο, η οποία εξηγείται από τη συνολικότερη ενδοτικότητα της χώρας και την απροθυμία της να προχωρήσει σε ενέργειες που θα ερεθίσουν την Τουρκία, εφόσον αυτές δεν είναι ενταγμένες στα «συμμαχικά» σχέδια, είναι απορίας άξιο πώς η Ελλάδα διαβάζει τις εξελίξεις στα διάφορα πολεμικά μέτωπα και αν μαθαίνει κάτι από αυτές. Για παράδειγμα, πέραν της αναχαίτισης, η οποία είναι δεδομένο ότι σε βάθος χρόνου μπορεί να κορεστεί, υπάρχουν δυνατότητες που να καθιστούν ένα δυσμενές σενάριο εξαιρετικά κοστοβόρο για όποιον επιχειρήσει να το υλοποιήσει;
ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ
Ησυμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό σε μια σειρά συμφωνιών οι οποίες ξεπερνούν το αμιγώς εξοπλιστικό/στρατιωτικό επίπεδο και δημιουργούν συνθήκες δορυφοροποίησης της Ελλάδας γύρω από το Ισραήλ. Εξοπλιστικά, στρατιωτικές επιχειρήσεις, αμυντική βιομηχανία, real estate, εξαγορές επιχειρήσεων και, βέβαια, ο τουρισμός είναι τομείς στους οποίους το Ισραήλ διαδραματίζει σημαντικό, αν όχι καθοριστικό, ρόλο για την Ελλάδα.
Πέρα, λοιπόν, από το ‒καθόλου αμελητέο‒ ζήτημα της συνεργασίας της Ελλάδας με μια χώρα που διαπράττει γενοκτονία και, άρα, της έστω και έμμεσης στήριξής της, η συνεργασία αυτή θα επηρεάσει και την οπτική των γειτονικών χωρών για τον ρόλο της Ελλάδας. Αντίστοιχα, θα επηρεαστούν και τα ελληνοτουρκικά, τα οποία ίσως εν μέρει ενταχθούν και στο πλαίσιο της αντιπαλότητας Ισραήλ-Τουρκίας. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, το να θεωρείται από τους γείτονές της προσάρτημα στα σχέδια του πλέον επιθετικού και εχθρικού κράτους στην ευρύτερη περιοχή αποτελεί μια ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη, με μακροχρόνιες συνέπειες.
Πέρα, όμως, από τη θέση της χώρας στο διεθνές στερέωμα και τις σχέσεις της, η δορυφοροποίηση γύρω από το Ισραήλ έχει αποτύπωμα και στο εσωτερικό. Το αφήγημα περί της ανάπτυξης που προσφέρει η στενή σχέση με το Ισραήλ εμπεριέχει τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια χώρα-τουριστικό καταφύγιο και οικόπεδο για τους Ισραηλινούς. Παράλληλα, προωθεί και την εξαχρείωση μερίδων της κοινωνίας που κερδοφορούν από την υπόθεση αυτή, προτείνοντας να «καταπιούμε» μια γενοκτονία για χάρη της «ανάπτυξης» και της εθνικής ασφάλειας. Σε μια λογική ακραίου φιλοτομαρισμού, που βλέπει ως μοναδικό δρόμο για την επιβίωση την υποταγή στον ισχυρότερο νταή της περιοχής.
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026
"Το «καλάθι» Μητσοτάκη, η νέα πτώχευση και το μεγάλο ξεπούλημα" Νίκος Στραβελάκης
Ποια είναι η «πολιτική» που μας ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης με το πολυδιαφημισμένο «καλάθι» του; Ο διδάσκων στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΕΚΠΑ, Νίκος Στραβελάκης μας την είχε αποκαλύψει πριν την ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Και δυστυχώς ότι μας είπε επιβεβαιώθηκε.
Το «μείγμα πολιτικής Μητσοτάκη» σύμφωνα με τον κ. Στραβελάκη είναι «πιάνω τους στόχους,προπληρώνω το χρέος, τακτοποιώ τους φίλους μου κι αν περισσέψει κάτι θα δώσω σε συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους, αλλά όχι σε μόνιμη βάση».
Ο κ. Στραβελάκης αποδομεί όσα ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης για συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους.
Σχολιάζει όσα ανακοίνωσε για το «σπίτι 3» και εξηγεί ,γιατί αυτά που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης όχι μόνο δεν θα λειτουργήσουν θετικά αλλά θα επιδεινώσουν το μεγάλο στεγαστικό πρόβλημα.
Χαρακτηρίζει απόλυτη κοροϊδία τις ανακοινώσεις για αύξηση 80 ευρώ στο βασικό μισθό, γιατί όπως λέει έχουν ακυρωθεί ήδη από τον πληθωρισμό.
Επαναφέρει το θέμα των 60 δις που μοίρασε ο κ. Μητσοτάκης χωρίς οι πολίτες να δουν κάποια βελτίωση στη ζωή τους. Αντιθέτως βελτιώθηκε πολύ η ζωή επιχειρήσεων και επιχειρηματιών.
Απαντά στο «αίτημα» του Άδωνι Γεωργιάδη ότι θα έπρεπε να συζητηθεί το θέμα μισθοδοσίας των υπουργών όπως συμβαίνει στη Σιγκαπούρη!
Πάει η χώρα σε νέα πτώχευση ,όπως προέβλεψε η κυρία Λούκα Κατσέλη σε ραδιοφωνική της συνέντευξη; Ο κ. Στραβελάκης απαντά στο ερώτημα υπενθυμίζοντας το ξεπούλημα του ελληνικού κράτους σε κρατικές εταιρείες ξένων χωρών!!! «Αυτό που λέει η κυρία Κατσέλη λέει ότι δόθηκαν επιδοτήσεις που έφθασαν το 30% του ΑΕΠ και το αποτέλεσμα είναι αυτό το ξεπούλημα», λέει ο κ. Στραβελάκης.
Νόρα Ράλλη
Η ανακαίνιση της Δημοτικής Αγοράς Χανίων έχει ήδη δύο συμβάσεις συνολικού ύψους 12,13 εκατομμυρίων ευρώ, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση που φτάνει τα 15 εκατ. Για τα εγκαίνια, ο Δήμος Χανίων επιστρατεύει την Εθνική Λυρική Σκηνή, σχεδιάζει μια «μεγάλης κλίμακας καλλιτεχνική δράση» και καλεί καλλιτέχνες απ’ όλους τους χώρους να γεμίσουν την ανακαινισμένη Αγορά με το έργο τους.
Μόνο που δεν σκοπεύει να τους πληρώσει! Δεν τους ζητά, μάλιστα, να περάσουν για… ένα τραγούδι της παρέας. Ούτε μιλάμε για έναν συνοικιακό σύλλογο, δίχως πόρους, που ζητά από πέντε φίλους μουσικούς να παίξουν εθελοντικά σε ένα πανηγύρι. Ο δήμος τώρα ζητά από τους καλλιτέχνες να μελετήσουν την ιστορία της Αγοράς, να συλλάβουν πρωτότυπο concept, να σχεδιάσουν ειδική παρουσίαση διάρκειας 10 έως 20 λεπτών, να συγκροτήσουν ομάδα, να υποβάλουν φάκελο υποψηφιότητας, λίστα συντελεστών, φωτογραφίες, ηχητικά δείγματα και βίντεο προηγούμενων έργων. Όλα τζάμπα αυτά. Και αν επιλεχθούν, πάλι τζάμπα! Άσε που δήμος και Λυρική θα μπορούν να ζητήσουν αλλαγές στη διάρκεια, στον χώρο και στον τρόπο παρουσίασης.
«Η συμμετοχή είναι αφιλοκερδής», ανακοινώνουν με την άνεση εκείνου που θεωρεί ότι ο πολιτισμός παράγεται από αέρα και ότι ο καλλιτέχνης πληρώνει το νοίκι του με «προβολή». Ο Γ. Κουμεντάκης προφανώς συμφωνεί με όλα αυτά. Ή όχι; Αν ο Δήμος Χανίων θέλει επαγγελματικές προτάσεις, επαγγελματική προετοιμασία και επαγγελματικό αποτέλεσμα, οφείλει να καταβάλει επαγγελματική αμοιβή. Διαφορετικά, ας εγκαινιάσει την Αγορά με τους εργολάβους. Οι καλλιτέχνες δεν είναι το δωρεάν ντεκόρ των εκατομμυρίων.
Η “εναλλακτική” ιατρική και ο μπλε σκορπιός
 |
| Η συμβατική ιατρική είναι για τους πολλούς. Οι λίγοι ψάχνουν κάτι πιο ειδικό… SOOC. |
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι. Κάποιοι είναι απελπισμένοι. Και κάποιοι άλλοι αναζητούν τη θεραπεία που είναι για λίγους και κάνει θαύματα…
Θα εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Πριν από είκοσι χρόνια ήμουν σε μία παρέα που συγκέντρωσε χρήματα προκειμένου να φέρει από την Κούβα αντικαρκινικό σκεύασμα με το «δηλητήριο του μπλε σκορπιού». Δεν το πίστευα, αλλά ήταν η τελευταία ελπίδα για τους συγγενείς καλού φίλου που έσβηνε από τον καρκίνο.
Αλλωστε είχαμε διαβάσει για πειράματα στο εργαστήριο, σύμφωνα με τα οποία το δηλητήριο κατέστρεφε τα καρκινικά κύτταρα. Ομως από αυτή τη διαπίστωση μέχρι τη θεραπεία του καρκίνου υπάρχει αστρονομική απόσταση. Και εμείς είχαμε κάθε λόγο να τη αγνοήσουμε. Βρέθηκε άνθρωπος στην Κούβα. Προμηθεύτηκε το σκεύασμα. Και από εδώ ξεκίνησε άλλος άνθρωπος, πήγε στην Αβάνα, πήρε το μπουκάλι και επέστρεψε με την επόμενη πτήση. Στο αεροπλάνο συνάντησε άλλους δύο συμπατριώτες μας που ταξίδεψαν για τον ίδιο λόγο. Το «φάρμακο» ήρθε στην Αθήνα. Ο φίλος μου το πήρε. Πέθανε μετά από λίγες μέρες. Το μπουκάλι δόθηκε σε μία άλλη οικογένεια που τοποθέτησε στον μπλε σκορπιό τις τελευταίες ελπίδες και προσευχές για τον άνθρωπο της.
Για ποιο λόγο οι άνθρωποι καταφεύγουν σε «εναλλακτικές θεραπείες» και αμφιβόλου ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σκευάσματα; Είναι τόσο αφελείς; Οχι, αλλά είναι απελπισμένοι. Και απλώς διοχετεύουν την απελπισία τους σε διαφορετικά πεδία. Κάποιοι θα αναζητήσουν σωτηρία στον μπλε σκορπιό. Και άλλοι στο θαυματουργό λείψανο.
Αλλά ας πούμε ότι πρόκειται για ακραίες περιπτώσεις. Η τραγική ιστορία του Γιώργου Μαζωνάκη μας δείχνει ότι δεν είναι λίγοι οι ευκατάστατοι συμπολίτες, κυρίως εκείνοι που εξασφαλίζουν την ευημερία τους από τη show biz, οι οποίοι αναζητούν στις εναλλακτικές θεραπείες το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι -να γερνάει εκείνο, όχι οι ίδιοι. Δεν κάνουν τυχαίες επιλογές. Πηγαίνουν συστημένοι. Από κάποιον που κατέφυγε στις ίδιες λύσεις και δηλώνει ενθουσιασμένος. Και εσύ αναρωτιέσαι αν έχουν χάσει τα λογικά τους.
Ομως δεν είναι ακριβώς έτσι. Οταν ένας άνθρωπος, που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο, λάβει συστάσεις, ακούσει αφηγήσεις και κάνει μία επιφανειακή αναζήτηση στο δίκτυο, είναι εξαιρετικά πιθανό να καταφύγει στην εναλλακτική προσέγγιση. Εκτός των άλλων, το υψηλό κόστος της θεραπείας παρουσιάζεται και ως επιβεβαιωτικό της επιτυχίας. Δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους που μπορούν.
Η πολυτέλεια μεταμφιέζει την ανορθολογικότητα σε προνόμιο. Αν το μπουκαλάκι έκανε 15 ευρώ και το πουλούσαν στη λαϊκή, ο εύπορος πελάτης πιθανότατα θα γελούσε. Αν όμως η «θεραπεία» κοστίζει χιλιάδες, γίνεται σε ιδιωτικό χώρο, φτάνεις εκεί μόνο με σύσταση και σου εξηγούν ότι πρόκειται για κάτι που «δεν έχει έρθει ακόμη στην Ελλάδα», αποκτά κύρος. Η τιμή παύει να είναι κόστος και γίνεται πιστοποιητικό αξιοπιστίας. Επίσης η μαρτυρία είναι πιο ισχυρή από τη στατιστική. Ακόμα και αν δεις αποτελέσματα κλινικών μελετών, το πιθανότερο είναι να πιστέψεις τον φίλο σου που δοκίμασε τη θεραπεία και «είδε αποτελέσματα».
Εδώ θα μπορούσαμε να σταματήσουμε ώστε να στοχαστούμε πάνω στο φόβο της φθοράς και στην αγωνία που φέρνει το γήρας, ειδικά σε ανθρώπους που πορεύονται επαγγελματικά χρησιμοποιώντας την εικόνα τους. Γιατί γνωρίζουν ότι το κοινό γίνεται πολύ σκληρό όταν διαπιστώνουν φθορές στο «προϊόν».
Το ερώτημα είναι αν οι αρμόδιοι φορείς μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικό έλεγχο. Ρώτησα δύο πολύ γνωστούς γιατρούς των Αθηνών. Με μία φωνή μου είπαν ότι, πρακτικά, κανένας έλεγχος δεν μπορεί να εντοπίσει κάτι παράνομο ή εκτός πρωτοκόλλου, αν ο υπεύθυνος θέλει να το κρύψει. Οσες κανονιστικές παρεμβάσεις και αν γίνουν, αν κάποιος θέλει να πουλήσει μία ιατρική υπηρεσία, θα βρει το κοινό του.
Και βέβαια δεν πρέπει να λησμονούμε αυτό που συμβαίνει στον τομέα της ψυχικής υγείας. Εκεί όπου ο καθένας μπορεί να κρεμάσει μία πινακίδα προσφέροντας τις υπηρεσίες «συμβούλου ψυχικής υγείας» ή, ακόμα καλύτερα, «life coach».
Συνεπώς είναι μάλλον άκαιρο να απορούμε για την αποτελεσματικότητα των σχετικών ελέγχων. Από ένα σημείο και μετά το κράτος και οι αρμόδιοι φορείς δεν μπορούν να σε προστατεύσουν. Υπάρχει όμως κάτι πιο απλό. Η λογική σου. Η κοινή λογική.
Ομως, για να είμαστε ειλικρινείς, η κοινή λογική μπορεί εύκολα να πνιγεί μέσα σε ένα μπουκάλι. Και εκείνο το μπουκάλι, με το δηλητήριο του μπλε σκορπιού, δεν πετάχτηκε όταν πέθανε ο φίλος μου. Δόθηκε στον επόμενο. Σαν να μην είχε αποτύχει το φάρμακο αλλά ο ασθενής.
Επίδομα ανεργίας: Η τιμωρία των ανέργων είναι πάγια πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη – Εμπαιγμός το «όποιος θέλει δουλειά, βρίσκει»
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ) Γ. Μακράκης, αποδομεί το κυβερνητικό αφήγημα ότι φταίνε οι άνεργοι που δεν βρίσκουν δουλειά και τεκμηριώνει ότι η τιμωρία των ανέργων δεν είναι προσωπική άποψη αλλά κυβερνητική επιλογή. Μόνο οι 2 στους 10 λαμβάνουν επίδομα ανεργίας.
Αφροδίτη Τζιαντζή
Η κυνική πρόταση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη ότι το επίδομα ανεργίας δεν πρέπει να ξεπερνά τους δύο μήνες προκάλεσε δικαίως σάλο. Καταδικάστηκε ομόφωνα από την αντιπολίτευση, ενώ δημιούργησε ρωγμές και στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως έσπευσε να δηλώσει ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εκφράζει «Αυστηρά προσωπική του θέση», διευκρινίζοντας το αυτονόητο: ότι το επίδομα ανεργίας δεν είναι προνοιακό βοήθημα, αλλά ασφαλιστικό ανταποδοτικό δικαίωμα. Με άλλα λόγια, το έχουμε ήδη πληρώσει καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού μας βίου, με εισφορές και κρατήσεις.
Η κυβέρνηση μπορεί να «άδειασε» τον εκπρόσωπό της και ο ίδιος να οδηγήθηκε σε μερική αναδίπλωση μετά την κατακραυγή, όμως το μήνυμα έχει δοθεί: αν η ΝΔ εκλεγεί κυβέρνηση για τρίτη συνεχή θητεία, θα έχει το «πράσινο φως» να εφαρμόσει τα πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα εις βάρος των εργαζομένων δήθεν για το καλό τους. Δεν θα είναι η πρώτη φορά. Όπως το 13ωρο βαφτίστηκε αίτημα των εργαζομένων και οι απλήρωτες υπερωρίες έναντι ρεπό βαφτίστηκαν «τετραήμερη εργασία», έτσι και το τσεκούρωμα των ούτως ή άλλως πενιχρών επιδομάτων που δικαιούνται οι άνεργοι, βαφτίζεται «εξορθολογισμός».
Φταίνε οι άνεργοι, για όσα τους συμβαίνουν
Καθώς βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, που κυριαρχεί το «ψηφίστε με και θα σας δώσω», προτάσεις όπως «ψηφίστε με και θα σας κόψω το επίδομα ανεργίας», δεν ακούγονται ιδιαίτερα θελκτικές. Κι όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ξέρει πολύ καλά τι έλεγε και γιατί, και κυρίως σε ποιο ακροατήριο απευθύνεται.
Το ένα χέρι τάζει, έστω και ψίχουλα προς άγραν ψήφων. Το άλλο χέρι υπόσχεται ότι θα τιμωρήσει «τους τεμπέληδες που δεν δουλεύουν», επίσης προς άγραν ψήφων ενός σκληρού νεοφιλελεύθερου πυρήνα, που έχει εκπαιδευθεί με το δόγμα του κοινωνικού αυτοματισμού. Ο ισχυρισμός ότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει» δεν είναι απλώς αλαζονικός αλλά είναι και εξωπραγματικός.
Η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε το α’ τρίμηνο του 2026 πάνω από μισό εκατομμύριο ανέργους (508.400), που είναι άμεσα διαθέσιμοι για εργασία είτε αναζητούν ενεργά δουλειά. Το ίδιο διάστημα οι κενές θέσεις εργασίας ανέρχονταν σε 52.000.
Δηλαδή ακόμα και με τη μεθοδολογία της ΕΛΣΤΑΤ, που υποεκτιμά τα ποσοστά ανεργίας, για κάθε κενή θέση εργασίας διαγωνίζονταν 10 άνεργοι. Με βάση τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλισης (ΔΥΠΑ, πρώη ΟΑΕΔ), η αναλογία είναι ακόμα πιο δυσμενής. Αν ίσχυε η λογική του κυβερνητικού εκπροσώπου, οι 9 στους 10 ανέργους φταίνε οι ίδιοι που δεν βρίσκουν δουλειά.
 |
| Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Γ. Μακράκης |
Το τι ισχύει πραγματικά με τους ανέργους στην Ελλάδα, το γνωρίζουν καλύτερα και από πρώτο χέρι οι άνθρωποι που συναλλάσσονται καθημερινά μαζί τους, στα κατά τόπους Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης της ΔΥΠΑ.
Γι’αυτό και μέσω των σωματείων τους (Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ και ΠΑΝΣΥΠΟ), καταδίκασαν από την πρώτη στιγμή την πρόταση για δραστική περικοπή του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες, χαρακτηρίζοντάς τη «κοινωνικά άδικη» και «τιμωρητική». Χωρίς να περιορίζονται σε ένα στείρο καταγγελτικό λόγο, παρουσιάζουν χειροπιαστά στοιχεία, που καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς του Παύλου Μαρινάκη περί «εθελούσιας ανεργίας».
Ο Γιώργος Μακράκης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ, εξηγεί με παραδείγματα το πώς η στοχοποίηση των ανέργων δεν είναι «προσωπική άποψη», αλλά πάγια πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
«Κόφτες» και ποινολόγιο στους ανέργους
«Η κυβέρνηση συνεχίζει σταθερά την προβοκατόρικη αλλά και την επί της ουσίας επίθεση προς τους ανέργους» δηλώνει στο in o κ. Μακράκης. «Ξεκίνησε με το νόμο ‘Δουλειές Ξανά’ του τότε υπουργού Εργασίας Κ. Χατζηδάκη, το 2022, που μετονόμασε τον ΟΑΕΔ σε ΔΥΠΑ και θέσπισε ποινές για τους ανέργους», μας λέει ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων ΟΑΕΔ.
«Όταν ένας άνεργος ξεχνάει να δηλώσει ηλεκτρονική παρουσία διαγράφεται από το μητρώο και χάνει το επίδομα ανεργίας ως και δύο μήνες. Ποινές επιβάλλονται και σε μη επιδοτούμενους ανέργους. Αν κάποιος παραπεμφθεί τρεις φορές σε θέση εργασίας και δεν την αποδεχθεί, διαγράφεται από τα μητρώα από έξι μήνες έως δύο χρόνια. Πρόκειται για αυστηρές και δυσανάλογες ποινές, αφού η άρνηση μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους, όπως το ότι η θέση δεν αρμόζει στον άνεργο ή ότι ο εργοδότης είναι προβληματικός, κάτι που είναι γνωστό στις τοπικές κοινωνίες όπου δραστηριοποιείται ο ΟΑΕΔ», μας λέει ο κ. Μακράκης.
Ο νόμος προέβλεπε επίσης ότι όποιος παρακολουθήσει σεμινάριο αλλά αποτύχει ή αποκλειστεί από τις εξετάσεις πιστοποίησης διαγράφεται από το μητρώο ανέργων, ακόμη κι αν έχει ολοκληρώσει την παρακολούθηση.
Βοήθησαν οι παραπάνω κινήσεις να «ξεφουσκώσουν» τα μητρώα της ΔΥΠΑ; «Ναι, θεωρώ ότι η τεχνητή μείωση των ανέργων μέσω μαζικών διαγραφών ήταν εξαρχής ένας από τους σκοπούς αυτών των διατάξεων», απαντά ο συνομιλητής μας.
επίδομα ανεργίας
Το φιάσκο με την προπληρωμένη κάρτα
Ακολούθησε η καθιέρωση της προπληρωμένης κάρτας επί υπουργίας Γεωργιάδη, σύμφωνα με την οποία ο άνεργος μπορεί να αντλήσει σε μετρητά μόνο το 50% του επιδόματος ανεργίας. Η Ομοσπονδία είχε τότε καταθέσει τις αντιρρήσεις της στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, χαρακτηρίζοντας τη ρύθμιση κοινωνικά καταστροφική και άδικη για τους ανέργους.
Εκτός από τα πρακτικά προβλήματα που δημιουργεί το μέτρο της κάρτας, «σπάζοντας» στα δύο ένα ούτως ή άλλως ανεπαρκές επίδομα, έχει δημιουργήσει πλήθος προβλημάτων και καθημερινές εντάσεις στις υπηρεσίες της ΔΥΠΑ.
«Συχνά ο άνεργος δεν έχει παραλάβει την κάρτα, παρότι η απόφαση για το επίδομά του έχει ήδη εκδοθεί, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να πληρωθεί. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα ήταν η περίπτωση στην Κηφισιά, όπου άνεργος που δεν είχε παραλάβει την κάρτα του απείλησε συναδέλφους με καραμπίνα. Η ρύθμιση αντιμετωπίζει έναν άνεργο με επίδομα 570 με 600 ευρώ σαν εν δυνάμει φοροφυγά, ενώ πρόκειται για χρήματα που προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τις εισφορές των ίδιων των εργαζομένων και όχι από κάποια χάρη».
«Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χαρακτηρίζει τους 715.000 ανέργους ως τεμπέληδες»
«Ο ισχυρισμός ότι όλοι οι άνεργοι μπορούν εύκολα να βρουν δουλειά είναι γελοίος», μας λέει ο Μακράκης. «Με τις δηλώσεις του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ουσιαστικά χαρακτηρίζει τους εγγεγραμμένους ανέργους ως ανθρώπους που δεν θέλουν να εργαστούν. Τους αποκαλεί εμμέσως τεμπέληδες», συμπληρώνει.
Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία της ΔΥΠΑ, τον Ιούλιο του 2026 οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ανέρχονταν σε 715.000, εκ των οποίων 371.000 ήταν εγγεγραμμένοι πάνω από δώδεκα μήνες, δηλαδή μακροχρόνια άνεργοι. Από το σύνολο, μόλις 148.000 ελάμβαναν οποιασδήποτε μορφής επίδομα τακτικό ή μακροχρόνιας ανεργίας. Πρόκειται κυρίως για εποχικά εργαζόμενους του τουρισμού, οικοδόμους, εκπαιδευτικούς κ.λπ. Το ποσοστό των επιδοτούμενων ανέργων στην Ελλάδα δεν ξεπερνά ποτέ το 15% με 20% των εγγεγραμμένων, ανάλογα με την εποχικότητα. «Ο ΕΦΚΑ χρωστάει στη ΔΥΠΑ πάνω από δέκα δισεκατομμύρια ευρώ»
«Η ανεργία αποτελεί δομικό στοιχείο του συστήματος και δεν πρόκειται ποτέ να εκλείψει, γι’ αυτό και η στήριξη των ανέργων αποτελεί υποχρέωση της πολιτείας. Το επίδομα ανεργίας χρηματοδοτείται από εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών, οι οποίες μάλιστα μειώθηκαν επί της παρούσας κυβέρνησης με το πρόσχημα ότι θα αυξηθούν οι μισθοί, κάτι που στην πράξη μεταφράστηκε σε αύξηση μόλις δύο με τριών ευρώ για τους εργαζομένους. Υπενθυμίζω ότι ο ΕΦΚΑ, που εισπράττει τις εισφορές, χρωστάει στη ΔΥΠΑ πάνω από δέκα δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που εκτιμώ πως δεν πρόκειται ποτέ να αποδοθεί», λέει ο κ. Μακράκης.
Λέλα Καραγιάννη: Η ηρωίδα της Αντίστασης που εκτελέστηκε λίγο πριν από την Απελευθέρωση
Η Καραγιάννη γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1899. Ήταν κόρη του Αθανασίου Μηνόπουλου και της Σοφίας Μπούμπουλη. Ο πατέρας της γεννήθηκε στο Πήλι της βόρειας Εύβοιας. Η μητέρα της καταγόταν από τις Σπέτσες και ήταν συγγενής της αγωνίστριας του 1821, Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας.
Έμενε στην Αθήνα με τον Σμυρνιό φαρμακοποιό Γεώργιο Καραγιάννη, με τον οποίο απέκτησε επτά παιδιά.
Από τον Μάιο του 1941 συγκροτεί αντιστασιακή ομάδα και αρχίζει τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Κατά την Κατοχή, έγινε μέλος της Αντίστασης, μετατρέποντας το σπίτι της σε αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Την οργάνωση δημιούργησε και χρηματοδότησε η ίδια, το 1941.
Τον Οκτώβριο του 1941 συνελήφθη και μετά από επτά μήνες απελευθερώθηκε.
Η οργάνωση, με 140 άνδρες και γυναίκες, είχε κατασκοπευτικό χαρακτήρα. Μεταξύ άλλων, συγκέντρωσε πληροφορίες για τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων, υπέκλεψε σχεδιαγράμματα αεροδρομίων και διοχέτευσε πληροφορίες για Έλληνες συνεργάτες των Αρχών Κατοχής.
Κύρια δράση της ήταν η φυγάδευση Βρετανών στρατιωτών –είχε οργανώσει δίκτυο 150 στρατιωτών– στο Κάιρο, αλλά και οι δολιοφθορές κατά του εχθρού.
Η οργάνωση διώχθηκε ανηλεώς από τη Διεύθυνση Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους, κάτι που οδήγησε, μεταπολεμικά, στην καταδίκη των μελών της Ειδικής Ασφάλειας.
Με κέντρο ένα σπίτι στην οδό Φυλής και το φαρμακείο του άντρα της στην Πατησίων, οργανώνει δίκτυο απόκρυψης, περίθαλψης και φυγάδευσης στρατιωτών.
Με τη δράση της βυθίστηκαν πλοία των κατακτητών, ανατινάχτηκε το αεροδρόμιο του Τατοΐου και κάηκαν αποθέματα βενζίνης και πυρομαχικών.
Η Λέλα Καραγιάννη είχε γίνει και συνεργάτης του κατασκοπευτικού δικτύου «Απόλλων».
Συνελήφθη ξανά μαζί με πέντε από τα παιδιά της στις 11 Ιουλίου του 1944 και βασανίστηκε στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν.
Η σύλληψη έγινε καθώς ο συνεργάτης των Γερμανών, Γιώργος Ριζόπουλος, ζήτησε από την Καραγιάννη να μεσολαβήσει για να τον συνδέσει, μαζί με τον αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας Βασίλειο Ντερτιλή, με το δίκτυο του «Απόλλωνα».
Ο Ριζόπουλος, όμως, συνελήφθη και κατέδωσε την Καραγιάννη, με αποτέλεσμα τη σύλληψή της μαζί με δύο συνεργάτες της.
Κατά μία εκδοχή, η Καραγιάννη εκτιμούσε ότι, σε μελλοντική απόβαση των Βρετανών, τα Τάγματα Ασφαλείας θα μπορούσαν, αν ήθελαν, «να προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες».
Μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου και, ύστερα από λίγο διάστημα, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στο παρακείμενο άλσος Χαϊδαρίου, μαζί με άλλους 59 αγωνιστές της Αντίστασης, στην πλειονότητά τους συνεργάτες της S.O.E., περίπου έναν μήνα πριν από την Απελευθέρωση.
Μετά θάνατον της απενεμήθη το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας από την Ακαδημία Αθηνών και, το 2011, ο τιμητικός τίτλος του Δικαίου των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ, το Ίδρυμα για τη Μνήμη των Μαρτύρων και των Ηρώων, ενώ το 2020 της απενεμήθη ο βαθμός του Ταξιάρχου επί τιμή.
Στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη αριθ. 1 και Σταυροπούλου, στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Αμερικής, υπάρχει η Οικία Λέλας Καραγιάννη.
Μαρμάρινη προτομή της Λέλας Καραγιάννη τοποθετήθηκε στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια το 1963, έργο της γλύπτριας Λουκίας Γεωργαντή, όπως και στην παραλία της Χαλκίδας.
Πολλές οδοί σε πόλεις της Ελλάδας φέρουν το όνομά της, όπως στη Θεσσαλονίκη, την Ερμούπολη, τον Χολαργό, τη Χαλκίδα, το Χαϊδάρι, το Ρέθυμνο, τον Πολύγυρο κ.ά.
Το σπίτι της, στην οδό που φέρει σήμερα το όνομά της, κοντά στην Πλατεία Αμερικής, έχει αναμνηστική πλακέτα του Δήμου Αθηναίων και ανακηρύχθηκε διατηρητέο. Για δεκαετίες ήταν κατειλημμένο από αντιεξουσιαστές.
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026
«Σε κάθε απόφαση του κ. Μητσοτάκη, ακολούθα το χρήμα» Στέλιος Κούλογλου
Militaire News
Ο Στέλιος Κούλογλου, πρώην ευρωβουλευτής, πρωτοπόρος της ελληνικής ερευνητικής δημοσιογραφίας, στην κλασική πλέον σειρά ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ με τον τίτλο «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα», ερεύνησε και ανέλυσε ιστορικά και σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, από τον ελληνικό και τον διεθνή χώρο. Σήμερα διευθύνει την ιστοσελίδα ανεξάρτητης ενημέρωσης, με τον τίτλο «tvsx», που ο ίδιος προ ετών δημιούργησε.
Στην παρούσα συνέντευξη στα «Περιγράμματα», ο κ. Κούλογλου απαντάει σε ζητήματα που αφορούν την κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα στην χώρα μας και στον κόσμο, τις νέες τεχνικές παρακολουθήσεων και κατασκοπείας, και, τέλος, την παρουσία ή απουσία της Ευρώπης και της Ελλάδας στις διεθνείς εξελίξεις. Επίσης θέτει το ζήτημα της διαφάνειας και αδιαφάνειας των εξοπλιστικών προγραμμάτων, σε ένα τομέα με πλούσια την παράδοση της μίζας εν ονόματι «εθνικών» μυστικών.
Ειδικότερα τα θέματα που διαλαμβάνει η σημερινή μας συζήτηση είναι: (1) η κατασκευή ψευδών (fake) ειδήσεων και η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, (2) οι παρακολουθήσεις, οι πιθανοί εκβιασμοί, το Predator και άλλα προγράμματα κατασκοπείας εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων, (3) ο «Θόλος του Αχιλλέα», ο θόλος του Ισραήλ και η μονοπρόσωπη ελληνική διαπραγμάτευση, (4) το δοκιμαζόμενο δόγμα «ο εχθρός του εχθρού φίλος», (5) η στρατιωτική συνεργασία με την Σαουδική Αραβία μετά την περίφημη «συμφωνία της Μέκκας» και ο ρόλος της πυροβολαρχίας Patriot στην χώρα της Aramco, (6) η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η περίπτωση του γερμανικού AFD και το Rearm Europe and Turkey, (7) η ηχηρή απουσία της Ευρώπης, όπως και της χώρας μας, από το πεδίο των διπλωματικών πρωτοβουλιών, και ενώ οι πόλεμοι μαίνονται στην ευρύτερη γειτονιά.
ΔΕΘ: Η ετήσια έκθεση εξουσιαστικής απληστίας των πολιτικών ηγετών…
Εκεί όπου επιβεβαιώνεται ότι πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε
Θυμάστε εκείνη την παλαιά διαφήμιση στην οποία ο αρτοποιός έλεγε με έπαρση «σαράντα χρόνια φούρναρης, έχω ψήσει!...»; Ε, λοιπόν, σαράντα χρόνια δημοσιογράφος, έχω παρακολουθήσει (έχω «καλύψει», έχω διαχειριστεί) τις αυτοεκθετικές – πολιτικές ρητορείες όλων των πρωθυπουργών της μεταπολίτευσης, καθώς και τις διαμάχες τους με τους αρχηγούς της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Βαρετές και ανούσιες και αναξιόπιστες πρόζες, «οι ετήσιες εκθέσεις … ιδεών των πολιτικών αρχηγών», όπως λέγαμε μεταξύ μας οι δημοσιογράφοι – πολλοί το γράφαμε κιόλας. Μόνο το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ (ΔΕΘ 2014) αποδείχτηκε πολιτικά διαφορετικό. Και κοινωνικά διαδραστικό, αφού, κατά κάποιο τρόπο, «έβγαλε κυβέρνηση». Κι ας φάνηκε, εκ του αποτελέσματος, ότι δεν ήταν παρά μια προγραμματική αυταπάτη…
Κατά τα λοιπά, η φθινοπωρινή ΔΕΘ και το Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο είναι ο τόπος και ο χρόνος όπου επιβεβαιώνεται ετησίως ο μυθικός σαρκασμός του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ για την πολιτική, όταν, γερασμένος και απογοητευμένος απ’ τους διαδόχους του, κατέληγε στο απόφθεγμα ότι «Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».
Αυτό, υπό την έννοια ότι, ως συνήθως, από τις πολιτικές υποσχέσεις προς τους πολίτες και τα προγράμματα διακυβέρνησης που παρουσιάζονται αυτές τις μέρες στην ΔΕΘ εκ μέρους των κυβερνώντων και των αντιπολιτευόμενων ηγετών – φερέλπιδων διαδόχων τους, τίποτε δεν θα πραγματοποιηθεί στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον από κανέναν εξ αυτών. Και, φεύ, είναι αμφίβολο ότι στις μέρες μας (61 χρόνια μετά τον θάνατο του Τσόρτσιλ) θα βρεθεί κάποιος από δαύτους να μας… εξηγήσει κάποτε γιατί δεν πραγματοποιήθηκαν τα υπεσχημένα.
Συνήθως τα υπεσχημένα δεν πραγματοποιούνται γιατί ως επί το πλείστον είναι φούμαρα, εκατοντάδες μεγαλόσχημες υποσχέσεις οραματικού τύπου εφ’ όλης της κυβερνητικής ύλης (για μια τέλεια νέα ζωή σε μια τέλεια νέα χώρα), όπως οι Σαλονικιές υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα την προηγούμενη Τετάρτη, με μόνες… αριθμημένες δύο εξ αυτών τις οποίες απαξιώ να σχολιάσω: «1.000 ευρώ ο κατώτατος μισθός (σ. σ: από 920 που είναι σήμερα) και 50.000 νέες… προσιτές (sic) κατοικίες»… Ή όπως η φημολογούμενη… «μεγάλη περίμετρος θετικών μέτρων ύψους άνω των 2 δισ. ευρώ» που, σύμφωνα με τους ρεπόρτερ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα υποσχεθεί το προσεχές Σαββατοκύριακο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Η φετινή εκθεσιακή πρωθυπουργική υπόσχεση (σ. σ: διάβαζε ταχυδακτυλουργία) θα κάνει focus, λέει, «σε 7 πορτοφόλια» (σ. σ: διάβαζε «σε 7 κατηγορίες εργαζομένων») που ο Μητσοτάκης χρειάζεται να «ανοίξει και να τους τα…χώσει», προκειμένου να τα… ξαναπάρει μαζί του στις επερχόμενες εκλογές.
Λεπτομέρεια: σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα», το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των μέτρων που θα εξαγγείλει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, «αποκαλύπτει τις επιλογές που έχει η κυβέρνηση για προκήρυξη εκλογών ακόμη και στις αρχές του 2027». Ακολούθως το δημοσίευμα εξηγεί ότι «η αρχιτεκτονική διάσταση των μέτρων και κυρίως το πότε αυτά θα φανούν στην τσέπη των ωφελούμενων δείχνει ότι πρόσφοροι μήνες για εκλογές μπορεί να μην είναι ο Απρίλιος ή ο Μάιος αλλά ο Ιανουάριος ή οι αρχές Φεβρουαρίου»!.. Αλλά αυτή η… «αρχιτεκτονική διάσταση των μέτρων» και κυρίως το γεγονός ότι το πότε «θα φανούν στην τσέπη των ωφελούμενων» ζυγίζεται με την πιθανότητα πρόωρων εκλογών (σ. σ: αν θα δοθούν πριν ή μετά απ’ αυτές) μοιάζει με σχέδιο εκλογικού εκβιασμού των… «ωφελούμενων», του τύπου «ψηφίστε με για να τα πάρετε». Έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς, έτσι είναι: «Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο: Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική» έγραψε ο Αλμπέρ Καμύ, σε κάποια στιγμή ακραίας απογοήτευσης απ’ τους πολιτικούς ηγέτες της εποχής του, προφανώς. Φυσικά, δεν είναι όλοι ίδιοι… Απ’ τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον Κώστα Σημίτη, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Αλέξη Τσίπρα και τον τωρινό πρωθυπουργό, οι ποιοτικές διαφορές των πολιτικών ηγετών μας κυμαίνονται από το μεγαλείο, την αξιοπρέπεια και την ευπρέπεια ως την ευτέλεια, την αναξιοπρέπεια, τη μικρότητα και την ποταπότητα. Ωστόσο, η ετήσια έκθεση της εξουσιαστικής απληστίας τους κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων εμφανίσεών τους στην ΔΕΘ, είναι καθολική…
Η «συγκλονιστική ευημερία» του Άδωνη
Η ευημερία, δυστυχώς για τον Άδωνη, δεν είναι μόνο ένας πίνακας Excel.
Ο Άδωνης Γεωργιάδης δεν είναι απ’ αυτούς που θα αφήσει αναπάντητο κάτι. Θα επιχειρήσει να βαφτίσει το ψάρι σε κρέας για να πείσει τους χειροκροτητές του και τα συστημικά ΜΜΕ – που τρέχουν να δημοσιεύσουν ό,τι ανεβάσει στον λογαριασμό του στην πλατφόρμα X – ότι έχει δίκιο. Πόσω μάλλον όταν έχει προκαλέσει σάλο αντιδράσεων για κάτι που έχει πει. Θα επιστρέψει, θα το εξηγήσει, θα το τεκμηριώσει μπουρδουκλώνοντας νούμερα, έννοιες, κανόνες και ό,τι άλλο μπορεί και στο τέλος, θα καταλάβεις ότι το πρόβλημα δεν ήταν η δήλωση. Εσύ ήσουν.
*** Έτσι έγινε και με τη «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας» που, κατά τον υπουργό Υγείας, διανύει η χώρα από την 7η Ιουλίου 2019 μέχρι σήμερα. Επειδή κάποιοι κακοπροαίρετοι δεν αντιλήφθηκαν τη συγκλονιστική ευημερία την ώρα που πλήρωναν το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, το ρεύμα και τη βενζίνη, ο Άδωνης επανήλθε με στοιχεία. Ανάπτυξη, ανεργία, χρέος προς ΑΕΠ, AMECO, Ευρωπαϊκή Ένωση, εξαετίες, ποσοστιαίες μονάδες. Ένας ολόκληρος πίνακας για να αποδειχθεί ότι, εάν ο λογαριασμός δεν βγαίνει στο τέλος του μήνα, μάλλον δεν έχεις μελετήσει αρκετά καλά τους μακροοικονομικούς δείκτες. Στάθηςστο X
*** Το καλύτερο, όμως, το φύλαξε για μετά. Προειδοποίησε ότι θα αρχίσουν οι «λαϊκιστές» να λένε πως «ο κόσμος περνάει δύσκολα» και εξήγησε ότι πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που «τα καταφέρνουν δυσκολότερα».
Μάλιστα. Οπότε, αν δεν σας βγαίνει ο μήνας, αν μετράτε τα ευρώ στο σούπερ μάρκετ και αν ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσουν οι λογαριασμοί, μην μπερδεύεστε. Η χώρα εξακολουθεί να ζει μια «συγκλονιστική ευημερία». Εσείς απλώς είστε από αυτούς που «τα καταφέρνουν δυσκολότερα». Άδωνις Γεωργιάδηςστο X
*** Έχει ένα μικρό προβληματάκι, βέβαια, όλη αυτή η ανάλυση του Άδωνη. Άλλο πράγμα η βελτίωση ορισμένων μακροοικονομικών δεικτών και άλλο η «συγκλονιστική ευημερία» μιας κοινωνίας. Γιατί ο υπουργός διάλεξε τρεις δείκτες – ανάπτυξη, ανεργία και χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, διαπίστωσε ότι κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και κάπως έτσι κατέληξε ότι ζούμε περίπου τις καλύτερες μέρες μας. Μόνο που η ευημερία δεν μετριέται έτσι. «Αν ήταν έτσι, θα αρκούσε να πέφτει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και θα έπρεπε αυτομάτως να πανηγυρίζουμε όλοι στα μπαλκόνια», μου είπε ένας φίλος οικονομολόγος που τον ρώτησα. Και όχι, δεν ψηφίζει Τσίπρα. Απέχει γιατί δεν θέλει να βλέπει και να ακούει κανέναν τους. Proper Greek Analystστο X
*** Και μιας και ο Άδωνης αγαπάει τόσο πολύ τα στοιχεία, ας δούμε και μερικά ακόμη. Το 2025 η ανεργία στην Ελλάδα ήταν 8,9%, όταν στην ΕΕ ήταν 6%. Τρίτη χειρότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο ποσοστό απασχόλησης των πολιτών 20 έως 64 ετών, μάλιστα, η Ελλάδα ήταν τελευταία στην ΕΕ. Όσο για τη θεαματική πτώση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, την οποία παρουσιάζει ως το μεγάλο τεκμήριο της «ευημερίας», το ίδιο το ΔΝΤ εξηγεί ότι συνέβαλε σε αυτήν και ο υψηλός πληθωρισμός. Εκείνος δηλαδή που τσάκισε την αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών βοήθησε ταυτόχρονα να φαίνεται καλύτερος ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ. Αυτά είναι τα περίεργα της οικονομίας. Μπορείς να τη μεταφράσεις όπως θες, αλλά στο τέλος της ημέρας μετρά μόνο η άποψη του πολίτη.
*** Ακόμη πιο περίεργο είναι να παίρνεις τρεις μακροοικονομικούς δείκτες, να αφήνεις στην άκρη ό,τι συμβαίνει στην τσέπη του πολίτη και μετά να χαρακτηρίζεις «λαϊκιστή» εκείνον που σου λέει ότι δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα. Γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της δήλωσης του Άδωνη. Δεν είπε ότι η ελληνική οικονομία έχει βελτιωθεί. Είπε ότι ζούμε «την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας». Και η ευημερία, δυστυχώς για τον Άδωνη, δεν είναι μόνο ένας πίνακας Excel.
ΝΔ και Ακροδεξιά αναπνέουν το ίδιο πολιτικό οξυγόνο
“Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει δώσει πολιτικό οξυγόνο σε ακροδεξιά κόμματα για να γιγαντωθούν”, δήλωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξης Τύπου στην 90ή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Αλλά δεν μας είπε πώς το κατάφερε. Δεν μας είπε ότι το κόμμα του έχει “αναπνευστήρες” (Γεωργιάδης, Πλεύρης, Βορίδης…) που εισπνέουν μεγάλο μέρος από το ακροδεξιό “πολιτικό οξυγόνο”. Ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης κινείται πολιτικά από την κεντροδεξιά μέχρι την ακροδεξιά με μεγάλη ευκολία. Πολλές φορές μάλιστα ακολουθεί ακροδεξιά πολιτική και υπερηφανεύεται γι’ αυτό. Χθες επί παραδείγματι υπερηφανεύτηκε ότι την πολιτική της κυβέρνησής του στο μεταναστευτικό την υιοθέτησε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μας είπε όμως ότι αυτό συνέβη με τη σύμπραξη της Ακροδεξιάς.
Θυμίζω ότι τον περασμένο Ιούνιο, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα -των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, της Φον ντερ Λάιεν και του Κυρ. Μητσοτάκη- υπερψήφισε μαζί με την Ακροδεξιά την απάνθρωπη διάταξη της άμεσης επιστροφής των μεταναστών και τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης εκτός Ευρώπης.
Η συμμαχία Δεξιάς, Κεντροδεξιάς και Ακροδεξιάς, έχει υπάρξει πάνω από 20 φορές στο Ευρωκοινοβούλιο από το 2024, αλλά αυτή τη φορά παραβιάστηκε η άτυπη αρχή των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων του αντιφασιστικού τόξου να μην επιτρέπουν στην ακροδεξιά, τον ναζισμό και τον φασισμό να αιματοκυλίσουν ξανά τον κόσμο. Αυτό το “τείχος προστασίας” απέναντι στην Ακροδεξιά κατέρρευσε. Το ακροδεξιό AfD “καλπάζει” στην Γερμανία. Και το “πολιτικό οξυγόνο” του το παρέχουν οι χριστιανοδημοκράτες της Φον ντερ Λάιεν και οι νεοδημοκράτες του Μητσοτάκη.
Είναι αλήθεια ότι πριν εφαρμοστεί από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στο Ευρωκοινοβούλιο η συμμαχία με την ακροδεξιά, αυτή εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με την «υβριδική» στρατηγική διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η στρατηγική αυτή βασίστηκε στην ταυτόχρονη πολιτική συμπερίληψη μιας κεντρώας/εκσυγχρονιστικής πτέρυγας, της λαϊκής δεξιάς και της ακροδεξιάς εντός του κόμματος της ΝΔ, αλλά και της ευκαιριακής πολιτικής συμμαχίας στο ελληνικό κοινοβούλιο τόσο με την κεντροαριστερά, όσο και με την ακροδεξιά (πιο συστηματικά με την Ελληνική Λύση).
Όπως σημειώνει σε σχετικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα Guardian, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) – ο πολιτικός φορέας των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) της Γερμανίας αλλά και της ΝΔ - λειτουργεί πλέον πατώντας σε δύο βάρκες. Αυτός ο “δυισμός” φέρνει πλησίστια στην εξουσία την Ακροδεξιά, που δεν χρειάζεται να καταλάβει αυτοδύναμα την εξουσία, αλλά να συγκυβερνά με την Δεξιά.
Τον Ιούλιο, το ΕΛΚ κάλυψε την ακροδεξιά μπλοκάροντας μια ποινική παραπομπή σχετικά με παράτυπες δαπάνες από το PfE (η ακροδεξιά ομάδα του ευρωκοινοβουλίου που ίδρυσε ο Όρμπαν) επιτρέποντας να επιστρέψει τα χρήματα και να κλείσει η υπόθεση. Μέρες αργότερα, οι ευρωβουλευτές του PfE βοήθησαν να προστατευθεί ο Matej Tonin του ΕΛΚ από τη δίωξη που ζητούσαν οι σλοβενικές αρχές. Χέρι-χέρι Δεξιά και Ακροδεξιά πλέον.
Αυτή η νέα πλειοψηφία οδηγεί στην πλήρη κατάργηση των προστατευτικών αρχών της ΕΕ σε θέματα μετανάστευσης, κλιματικής κρίσης, εταιρικής λογοδοσίας και τεχνητής νοημοσύνης.
Αυτή είναι μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη που είναι βίαιη στα σύνορα και ανεκτική απέναντι στην επιχειρηματική και περιβαλλοντική καταστροφή, σημειώνει ο Guardian. Η ακροδεξιά δεν χρειαζόταν να καταλάβει τους θεσμούς της Ευρώπης. Χρειαζόταν μόνο να βρει ένα κυρίαρχο κόμμα, όπως το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που θα ήταν πρόθυμο να μετατρέψει τις προτεραιότητές της σε ευρωπαϊκό δίκαιο… Δεξιά και Ακροδεξιά συμπλέουν λοιπόν, αναπνέοντας το ίδιο “πολιτικό οξυγόνο”...
Πηγή: artinews.gr
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026
Αντίσταση, αν όχι Εξέγερση
Το σημερινό πρόβλημα βρίσκεται στην κοινωνία
Πρέσβης Αϋφαντής: «Ο Άδωνις είπε μπροστά μου “Αν δεν σου βρουν τα κλεμμένα, δεν υπάρχει πρόβλημα”» (tvxs 4.9.2026).
Παράδοξο για πολιτικό και δη υπουργό; Μα ο συγκεκριμένος, σε πλήρη εναρμόνιση με την ακροδεξιά του τοποθέτηση και με τον κυνισμό του, ουδόλως ενδιαφέρεται για τις ανάγκες της πλειονότητας των πολιτών. Το μόνο που τον απασχολεί είναι να προωθείται όπως-όπως η πολιτική του καριέρα, γι’ αυτό και επιδιώκει να εστιάζεται αποκλειστικά και μόνο στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ισχυρών, δηλαδή αυτών από τους οποίους στις προσεχείς εκλογές προσδοκά να εξασφαλίσει χιλιάδες ψήφους. Το πρόβλημα επομένως βρίσκεται στην κοινωνία, δυστυχώς. Γιατί αν η κοινωνία είχε απλά το κριτήριο να διακρίνει ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται για τη χώρα και τους ανθρώπους της και ποιος όχι, ο εν λόγω και οι όμοιοί του και θα μπορούσαν να πολιτεύονται. Το κριτήριο αυτό προηγείται της επιλογής κόμματος.
Φαίνεται πως ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας στερείται αξιακού συστήματος.
Η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ βύθισε την Αριστερά και γενικότερα την αμφισβήτηση σε κρίση, αν όχι σε παρακμή. Οπότε έσβησαν και οι ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Είναι γνωστό πως οι ελπίδες για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς προέρχονται πάντα από τις προοδευτικές, αντιδεξιές πολιτικές δυνάμεις. Σήμερα, όπως δείχνουν τα πράγματα, αυτές οι δυνάμεις δεν εμπνέουν, δεν συνεπαίρνουν. Έτσι βλέπουμε την όποια κοινωνική δυσαρέσκεια, που προκαλείται από τον απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό, να εκφράζεται, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο, από τους βρικόλακες του παρελθόντος. Νεοφασίστες και νεοναζί. Οι τελευταίοι, πέρα από την απάνθρωπη ιδεολογία τους, ή μάλλον σε συνάρτηση με αυτήν, δεν διαθέτουν ηθική ούτε συνέπεια, δεν τηρούν τις δεσμεύσεις τους και δεν ορρωδούν μπροστά σε τίποτα όταν πρόκειται για το ατομικό τους συμφέρον.
Έτσι μας προέκυψαν και εμάς ως υπουργοί – και όχι μόνο -τα ορφανά των χουνταίων με την άθλια συμπεριφορά τους, η οποία συνοδεύεται από την κυβερνητική τους αυθαιρεσία που καταστρέφει την χώρα θεσμικά και οικονομικά, διαπαιδαγωγώντας επιπλέον τους ανθρώπους στον ατομισμό και την καταπάτηση κάθε κώδικα ηθικής και δεοντολογίας (σκάνδαλα, παρανομίες, αγνόηση συντάγματος και άλλα). Αυτή η πρακτική υπονομεύει μακροπρόθεσμα την ορθολογική και ηθική λειτουργία της πολιτείας. Είναι τουλάχιστον ντροπή να έχουμε σήμερα, εν έτει 2026, υπουργούς αυτού του ήθους.
Αυτό που χρειάζεται είναι η αντίσταση, αν όχι η εξέγερση, της κοινωνίας, αφού οι σκορπισμένες προοδευτικές δυνάμεις δεν αναγιγνώσκουν σωστά την ρέουσα πραγματικότητα και δεν δρουν ανάλογα. Αν η κοινωνία δεν εξεγερθεί, πράγμα δύσκολο με την κρίση που την διακατέχει, τότε θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο προς δόξα των τυχάρπαστων δεξιών και ακροδεξιών πολιτικών και της καταστροφικής τους πολιτικής.
Τρεις μονομάχοι, μία πολιτική: Το θέατρο της διαφοράς
Κι εμείς θεατές του απόλυτου αδιεξόδου…
Τρεις αρχηγοί. Τρεις σημαίες. Τρεις διαφορετικές ρητορικές. Και από κάτω, μια όλο και πιο γνώριμη πολιτική πραγματικότητα: η μεγάλη αντιπαράθεση συχνά αφορά περισσότερο το ποιος θα διαχειριστεί την ίδια ατζέντα παρά το ποια ατζέντα θα αλλάξει.
Μητσοτάκης, Τσίπρας και Ανδρουλάκης χρειάζονται ο ένας τον άλλον. Όχι μόνο ως πολιτικούς αντιπάλους, αλλά ως καθρέφτες της δικής τους πολιτικής ταυτότητας. Ο καθένας κατασκευάζει τον εαυτό του μέσα από την αντίθεση προς τους άλλους δύο. Ο ψηφοφόρος, όμως, καλείται να διακρίνει τεράστιες ιδεολογικές αποστάσεις εκεί όπου συχνά υπάρχουν κυρίως διαφορετικές αποχρώσεις στη διαχείριση.
Ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο εκσυγχρονιστής και εγγυητής της «σταθερότητας». Ο Τσίπρας ως η προοδευτική απάντηση στη Δεξιά. Ο Ανδρουλάκης ως ο εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατικής εναλλακτικής. Κι όμως, κανείς δεν θέτει πραγματικά υπό αμφισβήτηση το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί η χώρα.
Η αγορά παραμένει κυρίαρχη. Η ευρωπαϊκή οικονομική αρχιτεκτονική θεωρείται περίπου αδιαπραγμάτευτη. Η προσέλκυση επενδύσεων παρουσιάζεται ως σχεδόν αυτονόητη λύση. Το κράτος καλείται κυρίως να γίνει «αποτελεσματικότερο», όχι να επαναπροσδιορίσει ριζικά τις σχέσεις δύναμης και η κοινωνία καλείται, για ακόμη μία φορά, να προσαρμοστεί.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η τεχνητή πόλωση: οι πολιτικοί τσακώνονται με πάθος για το ποιος θα οδηγήσει το αυτοκίνητο, ενώ πολύ λιγότερο συζητούν για το ποιος αποφάσισε τη διαδρομή.
Ο Τσίπρας είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Η πολιτική του διαδρομή έδειξε πόσο εύκολα η «ρήξη» μπορεί να μετατραπεί σε διαχείριση και η αντισυστημική γλώσσα σε κυβερνητικό ρεαλισμό. Ο Μητσοτάκης, από την άλλη, μετέτρεψε την αποτελεσματικότητα σε κεντρικό πολιτικό αφήγημα, συχνά παρουσιάζοντας τις πολιτικές επιλογές ως τεχνική αναγκαιότητα. Και ο Ανδρουλάκης παλεύει να πείσει ότι υπάρχει τρίτος δρόμος, χωρίς πάντοτε να αποδεικνύει ότι υπάρχει και τρίτη πολιτική.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: όχι ότι οι τρεις συμφωνούν σε όλα ασφαλώς και δεν συμφωνούν, αλλά ότι εκεί όπου θα περίμενε κανείς τη μεγάλη πολιτική σύγκρουση, συχνά συναντά τη συναίνεση. Και εκεί όπου υπάρχουν διαφορές, αυτές διογκώνονται επικοινωνιακά ώστε να παραχθεί η απαραίτητη εκλογική ένταση.
Η ψυχαναλυτική ανάγνωση γίνεται εδώ αμείλικτη: το πολιτικό σύστημα χρειάζεται να κατασκευάζει εχθρούς για να κρύψει τις συγγένειές του.
Ο Μητσοτάκης αρχικά χρειαζόταν τον «κίνδυνο Τσίπρα», στη συνέχεια είδε με τρόμο ότι μπροστά του υπάρχει ένας μη τεχνητός «κίνδυνος» ο Αντώνης Σαμαράς.
Ο Τσίπρας πάλι, χρειάστηκε τον «κίνδυνο Μητσοτάκη». Ενώ ο Ανδρουλάκης χρειάζεται και τους δύο για να αποδείξει ότι υπάρχει. Και οι τρεις, όμως, έχουν ανάγκη από το ίδιο πράγμα: να μη γίνει ο ψηφοφόρος τόσο απαιτητικός ώστε να ρωτήσει τι ακριβώς αλλάζει όταν αλλάζει η κυβέρνηση.
Και οι τρεις επενδύουν σε εκείνο που ο Φρόυντ αποκαλούσε «ναρκισσισμό των μικρών διαφορών» που δημιουργεί ένα αίσθημα συναίνεσης και μια φανταστική ενότητα. Η αδυναμία των πολιτικών (Μητσοτάκη, Τσίπρα, Ανδρουλάκη το επαγγελματικό κλαμπ εξουσίας) έγκειται στην έλλειψη τους να ξεχωρίσουν τη Διαφορά από τις διαφορές. Και αυτό γιατί η πρώτη ενέχει την πολιτική έμπνευση και δημιουργία, ενώ οι διαφορές (που επικαλείται το τρίο Μητσοτάκης, Τσίπρας, Ανδρουλάκης, «οι διεκδικητές ένοικοι του Μαξίμου») είναι δοσμένες ως σκηνοθετημένες νόρμες, ως εξυπηρετήσεις συμφερόντων και ως συνήθειες πολιτικής διαχείρισης.
Εξάλλου έχει ξεκινήσει ένα σχέδιο ολοκλήρωσης. Εθνικές εκλογές λίγο πριν την ανάληψη της προεδρίας της χώρας μας (προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης) και μαζί μια πρόταση που έχει πέσει στο τραπέζι για συγκυβέρνηση εθνικού σκοπού των τριών κομμάτων ΝΔ, ΕΛ.ΑΣ, ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια η πρόταση μάλλον έχει γίνει δεχτή. Ας σκεφτούμε ότι ο κ. Γιώργος Σιακαντάρης (συνεργάτης και σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα στερούμενος βέβαια θεσμικού ρόλου, αλλά προερχόμενος από το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς ΕΛ.Α.Σ), έχει προτείνει ανοιχτά τη συνεργασία ή τη συγκυβέρνηση δυνάμεων, αυτό τα λέει όλα. Και μάλιστα έχει ανοίξει συζήτηση για κυβερνητικές συνεργασίες που ξεπερνούν τις παραδοσιακές κομματικές γραμμές, μιλώντας ανοιχτά χωρίς επιφυλακτικότητα για ανοιχτή προώθηση συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία.
Ίσως, τελικά, η πιο ανατρεπτική ερώτηση δεν είναι ποιος από τους τρεις θα κερδίσει, γιατί αναμένεται συνεργασία, είναι αν, όταν κάποιος από τους τρεις κέρδιζε, θα άλλαζε πραγματικά το παιχνίδι – ή απλά θα ήταν ένας άλλος διαχειριστής.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
«Μπορεί να μην είναι η ερώτησή σας, αλλά αυτή είναι η απάντησή μου»
«Μπορεί να μην είναι η ερώτησή σας, αλλά αυτή είναι η απάντησή μου»
Ο Ζωρζ Μαρσέ, ιστορικός ηγέτης του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, στην διάρκεια εμφάνισής του στη γαλλική τηλεόραση στις 3 Φεβρουαρίου 1981, είχε δώσει μια χαρακτηριστική απάντηση που πέρασε στην Ιστορία όταν οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι της εποχής επιχείρησαν να κατευθύνουν τη συζήτηση εκεί όπου οι ίδιοι ήθελαν, ενώ φούντωνε η αντιπαράθεση στους κόλπους της γαλλικής Αριστεράς.
«Μπορεί να μην είναι η ερώτησή σας, αλλά αυτή είναι η απάντησή μου», είπε χαρακτηριστικά θέτοντας τα ζητήματα που εκείνος έκρινε σκόπιμο να τεθούν στο δημόσιο διάλογο κόντρα στις επικοινωνιακές «τρικλοποδιές». Με την φράση του βέβαια να μην αποτελεί απλώς μια «έξυπνη ατάκα», αλλά επί της ουσίας μια ολοκληρωμένη πολιτική αντίληψη για τα πράγματα. Σαφώς ο πολιτικός δεν μπορεί να επιλέξει τις ερωτήσεις που θα δεχθεί. Μπορεί, όμως, να επιλέξει αν θα αφήσει τις παρελκυστικές ερωτήσεις να καθορίσουν τη συζήτηση – κατ’ επέκταση να οριοθετήσουν και τον δημόσιο διάλογο, θέτοντας την «ατζέντα».
Σε καιρούς επικοινωνιακά πονηρούς σαν και τους σημερινούς δε, αυτό το σημείο έχει ιδιαίτερη σημασία.
Χθες ο Αλέξης Τσίπρας, στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στο πλαίσιο της 90ης ΔΕΘ, επιχείρησε να θέσει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τη συζήτηση που αφορά στην επόμενη ημέρα της χώρας. Στο παραγωγικό μοντέλο, στην οικονομική πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί, στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να δημιουργηθεί νέος πλούτος και να αυξηθούν τα εισοδήματα, αλλά και ευρύτερα στη δημοκρατική διακυβέρνηση με λαϊκό και ταξικό πρόσημο. Περιέγραψε δηλαδή μια εντελώς διαφορετική πολιτική κατεύθυνση – προς τα αριστερά. Εντελώς διαφορετική κι εκ διαμέτρου αντίθετη από εκείνη που έχει επιλέξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος των κοινωνικών πιέσεων που η ίδια επιτρέπει να δημιουργούνται μέσα από παροχές κι επιδόματα. Και η διαφορά ανάμεσα στις δυο «σχολές σκέψεις» για πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα ασφαλώς και δεν είναι απλώς «τεχνική», αλλά βαθύτατα πολιτική.
Κι ακριβώς για αυτό τον λόγο είναι μια συζήτηση που αξίζει όχι απλώς να γίνει, αλλά πρέπει και να μην θαφτεί ή να μην χαθεί, μέσα στα διάφορα «θέματα της επικαιρότητας» που κατασκευάζει συστηματικά το γνωστό σύστημα της φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας.
Το τελευταίο διάστημα, αντιμέτωπα με αυτή την πρακτική ήρθαν πρόσωπα που συνδέονται με την ΕΛ.Α.Σ. Ο Γιώργος Παππάς, μιλώντας για την «πατριωτική εισφορά», έκανε μια άστοχη αναφορά και στη συνέχεια έσπευσε άρον-άρον να διευκρινήσει τη θέση του – ενώ η ουσία της «πατριωτικής εισφοράς» δεν είναι άλλη από τη φορολόγηση του 1% των πλουσίων της χώρας κι όχι βέβαια οι θυρίδες ή τα χρυσαφικά. Προχθές, ο Γιώργος Σιακαντάρης, που συμμετείχε στη συγγραφή της διακήρυξης της ΕΛ.Α.Σ., αλλά δεν είναι στέλεχος του κόμματος, έκανε μια παρέμβαση στα κοινωνικά δίκτυα για τη γερμανική πολιτική πραγματικότητα όπως διαμορφώνεται μετά την εκλογική επικράτηση της ακροδεξιάς AfD στο κρατίδιο της Σαξονίας/Άνχαλτ. Ένα ποστ όμως που διαστρεβλώθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τελικά αποτέλεσε την τεχνητή αφορμή για να στηθεί μια συζήτηση περί δήθεν συνεργασίας του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, με την… Νέα Δημοκρατία.
Αν κάτι πρέπει να κρατήσει κανείς από αυτά τα δύο περιστατικά (που δεν είναι όμως και τα μοναδικά), είναι πως και στις δύο περιπτώσεις, το πολιτικό περιεχόμενο, η ουσία δηλαδή της συζήτησης, υποχώρησε μπροστά στη διαχείριση της εντύπωσης που άφησε. Σαφώς δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Σαφώς οι πολιτικοί αντίπαλοι της νεοσύστατης ΕΛ.Α.Σ θα αξιοποιήσουν μια κακή διατύπωση, ή θα απομονώσουν μια φράση. Θα της δώσουν τη δική τους ερμηνεία. Κι αυτό είναι μέρος της πολιτικής πραγματικότητας – και δεν πρόκειται να αλλάξει.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο ένας νέος πολιτικός χώρος αντιδρά σε αυτήν την παραδοσιακή πρακτική συστηματικής εκτόξευσης λάσπης. Την στιγμή κατά την οποία αισθάνεσαι την ανάγκη να απαντήσεις «στις ερωτήσεις», αυτόματα παραχωρείς την πρωτοβουλία απέναντι. Κι όταν δαπανάς τον πολιτικό σου χρόνο εξηγώντας τι δεν εννοούσες, έχεις ήδη απομακρυνθεί από αυτό που αρχικά ήθελες κι έπρεπε να πεις.
Στο σημείο αυτό εντοπίζεται η πραγματική πρόκληση για τα νέα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. Τα οποία δεν χρειάζεται να είναι «αλάνθαστα». Χρειάζεται όμως – εκτός από προσεκτικά – να καταλαβαίνουν, να αντιλαμβάνονται ότι ρόλος τους είναι να θέτουν ατζέντα κι όχι να απαντούν στην κατασκευασμένη ατζέντα των αντιπάλων τους.
Η ΕΛ.Α.Σ. έχει την ευκαιρία πέραν του επικεφαλής της και σε επίπεδο στελεχών να μιλήσει απλά, κατανοητά και ουσιαστικά για το δικό της πολιτικό σχέδιο. Και να εξηγήσει – όπως έκανε χθες και ο εμπειρότερος πλέον Τσίπρας – τι σημαίνει στην πράξη αυτό το διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο που παρουσιάστηκε χθες στη ΔΕΘ και γιατί αυτό συνιστά πραγματική πολιτική εναλλακτική.
Εκεί βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής ηγεμονίας. Όταν εσύ ορίζεις, αποφασίζεις το τί θα συζητηθεί. Το πιο σημαντικό; Όταν συγχρόνως πετυχαίνεις να κάνεις την κοινωνία να συζητά τα ζητήματα που εσύ έθεσες δίχως να επιτρέπεις στους «απέναντι» να ορίσουν εκείνοι το ποια είναι η ερώτηση που «έχει σημασία».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)