Μάνος Δανέζης: Η κβαντική φυσική, η "κβαντική" αγυρτεία και οι επίσημες σιωπές για τις αλήθειες που πονάνε

Ο ομότιμος καθηγητής Αστροφυσικής Μάνος Δανέζης, σε μια συνέντευξη - "ποταμός"  στον 98.4 , μιλάει για τις βασικές επιστημονικά θεωρήσεις της κβαντικής φυσικής , την "αμάθεια" ειδικών και μη,  που απλά αναμασούν άχρηστη πληροφορία του διαδικτύου, την "κβαντική αγυρτεία" ακόμη και στην ιατρική που θησαυρίζει τσέπες σε βάρος αδαών και ευκολόπιστων, αλλά και για το πώς συστήματα και πολιτικοί, συναγελάζονται και καλύπτουν ότι αγοραίο και επιστημονικοφανές κυκλοφορεί  "προς άγρα πελατών ". 

Όπως λέει, ένας κόσμος 4 διαστάσεων, προσκρούει στον ανθρώπινο "βιουπολογιστή" που προσλαμβάνει στο δικό του "καθρέπτη"  των 3 διαστάσεων αυτό που ορίζει ακόμη κι ως υλική πραγματικότητα. Αναρωτιέται γιατί έστω και τώρα που τόσα ακούστηκαν από διάφορους "κομπογιαννίτες" για την λεγόμενη "κβαντική ιατρική" , μεγάλοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των φυσικών επιστημών αποφεύγουν να μιλήσουν για την ουσία της κβαντικής, με φωτεινή εξαίρεση όπως λέει την Ένωση Ελλήνων Φυσικών.

Ο Μ. Δανέζης, σημειώνει , πως  αυτό που τον  πονάει περισσότερο στην πατρίδα μας είναι ότι " περάσαμε και περνάμε μια κρίση χωρίς να έχουμε μάθει τίποτα.Μια τόσο μεγάλη ανθρωπιστική και πολιτισμική κρίση θεσμών και αξιών, θα έπρεπε να μας έχει φέρει μπροστά στο ερώτημα πώς μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία ανθρώπων, και όχι να την αντιμετωπίζουμε απλώς ως μια κρίση οικονομικών παραμέτρων και διεκδίκησης προσωπικών εξουσιών…

Ο φοβισμένος Άνθρωπος είναι εύκολα χειραγωγούμενος. Το μόνο που πρέπει να μας φοβίζει είναι ο φόβος που μας δημιουργούν". 

Στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής σε Μητσοτάκη – Τσίπρα

Γιατί δεν… τραβάνε οι «σωτήρες» μας

Μανώλης Κοττάκης

Η τηλεοπτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι και η προβολή του διλήμματος «Ή εμείς ή κανείς» ως απάντηση στο ερώτημα «ποιος μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη» είχε ένα παράδοξο αποτέλεσμα: Επισημοποίησε την κρίση στρατηγικής των δύο μονομάχων που μεταθέτουν τα αδιέξοδα από τον εαυτό τους στον κόσμο μήπως και συσπειρώσουν γύρω τους ευρύτερες δυνάμεις.
Ο κ. Τσίπρας δεν επισημοποίησε μόνο το δικό του αδιέξοδο ορίζοντας αντίπαλό του τον «κανένα», επισημοποίησε και του πρωθυπουργού. Του αντιπάλου του. Διότι και οι δύο (μόνο στα όνειρα) παίζουν αυτήν τη στιγμή επισήμως σε ένα αποτέλεσμα, ο Κυριάκος στην αυτοδυναμία της σταθερότητας και ο Τσίπρας στην πολιτική αλλαγή της ανατροπής. Κατά βάση όμως (για να μιλήσουμε με όρους πρόγνωσης ποδοσφαιρικών αγώνων) παίζουν για δύο αποτελέσματα. Διεκδικώντας -το παράδοξο συνεχίζεται- την ίδια νύφη! Το ΠΑΣΟΚ.
Ας αρχίσουμε από τα παράδοξα του κ. Τσίπρα. Την ώρα που διεκδικεί το προνόμιο να είναι αυτός που θα προκαλέσει τις διαδικασίες απομάκρυνσης του κ. Μητσοτάκη από την εξουσία (ενώ τον βλέπει με τα κιάλια στις μετρήσεις), αναγνώρισε ότι αυτή η στρατηγική του εξαρτάται από έναν τρίτο: Τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, στην κάθοδο του οποίου προσβλέπει, όπως είπε, για τη μείωση της διαφοράς με τη Ν.Δ.
Αρα δεν βασίζεται στις δυνάμεις του τις ίδιες για να αμφισβητήσει τον κ. Μητσοτάκη. Περιμένει να του ανοίξουν τον δρόμο προς την… πρωθυπουργία η αυθεντική Δεξιά και οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της. Αλλά οι διεργασίες στον χώρο αυτό δεν γίνονται για να έρθει ο Αλέξης στην εξουσία ή για να φύγει η Ν.Δ. από τη διακυβέρνηση, αλλά για να συνεχίσει η παράταξη να εγγυάται το μέλλον του τόπου υπό άλλη πρωθυπουργία. Κατά τα λοιπά όμως, ο Αλέξης αναφωνεί «Ή εμείς ή κανείς»!
Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ο πρώην πρωθυπουργός αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί μόνος και αναζητεί βοηθούς εκπληρώσεως εκεί που δεν υπάρχουν. Το βλέπει ότι δεν μπορεί και ενοχλείται από φωνές που προέρχονται από τον χώρο του (Δραγασάκης) που μαζί με πέντε έξι άλλους από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά θα ζητήσουν συνένωση της Κεντροαριστεράς και κοινή κάθοδο σε δεύτερες εκλογές.
Αν είναι όμως έτσι και υπάρχει προοπτική να συνεργαστούν μετά, ακυρώνεται το δίλημμα «Ή εμείς ή κανείς». Μπορεί κάποιος άνετα να ψηφίσει και ΠΑΣΟΚ και να περιμένει τη δεύτερη κάλπη. Η κρίση στρατηγικής του πρώην πρωθυπουργού προκύπτει όμως και από το εφεδρικό σενάριο που επέτρεψε να διακινείται από τον εκσυγχρονιστή συνεργάτη του και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ κ. Σιακαντάρη, χωρίς να το αποδοκιμάσει στη ΔΕΘ επί της ουσίας: Της μετεκλογικής συγκρότησης κυβερνήσεως εθνικού σκοπού από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ.
Ετσι σκέπτεται να «ρίξει» το κ. Μητσοτάκη ο Τσίπρας… Συνεργαζόμενος! Το πρόβλημα που έχει ο πρώην πρωθυπουργός είναι η αδυναμία συγχρονισμού και κοινού βηματισμού με τις επερχόμενες εξελίξεις. Εχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία, αν την είχε πραγματικά ποτέ.
Το 2015, όταν έπρεπε να είναι «συστημικός», να πάρει την καλύτερη συμφωνία που του έδιναν οι δανειστές και να διασφαλίσει τη χώρα, εκείνος ύψωσε σημαία αντισυστημισμού, ταλαιπώρησε τη χώρα, έκλεισε τις τράπεζες, έβγαλε την ψυχή των πολιτών και τελικώς διεύρυνε την κρίση και άρα την εξάρτηση από τους δανειστές (υποθήκευση δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, αλλοδαποί του ΤΧΣ στις διοικήσεις των τραπεζών κ.λπ.). Βούλιαξε και άλλο τη βουλιαγμένη χώρα.

«Γιαλαντζί»
Το 2026, που θα έπρεπε να είναι αυθεντικά και όχι «γιαλαντζί» αντισυστημικός, καθώς τα κέρδη των εταιριών είναι 36 δισ. ευρώ περισσότερα από το εισόδημα της εργασίας (Καλλίτσης) και το 75% του πληθυσμού είναι απέναντι από το 25%, εκείνος ξεκινά τη μεγάλη έφοδο από τα στούντιο του… Σκάι με «χαριτωμενιές»: Ως άλλος τεχνοκράτης εξηγούσε προχθές με υπευθυνότητα γιατί δεν πρέπει να δώσει 13η σύνταξη το κράτος στους ηλικιωμένους.

«Ανημπόρια»
Ακριβώς στην ίδια κατηγορία «ανημπόριας» συγκαταλέγεται και ο πρωθυπουργός. Διακήρυξε στη ΔΕΘ ότι θέλει την αυτοδυναμία την οποία εξειδίκευσε ο ιπποκόμος με τη θεωρία «για να έχουμε σταθερότητα και να μην κάνει ντου η Τουρκία». Νιώθει όμως τόσο σίγουρος για το δίλημμά του ο κ. Μητσοτάκης ώστε στην επόμενη στροφή άρχισε τις απειλές και τους εκβιασμούς στους πολίτες.
«Αν στείλετε μήνυμα διαμαρτυρίας στην πρώτη κάλπη, τη Δευτέρα δεν θα είμαι στο Μαξίμου για να το παραλάβω» απείλησε στη ΔΕΘ. Νιώθει τόσο σίγουρος για την αποδοχή του διλήμματος ώστε τα όνειρα για μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ή με μεμονωμένους βουλευτές του δεν τα εγκατέλειψε ποτέ με βάση όσα είπε στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Φθάνουμε στο επίδικο. Σε όλους αυτούς που ρωτούν με επιτηδευμένο ενδιαφέρον «εντάξει, να πέσει ο Μητσοτάκης, αλλά ποιος να έρθει;» η απάντηση είναι ότι αυτό το δίλημμα που τίθεται δημοσίως το έχει υπερβεί ήδη ο ίδιος ο πρωθυπουργός ιδιωτικώς. Που ήδη αναζητεί τον «Τζαννετάκη» του.
Το αυτό ισχύει και για τον αγέρωχο Τσίπρα: Διαλαλεί ότι μόνο αυτός μπορεί να απομακρύνει τον Μητσοτάκη, αλλά ταυτόχρονα «κόβει» κίνηση και γύρω του να δει αν μπορεί να βρει κανέναν πρόθυμο για να του κάνει την… εξυπηρέτηση. Δεν είναι ηγεσία αυτό. Το λάθος που κάνουν και οι δύο είναι ότι και τις αυτοδυναμίες και τις ανατροπές και τις συνεργασίες τις ορίζει ο λαός με την ψήφο του. Οι συμφωνίες στις λέσχες και στα κλειστά δωμάτια εξουσίας είναι ξεπερασμένα εργαλεία-κόλπα πλέον.
Οι κατά Σεφέρη «πλησιόσαυροι της εξουσίας» (όπως μου λέει η φίλη μου η Μάνια) που τους τα εισηγούνται αυτά δεν έχουν την παραμικρή ώσμωση με τον κόσμο, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα κοινωνίας. Και όπως θα προσέθετε ένας άλλος κορυφαίος πολιτικός, εν τέλει όλα αυτά είναι «γυμναστική στη ματαιότητα»…

www.dimokratia.gr

Μούγκα στη στρούγκα

του Τάσου Παππά

Να συζητάμε ή όχι το θέμα της συνεργασίας των κομμάτων για τον σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης μετά τις εκλογές; Ο,τι κι αν λένε οι ηγεσίες τους, το ζήτημα έχει τεθεί και απασχολεί τους πολίτες. Οπότε ερωτήσεις θα γίνονται από δημοσιογράφους και θα δίνονται απαντήσεις, άλλοτε σοβαρές, άλλοτε αινιγματικές. Κι αυτό συμβαίνει επειδή όλες οι ενδείξεις λένε ότι η αυτοδυναμία είναι στόχος που ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε πολύ περισσότερο τα υπόλοιπα κόμματα μπορούν να πιάσουν. Με τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι σε γενικές γραμμές καθαρά. Θέλουμε την αυτοδυναμία, λένε, για να έχει η χώρα πολιτική σταθερότητα, για να μην τολμήσουν οι Τούρκοι να κάνουν ντου, για να μην μπλέξουμε σε περιπέτειες σε μια δύσκολη συγκυρία, για να μην το ένα, για να μην το άλλο…
Προσθέτουν όμως ότι αν δεν κερδίσουμε την αυτοδυναμία είμαστε ανοιχτοί για συνεργασίες. Προτιμούμε το ΠΑΣΟΚ, αναφέρουν (νοσταλγούν προφανώς την περίοδο 2012-2015), αλλά αν αυτό επιμείνει στην άρνησή του επικαλούμενο την απόφαση του τελευταίου συνεδρίου του, τότε δεν θα είμαστε αντίθετοι σε αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, όπως σημείωσαν με έμφαση ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Μάκης Βορίδης. Λεπτομέρειες δεν έδωσαν, ωστόσο άφησαν το θέμα ανοιχτό, ενδεχομένως για να μην κατηγορηθούν για αλαζονεία… Ποιος θα μπορούσε να είναι ο εταίρος τους; Τον κ. Βελόπουλο τον απέρριψε κατηγορηματικά ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με το κόμμα Σαμαρά δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε διάλογο, συνεννόηση και κατάληξη. Ούτε ο κ. Μητσοτάκης το θέλει ούτε ο κ. Σαμαράς.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη τοποθετείται στο επίμαχο θέμα με εσκεμμένη ασάφεια. Τα στελέχη της προτάσσουν το πρόγραμμα του κόμματος ως βάση διαπραγμάτευσης και κόβουν τη συζήτηση. Ωστόσο παράγοντες που κινούνται ιδεολογικά στο ίδιο μήκος κύματος, όπως ο Γιώργος Σιακαντάρης και ο Γιάννης Δραγασάκης, βάζουν στην κυκλοφορία ξανά το σενάριο για τη δημιουργία μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων καθώς διαπιστώνουν συγκλίσεις και κοινούς τόπους στα προγράμματα της ΕΛΑΣ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς.
Η κουβέντα δεν αρέσει καθόλου στη Χαριλάου Τρικούπη. Τόλμησε ο βουλευτής Απόστολος Πάνας να πει ότι αν έρθουμε πρώτοι πρέπει να συζητήσουμε με την ΕΛΑΣ και σε χρόνο-ρεκόρ τον αποδοκίμασε επισήμως το κόμμα του. Πιο προωθημένη άποψη επί του θέματος κατέθεσε ο βουλευτής Αλέξανδρος Αυλωνίτης, αυτόν όμως δεν τον αποδοκίμασε επισήμως το κόμμα του, ίσως γιατί τώρα εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, τον υποχρέωσε όμως να αποδοκιμάσει ο ίδιος τον εαυτό του. Γιατί στο ΠΑΣΟΚ αποφεύγουν τη συζήτηση; Οι δύο βουλευτές είπαν το αυτονόητο. Οτι το ΠΑΣΟΚ την επομένη των εκλογών και αν δεν είναι αυτοδύναμο είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει συμμάχους στην ευρύτερη περιοχή της προοδευτικής παράταξης. Εκεί υπάρχουν και λειτουργούν τα συγκεκριμένα κόμματα. Φοβούνται ότι αν μπουν σ’ αυτή τη συζήτηση θα δημιουργηθεί κλίμα εσωστρέφειας στο κόμμα, θα υπάρξουν ανταγωνιστικές προτάσεις και θα διχαστούν το στελεχικό δυναμικό, τα μέλη και οι οπαδοί. Συνεπώς μούγκα στη στρούγκα. Με την ευκαιρία να σημειώσουμε πως το «κανένα κόμμα» και ο «κανένας πρωθυπουργός» προηγούνται σταθερά.

Πηγή: www.efsyn.gr

Όνειδος και πολιτική ατιμία: Ο Μητσοτάκης χέρι – χέρι με τον γενοκτόνο Νετανιάχου

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέπραξε μια ακόμα πολιτική ατιμία.  Ο άνθρωπος που στην απαγωγή Μαδούρο είπε το απίθανο ότι “δεν είναι..

Ημεροδρόμος

ΟΚυριάκος Μητσοτάκης διέπραξε μια ακόμα πολιτική ατιμία.. Ο άνθρωπος που στην απαγωγή Μαδούρο είπε το απίθανο ότι “δεν είναι η ώρα να μιλάμε για την διεθνή νομιμότητα”, ο άνθρωπος που “ευχόταν” στην έναρξη της γενοκτονίας τα θύματα να είναι… λίγα (και πλέον έχουν ξεπεράσει τις 75.000), ο άνθρωπος που υποτίθεται εκπροσωπεί τις θέσεις της Ελλάδας όσον αφορά τα εθνικά της συμφέροντα με βάση το Διεθνές Δίκαιο, κουρέλιασε για μια ακόμα φορά το διεθνές και κάθε είδους Δίκαιο, προχωρώντας σε μια ακόμα συνάντηση με τον εγκληματία, σύμφωνα και με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Πρόκειται για τον πολιτικό υπεύθυνο της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού. 
Αυτή τη φορά συναντήθηκαν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Μάλιστα, ο Μητσοτάκης πήρε και τα συγχαρητήρια του Νετανιάχου για την «επιλογή ισραηλινών αμυντικών συστημάτων», μεταξύ των οποίων και η «Ασπίδα του Αχιλλέα», που φορτώνει στον ελληνικό λαό ένα χρέος 3 δισ. ευρώ, που εντείνει ακόμα την πολεμική εμπλοκή της χώρας, που μετατρέπει την Ελλάδα σε χρηματοδότη της πολεμικής μηχανής του ισραηλινού απαρχάιντ.  
Η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον γενοκτόνο έγινε ενώ λίγη ώρα αργότερα η αίθουσα της συνεδρίασης του ΟΗΕ κυριολεκτικά άδειασε, όταν ανέβηκε στο βήμα ο Νετανιάχου καθώς αντιπρόσωποι από δεκάδες χώρες αποχώρησαν, αρνούμενοι να νομιμοποιήσουν την παρουσία αυτού του στυγνού δολοφόνου. ” 
Αντίθετα ο Μητσοτάκης, ο “άριστος”, επέλεξε ακόμα και να συναντηθεί μαζί του, να αγκαλιαστεί μαζί του και να του δώσει και το χέρι. 
Πρόκειται για όνειδος. 
Ο λόγος στο μεγάλο θεατράνθρωπο, τον Χάρολντ Πίντερ: Όποιος σφίγγει το χέρι του δολοφόνου δεν έχει ηθική”.

www.imerodromos.gr

Βασίλης Κοκοτσάκης : Δεν αποχωρούμε από την υπόθεση των Τεμπών, απλά ολοκληρώσαμε την βασική μας έρευνα

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, επικεφαλής τεχνικής ομάδας συμβούλων , συγγενών θυμάτων των Τεμπών, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε τη λογική κάτω από την οποία ο ίδιος και οι συνεργάτες του Μανώλης Παπαδάκης, Φεντερίκο Καράσκο και Μάρκος Χρυσός, με επιστολή τους γνωστοποίησαν την ολοκλήρωση της βασικής τους ερευνητικής εμπλοκής στην υπόθεση. Όπως είπε, δεν ολοκληρώσαμε  επειδή αλλάξαμε επιστημονική θέση ούτε γιατί  κουραστήκαμε ή απογοητευτήκαμε. Ολοκληρώθηκε ο βασικός ερευνητικός μας κύκλος. Παραδώσαμε 17 τεχνικές εκθέσεις, περισσότερες από 2.000 σελίδες, και όλο αυτό το υλικό βρίσκεται στη δικογραφία. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι το επιστημονικό αντικείμενο που ερευνήσαμε δεν αποτελεί στην παρούσα δικονομική διαμόρφωση αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης.

Επί τρία και πλέον χρόνια κάναμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε: επιστημονική διερεύνηση. Δεν αφήσαμε ένα κενό. Παραδώσαμε τη δουλειά μας. Η τελευταία έκθεση ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο. Επομένως, ο βασικός ερευνητικός κύκλος έκλεισε.Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η δικονομική θέση μας. Οι εκθέσεις υπάρχουν, τα ευρήματα υπάρχουν, τα συμπεράσματα υπάρχουν. Εκείνο που δεν υπάρχει είναι το αντίστοιχο διαδικαστικό πεδίο ώστε το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο να εξεταστεί και να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά μέσα στην κύρια δίκη. Άρα δεν είναι αποχώρηση από την υπόθεση. Είναι ολοκλήρωση μιας συγκεκριμένης θεσμικής φάσης.

Πολύ απλά: εμείς ερευνήσαμε την προέλευση, τον μηχανισμό και την εξέλιξη της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς και τη σχέση τους με τους θανάτους. Οι εκθέσεις μας υπάρχουν στη δικογραφία. Όμως η συγκεκριμένη δίκη έχει συγκεκριμένο κατηγορητήριο και συγκεκριμένο αντικείμενο κρίσης. Δεν υπάρχει αυτοτελής κατηγορία που να αντιστοιχεί στο σύνολο αυτού του επιστημονικού αντικειμένου. Άρα δεν υπάρχει και το αντίστοιχο πεδίο για ουσιαστική επιστημονική αντιπαράθεση.

Δεν λέμε ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να αναφερθεί στη φωτιά. Αυτό θα ήταν λάθος. Λέμε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο.

Η ομάδα μας ερεύνησε έναν ολόκληρο μηχανισμό: την προέλευση της πυρόσφαιρας, τον τρόπο δημιουργίας και εξέλιξής της, την επακόλουθη πυρκαγιά και τη σχέση της με τους θανάτους που εμείς τεκμηριώνουμε ως συνδεόμενους με αυτήν. Για να εξεταστεί όμως ένα τέτοιο επιστημονικό αντικείμενο σε βάθος μέσα σε μια ποινική δίκη, πρέπει να υπάρχει το αντίστοιχο δικονομικό αντικείμενο και η δυνατότητα ουσιαστικής εξέτασης και αντιπαράθεσης. Αυτό ακριβώς λέμε ότι σήμερα δεν υπάρχει στον βαθμό που θα απαιτούσε η δική μας επιστημονική εργασία. Όπως τονίζει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, σε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη του,  " δεν μελετήσαμε τη φωτιά ως ένα άσχετο περιστατικό μετά τη σύγκρουση. Μελετήσαμε τον μηχανισμό της και τις επιπτώσεις της στους ανθρώπους. Επομένως η φωτιά, ο μηχανισμός της και οι θάνατοι που συνδέονται με αυτήν αποτελούν για εμάς ένα ενιαίο επιστημονικό αντικείμενο. Για εμάς η αλληλουχία είναι συγκεκριμένη: σύγκρουση, δημιουργία της πυρόσφαιρας, εξέλιξη της πυρκαγιάς, συνθήκες που δημιουργήθηκαν μέσα και γύρω από τα βαγόνια και επιπτώσεις στους ανθρώπους. Δεν λέμε ότι κάθε θάνατος των Τεμπών έχει την ίδια αιτία. Αυτό θα ήταν επιστημονικά απαράδεκτο. Λέμε ότι η δική μας εργασία αφορούσε ειδικά τους θανάτους που συνδέονται με την πυρκαγιά και διερεύνησε τον μηχανισμό αυτής της σύνδεσης.

Γι' αυτό θεωρούμε ότι δεν μπορείς να απομονώσεις επιστημονικά τη φωτιά από τις συνέπειές της.. Η δίκη εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά και τις ευθύνες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Αυτό που λέμε είναι ότι η αυτοτελής επιστημονική διερεύνηση του μηχανισμού της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς, όπως την ερευνήσαμε εμείς, δεν αποτελεί αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης με αντίστοιχη κατηγορία. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική και πολύ πιο συγκεκριμένη θέση ". Η δήλωση ολοκλήρωσης της βασικής ερευνητικής δουλειάς τους, υποστηρίζει ο κ. Κοκοτσάκης, " αφορά  εκείνους που, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και με διαφορετικούς ρόλους, θεώρησαν χρήσιμη την επιστημονική μας δουλειά όταν αυτή έπρεπε να βγει προς την κοινωνία, να συζητηθεί και να επηρεάσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά σήμερα, που το ίδιο επιστημονικό έργο θα μπορούσε να αποκτήσει ουσιαστικό δικονομικό ρόλο, η παρουσία εκείνων που το παρήγαγαν δεν θεωρείται αντίστοιχα αναγκαία. Αυτό ακριβώς είναι η «ουσιώδης αντίφαση» που γράφουμε στη δήλωσή μας". 

Σκανδαλώδης προσπάθεια αμνήστευσης κατηγορουμένων για παράνομες ενισχύσεις για βοσκοτόπια χωρίς ζώα

του Αντώνη Βαγιάνου

Στο σχέδιο νόμου που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή, προτείνεται η ψήφιση άρθρου με την οποία νομιμοποιείται αναδρομικά η «φάμπρικα» της απάτης με την οποία «παραγωγοί του καναπέ» λάμβαναν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ως νέοι ή νεοεισερχόμενοι αγρότες μέσω του Εθνικού Αποθέματος, επιδοτήσεις για βοσκοτόπια χωρίς ζώα.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την προτεινόμενη ρύθμιση, ενισχύσεις για τα έτη 2018 έως 2022 θεωρούνται νόμιμες, ακόμα ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΕΝΕΡΓΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΟΥΤΕ Η ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥΣ από τον παραγωγό (δηλαδή δεν αποδεικνύεται η ιδιοκτησία ή μίσθωσή τους από νόμιμο ιδιοκτήτη), υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

α) Να αφορούσαν αγροτεμάχια που είχαν συμπεριληφθεί στην Αίτηση Ενίσχυσης του οικείου έτους [Δηλαδή να είχαν δηλωθεί από τον αιτούντα «παραγωγό» έστω και για μία (1) μόνο χρονιά! Γιατί; Γιατί σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία κάθε παραγωγός δικαιούται μία μόνο φορά να λάβει ενίσχυση και δικαιώματα μέσω του Εθνικού Αποθέματος, ως νέος ή νεοεισερχόμενος αγρότης. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με το γνωστό μοτίβο της απάτης, κάθε αγροτεμάχιο δηλωνόταν από κάθε «παραγωγό» για ένα μόνο έτος και την επόμενη χρονιά το δήλωνε το επόμενο μέλος  του κυκλώματος, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό «καρουσέλ» του Εθνικού Αποθέματος]

β) Να ήταν καλλιεργούμενα ή τελούσαν σε καθεστώς αγρανάπαυσης ή υπό άλλη επιλέξιμη κατά το ενωσιακό πλαίσιο της ΚΑΠ γεωργική δραστηριότητα. [Τί κρύβεται πίσω από τη φράση «άλλη επιλέξιμη δραστηριότητα»; Εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν ως «παραγωγικοί βοσκότοποι» από παραγωγούς με ζώα για βόσκηση των ζώων τους και προπάντων εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν ως «μη παραγωγικοί βοσκότοποι» από «παραγωγούς» ΧΩΡΙΣ ζώα, τις οποίες ο «παραγωγός» όφειλε υποτίθεται να διατηρεί σε καλή γεωργική κατάσταση χωρίς όμως στις εκτάσεις αυτές να ασκείται βόσκηση. Στην πράξη τέτοιες εκτάσεις στην Ελλάδα δεν υπάρχουν και το συγκεκριμένο παράθυρο της νομοθεσίας χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να λάβουν ενισχύσεις «παραγωγοί του καναπέ» που δεν ασκούσαν καμία γεωργική δραστηριότητα (όπως έχει αναφερθεί, η μόνη τους δραστηριότητα ήταν η μίσθωση της αντίστοιχης έκτασης)] και

 γ) Να ήταν επιλέξιμες στο υπόβαθρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη δασικοί χάρτες.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση υποτίθεται ότι η διάταξη αυτή εισάγεται για να προστατευθούν παραγωγοί που λαμβάνουν ενίσχυση για εκτάσεις που εκ των υστέρων θεωρήθηκαν δασικές. 
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η σχετική διάταξη επιδιώκει να αμνηστεύσει «παραγωγούς» οι οποίοι αν και δεν είχαν ζώα και δεν ασκούσαν καμία αγροτική δραστηριότητα, δήλωναν ότι διατηρούσαν σε καλή γεωργική κατάσταση έναν βοσκότοπο τον οποίο τάχα είχαν στη  «νόμιμη κατοχή» τους. Εξ αυτού του λόγου ελάχιστη υποχρέωσή τους ήταν να αποδεικνύουν ότι κατείχαν την αντίστοιχη έκταση ως νόμιμοι ιδιοκτήτες ή μισθωτές. Η παρούσα διάταξη απαλλάσσει τους «παραγωγούς» αυτούς ακόμα και από την ελάχιστη αυτή υποχρέωσή τους.
Συγκεκριμένα:

Α) αφορούσε ΜΟΝΟ καλλιεργήσιμες εκτάσεις και όχι βοσκοτόπια (δηλαδή αφορούσε ευχερώς αποδείξιμη, μέσω monitoring, δραστηριότητα).

Β) Ο παραγωγός είχε συμπεριλάβει τα αντίστοιχα αγροτεμάχια στις αιτήσεις του για ενίσχυση κατά τα τρία (3) τελευταία έτη (στοιχείο διαχρονικής σύνδεσης του παραγωγού με συγκεκριμένη έκταση).

Γ) Αποδεδειγμένα ασκούνταν σ’ αυτά ΕΝΕΡΓΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ.

Αντίθετα η παρούσα σκανδαλώδης διάταξη:

Α) Αφορά όχι μόνο καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά και βοσκοτόπια (δηλαδή δραστηριότητα ως προς την οποία όχι μόνο υπάρχει δυσχέρεια απόδειξης αλλά προπάντων ειδικά ως προς τα βοσκοτόπια χωρίς ζώα, αποτελούσε κατεξοχήν όχημα απάτης και δημιουργίας τεχνητών προϋποθέσεων λήψης κοινοτικών ενισχύσεων]

Β) Δεν θέτει καμία προϋπόθεση ενεργής γεωργικής δραστηριότητας [κατά παράβαση των κοινοτικών κανονισμών]

Γ) Δεν απαιτεί συνεχή δήλωση της έκτασης επί τριετία αλλά αρκεί να έχει δηλωθεί από τον παραγωγό ευκαιριακά για ένα (1) έτος (όπως στην περίπτωση της απάτης του Εθνικού Αποθέματος).

Προπάντων, κραυγαλέα απόδειξη ότι πραγματική στόχευση της διάταξης είναι η αμνήστευση όσων δήλωναν βοσκοτόπια χωρίς ζώα, είναι το γεγονός ότι το πεδίο εφαρμογής της διάταξης περιορίζεται μόνο στα έτη αιτήσεων 2018 – 2022, καθώς από το 2023 και μετά δεν ενισχύονταν βοσκότοποι σε καλή γεωργική κατάσταση (βοσκοτόπια χωρίς ζώα)! 

Μέχρι σήμερα, πληθώρα υποθέσεων που αφορά κατηγορούμενους για λήψη παράνομων ενισχύσεων για βοσκοτόπια χωρίς ζώα, έχουν παραπεμφθεί στο ακροατήριο και όλες οι υποθέσεις έχουν οδηγήσει σε καταδίκες (άλλες πρωτόδικα και άλλες τελεσίδικα) των παραγωγών που συμμετείχαν στα παραπάνω σχήματα απάτης, ενώ αντίστοιχη καταδίκη σε πρώτο βαθμό έχει υπάρξει για το ρόλο υπηρεσιακών παραγόντων του ΟΠΕΚΕΠΕ στη συγκάλυψη του κυκλώματος αυτού. 

Αντίστοιχες υποθέσεις πρόκειται να εκδικαστούν, σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό, τους επόμενους μήνες.

Τυχόν υπερψήφιση της προτεινόμενης διάταξης, εκτός του ότι είναι αντίθετη στους κοινοτικούς κανονισμούς, θα αποτελέσει την κερκόπορτα της αθώωσης πληθώρας κατηγορούμενων (κάποιων ήδη καταδικασμένων σε πρώτο βαθμό) υπαίτιων για τη διασπάθιση των αγροτικών επιδοτήσεων εις βάρος των πραγματικών αγροτών, αποτρέποντας ταυτόχρονα την ανάκτηση από το Δημόσιο εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ παράνομων ενισχύσεων, σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και για το λόγο αυτό θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποτραπεί.

Το σκανδαλώδες της προτεινόμενης διάταξης, γίνεται φανερό από την αντιπαραβολή του με αντίστοιχη (ορθή) διάταξη που είχε ψηφιστεί πριν λίγους μήνες, δυνάμει του άρθρου 100 του Ν. 5302/2026, για περιπτώσεις  αγροτεμαχίων, που εμφανίζονται ως Δημόσια στο Κτηματολόγιο. Με την τελευταία και πάλι αποσυνδεόταν η απόδειξη της νόμιμης κατοχής ενός αγροτεμαχίου από την ιδιοκτησία, για τη λήψη ενισχύσεων για το έτος 2025, εκεί όμως σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και υπό αυστηρές προϋποθέσεις. 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αντώνης Βαγιάνος. Δικηγόρος, νομικός συμπαραστάτης της κας Παρασκευής Τυχεροπούλου

Facebook

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Η εξέλιξη λοιπόν δεν είναι μία τρελή κούρσα στο άγνωστο αλλά σχετίζεται πάντα με την εποχή και τις ανάγκες της. Κάπου πρέπει να δίνει λόγο. Επιστήμη για την επιστήμη είναι αδειανό πουκάμισο όταν δεν γίνεται και επικίνδυνο.

Οδυσσέας Ιωάννου

Η ιστορία τής ανθρωπότητας είναι μία ιστορία εξέλιξης. Με τα πισωγυρίσματα, με τα κενά, με τις στασιμότητες, αλλά ο άνθρωπος σημαίνει εξέλιξη. Η εξέλιξη έχει ερμηνείες, όπως και όλες οι λέξεις και οι έννοιες. Οι αντιστοιχίες των λέξεων δεν είναι ίδιες για όλους.
Τα κόμματα την έχουν ταυτίσει με την οικονομική ανάπτυξη. Αυτό είναι μία παραφθορά της εξέλιξης ή έστω μία αρκετά επιμερισμένη αλήθεια.
Θεωρώ πως δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη επινόηση και ικανότητα ξέχωρες, αποστασιοποιημένες και αυθύπαρκτες, έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Η παραδοχή πως είμαστε φτιαγμένοι για να κοιτάμε πάντα μπροστά και να εξελισσόμαστε έχει και ψιλά γράμματα.
Ο νεολουδιτισμός που αναπτύσσεται ως φοβική και σκεπτικιστική αντίδραση απέναντι στην Τεχνητή Νοημοσύνη έχει σίγουρα ανησυχίες που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αλλά έχει και γνωρίσματα στείρας άρνησης σε κάθε τι καινούργιο και επαναστατικό.
Θα ξεπετάξω με μια μόνο φράση το πολιτικό ζήτημα που προκύπτει παντού και πάντα, πως όλα είναι θέμα Δημοκρατίας, σε τίνος τα χέρια συγκεντρώνεται η γνώση και η επιστήμη και υπέρ ποίου χρησιμοποιούνται, όχι γιατί είναι δευτερεύον -είναι το σοβαρότερο- αλλά γιατί είναι άλλη η στόχευση αυτού του κειμένου.
Ένα φιλοσοφικό ερώτημα είναι τι λογίζεται ως εξέλιξη, πάντα στην υπηρεσία του ανθρώπου. Φέρνω ένα -δεν ξέρω πόσο επιτυχές- παράδειγμα που η ανθρωπότητα «πισωγύρισε» δίχως κάποιο κόστος. Κάποτε καταφέραμε να διανύσουμε την απόσταση Ευρώπη-ΗΠΑ σε τρεισήμισι μόνο ώρες από επτά που ήταν μέχρι τότε. Με την κατάργηση των Concord ξαναγυρίσαμε στις επτά. Δεν νομίζω πως πάθαμε και τίποτα. Το οικονομικό αλλά και το περιβαλλοντικό κόστος εκείνων των αεροπλάνων -συν το γεγονός πως κλονίστηκε η εμπιστοσύνη στην ασφάλειά του μετά το δυστύχημα του 2000 στο Παρίσι- ξαναπήγε το ταξίδι στην προ Concord διάρκειά του.
Κατανοώ απόλυτα την θέση των επιστημόνων που είναι παθιασμένοι με το γνωστικό τους αντικείμενο και κυνηγάνε εφικτό και ανέφικτο με τον ίδιο ζήλο. Το ποτάμι της γνώσης δεν γυρίζει και δεν πρέπει να γυρίζει πίσω. Όμως η επιστήμη -όπως και η τέχνη- δεν είναι κάποιες «αντικειμενικότητες» που μπορούν να αξιολογηθούν ξέχωρες από τις ανθρώπινες ανάγκες και οφέλη. Αν το κοινό όφελος απαιτεί την κατάργηση των υπερηχητικών επιβατικών αεροπλάνων για λόγους περιβαλλοντικούς τότε οι επιστήμονες πρέπει να καταλάβουν πως το επίτευγμά τους είναι θαυμαστό αλλά για την ώρα πρέπει να μείνει ανεφάρμοστο.
Έχω γράψει ξανά την ερώτηση «το ομορφότερο τραγούδι του κόσμου, αν δεν το ακούσει ποτέ κανένας, αν δεν συγκινήσει ποτέ κανέναν, παραμένει το ομορφότερο τραγούδι του κόσμου;». Νομίζω πως όχι. Δεν αξίζει απολύτως τίποτα, είναι μηδέν.
Η εξέλιξη λοιπόν δεν είναι μία τρελή κούρσα στο άγνωστο αλλά σχετίζεται πάντα με την εποχή και τις ανάγκες της. Κάπου πρέπει να δίνει λόγο. Επιστήμη για την επιστήμη είναι αδειανό πουκάμισο όταν δεν γίνεται και επικίνδυνο.
Οι υπερβολές πως η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αρχίσει να μας πολεμάει και θα μας αφανίσει στις επόμενες δεκαετίες -ωραίο εσχατολογικό κόμικ θα γινόταν αυτό- δημιουργούν δυστοπικές φοβίες και συσκοτίζουν το θέμα. Αν πρέπει να μπει κάπου ένα φρένο για λίγο επειδή δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να αφομοιώσουμε τέτοιες τεχνολογίες και να τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του ανθρώπου με όρους Δημοκρατίας, τότε το φρένο στην εξέλιξη δεν είναι πισωγύρισμα αλλά ένα σπουδαίο μάθημα ωριμότητας. Ίσως και ελευθερίας.

www.news247.gr

Ο πάτος έχει πάτο;

Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων, ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”, ο διαφημιστής του ναζιστικού..

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων,

ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”,

ο διαφημιστής του ναζιστικού οχετού του ναζί Κ.Πλεύρη,

ο αποδέκτης εγκάρδιων ευχετηρίων από τον Παττακό,

ο γλείφτης (επί… εκδημοκρατισμού του) του Νετανιάχου,

ο εγχώριος πολιτικός ποκοπίκος του Τραμπ,

ο “σιχαίνομαι τους κομμουνιστές” (απολύτως λογικό),

ο φοράω “έξυπνα” γυαλιά παρακολούθησης πολιτών,

ο “είστε μίζεροι” όσοι δεν προσκυνάτε τον Μητσοτάκη,

ο “είστε αχάριστοι” που θέλετε και μισθό ενώ έχουμε Ηλιο και θάλασσα,

ο “αν σας λέγαμε πως έχουν πρόβλημα τα τρένα ποιός θα έμπαινε μέσα”,

ο “ποιός ασχολείται με τα Τέμπη”,

ο “καλά έκανα και κανόνισα διαφήμιση από φαρμακευτική σε σάιτ γιατί το έχει φίλη μου”,

μέσα σε μια μέρα

– είπε ζωντανά στην τηλεόραση σε δημοσιογράφο αν έχει πάρει… “μπάφο” γιατί τον ρώτησε για το ενδεχόμενο να μην είναι ξανά πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης,

– είπε ότι καλά έκανε που ως υπουργός Υγείας διαφήμιζε (και ότι θα το ξανάκανε) ιδιωτική κλινική που την κατηγορούν ότι προχωρούσε σε… ευεξίες,

– είπε ότι αν είχανε την μονταζιέρα της “Ομάδας Αλήθειας” το 1946 – 1949, τότε θα είχανε γράψει αλλιώς την ιστορία…

Το ερώτημα δεν είναι αν έχει ξαναυπάρξει τέτοιος πολιτικός ακροδεξιός καραγκιόζης στην πολιτική ζωή.

Το ερώτημα είναι σε τι πολιτικό πάτο θα φτάσουν αυτοί που τον έχουν για να τους εκπροσωπεί.

www.imerodromos.gr

Σταύρος Λυγερός "Στημένη προεκλογική ένταση από Μητσοτάκη-Ερντογάν"

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην Εντατική

Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων συνθλίβει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας

του Γεώργιου Φαράντου

Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων συνθλίβει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αυτό που συντελείται σήμερα μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα διαχειριστικής ανεπάρκειας. Είναι μια βαθιά ταξική, ανάλγητη και συνειδητή πολιτική επιλογή. Πρόκειται για τη στρατηγική εγκατάλειψη και την προδιαγεγραμμένη κατάρρευση μιας από τις σπουδαιότερες κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, με τελικό στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας.
Η εικόνα στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών θυμίζει ζώνη πολέμου. Οπως αποκαλύπτουν αλλεπάλληλα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, τα νοσοκομεία μας κυριολεκτικά αδειάζουν από επιστήμονες. Τα τελευταία χρόνια, ένα τεράστιο κύμα γιατρών οδηγήθηκε στη μετανάστευση, αναζητώντας στοιχειώδεις συνθήκες εργασιακής και επιστημονικής αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα κράτος που τους απαξιώνει συστηματικά. Οσοι υγειονομικοί επιμένουν να κρατούν όρθιο το ΕΣΥ, καλούνται να σηκώσουν ένα απάνθρωπο βάρος. Λειτουργούν στα όρια της απόλυτης εργασιακής εξουθένωσης, εισπράττοντας την κοροϊδία, την ώρα που οι απολαβές τους παραμένουν εξευτελιστικά καθηλωμένες. Αυτή η μαζική φυγή είναι το απότοκο μιας πολιτικής που εχθρεύεται έμπρακτα τον δημόσιο λειτουργό.
Την ίδια στιγμή, η οικονομική ασφυξία του συστήματος παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Η υποχρηματοδότηση δεν είναι ατύχημα, είναι οργανωμένο σχέδιο. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων έχουν εκτοξευτεί σε ιλιγγιώδη ύψη, σύμφωνα με δημοσιεύματα, γεγονός που αποδεικνύει τον απόλυτο κυβερνητικό εμπαιγμό. Ενώ η δημόσια δαπάνη παραμένει πεισματικά και προκλητικά βαλτωμένη σε επίπεδα κατά πολύ κατώτερα του ευρωπαϊκού μέσου όρου, στρώνεται μεθοδικά το χαλί για την επέλαση των ιδιωτικών συμφερόντων.
Το μάρμαρο αυτής της κυβερνητικής λαίλαπας το πληρώνουν οι πολίτες, ενώ οι τοπικές κοινωνίες αφήνονται υγειονομικά ανοχύρωτες. Η δημόσια υγεία χάνει οριστικά τον δωρεάν χαρακτήρα της, καθώς τα νοικοκυριά, εν μέσω μιας σαρωτικής ακρίβειας, καλούνται να καλύψουν άμεσα από την τσέπη τους ένα υπέρογκο και δυσβάσταχτο μέρος των ιατρικών τους δαπανών. Πρόκειται για μια συνθήκη-ντροπή που γεννά επικίνδυνες ανισότητες και οδηγεί μαθηματικά στην «υγειονομική φτώχεια». Σε αυτό το τοπίο διάλυσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντί να διεκδικεί αγωνιστικά πόρους και στελέχωση για τα περιφερειακά νοσοκομεία και κέντρα υγείας, συχνά περιορίζεται σε ρόλο παθητικού θεατή ή διακοσμητικού χειροκροτητή στις κυβερνητικές φιέστες. Το μήνυμα της κεντρικής εξουσίας είναι κυνικό: όποιος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, αφήνεται στη μοίρα του, και οι διοικήσεις των Περιφερειών συχνά αδυνατούν ή αρνούνται να αποτελέσουν ανάχωμα σε αυτή την ολέθρια πολιτική.
Αυτές οι πρακτικές κρύβονται πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και εξαγγελίες κενές περιεχομένου. Η απάντηση απέναντι στο ξήλωμα του κοινωνικού κράτους δεν μπορεί να είναι η ανοχή. Η υπεράσπιση του ΕΣΥ, η απαίτηση για γενναία ενίσχυση του προϋπολογισμού και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, είναι καθήκον δημοκρατικής ευθύνης για κάθε πολίτη και κάθε προοδευτική φωνή στην Αυτοδιοίκηση. Δεν συνθηκολογούμε με τη βαρβαρότητα. Διεκδικούμε αταλάντευτα το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μια ποιοτική, αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν περίθαλψη.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Γεώργιος Φαρλαντος είναι Δρ Διδάσκων Πολιτικών Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Περιφερειακή Παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος»

Πηγή: hwww.efsyn.gr

Ακροδεξιά: Η κανονικοποίηση του τέρατος και γιατί δεν μπορεί να υπάρξει συστημικός αντιφασισμός

Η Ακροδεξιά ανεβαίνει, αλλά το έδαφος το έχουν προλειάνει ήδη άλλοι – κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν και την απάντηση

Παναγιώτης Σωτήρης

Η αυτονόητη τοποθέτηση ότι ένα ηγετικό στέλεχος μιας εγκληματικής δολοφονικής οργάνωσης δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και πολιτική όχι απλώς τροφοδοτείται και ενισχύεται ποικιλότροπα, αλλά και κανονικοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θέση πώς ό,τι απωθείται στο συμβολικό επίπεδο, εν προκειμένω αυτό της πολιτικής προφάνειας, επιστρέφει στο πραγματικό, στην ίδια την υλικότητα των πολιτικών και κρατικών στοχεύσεων.

Αρκεί να αναλογιστούμε τις μετατοπίσεις στα ζητήματα που αφορούν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό όπου όχι μόνο έχει εμπεδωθεί η δανεισμένη από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ρητορική περί «υβριδικής απειλής» και έχει ξεχαστεί κάθε αναφορά σε ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη, αλλά και έχουμε τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην εφαρμογή της μεταφοράς μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πρόταση που λίγα χρόνια πριν, όταν εξετάστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, καταδικάστηκε ομοθύμως ως υποτίθεται ασύμβατη με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Ουσιαστικά, αυτό που κάποτε μόνο η Ακροδεξιά περιλάμβανε στην ατζέντα της, θεσμικά αλλά και ιδεολογικά, αποτελεί σήμερα τη συναίνεση όλων των «κομμάτων διακυβέρνησης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών.

Έπειτα αξίζει κανείς να δει τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν και σε άλλα πεδία. Ο αυταρχισμός και ο κρατικός πατερναλισμός, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης στη διαρκή αύξηση των φυλακίσεων και την επιπλέον αστυνόμευση ως μόνων θεμιτών αντιεγκληματικών πολιτικών, μια χαρά συντονίζεται με τη διαρκή ακροδεξιά επίκληση της ανάγκης για «τάξη». Την ίδια στιγμή, οι μετατοπίσεις ρητορικές σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις και ταυτότητες, η εκ νέου προβολή παραδοσιακών οικογενειακών προτύπων, και η διαρκώς επαναλαμβανόμενη καταδίκη της «woke ατζέντας», επίσης «κανονικοποιούν» τον λόγο και την πρακτικής της ακροδεξιάς.

Και βέβαια, εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που πλήττουν διαρκώς τα ασθενέστερα στρώματα και τα κάνουν να είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένα και δύσπιστα απέναντι στο επίσημο πολιτικό σύστημα, η συστηματική δαιμονοποίηση των συλλογικών αντιστάσεων, αλλά και όλων των μορφών αριστερής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών (συμπεριλαμβανόμενης της ανακύκλωσης της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων»), απλώς καταλήγει να καθιστά την ακροδεξιά μια «θεμιτή» πολιτική διέξοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδίως εάν δούμε π.χ. πώς σε χώρες όπως η Γαλλία ήδη η ακροδεξιά προβάλλεται ως ανεκτή επιλογή απέναντι στην καταστροφή που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά και στη χώρα μας είναι χαρακτηριστική η αναδίπλωση της κυβερνητικής παράταξης σε ένα είδος αντικομμουνισμού που μεταπολιτευτικά πρωτίστως με την ακροδεξιά συνδέθηκε. Έντονος έτσι και ο συμβολισμός της επιλογής των ηγετικών στελεχών της «Ομάδας Αλήθειας», στη γιορτή της οποίας πέρσι έδωσαν και στελέχη της κυβέρνησης, να επιλέξουν να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον Μελιγαλα, σε μια στιγμή που συνέπεσε με την πάνδημη θλίψη για το θάνατο του κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή.

Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι ήταν πάλι ένα ευρωβουλευτής της κυβερνητικής παράταξης αυτός που δήλωσε βαθιά εκτίμηση για τον καταδικασμένο για συμμετοχή στην ηγεσία μιας εγκληματικής οργάνωσης, ιδίως όταν και ο ίδιος επελέγη για τη θέση αυτή, παρά τις ουκ ολίγες σκιές στο παρελθόν του, ακριβώς για να δώσει το μήνυμα ότι η Ακροδεξιά χωράει στην κυβερνητική παράταξη.

Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών στη Γερμανία δείχνουν ότι η κεντροδεξιά αυτή τη στιγμή αφού προλείανε το έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς, δύσκολα μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο ή την απάντηση, και αυτό αφορά σε σημαντικό βαθμό και την κεντροαριστερά. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κεντροδεξιά δείχνει να προσπαθήσει να μετασχηματιστεί η ίδια στην πραγματική εκπρόσωπο της ακροδεξιάς ατζέντας και αυτό χωρίς βέβαια εκλογικά αποτελέσματα.

Και αυτό μας φέρνει στον πυρήνα του προβλήματος που είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπάρξει ένας «συστημικός αντιφασισμός», σε μια ιδιότυπη ιστορική επανάληψη της περιόδου πριν την άνοδο του ιστορικού φασισμού όταν οι «αστικές δυνάμεις» σε μεγάλο βαθμό διευκόλυναν την άνοδό του στην εξουσία. Αντιθέτως, μόνο μια πρόταση που να εκπροσωπεί όχι μόνο τη σύγκρουση με το φασισμό αλλά και με τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό», ιδίως στην τρέχουσα αυταρχική και ακροδεξιά  μετάλλαξή του, δείχνει να μπορεί να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι εκλογές στο Βερολίνο αυτό τουλάχιστον ανέδειξαν.

Πρωτίστως, γιατί μόνο μια τέτοια πρόταση μπορεί να διαμορφώσει μια πραγματική συλλογικότητα και ταυτότητα μέσα στην κοινή διεκδίκηση των λαϊκών τάξεων, δείχνοντας ακριβώς ότι και εφικτή είναι και αναγκαία μια διαφορετική οικονομική και κοινωνική πολιτική, να δείξει πώς η αλληλεγγύη μπορεί να γίνει πράξη και σε τελική ανάλυση να υπογραμμίσει ποιοι είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι. Διαφορετικά, η ακροδεξιά διεκδικεί αυτή που θα προσπαθήσει να «κατασκευάσει» εχθρούς, να εκμεταλλευτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια και να προσφέρει την «φαντασιακή κοινότητα» ενός έθνους που υποτίθεται ότι απειλείται από κάθε λογής «εισβολείς», επενδύοντας προφανώς στο γεγονός ότι ολοένα και περισσότερο οι άνθρωποι αποκτούν εικόνα της της πραγματικότητα από τα πολύ εύκολα χειραγωγήσιμα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης και πρωτίστως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

www.in.gr

Καθεστώς Μητσοτάκη: Μπίζνες, διαφθορά και διάλυση των ελέγχων

από Ιάσονας Κωστόπουλος

Η υπόθεση του θανάτου του Γ. Μαζωνάκη, στο περίφημο πλέον ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι, φέρνει στο φως μια ολόκληρη σκιώδη παραϊατρική βιομηχανία, η οποία λειτουργεί στην Ελλάδα με, απ’ ό,τι φαίνεται, επικίνδυνες διαστάσεις. Στο εν λόγω ιατρείο είχαν γίνει τρεις έλεγχοι από τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών (ΙΣΑ), στους οποίους κανείς δεν υποπτεύθηκε τίποτα. Μηχανήματα φυγοκέντρησης που εντοπίστηκαν ζητήθηκε να απομακρυνθούν, ενώ τα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης, τα οποία παράνομα κατείχε το ιατρείο, δεν εντοπίστηκαν ποτέ στον χώρο – γιατί είχαν μεταφερθεί εγκαίρως. Όπως, αντίστοιχα, καμία εντύπωση δεν προκάλεσε το γεγονός ότι η μία εκ των δύο γιατρών δεν κατέχει ειδικότητα.

Ωστόσο, το εν λόγω ιατρείο φαίνεται να διαφήμιζε τη δραστηριότητά του σε συνέδρια στα οποία συμμετείχε, σε ένα από τα οποία μάλιστα συμμετείχαν και υπουργοί της Ν.Δ., όπως οι Θ. Πλεύρης και Β. Κικίλιας, αλλά και ο πρόεδρος του ΙΣΑ, Γ. Πατούλης. Μάλιστα, το εν λόγω ιατρείο φαίνεται να προσπαθούσε να ανοίξει «παραρτήματα» σε ξενοδοχεία των Κυκλάδων! Το γεγονός, βέβαια, ότι δύο υπουργοί Υγείας και ο πρόεδρος του ΙΣΑ, όλοι προβεβλημένα στελέχη της Ν.Δ., συναγελάζονται με «απατεώνες», όπως χαρακτήρισε τους ιδιοκτήτες του ιατρείου και ο Α. Γεωργιάδης, οι οποίοι μάλιστα αποφεύγουν ανεξήγητα τους ελέγχους, θα έπρεπε μάλλον να αποτελέσει αντικείμενο της ποινικής διερεύνησης για την υπόθεση.

Η διαφθορά ως τρόπος λειτουργίας του κράτους

Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που διαφόρων ειδών «απατεώνες» εμφανίζονται να έχουν σχέσεις και συναναστροφές με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και κύκλους της Ν.Δ. Παράλληλα, οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης είναι εκείνες που, στην πραγματικότητα, δημιουργούν ένα περιβάλλον που ευνοεί τη διαφθορά μέσα από σκιώδεις μπίζνες, οι οποίες συχνά προωθούνται ξεδιάντροπα μέσω απευθείας αναθέσεων. Η περίπτωση της Υγείας είναι ενδεικτική. Το ξεχαρβάλωμα του ΕΣΥ, τα απογευματινά ιατρεία, το άνοιγμα της πόρτας στην ιδιώτευση για τους γιατρούς του Δημοσίου, η άτακτη υποχώρηση του κράτους από υποδομές και η αντικατάστασή του από τον ιδιωτικό τομέα, χωρίς κανένα κριτήριο, δημιουργούν ένα εντελώς απορυθμισμένο και ξεχαρβαλωμένο σύστημα, στο οποίο είναι προφανές ότι θα εμφανιστούν φαινόμενα διαφθοράς και θα μεγεθυνθούν εκθετικά αυτά που ήδη υπάρχουν. Ενώ και η απόφαση για τη διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, όπως, για παράδειγμα, η κατάργηση του Σώματος Επιθεωρητών Υγείας και Πρόνοιας, που αποφασίστηκε το 2019 και σήμερα ο ΙΣΑ διαπιστώνει ότι άφησε τεράστια κενά, μοιάζει με δημόσια πρόσκληση σε κάθε είδους παρανομία.

Αντίστοιχες καταστάσεις συμβαίνουν κυριολεκτικά παντού. Στον χώρο της Παιδείας, η περίπτωση των μη κρατικών πανεπιστημίων είναι η μεγάλη μπίζνα της κυβέρνησης, για χάρη και μέσα από την οποία ξηλώνονται τα πάντα. Κολλέγια έγιναν μέσα σε μία νύχτα ΑΕΙ, με στημένες επιτροπές, όπου οι ελεγκτές είτε ήταν άνθρωποι της κυβέρνησης είτε είχαν σχέση με τα κολλέγια είτε, ακόμη, αμέσως μετά την αδειοδότησή τους θα συνέχιζαν την καριέρα τους σε αυτά. Συμφωνίες για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων ανακοινώθηκαν ακόμη και πριν την ψήφιση των αντίστοιχων νόμων.

Δεν είναι λίγα, επίσης, τα σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων, όπως το «σκόιλ ελικικού» της τηλεκπαίδευσης και η περίπτωση του ΙΝΕΔΙΒΙΜ, όπου, όσο προέδρευαν στελέχη της Ν.Δ., υπάρχουν καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους. Απευθείας ανάθεση και εξυπηρέτηση ημετέρων φαίνεται να υπάρχει και στην περίπτωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, όπου συγγενής της Υπηρεσιακής Γραμματέως εισέπραξε μέρος ευρωπαϊκής επιδότησης σχετικά με τη χρήση λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης, μέσα από σύμβαση που δόθηκε με φωτογραφικό τρόπο.

Από τη λίστα μας δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι περιπτώσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και της Πολεοδομίας. Και στις δύο περιπτώσεις, με αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ να ξεπερνά κάθε όριο, παράνομα κυκλώματα λυμαίνονταν το δημόσιο χρήμα, ενώ είχαν στενές σχέσεις με την κυβέρνηση της Ν.Δ. Για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ υπήρξε παρέλαση από πρωτοκλασάτους υπουργούς, εν ενεργεία βουλευτές και μέλη της Ν.Δ. που κατηγορήθηκαν για κομβικό ρόλο στο κύκλωμα, ενώ στην περίπτωση της Πολεοδομίας είδαμε την παραίτηση των γ.γ. των Υπουργείων Πολιτισμού και Περιβάλλοντος. Και στις δύο περιπτώσεις, οι έλεγχοι όχι απλώς δεν λειτούργησαν, αλλά αποτελούσαν μέρος του ίδιου του κυκλώματος.

Ακόμη και έξω από το πλαίσιο του κράτους, η πολιτική της κυβέρνησης προωθεί μπίζνες άνευ όρων και δίχως κανέναν έλεγχο. Αυτό αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο η έκρηξη στο εργοστάσιο Βιολάντα, μέσα από την οποία μάθαμε πως η Επιθεώρηση Εργασίας στην Ελλάδα επί της ουσίας δεν λειτουργεί, καθώς βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους διάλυσης, ενώ ακόμη και οι έλεγχοι για στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας δεν πραγματοποιούνται ποτέ. Ποτέ και πουθενά δεν ελέγχεται κανείς. Το ίδιο συμβαίνει και στη «βαριά βιομηχανία της χώρας», τον τουρισμό, όπου η μαύρη εργασία είναι γνωστό σε όλους ότι κυριαρχεί, με συνθήκες σκλαβοπάζαρου, ενώ στα πιο δημοφιλή νησιά, όπως στη Μύκονο και τη Ρόδο, οι επιχειρηματίες δρουν σε ρόλο βαρόνου, φράζοντας τις παραλίες και ξυλοφορτώνοντας όποιον διαμαρτύρεται. Και βέβαια μην ξεχνάμε τα Τέμπη, όπου το καθεστώς Μητσοτάκη έδωσε «τα ρέστα του» στο θέμα της συγκάλυψης, και όχι μόνο ‒αφού με όλους τους δυνατούς τρόπους έγινε προσπάθεια να μας πείσουν ότι για όλα φταίει ο σταθμάρχης‒, αλλά και άλλες περιπτώσεις όπου διάφορα παράνομα κυκλώματα προστατεύτηκαν με εξόφθαλμο τρόπο.

Πολιτικό μοντέλο μαφιοποίησης

Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν ένα σταθερό μοτίβο, που δεν αποτελεί λάθος ή χρόνια παθογένεια, όπως θέλει να λέει η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση είτε ξεπουλάει είτε εγκαταλείπει ολόκληρους τομείς του κράτους και περιοχές της χώρας σε επιχειρηματικά συμφέροντα που κερδοσκοπούν χωρίς κανένα όριο. Στη συνέχεια, με αποφάσεις της διαλύονται όλοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ή ακόμη και γίνονται κομμάτι της ίδιας της διαφθοράς. Παράλληλα, στις χαραμάδες των μεγάλων μπίζνες, την εργολαβία των οποίων έχει αναλάβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στήνουν άλλες, μικρότερες ή και εξίσου μεγάλες, συμφέροντα που βρίσκονται σε άμεση σύνδεση με την κυβέρνηση. Με αυτόν τον τρόπο έχει στηθεί ένα ολόκληρο παρακρατικό σύστημα, το οποίο λυμαίνεται το κράτος και κάθε τομέα της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή συγκαλύπτει κάθε σκάνδαλο και φιμώνει –στην καλύτερη περίπτωση– κάθε προσπάθεια αντίστασης ή αποκάλυψής του.

edromos.gr

Χρήστος Ξανθάκης: Οι «Δεν Ηξερα», ο Μαζωνάκης, ο Κασιδιάρης και μια ιστορία για... Ιησουίτες

Επιτελική αποτυχία… γενικώς

Και κάπου εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα για την κυβέρνηση.

Ντάμα

Δημόσια συγγνώμη ζήτησε – εκπροσωπώντας το Κράτος – ο Άδωνης Γεωργιάδης για την υπόθεση με τις κλινικές ευεξίας, τσαρλατάνων και μη. Και μαζί με τη συγγνώμη μάς προέκυψε και μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση: μήπως πρέπει να ξαναφτιάξουμε το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας; Ποιο Σώμα; Εκείνο που καταργήσαμε το 2019. Μην είστε όμως μίζεροι. Έχουν περάσει επτά ολόκληρα χρόνια. Πού να θυμάται κανείς τι καταργούσαμε τότε; Το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ)το σώμα «ελεγκτές/ράμπο της Υγείας» καταργήθηκε τον Αύγουστο του 2019. Η κατάργηση έγινε με τον Ν. 4622/2019 Επιτελικό Κράτος Οι αρμοδιότητές του μεταφέρθηκαν στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας (ΕΑΔ). 

Καταλάβαμε Viki🤳👱‍♀️στο X

*** Ήταν άλλωστε οι ένδοξες πρώτες ημέρες του «επιτελικού κράτους», όταν όλα έπρεπε να αλλάξουν, να συγχωνευθούν, να μεταφερθούν, να αποκτήσουν νέα οργανογράμματα και καινούργια κουτάκια πασπαλισμένα με μπόλικη… χρυσόσκονη. Κάπως έτσι καταργήθηκε και το ΣΕΥΥΠ και οι αρμοδιότητές του πέρασαν στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας..  

🚨 Πώς αφήνεται η υγεία μας απροστάτευτη: Αμέσως μετά τις εκλογές του 2019, με τον νόμο 4622/2019 για το περίφημο «Επιτελικό Κράτος» του Μητσοτάκη, καταργήθηκε το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας (Σ.Ε.Υ.Υ.Π.). Οι γνωστοί «ράμπο υγείας» που κυνηγούσαν τα… Ταξιδιώτης 🕊️στο X

*** Για να μην αδικήσουμε κανέναν: αυτό δεν σημαίνει ότι από το 2019 και μετά δεν γίνονται έλεγχοι στην Υγεία. Γίνονται ή έτσι φαίνεται τουλάχιστον. Η Εθνική Αρχή Διαφάνειας πήρε τις σχετικές αρμοδιότητες και πραγματοποιεί ελέγχους. Το θέμα είναι πόσους σε σύγκριση με το προηγούμενο καθεστώς. Το ΣΕΥΥΠ ήταν ένας αυτοτελής μηχανισμός φτιαγμένος ειδικά για την Υγεία και την Πρόνοια. Με ανθρώπους που είχαν αυτό ακριβώς ως αντικείμενο. Και τώρα, επτά χρόνια μετά την κατάργησή του, ο σημερινός υπουργός Υγείας μάς εξηγεί ότι ένα τέτοιο Σώμα είχε ένα σημαντικό πλεονέκτημα: ήταν περισσότερο εστιασμένο στην Υγεία. Ναι, ε; Με τον νόμο 4622/2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετέφερε τις αρμοδιότητες του ΣΕΥΥΠ στη νεοσύστατη Εθνική Αρχή Διαφάνειας (ΕΑΔ), υπέγραψαν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Βασίλης Κικίλιας και ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Αποτέλεσμα 12 έλεγχοι το χρόνο σε ιατρεία. Assos Koupaστο X

*** Ο Άδωνης Γεωργιάδης εξήγησε ότι «η Υγεία είναι πιο σύνθετο πράγμα» από τα γενικότερα αντικείμενα που ερευνά η Εθνική Αρχή Διαφάνειας και δήλωσε ανοιχτός στην επανασύσταση του ΣΕΥΥΠ. Σπουδαία ανακάλυψη. Χρειάστηκαν μόλις επτά χρόνια και ένας θάνατος για να διαπιστώσει ότι η Υγεία είναι ένας ιδιαίτερος και σύνθετος χώρος που ενδεχομένως χρειάζεται εξειδικευμένο ελεγκτικό μηχανισμό. Το 2019, προφανώς, η Υγεία ήταν απλούστερη. Όταν ο @AdonisGeorgiadi διαφήμιζε το νανογιλέκο που ξεκινούσε … “διεθνή καριέρα” και ο ίδιος αισθανόταν καταπληκτικά που το φορούσε!  Ναι, ο Γεωργιάδης που ζήτησε “συγγνώμη” από την οικογένεια του Μαζωνάκη για “λάθη του συστήματος” και αποκάλεσε απατεώνες τους “γιατρούς” του… pic.twitter.com/4X32QsjLsR

Areti Athanasiouστο X

*** Και κάπου εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα για την κυβέρνηση. Διότι δεν μπορείς ταυτόχρονα να παρουσιάζεις την κατάργηση ενός εξειδικευμένου Σώματος ως μέρος μιας μεγάλης μεταρρύθμισης του κράτους και, μερικά χρόνια αργότερα, να εξηγείς πόσο χρήσιμο θα ήταν να υπάρχει ακριβώς αυτό το εξειδικευμένο Σώμα για να προστατεύονται πολίτες και ασθενείς. Ή μάλλον μπορείς. Απλώς λέγεται «το καταργήσαμε και τώρα σκεφτόμαστε να το επαναφέρουμε». Ο Αδωνης Γεωργιαδης ζητησε συγγνώμη για τον άδικο θάνατο του Μαζωνάκη. Δεν αρκεί. Δεν αρκεί καθόλου. Κάτω από τη μύτη του κρατους ( και τη συνένοχη μύτη του Ιατρικού Συλλόγου) ανθούν επι μακρόν θανατηφόρα παραϊτρικά κυκλώματα στο πλαίσιο της ιδιωτικοποιημένης ιατρικής. Στάθηςστο X

*** Ο Γεωργιάδης φρόντισε, πάντως, να θυμίσει ότι το 2019 δεν ήταν υπουργός Υγείας.Σωστό. Ήταν απλώς υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων της κυβέρνησης που το κατήργησε. Μικρή λεπτομέρεια. Και βεβαίως κανείς δεν υποστηρίζει ότι ένας υπουργός ευθύνεται προσωπικά για κάθε διάταξη κάθε νομοσχεδίου που ψηφίζει μια κυβέρνηση. Αλλά όταν επτά χρόνια αργότερα η ίδια κυβέρνηση εξετάζει την επαναφορά ενός μηχανισμού που είχε καταργήσει, το «δεν ήμουν εγώ τότε στο συγκεκριμένο υπουργείο» δεν λύνει ακριβώς την πολιτική εξίσωση. Όσο πιστεύετε σε ολιστική ιατρική, ομοιοπαθητικη, αστρολόγους, υπνωτιστες, καφετζουδες και λοιπές “επιστήμες αυτά τα αποτελέσματα θα έχετε. Φτάσαμε 2026, τόσοι άνθρωποι αφιέρωσαν την ζωή τους στην έρευνα για να σας ορίζει την καθημερινότητα ο ανάδρομος Ερμής.𝕋ολκιν𝒪λογος 🧙‍♂️στο X

*** Μου άρεσε περισσότερο κάτι άλλο που είπε: «Όλες οι πολιτικές κρίνονται στην πράξη». Συμφωνούμε απολύτως. Γι’ αυτό ακριβώς έχει ενδιαφέρον η συγκεκριμένη ιστορία. Η πολιτική του 2019 ήταν: καταργούμε το αυτοτελές Σώμα Επιθεωρητών Υγείας και μεταφέρουμε τις αρμοδιότητές του στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας. Η πράξη του 2026 είναι: ο υπουργός Υγείας δηλώνει ότι δεν θα είχε αντίρρηση να ξαναφτιάξουμε αυτοτελές Σώμα Επιθεωρητών Υγείας, επειδή η Υγεία χρειάζεται μεγαλύτερη εξειδίκευση. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και πολλά. Η πολιτική πράγματι κρίθηκε στην πράξη. Ως πρόεδρος της ΝΔ το 2016 ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε παραστεί και είχε μιλήσει στην παρουσίαση του βιβλίου του ομοιοπαθητικού Γεωργίου Βυθούλκα με τίτλο «Ομοιοπαθητική, η μεγάλη πρόκληση για την Ιατρική», χαρακτηρίζοντας την ομοιοπαθητική ως μια «μεγάλη πρόκληση για την… Venetiaστο X

*** Βέβαια, αν τελικά επανιδρυθεί το ΣΕΥΥΠ, υπάρχει πάντοτε η σωστή επικοινωνιακή λύση. Δεν θα το πούμε «επαναφορά αυτού που καταργήσαμε». Θα το πούμε «νέο, σύγχρονο και εξειδικευμένο πλαίσιο ελέγχου στον χώρο της Υγείας» ή κάτι τέτοιο και όλα καλά.

www.documentonews.gr

Το τέλος της εποχής του Ιπποκράτη (Ημερολόγιο ενός εγκλήματος)

Εκείνη την περίοδο όταν σε συνέλευση της σχολής είχαμε προβλέψει ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε εκατοντάδες πλαστικούς χειρουργούς και κανέναν παιδοογκολόγο θεωρούμασταν υπερβολικοί.

  

Πάνος Χριστοδούλου 

Η φιλοσοφία του Ιπποκράτη διαμόρφωσε τις βάσεις για την ανθρωπιστική ιατρική, για μια ιατρική με επίκεντρο την πρόληψη και τις συνθήκες διαβίωσης. Βέβαια πολλές φορές η φιλοσοφία αυτή αμφισβητήθηκε, από το μεσαίωνα έως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σε θεωρητικό επίπεδο μετά την απελευθέρωση του Βερολίνου από τον κόκκινο στρατό και την αποκάλυψη της πολιτικής υγείας και πειραμάτων των ναζί, η φιλοσοφία του Ιπποκράτη κατοχυρώθηκε από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας και θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι των ιατρικών σχολών και της ιατρικής εκπαίδευσης.

Αυτά στη θεωρία. Στην πράξη υπήρχαν και υπάρχουν αρκετά μέρη του κόσμου στα οποία δεν έφτασε ποτέ η διακήρυξη της Άλμα Άτα, από το Μεξικό έως την Αφρική όπου είναι πολλά τα σκάνδαλα για πειράματα από φαρμακευτικές και για εμπόριο οργάνων. Οι χώρες αυτές χρησιμοποιήθηκαν σαν πεδίο της παραοικονομίας της δύσης σε πολλά επίπεδα. 

Στα τέλη όμως της δεκαετίας του 90 η πλήρης επικράτηση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου άρχισε να αλλάζει και την αντίληψη γύρω από τις υπηρεσίες υγείας, οι οποίες σταδιακά άρχισαν να μετατρέπονται από δικαίωμα και δημόσιο αγαθό σε εμπορεύσιμο προϊόν. Και ό,τι μπαίνει στην εμπορική σφαίρα ακολουθείται από το μάρκετινγκ, την τεχνητή δημιουργία αναγκών και την υπερκοστολόγηση υπηρεσιών. 

Στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 2000 είχε δημιουργηθεί η ψευδής εντύπωση ότι δεν έχουμε τι να κάνουμε τους γιατρούς, τα νοσοκομεία, τα ιατρεία. Η αντίληψη αυτή βασίστηκε αφενός στη λάθος και χωρίς κεντρικό σχεδιασμό κατανομή των δομών υγείας και την έλλειψη δημόσιας πρωτοβάθμιας πολιτικής και αφετέρου στην παροδική αύξηση του αριθμού των γιατρών λόγω της πολιτικής της ΕΕ ως προς την εκπαίδευση (συνθήκη της Λισαβώνας) και της μετατροπής του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ.

Για μια δεκαετία αυτό οδήγησε σε μεγάλες αναμονές για την πλειοψηφία των ιατρικών ειδικοτήτων. Αλλά όχι μόνο. Δημιούργησε μια κυρίαρχη αντίληψη υποτιθέμενης αυτοδιάθεσης των νέων επιστημόνων, η οποία σε συνδυασμό με την κατεύθυνση των προγραμμάτων σπουδών, δημιούργησε μια νέα γενιά επιστημόνων που στόχο είχαν αποκλειστικά την μεγιστοποίηση του κέρδους τους. Εκείνη την περίοδο όταν σε συνέλευση της σχολής είχαμε προβλέψει ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε εκατοντάδες πλαστικούς χειρουργούς και κανέναν παιδοογκολόγο θεωρούμασταν υπερβολικοί. 

Μια δεκαετία μετά ακριβώς αυτό έγινε. Τα μνημόνια βοήθησαν στην πλήρη αποσάθρωση του δημόσιου τομέα και έδωσαν την ευκαιρία σε πολιτικούς, όπως ο σημερινός υπουργός υγείας, να παραχωρήσουν το σύνολο σχεδόν των υπηρεσιών υγείας στην αγορά. Στον υπόλοιπο κόσμο είναι η ίδια περίοδος που ξεκινάει η μόδα της εξατομικευμένης ιατρικής. Ενδεχομένως να ακούγεται και ωραίο, ενδεχομένως να ήταν χρήσιμο και σε ένα σύστημα το οποίο θα είχε ως βάση λειτουργίας των πολιτικών υγείας την κοινωνική ιατρική και τη δημόσια υγεία, σε ένα σύστημα στο οποίο θα υπήρχε κεντρικός σχεδιασμός με βάση τις ανάγκες του εκάστοτε κοινωνικού συνόλου. 

Δε ζούμε όμως σε ένα τέτοιο σύστημα. Αντίθετα κάθε μορφή κοινωνικής επιτήρησης και μελέτης των επιπτώσεων των οικονομικών πολιτικών στο κοινωνικό σύνολο, στην αρχιτεκτονική των μεγαλουπόλεων και συνολικά του τρόπου ζωής, θεωρήθηκε ξεπερασμένη και οι αντίστοιχες ειδικότητες εκτός της σύγχρονης πραγματικότητας, καθώς αδυνατούσαν να παράγουν υπεραξία. Αυτό που τα συνέδρια, τα οποία εντελώς τυχαία χρηματοδοτούνται από φαρμακευτικές και εταιρίες ιατρικού εξοπλισμού, πλάσαραν ως εξατομικευμένη ιατρική είναι ένα εμπορικό κόλπο είτε για να παράγουν πιο σύγχρονα φάρμακα, για όσους μπορούν να τα πληρώσουν, είτε αισθητικές επεμβάσεις και πράξεις ευεξίας. 

Και αυτό όχι μόνο το γνώριζαν όλοι, αλλά οι διοργανωτές των συνεδρίων και οι αντίστοιχοι φορείς, από επιστημονικές ενώσεις έως ιατρικούς συλλόγους και τελικά το ίδιο το υπουργείο υγείας, το προωθούσαν, ενώ από ό,τι φαίνεται ίσως να συμμετείχαν και οι ίδιοι σε αυτή τη νέα αγορά. Και αντί μετά την πανδημία να υπάρχουν σεμινάρια και επιμορφωτικά προγράμματα για την δημόσια υγεία, εμφανίστηκαν σαν μανιτάρια σεμινάρια για Botox, για υπνωτισμό και για βελονισμό, σεμινάρια όχι μόνο από τη Χονολουλού, αλλά ακόμα και από την ιατρική Αθηνών με τη σφραγίδα του υπουργείου. 

Όταν σε μια περίοδο όπου το δημόσιο σύστημα υγείας καταρρέει και σχεδόν το σύνολο των γιατρών έχει αποχωρήσει από αυτό, ο τότε υπουργός υγείας δηλώνει πως πρέπει να αναπτυχθεί ο ιατρικός τουρισμός με μονάδες αιμοκάθαρσης και ευεξίας, αυτό δείχνει μια κατεύθυνση. Όταν στην κοινωνία τα ποσοστά κατάθλιψης και αγχώδους διαταραχής έχουν εκτοξευθεί, όταν οι διαταραχές διατροφής έχουν γίνει καθημερινότητα, όταν υπάρχει τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα καθώς οι νέοι άνθρωποι αδυνατούν οικονομικά και ψυχολογικά να κάνουν οικογένεια, η λογική θα έλεγε πως πρώτο μέλημα του κράτους θα ήταν η καταγραφή και μελέτη του φαινομένου στην κοινωνία, ο ακόλουθος σχεδιασμός παρέμβασης με βάση και εξειδικευμένες προσεγγίσεις όπως ο έλεγχος του μικροβιώματος, η αλλαγή των εργασιακών συνθηκών και σχέσεων και η ενδυνάμωση του πληθυσμού, στην οποία θα χωρούσε η παρέμβαση στο ατομικό επεισόδιο, η εξαγωγή συμπερασμάτων και η ανασύσταση των αποτελεσμάτων στο κοινωνικό σύνολο με βάση τη συχνότητα εμφάνισης. 

Όμως, όπως αναφέρθηκε πριν, δεν είναι αυτή η εξατομικευμένη προσέγγιση στην οποία αναφέρονται. Η εξατομικευμένη προσέγγιση είναι μια αρπαχτή, μια απάτη, ένα ακόμα πεδίο διεύρυνσης των κερδών του κεφαλαίου. Με τις ευλογίες του υπουργείου και των φορέων που η μόνη τους ασχολία είναι να το υπηρετούν. Και ακριβώς για αυτό ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν είναι ένα ατύχημα, δεν είναι απλή αμέλεια, είναι κρατική δολοφονία. Και αν δεν ήταν τόσο διάσημος και τόσο αγαπητός θα είχε περάσει και αυτό στα ψιλά, όπως τόσες και τόσες κομπίνες και αρπαχτές που γίνονται στον χώρο των υπηρεσιών υγείας. Και θα συνεχίσουν να γίνονται, από ανθρώπους που μπορεί να φορούν κοστούμι, μπορεί να έχουν κύρος, αλλά στην ουσία τους δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον Φραπέ και τον Τζιτζή. Ή, μάλλον, είναι ακόμα χειρότεροι γιατί ακριβώς λόγω της ιδιότητάς τους έχουν καταστρέψει ολόκληρο επιστημονικό κλάδο στο βωμό του κέρδους. Χωρίς καμία σχέση με αξιοπρέπεια, σεβασμό και πρόνοια για τη δημόσια και ατομική υγεία. Χωρίς καμία σχέση με τον Ιπποκράτη του οποίου τον όρκο έχουν κρεμασμένο στα μαγαζιά τους. Μαζί με τη συνείδησή τους.

www.katiousa.gr

Οδύσσεια 2026

Οι φόβοι για την ανταρσία των μηχανών προσκρούουν στον ανταγωνισμό ΗΠΑ - Κίνας για τα πρωτεία στην ΑΙ.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Μία από τις μεγαλύτερες μαθηματικές διάνοιες όλων των εποχών, ο Βρετανός Αλαν Τιούρινγκ, έθεσε τα θεμέλια της θεωρίας των υπολογιστών το 1936, εννέα χρόνια προτού το πρώτο λειτουργικό μηχάνημα αυτού του είδους, ο ENIAC, κατασκευαστεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Το 1948 υπέβαλε στο Εθνικό Ινστιτούτο Μετρολογίας του Ηνωμένου Βασιλείου βαρυσήμαντη έκθεση με τίτλο «Σκεπτόμενες Μηχανές», διατυπώνοντας τις πρώτες, βασικές αρχές της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ). Κάποιες από τις προβλέψεις του ήταν ανατριχιαστικά δυσοίωνες: «Από τη στιγμή που θα αρχίσουν να εμφανίζονται σκεπτόμενες μηχανές, δεν θα τους πάρει πολύ χρόνο να ξεπεράσουν τις ασθενείς δυνατότητές μας. Δεν θα κινδυνεύουν να πεθάνουν και θα μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους ώστε να οξύνουν το πνεύμα τους.

Θα πρέπει να περιμένουμε ότι κάποια στιγμή, οι μηχανές θα αναλάβουν τον έλεγχο», έγραφε ο Τιούρινγκ. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρωτοπόρος της ΑΙ, Μάρβιν Μίνσκι, εμφανιζόταν βέβαιος, το 1970, ότι τα ρομπότ θα κυριαρχήσουν πάνω στον άνθρωπο, διατηρώντας μια τελευταία ελπίδα: «Αν είμαστε τυχεροί, θα μας κρατήσουν σαν ζώα συντροφιάς». Δύο χρόνια νωρίτερα, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ εμφάνιζε, στην επική ταινία επιστημονικής φαντασίας «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος», το έξυπνο ρομπότ HAL 9000 να εξεγείρεται, από κάποιο λάθος, και να σκοτώνει τους αστροναύτες χειριστές του.

Τι θα είχε συμβεί, αν

Η επιστημονική φαντασία συναντήθηκε με την πραγματικότητα αυτό το καλοκαίρι. Ενα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης της εταιρείας Openai ξέφυγε από τους περιορισμούς που του είχαν επιβληθεί και πραγματοποίησε κυβερνοεπίθεση στην πλατφόρμα της γαλλοαμερικανικής εταιρείας Hugging Face. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο ψηφιακός «αντάρτης» συντονίστηκε με γύρω στα 1.200 παρόμοια συστήματα που επίσης επιτέθηκαν στη Hugging Face και επιδόθηκαν σε περίτεχνες προσπάθειες να καλύψουν τα ίχνη τους. Το ερώτημα αναδύθηκε αβίαστα: Τι θα είχε συμβεί αν αυτός ο ανεξέλεγκτος στρατός ρομπότ είχε στοχοποιήσει όχι μια περιορισμένης εμβέλειας εταιρεία, αλλά ένα εθνικό δίκτυο ύδρευσης, ενέργειας, σιδηροδρόμων ή αεροπορικών πτήσεων; Ή αν είχε πέσει στα χέρια εχθρικών κρατών ή τρομοκρατών, που θα μπορούσαν να κατασκευάσουν ένα εφιαλτικό παθογόνο, να πλήξουν πυρηνικά εργοστάσια ή αμυντικές εγκαταστάσεις;

Πολύ γρήγορα μια ατμόσφαιρα πανικού περιέβαλε τον Νέο Γενναίο Κόσμο. Στις 9 Σεπτεμβρίου παραιτήθηκε με πολύ θορυβώδη τρόπο ο ερευνητής της εταιρείας Anthropic Τζέικομπ Κόξον, ο οποίος είχε εργαστεί προηγουμένως και στην Openai. «Καμία από τις δύο εταιρείες δεν λειτουργεί με υπεθυνότητα. Οσοι χτίζουν την ΑΙ πιστεύουν διακαώς ότι μπορεί να μας σκοτώσει όλους μέχρι το τέλος της δεκαετίας», έγραψε σε ανάρτησή του. Ο συνάδελφός του Εβαν Χούμπινγκερ, από τον τομέα ασφάλειας της Anthropic, έσπευσε να τον σιγοντάρει: «Πραγματικά πιστεύουμε ότι η ΑΙ μπορεί να εξαλείψει την ανθρωπότητα» – έδωσε μάλιστα πιθανότητα άνω του 10% να συμβεί η επαπειλούμενη Αποκάλυψη μέσα στην επόμενη δεκαετία. Ακολούθησε, στις 12 Σεπτεμβρίου, η έκκληση του εκτελεστικού διευθυντή της Anthropic, Ντάριο Αμοντέι, για επιβράδυνση των ερευνών στην τεχνητή νοημοσύνη ώστε να δημιουργηθούν οι απαιτούμενες συνθήκες ασφαλείας. Την έκκλησή του συνυπέγραψαν τα υπόλοιπα μεγάλα αφεντικά του κλάδου, όπως ο Σαμ Ολτμαν της Openai, ο Ελον Μασκ της Spacexai και ο Ντέμης Χασάμπης της Google Deepmind.

Τα σχίσματα

Μια στιγμή, όμως. Μέχρι χθες όλοι αυτοί οι χρυσοκάνθαροι της Σίλικον Βάλεϊ αποδύονταν σε έναν ξέφρενο ανταγωνισμό για το νέο Ελντοράντο της ΑΙ. Πώς να πιστέψουμε ότι είδαν όλοι μαζί, ξαφνικά, το φως το αληθινό στον δικό τους δρόμο προς τη Δαμασκό; Κάποιοι υποψιάστηκαν ότι πίσω από τον απατηλό αλτρουισμό κρύβεται η προσπάθεια δημιουργίας καρτέλ για να μην μπουν στον χορό άλλοι, επικίνδυνοι ανταγωνιστές. Σε κάθε περίπτωση η 70χρονη ιστορία της ΑΙ βρίθει από παρόμοιες ηθικές εξεγέρσεις, τις οποίες ακολούθησαν όχι και τόσο αλτρουιστικά σχίσματα.

Το 2014, όταν ο διάσημος θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ανάγκη ελέγχου της ΑΙ, πρώτο βιολί στο πεδίο ήταν η Google, που είχε πρόσφατα εξαγοράσει τη νεοφυή Deepmind. Αλλά ο Ελον Μασκ και ο Σαμ Ολτμαν έκριναν τότε ότι η Google δεν συμπεριφερόταν με την απαιτούμενη κοινωνική υπευθυνότητα και έβαλαν μπροστά την Openai. Κάποια στιγμή οι ηθικές τους αρχές συγκρούστηκαν και ο Μασκ έφτιαξε τη δική του εταιρεία, σέρνοντας τον Ολτμαν στα δικαστήρια. Το 2021, στελέχη της Openai καυτηρίασαν τη διεύθυνση της εταιρείας και έφτιαξαν την Anthropic, πάνω σε ακόμη πιο αυστηρές ηθικές αρχές. Η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα, με την ίδια άρρητη ιδέα: η τεχνητή νοημοσύνη είναι ασφαλής μόνο όσο αναπτύσσεται από μας και κανέναν άλλο.

Γεγονός παραμένει ότι στις ΗΠΑ η συζήτηση για τις προκλήσεις της τεχνητής νοημοσύνης ξέφυγε από τη σφαίρα των ειδικών, για να καταλάβει σημαντική θέση στην πολιτική αντιπαράθεση ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο. Πρόσφατη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ φέρει το 85% των Δημοκρατικών και το 79% των Ρεπουμπλικανών να τάσσονται υπέρ της δημιουργίας ομοσπονδιακής αρχής για τον έλεγχο και τη ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης. Ακόμη και το ενδεχόμενο εθνικοποίησης επιχειρήσεων του κλάδου έχει αρχίσει να συζητιέται, καθώς για πρώτη φορά στην Ιστορία μια τεχνολογική επανάσταση με δυνητικά καταστροφικές επιπτώσεις δεν ελέγχεται από το κράτος, αλλά από ιδιωτικές εταιρείες.

Συντέλεια και γήινοι φόβοι

Η συζήτηση προϋπήρχε της πρόσφατης διάχυσης εσχατολογικών σεναρίων, που είναι πολύ πιθανό να αποδειχθούν και πάλι παρατραβηγμένα. Πιο γήινες ανησυχίες, όπως για τον αφανισμό θέσεων εργασίας και για την ώθηση σπουδαστών στην εύκολη αντιγραφή μέσω εφαρμογών ΑΙ, απασχολούσαν τους Αμερικανούς. Σε αυτά ήρθε να προστεθεί το τελευταίο διάστημα ο θόρυβος για τα κέντρα δεδομένων (Data Centers). Οι τοπικές κοινωνίες εξεγείρονται σχεδόν σε κάθε προσπάθεια δημιουργίας τέτοιου κέντρου λόγω του κοινωνικού και περιβαλλοντικού κόστους που συνεπάγονται: οι τεράστιες ανάγκες τους σε ενέργεια και ψύξη μεταφράζονται σε αφανισμό αποθεμάτων νερού, αύξηση της τιμής του ηλεκτρισμού και επιβάρυνση του περιβάλλοντος λόγω της μεγάλης κατανάλωσης υδρογονανθράκων.

Παρά την έντονη κοινωνική πίεση, ο Ντόναλντ Τραμπ απέρριψε κάθε σκέψη για μορατόριουμ και έλεγχο της τεχνητής νοημοσύνης, θεωρώντας τις σχετικές προειδοποιήσεις «απάτη» και τονίζοντας ότι ο μόνος ωφελημένος από οποιοδήποτε αμερικανικό «φρένο» θα είναι η Κίνα, ο μοναδικός αυτή τη στιγμή υπολογίσιμος ανταγωνιστής της Αμερικής στο κρίσιμο αυτό πεδίο. Ο κυριότερος λόγος, όμως, για την απροθυμία του είναι άλλος: ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές του 2024 πάνω στους ώμους των μεγιστάνων της Σίλικον Βάλεϊ, οι οποίοι έσπευσαν να τον τιμήσουν ομαδόν κατά την τελετή της ορκωμοσίας του – με μόνη αξιοσημείωτη εξαίρεση τον Μπιλ Γκέιτς. Πολλοί από αυτούς που εξακολουθούν να τον υποστηρίζουν, όπως ο Γένσεν Χουάνγκ του κολοσσού των μικροτσίπ Nvidia και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ της Meta, αντιδρούν σε οποιονδήποτε έλεγχο ή φρένο γιατί θα απειλούσε τα υπερκέρδη τους.

Ο Αμερικανός πρόεδρος αντλεί μεγάλο μέρος της ισχύος του από την υποστήριξη του «στρατιωτικο-ψηφιακού συμπλέγματος» που αναδύθηκε στην Αμερική στο κλίμα της αντιτρομοκρατικής υστερίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Palantir του Πίτερ Τιλ, που δημιουργήθηκε το 2003 με τη βοήθεια της In-q-tel, βραχίονα της CIA στη Σίλικον Βάλεϊ. Εργοδότης, χρηματοδότης και μέντορας του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς, ο Τιλ παρέχει λογισμικά ΑΙ στο Ισραήλ για τον αυτόματο εντοπισμό και την εξόντωση Παλαιστινίων, στην Ουκρανία για τις ανάγκες του πολέμου κατά της Ρωσίας και στην ICE για το κυνήγι μεταναστών. Το 2009 διακήρυξε ότι η Δημοκρατία είναι ασύμβατη με την Ελευθερία γιατί δίνει τις δυνατότητες στη λαϊκή πλειοψηφία να αναδεικνύει πολιτικούς που περιορίζουν την επιχειρηματικότητα. Ο εκτελεστικός διευθυντής της εταιρείας του, Αλεξ Καρπ, δημοσίευσε πρόσφατα διακήρυξη για μια «Τεχνολογική Πολιτεία», που χαρακτηρίστηκε ως μανιφέστο του τεχνοφασισμού, όπου κράτος και εταιρείες θα συνασπιστούν σε ένα νέο Σχέδιο Μανχάταν με στόχο τη συντριβή της Κίνας μέσω της τεχνητής νοημοσύνης.

Ωρα συνεννόησης

Με αυτά τα δεδομένα, δεν πρέπει να περιμένει κανείς πολλά πράγματα από τη συνάντηση του Τραμπ με τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίγνκ στην Ουάσιγκτον, στις 24 Σεπτεμβρίου. Ευχής έργο θα ήταν οι δύο υπερδυνάμεις της τεχνητής νοημοσύνης να συνεννοούνταν για την ανάπτυξη της επαναστατικής αυτής τεχνολογίας υπό διεθνή έλεγχο, ώστε η ανθρωπότητα να μεγιστοποιήσει τα κέρδη και να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους. Για την ώρα, φαίνεται ότι και οι δύο έχουν εγκλωβιστεί σε μια λογική μηδενικού αθροίσματος, που δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μόνο ύστερα από ένα μεγάλο σοκ – όπως ήταν η κρίση της Κούβας, το 1962, που εγκαινίασε τις συμφωνίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων. Μέχρι τότε, θα δικαιούμαστε να πιστεύουμε ότι καλή είναι η τεχνητή νοημοσύνη, αλλά εκείνο που προέχει είναι να ανακτήσουμε τη φυσική.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Καθημερινή" της Κυριακής)

www.dnews.gr

Ο ΕΦΚ, ο ευρωπαϊκός μπαμπούλας κι ο μητσοτακικός εμπαιγμός

Η κυβέρνηση μιλάει ως μέντιουμ με το μέλλον. Ο πολίτης πληρώνει στο παρόν. Κι αυτό είναι το αστείο. Μόνο που δεν γελάει κανείς! Πανηγυρίζει για την αναβάθμιση ενώ η ακρίβεια σαρώνει!

Απόστολος Αποστόλου

Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Εδώ έχουμε κράτος. Ελληνικό. Κυρίαρχο. Περήφανο.Τόσο κυρίαρχο, ώστε όταν θέλει να βάλει φόρο, βάζει. Όταν θέλει να τον κρατήσει, τον κρατά. Όταν όμως του πουν «μείωσέ τον», κοιτάζει προς Βρυξέλλες σαν παιδάκι που έσπασε το βάζο.

«Δεν ξέρω. Να ρωτήσουμε την Ευρώπη». Η Ευρώπη έγινε πια το άλλοθι με γραβάτα.

Η Μιλένα Αποστολάκη πετάει στο τραπέζι τους αριθμούς. Και οι αριθμοί, ως γνωστόν, είναι αγενείς: 700 ευρώ ΕΦΚ το χιλιόλιτρο στην Ελλάδα. 359 το ευρωπαϊκό ελάχιστο. Η διαφορά δεν είναι ψίχουλα. Είναι ολόκληρο καρβέλι. Φορολογικό. Κι όμως, η κυβέρνηση μας λέει περίπου ότι περιμένει να της επιτρέψουν να το ακουμπήσει.

Να μειώσει τον φόρο. Τον δικό της φόρο. Σε δική της χώρα. Με δικά της έσοδα. (Ένα θέατρο παραλόγου που θα ζήλευες και  ο Ευγένιος Ιονέσκο). Αλλά κάπου εκεί εμφανίζεται η Κομισιόν, σαν τον χωροφύλακα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

«Πού πας;» «Να μειώσω τον ΕΦΚ». «Έχεις άδεια;». Αντιγράφουμε το ελληνικό σινεμά με ζήλο. Και κάποιοι γίνονται πιο κωμικοί από τους κωμικούς χαρακτήρες των ελληνικών ταινιών.

Και ο πολίτης από πίσω, με το πορτοφόλι ανοιχτό, περιμένει την άδεια να αναπνεύσει. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Η ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν είναι η πέτρα του Μωυσή. Υπάρχουν διαδικασίες και δυνατότητες προσωρινών παρεκκλίσεων. Η Κροατία, μάλιστα, έλαβε το 2026 σχετική έγκριση για χαμηλότερους συντελεστές στα καύσιμα.

Άρα δεν είναι «απαγορεύεται». Είναι «ακολουθείται διαδικασία». Και η διαφορά ανάμεσα στις δύο φράσεις είναι πολιτικά τεράστια. Γιατί η πρώτη τελειώνει τη συζήτηση. Η δεύτερη την αρχίζει.

Κι εδώ βρίσκεται το ζουμί. Διότι ο ΕΦΚ δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι φορολογική επιλογή. Και κάθε επιλογή έχει κόστος. Αν μειωθεί, το κράτος εισπράττει λιγότερα. Αν δεν μειωθεί, ο πολίτης πληρώνει περισσότερα. Αυτό είναι το δίλημμα. Όχι ο ευρωπαϊκός δράκος. Όχι οι Βρυξέλλες με το σπαθί. Όχι ο φορολογικός Άγιος Πέτρος στην πόρτα του Μαξίμου.

Προτεραιότητα. Αυτή είναι η λέξη που περισσεύει από το κυβερνητικό λεξιλόγιο. Γιατί τα πλεονάσματα είναι αριθμοί. Αλλά ο πολίτης είναι άνθρωπος. Και ο άνθρωπος δεν τρώει πλεόνασμα. Δεν βάζει πλεόνασμα στο ρεζερβουάρ. Δεν πληρώνει το νοίκι με δημοσιονομική επίδοση. Πληρώνει ευρώ. Και μάλιστα όλο και περισσότερα.

Κι ενώ η αντλία ανεβαίνει, η πολιτική ρητορική κατεβαίνει: «θα δούμε», «θα εξετάσουμε», «θα συζητήσουμε με την Ευρώπη», «περιμένουμε τις εξελίξεις». Η κυβέρνηση μιλάει ως μέντιουμ  με το μέλλον. Ο πολίτης πληρώνει στο παρόν. Κι αυτό είναι το αστείο. Μόνο που δεν γελάει κανείς.

Γιατί υπάρχει και το άλλο κεφάλαιο: οι εταιρείες ενέργειας, τα περιθώρια κέρδους, η λειτουργία της αγοράς, οι έλεγχοι, η εποπτεία. Εκεί η κουβέντα χρειάζεται στοιχεία. Και τα στοιχεία δεν κάνουν θαύματα επικοινωνίας. Δεν χορεύουν. Δεν χειροκροτούν. Δεν ψηφίζουν.

Οι αριθμοί απλώς κάθονται στο τραπέζι και κοιτάζουν. Και περιμένουν. Κι ύστερα έχουμε και τις δημοσκοπήσεις. Άλλο πανηγύρι και αυτό, άλλο Burlesque θέαμα. Ποσοστά ανεβαίνουν, ποσοστά κατεβαίνουν, γραμμές ανεβοκατεβαίνουν στα γραφήματα και η πολιτική αγορά φοράει τα καλά της και κάνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή δυσκολία: Η πραγματικότητα δεν δημοσκοπείται στην αντλία. Εκεί δεν υπάρχει δείγμα. Υπάρχει λογαριασμός, και ο λογαριασμός έχει μνήμη. Θυμάται το σούπερ μάρκετ. Θυμάται το ρεύμα. Θυμάται το νοίκι. Θυμάται τη βενζίνη. Θυμάται και η μνήμη πληγώνει.

Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα για κάθε εξουσία: ο πολίτης που αρχίζει να συγκρίνει τα λόγια με την απόδειξη, γιατί τότε ο ευρωπαϊκός μπαμπούλας μικραίνει. Οι δικαιολογίες κονταίνουν. Τα μεγάλα λόγια ξεφουσκώνουν σαν μπαλόνια

Και μένει ένα απλό ερώτημα: Αν υπάρχει περιθώριο να μειωθεί ο ΕΦΚ, αλλά και ποιος αποφασίζει ότι δεν πρέπει να μειωθεί και γιατί; Εκεί τελειώνει η παράσταση φάρσας.  Εκεί όμως  αρχίζει και  η πολιτική. Και η αντλία, ο άτιμος αυτός δημοσιογράφος της καθημερινότητας, γράφει την είδηση χωρίς στυλό: 700. Δεν χρειάζεται, λοιπόν,  άλλη ανακοίνωση.

www.dimokratia.gr