Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Mpelalis Reviews
Σάββατο 8 Αυγούστου 2026
Ποιος κρύβεται πίσω από τις αποτυχίες μας; – Μια διδακτική ιστορία του Χόρχε Μπουκάι
Χόρχε Μπουκάι
(Το κείμενο αυτό δεν είναι ένα πραγματικό παραμύθι αλλά, μάλλον, ένας καθοδηγούμενος στοχασμός σχεδιασμένος σε μορφή ονείρου, που στόχο έχει να εξερευνήσει τις πραγματικές αιτίες των αποτυχιών μας. Παίρνω το θάρρος να σου προτείνω να το διαβάσεις με προσοχή, προσπαθώντας να σταματάς λίγα δευτερόλεπτα σε κάθε φράση και να φαντάζεσαι την κάθε εικόνα).
Περπατώ σ’ ένα μονοπάτι. Αφήνω τα πόδια μου να με οδηγήσουν. Η ματιά μου στέκεται στα δέντρα, στα πουλιά, στις πέτρες.
Στον ορίζοντα διαγράφεται το περίγραμμα μιας πόλης. Οξύνω τη ματιά μου για να την ξεχωρίσω καλύτερα. Αισθάνομαι ότι η πόλη με έλκει. Χωρίς να ξέρω πώς, συνειδητοποιώ ότι σε αυτήν την πόλη μπορώ να βρω όλα όσα επιθυμώ.
Όλους μου τους στόχους, τους σκοπούς, τα μελλοντικά μου επιτεύγματα. Οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μου βρίσκονται σε αυτήν την πόλη.
Αυτό που θέλω να καταφέρω, αυτό που χρειάζομαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω πιο πολύ, αυτό που επιδιώκω, αυτό που προσπαθώ, αυτό για το οποίο δουλεύω, αυτό που πάντα φιλοδοξούσα, αυτό που θα ήταν η μεγαλύτερη από τις επιτυχίες μου.
Φαντάζομαι ότι όλα αυτά βρίσκονται σε αυτήν την πόλη. Χωρίς δισταγμό, αρχίζω να πηγαίνω προς τα ‘κει. Λίγο μετά, αφού έχω ήδη αρχίσει να βαδίζω, το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό. Κουράζομαι λίγο, αλλά δεν πειράζει. Συνεχίζω.
Διακρίνω μια μαύρη σκιά παρακάτω, στο δρόμο. Πλησιάζω και βλέπω ότι μια τεράστια τάφρος εμποδίζει το πέρασμά μου. Φοβάμαι… Διστάζω. Μ’ ενοχλεί που ο στόχος μου δεν μπορεί να επιτευχθεί εύκολα.
Όπως και να ‘χει, αποφασίζω να πηδήξω την τάφρο. Κάνω πίσω, παίρνω φόρα και πηδώ… Καταφέρνω να την περάσω. Ξαναρχίζω το δρόμο μου και συνεχίζω να περπατώ. Λίγα μέτρα πιο κάτω εμφανίζεται άλλη τάφρος.
Ξαναπαίρνω φόρα και την περνάω κι αυτήν. Τρέχω προς την πόλη: ο δρόμος φαίνεται καθαρός. Με ξαφνιάζει μια άβυσσος που ανοίγεται στο δρόμο μου. Σταματώ.
Είναι αδύνατον να πηδήξω από πάνω. Βλέπω πως δίπλα υπάρχουν ξύλα, καρφιά και εργαλεία.
Συνειδητοποιώ ότι βρίσκονται εκεί για την κατασκευή μιας γέφυρας. Ποτέ δεν ήμουν επιδέξιος στα χέρια. Σκέφτομαι να παραιτηθώ.
Κοιτώ το στόχο που επιθυμώ…. και αντιστέκομαι. Αρχίζω την κατασκευή της γέφυρας. Περνούν ώρες, μέρες, μήνες. Η γέφυρα είναι έτοιμη. Συγκινημένος, τη διασχίζω.
Και φτάνοντας στην άλλη μεριά, ανακαλύπτω το τείχος. Ένα γιγαντιαίο τείχος, κρύο και υγρό, περικυκλώνει την πόλη των ονείρων μου. Αισθάνομαι απελπισμένος. Ψάχνω τον τρόπο να το αποφύγω.
Δεν υπάρχει.
Πρέπει να σκαρφαλώσω. Η πόλη είναι τόσο κοντά. Δεν θα αφήσω το τείχος να μου φράξει το πέρασμα. Σκέφτομαι να αναρριχηθώ. Ξεκουράζομαι μερικά λεπτά και παίρνω αέρα.
Ξαφνικά βλέπω, σε μια άκρη του δρόμου, ένα παιδί να με κοιτά σαν να με γνώριζε. Μου χαμογελά με συνενοχή. Μου θυμίζει τον εαυτό μου… όταν ήμουν παιδί.
Ίσως γι’αυτό τολμώ να εκφράσω φωναχτά το παράπονό μου. «Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σ’ εμένα και στο σκοπό μου;» Το παιδί σηκώνει τους ώμους και μου απαντά. «Και γιατί ρωτάς εμένα; Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις. Τα εμπόδια τα έφερες εσύ».
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ιστορίες να σκεφτείς» από τις εκδόσεις opera/animus
Πηγή: enallaktikidrasi.com
Για το φονικό δεν είπανε κουβέντα
Η υπουργός είναι ό,τι και τα µνηµόνια για την Ελλάδα.
Ας υποθέσουµε ότι κάποιος Ελληνας ή κάποια Ελληνίδα είχε πέσει σε κώµα έναν µήνα µετά τις εκλογές του ’19 και ως εκ θαύµατος ξυπνούσε τον Ιούλιο του ’26 µε όλες τις αισθήσεις του κανονικά. ∆εν είχε παρακολουθήσει βέβαια τα σκάνδαλα, τη διαφθορά, την απαξίωση της ∆ικαιοσύνης και των θεσµών. ∆ιάβασε όµως ποιος είναι ο Τασούλας και ποια η Μενδώνη, ίσως τα πιο αντιπαθητικά πολιτικά πρόσωπα. ∆εν χρειάζεται εποµένως να ξέρεις τίποτα περισσότερο για την κυβέρνηση για να καταλάβεις τι σηµαίνουν οι επιλογές Μητσοτάκη σε καίρια πόστα.
Η καθιερωµένη δεξίωση για την αποκατάσταση της δηµοκρατίας θυµίζει όλο και περισσότερο κοσµική δεξίωση µε προσκεκληµένους από την οικονοµική ελίτ και ντεφιλέ µόδας παρά ηµέρα τιµής για τους αγωνιστές κατά της χούντας. Αλλωστε, όπως τόνισε πρόσφατα ο Τασούλας, οι Γιαννιώτες δεν αντιστάθηκαν στους Οθωµανούς και έτσι όχι µόνο απέφυγαν τις σφαγές, αλλά κέρδισαν και προνόµια. Ελάχιστα αναφέρθηκε στο ποιοι ήταν υπεύθυνοι για την τραγωδία της Κύπρου, ο δε πρωθυπουργός –παραχαράσσοντας για άλλη µια φορά την Ιστορία– τόνισε ότι τη δηµοκρατία την αποκατέστησε ο Κων. Καραµανλής, σαν να µην υπήρξε αντιδικτατορικός αγώνας, σαν να µην πέθαναν άνθρωποι στις φυλακές και τις εξορίες. Και για το φονικό δεν είπανε κουβέντα. Γι’ αυτό και ο θεός της Ελλάδας έστειλε µια βροχή για να τους χαλάσει τη φιέστα, τουλάχιστον στους ανθισµένους κήπους. Του χρόνου να φροντίσει ο σεφ του προεδρικού µεγάρου τα καναπεδάκια να έχουν πάνω το κεφάλι της Αθηνάς και οι σερβιτόροι/ες να είναι µεταµφιεσµένοι σε Γανυµήδη και Εστία.
Σύµφωνα µε έναν αστικό µύθο, όταν οι παρατρεχάµενοι του λόρδου Ελγιν πριόνιζαν τα γλυπτά από τα αετώµατα και τις µετόπες του Παρθενώνα, οι πέντε Καρυάτιδες ξέσπασαν σε γοερό κλάµα βλέποντας την αδελφή τους να παίρνει τον δρόµο της ξενιτιάς. Τα «κορίτσια» ίσως να είχαν ξανακλάψει όταν άκουγαν τους ρασοφόρους να πελεκάνε µε σφυριά το µνηµείο ή όταν τους τρυπούσαν τα αυτιά οι οβίδες από τα κανόνια του Μοροζίνι. Η ξενιτεµένη Καρυάτιδα ωστόσο έπνιγε τον καηµό της στα πολυτελή εδέσµατα του Βρετανικού Μουσείου. Πολύ πιθανό να δούµε στο Εθνικό Αρχαιολογικό παιδικά πάρτι και µπροστά στον τζόκεϊ του Αρτεµισίου τα πιτσιρίκια να τραγουδάνε «χαρωπά τα δυο µου χέρια τα χτυπώ». Στο αίθριο του Μουσείου Ακρόπολης επίσης να τελούνται γάµοι µε τον γαµπρό ντυµένο αρχαίο κούρο και τη νύφη πεπλοφόρο κόρη. Νοµίζετε ότι η κόρη του Κωστόπουλου και της Μπαλατσινού τυχαία παντρεύτηκε στο κάστρο της Πύλου; Να µας ξεβλαχέψουν ήθελαν, όπως και τα τσιµπούσια που ήδη στήνονται στο Επταπύργιο.
Η Μενδώνη ήταν τουλάχιστον ειλικρινής λέγοντας πως το νοµοσχέδιο για την εκµετάλλευση των αρχαιολογικών χώρων είναι ταιριαστό µε την ιδεολογία του κόµµατός της. Συνάµα όµως είναι µια οµολογία ανικανότητας, αφού δεν µπορεί το ΥΠΠΟ να διαχειριστεί τους θησαυρούς µας. Κουβέντα για το φονικό των αρχαιοτήτων στο µετρό Θεσσαλονίκης και το Ελληνικό.
Η υπουργός είναι ό,τι και τα µνηµόνια για την Ελλάδα. Ευλογία. ∆εν θα τα χαλάσουµε για τον τόνο. Ελπίζουµε µόνο όταν φύγει από το γραφείο της να θυµάται ότι ο πολιτισµός δεν την περίµενε. Ηταν εδώ πριν από αυτήν και θα είναι εδώ και µετά.
Καίγεται η Ελλάδα ή ένα ολόκληρο παραγωγικό μοντέλο;
Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.
Το δάσος καίγεται.
Το χωριό εκκενώνεται.
Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.
Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.
Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».
Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.
Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.
Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.
Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά…
Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.
Πολύ χώρο.
Βουνά.
Κορυφογραμμές.
Δρόμους.
Υποσταθμούς.
Γραμμές μεταφοράς.
Συνοδά έργα.
Η χώρα αν χρειάζεται περισσότερες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας από το ρεύμα που καταναλώνει…
Χρειάζεται όμως και χωροταξία.
Χρειάζεται φέρουσα ικανότητα.
Χρειάζεται κανόνες.
Γιατί η προστασία του κλίματος και η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να σημαίνει υποβάθμιση των οικοσυστημάτων που καλείται να προστατεύσει.
Και η προστασία του κλίματος…
… δεν εγκαταλείπει τα χωριά.
Δεν κλείνει τα σχολεία της υπαίθρου.
Δεν διαλύει την εκτατική κτηνοτροφία.
Δεν αφήνει τα δάση χωρίς διαχείριση.
Δεν αποφασίζει ότι η πρόληψη είναι λιγότερο σημαντική από την καταστολή.
Αυτές είναι ανθρώπινες επιλογές!
Και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.
Σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις μειώνονται σταθερά εδώ και δεκαετίες, ενώ η γεωργική γη και η παραγωγή συγκεντρώνονται σε λιγότερες και μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, το 2023 η ΕΕ αριθμούσε περίπου 8,8 εκατομμύρια γεωργικές εκμεταλλεύσεις, επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια τάση συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής σε λιγότερους φορείς.
Στην Ελλάδα, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2024 δείχνουν μείωση των καλλιεργούμενων εκτάσεων σε σχέση με το προηγούμενο έτος, ενώ καταγράφεται και μείωση του ζωικού κεφαλαίου. Παράλληλα, δημοσιευμένα στοιχεία για την αγορά εργασίας δείχνουν σημαντική μείωση των απασχολουμένων στον πρωτογενή τομέα μέσα σε ένα μόλις έτος.
Και τώρα ας αναρωτηθούμε.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για τα δάση;
Σημαίνουν λιγότερα κοπάδια που βόσκουν.
Λιγότερα χωράφια που καλλιεργούνται.
Λιγότερες φυσικές αντιπυρικές ζώνες.
Λιγότεροι άνθρωποι που γνωρίζουν καθημερινά το βουνό.
Με περισσότερη καύσιμη ύλη και μικρότερη ανθρώπινη παρουσία, η φωτιά αποκτά τις ιδανικές συνθήκες για να εξελιχθεί σε καταστροφή. Δεν είναι τυχαίο ότι διεθνείς αναλύσεις για τις πρόσφατες ευρωπαϊκές πυρκαγιές συνδέουν την εγκατάλειψη της υπαίθρου με την αυξημένη ένταση των πυρκαγιών, παράλληλα με την επίδραση της κλιματικής αλλαγής.
Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να επενδύουμε κυρίως στο τελευταίο στάδιο της κρίσης.
Στα Canadair, στα Air Tractor, τα Bell με απευθείας αναθέσεις και κατασπατάληση χρημάτων…
Στα ελικόπτερα.
Στις αποζημιώσεις.
Στις έκτακτες αναθέσεις.
Λιγότερο όμως στην πρόληψη.
Λιγότερο στη διαχείριση της καύσιμης ύλης.
Λιγότερο στην αναζωογόνηση της υπαίθρου.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή αποχώρηση των ανθρώπων από την ελληνική γη, συμβαίνει και κάτι ακόμη.
Η γη αλλάζει αξία.
Και όταν αλλάζει αξία, αλλάζει και χρήση.
Σε όλη τη χώρα αναπτύσσονται ολοένα μεγαλύτερα τουριστικά συγκροτήματα, σύνθετες τουριστικές επενδύσεις, πολυτελή resorts, μαρίνες, ενεργειακές εγκαταστάσεις και μεγάλα έργα υποδομής.
Η ενεργειακή μετάβαση χρειάζεται χώρο.
Ο τουρισμός χρειάζεται χώρο.
Οι νέες υποδομές χρειάζονται χώρο.
Το ερώτημα όμως είναι:
Πόσος χώρος απομένει για τον άνθρωπο που παράγει τροφή;
Δεν είναι παράλογο να αναρωτηθεί κανείς:
Αν ο αγρότης εγκαταλείψει τη γη του…
αν ο κτηνοτρόφος εγκαταλείψει το βουνό…
αν ο νέος φύγει από το χωριό…
ποιος θα αξιοποιήσει αυτή τη γη αύριο;
Η Ιστορία διδάσκει ότι η γη δεν μένει ποτέ αδρανής.
Αλλάζει χέρια.
Αλλάζει χρήση.
Αλλάζει οικονομική αξία.
Το Ελληνικό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας μεγάλης αλλαγής χρήσεων γης μέσα από ένα σχέδιο αστικής ανάπλασης και επενδύσεων. Δεν αποτελεί απόδειξη σύνδεσης με τις πυρκαγιές ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τέτοια. Δείχνει όμως πόσο καθοριστική μπορεί να γίνει η αξία της γης όταν αλλάζει ο σχεδιασμός και οι επιτρεπόμενες χρήσεις της.
Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε επενδύσεις.
Χρειαζόμαστε.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η ανάπτυξη θα συνυπάρχει με μια ζωντανή ύπαιθρο ή αν η ύπαιθρος θα αποδυναμώνεται σταδιακά μέχρι να αποτελεί απλώς χώρο νέων χρήσεων.
Το ίδιο ισχύει και για την αγροδιατροφή.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η αγορά τροφίμων συγκεντρώνεται ολοένα περισσότερο σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ επενδύονται σημαντικοί πόροι σε νέες τεχνολογίες παραγωγής τροφίμων και εναλλακτικών πρωτεϊνών.
Η τεχνολογική πρόοδος δεν είναι πρόβλημα.
Η εξάρτηση όμως μπορεί να γίνει.
Αν σταματήσεις να παράγεις την τροφή σου, θα εξαρτηθείς περισσότερο από όσους την παράγουν.
Αν σταματήσεις να κατοικείς την ύπαιθρό σου, άλλοι θα σχεδιάσουν τις χρήσεις της.
Αν σταματήσεις να διαχειρίζεσαι τα δάση σου, θα συνεχίσεις να τα θρηνείς κάθε καλοκαίρι.
Οι φωτιές, λοιπόν, δεν είναι μόνο φυσική καταστροφή.
Είναι καθρέφτης ενός μοντέλου ανάπτυξης.
Ενός μοντέλου που συχνά αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα ως παρελθόν και την ύπαιθρο ως χώρο προς αξιοποίηση.
Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με τουρισμό, υπηρεσίες και εισαγωγές.
Χρειάζεται παραγωγή.
Χρειάζεται γεωργία.
Χρειάζεται κτηνοτροφία.
Χρειάζεται δασοπονία.
Χρειάζεται χωροταξία που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι αποσπασματικές αποφάσεις.
Γιατί μια χώρα που εγκαταλείπει την ύπαιθρό της, συρρικνώνει τον πρωτογενή τομέα της και αδυνατεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην προστασία της φύσης, την παραγωγή και τις επενδύσεις, δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει τα δάση της.
Κινδυνεύει να χάσει την επισιτιστική της ανθεκτικότητα, την κοινωνική της συνοχή και την πραγματική της ανεξαρτησία.
Και τελικά…
Ίσως το μεγαλύτερο λάθος είναι ότι κάθε Αύγουστο συζητάμε για τη φωτιά.
Ενώ θα έπρεπε να συζητάμε για όλα όσα συμβαίνουν τους υπόλοιπους έντεκα μήνες.
Για την εγκατάλειψη της υπαίθρου.
Για την κατάρρευση της μικρής παραγωγής.
Για τη συρρίκνωση της κτηνοτροφίας.
Για την απουσία ολοκληρωμένης δασικής διαχείρισης.
Για τις χρήσεις γης.
Για τη χωροταξία.
Για το ποιος αποφασίζει τελικά πώς θα αξιοποιηθεί κάθε σπιθαμή αυτού του τόπου.
Γιατί οι μεγάλες πυρκαγιές δεν είναι μόνο φυσικές καταστροφές.
Είναι και καθρέφτης του αναπτυξιακού μοντέλου που έχουμε επιλέξει.
Και μια χώρα που δεν παράγει την τροφή της, δεν κατοικεί την ύπαιθρό της, δεν διαχειρίζεται τα δάση της και δεν σχεδιάζει με διαφάνεια τις χρήσεις γης, κινδυνεύει να χάσει πολύ περισσότερα από μερικά εκατομμύρια στρέμματα.
Κινδυνεύει να χάσει την αυτάρκειά της.
Την ανθεκτικότητά της.
--------------------------------------------------------------------------------------------------Δρ. Βασίλης Λύκος: Political Analyst, Biologist – PhD in Risk Assesment & Integrated Environmental Management - MSc in Integrated Coastal Zone Management, University of Crete - Regional Councilor of the Region of Central Greece - Regional Unit of Euboea
Πηγή: /www.militaire.gr
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
Η Ελλάδα δεν έχει υπόδειγμα για τον εαυτόν της
Πάνε και οι φωτιές!
Πρώτον: οι φωτιές δεν φεύγουν. Αφήνουν πίσω τους αποκαΐδια, στάχτη και μπουρμπερη.
Δεύτερον: θα έρθουν κι άλλες.
Τρίτον: θα έρθουν κι άλλες του χρόνου.
Επί πολλά χρόνια η χώρα καίγεται και επί πολλά χρόνια αμέσως μετά λέμε τα ίδια.
Η εκάστοτε κυβέρνηση περιμένει να κατακάτσουν οι καπνοί κι ο κουρνιαχτός, διαχειρίζεται το θέμα επικοινωνιακά και πάει παρακάτω, προς την επόμενη καταστροφή.
Για την οποία γνωρίζει και είναι (απροετοίμαστη) προετοιμασμένη.
Στην πραγματικότητα (και) για το θέμα των πυρκαγιών η κυβέρνηση συνωμοτεί κατά του λαού. Κι όταν το κράτος (η κυβέρνηση) συνωμοτεί, κατηγορεί για συνωμοσιολόγους τους άλλους.
Για την κυβέρνηση το κόστος για την κατάσβεση των πυρκαγιών, ακόμα και οι αποζημιώσεις που δίνει, είναι μικρότερο από το κόστος της δημιουργίας ενός επαρκούς μηχανισμού πρόληψης και της συντήρησής του.
Ό,τι καεί λοιπόν κάηκε κι ό,τι θα καεί ας καεί. Αν εκτροχιαστεί και κανένα τρένο, εκτροχιάστηκε.
Αν ακριβύνει το κρέας, ακριβύνε- τι να κάνουμε τώρα; Η αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων κοστίζει.
Το 34% των δαπανών υγείας βγαίνει από την τσέπη σας; Τι να κάνουμε τώρα; Σοσιαλισμό θέλετε;
Κι έτσι κυλάει η ζωή. Σε μια χώρα που δεν έχει υπόδειγμα για τον εαυτό της, που δεν έχει πρόταγμα (τι είναι και τι θέλει) και που διαδίδει το χειρότερο παράδειγμα προς μίμησιν, την κυβέρνησή της.
Τι λέει τώρα ο Μητσοτάκης για τις φωτιές; Ό,τι είπε και πέρσι. Ό,τι θα πει και του χρόνου, αν κάνει τρίτη θητεία.
Στο μεταξύ έχει καεί το 40% των δασών της Αττικής, αλλά δεν έχει καεί το 60%! Μια σάπια κατάσταση που συντηρείται με επικοινωνία, προπαγάνδα και δολιότητα για να σαπίσει ακόμα περισσότερο.
«Πόσο θα κρατήσουν οι φωτιές; Τι άλλο θα κάψουν ακόμα; Μετά θα επανέλθουμε στα ίδια» (Από το Χρονικό της χώρας στις αρχές του 21ου Αιώνα).
Πηγή: www.militaire.gr
Υπό αμφισβήτηση η ελευθερία της έκφρασης στη Γαλλία
Εκμεταλλευόμενος τις μεγάλες καταστροφές από τις πυρκαγιές στη νότια Γαλλία, που έχουν αποσπάσει την προσοχή των πολιτών, ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νινιέζ κατέθεσε στις 22 Ιουλίου σχέδιο νόμου που υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην προστασία της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας από ξένες παρεμβάσεις. Ωστόσο, τα μέτρα που προβλέπονται στο νομοσχέδιο θέτουν υπό αμφισβήτηση την ελευθερία της έκφρασης, υπερβαίνουν το εκλογικό πλαίσιο και εντάσσονται σε μια πραγματική λογική ολοκληρωτικού ελέγχου της κοινωνίας.
Για να δικαιολογήσει αυτή την ενέργεια, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί, απαντώντας στις επικρίσεις ενός γερουσιαστή, δήλωσε πως «σε μια δημοκρατία η εκλογική περίοδος έχει κάτι το ιερό και αξίζει ιδιαίτερη προστασία». Είναι γεγονός πως οι εκλογές είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε δημοκρατικού συστήματος, διότι επιτρέπουν στον λαό, τον φορέα της κυριαρχίας, να επιλέγει τους αντιπροσώπους του ώστε να κυβερνούν στο όνομά του και προς το συμφέρον του. Σε αυτήν την περίπτωση και μόνο σε αυτήν, δηλαδή όταν η χώρα κυβερνάται προς το συμφέρον της πλειοψηφίας, οι κρατικοί θεσμοί είναι νόμιμοι.
Ομως, εδώ και χρόνια αυτή η αρχή έχει αντιστραφεί. Στη Γαλλί και στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, οι λαοί κυβερνώνται πια από μια μειοψηφία εναντίον της πλειοψηφίας, στην υπηρεσία πανίσχυρων εξωτερικών συμφερόντων.
Οι εκλογικοί μηχανισμοί, αν και δεν είναι τέλειοι, έχουν σχεδιαστεί ώστε να αναδεικνύουν τη βούληση της πλειοψηφίας. Για τις παγκοσμιοποιημένες ελίτ που κατέχουν την εξουσία στις χώρες μας, αυτό καθίσταται πλέον προβληματικό. Δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ανοιχτά τις εκλογές χωρίς να χάσουν κάθε νομιμοποίηση μέσα σε ένα δημοκρατικό σύστημα· ούτε μπορούν να αμφισβητήσουν το ίδιο το δημοκρατικό σύστημα χωρίς να αναγκαστούν να αναλάβουν τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του εγχειρήματός τους. Και η αποχή από τις εκλογές, η οποία αυξήθηκε ύστερα από χρόνια απαξίωσης της εκλογικής διαδικασίας, δεν αρκεί πλέον για να τις διατηρεί με βεβαιότητα στην εξουσία.
Πρέπει, λοιπόν, να χειραγωγήσουν την ανθρώπινη σκέψη και να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης, αφού κάθε κριτική θα μπορούσε να τους στοιχίσει τις εκλογές, τη στιγμή που κάθε υποψήφιος ανταγωνίζεται τον άλλον ως προς το πραγματικό επίπεδο αποδοχής του από το εκλογικό σώμα. Ενας λαός, μία ελίτ, μία φωνή. Και πάνω απ’ όλα, η εξάλειψη κάθε αμφισβήτησης. Η γαλλική κυβέρνηση εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι προκάτοχοί της είχαν ήδη επιχειρήσει να «προστατεύσουν» τις εκλογές, προβλέποντας πρόστιμα για τη διάδοση «ψευδών ειδήσεων», των οποίων ο ορισμός είναι ιδιαίτερα υποκειμενικός, επειδή είναι κατ’ ουσίαν πολιτικός. Το σχετικό νομοθετικό κείμενο δεν μπόρεσε να προχωρήσει αρκετά μακριά. Ωστόσο, «η Γαλλία βρίσκεται πλέον σε πόλεμο», σύμφωνα με τα λεγόμενα υψηλόβαθμων αξιωματούχων της, εξαιτίας της κατάστασης στην Ουκρανία, αλλά κυρίως εναντίον των ίδιων της των πολιτών.
Κάτω το κεφάλι
Οπως και στην Ελλάδα, οι Γάλλοι πρέπει να κρατούν το κεφάλι κατεβασμένο, να συνθλίβονται από τους λογαριασμούς και τα χρέη, να ζουν σε διαρκή οικονομική ανασφάλεια και, αν ποτέ βρουν τον χρόνο και το θάρρος να δουν πέρα από το κυρίαρχο αφήγημα, το κράτος πρέπει να διαθέτει τα μέσα για να τους πλήξει αποφασιστικά.
Υπό αυτή τη λογική, το νομοσχέδιο του Νινιέζ προβλέπει διάφορα είδη μέτρων για τη «διασφάλιση της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας». Καταρχάς, αυξάνει την ποινή, η οποία θεωρείται ανεπαρκής, για την περίπτωση προσβολής της μέσω της διάδοσης όσων οι Αρχές θα θεωρήσουν ψευδείς πληροφορίες.
Η ποινή, που σήμερα ανέρχεται σε ένα έτος φυλάκισης και πρόστιμο 15.000 ευρώ, θα αυξηθεί σε τρία έτη φυλάκισης και πρόστιμο 45.000 ευρώ για όποιον αμφισβητήσει την κυρίαρχη προπαγάνδα. Ωστόσο, η δημόσια έκφραση μιας άποψης -γεγονός που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό των δημοκρατικών συστημάτων- υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ξένη παρέμβαση. Εξ ου και το ερώτημα: Εάν το μέτρο αυτό αφορά πράγματι την εκλογική περίοδο, ποια σχέση έχει με ένα νομοθετικό κείμενο που υποτίθεται ότι καταπολεμά τις «παρεμβάσεις»;
Εκ πρώτης όψεως, καμία. Εκτός… αν οι ελίτ θεωρούν «ξένα σώματα» όλους τους πολίτες που δεν σκέφτονται όπως εκείνες και αρνούνται να τις υποστηρίξουν. Τότε κάθε Γάλλος, κάθε Ελληνας, κάθε Ευρωπαίος πολίτης και όχι μόνο μετατρέπεται σε έναν δυνάμει εχθρό που πρέπει να φιμωθεί και να απειληθεί, προτού τιμωρηθεί, στην περίπτωση που η απειλή δεν αποδειχθεί αρκετή.
Οπως εξηγεί ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης «βαρύτερη ποινή, η οποία μπορεί να φτάσει έως και τα έξι έτη φυλάκισης, όταν το αδίκημα αλλοίωσης της εκλογικής διαδικασίας διαπράχθηκε προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων ξένης δύναμης, ξένης επιχείρησης ή ξένου οργανισμού».
Ποιοι είναι αυτοί που στοχοποιούνται εδώ; Σίγουρα όχι οι αμερικανικές συμβουλευτικές εταιρίες, όπως η McKinsey, οι οποίες, έτσι κι αλλιώς, ασκούν επιρροή στη γαλλική πολιτική, όπως και στην πολιτική άλλων ευρωπαϊκών κρατών εδώ και χρόνια. Ούτε οι Αμερικανοί, οι οποίοι στην Ευρώπη βρίσκονται ουσιαστικά «στο σπίτι τους» και που, σύμφωνα με τη λογική των τοπικών παγκοσμιοποιημένων ελίτ, δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι παρεμβαίνουν, αφού αυτοί είναι οι… επικεφαλής.
Ας είμαστε ειλικρινείς: στο σημείο όπου έχουμε φτάσει, δεν πρόκειται πλέον για παρέμβαση εκ μέρους τους· πρόκειται για διακυβέρνηση. Οπως ήδη βλέπουμε σήμερα, κάθε άνθρωπος που τολμά να αμφισβητήσει για παράδειγμα το κατά πόσο δικαιολογείται η ολοένα μεγαλύτερη εμπλοκή της Ευρώπης αλλά και της χώρας μας σε έναν πόλεμο όπως σ’ αυτόν της Ουκρανίας χαρακτηρίζεται Ρώσος πράκτορας.
Κάθε άνθρωπος που επικρίνει τις κυρώσεις, οι οποίες ευθύνονται για τις οικονομικές δυσκολίες σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών, χαρακτηρίζεται επίσης Ρώσος πράκτορας και πουτινάκι. Μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για την προστασία της ακεραιότητας της εκλογικής διαδικασίας από ξένες παρεμβάσεις, στη Γαλλία τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα.
Πηγή: www.dimokratia.gr
Τα γυαλιά του Άδωνι και οι τεχνοφασίστες
ARTI news
Αντίσταση στα «διεστραμμένα γυαλιά (όπως αυτά που φοράει ο Άδωνις Γεωργιάδης) που μπορούν να μας βιντεοσκοπούν χωρίς τη συγκατάθεσή μας», λένε τα μέλη της ακτιβιστικής ομάδας Everyone Hates Elon καθώς και άλλων ομάδων υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προειδοποιούν ότι τα γυαλιά απειλούν το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα.
Η αντίσταση στα γυαλιά της Meta είναι αντίσταση στους δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες της Silicon Valley που έχουν «ευθυγραμμιστεί πλήρως με ένα φασιστικό κίνημα» λέει ο συγγραφέας του βιβλίου «The Nerd Reich: Silicon Valley Fascism and the War on Democracy» Gil Duran (κυκλοφορεί στις 18 Αυγούστου).
«Η Silicon Valley έχει γίνει φασιστική επειδή έχει υιοθετήσει μια ακραία ιδεολογία τεχνολογικής υπεροχής».
O Maga του Τραμπ και οι ολιγάρχες της Σίλικον Βάλεϊ ταυτίζονται στο ό,τι το πρώτο υπόσχεται επιστροφή σε ένα μυθικό ένδοξο παρελθόν, ενώ οι «τεχνοφασίστες» δισεκατομμυριούχοι υπόσχονται ένα μυθικό ένδοξο μέλλον.
Και οι δύο πλευρές εκφράζουν την φασιστική ιδεολογία έργοις και λόγοις. Ο Μασκ κάνει ναζιστικό χαιρετισμό και περιγράφει την ενσυναίσθηση ως «τη θεμελιώδη αδυναμία του δυτικού πολιτισμού». Ο Πίτερ Θιλ του Palantir γράφει το 2009 ότι «δεν πιστεύω πλέον ότι η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συμβατές» και δίνει μια σειρά διαλέξεων υπονοώντας ότι η Γκρέτα Τούνμπεργκ θα μπορούσε να είναι ο αντίχριστος. Ο Μαρκ Αντρέσεν, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας επενδύσεων τεχνολογίας Andreessen Horowitz, παραφράζοντας τον Φιλίππο Τομάσο Μαρινέτι, συν-συγγραφέα του Φασιστικού Μανιφέστου του Μουσολίνι, στο «Τεχνο-Αισιόδοξο Μανιφέστο» του γράφει ότι «Η τεχνολογία πρέπει να είναι μια βίαιη επίθεση στις δυνάμεις του αγνώστου, για να τις αναγκάσει να υποκλιθούν μπροστά στον άνθρωπο» δηλαδή σ’ αυτούς.
Το θέμα, λέει ο Duran, είναι πώς θα αντισταθούμε στους δισεκατομμυριούχους.
«Παλεύοντας ενάντια στην εξουσία των δισεκατομμυριούχων, βρίσκουμε το κλειδί για όλα τα προβλήματά μας. Κάθε στιγμή είναι μια σημαντική ευκαιρία να αφυπνίσουμε τους ανθρώπους και να αρχίσουμε την αντεπίθεση».
Αν δεν συμβεί αυτό θα βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου «δεν θα έχουμε δημοκρατία, δεν θα έχουμε οικονομία, ούτε μέλλον. Αν αυτό δεν ριζοσπαστικοποιήσει τους ανθρώπους, τότε μας αξίζει αυτό που θα λάβουμε».
Αντίσταση λοιπόν στους τεχνοφασίστες δισεκατομμυριούχους. Αντίσταση στα τοπικά ανδρείκελά τους. Αντίσταση παντού.
*Πληροφορίες από The Guardian
artinews.gr
Θα ανήκεις όπου ανήκει το νερό
Στην Ελλάδα ένα µεγάλο κοµµάτι της επιχειρηµατικής ελίτ έχει δηµιουργηθεί στις πλάτες του δηµοσίου
Κώστας Βαξεβάνης
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η κυβέρνηση του πατρός Μητσοτάκη έδινε καθηµερινά τη µάχη για να καταλάβουν οι µη συνετοί Ελληνες ότι πρέπει κάθε περιουσιακό στοιχείο του δηµοσίου να ιδιωτικοποιηθεί.
Χαρίστηκαν οι δηµόσιες συγκοινωνίες σε πολιτικούς φίλους, έγινε προσπάθεια να ιδιωτικοποιηθούν οι ∆ΕΚΟ (και κυρίως ο ΟΤΕ), ενώ σε µια επίδειξη εξυπηρέτησης ιδιωτικών συµφερόντων (για το καλό µας) η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε άδειες κινητής τηλεφωνίας σε ιδιώτες, εξαιρώντας µέσω του νόµου το δικαίωµα του δηµόσιου ΟΤΕ να προχωρήσει σε κινητή τηλεφωνία. Ηταν µια πρωτόγονη επίδειξη εποχής για το πώς µια κυβέρνηση εξυπηρετεί µέσω της ιδιωτικοποίησης τα συµφέροντα και µόνο τα συµφέροντα.
Την εποχή του Κώστα Σηµίτη ανακαλύφθηκαν ο «εκσυγχρονισµός» και το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ. Εγινε η πρώτη επίσηµη εισβολή του νεοφιλελευθερισµού στην Ελλάδα µε το επιχείρηµα της σωτηρίας και του εκσυγχρονισµού της χώρας. Το δηµόσιο και οι δηµόσιες επιχειρήσεις εµφανίστηκαν όχι µόνο ως ο µεγάλος ασθενής, αλλά ως η αιτία για όλα τα κακά της χώρας. Υπήρχαν βέβαια κάποιες διαβολικές λεπτοµέρειες. Οι οπαδοί των ιδιωτικοποιήσεων δεν οµολογούσαν ότι η κατάντια των δηµόσιων επιχειρήσεων προέκυπτε από τη χρήση του δηµοσίου ως κουβά εξυπηρέτησης των κυβερνήσεων µε πελατειακές σχέσεις και ρουσφέτια. Οι νεοφιλελεύθεροι κράχτες δεν είχαν καµία εχθρότητα για µια σοβαρή πλευρά του δηµοσίου: αυτή όπου το δηµόσιο έκανε έργα και εξοπλισµούς για να παίρνουν µίζες νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί που ήταν κατά του δηµοσίου.
Στην Ελλάδα ένα µεγάλο κοµµάτι της επιχειρηµατικής ελίτ έχει δηµιουργηθεί στις πλάτες του δηµοσίου. Εθνικοί εργολάβοι και κατασκευαστές, πάροχοι ψηφιακών τηλεφώνων και έργων (Siemens), παραγωγοί και πάροχοι ενέργειας δηµιούργησαν τις αυτοκρατορίες και την επιχειρηµατική αριστεία τους µε αναθέσεις και υπερτιµολογήσεις έργων του δηµοσίου.
Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια ελληνική πατέντα. Απλώς στην Ελλάδα τα παραδείγµατα είναι πολλά, οι κινήσεις είναι απροκάλυπτες και το κράτος παραµένει διεφθαρµένο. Από την εποχή όµως του πατέρα Μητσοτάκη ή, αν θέλετε, της Θάτσερ και του Ρίγκαν, που ο νεοφιλελευθερισµός και η «ελευθερία της αγοράς» εµφανίστηκαν ως µοναδικός τρόπος λειτουργίας της οικονοµίας και της κοινωνίας, έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι και µάλιστα ιδιωτικό. Οι ιδιωτικοποιήσεις τελικώς δεν κινούν υγιώς την ελεύθερη αγορά, αλλά παραδίδουν πόρους και εξουσία σε χέρια λίγων, οι οποίοι κινούνται µε ζητούµενο το κέρδος. ∆εν είναι και τόσο µακριά η µέρα εκείνη που ο Κωστής Χατζηδάκης, ως υπουργός του Καραµανλή, είχε πει ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί η Ολυµπιακή Αεροπορία για να εξασφαλιστούν ανταγωνισµός και φτηνά εισιτήρια για τον λαό. Η Ολυµπιακή ιδιωτικοποιήθηκε και ούτε οι τιµές ούτε οι υπηρεσίες έγιναν καλύτερες λόγω ανταγωνισµού. Βλέπετε, το κέρδος, πέρα από τον ευεργετικό ρόλο που περιγράφουν οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισµού, έχει κι άλλες ιδιότητες. Να κρύβεται και να µεγιστοποιείται µέσα από λειτουργίες καρτέλ, οι οποίες, ως εκ θαύµατος, δεν µπορούν να χτυπηθούν από τις ρυθµιστικές αρχές που δηµιουργούνται γι’ αυτό. Το ίδιο συνέβη και µε τα πρατήρια βενζίνης, όπου η απελευθέρωση της αγοράς απέτρεψε το κράτος από το να παρεµβαίνει µε αποτέλεσµα τις υψηλές τιµές στα καύσιµα. Προτού πέσει πύραυλος στο Ιράν ή στην Ουκρανία, η τιµή της ελληνικής βενζίνης τον έχει προβλέψει.
Ας φύγουµε από την ωραιοποίηση των όρων και ας πάµε στην ουσία. Η «ελευθερία της αγοράς» δεν εµπεριέχει καµία ελευθερία πέρα από αυτή του κέρδους όσων µπορούν να πλουτίζουν και µάλιστα µε τη συνεχή χορηγία του κράτους. Πάρτε για παράδειγµα τις φαρµακευτικές εταιρείες οι οποίες βάζουν σε κυκλοφορία φάρµακα µε υψηλό κόστος επειδή πρέπει να αποσβέσουν τα έξοδα που έκαναν για έρευνα. Είναι ένας τεράστιος µύθος. Το σύνολο των φαρµακευτικών παίρνει µεγάλες επιδοτήσεις για έρευνα από τις κυβερνήσεις και τα κράτη, τις οποίες δεν επιστρέφει. Η υπόθεση της Covid ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγµα. Ας µείνουµε στις φαρµακευτικές. Σε πολλές χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αµερικής οι πληθυσµοί που έχουν µολυνθεί από AIDS αγγίζουν τo ποσοστό του 35%. Ενώ στον δυτικό κόσµο εδώ και δεκαετίες κανένας δεν πεθαίνει από HIV, σε αυτές τις χώρες πέθαινε. Η αιτία ήταν ότι οι φαρµακευτικές αρνούνταν να αφαιρέσουν το κόστος πατέντας από τα αντιρετροϊκά φάρµακα, µε αποτέλεσµα ο κόσµος στην Αφρική να πεθαίνει. Ισως είναι από τα καλύτερα παραδείγµατα που αποδεικνύει πως µεταξύ κέρδους και προσφοράς, στον νεοφιλελευθερισµό, η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Κέρδος ακόµη και απέναντι στον θάνατο.
Σε ένα άλλο αντιπαράδειγµα, παρακολουθήσαµε τα κράτη την εποχή της «ελεύθερης αγοράς», µε πρώτη τη µητρόπολη του καπιταλισµού, να παρεµβαίνουν στις τράπεζες και να τις χρηµατοδοτούν για να τις σώσουν αντί να τις αφήσουν στο έλεος των κανόνων της «ελευθερίας».
Ο νεοφιλελευθερισµός και οι ιδιωτικοποιήσεις ως έκφρασή του δεν είναι πρόοδος, αλλά βρόµικο παιχνίδι συµφερόντων και αµοραλισµού. Είναι επιστροφή στη βαρβαρότητα και στον πρωτογονισµό. Καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισµού που παράγεται από την κοινωνία, αφού το κέρδος γίνεται υπέρτατο αγαθό. Υστερα από χιλιάδες χρόνια ανθρώπινου πολιτισµού η κοινωνία έχει οδηγηθεί σε δύο βασικά συµπεράσµατα: κανένας δεν µπορεί να υπάρξει και να επιβιώσει µόνος του έξω από την κοινωνία και ο καθένας έχει δικαίωµα στα κοινωνικά αγαθά. Και οι δύο διαπιστώσεις πολιτισµού απειλούνται. Οι άνθρωποι µετατρέπονται σε εγωιστικές µονάδες προσωπικής δήθεν αυτοβελτίωσης, ενώ γίνεται η παραδοχή ότι δεν υπάρχει τίποτα κοινωνικό, όλα πληρώνονται. Οποιος, δε, δεν έχει να τα πληρώσει ενοχοποιείται ως ανίκανος να αποκτήσει. Πρόκειται για σύγχρονο Καιάδα, στον οποίο ρίχνονται οι µη έχοντες ως µη ικανοί για να διατηρηθεί η κοινωνία της αριστείας.
Σε ολόκληρο τον κόσµο υπάρχει η τάση επαναφοράς στο δηµόσιο εταιρειών που ιδιωτικοποιήθηκαν. ∆εν είναι τόσο µια ιδεολογική προτίµηση όσο ένα αδιέξοδο. Οι ιδιώτες πήραν την περιουσία και τις υποδοµές δηµόσιων υπηρεσιών και αφού έβγαλαν υπερκέρδος τις εγκαταλείπουν επειδή πρέπει να επενδύσουν και να τις εκσυγχρονίσουν για να µπορούν να λειτουργούν.
Στην Ελλάδα του νεότερου Μητσοτάκη η ιδιωτικοποίηση του νερού, ενός κοινωνικού αγαθού, προχωρά παρά τις αντιδράσεις. Με το επιχείρηµα ότι οι υποδοµές είναι προβληµατικές και επικίνδυνες, το κράτος, αντί να λύσει το πρόβληµα (µε τους υψηλούς φόρους που ήδη παίρνει), δείχνει τον ιδιώτη ως λύση. Το νερό θα ιδιωτικοποιηθεί για να µη διψάσουµε, είναι το επιχείρηµα. Αν δούµε όµως το παράδειγµα της ενέργειας, δείχνει ακριβώς τι θα ακολουθήσει. Το νερό θα ακριβύνει γιατί (εδώ θα αλλάξει το επιχείρηµα) ο ιδιώτης πλήρωσε για να εκσυγχρονίσει το σύστηµα.
Ολα αυτά όµως δεν αποτελούν πρακτικές και προβληµατισµούς στο πεδίο του κέρδους. ∆ιαµορφώνουν το πλαίσιο πλήρους ελέγχου της κοινωνίας. Ο πολίτης δεν έχει πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά µε ευθύνη και ανάληψη κόστους από το κράτος και πρέπει να πληρώσει. Ο τρόπος που πληρώνει και οι τιµές στις οποίες πληρώνει δεν θα έχουν καµία εποπτεία από το κράτος (γιατί κάτι τέτοιο έχει χαρακτηριστεί βλαπτικό και κακό για την αγορά), οπότε ο ιδιώτης θα έχει εξουσία όχι µόνο κέρδους αλλά ζωής και θανάτου. Στη δεκαετία του 1980 ο πολίτης θεωρούσε αδιανόητο να µην µπορεί να εξυπηρετηθεί σε µια δηµόσια δοµή υγείας. Σήµερα έχει γίνει απολύτως λογικό να περιµένει µήνες να εξυπηρετηθεί και στην κατάληξη να πληρώσει.
Ο νεοφιλευθερισµός, δηλαδή αυτό που εκφράζουν ο Μητσοτάκης αλλά και κόµµατα της αντιπολίτευσης που τον αντιµάχονται απλώς λεκτικά, έχει πλέον υπερβεί το κέρδος ως ζητούµενο. Εχει αλώσει το σύνολο του ανθρώπου. Ακόµη και τα συναισθήµατά του. Αλλά αυτό είναι κάτι που πλέον συζητάµε µε τον ψυχολόγο…
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
"Όμορφη Πόλη" Μανώλης Μητσιάς
Ο Μανώλης Μητσιάς τραγουδά Μίκη Θεοδωράκη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης
Ιωάννης Μεταξάς: η Κερκόπορτα της Ν.Δ.
Ποιο ρόλο έχει αναθέσει στους Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Συμπληρώνονται σήμερα 90 χρόνια από τη μέρα που ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία της «4ης Αυγούστου 1936». Σχεδόν ένας αιώνας. Θα περίμενε κανείς ότι τώρα πια, στις μέρες μας, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η προσωπικότητα του ίδιου του δικτάτορα δεν θα απασχολούσε παρά μόνο επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ιστορικούς. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αναθέσει κεντρικό ρόλο σε ορισμένους φανατικούς οπαδούς του δικτάτορα Μεταξά που δεν διστάζουν να τον υμνούν δημοσίως με κάθε ευκαιρία.
Δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς ιδιαίτερα για να ανακαλύψει τις σχετικές δηλώσεις της γνωστής «τριάδας» που μετακόμισε από το ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία το 2012:
⬤ Ο Μάκης Βορίδης, ήδη από το 2004, ως αρχηγός της οργάνωσης «Ελληνικό Μέτωπο» (του εγχώριου παραρτήματος του κόμματος του Ζαν-Μαρί Λεπέν), έβγαζε λόγους υπέρ του Μεταξά. Διαβάζουμε στο site «Ελληνικές Γραμμές»
«Για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ο κ. Βορίδης είπε πως αυτό ενσάρκωσε σε ελάχιστο χρόνο τις εθνικές και φιλολαϊκές απόψεις του Ιωάννου Μεταξά, οι οποίες ήταν θέσεις που επήγαζαν από την γνώση των προβλημάτων ολοκλήρου του έθνους. Γι’ αυτό μπόρεσε να δημιουργήσει την τόσο προοδευτική κοινωνική πολιτική. […] Εξέθεσε επίσης την στρατιωτική μεγαλοφυΐα του ανδρός καθώς και την πολυποίκιλη πολιτική του δράση. […] Επεσήμανε πως είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ήταν ένα συντηρητικό και ανελεύθερο καθεστώς, αντιθέτως εξέφραζε την σύγχρονη και προοδευτική εξέλιξη της εθνικής κοινωνίας» (e-grammes.gr, 4.8.2004).
⬤ Ο Άδωνης Γεωργιάδης, ως πιστός μαθητής του Κώστα Πλεύρη μετέδιδε επί χρόνια από τις τηλεοπτικές του εκπομπές ύμνους στον Μεταξά, βασισμένους στη βιογραφία του δικτάτορα που έχει γράψει ο εθνικοσοσιαλιστής Πλεύρης και στην οποία υποστηρίζεται η πλήρης ταύτιση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου με τη ναζιστική Γερμανία:
«Όσοι ασχολείστε με τον Ιωάννη Μεταξά, θα γνωρίζετε ότι ο Κώστας Πλεύρης δηλώνει ο ίδιος μεταξικός και δεν το κρύβει, άρα έχετε τη βιογραφία του Μεταξά από έναν που δημοσίως δηλώνει μεταξικός, αλλά και μέσα στα βιβλία του έχει πράγματα τα οποία δεν θα βρείτε σε καμία άλλη βιογραφία του Μεταξά» («Τηλεάστυ», 9.7.2007). Και βέβαια η νεοφασιστική οργάνωση που ίδρυσε ο Κώστας Πλεύρης το 1965 ονομαζόταν «Κόμμα 4ης Αυγούστου» (Κ4Α).
⬤ Ο Θάνος Πλεύρης, follower επί χρόνια του πατέρα του και στενός συνεργάτης του Γεωργιάδη τόλμησε την πιο πρόσφατη δήλωση υπέρ του δικτάτορα Μεταξά. Με τον γνωστό άγαρμπο τρόπο του, στις 28.10.2025 έκανε την ακόλουθη ανάρτηση:
«Σήμερα πρέπει να πούμε μια μεγάλη αλήθεια. Στην Ελλάδα της ηγεμονίας της αριστερής ιδεολογίας για δεκαετίες η Πατρίδα μας εμφανιζόταν στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως η μοναδική χώρα που πολέμησε και δεν είχε ηγεσία. Η αναφορά στον Ιωάννη Μεταξά τόσο σε επίπεδο επισήμων φορέων όσο και στα ΜΜΕ ή δεν γινόταν καθόλου ή γινόταν με το ζόρι. Ακόμη και σήμερα γίνεται δειλά. Η ιστορία δεν παραγράφεται και η πραγματικότητα αποτυπώνεται στον εξαιρετικό διάλογο του Μεταξά με τον Γκράτσι που απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο και πρέπει όλοι οι Έλληνες να τον διαβάσουν. Κάποια στιγμή ο Μεταξάς πρέπει να τιμηθεί όπως του αρμόζει, ως ο πρωθυπουργός του ΟΧΙ».
Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτή τη συστηματική επιχείρηση «αποκατάστασης» του έργου του δικτάτορα της «4ης Αυγούστου» από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης; Η πρώτη σκέψη είναι απλή. Απλώς τα σημερινά ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αισθάνονται κάθε τόσο υποχρεωμένα να τιμήσουν (και να θυμίσουν) το ακροδεξιό τους παρελθόν. Θυμίζουν τη γνωστή σκηνή από την ταινία του Κιούμπρικ «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), όπου ο Πίτερ Σέλερς υποδύεται έναν πρώην ναζί, ο οποίος έχει προσχωρήσει στην υπηρεσία των ΗΠΑ και κάθε τόσο είναι αναγκασμένος να κατεβάζει το δεξί του χέρι που αυθόρμητα και μηχανικά υψώνεται σε χιτλερικό χαιρετισμό. Αρκεί, όμως, αυτή η εξήγηση;
Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν είμαστε δηλαδή μάρτυρες μιας ακροδεξιάς νοσταλγίας που θεωρεί ότι μπορεί να κρύβεται πίσω από το γεγονός ότι ο δικτάτορας Μεταξάς υποχρεώθηκε να πολεμήσει τους ομοϊδεάτες του της συμμαχίας του Άξονα. Με τις εκδηλώσεις θαυμασμού στο καθεστώς της «4ης Αυγούστου» επιχειρείται εδώ και λίγα χρόνια μια ριζική αναθεώρηση των δημοκρατικών αξιών που χτίστηκαν στο καθεστώς της Μεταπολίτευσης. Απ’ αυτή την άποψη, οι σημερινοί θαυμαστές του Μεταξά δεν ανακαλούν απλώς τις παλιές ακροδεξιές τους πεποιθήσεις. Δεν μοιάζουν δηλαδή με τους ακροδεξιούς των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης που λειτουργούσαν στο περιθώριο της Νέας Δημοκρατίας και περιόριζαν τη δράση τους σε «ανθρωπιστικά» αιτήματα αμνήστευσης των φυλακισμένων ηγετικών στελεχών της χούντας.
Η σημερινή επιχείρηση αποκατάστασης του Μεταξά συνδέεται με τη μετατόπιση της Δεξιάς προς την Ακροδεξιά, ένα διεθνές πολιτικό φαινόμενο που συνδέεται με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την υποχώρηση των ιδεών της Αριστεράς. Ο νεοφιλελευθερισμός ως γνωστόν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά από τους «Chicago Boys» σε ένα δικτατορικό καθεστώς, στη Χιλή του δικτάτορα Πινοτσέτ. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, αλλά η κυρίαρχη πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και η ανάδειξη των νέων πρωταγωνιστών στη διεθνή οικονομία και πολιτική, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Έλον Μασκ, ωθεί τους παλιούς μαθητές του Γιώργου Καρατζαφέρη να αναζητήσουν κι αυτοί τη δική τους διαδρομή συνδυάζοντας νεοφιλελευθερισμό και Ακροδεξιά.
Όπως εξηγούν ο Μικαέλ Φεσέλ και ο Ετιέν Ολιόν στο εξαιρετικό «Η Άκρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική. Μια παράξενη νίκη» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Απρίλιος 2026) η σύγχρονη Άκρα Δεξιά επικαλείται τα «έκτακτα μέτρα» που παρέχει κάθε Σύνταγμα, καθώς και την πρακτική συγκέντρωσης των εξουσιών, δηλώνοντας ότι «ακόμα και φιλελεύθερες κυβερνήσεις» τη χρησιμοποίησαν. Θυμηθείτε τι έλεγε ο Άδωνης Γεωργιάδης για τον Μεταξά το 2009: «Όλα γίνανε απολύτως νόμιμα. Βάσει του τότε Συντάγματος» («Τηλεάστυ», 3.11.2009).
Το πρώτο, λοιπόν, που έρχεται στο νου του ακροδεξιού τρίο που διευθύνει το «επιτελικό κράτος» είναι… ο Ιωάννης Μεταξάς. Και βέβαια το μόνο που κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να τους δίνει συγχαρητήρια και να μεταθέτει σ’ αυτούς τις δικές του ευθύνες.
⊗⊗⊗⊗⊗⊗
Υ.Γ. Για όσους αναζητούν πρόσθετες πληροφορίες για τη σχέση του επιτελείου Μητσοτάκη με τον δικτάτορα Μεταξά και την αλήθεια για το «Όχι», παραπέμπω σε παλιότερα κείμενά μου στην «Εφ.Συν.»:
1. Η τεκμηρίωση ότι το «Όχι» δεν το είπε ούτε ο Μεταξάς ούτε «ο λαός». Είναι δημιούργημα του προπαγανδιστικού μηχανισμού της δικτατορίας της 4ηςΑυγούστου:
Ο Μεταξάς, το «Οχι» και ο υπουργός της χούντας («Εφ.Συν.», 27.10.2021)\
2. Ο κ. Γεωργιάδης έχει επιχειρήσει να απαντήσει, αλλά καθόλου πειστικά:
Το «ναι» στον Μεταξά, ο Αδωνις και η Βουλή («Εφ.Συν.», 8.11.2021).
3. Ο λόγος είναι ότι η σχέση του κ. Γεωργιάδη και της ακροδεξιάς ομάδας που έχει κατασκηνώσει στο Μέγαρο Μαξίμου είναι πολύ βαθύτερη:
Ν.Δ.: Μεταξύ μας… Μεταξάς («Εφ.Συν.», 24.10.2022).
4. Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι τη φράση που αποδίδεται στον Μεταξά ως «Όχι» («alors c’ est la guerre») την εμπνεύστηκε ο δικτάτορας από έναν… ληστή, στην όπερα «Κάρμεν»:
Το «Oχι» το είπε… η Κάρμεν («Εφ.Συν.», 29.10.2022).
«Ιδιωτικοποιήστε και τη μάνα που σας γέννησε…»-
 |
| Δύο πυροσβεστικά ελικόπτερα τύπου Bell συγκρούστηκαν στον αέρα ενώ συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάσβεσης της φωτιάς στην Ψάθα (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI) |
Η εναέρια σύγκρουση των ελικοπτέρων που θα αποδοθεί σε «ανθρώπινο λάθος»
Militaire News
«Ιδιωτικοποιήστε και τη μάνα που σας γέννησε…»
Ο στίχος του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ζοζέ Σαραμάγκου, ελαφρώς «λογοκριμένος» για να μην σοκαριστούν οι υπουργοί του κ. Μητσοτάκη που έχουν ιδιωτικοποιήσει και την αεροπυρόσβεση… Κι όπως είναι γνωστό για τους ιδιώτες το πρώτο που ενδιαφέρει είναι το κέρδος…
Σύμφωνα με όσα εξηγεί στο militaire.gr έμπειρος ιπτάμενος της ΠΑ, το χθεσινό δυστύχημα στη φωτιά με τη σύγκρουση των πυροσβεστικών ελικοπτέρων σε μεγάλο βαθμό πρέπει να αποδοθεί στο γεγονός ότι οι εταιρείες πετάνε αυτά τα ελικόπτερα με έναν αντί για δύο χειριστές!
Όπως ανακοινώθηκε και επισήμως και στα δύο ελικόπτερα ένας ήταν ο χειριστής κι ένας ο «σύνδεσμος» όπως τον αποκαλούν. «Διερμηνέα» μας τον ανέφερε το στέλεχος της ΠΑ από το οποίο ζητήσαμε μια εξήγηση για την εναέρια σύγκρουση.
Οι ιδιωτικές εταιρείες, έχουν κατορθώσει να «περάσουν» ότι τα ελικόπτερα μπορούν να πετούν σε επιχειρήσεις πυρόσβεσης με έναν χειριστή! Στις προδιαγραφές του ελικοπτέρου αναφέρεται ότι «συνήθως πετά με δύο χειριστές κι έναν ιπτάμενο μηχανικό». Αυτά κοστίζουν κι έτσι έχει δοθεί η δυνατότητα στους ιδιώτες να τα πετούν με ένα χειριστή.
Στα ελικόπτερα των ιδιωτικών εταιρειών που πετούν αυτές τις ημέρες στα πύρινα μέτοωπα, αυτή η πρακτική ακολουθείται. Το δεύτερο μέλος του πληρώματος είναι ο «διερμηνέας» που πρέπει με βάση τον κανονισμό να προέρχεται από την χώρα στην οποία επιχειρεί το ελικόπτερο. Γι’ αυτό και στα δύο ελικόπτερα επέβαιναν δύο Έλληνες.
Αποτέλεσμα αυτού του κανονισμού είναι ότι πιλότος του ελικοπτέρου πρέπει να είναι προσηλωμένος και στο που πετάει και στο που θα κάνει τη ρίψη ,χωρίς να έχει καμία βοήθεια σ’ ότι αφορά στην πτήση.
Με τόσες ώρες πτήσεις σε τόσο δύσκολες συνθήκες ήταν μάλλον θέμα χρόνου να γίνει το κακό.
Για την ιστορία…Το κόστος που αποφάσισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για τις επιχειρήσεις πυρόσβεσης από ιδιώτες υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσει φέτος τα 160.000.000 ευρώ…
Όλο αυτό πιθανότατα θα αποτυπωθεί σε κάποιο πόρισμα με την αιτία «ανθρώπινο λάθος».
Πηγή: www.militaire.gr
Τα εγκλήματα της Κατοχής και η τιμωρία των υπευθύνων
1.770 πόλεις και χωριά. Ο ελάχιστος αριθμός οικισμών που καταστράφηκαν ολοσχερώς στην τριπλή κατοχή.
Ανάμεσα στον Απρίλιο του 1941 και τον Οκτώβριο του 1944 καταστράφηκαν στην Ελλάδα εκατοντάδες οικισμοί. Οι μέθοδοι επαναλαμβάνονται με ομοιομορφία που δεν αφήνει περιθώριο για τυχαίες περιπτώσεις. Περικύκλωση πριν από το ξημέρωμα, συγκέντρωση των κατοίκων στην πλατεία, χωρισμός των ανδρών, εκτέλεση, λεηλασία, πυρπόληση.
Η χώρα δεν είχε έναν κατακτητή. Είχε τρεις, με διαφορετική λογική ο καθένας. Οι Βούλγαροι δεν ήρθαν ως δύναμη κατοχής αλλά ως προσαρτητές: η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη ενσωματώθηκαν διοικητικά στη Βουλγαρία τον Απρίλιο του 1941, με αλλαγή ονομάτων, κλείσιμο των ελληνικών σχολείων, εποικισμό και εκδίωξη πληθυσμού. Η βία εκεί δεν ήταν τα αντίποινα, ήταν η εθνοκάθαρση. Οι Ιταλοί κατείχαν τη μεγαλύτερη έκταση και για δύο χρόνια υπήρξαν λιγότερο αιματηροί, όχι από φιλανθρωπία αλλά επειδή δεν είχαν ακόμη μαζικό αντάρτικο απέναντί τους. Τον Φεβρουάριο του 1943 η διαταγή του στρατηγού Κάρλο Τζελόζο εγκαινιάζει κύκλο αντιποίνων που κατέστρεψε διακόσια περίπου χωριά μέσα σε λίγους μήνες. Οι Γερμανοί λειτούργησαν με γραπτό δόγμα. Η διαταγή του Κάιτελ της 16ης Σεπτεμβρίου 1941 όριζε 50 έως 100 εκτελέσεις για κάθε νεκρό Γερμανό. Επρόκειτο για εντολή του Ανωτάτου Αρχηγείου, την οποία οι διοικητές στη Νοτιοανατολική Ευρώπη μετέτρεψαν σε καθημερινή πρακτική.
Αυτό που ακολουθεί είναι ο κατάλογος των χωριών με ελληνικά θύματα, κατά φθίνουσα σειρά νεκρών. Δίπλα σε κάθε τόπο, ο υπεύθυνος. Και δίπλα στον υπεύθυνο, αυτό που του συνέβη μετά τον πόλεμο.
Δράμα, Δοξάτο και είκοσι δύο οικισμοί, 29 Σεπτεμβρίου – 5 Οκτωβρίου 1941. Η πρόσφατη αρχειακή δουλειά δίνει τουλάχιστον 562 νεκρούς μέσα στην πόλη της Δράμας, ενώ οι συνολικές εκτιμήσεις για την ευρύτερη περιοχή κινούνται γύρω στις 2.100. Δράστες ο βουλγαρικός στρατός και η χωροφυλακή, ως απάντηση στην πρώτη ένοπλη εξέγερση της κατεχόμενης Ελλάδας. Κανένας υπεύθυνος δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είχε ζητήσει 242 Βουλγάρους. Πήρε μηδέν.
Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943. 693 νεκροί στην πόλη, πάνω από 1.200 σε ολόκληρη την επιχείρηση. Η πόλη ισοπεδώθηκε, χίλια περίπου σπίτια λεηλατήθηκαν και κάηκαν, η Αγία Λαύρα και το Μέγα Σπήλαιο πυρπολήθηκαν. Δράστης η 117η Μεραρχία Κυνηγών.
Ο διοικητής της Καρλ φον Λε Σουίρ υπέγραψε στις 10 Δεκεμβρίου τη διαταγή να ισοπεδωθούν «οι τοποθεσίες Μαζέικα και Καλάβρυτα». Δεν δικάστηκε ποτέ: πιάστηκε από τους Σοβιετικούς και πέθανε αιχμάλωτος το 1954. Ο εκτελεστής της επιχείρησης, ταγματάρχης Χανς Έμπερσμπεργκερ, σκοτώθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο. Η γερμανική εισαγγελία του Μπόχουμ ανέστειλε τη δίωξη με το σκεπτικό ότι τα αντίποινα ήταν μέσο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο.
Βιάννος και Ιεράπετρα, 14-16 Σεπτεμβρίου 1943. Πάνω από 500 νεκροί σε είκοσι περίπου χωριά, με πυρπολήσεις, λεηλασίες και καταστροφή των σοδειών. Διοικητής ο Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ. Καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Στρατοδικείο Αθηνών στις 9 Δεκεμβρίου 1946 και τυφεκίστηκε στο Χαϊδάρι στις 20 Μαΐου 1947.
Πύργοι Εορδαίας, 23-24 Απριλίου 1944. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 327 έως 368 νεκρούς, το χωριό κάηκε ολοσχερώς. Δράστης το 7ο Σύνταγμα της 4ης Μεραρχίας SS Polizei υπό τον Καρλ Σίμερς. Ο Σίμερς σκοτώθηκε από νάρκη κοντά στην Άρτα τον Αύγουστο του 1944 και τιμήθηκε μεταθανάτια με τον Σταυρό των Ιπποτών.
Κομμένο Άρτας, 16 Αυγούστου 1943. 317 νεκροί κατά τον επίσημο απολογισμό άλλες καταγραφές δίνουν πάνω από 400, συνυπολογίζοντας όσους πνίγηκαν στον Άραχθο προσπαθώντας να ξεφύγουν. Είκοσι οικογένειες εξαλείφθηκαν ολόκληρες. Το χωριό κάηκε. Δεν είχε προηγηθεί κανένα περιστατικό: μόνο υποψία. Δράστης η 1η Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, υπό το XXII Ορεινό Σώμα του Χούμπερτ Λαντς. Στη γερμανική αναφορά η σφαγή καταγράφηκε ως «επιχείρηση εκκαθάρισης». Ο Λαντς καταδικάστηκε στη Νυρεμβέργη σε δώδεκα χρόνια, αποφυλακίστηκε το 1951 και έζησε άλλα τριάντα ένα.
Κλεισούρα Καστοριάς, 5 Απριλίου 1944. Περίπου 277 νεκροί, σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, ως αντίποινα για τον θάνατο τριών Γερμανών. Δράστης ο Σίμερς με το 7ο Σύνταγμα. Η ιεραρχία του τον ανέκρινε και τον απάλλαξε: κατέθεσε ότι στο χωριό κρύβονταν αντάρτες. Μεταπολεμικά αποδείχθηκε ψευδές.
Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944. 218 έως 228 νεκροί, ανάμεσά τους πάνω από πενήντα παιδιά και είκοσι βρέφη. Το χωριό λεηλατήθηκε και κάηκε. Δράστης ο 2ος λόχος του I/7 τάγματος της 4ης Μεραρχίας SS Polizei, υπό τον εικοσιεξάχρονο Φριτς Λάουτενμπαχ. Ο Λάουτενμπαχ υπέβαλε ψευδή αναφορά ότι τα θύματα ήταν ένοπλοι αντάρτες. Ανάκριση της Wehrmacht μέσα στο 1944 τον απάλλαξε, με το σκεπτικό ότι είχε δράσει «από αίσθημα ευθύνης προς τους άνδρες του». Σκοτώθηκε στη μάχη τον Οκτώβριο του 1944. Καμία καταδίκη δεν υπήρξε ποτέ για το Δίστομο.
Άνω Κερδύλλια, 17 Οκτωβρίου 1941. 207 άνδρες εκτελεσμένοι, το χωριό ισοπεδωμένο και ο πληθυσμός εκτοπισμένος. Ένα από τα πρώτα μαζικά αντίποινα στη γερμανική ζώνη. Κανείς δεν δικάστηκε.
Παραμυθιά, 19-29 Σεπτεμβρίου 1943. 201 νεκροί. Δράστες γερμανικές μονάδες με τη συμμετοχή τσάμηδων παραστρατιωτικών. Οι 410 Τσάμηδες που περιλαμβάνονταν στον ελληνικό κατάλογο εκζητούμενων εγκληματιών πολέμου δεν παραδόθηκαν ποτέ.
Αλικιανός, Ιούνιος και Αύγουστος 1941. Πάνω από 180 νεκροί σε δύο φάσεις· στη δεύτερη, 118 άνδρες από δέκα χωριά εκτελέστηκαν στη γέφυρα του Κερίτη αφού τους ανάγκασαν να σκάψουν τους τάφους τους. Υπεύθυνος ο στρατιωτικός διοικητής Κρήτης Αλεξάντερ Άντραε. Καταδικάστηκε το 1947 από ελληνικό δικαστήριο σε τέσσερις ποινές ισοβίων. Το 1951 η ποινή μετατράπηκε σε τετραετή κάθειρξη με βασιλικό διάταγμα. Αποφυλακίστηκε τον Ιανουάριο του 1952, γύρισε στη Γερμανία και συνίδρυσε το Deutsche Reichspartei. Έζησε άλλα είκοσι επτά χρόνια.
Κάνδανος, 3 Ιουνίου 1941. Περίπου 180 νεκροί και ολοσχερής ισοπέδωση του χωριού. Οι Γερμανοί έστησαν πινακίδα που ανακοίνωνε ότι η Κάνδανος καταστράφηκε επειδή οι κάτοικοί της αντιστάθηκαν. Η διαταγή αντιποίνων της 31ης Μαΐου 1941 ήταν του Κουρτ Στούντεντ. Δικάστηκε από βρετανικό στρατοδικείο το 1946, μόνο για κακομεταχείριση αιχμαλώτων — ποτέ για αμάχους. Πήρε πέντε χρόνια, η ετυμηγορία δεν επικυρώθηκε, το ελληνικό αίτημα έκδοσης απορρίφθηκε και το 1948 αφέθηκε ελεύθερος. Έζησε άλλα τριάντα χρόνια.
Δομένικο Ελασσόνας, 16-17 Φεβρουαρίου 1943. 175 εκτελεσμένοι κατά την πληρέστερη καταγραφή, περίπου 150 κατά άλλες: όλος ο ανδρικός πληθυσμός από δεκατεσσάρων έως ογδόντα ετών. Το χωριό λεηλατήθηκε και κάηκε. Το χειρότερο ιταλικό έγκλημα στην Ελλάδα και το πρώτο μιας σειράς. Διέταξε ο στρατηγός Τσέζαρε Μπενέλι, διοικητής της Μεραρχίας Pinerolo, στο πλαίσιο της γενικής διαταγής Τζελόζο. Ούτε ο Μπενέλι ούτε ο Τζελόζο δικάστηκαν ποτέ, από κανένα δικαστήριο. Το άρθρο 45 της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 υποχρέωνε την Ιταλία σε παράδοση των εγκληματιών πολέμου. Οι ΗΠΑ παραιτήθηκαν από την εφαρμογή του τον Αύγουστο του 1947, η Βρετανία, η Γαλλία και τελευταία η Ελλάδα μέσα στο 1948.
Κέδρος Αμαρίου, Κρήτη. 22 Αυγούστου 1944. 164 νεκροί σε εννέα χωριά της κοιλάδας, όλα ανατιναγμένα με δυναμίτη. Αντίποινα για την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε. Καμία δίωξη.
Μουσιωτίτσα Ιωαννίνων, 25 Ιουλίου 1943. 153 νεκροί, το χωριό καμένο. Δράστης η 1η Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, ένα μήνα πριν από το Κομμένο. Η ίδια μονάδα, ο ίδιος διοικητής, καμία χωριστή δίωξη.
Χωριστή Δράμας, Σεπτέμβριος 1941. 147 νεκροί στη «Γκιόλα» και αλλού, από τα βουλγαρικά αντίποινα. Το χωριό είχε ήδη χάσει 623 ανθρώπους στη βουλγαρική κατοχή του 1916-18. Καμία δίωξη.
Χορτιάτης, 2 Σεπτεμβρίου 1944. 146 νεκροί, πολλοί καμένοι ζωντανοί στον φούρνο του χωριού. Δράστης το σώμα του Φριτς Σούμπερτ. Ο Σούμπερτ καταδικάστηκε σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου Αθηνών στις 22 Οκτωβρίου 1947 και τυφεκίστηκε λίγες ώρες αργότερα. Είναι ο μόνος μη αξιωματικός που δικάστηκε στην Ελλάδα.
Και τα χωριά: Μεσόβουνο Εορδαίας. Δρακειά Πηλίου. Λυγκιάδες Ιωαννίνων. Μίσσιρια Ρεθύμνου. Μαλάθυρος. Κοντομαρί. Πικέρμι. Σκουρβούλα. Καλλικράτης Σφακίων. Ανώγεια. Και δεκάδες ακόμη, με είκοσι, τριάντα, σαράντα νεκρούς το καθένα.
Σε δύο, μόνο, από τις πιο πάνω περιπτώσεις υπήρξε καταδίκη υπαιτίου που εκτελέστηκε: η Βιάννος και ο Χορτιάτης και αυτοί ήταν ο Μύλλερ και ο Σούμπερτ.
Σε δύο υπήρξε καταδίκη που δεν εκτίθηκε, ο Άντραε για τον Αλικιανό, τέσσερα χρόνια για τετράκις ισόβια και ο Στούντεντ για την Κάνδανο, δύο χρόνια για κατηγορίες που δεν αφορούσαν όμως τους νεκρούς του χωριού.
Ούτε ένα δικαστήριο για τα Καλάβρυτα. Ούτε ένα για το Δίστομο. Ούτε ένα για το Κομμένο, την Κλεισούρα, τους Πύργους, τα Κερδύλλια, την Παραμυθιά, τη Δράμα, το Δομένικο.
Και οι δύο μοναδικές δικαστικές κρίσεις που εκδόθηκαν ποτέ για το Δίστομο και για την Κλεισούρα ήταν αθωωτικές. Τις εξέδωσαν οι ίδιοι οι δράστες, μέσα στο 1944, ενώ οι στάχτες ήταν ακόμη ζεστές.
Το σκεπτικό εκείνων των δύο αποφάσεων δεν πέθανε το 1944. Όταν η γερμανική εισαγγελία του Μπόχουμ έκλεισε τη δικογραφία των Καλαβρύτων, χρησιμοποίησε το ίδιο ακριβώς επιχείρημα: τα αντίποινα ήταν μέσο επιτρεπόμενο από το διεθνές δίκαιο. Και όταν το 1959 το ελληνικό κράτος ανέστειλε με νόμο κάθε εκκρεμή δίωξη, το έκανε λίγους μήνες μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στη Βόννη για δάνειο διακοσίων εκατομμυρίων μάρκων. Το ίδιο έτος καταργήθηκε και το Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου, με τις οκτακόσιες δικογραφίες που είχε συγκεντρώσει.
Οι εφεδρείες του πρωθυπουργού
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλείφει βούτυρο στο ψωμί της οπορτουνιστικής Ακροδεξιάς
Οσο περνά ο καιρός γίνεται πιο ευκρινής η στρατηγική του πρωθυπουργού στον δρόμο προς τις κάλπες. Ο Τσίπρας είναι το «ικανόν πρόσχημα» για να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες. Τρομάζει ακόμη ένα τμήμα του εκλογικού σώματος. Και δύο κόμματα, ένα του Κέντρου και ένα της «Απω Δεξιάς» (κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Ευάγγελου Βενιζέλου), είναι σε παρασκηνιακές συζητήσεις με τον κ. Μητσοτάκη για μετεκλογική συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ειδικού σκοπού με στόχο την παραγραφή των σκανδάλων.
Για να κατανοήσουμε τη στρατηγική του κ. Μητσοτάκη, πρέπει καταρχάς να θυμόμαστε ότι ιστορικά ποτέ το Κέντρο δεν είχε πρόβλημα συνεργασίας με την οπορτουνιστική άκρα Δεξιά. Ηταν ο καλύτερος πελάτης της. Πλήρωνε καλά (σε αξιώματα). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε στην πρώτη του τετραετία να συνεργαστεί με την άκρα Δεξιά, όπως έκανε ο πατέρας του που στηρίχτηκε στην ψήφο Κατσίκη για την αυτοδυναμία της μιας έδρας το 1990, στις καλές σχέσεις με την τότε βασιλική πτέρυγα του κόμματος, στις παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τον ακροδεξιό Τύπο των καταδικασμένων εκβιαστών και στις παρακρατικές παρακολουθήσεις Μαυρίκη. Σε αντίθεση με την καραμανλική Δεξιά που ήταν μεταπολιτευτικά μετωπικά απέναντι στην Ακροδεξιά (και αυτό φάνηκε και το 1974 με τα ισόβια στους πρωταιτίους που της στοίχισαν 7% απώλεια στις εκλογές του 1977 και το 2009 με απώλεια 5% εξαιτίας της στημένης σκανδαλολογίας για το Βατοπαίδι από το ΠΑΣΟΚ και τους ακροδεξιούς βοηθούς εκπληρώσεως), ο κ. Μητσοτάκης έχει επιστρέψει εδώ και καιρό στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του φιλελεύθερου οπορτουνισμού.
Μετά το ηχηρό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024 και τον σχηματισμό τεσσάρων κομμάτων της Δεξιάς στα συντηρητικά νώτα του άρχισε να το ξανασκέφτεται. Και κοινώς να… αλείφει βούτυρο στο ψωμί αυτής της οπορτουνιστικής Ακροδεξιάς των συμφερόντων της οποίας τόσο οι γεννήτορες όσο και τα σημερινά τους τέκνα προέρχονται γνησίως από το μητσοτακικό κομμάτι της Ν.Δ. Ή ενστερνίστηκαν στην πορεία την επικερδή κουλτούρα του. Οι «αλοιφές» Μητσοτάκη λειτουργούν ήδη σαν παυσίπονο σε αυτήν την ανασφαλή Ακροδεξιά. Μπορεί ο μέσος πολίτης να μην το καταλαβαίνει, αλλά το κρίσιμο για τη διαμόρφωση συμμαχιών για μετεκλογικές συνεργασίες με αυτές τις δυνάμεις είναι να μην είναι προσωποποιημένες οι επιθέσεις στον κ. Μητσοτάκη, στον κ. Γεραπετρίτη και σε άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις». Κυρίως να το «βουλώνουν» για τα σκάνδαλα. Οποιος καταγγέλλει γενικώς και αορίστως τη Ν.Δ. χωρίς να θίγει ονομαστικώς τον πρωθυπουργό, βασικούς υπουργούς του και οικεία του πρόσωπα είναι δυνάμει μετεκλογικός σύμμαχός του.
Προφανώς δεν είναι αυτή η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού, που θέλει να συγκροτήσει πάση θυσία κυβέρνηση παραγραφής των ανομιών του ιδίου και των υπουργών του, βασικά με το ΠΑΣΟΚ, αλλά καλό είναι να υπάρχει ως εφεδρεία. Στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι. Η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού είναι, όπως ήδη αναφέραμε, η μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ή άλλου. «Σπίτι μου σπιτάκι μου» το ΠΑΣΟΚ για τον πρωθυπουργό. Μοχλός για τη συνεργασία αυτή, σύμμαχος ηλιθιότητας ακριβέστερα, είναι ο Αλέξης Τσίπρας, το σκιάχτρο του οποίου ανεμίζει στους πανικόβλητους αστούς αλλά και στους ευάλωτους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ ο κ. Μητσοτάκης για να συρρικνώσει το κόμμα τους στην τρίτη θέση, να μειώσει τα ποσοστά του, να αποκεφαλίσει τον Ανδρουλάκη με την πέμπτη φάλαγγα που διαθέτει μέσα στο Κίνημα, να συσπειρώσει κάπως τη Ν.Δ. και να επιτύχει τη συγκρότηση κυβέρνησης παραγραφής με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ένα σενάριο που συγκεντρώνει πλειοψηφικές πιθανότητες σήμερα, αλλά δεν ανήκει και στη σφαίρα της φαντασίας.
Το σκιάχτρο του Τσίπρα φοβίζει ακόμη σήμερα συντηρητικούς ψηφοφόρους που «θέλουν την ησυχία τους» και ο πρωθυπουργός θέλει να το εργαλειοποιήσει. Η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ είναι άσχημη. Ο μεν Ανδρουλάκης επικρίνεται από στελέχη του ότι δεν «τραβάει», και ας έχει επιβεβαιωθεί δύο φορές στις εσωκομματικές κάλπες, οι δε αμφισβητίες του δεν διαφωνούν απλώς μαζί του. Τον υπονομεύουν στα σαλόνια των Αθηνών και καραδοκούν για να γίνουν οι πυροκροτητές της ανατροπής Ανδρουλάκη το βράδυ των πρώτων εκλογών.
Η προώθηση αυτής της στρατηγικής Μητσοτάκη υποβοηθείται αυτήν τη στιγμή από δημοσκοπήσεις που τον εμφανίζουν πλασματικά στην περιοχή του 30% (δύο χρόνια η βελόνα της αναγωγής είναι κολλημένη στο 30%, λες και δεν συμβαίνει τίποτε στη χώρα που να δικαιολογεί αυξομειώσεις) και από τις εξελίξεις στην τηλεόραση. Ολοι οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι οδηγούνται στην έξοδο από τα προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών που του έκαναν κριτική και τακτοποιούνται σε άλλους, σε ακίνδυνες ζώνες με καλύτερες αμοιβές.
Την ώρα, τέλος, που ο πρωθυπουργός ερωτά την Καρυστιανού και τον Τσίπρα πού βρίσκουν τα λεφτά να ιδρύσουν κόμμα, εκείνος χρηματοδοτεί τριγωνικώς με κατάπτωση εγγυήσεων του Δημοσίου καναλάρχες εργολάβους και, κατά τα φαινόμενα, κάνει δωρεάν καμπάνια από τα ΜΜΕ τους με το κόμμα του να «χρηματοδοτείται» – «ευεργετείται» – «ωφελείται» εμμέσως από χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου. Την ώρα που ερωτά τον Ανδρουλάκη με αστυφύλακα κοστολόγησης το δημοσιονομικό συμβούλιο πού θα βρει τα 2 δισ. για τη 13η σύνταξη, εκείνος μοιράζει 1,5-2 δισ. ευρώ στα συμφέροντα χωρίς να τον ρωτά κανείς «πού τα βρήκες τα λεφτά». Αρχοντας.
Ο κύριος πρωθυπουργός στο πλαίσιο αυτό («ελέγχω ΜΜΕ, μετρήσεις και δύο κόμματα της αντιπολίτευσης σαν παραμάγαζα με παράγκες μου στο εσωτερικό της) πιστεύει ότι θα τα καταφέρει και αυτήν τη φορά. Η αλήθεια είναι ότι το θέλει ακόμη και μετά από δύο θητείες περισσότερο από τους άλλους γιατί τα διακυβεύματά του, εκτός από πολιτικά, είναι και ποινικά. Αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο θέμα. Οι ποινικολόγοι λένε γι’ αυτές τις περιπτώσεις ότι κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο. Ολο και κάτι σου διαφεύγει.
Από: www.dimokratia.gr
Πηγή: antinews.gr
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
Ο Μίκης Θυμάται...
"Ήταν Χριστούγεννα και η γυναίκα μου μαζί με τα παιδιά έφυγαν για την Αθήνα κι έμεινα μόνος – απομονώθηκα γιατί έγραφα το “Πνευματικό Εμβατήριο”.
Έξω είχε ενάμισι μέτρο χιόνι. Κάποιος καλός χωρικός εκεί, ο Λάμπρος Μπιτούνης, μου έφερνε με την άδεια της Χωροφυλακής σούπα και φαγητό.
Οι φρουροί απ’ έξω κρύωναν και φώναζαν “Κύριε Μίκη, δεν θα βγείτε για βόλτα;”· λέω “γράφω μουσική”.
Τελικά, σε μια άγρια καταιγίδα μπήκαν κι αυτοί μέσα -που ήταν απαγορευμένο μπας και τους χαλάσω. Είχα μια σόμπα, είχα τσικουδιά, καρύδια, λέω “παιδιά, φάτε, πιείτε, αλλά αφήστε με να τελειώσω”. Έγραφα λοιπόν το Ομπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα…
Το συνέθετα, έβαζα τις συγχορδίες, το τραγουδούσα στο πιάνο· αυτοί πίνανε τσικουδιά· κάποια στιγμή σηκωθήκανε κι άρχισαν να τραγουδούν κι αυτοί μαζί μου. Τ
έλειωσα, γιατί ήταν στο τέλος του αυτό. Σηκώνομαι, πίνω κι εγώ τσικουδιές, λέει “πάμε στο καφενείο”. Λέω “είναι ώρα απαγορευμένη”, “δε μας νοιάζει”, λένε, “πάμε.
Τώρα εδώ εμείς έχουμε απογειωθεί!”
Κι όπως ήμασταν έτσι κόκκινοι, γεμάτοι τσίπουρο, πάμε στο καφενείο.
Ήταν γεμάτο χωροφύλακες -είχα 18 φρουρούς και δύο υπαξιωματικούς- και χωρικούς, γεμάτο καπνούς, μία σόμπα, πίνανε όλοι, ζέστη, δεν περίμεναν να με δουν.
Μόλις μπαίνουμε μέσα, ένας χωροφύλακας -καλή του ώρα- άρχισε να λέει: “Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ’ την Ελλάδα“.
Του λέω “τρελάθηκες;” λέει “πάμε σπίτι όλοι, να σας παίξει ο Μίκης το καινούργιο του τραγούδι”.
Κι όπως είμαστε, ξαναπήγαμε σπίτι απάνω, κι έτσι έγινε η πρώτη συναυλία του έργου με ακροατήριο τους φρουρούς μου…
Αυτός ο στίχος έβλεπα ότι περνούσε μέσα από το πετσί τους, μέσα από τα σπλάχνα τους και τα αναστάτωνε και γούρλωναν τα μάτια…
Εκεί πάνω φρουροί και φρουρούμενοι ήταν ένα πράγμα· ήμασταν Έλληνες όλοι.
Η Ελλάδα· αυτός ο πόνος αυτής της κακορίζικης, της φτωχής πατρίδας, που όλοι την αγαπούν…''
Αν κάηκε το σπίτι σου, να θυμάσαι ότι δεν φταίει η κυβέρνηση
 |
| Εικόνες καταστροφής απο τα καμένα στο Πόρτο Γερμενό. Eurokinissi |
Η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης με όσες κυβέρνησαν τη δεκαετία της χρεοκοπίας, είναι ότι είχε την ευκαιρία και τα χρήματα μέσω του ΤΑΑ, να βάλει τις βάσεις για την “Ελλάδα 2.0”. Αντί για αυτό η χώρα μας κάθε καλοκαίρι γίνεται “καμένη Ελλάδα 2.0”.
Με την Ελλάδα να θρηνεί 5 ανθρώπους που χάθηκαν στη μάχη με τις φλόγες -ήρωες του καλοκαιριού, ικέτες για την αναγνώριση που τους αξίζει τον Χειμώνα- χιλιάδες στρέμματα καμένα και κατεστραμμένες περιουσίες, η επικοινωνιακή διαχείριση μιας κυβέρνησης που ήρθε ως επιτελική και αποτυγχάνει με συνέπεια κάθε καλοκαίρι, ξεκίνησε με ένταση.
Από τις μέγα-πυρκαγιές, μέχρι τους ειδικούς που θα εκκένωναν το Μάτι σε 15 λεπτά, αλλά πια υποκλίνονται μπροστά στην ένταση των φαινομένων και από τον επανακάμψαντα “στρατηγό άνεμο” στο “οι περιουσίες ξαναγίνονται”, όλο το οπλοστάσιο του “δεν φταίει η κυβέρνηση” εμφανίστηκε στις οθόνες μας.
Μια στάση εδώ. Καλό είναι το “τα σπίτια ξαναγίνονται” να μην το επαναλαμβάνουν όσοι μοστράρουν στο Πόθεν Έσχες τους δεκάδες ακίνητα, ούτε οι δημοσιολογούντες φίλοι τους.
Τα “σπίτια ξαναγίνονται” αν έχεις πολλά σπίτια. Αν έχεις ένα, δεν ξαναγίνεται. Καταστρέφεται η ζωή σου. Δύσκολο να το συλλάβει ο νους κάποιου που βλέπει τα ακίνητα ως παιχνίδι στη Monopoly και μετράει κεφάλαια στο τέλος της χρονιάς.
Η κυβέρνηση ορθά δίνει προτεραιότητα στον περιορισμό των ανθρώπινων απωλειών, όμως 8 χρόνια τώρα μοιάζει να έχει μέτρο σύγκρισης την τραγωδία στο Μάτι, εκεί όπου ξεγυμνώθηκε ο κρατικός μηχανισμός και απέτυχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παταγωδώς και ποικιλοτρόπως. Εκείνη η κυβέρνηση αναμενόμενα πλήρωσε το πολιτικό κόστος για τη φωτιά που κόστισε τη ζωή σε 104 συνανθρώπους μας.
Η επιτελική κυβέρνηση ήρθε για να αναμετριέται (κάθε χρόνο) με ένα κράτος που έπιασε πάτο στο Μάτι ή για να οικοδομήσει το κράτος του μέλλοντος; Ποιες ήταν οι υποσχέσεις του 2019 από τους “doers”, που έρχονταν με τα ακριβοπληρωμένα κοστούμια τους να κατεβάσουν από τα δέντρα τους κατσαπλιάδες και να τους προσγειώσουν στην “Ελλάδα 2.0”;
Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης φαίνεται ότι δεν φτάνουν για να υπάρξει ένας σχεδιασμός, που θα ανταποκρίνεται στις νέες κλιματολογικές συνθήκες.
Δεν αρνείται κανείς ότι οι φωτιές είναι στην εποχή μας πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν, εμείς όμως εξακολουθούμε 8 χρόνια μετά την υπόσχεση για την άφιξή μας στη “γη της επαγγελία του επιτελικού κράτους” να συζητάμε τα ίδια πράγματα και να επιστρατεύουμε τις ίδιες ικανότητες που πια δεν αρκούν. Την εμπειρία, την αυτοθυσία και το φιλότιμο των κακοπληρωμένων και λίγων (αριθμητικά) πυροσβεστών μας.
Ποιος θα μας απαντήσει αν και πώς αξιοποιήθηκαν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης σε αυτό που έχει τη μέγιστη σημασία πια για τον περιορισμό μιας μεγάλης φωτιάς; Όχι την καταστολή, αλλά την πρόληψη.
Τι έγινε για παράδειγμα με την υπογειοποίηση μέρους του δικτύου, με τις αντιπυρικές ζώνες με μελέτες για τις επικίνδυνες περιοχές, με την ενίσχυση και εκπαίδευση του προσωπικού;
Πόσες θητείες χρειάζεται μια κυβέρνηση και πόσα εκατομμύρια για να εκπονήσει ένα σχέδιο, που δεν θα αποδώσει ούτε τον πρώτο χρόνο, ούτε τον δεύτερο, ούτε καν τον τρίτο.
Αλλά μετά από 8 ολόκληρα χρόνια, μπορεί κάποιος από την κυβέρνηση να εξηγήσει γιατί το κράτος μοιάζει ανήμπορο έστω να δείξει ότι έχει ένα σχέδιο και η μόνη στρατηγική είναι αυτή της εκκένωσης και στη συνέχεια της επίκλησης των καιρικών συνθηκών;
Η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης με όσες κυβέρνησαν τη δεκαετία της χρεοκοπίας, είναι ότι είχε την ευκαιρία, την πολιτική άνεση και τα χρήματα μέσω του ΤΑΑ, να βάλει τις βάσεις για την υποτιθέμενη “Ελλάδα 2.0”.
Αντί για αυτό η χώρα μας κάθε καλοκαίρι γίνεται “καμένη Ελλάδα 2.0” και αν κανένας εποχικός πυροσβέστης διαμαρτυρηθεί τον Χειμώνα, τρώει και τις επιτελικές μπούφλες του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)