«Ιλιγγιώδης παρακμή της δουλοπαροικίας που λέγεται Ελλάδα» Νίκος Σίμος

Για την «ιλιγγιώδη παρακμή» μιας χώρας «Τουρκομπαρόκ» που κυβερνάται με «πρωθυπουργική μοναρχία» σε «κοινοβουλευτική ολιγαρχία», μιλά στο militaire news ο Νίκος Σίμος. «Όλη η χώρα απέραντη παράγκα», λέει ενθυμούμενος το γνωστό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Μια παράγκα από την οποία 500.000 νέοι έφυγαν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μια χώρα όπου ανέχεται σκάνδαλα όπως αυτά των υποκλοπών που δείχνουν ότι «μόνο οι χαφιέδες εκσυγχρονίστηκαν», μια δουλοπαροικία δέσμια των μνημονίων που πρόθυμα υπέγραψαν οι πολιτικοί της «ηγέτες». Η πορείς όπως λέει είναι εμφανής: η χώρα γίνεται αν δεν έχει γίνει ήδη χώρος στα χέρια ιδιωτών.

Από τον «προνομιακό σύμμαχο» στον θεατή των εξελίξεων

Αποψεις

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν αυτή που ανέδειξε τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους

Αν κάτι έμεινε από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αυτό δεν ήταν η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η κυριαρχία του Ταγίπ Ερντογάν στο πολιτικό και διπλωματικό προσκήνιο.

Η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αποκαλυπτική: ο Έλληνας πρωθυπουργός πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητος, την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος βρισκόταν στο επίκεντρο των επαφών, των διεργασιών και των γεωπολιτικών ισορροπιών.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπήρξε ούτε αυτή τη φορά η παράλληλη παρουσία υψηλόβαθμου Αμερικανού αξιωματούχου στην Αθήνα, είτε πριν είτε μετά τις επαφές στην Άγκυρα, όπως αποτελούσε επί χρόνια σχεδόν πάγια διπλωματική πρακτική όταν κορυφαίοι παράγοντες της Ουάσινγκτον επισκέπτονταν Ελλάδα και Τουρκία.

Κι όμως, ήταν η ίδια η κυβέρνηση, μαζί με τα φιλικά προς αυτήν Μέσα Ενημέρωσης, που καλλιεργούσαν προσδοκίες ακόμη και για επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, αξιοποιώντας σχετικές αναφορές της Κίμπερλι Γκιλφόιλ.

Τελικά, στην Άγκυρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατάφερε ούτε μια σύντομη συνομιλία με τον Αμερικανό πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει όσο καμία άλλη μεταπολιτευτικά στη λογική του «δεδομένου συμμάχου» απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την ίδια στιγμή, κυβερνητικοί κύκλοι και φιλικά Μέσα επιχείρησαν να αναδείξουν ως επιτυχία το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα του casus belli και διά της ατόπου και των F-35. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πώς ήταν η ιστορική ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο, υπό τα θερμά χειροκροτήματα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης, που είχε συμβάλει καθοριστικά στο να παραμείνει τότε εκτός του προγράμματος των F-35 η Τουρκία, εξέλιξη που η κυβέρνηση αξιοποίησε πολιτικά μέχρι και τις εκλογές του 2023.

Η μεγάλη εικόνα πίσω από τις φωτογραφίες της Συνόδου

Πίσω όμως από τις διπλωματικές χειραψίες και τις δημόσιες δηλώσεις διαμορφώνεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα, η οποία φαίνεται να αλλάζει συνολικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης. Η πρώτη και σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι επιβεβαιώνεται η σταδιακή απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης.

Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να παρέχει την πυρηνική ομπρέλα απέναντι στη Ρωσία, ωστόσο μεταφέρει πλέον στους Ευρωπαίους το μεγαλύτερο βάρος της στρατιωτικής ισχύος στο συμβατικό πεδίο.

Η νέα αυτή στρατηγική μεταφράζεται σε τέσσερις βασικές επιλογές: μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, ισχυρότερους εθνικούς στρατούς, μαζική ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και αυξημένο έλεγχο των γεωστρατηγικών περασμάτων που περιβάλλουν τη Ρωσία.

Και στους τέσσερις αυτούς άξονες η Τουρκία αναδεικνύεται σε κομβικό παίκτη, τόσο λόγω γεωγραφίας όσο και λόγω στρατιωτικής ισχύος.

Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της Ευρώπης αναδύεται μια νέα πραγματικότητα. Η Γερμανία (μπρρ, ανατριχίλα δύο Παγκοσμίων Πολέμων) εξελίσσεται στη στρατιωτική δύναμη που θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τις ισορροπίες.

Οι προβλέψεις δείχνουν ότι έως το τέλος της δεκαετίας οι αμυντικές της δαπάνες θα ξεπερνούν αθροιστικά εκείνες της Γαλλίας και της Βρετανίας, γεγονός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογίσει κανείς τις διαχρονικά στενές σχέσεις Βερολίνου και Άγκυρας.

Παράλληλα, έχει πλέον παγιωθεί στους ευρωπαϊκούς αμυντικούς σχεδιασμούς η αντίληψη ότι η μοναδική στρατηγική απειλή για την Ευρώπη προέρχεται από τη Ρωσία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να πεισθούν οι σύμμαχοι ότι μπορεί να υφίσταται απειλή και από άλλη χώρα, ακόμη κι αν αυτή είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που περιορίζει αντικειμενικά τα περιθώρια της ελληνικής διπλωματίας να αναδείξει τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η τουρκική ατζέντα και οι ελληνικές ισορροπίες

Ο Ταγίπ Ερντογάν, από την πλευρά του, δεν έχασε την ευκαιρία να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για το Αιγαίο. Με δημόσια δήλωσή του ανέφερε ότι συμμερίζεται την άποψη πως οι δύο σύμμαχοι πρέπει να επιλύσουν τα ζητήματα που αφορούν ιδιαίτερα το Αιγαίο, προτείνοντας αρχικά επαφές σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών και, εφόσον απαιτηθεί, συνάντηση των δύο ηγετών για διαπραγμάτευση.

Προφανώς γνωρίζει ότι μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα μπορεί να προχωρήσει αυτήν την περίοδο. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε προεκλογικό περιβάλλον, ενώ η πάγια ελληνική θέση δεν αφορά συνολική διαπραγμάτευση «για το Αιγαίο», αλλά αποκλειστικά τη μοναδική αναγνωρισμένη διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.

Την ίδια ώρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το αν η περίφημη περίοδος των «ήρεμων νερών» θα συνεχιστεί. Η Αθήνα εξακολουθεί να μην προχωρά στην πράξη ούτε τα θαλάσσια πάρκα ούτε την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου, σταθμίζοντας εμφανώς τις αντιδράσεις της Άγκυρας.

Κανείς δεν μπορεί επίσης να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να αξιοποιήσει το ευνοϊκό για τον ίδιο διεθνές περιβάλλον, αλλά και τη στήριξη που φαίνεται να απολαμβάνει από τον Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να πιέσει για μια συνολική ατζέντα διαλόγου στα ελληνοτουρκικά.

Η δυσάρεστη θέση της Αθήνας στη νέα γεωπολιτική εξίσωση

Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, γίνεται ακόμη πιο σαφές γιατί η ελληνική πλευρά δυσκολεύεται να επηρεάσει τις εξελίξεις. Στους νέους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Συμμαχίας και της Ευρώπης, η Ελλάδα δε φαίνεται να καταλαμβάνει κεντρική θέση.

Αντιθέτως, ο ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι περισσότερο συμπληρωματικός απέναντι στον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας.

Η Αθήνα επιχειρεί να αντισταθμίσει αυτήν την πραγματικότητα ενισχύοντας τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ωστόσο, ακόμη και αυτή η επιλογή δε φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να μεταβάλλει τους βασικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ευρωατλαντικό σύστημα ασφαλείας, χώρια που μπορεί να αποδειχτεί κοντόφθαλμη.

Τα συμπεράσματα που δύσκολα αμφισβητούνται

Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν προκύπτουν δύο πολιτικά συμπεράσματα.

Πρώτον, η στρατηγική της άνευ όρων πρόσδεσης στον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» φαίνεται ότι δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα διπλωματικά ανταλλάγματα και οδηγεί σε αποτελέσματα πολύ διαφορετικά από εκείνα που είχε προεξοφλήσει η κυβέρνηση.

Και δεύτερον, η εικόνα που εκπέμπει σήμερα η ευρωπαϊκή ηγεσία μόνο προβληματισμό προκαλεί. Ανήμπορη να διαμορφώσει αυτόνομη στρατηγική και να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις, δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις περισσότερο ως θεατής παρά ως πρωταγωνιστής.

Στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα, οι ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα, οι συμμαχίες αποκτούν διαφορετικό περιεχόμενο και η ισχύς επανακαθορίζει τους κανόνες.

Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να επιμένει ότι αποτελεί «δεδομένο σύμμαχο», αλλά να αποδείξει ότι παραμένει χρήσιμος και αναντικατάστατος στρατηγικός παράγοντας. Γιατί, διαφορετικά, ο κίνδυνος να περιοριστεί στον ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων δε θα αποτελεί πλέον πολιτική κριτική, αλλά γεωπολιτική πραγματικότητα.

Πηγή: www.neakriti.gr

Η βία του νεοφιλελευθερισμού, του πελατειακού κράτους και η τρομοκρατία

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η κυβέρνηση εργαλειοποίησε στο έπακρο τη δολοφονία της κυρίας Νέστορα, θύμα της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης, κατά τρόπο μάλιστα διχαστικό από ανώριμα στελέχη της αλλά προφανώς με υποβολέα το Μαξίμου. Γιατί σε αυτόν τον βαθμό; Μας το αναλύει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις «Παράπλευρες απώλειες»: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος», γράφει, «έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά…πρέπει να αναζητήσει άλλες, μη οικονομικές εκδοχές αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει τη νομιμότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες».

Πώς θα το επιτύχει αυτό; «[Θα] πρέπει να δραματοποιηθεί τεχνητά (το θέμα της προσωπικής ασφάλειας) σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει…[Γι’ αυτό] η βαρύτητα και το μέγεθος των κινδύνων κατά της προσωπικής ασφάλειας πρέπει να παρουσιαστούν με τα πιο ζοφερά χρώματα».

Ο Μαξ Βέμπερ αναφέρεται στη βία ως το νόμιμο μονοπώλιο του κράτους, ότι το κράτος μόνον μπορεί να ασκεί νόμιμα βία κατά των πολιτών. Βέβαια το κράτος μας είχε επεκτείνει κατά το παρελθόν το «δικαίωμα» αυτό για την επιβολή επιθυμητών ταξικών συμφερόντων: ξερονήσια, εκτελέσεις, κοινωνικός αποκλεισμός με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, απροσχημάτιστη ευνοιοκρατία. Όμως η βία δεν έχει μόνο μία μορφή, αυτή της φυσικής βίας, που δεν είναι ορατή όσο στο παρελθόν. Έχει μεταλλαχθεί και συνεχίζει και με άλλες μορφές: από τον Χομπς και τον Βέμπερ που θεωρούσαν το κυρίαρχο κράτος εξουσία ικανή να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο και πολιτών του, περάσαμε σήμερα στη «βιοεξουσία» του Μισέλ Φουκό. Η βιοεξουσία δεν είναι εξαναγκαστικό σύστημα αλλά διάχυτος μηχανισμός διαχείρισης της ζωής από απρόσωπα μέσα, διοικητικές πρακτικές και άγραφους νόμους. Όπως η αναξιοκρατία μέσω πελατειακών σχέσεων που σου δημιουργεί αίσθημα αποκλεισμού και σε καλεί να απεμπολήσεις τις ιδέες και τις αρχές σου και να ενταχθείς και εσύ στο κυρίαρχο αφήγημα, διαφορετικά πρέπει να πάρεις τον δρόμο της μετανάστευσης. Μπορεί η κυβέρνηση να προβάλλει τα πρότυπα και τα πειραματικά σχολεία, αλλά προς τι όλη αυτή η διαδικασία εισαγωγής και πίεσης στο παιδί όταν αργότερα θα αναγκαστεί να προστρέξει στα κομματικά γραφεία ή σε κάποιους που ενδύονται τον μανδύα του «συνδικαλιστή» για να εργαστεί με μπλοκάκι στον σιδηρόδρομο;

Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.

Η εργαλειοποίηση τού «Νόμος και Τάξη» έρχεται να αποπροσανατολίσει από την κυβερνητική πολιτική συσσώρευσης του κεφαλαίου μέσω της υπεξαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων στην Υγεία και στην Παιδεία, με την αφαίμαξη των μισθών μέσω του «πληθωρισμού της απληστίας» που υφαρπάσσει εισοδήματα και δημιουργεί τεράστια κέρδη. Αλλά και όταν το κεφάλαιο εμφανίζεται να δίνει με το ένα χέρι συμβολικές αυξήσεις, τις ανακτά με το άλλο στον χώρο της ζωής των εργαζομένων: απρόσιτα ενοίκια και κόστη για απόκτηση κατοικίας, ιδιωτικά θεραπευτήρια με την απαξίωση του ΕΣΥ, τράπεζες, ευέλικτες μορφές εργασίας, αλλά και ανεργία ως αντίβαρο εργασιακών διεκδικήσεων. Σε αυτές τις συνθήκες εξάρτησης και αποκλεισμού, δεν είναι αναμενόμενο να επωάζονται μορφές βίας, από την οπαδική βία έως την τρομοκρατία, ως εκδηλώσεις μίσους για μια πολιτική που τους αποκλείει ή ψαλιδίζει τα όνειρά τους;

Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.

Πηγή: www.efsyn.gr

Ο Τραμπ κι ο Μπέκετ

Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;

Οδυσσέας Ιωάννου

Διαβάζοντας την είδηση αγουροξυπνημένος ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος πως δημοσιεύτηκε από το «Βατράχι» ή το «Κουλούρι». Ο Τραμπ επεμβαίνει και ακυρώνει κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ, στο μουντιάλ. Ευφυέστατο. Τι σκέφτηκαν οι τύποι!

Δυσκολεύτηκα στην διασταύρωση της είδησης, νόμιζα πως ακόμη και τα γνωστά sites είχαν πέσει σε μία ωραία παγίδα που τους έστησε κάποιο από τα προαναφερθέντα sites.

Και οι φωτογραφίες ήταν AI -το μάθαμε πια, δεν την πατάμε- και ο Τραμπ, έτσι κι αλλιώς- είναι ένα πρόσωπο που μπορείς να τους καταλογίσεις ακόμη και την αξίωση από αύριο να βγαίνει ο ήλιος από την Δύση, και να μην παραξενευτεί κανένας.

Θα ρωτήσεις τώρα κάτι πολύ λογικό. Από όλα όσα έχει κάνει και έχει πει αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα, αυτό είναι που σου φάνηκε αδύνατο; Η ακύρωση μίας κόκκινης κάρτας; Ναι, δεν είναι το ίδιο.

Ακόμη και για κάποιον που είναι χρεωμένος με ότι πιο σκοτεινό, παράλογο και επικίνδυνο κυκλοφορεί εκεί έξω, το να ζητήσεις να ακυρωθεί μία κόκκινη κάρτα ποδοσφαιριστή της χώρας σου, ξεπερνάει κάποιο όριο που δεν έχει να κάνει με την σύγκριση του αίματος που έχει χυθεί με τις ευλογίες του. Σαφώς και το αίμα, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η σύνθλιψη των πιο αδύνατων και ο κυνισμός της εξουσίας, δεν έχουν κανένα ισόποσο στην ζυγαριά της φρίκης. Όμως κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνη μία συμπεριφορά που σε κάνει να γελάς παρά εκείνη που σε κάνει να θυμώνεις.

Στην δεύτερη περίπτωση, στον θυμό, διακρίνεις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, βλέπεις την διαδρομή του χρήματος που δεν ορρωδεί προ ουδενός, ορίζεται αυτόματα ένα πεδίο μάχης.

Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;

Επίσης η δεύτερη περίπτωση έχει πολύ πιο επικίνδυνες επιπτώσεις γιατί σε θέτει αναίμακτα εκτός παιχνιδιού.

Σε αναγκάζει -ως ύστατη άμυνα- να ακολουθήσεις διαδρομές χιούμορ και ενίοτε και σαχλαμάρας, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε πολύ σοβαρά για την ζωή σου.

Και αρχίζεις τις μπαλαφάρες για να αντέξεις την ήττα σου:

Δεν φταίει ο καπιταλισμός. Για όλα φταίει εκείνος ο μικρός θεούλης που όταν τον έπιασαν στα πράσα σκέφτηκε να ξεστομίσει την φράση-μνημείο «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Ούτε που πήγαινε το μυαλό του τι απάτητους δρόμους άνοιξε στην ανθρώπινη σκέψη και πώς κατάφερε με μία φράση να παραλύσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης, απάντησης. Όρισε την έλλειψη ζωτικού χώρου διαμάχης, το τίποτα, το κενό, τον μη χώρο, τον μη χρόνο, με έναν τρόπο που δεν το κατάφερε ούτε ο Μπέκετ στο «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Το θετικό είναι ότι θυμηθήκαμε όλοι αυτές τις μέρες Σταύρο Τσιώλη

www.news247.gr

Σταύρος Λυγερός "Σύνοδος ΝΑΤΟ: Γιατί η Δύση χορεύει στον ρυθμό της Τουρκίας"

Μητσοτάκης – Τσίπρας win-win

Το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των μερισμάτων ή για την αύξηση του κατώτατου μισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήματα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των μέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός

Κώστας Βαξεβάνης

ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ

Είτε οι δηµοσκοπήσεις είναι πραγµατικές είτε είναι εκτός πολιτικής πραγµατικότητας δεν έχει καµία σηµασία. Αφού δεν µπορούν να διαψευστούν διά στιγµιαίων εκλογών ή κάποιας έρευνας αξιοπιστίας, έχουν τη δυνατότητα να διαµορφώνουν την πολιτική σκηνή. Η πεποίθηση που υπάρχει στον κόσµο αυτήν τη στιγµή είναι ότι ο Μητσοτάκης είναι πρώτος και ο Τσίπρας δεύτερος. Παρότι το σύστηµα των δηµοσκοπήσεων έχει διαψευστεί πολλές φορές, η συζήτηση από τα καφενεία έως και τη Βουλή πλέον γίνεται µε βάση την απονοµή ποσοστών των δηµοσκοπήσεων. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση, δηµοσκοπική αδεία, ενώ δεν έχει δοκιµαστεί καν εκλογικά.

Αν πιστέψουµε ωστόσο τις δηµοσκοπήσεις, τότε εκτός από την κατάταξη (πρώτος ο Μητσοτάκης, δεύτερος ο Τσίπρας) αναδεικνύεται και ένα άλλο στοιχείο. Η εµφάνιση της ΕΛΑΣ ανέβασε τον Μητσοτάκη κατά δύο µονάδες, ενώ αντίστοιχα ευνοηµένος εµφανίζεται και ο Τσίπρας. Η σύγκρουση λειτουργεί για να καθιερωθεί ένας νέος δικοµµατισµός. Ο πρωθυπουργός βρίσκει στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού τον τέλειο αντίπαλο. Μπορεί να εκφοβίσει το πολιτικό του ακροατήριο µε το φάντασµα του Τσίπρα, µπορεί εύκολα να τον ενοχοποιήσει για τα πάντα, ακόµη και για την τροµοκρατία, και να συσπειρώσει ψηφοφόρους ελπίζοντας µάλιστα να τους αποτρέψει από το να στραφούν στο κόµµα του Αντώνη Σαµαρά µπροστά στον επερχόµενο κίνδυνο.

Από την άλλη πλευρά, ο σφυροκοπηµένος Τσίπρας αποκτά προφίλ µοναδικού πραγµατικού αντιπάλου του Μητσοτάκη. Χαρακτηριστική είναι η επίθεση στον Τσίπρα µε βάση την τροµοκρατική επίθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο ανιστόρητος Κωνσταντίνος Κυρανάκης ενέπλεξε και την ονοµασία του κόµµατος ΕΛΑΣ. Με τη σειρά του ο κεντρικός τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για όσα είπε για τον αναβαλλόµενο φόρο των τραπεζών, εµφανίζοντάς τον ως εχθρό του τραπεζικού συστήµατος. Ο Τσίπρας µπορεί αυτήν τη στιγµή να είναι υπεράνω κάθε υποψίας για σύγκρουση µε τις τράπεζες, αλλά ο Στουρνάρας τεχνητά έστω τον φιλοτέχνησε ως τέτοιο. Εδώ υπάρχει και άλλη µια λεπτοµέρεια, καθότι ο Γιώργος Χουλιαράκης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα σύµβουλος του Στουρνάρα και του Τσίπρα, κάποιον έχει συµβουλέψει λάθος από τους δύο ή είναι υπό πολιτική σχιζοφρένεια.

Ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι παραµένει πρώτος στην κατάταξη του νέου δικοµµατισµού. Οι βασικοί λόγοι είναι δύο. Καταρχάς ο Μητσοτάκης στα χρόνια διακυβέρνησής του και ειδικά µετά το 2023 δεν υπέστη το βάρος της πραγµατικής αντιπολίτευσης. Τα δύο τελευταία χρόνια µάλιστα ο new entry αντίπαλός του από τα παλιά δεν συµµετείχε στη Βουλή σε κανενός είδους αντιπαράθεση µαζί του. Αρα επέτρεψε την κυριαρχία του.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τον κατέστησαν κυρίαρχο, ανίκητο και ακατανίκητο µε τις δηλώσεις τους. Από τα πρώτα επιχειρήµατα που χρησιµοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, πριν από τη δηµιουργία του κόµµατός του, ήταν πως χρειάζεται η ενότητα των προοδευτικών δυνάµεων για να ηττηθεί ο Μητσοτάκης, γιατί δεν γίνεται να ηττηθεί διαφορετικά. Αντί να κάνει παρουσίαση θέσεων για να νικηθούν ο Μητσοτάκης και η πολιτική του, χρησιµοποίησε το επιχείρηµα του ανίκητου µπαµπούλα Μητσοτάκη. Εκανε έτσι παραδοχή της κυριαρχίας του µε κριτήρια που δεν ωφελούσαν την πραγµατική πολιτική.

Ως βασιλικότερος του βασιλέως ο Σωκράτης Φάµελλος χρησιµοποίησε κατά κόρον το επιχείρηµα «του Μητσοτάκη που δεν µπορεί να νικηθεί», για να εµφανίσει ως αναγκαία τη δηµιουργία ενός µετώπου, που τελικώς υπέπεσε στο απογοητευτικό σενάριο αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τελικώς ούτε η αρχική τοποθέτηση του Τσίπρα ούτε και η απέλπιδα προσπάθεια του Φάµελλου για επιβίωση είχαν καµία πρακτική σηµασία. Ο Αλέξης Τσίπρας, για πρώτη φορά, πορεύεται µε τρόπο που δεν εµπεριέχει αµφισηµίες, αφού όπως σωστά και προφητικά διατύπωσε ο Σταµάτης Κραουνάκης «ο Τσίπρας δεν θέλει να κάνει κόµµα, θέλει να γίνει πρωθυπουργός». Αυτός ο σαφής στόχος υπαγορεύει την τακτική του. ∆εν απολογείται σε πολιτικές δεσµεύσεις ούτε έχει πρόβληµα να επιλέξει θέσεις αν αποδειχτεί ότι βολεύουν. Ενα µεγάλο ποσοστό των συνεργατών του όχι µόνο δεν έχει καµία σχέση µε την Αριστερά και τη συσπείρωσή της, αλλά υπήρξαν υβριστές του και δολοφονούσαν την προσωπικότητά του επί χρόνια. Προφανώς η επίτευξη του στόχου µε κάθε µέσο είναι αυτό που τον κάνει να παραβλέπει όσα του έκαναν και το ποιοι είναι. Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική, είναι τυχοδιωκτισµός και υστεροβουλία.

Ο νέος δικοµµατισµός έχει πολύ δυσδιάκριτες διαχωριστικές γραµµές. Θα καταφεύγει στον εµπειρικό διαχωρισµό «καλός» και «κακός», µε στοιχεία επικοινωνιακής ή προσωπικής γοητείας και συµπάθειας. Είναι ήδη διακριτό ότι υπάρχει αντιπαλότητα για πτυχές των προβληµάτων, αλλά όχι για όσα τα γεννούν. Ο εντοπισµός και η αντιµετώπιση των αιτιών των προβληµάτων ήταν πάντα το χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Ετσι το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των µερισµάτων ή για την αύξηση του κατώτατου µισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήµατα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των µέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός.

Το ουσιαστικό θέµα που έβαζε πάντα η Αριστερά «ποιον συµφέρει και τι» µετατρέπεται σε τεχνοκρατικά διλήµµατα του επιπέδου «το πρόγραµµά σας δεν είναι κοστολογηµένο». Οι εφοπλιστές καλούνται να προσφέρουν εθελοντικά ό,τι έχουν ευχαρίστηση για το εθνικό ταµείο και οι τράπεζες να συµµορφωθούν µε κανόνες. Τα κοινωνικά θέµατα, τα συµφέροντα των κοινωνικών τάξεων, η ουσιαστική πραγµατική κοινωνική εκπροσώπηση εξαφανίζονται. Τη θέση τους παίρνει η απαρίθµηση βελτιωτικών µέτρων που υιοθετούνται όπως ακριβώς συµβαίνει µε τα συµπληρώµατα διατροφής. Με ένα χάπι-µέτρο παραπάνω δηµιουργείται πολιτικό πλεονέκτηµα.

Το τραγικό είναι ότι η συντηρητική παράταξη αποδεικνύεται πιο αποτελεσµατική στο να απευθύνεται στον κόσµο της για να τον κινητοποιήσει µε µορφές φυσικής παρουσίας. Από τις εκδηλώσεις της Οµάδας Αλήθειας όπου εµφανίζονται χιλιάδες έως τις διαµαρτυρίες για την επίθεση στη Θεσσαλονίκη όπου σε λίγες ώρες µαζεύονται οργανωµένα και µε τυπωµένα µπλουζάκια τα µέλη του κόµµατος, είναι φανερό ότι η Ν∆ εµφανίζει «κινηµατικές» διαδικασίες αντίδρασης. Στην άλλη όχθη η Αριστερά διυλίζει θεωρίες και γράφει λόγους προς κατανάλωση.

Στη διαδικασία της εντός ορίων νεοδικοµµατικής αντιπαλότητας ο Μητσοτάκης φιλοδοξεί να συσπειρώσει το εκλογικό σώµα µε τον µπαµπούλα του Τσίπρα και να κυβερνήσει για τρίτη τετραετία. Στη συνέχεια µπορεί να οργανώσει την έξοδό του µε τους δικούς του όρους, ορίζοντας τον διάδοχο. Εχει ήδη καλύψει τα νώτα του διορίζοντας την επιθυµητή ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων για κάθε κακό ενδεχόµενο. Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας περιµένει να έρθει η σειρά του. Για δεύτερη φορά µετά την τετραετία 2019-23 ακολουθεί τη θεωρία του ώριµου φρούτου. Αυτήν τη φορά βέβαια έχει άλλες εγγυήσεις και στήριξη από συγκροτήµατα και επιχειρηµατίες, αλλά του διαφεύγει ότι η πολιτική είναι γεµάτη από απρόβλεπτες καταστάσεις που εµφανίζονται ως βεβαιότητες.

www.koutipandoras.gr

Ο δρόμος προς τη δουλεία περνάει από το Chat Control

Σε τροχιά υιοθέτησης εισέρχεται η αμφιλεγόμενη ευρωπαϊκή νομοθετική πρόταση γνωστή ως «Chat Control», η οποία προβλέπει τη γενικευμένη σάρωση των ιδιωτικών ψηφιακών μηνυμάτων σε δημοφιλείς πλατφόρμες και ηλεκτρονικά ταχυδρομεία.
Μετά την έγκριση της διαδικασίας του κατεπείγοντος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το απόγευμα της Τρίτης, η τελική ψηφοφορία προγραμματίστηκε για την προσεχή Πέμπτη, προκαλώντας έντονες συζητήσεις γύρω από την προστασία των προσωπικών δεδομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η γνωστή δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά, με δημόσια παρέμβασή της, ανέδειξε τις θεσμικές παραμέτρους και τις πιθανές προεκτάσεις της εν λόγω διαδικασίας, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που ελλοχεύουν για το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής των Ευρωπαίων πολιτών. 

Αναφέρει σχετικά:

Της Μαρίας Δεναξά
Το απόγευμα της Τρίτης το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη διαδικασία του κατεπείγοντος για την υιοθέτηση του Chat Control, δηλαδή τη σάρωση των ιδιωτικών μας ψηφιακών μηνυμάτων στο whats app, viber, email’s κτλ.
Η ψηφοφορία αναμένεται την Πέμπτη εν μέσω θέρους όπου υιοθετούνται οι πιο αμφιλεγόμενοι και ενίοτε κατάπτυστοι -για τους λαούς- νόμοι στα κοινοβούλια.
Το ευρωκοινοβούλιο είχε ήδη απορρίψει το κείμενο. Ωστόσο, οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών επέλεξαν να το επαναφέρουν μέσω δεύτερης ανάγνωσης, σε μια διαδικασία όπου απαιτούνται 361 ψήφοι για να απορριφθεί, ενώ οι αποχές ουσιαστικά λειτουργούν υπέρ της πρότασης.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ψηφοφορία προγραμματίστηκε στην τελευταία συνεδρίαση πριν από τις θερινές διακοπές, όταν πολλοί ευρωβουλευτές απουσιάζουν. Το γνωρίζουν κι όμως το κάνουν. Αυτό αποκαλύπτει τις αντιδημοκρατικές προθέσεις τους που κανείς δεν θέλει να δεί!
Ακόμη και η ίδια η νομική υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει επισημάνει πως η πρόταση νόμου εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με το άρθρο 7 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, που προστατεύει την ιδιωτική ζωή και το απόρρητο των επικοινωνιών.
Αυτό που συναρμολογεί κομμάτι – κομμάτι η τεχνοκρατία των Βρυξελλών, είναι μια εκτροπή, ένα τέλειο οπλοστάσιο για την ημέρα που μια πραγματική οικονομική ή άλλη κρίση για την οποία εργάζεται πυρετωδώς, θα φέρει στην εξουσία πολιτικούς που δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό για να επιβάλλουν ότι πιο ακραίο μπορούν για να προστατευθούν οι ίδιοι και οι εντολείς τους. Οπότε δεν θα χρειαστεί να επινοήσουν τίποτα. Όλα θα είναι έτοιμα. Η γενικευμένη σάρωση των μηνυμάτων μας κι όχι μόνο θα είναι επιχειρησιακά έτοιμη και νόμιμη. Θα είναι ένα όπλο κάτω από το τραπέζι έτοιμο να το σηκώσουν και να το στρέψουν εναντίον μας.
Ο Φρήντριχ Χάγιεκ, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους και πολιτικούς στοχαστές του 20ου αιώνα, το είχε καταλάβει και το είχε επισημάνει: «o δρόμος προς τη δουλεία πλαισιώνεται από γραφειοκράτες με τις «καλύτερες προθέσεις». Δεν παραχωρεί κανείς την ελευθερία του μονομιάς. Την παραχωρεί σιγά – σιγά.. «για την προστασία των παιδιών μας», για την προστασία της «δημοσιας υγείας», για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» πάντα για έναν καλό λόγο που κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει.
Η ιστορία δεν θα θυμάται αυτούς τους τεχνοκράτες ώς τους προστάτες μας. Θα τους καταγράψει σαν τους αρχιτέκτονες της φυλακής υψίστης ασφαλείας στην οποία μας εγκλωβίζουν μέρα με την ημέρα και σε λίγο θα μας κλειδαμπαρώσουν. Σαν εκείνους που κατασκεύασαν τα δεσμά – μηχανισμό και τον παρέδωσαν σε όσους έκαναν εντατικά μαθήματα για να τον χρησιμοποιήσουν.
Την Πέμπτη, απαιτούνται 361 ψήφοι για να απορριφθεί η ακραία ψηφιακή παρακολούθηση μας. Είναι το τελευταίο εμπόδιο τους και θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε ποιοι έλληνες ευρωβουλευτές θα μας καταδικάσουν με την απουσία τους!

Πηγή: Αγώνας της Κρήτης

Η εποχή της ρευ­στο­ποίη­σης

Η σημε­ρινή βαθιά δομική κρίση του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος θέτει σε αμφι­σβήτηση τους κλα­σι­κούς κανόνες της καπι­τα­λι­στι­κής ανάπτυ­ξης.

του Γιώργου Μαργαρίτη

Πίσω από τα τρέχο­ντα γεγο­νότα δεν υπάρ­χει τίποτε το δαι­μο­νικό, το μετα­φυ­σικό και το δυσπρόσιτο στην κοινή λογική. Η Ιστο­ρία το έφερε ώστε η εποχή, ο κόσμος μας, να απο­κτήσει τα χαρα­κτη­ρι­στικά που σήμερα έχει.

Η εποχή μας έχει εξάλ­λου στα­θερό παρο­νο­μα­στή: είναι η εποχή κυριαρ­χίας του κεφα­λαίου, του καπι­τα­λι­σμού, αν σας είναι πιο οικείο. Τα ιερά κείμενα που συνο­δεύουν ετούτη την κυριαρ­χία επι­κε­ντρώ­νο­νται στη μεγι­στο­ποίηση του κέρ­δους που οι κεφα­λαιούχοι απο­κο­μίζουν και στη διεκ­πε­ραίωση των μεταξύ τους αντα­γω­νι­σμών σε τρόπο ώστε οι ισχυ­ροί να γίνουν ισχυ­ρότε­ροι και οι εξ αυτών αδύνα­μοι να εκπέσουν…

Να γίνουν losers στα ψηφιακά ελλη­νικά…

Οι αντα­γω­νι­σμοί γίνο­νται οξύτε­ροι, καθώς οι «επι­τυ­χη­μένοι» του συστήμα­τος, όπως και οι «απο­τυ­χη­μένοι» αυξάνο­νται και συνω­στίζο­νται στον μικρό μας πλα­νήτη. Στην ανα­ζήτηση νέων πηγών –ή νέων «προ­σχη­μάτων»– πλου­τι­σμού η αγω­νία γίνε­ται κινη­τήρια δύναμη.

Τα κέντρα της ισχύος γεω­γρα­φικά μετα­το­πίζο­νται, οι κερ­δο­φόρες δρα­στη­ριότη­τες μετα­τρέπο­νται σε πεδίο πει­ρα­μα­τι­σμού, η αβε­βαιότητα –κατά κανόνα κακός σύμ­βου­λος– υπο­κα­θι­στά θεω­ρη­τι­κές στα­θε­ρές. Με λίγα λόγια ο κόσμος, ο καπι­τα­λι­στι­κός κόσμος, γίνε­ται ρευ­στός, άμορ­φος, σε δρα­μα­τική ανα­μονή του όποιου ανα­δια­ρθρω­τι­κού θαύμα­τος που θα φέρει πίσω την αρχική του αυτο­πε­ποίθηση.

Αυτο­νό­ητα θα μπο­ρούσαμε να ονο­μα­τίσουμε τα όσα συμ­βαίνουν με το δοκι­μα­σμένο ως τώρα λεξι­λόγιο: καπι­τα­λι­στική κρίση. Φοβάμαι όμως ότι οι παλιές λέξεις δεν αντα­πο­κρίνο­νται στις σύγ­χρο­νες κατα­στάσεις, αδυ­να­τούν να τις ορίσουν με επάρ­κεια.

Οι ως τώρα κρίσεις του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος συν­δέο­νταν με τη συρ­ρίκνωση των ποσο­στών του κέρ­δους επί του επεν­δυ­μένου κεφα­λαίου. Όσο υπήρχε χώρος αυτό το πρόβλημα μπο­ρούσε να διο­ρθω­θεί: είτε με νέα προϊόντα και συνα­κόλουθα νέες κατα­να­λω­τι­κές ανάγκες είτε με γεω­γρα­φική μετα­τόπιση των μητρο­πόλεων της καπι­τα­λι­στι­κής δρα­στη­ριότη­τας είτε με την ένταξη στο σύστημα νέων πλη­θυ­σμών, πρόσφο­ρων και δια­θέσι­μων στην καπι­τα­λι­στική ανάπτυξη – είτε ως φτη­νοί/φτη­νότε­ροι εργα­ζόμε­νοι είτε ως ποίμνια «κατα­να­λω­τών».

Οι δυνα­τότη­τες όμως αυτές στε­ρεύουν. Η ενα­τένιση της Αφρι­κής ως χώρου εφε­δρείας και εκτόνω­σης των ζωτι­κών ανα­γκών του κεφα­λαίου απο­γοη­τεύει ως τώρα. Η τεχνητή νοη­μο­σύνη πολλά υπόσχε­ται, λίγα φέρει… Η ασφυ­ξία του δυνα­μι­κού συστήμα­τος είναι εδώ και μάλ­λον θα μείνει για πολύ.

Στη σύντομη περίοδο δια­μόρ­φω­σης της κυριαρ­χίας του αστι­κού συστήμα­τος ο κόσμος οργα­νώ­θηκε πάνω σε κανόνες. Όχι γενικά και αόρι­στα κανόνες «δικαίου» – το δίκαιο δεν προ­κύπτει ερήμην των ιστο­ρι­κών συνθη­κών. Κανόνες όμως που εξυ­πη­ρε­τούσαν το κεφάλαιο και τις ανάγκες του: παρα­δόξως αυτοί οι κανόνες δεν εξα­σφάλι­ζαν μόνο τα κέρδη των λίγων, επι­δρούσαν στον τρόπο ζωής –διστάζω να προ­φέρω τη λέξη ευη­με­ρία– των πολ­λών. Είπαμε: ο καπι­τα­λι­σμός χρειάζε­ται, εκτός από αφε­ντικά, και εργάτες/υπαλ­λήλους. Χρειάζε­ται δε και κατα­να­λω­τές, ενίοτε δε και πολε­μι­στές.

Η σημε­ρινή βαθιά δομική κρίση του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος θέτει σε αμφι­σβήτηση τους κλα­σι­κούς κανόνες της καπι­τα­λι­στι­κής ανάπτυ­ξης. Ενίοτε δε τους οδη­γεί σε απα­ξίωση και σε ακύρωση. Ελλείψει κανόνων ο κόσμος γίνε­ται ρευ­στός, απρόβλε­πτος, στιγ­μιαίος – χωρίς σχέδιο, άρα χωρίς πρόβλεψη. Ό,τι ήθελε προ­κύψει…

Η αμη­χα­νία δια­περνά το σύνολο, από την κορυφή ως τη βάση. Η ερήμην κανόνων ασυ­ναρ­τη­σία των λόγων και των έργων του προ­έδρου Τραμπ και η ασύλ­λη­πτη ένδεια του πολι­τι­κού λόγου των δελ­φίνων της εξου­σίας στην Ελλάδα είναι ψηφίδες του ίδιου προ­βλήμα­τος. Όπως εξάλ­λου και το ανα­πάντητο ερώ­τημα των υπο­ψήφιων φοι­τη­τών: ποιο επάγ­γελμα υπόσχε­ται περισ­σότερα στην περαίωση των σπου­δών τους; Σε πέντε με έξι χρόνια από τώρα δηλαδή…

--------------------------------------------------------------------------
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας

Πηγή: www.documentonews.gr

"Έγκλημα Τεμπών: Μια μελέτη 350 σελίδων εξηγεί τι συνέβη" Αχιλλέας Μιχόπουλος

Η πολιτική και η παραπολιτική που εξελίσσονται γύρω από την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών δεν μπορεί και δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει από το θέμα των ερευνών, τις οποίες η κυβέρνηση με τη συνδρομή της δικαιοσύνης προσπαθεί να εμποδίσει. Ο τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων από το έγκλημα των Τεμπών Αχιλλέας Μιχόπουλος μιλά για όλα τα «απρόοπτα» που προκύπτουν κάθε φορά που ενοχλητικές για την κυβέρνηση αποκαλύψεις προκύπτουν. Αυτό φάνηκε και στη δίκη για τα βίντεο της υπόθεσης των Τεμπών. Όσο για την κύρια δίκη; Καλό Σεπτέμβριο και βλέπουμε. Ο κ. Μιχόπουλος απαντά σε όσα ο πρωθυπουργός είπε εναντίον όσων μίλησαν για το ξυλόλιο, χαρακτηρίζοντας τους αφερέγγυους. Ο κ. Μιχόπουλος επιμένει όχι απλά στις απόψεις του, αλλά στα γεγονότα που έχουν προκύψει από τα ευρήματα. Κάποιος πρέπει να δώσει εξηγήσεις ,υποστηρίζει πως εξηγούν όλα αυτά τα ευρήματα που εξηγούν πως προκλήθηκε η πυρόσφαιρα που έκαιγε για 100 λεπτά.

Ο κ. Μιχόπουλος έχει ολοκληρώσει μία μελέτη 350 σελίδων στην οποία περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία που εξηγούν όσα συνέβησαν και οδήγησαν στο θάνατο τόσους ανθρώπους. Ποια ήταν τα υγρά που προκάλεσαν την πυρόσφαιρα και απανθράκωσαν επιβάτες της αμαξοστοιχίας; Που χρησιμοποιούνται;

Ο κ. Μιχόπουλος είναι κατηγορηματικός: «Υπήρχε φορτίο τουλάχιστον 20 τόνων. Τελεία και παύλα», λέει.Υπάρχουν ακόμη στοιχεία που δεν έχουν έρθει στο φως; Ο κ. Μιχόπουλος πιστεύει πως ναι. Εξίσου κατηγορηματικός είναι και στο ερώτημα αν τελικά θα αποκαλυφθεί η πλήρης αλήθεια: «Δεν το βάζουμε κάτω. Όπως λένε πριν την ανατολή έχουμε το πιο βαθύ σκοτάδι»ος

Το έγκλημα ως πολιτικό εμπόρευμα

Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, η εργολαβία των «γνωστών αγνώστων» και οι προβοκάτσιες αποτελούν εναλλακτικά σενάρια της καθεστωτικής πολιτικής.

του Μενέλαου Γκίβαλου

Η καταδίκη του εγκλήματος στη Θεσσαλονίκη υπήρξε  ξεκάθαρη, χωρίς διφορούμενα ή αστερίσκους, από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Ομως το έγκλημα αυτό για το καθεστώς Μητσοτάκη αποτελεί ένα πολιτικό εμπόρευμα προς αξιοποίηση.

Πρώτο στάδιο: Η κατασκευή πολιτικών εχθρών, πολιτικών και κοινωνικών «ενόχων». Οσοι αντιδρούν, διαμαρτύρονται ή αντιστέκονται είναι τουλάχιστον ύποπτοι ή και ένοχοι. Γι’ αυτό και επιστρατεύονται από τους εκπροσώπους του καθεστώτος ο εμφυλιοπολεμικός λόγος, το μίσος, η εχθροπάθεια, ο διχασμός.

Δεύτερο στάδιο: Η ηρεμία και η ασφάλεια των πολιτών απαιτούν μια νέα αυστηρή νομοθεσία με εξοντωτικές ποινές που θα «τσουβαλιάσει» κάθε αντίδραση προς το καθεστώς. Αλλωστε υπάρχουν «πρόθυμοι» θύλακες στο εσωτερικό της Δικαιοσύνης που θα συνδράμουν ομοθυμαδόν σ’ αυτή την κατεύθυνση, αφού οι  θύλακες αυτοί αποτελούν από καιρό παραπληρωματικά στοιχεία των επίσημων μηχανισμών καταστολής (όπως επισημαίνει άλλωστε ο Λουί Αλτουσέρ)… Το καθεστώς των έκτακτων εξουσιών είναι παρόν ως νόμιμη και επίσημη εκδοχή της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, τα σκάνδαλα, η διαφθορά, η κατάλυση της δημοκρατίας (παρακολουθήσεις), το έγκλημα των Τεμπών, η εξαχρείωση των πολιτών αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες,  παράπλευρες απώλειες, αφού προέχει η σταθερότητα του καθεστώτος.

Ομως εδώ και πολύ καιρό το παιγνίδι του εκφοβισμού και της τρομοκράτησης των πολιτών παίζεται με «ανοιχτά χαρτιά». Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, η εργολαβία των «γνωστών αγνώστων» και οι προβοκάτσιες αποτελούν εναλλακτικά σενάρια της καθεστωτικής πολιτικής.

Ευχόμαστε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι το έγκλημα στη Θεσσαλονίκη δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία, για το καλό της δημοκρατίας…

Αν και η κυβέρνηση με τις μεθοδεύσεις της και τον υπερσυντηρητικό και ακροδεξιό της λόγο ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Μενέλαος Γκίβαλος είναι Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΕΚΠΑ

Πηγή: www.documentonews.gr

Ψευδείς Κλιματικές Λύσεις:

Είναι η Πυρηνική Ενέργεια Λύση στο Πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής;

του Νίκου Χατζηαργυρίου

Σύνοψη προσκεκλημένης ομιλίας του Νίκου Χατζηαργυρίου στα εγκαίνια της εικαστικής έκθεσης «SERVARE INTAMINATUM. Κλιματική κρίση από το ορατό στο αόρατο ή πώς να αναπαραστήσεις το αδιανόητο» στο Εθνικό Αστεροσκοπείο, 20 Ιουνίου 2026.

 

Η κλιματική κρίση αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας. Η ανάγκη για ταχεία απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την πυρηνική ενέργεια ως τη μόνη ώριμη τεχνολογία μηδενικού άνθρακα που μπορεί να υποκαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα σε μεγάλη κλίμακα. Η αλήθεια είναι ότι οι πυρηνικοί σταθμοί μπορούν να παράγουν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας (1 κιλό ουρανίου-235 μπορεί να αποδώσει περίπου 24 εκατομμύρια kWh θερμικής ενέργειας με πολύ χαμηλές άμεσες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα) και λειτουργούν αδιάλειπτα σε σταθερή ισχύ. Η εικόνα αυτή, όμως, περιγράφει μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας. Για να προσεγγίσουμε το θέμα από την σκοπιά της έκθεσης θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι η πυρηνική ενέργεια δεν παράγει μόνο ηλεκτρισμό, αλλά ενέχει και δεσμεύσεις που εκτείνονται σε χρονικούς ορίζοντες πολύ μεγαλύτερους από εκείνους της ανθρώπινης ιστορίας.

Η αρχή λειτουργίας ενός πυρηνικού σταθμού είναι σχετικά απλή. Η πυρηνική ενέργεια παράγεται από τη σχάση (διάσπαση) πυρήνων ουρανίου από πρόσκρουση νετρονίων, η οποία προκαλεί αλυσιδωτή αντίδραση περαιτέρω διασπάσεων. Η αντίδραση αυτή ελέγχεται μέσω ράβδων που απορροφούν νετρόνια (βορίου, καδμίου, κλπ). Κατά τη διαδικασία αυτή παράγονται μεγάλες ποσότητες θερμότητας, η οποία μετατρέπεται σε ατμό και ο ατμός κινεί την τουρμπίνα που παράγει ηλεκτρική ενέργεια. Από αυτή την άποψη, η διαδικασία δεν διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη ενός συμβατικού θερμικού σταθμού. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι ακόμα και αν σταματήσει η αλυσιδωτή αντίδραση τα προϊόντα της σχάσης παραμένουν ραδιενεργά και συνεχίζουν να παράγουν θερμότητα. Για αυτό και απαιτούν συνεχή ψύξη ακόμα και μετά το πέρας της διαδικασίας.

Ο κίνδυνος με τα πυρηνικά απόβλητα δεν είναι ο όγκος τους, όσο η μακροχρόνια ραδιενέργειά τους. Τα απόβλητα διακρίνονται σε χαμηλής και μέσης ραδιενέργειας (90–95% του όγκου), που περιλαμβάνουν φίλτρα, προστατευτικές στολές, εργαλεία συντήρησης, κλπ. Αυτά αποθηκεύονται συνήθως σε ειδικούς χώρους για δεκαετίες. Υπάρχουν όμως και τα υψηλής ραδιενέργειας απόβλητα, δηλαδή το χρησιμοποιημένο πυρηνικό καύσιμο, το οποίο αντικαθίσταται μετά από κάποια χρόνια χρήσης και παραμένει πολύ θερμό και πολύ ραδιενεργό και μετά την αφαίρεση του. Αυτό τοποθετείται σε δεξαμενές νερού για 5–10 χρόνια και μετά αποθηκεύεται σε χαλύβδινα δοχεία, περιβεβλημένα από σκυρόδεμα. Η πιο ασφαλής λύση θεωρείται η τοποθέτηση τους εκατοντάδες μέτρα κάτω από τη γη σε σταθερούς γεωλογικούς σχηματισμούς. Η υπόγεια εγκατάσταση Onkalo στη Φινλανδία είναι σήμερα η πιο εξελιγμένη εγκατάσταση τελικής διάθεσης πυρηνικών αποβλήτων. 

Το πρόβλημα είναι ότι τα πυρηνικά απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας δεν παύουν να υπάρχουν όταν ολοκληρωθεί η λειτουργία ενός αντιδραστήρα και απαιτούν ασφαλή απομόνωση για χρονικές περιόδους που, για ορισμένα ραδιοϊσότοπα, εκτείνονται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Αυτό εισάγει μια εντελώς διαφορετική χρονική διάσταση, μια πρωτόγνωρη πρόκληση στην ιστορία της τεχνολογίας: ο άνθρωπος δημιουργεί επικίνδυνα απόβλητα που απαιτούν ασφαλή διαχείριση σε χρονικές κλίμακες μεγαλύτερες από τη διάρκεια των ίδιων των πολιτισμών. Ακόμα και έργα τεχνολογικής αρτιότητας όπως το Onkalo αναδεικνύουν το βαθύτερο ερώτημα της γενεακής ευθύνης: πώς μπορεί μια κοινωνία να επικοινωνήσει τον κίνδυνο σε ανθρώπους που θα ζουν μετά από δέκα ή ακόμη και εκατό χιλιάδες χρόνια; Η πρόκληση δεν είναι μόνο τεχνική, είναι πολιτισμική, φιλοσοφική και ηθική.  

Η ιστορία της πυρηνικής ενέργειας υπενθυμίζει επίσης ότι η πιθανότητα σοβαρών ατυχημάτων, όσο μικρή και αν θεωρείται, δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως. Το Τσερνόμπιλ το 1986 κατέδειξε πώς ένα τεχνολογικό ατύχημα μπορεί να μεταβάλει οριστικά μια ολόκληρη γεωγραφική περιοχή. Η δημιουργία της Ζώνης Αποκλεισμού και η αναγκαστική μετεγκατάσταση περισσότερων από εκατό χιλιάδων ανθρώπων αποτελούν μέχρι σήμερα μια διαρκή υπενθύμιση των συνεπειών που μπορεί να έχει η απώλεια ελέγχου ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η Fukushima υπενθύμισε ότι ακόμη και οι πλέον σύγχρονες τεχνολογίες δεν μπορούν να εξασφαλιστούν από ακραία φυσικά φαινόμενα. Ένας ισχυρός σεισμός και το τσουνάμι που ακολούθησε οδήγησαν σε απώλεια των συστημάτων ψύξης, τήξη πυρήνων και εκτεταμένη ραδιενεργό ρύπανση. Το μάθημα δεν είναι ότι η τεχνολογία είναι αναποτελεσματική, αλλά ότι η αβεβαιότητα δεν μπορεί ποτέ να εξαλειφθεί πλήρως.

Τα τελευταία χρόνια οι Μικροί Αρθρωτοί Αντιδραστήρες (SMRs), προβάλλονται ως μια ασφαλέστερη και οικονομικότερη λύση. Είναι μικρότεροι σε μέγεθος (30-300 MW), κατασκευάζονται ταχύτερα, εγκαθίστανται ευκολότερα και είναι ασφαλέστεροι λόγω μικρότερης κλίμακας και διαφορετικών συστημάτων ψύξης.  Ωστόσο, βασίζονται στην ίδια φυσική αρχή της πυρηνικής σχάσης, παράγουν τα ίδια είδη ραδιενεργών αποβλήτων και εξακολουθούν να απαιτούν συστήματα ψύξης και αυστηρές διαδικασίες ασφαλείας. Επομένως, οι θεμελιώδεις προκλήσεις της πυρηνικής ενέργειας παραμένουν. Επιπλέον, οι περισσότεροι SMRs βρίσκονται ακόμη σε στάδιο ανάπτυξης ή αδειοδότησης στο δυτικό κόσμο. Σήμερα υπάρχουν μόνο δύο σε εμπορική λειτουργία, ένας στην Κίνα και ένας στη Ρωσία, ενώ φιλόδοξα projects στις ΗΠΑ έχουν εγκαταλειφθεί λόγω εκτίναξης του κόστους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που συχνά παραμένει εκτός της δημόσιας συζήτησης. Οι ενεργειακές τεχνολογίες δεν διαφέρουν μόνο ως προς την απόδοσή τους ή το κόστος τους. Διαφέρουν και ως προς τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την κοινωνία.

Ένας πυρηνικός σταθμός έχει πολύ μεγάλο μέγεθος, απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, εξειδικευμένο προσωπικό, αυστηρή εποπτεία και συγκεντρωμένη διαχείριση. Πρόκειται, εκ των πραγμάτων, για μια τεχνολογία μεγάλης κλίμακας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ακολουθούν διαφορετική λογική. Μπορούν να αναπτυχθούν σε πολλές κλίμακες: από μεγάλα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα μέχρι φωτοβολταϊκά σε κατοικίες, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επιχειρήσεις και ενεργειακές κοινότητες. Και αυτές απαιτούν σύγχρονα συστήματα διαχείρισης και αποθήκευση, αλλά οι πρωτογενείς πηγές είναι ευρέως διαθέσιμες, η τεχνολογία προσιτή και προσφέρουν μεγαλύτερη ευελιξία και δυνατότητες συμμετοχής των πολιτών στην παραγωγή ενέργειας. Η σύγκριση, επομένως, δεν αφορά μόνο διαφορετικές τεχνολογίες, αλλά αφορά διαφορετικά μοντέλα οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

Η τεχνολογία μας προσφέρει ολοένα και περισσότερες δυνατότητες. Το ουσιαστικό ερώτημα όμως είναι ποια τεχνολογία ανταποκρίνεται καλύτερα στις αξίες που θέλουμε να διέπουν τον πολιτισμό μας: την ευθύνη απέναντι στο μέλλον, τη δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών, τη δημοκρατική συμμετοχή και τον σεβασμό στα όρια της φύσης και της ανθρώπινης γνώσης. Γιατί η ενεργειακή μετάβαση δεν είναι μόνο ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια επιλογή πολιτισμού.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

x-efimerida.gr

Η επόμενη μέρα και η ανάγκη μιας Πολιτικής της Προσφοράς

Συστημικοί χειρισμοί και αυταπάτες, καλλιεργούμενες και αυτοφυείς ‒ Ανάγκη να στραφούμε στις προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας

από Kώστας Δημητριάδης

Μέρα τη μέρα στη χώρα μας παίρνει νέες διαστάσεις ένα πολυεπίπεδο «άδειασμα δημοκρατίας». Το φαινόμενο εκτείνεται βεβαίως σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο, όπως επίσης (με τις εκεί ιδιαιτερότητες) και στην άλλη ακτή του Ατλαντικού. Κοινός παρονομαστής είναι οι επίμονα μεθοδευόμενοι σχεδιασμοί των ιθυνουσών ελίτ να θέσουν υπό έλεγχο και να πειθαρχήσουν ευρύτατα λαϊκά στρώματα – τα οποία συμπιέζονται και δυσφορούν όλο και εντονότερα λόγω των πολιτικών που τους επιβάλλονται. Τα ενδημικά κύματα ληστρικών εισοδηματικών ανακατανομών (λιτότητα), οι διευρυνόμενοι κοινωνικοί αποκλεισμοί και ανισότητες, η επιβολή τεχνοαπολυταρχικών σχεδιασμών κάθε είδους και προσχήματος, η πολεμική οικονομία και όσα τη συνοδεύουν, δεν αντέχουν τη δημοκρατία. Της κηρύσσουν όλο και πιο ανοιχτά τον πόλεμο.

Αντιδημοκρατία υπό το ειδικό, μεταπρατικό καθεστώς «Ελλάδα-κόμβος»
Εκδηλώνεται κατ’ αρχάς μια πολυμέτωπη, συστημική, αντιδημοκρατική επιθετικότητα απέναντι στα πλατιά κοινωνικά στρώματα. Μια διάθεση ρεβανσισμού απέναντι σε κάθε δημοκρατικό κεκτημένο. Και ένας ιδιαίτερος ζήλος καταστολής και τιμωρητικότητας απέναντι σε πλατιά τμήματα της νεολαίας. Με μαέστρο την κυβέρνηση και ορχήστρα ένα ολόκληρο πολιτικό και θεσμικό σύστημα σε ειδικούς ρόλους. Όμως ταυτόχρονα εκδηλώνεται κάτι πολύ βαθύτερο. Ο συντονισμός μ’ ένα διεθνές κύμα προώθησης τεχνο-απολυταρχικότητας, που συνδέεται με τον βιοπολιτικό έλεγχο και την επιτήρηση της κοινωνικής ζωής και του δημόσιου χώρου. Με τη συλλογή μεγα-δεδομένων και την επεξεργασία τους με τεχνικές Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά και με όλες τις βιοτεχνικές μεγα-επεμβάσεις που κλονίζουν τον τομέα της διατροφής. Η «πανδημία», και ο «πόλεμος – πολεμική οικονομία» (του οποίου τα μέτωπα τείνουν να ενοποιούν το διακρατικό με το εντός των τειχών κοινωνικό επίπεδο), είναι τα πιο έντονα χρησιμοποιημένα πεδία για την προώθηση τέτοιων σχεδιασμών.
Για άλλη μια φορά στήνεται ο ίδιος φαύλος (και πολυδοκιμασμένος) κύκλος. Ο κοινωνικός ιστός αποσυντίθεται με χίλιους τρόπους, και αυτό γεννά τυφλή βία και συμμοριτισμό από κάθε πόρο του – φτωχοποίηση, περιθωριοποίηση, ναρκοδίκτυα, ένα κράτος σε στενότατες συμφύσεις με τις μαφίες, αλλά και το άπλωμα του ατομικισμού, και μιας τεράστιας απώλειας νοήματος. Για να έρθει πάνω σ’ αυτό το έδαφος, που δημιούργησε το ίδιο το σύστημα, να κερδοσκοπήσει με τον κοινωνικό φόβο, και να πλασαριστεί σαν εγγυητής της ασφάλειας και της σταθερότητας. Έτσι εξυπηρετούνται ταυτόχρονα διαφορετικής κλίμακας στόχοι. Τόσο «στρατηγικοί», του είδους που σκιαγραφήσαμε πιο πάνω, όσο και συγκυριακοί. Ως προς τους δεύτερους, μέσα στη μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο που διανύουμε, η παρούσα κυβέρνηση –βλέποντας τη φθορά της να διευρύνεται και να περιλαμβάνει ακόμη και ακροατήρια που είχε συνηθίσει να θεωρεί «τσιφλίκι» της– στήνει σκηνικά φόβου και πόλωσης προκειμένου να συγκρατήσει την επιρροή της και να μαντρώσει ως «τυφλή βία» όλη την οργή και τις κοινωνικές αντιδράσεις που εγείρονται, και ζητούν την αντικατάστασή της.
Όμως, πέραν των συγκυριακών κυβερνητικών «αναγκών», το άδειασμα της δημοκρατίας αφορά πολλά μέτωπα. Εδώ θα μείνουμε σε μερικά μόνο, με βαρύνοντα ρόλο για τις κοινωνικές προοπτικές:

• Η ιδιωτικοποίηση της παιδείας, η απορρύθμισή της και ο εντεινόμενος αποκλεισμός πλατιών λαϊκών στρωμάτων από την πρόσβασή τους σε ποιοτική τριτοβάθμια (μεθοδεύσεις ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων) αλλά και δευτεροβάθμια ακόμη εκπαίδευση (Ωνάσεια και πρότυπα σχολεία) βρίσκονται σε εξέλιξη. Όλα δείχνουν ότι έχουν εξασφαλισμένη τη συνέχειά τους στην επόμενη μέρα αυτού του πολιτικού συστήματος (εφόσον δεν παρεμβληθούν απρόοπτες ανατροπές από κοινωνικές αντιδράσεις).
• Στα εργασιακά –αμοιβές, καθεστώτα εργασίας και ασφάλεια– έχει θεσμοθετηθεί η απόλυτη ασυδοσία των εργοδοτών. Με βαρύτατες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή και για την ασφάλεια των εργαζομένων (είναι καθημερινή κατάσταση τα, θανατηφόρα και μη, εργατικά «ατυχήματα»).
• Οχυρώνεται όλο και περισσότερο μια συγκεντρωτικότατη και ανεξέλεγκτη κυβερνητική εξουσία, κεφαλή ευρύτατων δικτύων διαφθοράς και εγκληματικότητας και άγνωστης έκτασης δικτύων παρακολούθησης. Την ίδια στιγμή, είναι πλέον κοινή συνείδηση ότι η δικαστική εξουσία βρίσκεται σε βαθύτατη εξάρτηση τόσο από την κυβέρνηση όσο και από ισχυρά οικονομικοπολιτικά κέντρα ισχύος. Επιπλέον, και ο Τύπος-ενημέρωση βρίσκεται υπό τον ασφυκτικό έλεγχο ενός συστήματος εντός του οποίου μοιράζονται ρόλους η κυβερνητική εξουσία και τα ολιγαρχικά συμφέροντα.
• Επιπροσθέτως, μ’ ένα πρόσφατο νομοθετικό «επίτευγμα» επιτείνεται δραστικά ο έλεγχος και επί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (με την εκλογή δημάρχου από τον Α΄ γύρο και με διάφορες αλχημείες διαμόρφωσης «ευρύτερων συμμαχικών μπλοκ»). Έτσι ανοίγουν λεωφόροι για την πλήρη πρόσδεση των αυτοδιοικητικών εξουσιών σε ισχυρά συμφέροντα που θα ελέγχουν τους Δήμους, τα έσοδά τους, τις εργολαβίες που θα αναθέτουν, και αύριο (απ’ ό,τι φαίνεται) και τα οικιστικά τους προγράμματα – ένα καίριο πεδίο, μέσω του οποίου αναμένεται ότι θα ξεδιπλωθούν ολόκληρα παίγνια συγκρότησης τοπικών δικτύων εξουσίας μέσω επιρροής και εξαρτήσεων.
• Αντιδημοκρατία στη χώρα μας σημαίνει, πριν από κάθε τι άλλο, τη στερέωση του καθεστώτος περιορισμένης κυριαρχίας που διαμορφώθηκε στο έδαφος της «μνημονιακής συναίνεσης», το οποίο αφορά άμεσα όλο το φάσμα των συστημικών πολιτικών δυνάμεων. Τη χώρα την ελέγχει και την κυβερνά ο «ξένος παράγοντας», οι «πρεσβείες». Και, επί της ουσίας, αυτό το «συμβόλαιο» δεν το αμφισβητεί καμία πλευρά του πολιτικού κόσμου.

Πάνω σε αυτή τη συνθήκη πολιτικού καθεστώτος κολοβής κυριαρχίας φύονται όλοι οι νέοι, ακραία εκποιητικοί, ληστρικοί μεταπρατισμοί της Ελλάδας-κόμβου (ενέργεια, οικόπεδα και οικιστικό δυναμικό, «κόκκινα δάνεια», εκποίηση κοινωνικών υποδομών / ΤΑΙΠΕΔ και πλήθος άλλα). Αυτή τρέφει τη «θεσμοποιημένη» διαφθορά που βλέπουμε να δηλητηριάζει την κοινωνική ζωή, και εμπεδώνει την ταύτιση της πολιτικής με την ακραία ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό και με «όλες τις αποσκευές» που φέρνει μαζί της η προϊούσα ιδιωτικοποίησή της. (Πολιτικό σύστημα με δομή καρτέλ κομμάτων που λειτουργούν ως εταιρείες σ’ ένα διαρκές ρευστοποιημένο αλισβερίσι μεταγραφών, πανταχού παρούσα διαπλοκή ανάμεσα στις μπίζνες και στους αρμούς –και τις οικογένειες– της πολιτικής εξουσίας κ.ο.κ.).

Κάθε προσπάθεια για μια άλλη πορεία, η οποία εννοεί αυτά που λέει, αρχίζει από την ανάγκη μιας Πολιτικής Προσφοράς προς την κοινωνία. Αυτό σημαίνει πρωτίστως μέλημα και σχέδιο για την πολιτική συγκρότηση του λαού και την ενεργοποίησή του στη βάση μιας Πολιτικής που οφείλει να είναι ταυτόχρονα Ριζοσπαστική, Ρεαλιστική και Δημοκρατική

Συστημικοί ελιγμοί μπροστά στην «επόμενη μέρα»
Αν φέρουμε στο μυαλό μας όλη την περίοδο που ορίστηκε από τα μνημόνια (από το 2010 δηλαδή και ύστερα), θα δούμε ότι αυτή χωρίζεται σε αλληλοδιάδοχες κυβερνητικές φάσεις. Καθεμία από αυτές προσθέτει «νέους ορόφους» στη διαμόρφωση και τη στερέωση του νέου καθεστώτος μισοαποικιακής υποτέλειας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ασφαλώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα υπήρξε σημείο καμπής, καθώς στραπατσάρισε πολιτικά την εκδήλωση των ευρύτατων αντιμνημονιακών κοινωνικών διαθέσεων για μια άλλη χειραφετημένη πορεία. Ουσιαστικά έκλεισε βιαίως τον «αντιμνημονιακό κύκλο» έκφρασης των κοινωνικών αντιδράσεων. Η ασυδοσία του κυβερνητικού εταιρικού σχήματος Ν.Δ.-σημιτισμού-τμημάτων του πρώην ΛΑΟΣ, που προέκυψε στη συνέχεια υπό την μπαγκέτα του συστήματος Μητσοτάκη, σε πρωτοφανές κενό πολιτικής αντιπολίτευσης, έχει την εξήγησή της στα όσα προηγήθηκαν.
Σήμερα ήδη βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας επόμενης μέρας, όπου η φάση Μητσοτάκη συγκεντρώνει μεγάλα και διευρυνόμενα φορτία κοινωνικής απέχθειας (χωρίς αυτά, τουλάχιστον για την ώρα, να συγκροτούν ένα πολιτικό ρεύμα ικανό να ξεφύγει από τις παγιδεύσεις του πολιτικού συστήματος και να μιλήσει με τη δική του φωνή). Ταυτόχρονα κρίνεται ήδη πολιτικά και οικονομικά ασύμφορη και από σημαντικά κέντρα εντός του κατεστημένου. Είναι σ’ αυτό το έδαφος που σπρώχνεται, με αρκετά αγχωμένες κινήσεις μάλιστα από ολιγαρχικά κέντρα, η αναστύλωση ενός κάποιου κεντροαριστερού πόλου γύρω από τον Τσίπρα, με σκοπό την ανασύσταση και σταθεροποίηση μιας νέας μορφής δικομματισμού. Η ουσιαστική συνεισφορά του Τσίπρα, στις τωρινές προσπάθειες σταθεροποίησης του πολιτικού συστημισμού είναι διπλή:

• Χαμήλωμα του πήχη, με «εξημέρωση» και άδειασμα από κάθε ουσία όλων των λαϊκών απαιτήσεων / προσδοκιών. Από την αντιμετώπιση της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων, που τροφοδοτεί ήδη μια σοβαρή κοινωνική κρίση, μέχρι τις απαιτήσεις για κάθαρση, λογοδοσία και δημοκρατία.
• Και εξασφάλιση αποστείρωσης της κεντροαριστεράς / αριστεράς έναντι των πατριωτικών διαθέσεων υπεράσπισης της ακεραιότητας της χώρας μπροστά στις απειλές που έρχονται από το διεθνές περιβάλλον (προώθηση αναδασμών υπέρ της Τουρκίας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο κ.λπ.).

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ, ως προς αυτό το «χαμήλωμα του πήχη», έναν «συστημικό λαϊκισμό» που ήδη διαπερνά τόσο την κυβέρνηση όσο και τις συστημικές αντιπολιτεύσεις. Έκφρασή του είναι κάποιες πρόσκαιρες και απολύτως έωλες-παραπλανητικές, παυσίπονες, επιδοματικές κινήσεις (από τη μια τσέπη παίρνω πολλά, στην άλλη τσέπη μοιράζω κάποια ψίχουλα), ή και άλλα κόλπα που «χρυσώνουν» καταστροφικές αναδιαρθρώσεις με το χάπι πρόσκαιρων αντιπαροχών. Συν κάποιες εντελώς προσχηματικές εκκλήσεις προς το μεγάλο κεφάλαιο να δείξει «κατανόηση». Κατά τα άλλα, επιμελής συναινετική συσκότιση της ρίζας των κρίσιμων προβλημάτων.
Το ενεργειακό, η κρίση του αγροδιατροφικού τομέα, η ερήμωση της περιφέρειας, η πολιτική γης και το οικιστικό, όπως και η παιδεία, είναι οι πρώτοι τομείς στους οποίους γίνεται εμφανής αυτή η διακομματική συναινετική διάθεση συσκότισης και χειριστικότητας. Και βεβαίως συνυπογράφεται απ’ όλους η «ανάγκη κοστολόγησης» του κάθε πολιτικού μέτρου, δηλαδή η σιδερένια συμμόρφωση με τον ζουρλομανδύα του καθεστώτος θεσμοθετημένης επιτροπείας (σε μια φάση μάλιστα όπου αναδιατάσσονται όλες οι ισορροπίες σε διεθνή κλίμακα!).
Η επόμενη μέρα κυοφορεί –σε πρώτη φάση– συμμαχικά κυβερνητικά σχήματα δικομματικής ή και τρικομματικής στήριξης (που είναι πολύ πιθανόν ότι θα χρειαστεί). Στη συνέχεια θα επιχειρηθούν ευρύτερες αναδιατάξεις προς σταθεροποίηση μιας «κανονικότερης» δικομματικής εναλλαγής.

Τα εθνικά θέματα θα καθορίσουν πολλά
Η Ελλάδα-κόμβος είναι η μία πλευρά της μέγγενης. Η άλλη της πλευρά είναι η ΝΑΤΟϊκή-ευρωατλαντική υποτέλεια, που εκθέτει σε άμεσο κίνδυνο την υπόσταση της χώρας. Αυτά τα ζητήματα επίσης συσκοτίζονται επιμελέστατα από το πολιτικό σύστημα, που ο πυρήνας του κινείται σε ενιαία γραμμή ενδοτισμού (κυβέρνηση, σημιτικοί, ΕΛΙΑΜΕΠ, η συριζική πανσπερμία και ο Τσίπρας κ.ο.κ.). Πέραν αυτού του πυρήνα, η κατάσταση διαμορφώνεται από δύο επιπλέον παράγοντες:

• Η αριστερά στο σύνολό της (και η μη συστημική) κινείται σε μια γραμμή αποδόμησης του πατριωτισμού, και αποσύνδεσης του εθνικού από το κοινωνικό. Στην Ελλάδα! Και αυτό ορίζει εν πολλοίς το πώς προσλαμβάνεται η αριστερά από την κοινωνική συνείδηση, ως συστατικό του σημερινού πολιτικού συστήματος.
• Καθόλου τυχαία, στο έδαφος που έχει δημιουργηθεί από όλα τα προηγούμενα, κάνει την εμφάνισή του εσχάτως ένα ρεύμα ΝΑΤΟϊκού ή και ισραηλινοστραφούς «πατριωτισμού», το οποίο βλέπει μεν και φέρνει στον δημόσιο λόγο (από περιφερειακά μέσα ενημέρωσης και διαδικτυακούς χώρους) τα υπαρξιακά αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί από τη γραμμή ενδοτισμού των τελευταίων δεκαετιών, αλλά εξαντλείται στην αυταπάτη της προβολής μιας σθεναρότερης στάσης μέσα στο πλαίσιο της απαρασάλευτης ΝΑΤΟφροσύνης.

Το τοπίο που περιγράψαμε συντελεί στην παραλυτικότητα που κυριαρχεί, και στην υποτονικότητα της εκδήλωσης των διαθέσεων του λαϊκού παράγοντα για υπεράσπιση της χώρας. Η επόμενη μέρα, και τα κυβερνητικά σχήματα που θα προωθηθούν, είναι ήδη εμφανές ότι θα επιδιωχθεί να διαμορφωθούν σε μεγάλο βαθμό από τις «ανάγκες λήψης γενναίων αποφάσεων» (μειοδοσίας), υψηλού πολιτικού κόστους. Ανάλογα με τις περιστάσεις, δεν θα έπρεπε να αποκλειστούν εντελώς και κάποιες παρεμβολές πατριωτικών διαβημάτων, με βαρύνουσα πάντως πάνω τους τη γραμμή της ΝΑΤΟφροσύνης (από πιθανό κόμμα Σαμαρά, ή και παράγοντες από το προαναφερθέν ρεύμα «ΝΑΤΟϊκού πατριωτισμού»).

Οι απαράκαμπτες (γι’ αυτό και ρεαλιστικές) προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία

• Πρώτα απ’ όλα, κάθε τέτοια προσπάθεια, η οποία εννοεί αυτά που λέει, αρχίζει από την ανάγκη μιας Πολιτικής της Προσφοράς προς την κοινωνία. Ξεκινά με την απεμπλοκή από τη δίνη των τρόπων του πολιτικού-κομματικού συστήματος που τα ρουφάει όλα, τα ενσωματώνει και τα μετατρέπει σε ιδιοτέλεια, λογιστικούς-εκλογικούς υπολογισμούς, και κάθε είδους βρωμιά. Πολιτική Προσφοράς προς την κοινωνία σημαίνει πρωτίστως μέλημα και σχέδιο για την πολιτική συγκρότηση του λαού, την ενεργοποίησή του, και την απόκτηση συνείδησης ότι ο παράγοντας που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα προέρχεται από τον βαθμό πολιτικοποίησης ενός πλατιού κινήματος εθνοκοινωνικού χαρακτήρα για την ανόρθωση της χώρας. Δηλαδή ενός νέου πολιτικοκοινωνικού υποκειμένου.
• Αδιαχώριστα από την αναγκαιότητα της συγκρότησης υποκειμένου, υπάρχει η ανάγκη για μια Πολιτική, με κεφαλαίο Π, που οφείλει να είναι ταυτόχρονα Ριζοσπαστική, Ρεαλιστική και Δημοκρατική. Το απαιτεί η πολύ βαριά ελληνική εμπειρία μας, που δεν παύει να βλέπει μεγάλα ριζοσπαστικά λαϊκά κύματα, τα οποία όμως έχουν δείξει μεγάλες, «δομικές» αδυναμίες ως προς τη δυνατότητα εμψύχωσης-διαμόρφωσης μιας πολιτικής ικανής να εξασφαλίσει ένα δρόμο απελευθέρωσης-χειραφέτησης της συγκεκριμένης εξαρτημένης χώρας Ελλάδα, όπως βρίσκεται στη διακεκαυμένη γεωπολιτικά ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου. Ας δούμε λοιπόν τα τρία προσδιοριστικά της αναγκαίας Πολιτικής:

– Ριζοσπαστική Πολιτική, που αναζητεί και πορεύεται προς τη ρίζα των προβλημάτων, σε ρήξη με τη χειριστικότητα, το χάιδεμα των αυτιών και τα κόλπα της συστημικής πολιτικής. Με ριζικά άλλη σχέση με την αλήθεια και το ρόλο της κοινωνίας σε όλο τον κύκλο διαμόρφωσης και υλοποίησης των πολιτικών διαβημάτων και πράξεων.
– Και ταυτόχρονα Ρεαλιστική Πολιτική, γειωμένη στους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Επειδή έχει αποδειχθεί ολέθρια η φαντασιοσκόπηση και η αποκοίμιση της κοινωνίας με παραμύθια (με «ψεύτικες αλήθειες», κατά τα λόγια του Μίκη). Επειδή η κοινωνία χρειάζεται να μάθει να προετοιμάζεται για τον παρατεταμένο αγώνα που πρέπει να σηκώσει στις πλάτες της.
– Τέλος, Δημοκρατική Πολιτική, ένας «νέος δημοκρατισμός». Επειδή χειραφέτηση σημαίνει αντιμετώπιση της στροφής προς τους νέους τεχνοαπολυταρχισμούς των ελίτ, οι οποίες πασχίζουν να στρέψουν τα φορτία της ογκούμενης κοινωνικής αντισυστημικής δυσφορίας προς την αντιδημοκρατία και την απανθρωποποίηση. Και επειδή, εν τέλει, πρέπει «να διορθώσουμε τον 20ό αιώνα», που απέτυχε εν πολλοίς να συνδέσει την ισότητα με την ελευθερία-δημοκρατία.

edromos.gr

Γιώργος Αϋφαντής "Στην Άγκυρα επικυρώθηκε η Τουρκία ως επικυρίαρχος της Δύσης στην περιοχή"

Ο πρέβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής, σε μια πρώτη αποτίμηση του κλίματος στη Σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, τονίζει στον 98.4 ότι μετά τις δηλώσεις Τράμπ αλλά και την στάση έναντι της Τουρκίας με διακρατικές αμυντικές συμφωνίες των περισσότερων δυτικών συμμάχων, είναι εμφανές, πως η δύση επιφυλάσσει για την Τουρκία, ρόλο αυτόνομο και αυτοτελή ως επικυρίαρχου της από την Μαύρη Θάλασσα, στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα η Ελλάδα, ως δεδομένος υπάκουος δρων στη δυτική συμμαχία, απλά συμμετέχει σε μια Σύνοδο, όπου ο ρόλος της Τουρκίας, το αμέσως προσεχές διάστημα, προβλέπει ο κ. Αϋφαντής, ότι θα έχει νέες αναβαθμισμένες προκλήσεις έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Με τα γκαζάκια η ΝΔ «γκαζώνει» κι ο Θ. Ντόκος «Ουκρανούς» ενημερώνει…

Η εβδομάδα του Κέρβερου

🔴 Η ατμόσφαιρα θυμίζει υπόθεση Marfin… «Σαν έτοιμα από καιρό» (όχι «σαν θαρραλέα», αλλά απολύτως λυσσαλέα), στελέχη της κυβέρνησης και της ΝΔ ξιφουλκούν εναντίον – σχεδόν όλων – των κομμάτων της μη ακροδεξιάς αντιπολίτευσης. Το έναυσμα το έδωσε η δολοφονική επίθεση με τα γκαζάκια, στη Θεσσαλονίκη. Επίθεση που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα, στελέχους του κυβερνώντος κόμματος.

⚠️ Και να το μένος εναντίον της Αριστεράς. Και δωσ’ του η αναζωπύρωση της θεωρίας των «δύο άκρων». Και κυρίως, να η βολική επιστράτευση ενός είδους «μεταβατικής ιδιότητας». Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα που χρησιμοποίησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης: «Οι ακραίες τοποθετήσεις της αντιπολίτευσης λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με τέτοιου είδους επιθέσεις (…) Εάν είχε γίνει κατάληψη στα προσφυγικά από ακροδεξιές δυνάμεις θα είχε γίνει ανεκτή;»

📢 Εν ολίγοις, πέραν της επαναφοράς της θεωρίας των «δύο άκρων», έχουμε και την αντίληψη των «συγκοινωνούντων δοχείων» που σπεύδει να ρίξει το ανάθεμα της… εγκληματικότητας σε κάθε μη αρεστή διεκδίκηση ή σε κάθε ενοχλητικό κοινωνικό – πολιτικό αγώνα.

🏛️ Σήμερα το «κυνήγι μαγισσών» κατευθύνεται στα Προσφυγικά, αύριο μπορεί σε μια μαθητική κατάληψη. Μεθαύριο, ποιος ξέρει, ακόμη κι αν διαδηλώσουν ξανά οι πυροσβέστες και αντιμετωπίσουν πάλι τα ΜΑΤ, μπορεί να θεωρηθούν… «προέκταση αντιεξουσιαστών», άρα και φίλα προσκείμενοι σε μπάχαλα, γκαζάκια και μολότοφ. Με τη φόρα που πήρε η δεξιά, καθεστωτική υστερία, για όλα είναι ικανή.

🚔 «Δεν πρέπει να υποτιμούμε ούτε τις επιθέσεις με τρικάκια», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Ε, τότε κοντά βρισκόμαστε (αφού όλα είναι «συγκοινωνούντα δοχεία») στο να θεωρηθούν και όλες οι ρίψεις φειγ βολάν ή οι προκηρύξεις ως… επιθετικές κινήσεις, που ρέπουν προς τη βία και το έγκλημα…

📝 Τα «μανιφέστα» του Α. Σκέρτσου και του Αδ. Γεωργιάδη

📣 Αλλά η βαλίτσα πάει ακόμη μακρύτερα: Ηθικός αυτουργός – για… όλα – θα είναι και εκείνος που ασκεί κριτική στην κυβερνητική πολιτική, με τρόπο που η ίδια η κυβέρνηση θεωρεί «τοξικό». Μήπως η στήλη υπερβάλλει; Ε, τότε ας κρίνει κάθε αναγνώστης ποια συμπεράσματα απορρέουν από τις κάτωθι δηλώσεις.

🗣️ Άκης Σκέρτσος: «Τη δολοφονική πολιτική βία την υποθάλπει ο βίαιος, ισοπεδωτικός, φασιστικός λόγος που δυστυχώς έχει υιοθετηθεί και από την αντιπολίτευση και αντιμετωπίζει τον πολιτικό αντίπαλο ως εχθρό και τα κοινοβουλευτικά κόμματα ως εγκληματικές οργανώσεις».

❗ Τι μας λέει εδώ ο… ποιητής; Ότι αν πεις πως η κυβέρνηση βαρύνεται με εγκληματικές επιλογές ή και εγκληματικές αμέλειες σε διάφορα θέματα (από τα Τέμπη μέχρι τα τόσα «γαλάζια» σκάνδαλα), τότε… υποθάλπεις εκ των προτέρων τον άγνωστο που θα κάνει εμπρηστική επίθεση! Οι άνθρωποι κινούνται πλέον στα όρια της πολιτικής, αντιδραστικής παράκρουσης…

⚡ Έτερος «φωστήρας», ο Άδωνις Γεωργιάδης- που απειλεί: «Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι πρέπει να καταλάβουν ότι ο τοξικός λόγος δεν περνά χωρίς συνέπειες. Πρέπει να γίνουμε πολύ πιο αυστηροί απέναντι στη βία της Άκρας Αριστεράς».

🏥 Σαφές δεν είναι; Αν την επόμενη φορά που επισκεφθεί ο Αδ. Γεωργιάδης κάποιο δημόσιο νοσοκομείο του φωνάξουν γιατροί και νοσηλευτές ότι ευθύνεται για κραυγαλέες ελλείψεις, ή πως ενεργεί ως «μάνατζερ» ιδιωτικών συμφερόντων στην Υγεία, επειδή όλα αυτά τα θεωρεί «τοξικό λόγο», θα εμπίπτουν «στη βία της Άκρας Αριστεράς».
Ο Π. Μαρινάκης θυμάται το 2008 και «ρίχνει καρφί» στον Πρ. Παυλόπουλο

🎙️ Έκανε όμως και… αυτοκριτική – για λογαριασμό της ΝΔ – ο Παύλος Μαρινάκης: «Δεν θα ξεχάσουμε και τις πολλές φορές που ο χώρος της Αριστεράς και κάποιες φορές και της Κεντροαριστεράς φοβόταν να καταδικάσει τους εγκληματίες, επιτίθετο στην Ελληνική Αστυνομία, δικαιολογούσε τέτοιες συμπεριφορές και ο δικός μας ο χώρος έκανε ότι δεν έβλεπε και δεν είχε την απαραίτητη πολιτική βούληση να τους στείλει όλους αυτούς στη Δικαιοσύνη».

❓ Επειδή ήταν φανερό πως η αναφορά παρέπεμπε στον Δεκέμβριο του 2008 και στις ημέρες που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ρωτήθηκε εάν κατά την άποψή του θα έπρεπε η τότε κυβέρνηση, του Κώστα Καραμανλή, να είχε «βγάλει στρατό στους δρόμους», όπως εισηγούνταν κάποιοι. Κι ο Π. Μαρινάκης απάντησε πως δεν αναφερόταν στον πρώην πρωθυπουργό, Κ. Καραμανλή, αλλά «επιχειρησιακά σε αυτούς οι οποίοι είχαν την ευθύνη τότε, σε επίπεδο υπουργίας υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να τηρήσουν τον νόμο». Δηλαδή στον Προκόπη Παυλόπουλο.
Υποκρισία δίχως όρια

⚖️ Κατά την άποψη της στήλης, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι όλα τούτα αποσκοπούν μόνο στη συσπείρωση της εκλογικής βάσης της ΝΔ και στην επίδειξη μιας δεξιάς «ταυτότητας» τόσο άτεγκτης και σκληρής, ώστε να μειώσει τις «διαρροές» ψηφοφόρων προς την ακροδεξιά ή τον Αντώνη Σαμαρά. Το πράγμα πιθανότατα έχει πιο «στρατηγικό» ορίζοντα και δεν περιορίζεται σε πρόσκαιρους προεκλογικούς υπολογισμούς. Και μόνο το γεγονός ότι έχει ανατεθεί στον Μάκη Βορίδη καίριος ρόλος στην διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, μαρτυρά πολλά.

🎯 Ωραία «λογική» έχει όμως η κυβέρνηση… Από τη μία πλευρά κατηγορεί τους πάντες ότι «εργαλειοποιούν την απώλεια ανθρώπινων ζωών και τον ανθρώπινο πόνο», όταν δέχεται κριτική για την τραγωδία των Τεμπών, δηλαδή μία υπόθεση που εκ των πραγμάτων αναδεικνύει τεράστιες δικές της ευθύνες. Κι από την άλλη πλευρά, νιώθει άνετα να κατακεραυνώνει για τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη όσους ουδεμία σχέση έχουν με τέτοιες επιδρομές, αμφισβητώντας παράλληλα και την ειλικρίνεια των ανακοινώσεών τους!

📚 Και επειδή καλό είναι να μην ξεχνιόμαστε και να μην ξεχνάμε: Στα ελληνικά μεταπολιτευτικά χρονικά ποιο είναι το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα, του οποίου γνωστό, προβεβλημένο στέλεχος έχει καταδικαστεί για πολιτική δολοφονία; Η απάντηση είναι «Νέα Δημοκρατία» και «Γιάννης Καλαμπόκας». Χωρίς «μεταβατικές ιδιότητας» και φιλολογίες περί «συγκοινωνούντων δοχείων». Δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ στην Πάτρα και πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας. Άντε, γιατί δεν αντέχεται η τόση υποκρισία… Υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ: Η απόφαση του Πλημμελειοδικείου για τον Μελά και την Ρέππα

⚖️ Την ώρα που η κυβερνητική κουστωδία προειδοποιούσε ότι θα θεωρεί εφεξής «υπόθαλψη» εγκληματιών οτιδήποτε κατεβάζει η κούτρα της, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών προσγείωνε στην πραγματικότητα την εν λόγω έννοια. Έκρινε ως ενόχους για τα πλημμελήματα της υπόθαλψης εγκληματία και της παράβασης καθήκοντος δυο πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον Δημήτρη Μελά, πρώην πρόεδρο του Οργανισμού και πολιτευτή της ΝΔ και την Αθανασία Ρέππα, άλλοτε επικεφαλής της Διεύθυνσης Άμεσων Ενισχύσεων και Αγοράς και της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων.

📄 Οι δύο καταδικάστηκαν επειδή δεν διαβιβάστηκε το πόρισμα της Παρασκευής Τυχεροπούλου στις εισαγγελικές αρχές. «Οι δύο κατηγορούμενοι σύμφωνα με τη δικανική πεποίθηση του δικαστηρίου δεν τέλεσαν τις πράξεις που όφειλαν να τελέσουν», αναφέρεται στη σχετική απόφαση.

🚨 Στο κατηγορητήριο περιλαμβανόταν όμως και η υπεξαγωγή εγγράφου από υπάλληλο. Για την κατηγορία αυτή το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ότι το ίδιο είναι αναρμόδιο, καθώς πρόκειται για κακούργημα και όχι πλημμέλημα. Κι αυτό επειδή η προκληθείσα ζημιά υπολογίζεται ότι υπερβαίνει τα 120.000 ευρώ. Έτσι, το δικαστήριο παρέπεμψε το σκέλος αυτό στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

🤔 Άντε, πώς και δεν ακούσαμε ακόμη κανένα στέλεχος της ΝΔ να εγκαλεί το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών για… τοξικότητα;
«Σκεφθείτε τις εκλογές και τον τουρισμό, βρε παιδιά…»

📞 Είναι πολύ γνωστοί οι Ρώσοι φαρσέρ Vovan & Lexus, αλλά τι να γίνει; Δεν τους ήξερε ο Έλληνας γενικός γραμματέας Εθνικής Ασφάλειας, Θάνος Ντόκος. Νόμιζε λοιπόν ο Θ. Ντόκος ότι στην τηλεδιάσκεψη συνομιλούσε με υψηλόβαθμους Ουκρανούς αξιωματούχους, ένας εκ των οποίων μάλιστα ήταν ο Ρουστέμ Ουσμέροφ, σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Και το νόμιζε, ο δύσμοιρος, μέχρι που οι δυο φαρσέρ «ανέβασαν» το βίντεο από τη συνομιλία.

🛰️ Οι «δύο πλευρές» (λέμε, τώρα…) συνομίλησαν για το ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα. Επ’ αυτού, ο Θ. Ντόκος είπε ότι πρέπει να υπάρξει ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Ενημέρωσε δε πως ο διοικητής της ΕΥΠ μετέβη στο Κίεβο, για συναντήσεις.

⚠️ Οι δυο φαρσέρ το «χόντρυναν» αρκετά, λέγοντας ότι υπάρχει ενδεχόμενο να γίνει ξανά κάτι τέτοιο και να επιχειρηθεί πλήγμα σε ρωσικό πλοίο, σε ελληνικές θάλασσες. Αν νομίζετε ότι αναλογικά σκλήρυνε και η στάση του Έλληνα αξιωματούχου, μάλλον πέφτετε έξω…

🏖️ Ο Θ. Ντόκος περισσότερο ζήτησε την… κατανόηση των συνομιλητών του, μνημονεύοντας τις εκλογές και τον τουρισμό. Για τις πρώτες είπε πως αναμένεται να διεξαχθούν σε λίγους μήνες, καθώς και ότι ένα περιστατικό με drone θα προκαλούσε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση. Αλλά θα έπληττε και τον τουρισμό.

🤨 Θα είχε πάντως ενδιαφέρον να ρωτούσαν οι δυο φαρσέρ τον Θ. Ντόκο εάν η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να δείξει κατανόηση, σε περίπτωση που το Κίεβο αποφάσιζε να κάνει επιχειρήσεις με drones έπειτα από το πέρας της τουριστικής σεζόν και μετά τις ελληνικές εκλογές. Θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι θα απαντούσε ο Θ. Ντόκος…

🛡️ Μην νομίζετε, όμως, ότι του έλειψε εντελώς η αυστηρότητα, όταν άκουσε πως ήταν πιθανό να ξαναφανεί ουκρανικό drone στα νερά μας. Όχι… Είπε ότι η ουκρανική ηγεσία θα πρέπει να σκεφθεί κατά πόσο η βύθιση ενός ρωσικού πλοίου «μετρά» περισσότερο από ένα πλήγμα στις σχέσεις Αθήνας – Κιέβου, αλλά και από τον κίνδυνο να επέλθει ρήγμα στη συνοχή του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

😏 Ναι. Τόσο… αυστηρός ήταν. Πάλι καλά που δεν ζήτησε και συγγνώμη, επειδή ήταν αναγκασμένος να τα πει αυτά…
Όλα καλά, προχωράει και η αναβάθμιση…

📢 Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες, το ΠΑΣΟΚ είχε ζητήσει την παραίτηση του Θ. Ντόκου και «κυβερνητικές πηγές» είχαν αναλάβει να μας καθησυχάσουν: «Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης συνομιλίας δεν προέκυψε καμία διαρροή εμπιστευτικής ή απόρρητης πληροφορίας».

💻 Όλα «ΟΚ», λοιπόν. Κι αν σκέφτεστε ότι το όλο συμβάν είναι και κάπως… εξευτελιστικό, οι «κυβερνητικές πηγές» σας καλούν να μην υπερβάλλετε: «Η συνομιλία (…) αποτέλεσε προϊόν υβριδικής επίθεσης με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης. Βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη πρόγραμμα αναβάθμισης της ασφάλειας των επικοινωνιών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες προκλήσεις σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο περιβάλλον υβριδικών επιθέσεων».

🎭 Άτιμοι Ρώσοι φαρσέρ, θα αναγκάσετε τους λεβέντες της κυβέρνησής μας να γίνουν εσωστρεφείς και κρυψίνοες. Θα τους παίρνει τηλέφωνο κανένας τύπος από την αμερικανική ή ισραηλινή πρεσβεία και δεν θα ξέρουν πόσο κόλακες πρέπει να φανούν…
Συνοπτικά, για κάποια πολύ ενδιαφέροντα…

🥩 Πρώτον: Βάσει του ρεπορτάζ της «Εφημερίδας των Συντακτών» (1 Ιουλίου 2026), επίκειται νέα έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αυτό διότι οι παράνομες επιδοτήσεις φαίνεται πως δεν περιορίζονταν σε ανύπαρκτα αμνοερίφια, αλλά επεκτείνονταν και στα βοοειδή. Δηλαδή επιδοτούνταν ανύπαρκτες γέννες μοσχαριών.

🐄 Εν κατακλείδι, είχαμε ένα σκάνδαλο που βοούσε βελάζοντας, αλλά μάλλον μουγκανίζει κιόλας.

🛒 Δεύτερον: Περιχαρής ο υπουργός Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος, ανακοίνωσε (μιλώντας στον «ΣΚΑΪ») μία συμφωνία της κυβέρνησης με τη βιομηχανία τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ: Ότι για 2.000 κωδικούς προϊόντων έπεται σταθεροποίηση των τιμών στους δυο εναπομείναντες καλοκαιρινούς μήνες και σοβαρές μειώσεις (τιμών) από την 1η Σεπτεμβρίου. Έλα όμως που ο γενικός διευθυντής της Ένωσης Σούπερ Μάρκετ Ελλάδας, Απόστολος Πεταλάς, δήλωσε (στο Mega) ότι οι επιχειρήσεις του κλάδου δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι 2.000 κωδικοί προϊόντων. Και πως δεν έχουν ενημερωθεί τα σούπερ μάρκετ για τίποτα. Ούτε για τους κωδικούς, ούτε για τις κατηγορίες προϊόντων στις οποίες αυτοί ανήκουν.

🤷 Αυτό σημαίνει όμως ταχύ και αποτελεσματικό «επιτελικό κράτος». Να συνάπτει «διμερείς» συμφωνίες με… τον εαυτό του.

💸 Τρίτον: Διαρκώς «τραβά την ανηφόρα» το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο στο τέλος του Απριλίου 2026 διαμορφώθηκε στα 114,6 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι ήταν αυξημένο κατά 3,8 δισ. ευρώ σε σχέση με τον Απρίλιο του 2025. Το 31% του συνολικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου αντιστοιχεί σε οφειλές που χαρακτηρίζονται ως ανεπίδεκτες είσπραξης. Και σε ρύθμιση βρίσκεται μόνο το 6,8% των οφειλών.

📈 Άλλος ένας δείκτης της… ευμάρειας που μας «δέρνει»…

Πηγή: kommon.gr

Το τέλος του «αφηγήματος» και η απώλεια της ψυχραιμίας για τη Νέα Δημοκρατία

Η Νέα Δημοκρατία καταλαβαίνει ότι χάνει τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας και αντιδρά ήδη από τώρα σπασμωδικά

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Φαινομενικά η Νέα Δημοκρατία παραμένει σε μια κυρίαρχη θέση στο πολιτικό σκηνικό. Κυβερνά εδώ και επτά χρόνια, έχει αλλάξει βασικές πλευρές του θεσμικού πλαισίου της χώρας και έχει διαχειριστεί τα μεγάλα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Υπερηφανεύεται ότι έχει εξασφαλίσει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, ότι έχει δώσει μεγάλες αυξήσεις στον βασικό μισθό και ότι έχει δει τον μέσο μισθό να είναι σε υψηλά επίπεδα. Οι υπουργοί της περιφέρονται στα κανάλια και κάνουν θριαμβευτικούς απολογισμούς του κυβερνητικού έργου, απαριθμώντας ανακαινίσεις νοσοκομείων, δημόσια έργα και «μεταρρυθμίσεις». Είναι μια κυβέρνηση που υποστηρίζει ότι έχοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης που θα διαμορφώσει το μέλλον της χώρας ως προς τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών για τις επόμενες δεκαετίες.
Επιπλέον, η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις, έχει την πιο συμπαγή και με λιγότερες απώλειες εκλογική βάση, αυξάνει τη συσπείρωσή της το τελευταίο διάστημα, και εάν μπορέσει να κερδίσει ένα σημαντικό μέρος των «αναποφάσιστων» έχει μπροστά της έναν ορίζοντα τρίτης αυτοδύναμης θητείας.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, τον έλεγχο της «πολιτικής ατζέντας». Ακόμη περισσότερο: θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι το δικό της πολιτικό αφήγημα είναι κυρίαρχο. Άλλωστε, πολλές φορές και η ίδια η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως να είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει ένα σαφές και ξεκάθαρο αφήγημα, το οποίο υποστηρίζει με την πολιτική της πράξη, την ώρα που οι αντίπαλες δυνάμεις της κυρίως κάνουν πολιτική στα δικά της πεπραγμένα.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή βλέπουμε τη Νέα Δημοκρατία να επιδίδεται σε ένα μπαράζ τοξικότητας στις δημόσιες παρεμβάσεις, τον Πρωθυπουργό να υιοθετεί ρητορική που παραπέμπει στον Διχασμό και τον Εμφύλιο, κυβερνητικά στελέχη να κατηγορούν την κύρια δύναμη της αντιπολίτευσης, την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για ηθική αυτουργία εάν όχι καθοδήγηση της τρομοκρατίας και τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, σε ένα πρωτοφανές συκοφαντικό παραλήρημα, από το οποίο αναγκάστηκε να πάρει αποστάσεις ακόμη και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, να υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας χρηματίστηκε για να προχωρήσει στις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα.
Είναι σαφές ότι μια τόσο γρήγορη κατρακύλα σε ένα τέτοιο είδος πολιτικής αντιπαράθεσης – που υπερβαίνει κατά πολύ οποιαδήποτε εκδοχή «σκληρού ροκ» για να θυμηθούμε ένα παλαιότερο κλισέ – δεν αναλογεί σε κυβέρνηση που έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Πολύ περισσότερο αναλογεί σε κυβέρνηση που βρίσκεται σε πανικό, αισθάνεται ότι η θέση της απειλείται και προσπαθεί να οικοδομήσει μια αμυντική γραμμή βαθαίνοντας τις διαχωριστικές γραμμές.
Γιατί πολύ απλά η κυβέρνηση δεν έχει τον έλεγχο του αφηγήματος. Πιο σωστά: το αφήγημά της αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να πείσει ένα τμήμα της κοινωνίας τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να οικοδομήσει δυναμική εκλογικής νίκης. Και αυτό έχει να κάνει με το ίδιο το γεγονός ότι σημαντικές πλευρές του αφηγήματος αντιπροσωπεύουν όχι την πραγματικότητα, αλλά τους κυβερνητικούς ευσεβείς πόθους.
Η κοινωνική «κανονικότητα» στην οποία επένδυσε τόσο πολύ από το 2019 και μετά, αυτή τη στιγμή έχει μετασχηματιστεί, υπό το βάρος της ακρίβειας και της κρίσης κόστους ζωής που πλήττει τη μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα, σε οικονομική ανασφάλεια, με τους πολίτες να βλέπουν τις αυξήσεις στα εισοδήματα να μην μεταφράζονται σε αυξημένη αγοραστική δύναμη αλλά να εξανεμίζονται, την ώρα που ιδίως η στέγη καθίσταται όλο και πιο απρόσιτη.
Η υπόσχεση μιας εύρυθμης λειτουργίας του κράτους έχει διαψευστεί από μια διαχείριση υποδομών του τύπου «πάμε και όπου βγει» που οδηγεί σε τραγωδίες όπως των Τεμπών, από μια πολιτική προστασία που περιορίζεται στο «112», και βεβαίως από έναν ορυμαγδό σκανδάλων που έχουν κάνει αυτή την κυβέρνηση να έχει ίσως τον μεγαλύτερο αριθμό στελεχών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ποινικής διερεύνησης.
Η θεσμικότητα έχει υποκατασταθεί από τη συνεχή χειραγώγηση όλων των θεσμών, από τις Ανεξάρτητες Αρχές έως τη Δικαιοσύνη, που μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κυβερνητική αυθαιρεσία, την ώρα που η διαφθορά αρχίζει να μοιάζει όντως ενδημική. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει το «θεσμικό DNA» της χώρας ολοένα και περισσότερο φαντάζει ως απέλπιδα – καθώς ξέρει ότι δεν έχει τώρα και δεν θα έχει στην επόμενη Βουλή την αναγκαία πλειοψηφία για να «συνταγματοποιήσει» την ίδια την παραμονή της στην εξουσία. Και βέβαια έχει να αντιμετωπίσει τη σιωπηλή εξέγερση της «παραδοσιακής δεξιάς» στο εσωτερικό της που ήδη φαίνεται να δίνει απήχηση στις παρεμβάσεις και δυναμική στις πρωτοβουλίες του Αντώνη Σαμαρά,
Όλα αυτά τα βλέπουν οι πολίτες και αυτό αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, όπου φαίνεται ότι ακόμη και με την αναμενόμενη συσπείρωση που αναλογεί σε μια προεκλογική περίοδο, η Νέα Δημοκρατία δείχνει να μην έχει δυναμική αυτοδυναμίας σε καμία περίπτωση. Και αυτό εξηγεί τα σημάδια πανικού που ήδη δείχνουν.
Βεβαίως, το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν ελέγχει το πολιτικό αφήγημα, δεν σημαίνει ότι έχει αναδειχτεί, τουλάχιστον ακόμη, ένα αντίπαλο αφήγημα που να εμπνέει την κοινωνία και να διαμορφώνει πλειοψηφική συσπείρωση. Προφανώς είμαστε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, αλλά στην πολιτική όλα αυτά δεν είναι υπόθεση απλώς σταδιακής αύξησης δυνάμεων, αλλά κρίσιμων κόμβων. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα πέρασε την πρώτη δοκιμασία που ήταν να δείξει ότι είναι ο αποτελεσματικότερος πόλος αντιπολίτευσης. Όμως, έχει μπροστά της την πιο μεγάλη δοκιμασία που είναι να πείσει ότι έχει όντως ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα, που να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστικό ως προς το μέγεθος των αλλαγών και ρεαλιστικό ως προς τον βηματισμό και την υλοποίησή του. Σε αυτή τη δοκιμασία θα κριθεί τελικά όχι απλώς το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και το μέλλον της χώρας.
Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έχει χάσει σε ένα βαθμό την ψυχραιμία της, αλλά ταυτόχρονα είναι σαφές ότι θα επενδύσει ιδιαίτερα σε μια προεκλογική εκστρατεία γεμάτη διλήμματα και θα προσπαθήσει να συσπειρώσει γύρω της κοινωνικές δυνάμεις και συμφέροντα που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα, με ορίζοντα τον ενδεχόμενο εκβιασμό «προθύμων» υποστηρικτών της δικής της στρατηγικής.
Και η απάντηση σε αυτό δεν είναι η αποδόμηση του κυβερνητικού «έργου», αλλά πρωτίστως η πρόταση διακυβέρνησης που θα παραπέμπει σε ένα νέο εφικτό όραμα για μια χώρα πιο δίκαιη, έτσι ώστε να διαμορφωθεί πλειοψηφική δυναμική για την αλλαγή. Και τότε ούτε η τοξικότητα, ούτε οι εκβιασμοί θα μπορούν να αποδώσουν.

www.in.gr