Tulsi Gabbard: «Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Ηχηρή παρέμβαση της πρώην επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: Η Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κα΄τα των Δημοκρατικών των ελίτ της Silicon Valley και των παγκόσμιων οργανισμών

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σε μια τοποθέτηση που προκαλεί αίσθηση στις ΗΠΑ, η γνωστή Αμερικανίδα πολιτικός και έως πριν λίγο επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση ενάντια στις παγκοσμιοποιημένες ελίτ και τους τεχνολογικούς κολοσσούς της Silicon Valley. Με μια φράση η Γκάμπαρντ τόνισε χαρακτηριστικά για τους ισχυρούς του πλανήτη: «Θέλουν να γίνουν Θεοί».

Η παρέμβαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική κριτική, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή προειδοποίηση για την κατεύθυνση που έχει πάρει ο σύγχρονος κόσμος. Η Γκάμπαρντ υπογραμμίζει την απόλυτη ύβρη και την αλαζονεία που επιδεικνύουν οι τεχνοκράτες και οι επικεφαλής των μεγάλων ψηφιακών μονοπωλίων, οι οποίοι χρησιμοποιούν την αλματώδη ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης όχι για την ευημερία των κοινωνιών, αλλά ως εργαλείο απόλυτης κυριαρχίας.

«Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Αυτή η τάση των σύγχρονων ελίτ να ελέγχουν τα πάντα, ξεπερνώντας κάθε όριο, περιγράφεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο από κορυφαία πολιτικά πρόσωπα των ΗΠΑ. Μιλώντας στην εκπομπή του Shawn Ryan, η  Γκάμπαρντ εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ ενάντια στις κυβερνητικές και συστημικές ελίτ, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «θέλουν να γίνουν θεοί».

Όπως εξήγησε οι κύκλοι της εξουσίας στην Ουάσινγκτον επιδιώκουν να γίνουν οι απόλυτοι ελεγκτές της αλήθειας και της καθημερινότητας των πολιτών, απαιτώντας τυφλή πίστη και απόλυτη υποταγή στις δικές τους ιδεολογικές ατζέντες. Sherry Mullanστο X

Η ίδια προειδοποιεί ότι η αλαζονεία της πολιτικής εξουσίας στοχεύει στο να αφαιρέσει από τους ανθρώπους το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής και της ελεύθερης σκέψης, καθιστώντας τον απλό πολίτη πλήρως εξαρτημένο από έναν «απόλυτο αφέντη» που θεωρεί ότι ξέρει καλύτερα από τον ίδιο.

Η Γκάμπαρντ κατηγορεί την πρώην διοίκηση Μπάιντεν και τις αποφάσεις της για τα θέματα ταυτότητας φύλου.

Την Κάμαλα Χάρις, την οποία κατηγορεί ευθέως ότι παραβίασε το Σύνταγμα των ΗΠΑ όταν ήταν στη δικαστική επιτροπή της Γερουσίας, επειδή επιτέθηκε σε υποψήφιο δικαστή μόνο και μόνο επειδή ήταν Καθολικός.

Το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, θυμίζοντας στον κόσμο πώς προσπάθησαν να την εξοντώσουν πολιτικά και να την απομονώσουν όταν ήταν ακόμα στο Κογκρέσο, επειδή δεν ακολουθούσε τυφλά τη γραμμή τους.

www.pronews.gr

Μετά το Θησείο τι; Ο Τσίπρας έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος του πώς να κάνει νέα λάθη

Η “ΕΛΑΣ” είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου. Για την προοδευτική παράταξη δεν εξελίσσεται σε αντίγραφο του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σε φάντασμα  του Ζαχαριάδη…

γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το ζήσαμε ή όνειρο ήταν και πέρασε; Υπήρξε πράγματι αυτό που μεταδόθηκε, με φόντο τη Ακρόπολη,  ως «ίδρυση του κόμματος Τσίπρα»;

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να  “απαντήσουν” στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας- ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;    

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους  ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους  παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η  πολιτική είναι θέαμα;Πολιτική

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…   

Θα περίμενε κανείς ότι εφόσον ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να το ανακοινώσει«το τιμημένο» θα άρχιζε από δυο πράγματα -που θα έκλειναν έναν λογαριασμό και θα άνοιγαν έναν άλλο:

Το πρώτο θα ήταν η αυτοκριτική του για τις επιλογές του από τον Καμμένο ως Κασσελάκη, για να λάθη που έφεραν την πρόωρη ήττα το 2019 και για την αδράνεια που ακολούθησε την εντολή να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του χώρου που οδήγησε σε συντριβή.

Προτίμησε να παρουσιάσει τον εαυτό σε συσκευασία νέου προϊόντος, σαν να απευθυνόταν σε χρυσόψαρα.

Το δεύτερο θα ήταν να δείξει διάθεση συνεννόησης με τις λοιπές δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Όχι να εμφανίζεται ως κομιστής της μαρμάρινης πλάκας με τις συνταγές ανατροπής του Μητσοτάκη- και ταυτόχρονα να τον συναγωνίζεται σε αλαζονεία «υπεροχής».

Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για το «ελληνικό Επινέ» και να θέσει τον εαυτό του- και τα προσόντα του που θα έλεγε ο Βενιζέλος- στη διάθεση όσων σπεύσουν στην πανδημοκρατική στρατιά, χρίσθηκε ηγέτης- χωρίς καν οπαδούς ακόμη- και ανέλαβε την κυβερνητική προοπτική της παράταξης, ως εργολαβία που δεν του ανέθεσε κανείς.

Κληρονομεί τον εαυτό του

Άλλοι κληρονόμησαν στην πολιτική τους ανιόντες τους, αυτός κληρονομεί τον εαυτό του.

Αντί να εμφανιστεί ως κήρυκας ενότητας, λειτουργεί ως φορέας διχασμού και περαιτέρω  παραταξιακού κατακερματισμού, Ώστε να μην υπάρχει ισχυρός αντίπαλος της Δεξιάς στις επόμενες  εκλογές. Με τον υπολογισμό ότι θα δρομολογηθεί ο ίδιος για τις… μεθεπόμενες εκλογές.

Αντί να μιλήσει με ευγνωμοσύνη για τους δημοκρατικούς πολίτες που τον ανέδειξαν Πρωθυπουργό, τους αντιμετωπίζει από καθέδρας ως… ακολούθους του, που πρέπει να τον ψηφίσουν και τα  υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Όπως ανέλαβε το σκάνδαλο της Νοβάρτις….

Αντί να μιλήσει με εκτίμηση για το κόμμα με το οποίο έφτασε στο ρετιρέ της  πολιτικής, το διασύρει. Αντί να δείξει σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ και το ιστορικό φορτίο του, εμφανισθηκε ως …κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να τιμήσει όσους αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια που ο ίδιος κάνει τουρισμό κατά του Μητσοτάκη, τους αντιμετωπίζει με περιφρόνηση…

Δεν προτίθεται – οταν συγκροτηθεί το ιδιότυπο < κόμμα επι ψηφιακού χάρτου που σχεδιάζει – να επιδιώξει επαφές και συγκλίσεις και συνεργασίες με τις λοιπές δυνάμεις του χώρου- άλλωστε θα παραμείνει εκτός Βουλής.

Δεν θέλει να συνεργαστεί μαζί τους, αλλά να τους καταπιεί. Τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί, αλλά με το ΠΑΣΟΚ θα δυσκολευτεί. Δεν σκοπεύουν να ακολουθήσουν τον …Σιακαντάρη και τον Σαουλίδη… Αντίθετα κάποιες απο τις παλιές ανακαλύψεις του επιστρέφουν στη Χαρ. Τρικούπη. Αναμενόμενο, αφού έβαλε στη Βουλή τη Θρασκιά και οχι τον καθηγητή Γεροτζιάφα . Και στην πανδημία προτίμησε για σύμβουλο τη Λινού και οχι τον Μόσιαλο Προοδευτική συμμαχία

Πολιτικό μάρκετιγκ

Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του   πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ απο τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.

Η αρχή του κόμματος του υπήρξε μια κακή αρχή. Στην ουσία είναι χειρότερη αν δει κανείς ποιοι έσπευσαν και ποια μέσα να τον καταστήσουν «θέμα προς συζήτηση». Η  «ιδρυτική» συμπεριφορά του συνιστά αρνητική παιδαγωγική στο δημόσιο βίο. Η κατάθεση της Διακήρυξης του στον Άρειο Πάγου με συνοδεία πρωην κορυφαίας δικαστικού – επειδή δίκασε τη Χρύση Αυγη- δείχνει στρεβλή αντιληψη για τη Δικαιοσύνη.

Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.Πολιτική

Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους. Απο τα λαθη του παρελθοντος του μαθαίνει πως να κάνει νεα λάθη…

Ένας εμπριμέ μπερντές

Η Κεντροαριστερά δεν είναι λίγο Κέντρο και λίγο Αριστερά. Λίγο Δημοκρατικός Καπιταλισμός και λίγο οικολογία. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κόμμα μου. Έχει ιστορία, παράδοση, ιδεολογική και  πολιτική ταυτότητα, απευθύνεται σε συγκεκριμένα λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένο ύφος και ήθος. Η επίκλησή της δεν προσφέρεται για καριέρα… 

Αυτό που πάει να σχηματίσει ο Τσίπρας είναι – μέχρι στιγμής τουλαχιστον -ένας εμπριμέ μπερντές, στον οποίο ο ίδιος θα κρύβει τους συνομιλητές, τους συνεργάτες του και τους στόχους του.  Στο Θησείο είδαμε μόνο τον έναν- τον αρχηγό- Αλλοι δεν «υπάρχουν» ως διαμορφωτές πολιτικής, να τον πλαισιώσουν;  

 Ότι διέλυσε ως μαριονετίστας τον ΣΥΡΙΖΑ  δικό τους  θέμα. Άλλωστε αν θέλουν μπορούν να σώσουν τη παρτίδα. Αλλά ότι δίνει το τελειωτικό χτύπημα στη Δημοκρατική Παράταξη, είναι ασυγχώρητο. Γιατί μόνο ως σανίδα σωτηρίας προς τον Μητσοτάκη μπορεί νοηθεί αυτό που επιχειρεί…Πολιτικό βιογραφικό

Ο Παπανδρέου και ο Ζαχαριάδης

Το 1946 το ΚΚΕ πήγε αυτή την Παράταξη, με τη μέγα ΕΑΜική κληρονομιά της, δεκαετίες πίσω. Με κάποια αναλαμπή το 1981 μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της ως κυβερνώσα δύναμη, χάρη στον  Ανδρέα Παπανδρέου. Που ήταν λαϊκός ηγέτης με επάρκεια, συγκρουσιακή κουλτούρα , ανοιχτο μυαλο και εμπροσθοβαρή αντίληψη των πραγμάτων . Δεν ηταν  «επιτυχημένη φίρμα» προς μίμηση και αντιγραφή.

Η κεκτημένη ταύτιση που έδωσε στην παράταξη έφτασε ως το δικό του 2015. Αυτό που δημιούργησε ο Παπανδρέου τον έφτασε στη νίκη.  Αλλά το μοιράσθηκε με τον Καμμένο και με το σόφισμα «πρώτη φορά Αριστερά». 

Με αποτέλεσμα να διαλύσει το κόμμα του, να ακυρώσει την πλειοψηφική ταυτότητα της παράταξης και στο τέλος να παραδώσει στον Μητσοτάκη που όχι μόνο τον νίκησε ως αντιπολίτευση, αλλά τον ξετίναξε ως κυβέρνηση. Πρακτικά είναι ο δημιουργός και τροφοδότης του Νεομητσοτακισμού. Χωρις αυτόν ο Μητσοτακης δεν θα επικρατούσε σε δυο εκλογές….

Ενώ τον άφησε ατουφέκιστο μετά το 2023, εμφανίζεται τώρα ως προνομιούχος αντίπαλός του -χωρίς  διαυγες πολιτικό και ιδεολοικο φορτίο, και στελέχωση που μπορεί να αναμετρηθεί όχι μόνο με τον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς, αλλά και με όποιον ενδέχεται να βάλουν στη θέση του οι  χορηγοί  της…

Μετά και την παράσταση του Θησείου κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί όμως διαπιστώνουν ότι γίνεται ήδη Ζαχαριάδης…

www.anoixtoparathyro.gr

Οι Ελληνίδες στις κάλπες

Χρειάστηκαν δεκαετίες έντονων γυναικείων αγώνων για να μπορέσουν οι Ελληνίδες να αποκτήσουν δικαίωμα ψήφου.

Για πρώτη φορά ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. Εκλογικό δικαίωμα δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού. Στους εκλογικούς καταλόγους της Αθήνας γράφτηκαν μόλις 2.655 κυρίες, από τις οποίες ψήφισαν τελικά μόνο 439. Χαρακτηριστική για το κλίμα της εποχής ήταν η άρνηση της ηθοποιού Μαρίκας Κοτοπούλη να ψηφίσει, λέγοντας μάλιστα πως ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά!

Δήμαρχος Αθηναίων σε αυτές τις εκλογές αναδείχθηκε ο Κώστας Κοτζιάς, γιος του αθηναίου εμπόρου Γεώργιου Κοτζιά, ενός εκ των ιδρυτών του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών. Επί των ημερών του διαμορφώθηκε το Πεδίον του Άρεως.

Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής στην πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, που είχε κατοχυρωθεί ήδη στο Σύνταγμα του 1864, με την αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη στις γυναίκες.

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας μέχρις ότου καταφέρουν οι Ελληνίδες να φτάσουν στην κάλπη, έχοντας κατακτήσει πλήρως το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις βουλευτικές εκλογές του 1956, με τη Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και τη Βάσω Θανασέκου της «Δημοκρατικής Ένωσης» να εισέρχονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα - υπουργός, καθώς ανέλαβε το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Την ίδια χρονιά εκλέχθηκε και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα, στην Κέρκυρα.

Πρωτεργάτης στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας στάθηκε το φεμινιστικό κίνημα. Η Καλλιρρόη Παρρέν, εκδότρια του περιοδικού Εφημερίς των Κυριών, ήταν η πιο σημαντική φωνή έκφρασης αυτών των διεκδικήσεων. Η ισότητα των δυο φύλων και η απαίτηση για τη χορήγηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, οδήγησε στη σύσταση πολλών γυναικείων οργανώσεων, με αποτέλεσμα κατόπιν πιέσεων τους να φτάσουμε στο προεδρικό διάταγμα της 5ης Φεβρουαρίου του 1930 που αναγνώριζε το δικαίωμα του εκλέγειν για τις Ελληνίδες, αλλά μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και μόνο για τις εγγράμματες άνω των 30 ετών.

Η πλήρης κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών ψηφίστηκε στις 28 Μαΐου του 1952, χωρίς όμως τελικά να συμμετάσχουν στις εκλογές του Νοεμβρίου, γιατί δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Το 1953, σε επαναληπτική εκλογή στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Ήταν η Ελένη Σκούρα («Ελληνικός Συναγερμός»), που μαζί με τη Βιργινία Ζάννα («Κόμμα Φιλελευθέρων»), υπήρξαν οι δυο πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.

Το γυναικείο κίνημα πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη του, όταν στο Σύνταγμα του 1975 καθιερώθηκε η αρχή της ισότητας των δυο φύλων. Ο αριθμός των γυναικών βουλευτών αυξήθηκε σημαντικά με την πάροδο των χρόνων κι έτσι στη Βουλή του 2004 συμμετέχουν συνολικά 40 γυναίκες. Είναι ο μεγαλύτερος αριθμός μέχρι σήμερα, αλλά αντιστοιχεί μόλις στο 13% του συνόλου των μελών της Βουλής.

Στην Κύπρο, οι γυναίκες ψήφισαν από τις πρώτες εκλογές στη Μεγαλόνησο το 1960. Πρώτη βουλευτής εξελέγη η τουρκοκύπρια Αϊλά Κιαζίμ, ενώ πρώτη Ελληνοκύπρια η Ρήνα Κατσελή, μέλος του «Δημοκρατικού Κόμματος», που εξελέγη το 1981. Η κυρία Κατσελή εμφανίστηκε στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής για να δώσει το νενομισμένο όρκο με τσεμπέρι και κυπριακή ενδυμασία. Σήμερα, στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπάρχουν 8 γυναίκες σε σύνολο 56 ελληνοκυπρίων βουλευτών, ποσοστό 14,3%.

Πηγή: www.sansimera.gr

Αμετανόητος!

Υπάρχει πάντως μια λέξη, έννοια, διαπίστωση για τον Τσίπρα, που είναι κοινή συνισταμένη για όλες τις συνιστώσες της πολεμικής εναντίον του: Αμετανόητος!

Θανάσης Καρτερός

Δεν περίμενε βέβαια κανείς ότι θα τον ράνουν με άνθη τον Τσίπρα, εκείνοι που με το δίκιο τους βλέπουν στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) μια απειλή για τα εκλογικά τους όνειρα. Για τη δεύτερη θέση, την πρώτη, την business, την οικονομική, τη θέση που καθένας ονειρεύεται. Στην πολιτική η ολιγωρία, όταν απειλείται η κομματική, ή και η ατομική, ιδιοκτησία, είναι ασυγχώρητη αμαρτία. Και ο Τσίπρας δεν έκρυψε τις προθέσεις του από την πρώτη στιγμή. Σκοπός του είναι η ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, όπως λέει. Μια παράταξη μεγάλη, ενιαία, ικανή να νικήσει και να κυβερνήσει. Που πάει να πει ότι θα υπάρξει, αν δεν υπάρχει ήδη, ένα σοβαρό πρόβλημα με τους κομματικούς φράχτες γενικότερα.
Τούτων δοθέντων, το γεγονός ότι μόλις εισέβαλε επίσημα η ΕΛΑΣ στο πολιτικό σύστημα ξιφούλκησαν όλες οι συνιστώσες του, με αποτέλεσμα αυτό να εμφανιστεί ως νευρικό πολιτικό σύστημα, δεν αποτελεί είδηση. Ασε που το λες και βαρετό να προσπαθήσεις να εντρυφήσεις σε όσα εκτοξεύονται. Για το όνομα, τις προθέσεις, τις προσθέσεις και τις αφαιρέσεις ιδεών και προσώπων, το χτες και το χτες, το προχτές και το προχτές. Χάνεσαι στον λαβύρινθο μεταξύ Μητσοτάκη και Κουτσούμπα, Γαβριήλ και Τσουκαλά, Θεοδωρικάκου και Μαρινάκη. Καλύτερα δε να μην επιχειρήσεις να εμβαθύνεις σε κάποιες από τις πρώτες, επί του πιεστηρίου, δημοσιογραφικές αναλύσεις, επίμονων κηπουρών αριστερής αυστηρότητας. Προσοχή, Μινώταυρος!
Υπάρχει πάντως μια λέξη, έννοια, διαπίστωση για τον Τσίπρα, που είναι κοινή συνισταμένη για όλες τις συνιστώσες της πολεμικής εναντίον του: Αμετανόητος! Αμετανόητος για τη Δεξιά, αφού δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας για όσα διέπραξε εξ απαλών ονύχων και κυρίως ως πρωθυπουργός. Δεν μετανοεί μάλιστα ούτε για την Αντίσταση της Κατοχής, αν και δεν ζούσε τότε για να πάει από το χέρι του μαχητικού εκπροσώπου. Αμετανόητος για το ΚΚΕ, αφού επιμένει στην καπηλεία στιγμών και προσώπων, τα οποία είναι ιδιοκτησία του. Αμετανόητος και για τον Σακελλαρίδη, αφού επαναλαμβάνει τον εαυτό του: Εμφανίζεται ως αριστερός, αλλά σύντομα θα ανάψει δεξί φλας. Ομως το χρυσό βατόμουρο του αμετανόητου δικαιούται το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό δίνει στην όλη εικόνα ένα χρώμα ευθυμίας. Επιπλήττει τον Τσίπρα για τη συμπόρευση με τον Καμμένο το κόμμα που, αφού συμμετείχε στο δικομματικό πάρτι της χρεοκοπίας, κυβέρνησε για χρόνια με τη Δεξιά του Σαμαρά. Χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη και τα μπουμπούκια του. Ενας στίχος του Σουρή ταιριάζει μ’ αυτό: Πώς μέσα στην Ελλάδα μας, που πλημμυρούν τα φώτα, φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα πρώτα. Αναρωτιέσαι πού θα φτάσει στην ταραχή του ο Ανδρουλάκης αν οι επερχόμενες δημοσκοπήσεις βυθίσουν σε μονοψήφια τις φωτεινές φιλοδοξίες του. Θα δουν πολλά τα μάτια μας πάντως το επόμενο διάστημα, αυτό είναι σίγουρο. Εισαγγελικά και ευτράπελα. Καθότι αμετανόητος ο Τσίπρας. Ενώ αν είχε μετανοήσει, αν είχε αποκηρύξει τον πρότερο βίο του, λίγο κέντρο, βρε αδελφέ, λίγο δεξιά, θα είχαμε μια ωραία ατμόσφαιρα…

www.efsyn.gr

Γκαμπόρ Ματέ: Η γενοκτονία στη Γάζα είναι χειρότερη από το Αουσβιτς

Ονομάζεται Γκαμπόρ Ματέ και είναι γιατρός και συγγραφέας, διάσημος για τη θεωρία του για το τραύμα και την παιδική ηλικία,..

από ημεροδρόμος 

Ονομάζεται Γκαμπόρ Ματέ και είναι γιατρός και συγγραφέας, διάσημος για τη θεωρία του για το τραύμα και την παιδική ηλικία, καναδοεβραίος, ουγγρικής καταγωγής.  Βρέθηκε στην Αθήνα για μια διάλεξη και εκεί όχι μόνο δεν κράτησε ουδέτερη στάση απέναντι στα εγκλήματα του  Ισραήλ και τη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά στηλίτευση με ανθρώπινο, ιστορικό και πολιτικό λόγο τις απάνθρωπες ισραηλινές πρακτικές. 
Ο Γκαμπόρ Ματέ Γεννήθηκε σε εβραϊκή οικογένεια της Βουδαπέστης το 1944. Γνώρισε από πρώτο χέρι τους διωγμούς των εβραίων από τους ναζί. Εχασε στενούς συγγενείς του στα στρατόπεδα εξόντωσης, μεταξύ των οποίων και τους παππούδες του. Στα νεανικά του χρόνια, μετά τη μετανάστευση των γονιών του στον Καναδά το 1956, υπήρξε σιωνιστής.
Με την πάροδο των χρόνων, γνωρίζοντας το σιωνισμό από τα μέσα, παρακολουθώντας αυτά που οι ομοϊδεάτες του έκαναν στους Παλαιστίνιους και μελετώντας την ιστορία, μεταστράφηκε. Εγκατέλειψε το σιωνισμό και έγινε υποστηρικτής της Παλαιστινιακής Υπόθεσης. Εδώ και χρόνια, ο Ματέ θεωρεί ότι το σιωνιστικό εγχείρημα πέτυχε τους στόχους του εκτοπίζοντας και καταστέλλοντας τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού. Υποστηρίζει ότι ο Σιωνισμός πήρε την απόφαση πως ο εβραϊκός πόνος δικαιολογούσε τον πόνο ενός άλλου λαού, κάτι που είχε καταστροφικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Θεωρεί ότι οι ενέργειες κατά των Παλαιστίνιων συνιστούν προδοσία του ιδανικού «ποτέ ξανά» και περιγράφει τον Σιωνισμό ως ένα αποικιοκρατικό σχέδιο που χρησιμοποιεί το εβραϊκό τραύμα για να δικαιολογήσει το τραύμα που προκαλεί στους Παλαιστίνιους.
O παλαιστίνιος μπλόγκερ Χάμζα Σααντά ρωτά τον Γκαμπόρ Ματέ αν φταίει το Ισραήλ ή η Χαμάς γι’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα. Και ο Ματέ, προς τιμήν του, δεν ακολουθεί την πεπατημένη των ίσων αποστάσεων που ακολουθούν πάρα πολλοί αστοί διανοούμενοι στη Δύση. Ας βγάλουμε τη Χαμάς από την εξίσωση, είναι η απάντησή του…
Η απάντηση που είχε δώσει ο Ματέ στον Σααντά, όταν τον ρώτησε αν φταίει το Ισραήλ ή η Χαμάς γι’ αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γάζα, ήταν η εξής:
«Στην πραγματικότητα, είναι πολύ ευρύτερο από αυτό. Αυτό που ευθύνεται είναι η μακρά ιστορία της δυτικής αποικιοκρατίας στη Μέση Ανατολή, που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα και συνεχίστηκε τον 20ό αιώνα, με αποκορύφωμα τη βρετανική κατοχή της Παλαιστίνης, η οποία εκείνη την περίοδο διευκόλυνε την μετανάστευση εβραίων από την Ευρώπη και τον εκτοπισμό του γηγενή πληθυσμού. Ετσι, χωρίς εκείνη τη βρετανική υποστήριξη και χωρίς την ιμπεριαλιστική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σήμερα, το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να έχει κάνει τίποτα. Ο σιωνισμός θα ήταν ένα μικρό κίνημα με καμία πιθανότητα επιτυχίας. Αν με ρωτάτε λοιπόν ποιος ευθύνεται, η τελική ευθύνη βρίσκεται στο δυτικό αποικιοκρατικό σύστημα που εξέθρεψε και διευκόλυνε και συνεχίζει να υποστηρίζει το σιωνιστικό εγχείρημα. Μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνιων, το θέμα δεν είναι η Χαμάς. Το Ισραήλ καταπίεζε, σκότωνε, σφαγίαζε Παλαιστίνιους δεκαετίες προτού υπάρξει η Χαμάς. Και η πρώτη σφαγή Παλαιστίνιων στη Γάζα συνέβη το 1956, δεκαετίες προτού υπάρξει καν η Χαμάς. Οπότε, ας μην βάζουμε καν τη Χαμάς στην εξίσωση. Είναι το σιωνιστικό εγχείρημα [που είναι] αποφασισμένο να καταλάβει ολόκληρη την Παλαιστίνη, εκτοπίζοντας τον γηγενή πληθυσμό και που υποστηρίζεται από το δυτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα».
Ο Γκαμπόρ Ματέ ήταν καλεσμένος στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση για μια σειρά εκδηλώσεων. Μεταξύ αυτών ήταν και μια «θεραπευτική συζήτηση για το ψυχικό τραύμα, τη γονεϊκότητα και τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης» (με εισιτήριο από 10 μέχρι 70 ευρώ). Σ’ αυτή τη δίωρη συζήτηση μίλησε και για τη γενοκτονία στη Γάζα, για το διαχρονικό έγκλημα του σιωνισμού και για το δικαίωμα των Παλαιστίνιων στην αντίσταση στην κατοχή, ακόμα και στην ένοπλη αντίσταση.
Ο Γκαμπόρ Ματέ βασισμένος στην ιστορική αλήθεια και με την επιστημοσύνη του ανθρώπου που γνωρίζει τι σημαίνει διαρκές και διαγενεακό τραύμα,  περιέγραψε τα εγκλήματα του σιωνισμού κατά των Παλαιστίνιων, από το 1948 ως τη  σημερινή γενοκτονία στη Γάζα. Στηλίτευσε την υποκρισία των Δυτικών και τη στήριξή τους στους σιωναζιστές, αναγνώρισε το δικαίωμα των Παλαιστίνιων στην ένοπλη αντίσταση και το δικαίωμά τους να έχουν ένα τόπο να ζουν. 
Και είπε τα εξής: 
«Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι πέρυσι επισκέφθηκα για πρώτη φορά το Άουσβιτς. Παραλίγο, μάλιστα, να βρεθώ εκεί μαζί με τη μητέρα μου, όταν ήμουν έξι μηνών, κάτι που δυστυχώς δεν απέφυγαν άλλοι συγγενείς μου, συγκεκριμένα ο παππούς μου, που ήταν γιατρός και συγγραφέας, όπως είμαι κι εγώ σήμερα.
«Στάθηκα, λοιπόν, σε ένα σημαντικό σημείο στο Μπίρκεναου, που είναι το τμήμα εξόντωσης του στρατοπέδου, εκεί όπου κατέβαιναν από τα τρένα και στέλνονταν κατευθείαν στους θαλάμους αερίων. Φεύγοντας από εκεί –παρεμπιπτόντως, με είχε καλέσει μια πολωνική ομάδα να μιλήσω για την Παλαιστίνη– πήγα σε πέντε ιερές πόλεις, στο Γκντανσκ και στο Βρότσλαβ και στη Βαρσοβία και στην Κρακοβία και σε άλλη μια πόλη. Πρέπει στο σημείο αυτό να ομολογήσω ότι στα νιάτα μου ήμουν σιωνιστής. Μου φαινόταν απόλυτα λογικό τότε, μετά από αυτό που μας συνέβη, να έχουμε τη δική μας χώρα και τον δικό μας στρατό και το δικό μας κράτος, ώστε να μην μας ξανασυμβεί ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. Ήταν φυσικό, κατά κάποιον τρόπο, να το πιστεύω, και είχε νόημα. Το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν μου είχε μιλήσει ποτέ για τους Παλαιστίνιους. Κανείς δεν μου είπε ποτέ ότι στη γη που διεκδικήσαμε για εμάς ήδη ζούσαν άνθρωποι. Και ότι για να πάρουμε εκείνη τη γη, έπρεπε να καταπιέσουμε, να σκοτώσουμε, να σφαγιάσουμε, να ληστέψουμε, να εκδιώξουμε και να εξορίσουμε τον ντόπιο πληθυσμό. Αυτό δεν ήταν κάτι που το είδαν εκ των υστέρων· το ήξεραν εξαρχής. Και υπήρχαν άνθρωποι που τους προειδοποίησαν και τους είπαν: δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό, γιατί ζουν ήδη άλλοι εκεί. Αλλά αυτό δεν απασχολούσε τους σιωνιστές, όπως ο πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Ο ιδρυτής, λοιπόν, του Εργατικού Κόμματος ήταν φίλος του παππού μου –που με τη σειρά του εκπροσωπούσε τους αναθεωρητικούς σιωνιστές, οι οποίοι αργότερα έγιναν το κόμμα Λικούντ, το οποίο είναι το σημερινό κυβερνών κόμμα– και μας έλεγε ότι πρέπει να σταματήσουμε να αποκαλούμε τους Άραβες τρομοκράτες, γιατί δεν είναι. Είναι απλώς άνθρωποι που υπερασπίζονται την πατρίδα τους. Και, όπως ξέρουμε, κανείς δεν παραδίδει την πατρίδα του αμαχητί. Οι Έλληνες το ξέρουν αυτό, που πολεμούσαν με όλο τους το είναι κατά των Τούρκων κατακτητών. Επομένως, η αντίσταση των Αράβων –και ειδικά των Παλαιστινίων–απέναντι σε εμάς ήταν λογική γιατί απλώς έκαναν αυτό που θα κάναμε κι εμείς στη θέση τους. Οπότε ήταν λάθος εξαρχής να τους αποκαλούμε “τρομοκράτες”. Και αυτό είναι κάτι που δεν άρχισε το 1948, αλλά πολύ νωρίτερα». 
Και συνέχισε: 
 «Έχω πάει στην Παλαιστίνη αρκετές φορές. Τελευταία ήταν το 2022· δούλεψα με διαφορετικές ομάδες. Και συνειδητοποίησα, όταν βρέθηκα με γυναίκες τραυματισμένες ψυχικά από βασανιστήρια σε φυλακές των Ισραηλινών, ότι αυτά τα κάνουν στους Παλαιστίνιους χρόνια τώρα. Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια των Παλαιστινίων γίνονται τουλάχιστον από το 1948. Αυτό είναι καταγεγραμμένο όχι μόνο από τους Παλαιστίνιους αλλά και από διαφορετικές πηγές, αν και θα αρκούσε και μόνο η μαρτυρία τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί επικαλούμαστε την εβραϊκή εμπειρία, όσον αφορά το Ολοκαύτωμα, και όχι τους Παλαιστίνιους όταν υποστηρίζουν όλα αυτά που τους συνέβησαν. Πάντα όμως απαιτούμε η εμπειρία των Παλαιστινίων να επικυρωθεί από κάποιον άλλον. Όταν εργαζόμουν, λοιπόν, το 2022 με αυτές τις γυναίκες τις βασανισμένες σε ισραηλινές φυλακές, που υπέφεραν από μετατραυματικό στρες, είδα πράγματα που δεν περιγράφονται. Το Ισραήλ κρατά δεκάδες χιλιάδες ή χιλιάδες Παλαιστίνιους στη φυλακή, χωρίς να τους παραχωρεί το δικαίωμα της δίκης και πολλές φορές χωρίς καν να έχει αποδεικτικά στοιχεία εναντίον τους, και ενώ είναι γνωστό πως βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν δικαίωμα στην αντίσταση, ειδικά απέναντι σε ένα κράτος στρατιωτικής κατοχής.
Αλλά ούτε αυτό τους αναγνωρίζεται, αντιθέτως βασανίζονται, βιάζονται και κακοποιούνται. Παιδιά λιμοκτονούν σε ισραηλινές φυλακές και οι εφημερίδες σας δεν το αναφέρουν καν. Η κυβέρνησή σας δεν το λέει. Το ναυτικό σας δεν προστατεύει τη νηοπομπή. Κανείς δεν το κάνει. Έπειτα έχουμε τη Γενοκτονία. Και όταν λέω “Γενοκτονία”, το λέω έχοντας πλήρη επίγνωση. Υπάρχουν τουλάχιστον 10 Εβραίοι Ισραηλινοί μελετητές του Ολοκαυτώματος που έχουν πει ότι αυτό που έκανε και κάνει το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία, χειρότερο από το Άουσβιτς. Όταν λέω ότι είναι χειρότερο από το Άουσβιτς, δεν εννοώ ότι η εμπειρία είναι χειρότερη, γιατί δεν υπάρχει τίποτα σαν το Άουσβιτς. Εννοώ ότι αυτήν τη φορά το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Δεν μπορούμε, επομένως, να αναρωτιόμαστε πώς γίνεται ο κόσμος να επέτρεψε τη γενοκτονία των Εβραίων, των ομοφυλοφίλων και των Ρομά –ξέρετε τι συνέβη εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού– και να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό μπροστά στα μάτια μας. Οι Γερμανοί έκαναν τα πάντα για να το κρύψουν, ενώ τώρα το βλέπουμε ακόμα και στο YouTube και το TikTok, απροκάλυπτα. Είναι ό,τι χειρότερο έχω δει σε όλη μου τη ζωή. Και μπορώ να πω και κάτι ακόμα, ίσως το ξέρετε, ίσως όχι. Όταν παιδιά τραυματίζονται στη Γάζα και πρέπει να ακρωτηριαστούν τα άκρα τους, αυτό γίνεται χωρίς αναισθησία, επειδή δεν υπάρχει αναισθησία διαθέσιμη. Φανταστείτε να έχετε ένα κόψιμο στο χέρι και να ράβουν το τραύμα χωρίς αναισθησία. Δεν μιλάμε για πληγές και βελόνες, μιλάμε για πριόνια που κόβουν το άκρο σου και δεν σου επιτρέπεται να έχεις αναισθησία αν είσαι παιδί. Αυτό συμβαίνει στη Γάζα και δεν το λέει κανείς. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σας κυβέρνηση, ούτε ο Τύπος το αναφέρει, και είναι σχεδόν ασύλληπτο. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γι’ αυτό το θέμα γιατί τίποτα στη ζωή μου δεν με έχει πληγώσει τόσο πολύ. Περισσότερο από όλα με πληγώνει ότι το κάνουν στο όνομά μου, επειδή αυτό μας συνέβη κάποτε. Αυτό που ξέρω είναι ότι διαπράττουμε ένα τεράστιο αμάρτημα που γίνεται ακόμα χειρότερο επειδή το βλέπουμε να συμβαίνει αλλά δεν παρεμβαίνουμε. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο».
Εδώ η τοποθέτησή του (για υποτιτλισμό στα ελληνικά δείτε το στο youtube).

www.imerodromos.gr

Οι ανισότητες και η (γαλλική) επανάσταση

Οι ανισότητες ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις.

Θέμης Τζήμας

Μαζεύονται πολλοί ελέφαντες στο «δωμάτιο» των διεθνών (και εσωτερικών) υποθέσεων: το κράτος του Ισραήλ και η δολοφονικότητά του, ο εκφασισμός των ΗΠΑ και ο ιμπεριαλισμός τους, η φθορά της ισχύος της «Δύσης», η προετοιμασία ενός κατακλυσμιαίου πολέμου είναι μερικοί από αυτούς. Πίσω από όλους αυτούς τους «ελέφαντες» υπάρχει ένας άλλος: η διόγκωση των ανισοτήτων σε τέτοιο βαθμό ώστε ένα ανεξέλεγκτο διεθνές κατεστημένο με τοπικά παραρτήματα εξίσου αντικοινωνικά με αυτό.

Σύντομα οι ΗΠΑ θα «φιλοξενούν» περίπου 36 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας (το ένα δέκατο του πληθυσμού) και επίσης τον πρώτο τρισεκατομμυριούχο στον κόσμο. Αν ορισμένες προβλέψεις αποδειχθούν ορθές, Η καθαρή περιουσία του Ίλον Μασκ θα είναι ίση με περίπου το 3.2% του ΑΕΠ των ΗΠΑ, υπερδιπλάσια από την καθαρή περιουσία του Rockefeller στα τέλη της δεκαετίας του ’30. Όπως γράφει η Wall Street Journal “Οι πλουσιότεροι έχουν γίνει ακόμα πλουσιότεροι και ελέγχουν ένα μερίδιο ρεκόρ του πλούτου της Αμερικής. Νέα στοιχεία δείχνουν ότι 1 τρισεκατομμύριο δολάρια πλούτου δημιουργήθηκε μόνο για τα 19 πλουσιότερα αμερικανικά νοικοκυριά το 2024. Αυτό είναι περισσότερο από την αξία ολόκληρης της οικονομίας της Ελβετίας. Χρειάστηκαν τέσσερις δεκαετίες για να αυξηθεί το κορυφαίο 0,00001% του μεριδίου των Αμερικανών στον συνολικό πλούτο των νοικοκυριών των ΗΠΑ από 0,1% το 1982 -όταν 11 νοικοκυριά αποτελούσαν αυτή τη σπάνια ομάδα- σε 1,2% το 2023, σύμφωνα με ανάλυση του Gabriel Zucman, οικονομολόγου στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού».

Τα δεκαεννέα κορυφαία νοικοκυριά στην Αμερική ελέγχουν τώρα περίπου το 2% του συνολικού πλούτου του έθνους -περισσότερο από τα χαμηλότερα 65 εκατομμύρια μαζί. Το κορυφαίο 1% κατέχει το ήμισυ του συνόλου του χρηματιστηρίου.

Ο καθηγητής Guido Alfani δημοσίευσε μια εργασία που μέτρησε τα επίπεδα ανισότητας πλούτου στην Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία μέχρι το 1300 σε μερικές περιπτώσεις. Γύρω στο 1790 η Γαλλία είχε συντελεστή Gini μεταξύ 0,8 και 0,85. Τα στοιχεία από την Παγκόσμια Βάση Δεδομένων Ανισότητας αποκαλύπτουν ότι τα τελευταία χρόνια ο δείκτης Gini της Γαλλίας κατέγραψε επίπεδο 0,73. Αυτό είναι κάτω από το επίπεδο της δεκαετίας του 1790, αλλά και πάλι βρίσκεται εντυπωσιακώς κοντά. Στην πραγματικότητα, σήμερα το πλουσιότερο 1% στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατέχει περίπου το 25% του συνόλου του ιδιωτικού πλούτου, ενώ το χαμηλότερο 50% του πληθυσμού μοιράζεται μόλις το 3%. Το 2023 το επίπεδο ανισότητας πλούτου των Ηνωμένων Πολιτειών σημείωσε στον δείκτη Gini «σκορ» 0,83, το οποίο είναι ακριβώς σύμφωνο με τη Γαλλία τις τελευταίες ημέρες της μοναρχίας της. Το κορυφαίο 1% των Αμερικανών κατέχει το 35% του καθαρού ιδιωτικού πλούτου της χώρας, ενώ το χαμηλότερο 50% μοιράζεται το 0,9%.

Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους δημοκρατία  με αυτές τις ανισότητες. Το κατεστημένο κάνει ό,τι θέλει και οι υπόλοιποι είτε (θα) υποτάσσονται, είτε (θα) επαναστατούν. Μέχρι να συμβεί το τελευταίο θα βλέπουμε σποραδικές εκρήξεις βίας να εναλλάσσονται με μαζική κατάθλιψη.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε τεχνολογική εξέλιξη, με τη φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης να πρωταγωνιστεί σήμερα, ακριβώς επειδή χειραγωγείται από το εν λόγω κατεστημένο επιτείνει περαιτέρω την ανισότητα. Η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη δημιουργήσει πενήντα νέους δισεκατομμυριούχους μόνο το 2025 και έχει κάνει τους υπάρχοντες δισεκατομμυριούχους περίπου μισό τρισεκατομμύριο δολάρια πλουσιότερους. Από τότε που κυκλοφόρησε το ChatGPT το 2022, ο πλούτος του κορυφαίου 1% έχει αυξηθεί κατά 15 τρισεκατομμύρια δολάρια. Για το περίπου 40% που δεν κατέχει μετοχές, η τεχνητή νοημοσύνη τους έκανε μηδέν δολάρια.

Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το σαράντα τοις εκατό των εταιρειών του S&P 500 παρέχουν ιδιωτική ασφάλεια για τα στελέχη τους, από 24 τοις εκατό μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Υπάρχουν πλέον διπλάσιοι ιδιωτικοί φρουροί ασφαλείας στην Αμερική από τους αστυνομικούς. Πρόκειται για την εμπέδωση της τάσης των υπερπλουσίων να αποσπαστούν πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία μάλιστα επιχειρούν να προσλάβει και βιολογικά χαρακτηριστικά.

Οι ανισότητες θρέφουν την προκλητικότητα του κατεστημένου και τον θυμό των εκμεταλλευομένων. Ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις. Και οι εκρήξεις ενίοτε εξελίσσονται σε επαναστάσεις ή αλλιώς σε εκφασισμό. Αυτό (την επανάσταση) φοβάται το κατεστημένο παγκοσμίως και στο εσωτερικό μιας σειράς κρατών εξ ου και θρέφει τον εκφασισμό. Αν δεν θέλουμε να μας πνίξει ένας φασισμός πιο μαύρος από τον προηγούμενο ακόμα, η πραγματοποίηση αυτού του φόβου του κατεστημένου, της επανάστασης και της αλλαγής του μοντέλου, είναι ο δρόμος της επιβίωσης για την ανθρωπότητα.

kosmodromio.gr

Ο καρκίνος δεν είναι μάχη – Σταμάτα να “ξεπετάς” το θάνατο

H Γωγώ Μαστροκώστα δεν ήθελε τον όρο "μαχήτρια". Ας σταματήσουμε επιτέλους, να είμαστε πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω. πρόχειροι στους θανάτους και ας σεβαστούμε αυτούς που φεύγουν, αλλά και όσους μένουν πίσω.

Νίκη Μπάκοουλη

Τελικά, η ενσυναίσθηση φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε πάρα πολύ δύσκολη πίστα για την ανθρωπότητα. Όπως και το να σκέφτεσαι πριν μιλήσεις. Ή να δείχνεις τον ελάχιστο σεβασμό, κατ’ αρχάς στον εαυτό σου και μετά στους άλλους, αποφεύγοντας κλισέ στις τραγωδίες.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έγινε το τελευταίο παράδειγμα της προχειρότητας μας, στον πραγματικό και τον ψηφιακό κόσμο.
Μια νέα γυναίκα πέθανε, έπειτα από 15 χρόνια καθημερινής αγωνίας για το αν θα ξημερωθεί αύριο, με το σώμα της να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της και η συντριπτική πλειοψηφία των media (social και άλλων) έκρινε πως δεν χρειάζεται κάτι άλλο για να καλύψει το γεγονός από κενές (παρωχημένες) κοινοτοπίες.
Σαν να φοβόμαστε τις λέξεις (πχ το θάνατο) και καταλήγουμε να γινόμαστε επιφανειακοί έως και αναίσχυντοι.
Επίτρεψε μου να σου εξηγήσω γιατί τα κλισέ αυτά είναι η απόλυτη ασέβεια, αφού τονίσω ότι για έναν άνθρωπο που έχει καρκίνο, κάθε μέρα είναι νίκη.

1. “Έχασε τη μάχη με τον καρκίνο”
Ασθενείς έχουν ενημερώσει ότι αυτή η φράση μετατρέπει το θάνατο σε προσωπική τους αποτυχία και για αυτό δεν θέλουν να τη βλέπουν, παρ’ όλα αυτά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι την “ξεπέτα”. Να στο κάνω λιανά: πρόκειται για διατύπωση που αφήνει την υπόνοια πως ο ασθενής απέτυχε στην προσπάθεια του να “κερδίσει τη μάχη”.
Ενέχει δηλαδή, και την υποψία ότι δεν πολέμησε αρκετά. Μόνο η καρδούλα τους το ξέρει τι περνούν, οπότε ας προσπαθήσουμε να είμαστε ελαχίστως άνθρωποι και ας σταματήσουμε να μετατρέπουμε έναν σύνθετο, βιολογικό και συχνά τυχαίο θάνατο, σε προσωπική αποτυχία του ασθενούς.
Παρεμπιπτόντως, η Elena Semino του Lancaster University, εκ των κορυφαίων ερευνητριών σε μεταφορές για τον καρκίνο έδειξε μαζί με την ομάδα της, πως αυτή η φράση Metaπροκαλεί αισθήματα ενοχής και αποτυχίας σε ασθενείς.

Για αυτό συνέστησαν να αποφεύγεται στις νεκρολογίες και στα ΜΜΕ, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

2. “Άνιση μάχη”
Ξεπερνώ τη μοιρολατρία της φράσης και περνώ κατευθείαν στην τεμπελιά της, καθώς αγνοεί την πολυπλοκότητα της νόσου και ενισχύει την πεποίθηση ότι ο καρκίνος είναι πιο δυνατός, ως εκ τούτου η “ήττα” είναι λογική.
Ενισχύουν την ιδέα ότι η έκβαση εξαρτάται από “δύναμη”, αντί από ιατρικούς παράγοντες, θεραπείες και τύχη.
Επίσης, μελέτη του USC Dornsife δείχνει ότι οι στρατιωτικές μεταφορές (η χρήση λέξεων όπως “πόλεμος”, “μάχη” και “εχθρός”) αυξάνουν την μοιρολατρία, καθώς οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έτσι, μειώνεται η διάθεσή τους για πρόληψη και εξετάσεις.

3. “Λιγοψύχησε κάποιες φορές”
Αυτή η τοποθέτηση λειτουργεί ως… ενημέρωση πως δεν έχουμε συστηθεί καν με την ενσυναίσθηση. Εκτός και αν ζεις σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, όπου δεν υπάρχουν προβλήματα, έχεις νιώσει τη δυσφορία που προκαλεί η εξέλιξη σου σε ζογκλέρ που οφείλει να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα, καθημερινά.
Αν τυχόν κουβαλάς και κάποιο τραύμα, έχεις σκεφτεί τουλάχιστον μια φορά να εγκαταλείψεις. Φαντάσου να διεκδικείς τη ζωή σου επί 15 συναπτά έτη, καθημερινώς και αδιαλείπτως.
Εύλογα θα υπάρξουν και μέρες που θα νιώσεις εξάντληση, απόγνωση, κούραση. Αυτό δεν σημαίνει ότι λιγοψυχείς, αλλά πως είσαι άνθρωπος.
Με το “λιγοψύχησε κάποιες φορές” κρίνεις κανονικές ανθρώπινες αντιδράσεις ως αδυναμία. Άσε που προβάλεις τεράστιες προσδοκίες στους ασθενείς, λες και ΠΡΕΠΕΙ να είναι δυνατοί συνέχεια. Δεν πρέπει τίποτα. Μόνο ό,τι αποφασίζουν οι ίδιοι.

---------------------------------------------------------------------------------------

H Νίκη Μπάκουλη είναι δημοσιογράφος στο sport24.gr και στο news247.gr. Όταν, στην εύθραυστη ηλικία των 17 χρόνων, τη ρωτούσαν τι ήθελε να γίνει, δεν είχε καμία διάθεση να αποφασίσει και το έριξε στο συναίσθημα. Έλεγε «θέλω να συνεχίσω το έργο του πατέρα μου», που είχε αποχωρήσει εσπευσμένα από το μάταιο τούτο κόσμο. Συγκινημένοι όλοι, την άφηναν στην ησυχία της, εκτός της μητρός της που είπε να της χαράξει πορεία και έτσι, βρέθηκε στο Sportime του Χάρη Ξύδη, φίλου του πατέρα της, Νίκου Μπάκουλη. Η δουλειά της έγινε η ζωή της και όταν ήρθε ο κορεσμός στη σχέση, εμφανίστηκε και η κρίση για να μας γυρίσει στα βασικά αυτής της ζωής. Η αγάπη ξαναέγινε έρωτας και η δουλειά έγινε πάλι χόμπι.

news247.gr

Blair vs Deep State;

Aπίστευτες κωλοτούμπες από τον Tony Blair για το Κλίμα, τoν Putin και τις ΗΠΑ! Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη διαμάχη στα έγκατα των οικογενειών της παγκόσμιας elite έρχεται να τορπιλίσει την ευγονική Agenda 2030

Breaking News

  

Ξαφνικά απίστευτες κωλοτούμπες από τον Tony Blair, ένα από τα πιο επιθετικά πολιτικά πιστόλια του deep state, ο οποίος ανατινάζει το αφήγημα της Eυγονικής Επιχείρησης Μείωσης του πληθυσμού με εργαλεία όπως η Κλιματική Αλλαγή της οποίας ο ίδιος υπήρξε φανατικός πολιτικός μπράβος.

Μιλώντας στο είπε μεταξύ άλλων

-Ο Keir Starmer θα πρέπει να καταρρίψει την «άσκοπη» ατζέντα του Ed Miliband για μηδενικό καθαρό αποτύπωμα…

τορπιλίζοντας με αυτό τον τρόπο ένα εργαλείο αιώνων του deep state για τις ανάγκες της Επιχείρησης Αφανισμού της κοστοβόρου και σκεπτόμενης οικογένειας.

Ο Blair δεν αρκέστηκε σε αυτό. Ανατίναξε επίσης το αφήγημα της Ursula για δήθεν απειλή του Putin το οποίο έστειλε μία απίστευτη κάνουλα δις ευρώ στην ηγεσία της Ουκρανίας

-Δεν πιστεύω ότι ο Πρόεδρος Putin, αν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, θα επιστρέψει και θα προσπαθήσει να εισβάλει στην Ευρώπη»

Η τρίτη φαρμακερή για την Agenda του deep state ατάκα του Blair αφορούσε το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεν έσπευσε στο πλευρό των ΗΠΑ στο πόλεμο με το Ιράν

-Η Αμερική δεν είναι σημαντικός σύμμαχος. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ασφάλειάς μας. Έτσι, όταν έρχονται να ζητήσουν τη βοήθειά μας, πρέπει να το σκεφτείτε πολύ και σοβαρά πριν την αρνηθείτε. Επειδή, αν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ασφάλειάς μας, θα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους, αν μπορούμε. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμμετέχουμε σε κάθε τους ενέργεια. Εννοώ, για παράδειγμα, δεν νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε ποτέ – αν σκεφτόντουσαν σοβαρά να καταλάβουν τη Γροιλανδία ή κάτι τέτοιο, φυσικά δεν θα λέγατε ναι σε αυτό. Αλλά αυτή είναι μια ενέργεια σε σχέση με το Ιράν και μας ζητήθηκε υποστήριξη, όχι να συμμετάσχουμε στη στρατιωτική δράση.

Aναζητείστε τον λόγο για τις κωλοτούμπες Blair στη διαμάχει η οποία υποβόσκει στα έγκατα των οικογενειών του deep state καθώς αιωρείται η απειλλη συμμετοχής σε Γενοκτονία, στον αφανισμό του δυτικού πληθυσμού και στην καταστροφή του δυτικού πολιτισμού. 

Επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Μάτι, ανατολική Αττική, στις 4 Σεπτεμβρίου, 2018

Καθώς οι αποκαλύψεις είναι διαρκείς υπάρχει έντονη διένεξη ανάμεσα στα μέλη του deep state κάποιοι εκ των οποίων με την συμβολή του μηχανισμού τους στην Ελλάδα διέταξαν και την στρατολόγηση του Τσίπρα στην αποστολή της ευγονικής Agenda 2030-μία εκ των πλέον θανατηφόρων Επιχειρήσεων της οποίας σε παγκόσμια κλίμακα ήταν η Στρατιωτική Επιχείρηση της Πανδημίας COVID-19 ενώ ως εσωτερικές Επιχειρήσεις Μαύρου Κύκνου αντιμετωπίζονται από ειδικούς αναλυτές οπλικών συστημάτων και δράσης στο πεδίο οι Επιχειρήσεις στο Μάτι, τα Τέμπη, στον Θεσσαλικό Κάμπο, οι Εργαστηριακές Πυρκαγιές στον Εβρο και την Αττική, κλπ. James Melville 🚜στο X, Chay Bowesστο X, James Melville 🚜στο X, The Cradleστο X, Chay Bowesστο X, 🪙drugα ɐuoɹʇs mєdαlu🪙στο X, 

Τι συμβαίνει με την Βρετανία -Ευρώπη και την Ενέργεια;

Οι εκπομπές της Βρετανίας είναι κάτω από το 1% των παγκόσμιων συνόλων. Η απαίτηση του deep state για μηδενικό διοξείδιο του άνθρακα έχει μόνο μία λογική-τη θανάτωση της οικογένειας, της βιομηχανίας, της αγροτικής παραγωγής, της διατροφικής αλυσίδας.

Ενώ ο ανεκδιήγητος Βρετανός πρωυθυπουργός παραλύει τις επιχειρήσεις και αυξάνει τους λογαριασμούς με επιδοτήσεις, φόρους και αναξιόπιστες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η Κίνα, οι ΗΠΑ και η Ινδία (πάνω από το 50% των εκπομπών) δίνουν προτεραιότητα στη φθηνή, αξιόπιστη ενέργεια για την τροφοδοσία της ανάπτυξης και των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης.

Η Κίνα κατασκευάζει ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και εξαντλεί τον άνθρακα.

Εν τω μεταξύ, η Βρετανία κλείνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Βόρειας Θάλασσας, μόνο και μόνο για να το εισάγουν ούτως ή άλλως άλλες χώρες.

O Blair αίφνης είδε το αυτονόητο: Η εμμονή με τους επιταχυνόμενους στόχους, αγνοώντας την ενεργειακή ασφάλεια και την προσιτή τιμή, είναι οικονομική αυτοκτονία.

Η Ευρώπη και η Βρετανία χρειάζεται φθηνή ενέργεια για να ανταγωνιστούμε, να ηλεκτροδοτηθούμε και να αναπτυχθούμε, όχι φαντασιώσεις που σηματοδοτούν αρετή και πλήττουν περισσότερο τις οικογένειες και τα εργοστάσια.

Ο ζήλος για μηδενικές εκπομπές  βλάπτει τους πολίτες με

• Υπερβολικά υψηλούς λογαριασμούς ενέργειας.
• Βιομηχανίες που εγκαταλείπουν ή κλείνουν.
• Κινδύνους συσκότισης από διακοπτόμενη αιολική/ηλιακή ενέργεια.
• Δισεκατομμύρια σπαταλώνται σε στόχους που μόλις κινούν την παγκόσμια βελόνα.

Αυτό δεν είναι ηγεσία, είναι ιδεολογία ευγονισμού και θανάτου έναντι της πραγματικότητας.

Η «πράσινη» Agenda κάνει την Ευρώπη φτωχότερη, πιο κρύα και λιγότερο ανταγωνιστική, ενώ οι μεγάλοι εκπομποί γελούν και συνεχίζουν να τρυπούν.

-Εγκαταλείψτε τη φαντασία, δώστε προτεραιότητα στην προσιτή ενέργεια και βάλτε τους  εργαζόμενους πάνω απ’ όλα.

Το μηδενικό καθαρό έως το 2050 ήταν πάντα ένας μακροπρόθεσμος και ανέφικτος στόχος-εκτός εάν απομείνει μόλις 1 δις παγκόσμιος πληθυσμός με τους κοστοβόρους δυτικούς σχεδόν αφανισμένους.

Η επιβολή του με ιλιγγιώδη ταχύτητα το 2026 είναι παραληρηματική και ευγονική. Μία ακόμη Σατανική έμπνευση μίας χούφτας ψυχοπαθών μελών του deep state (όπως τους είδαμε στους Estein Files) και των ανά τον κόσμο εξίσου ψυχοπαθών εργαλείων τους… 

kourdistoportocali.com

Απόστολος Αποστόλου: Μια βαθιά ανθρωπολογική αλλαγή και οι τελευταίες ημέρες της πολιτικής "Πομπηίας"

Ο καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, μιλάει στον 98.4 για το πώς μεταφράζεται η αλλαγή που έχει ήδη συντελεστεί μπροστά στα μάτια μας, αλλά ελάχιστοι δείχνουν να την αντιλαμβάνονται στην πραγματική της διάσταση. Είναι μια  βαθιά ανθρωπολογική ανατροπή, που δεν αφορά μόνο την πολιτική ή την τεχνολογία, αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στην κοινωνία. Ο πολίτης της συμμετοχής, της συλλογικής ευθύνης, της παρέμβασης και της πολιτικής πράξης μοιάζει να έχει αποσυρθεί αθόρυβα από το προσκήνιο. Στη θέση του ξεπροβάλλει ένας νέος τύπος ανθρώπου: ο «χρήστης» της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, ο πελάτης των δημόσιων υπηρεσιών, ένας καταναλωτής επιλογών που περισσότερο προσομοιάζουν σε ψηφιακή ψευδαίσθηση παρά σε πραγματική δημοκρατική συμμετοχή. Η κοινωνική πίεση δεν λειτουργεί με το «μην», αλλά με το «να δείχνεις». Κι εδώ ίσως κρύβεται η μεγαλύτερη μετατόπιση της εποχής: η μετάβαση από τον ενεργό πολίτη στον διαχειρίσιμο χρήστη και από την ανοιχτή απαγόρευση στην εσωτερικευμένη συναίνεση. Την ίδια ώρα, όπως λέει, οι  μέρες έχουν αρχίσει να μυρίζουν θειάφι. Όχι εκείνο το τίμιο θειάφι του παλιού φαρμακείου, που το ’παιρνες για να γιατρέψεις τη ψώρα της εποχής, αλλά το άλλο, εκείνο  το πολιτικό, το υπόγειο, το βεζουβιανό.

Ζούμε, λέει, σε δημοκρατία. Μα η δημοκρατία τελευταία θυμίζει εκείνον τον κουρασμένο εισπράκτορα του επαρχιακού λεωφορείου, που τρυπάει εισιτήρια δίχως να κοιτάζει πού πάει το όχημα. Η χώρα θυμίζει τις τελευταίες ημέρες της Πομπηίας. Όχι γιατί έρχεται κάποια θεία τιμωρία (έτσι και αλλιώς οι θεοί έχουν προ πολλού παραιτηθεί από την ελληνική υπόθεση) αλλά γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να χορεύουν ενώ ο ουρανός σκουραίνει. Στις οθόνες όμως  χαμογελούν υπουργοί σαν ξεχασμένοι παρουσιαστές τηλεπαιχνιδιού. Στις αίθουσες των συνεδριάσεων περιφέρονται συμβουλάτορες με τη γλώσσα κολλημένη πάνω στις λέξεις «ανάπτυξη», «σταθερότητα», «μεταρρύθμιση», λες και οι λέξεις ακόμη μπορούν να σώσουν κάτι.

Κι ύστερα ήρθαν τα νέα κόμματα. 

Πλάσματα «γενετικού χιμαιρισμού», παλαιότερα τα λέγαμε κόμματα κουρελού, τώρα τους φοράνε ευρωπαϊκά σακάκια και τα παρουσιάζουν σαν καινούργιες αφίξεις. Παίρνουν λίγο από δεξιά, λίγο από αριστερά, λίγο από κέντρο, λίγο από τηλεοπτικό πάνελ, λίγο από χορηγούς, λίγο από αλγόριθμους κοινωνικών δικτύων, και φτιάχνουν πολιτικούς οργανισμούς που θυμίζουν μεταμοσχεύσεις χωρίς σώμα. ολόκληρο το άρθρο στο Documento

Σύμβαση ΕΕ-Pfizer για εμβόλια Covid-19: «Υπάρχουν παρενέργειες που δεν τις ξέρουμε & ούτε γνωρίζουμε πότε θα εμφανιστούν»

«Τα συστατικά του αναπτύχθηκαν τάχιστα χωρίς να δοκιμαστούν»!

Newsroom | email: info@pronews.gr

Η μη επεξεργασμένη (χωρίς μαυρισμένες φράσεις) σύμβαση μεταξύ ΕΕ-Pfizer, η οποία συνάφθηκε για την αγορά των εμβολίων κατά της Covid-19 το 2021, είδε το φως της δημοσιότητας και με βάση τα όσα αποκαλύπτονται ενδέχεται να υπάρχουν παρενέργειες που επί του παρόντος δεν είναι γνωστές και επίσης κανείς δεν ξέρει μετά από πόσα χρόνια θα εμφανιστούν!
Οι πρότερα μαυρισμένες ρήτρες της σύμβασης αποκαλύπτουν ότι ο ευρωπαϊκός πληθυσμός έλαβε πειραματικά εμβόλια που δεν μπορούσε να αρνηθεί, αφού τον υποχρέωσαν να τα λάβει (με εκβιασμούς και εξαναγκασμούς), ενώ η Pfizer απαλλάχθηκε σιωπηλά από κάθε ευθύνη.
Το αρχικό έγγραφο παραδέχεται ότι:
Υλικά που σχετίζονται με τα εμβόλια αναπτύσσονται ραγδαία λόγω των έκτακτων συνθηκών (δηλαδή χωρίς να έχουν δοκιμαστεί επαρκώς).
Οι συμμετέχοντες αναγνωρίζουν ότι οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και η αποτελεσματικότητα δεν είναι προς το παρόν γνωστές! Αυτό σημαίνει ότι αυτές μπορεί να προκαλούν ασθένειες και θανάτους ακόμα και τώρα ή ακόμα και μετά από δέκα έτη, όπως έλεγαν έρευνες της εποχής.
Ενδέχεται να υπάρχουν ανεπιθύμητες ενέργειες του εμβολίου που δεν είναι προς το παρόν γνωστές, δηλαδή δεν έχουν καν προβλεφθεί ως πιθανό ενδεχόμενο. Andrew Bridgenστο X
Αυτές οι φράσεις είναι αυθεντικές και υπάρχουν στο τμήμα 4 του Order Form.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε δημοσιεύσει αρχικά βαριά λογοκριμένη (redacted) εκδοχή το 2021, όπου αυτά τα σημεία ήταν μαυρισμένα.
Η πλήρης μη λογοκριμένη εκδοχή κυκλοφόρησε στην Ιταλία και αναφέρθηκε από την εφημερίδα La Vanguardia, ενώ επιβεβαιώθηκε μέσω αιτημάτων δημόσιας πρόσβασης στην. Σλοβενία!
Ήταν τυπικό για όλα τα συμβόλαια «Operation Warp Speed»: οι κυβερνήσεις δέχτηκαν τον πειραματικό χαρακτήρα, την περιορισμένη ευθύνη της Pfizer και την αποζημίωση από το κράτος, προκειμένου να πάρουν γρήγορα μεγάλες ποσότητες εμβολίων.
Πώς λοιπόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανάγκασε τότε τους Έλληνες ή τους κατέστρεφε κοινωνικά και οικονομικά αν δεν το έκαναν, να εμβολιαστούν με ένα πειραματικό σκεύασμα;

www.pronews.gr

Το παλιό µασκαρεµένο σε καινούργιο

Ετσι θα τελειώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι µε έναν λυγµό, αλλά µε έναν κλαυσίγελο.

Χρύσα Κακατσάκη

Φαινοµενικά τα δύο νέα κόµµατα δεν συνδέονται ούτε ιδεολογικά ούτε ως προς την εκλογική βάση που απευθύνονται. Εχουν όµως κάποια κοινά σηµεία. Οι αρχηγοί τους άφησαν για πολύ καιρό να σέρνονται οι φήµες για την ίδρυση κόµµατος, αλλά σαν προβλέψιµο θρίλερ που ξέρουµε από την αρχή τον δολοφόνο. Αµφότεροι θα δεχτούν επιθέσεις πανταχόθεν, ο πρώτος για το παρελθόν του, η δεύτερη για τα κίνητρα και τις προθέσεις της. Τον Τσίπρα θα τον κυνηγούν οι σκελετοί του ’15 και η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ· την Καρυστιανού η µετατροπή ενός αγώνα σε branding.
Στην Ελλάδα της εξάντλησης, της απογοήτευσης, των χαµένων ψευδαισθήσεων και του συλλογικού τραύµατος η Μαρία των Τεµπών έγινε η οθόνη που προβάλλαµε πάνω της την αξιοπρέπεια του πένθους και την πίεση για απόδοση δικαιοσύνης. Οταν όµως η κοινωνική συµπαράσταση µεταβολίζεται σε διαφηµιστικό σποτ τεχνητής νοηµοσύνης και η λέξη «Ελπίδα» θυµίζει µπροσούρα των 80s, η εικόνα που είχαµε σχηµατίσει εξατµίζεται. Η ιδρυτική διακήρυξη, µε γενικότητες δεξιού λαϊκισµού, µε εσάνς αντισυστηµισµού και µια δόση ηθικής ανωτερότητας, δεν φέρνει κάτι καινούργιο. Στήνει ξόβεργες πάνω από τη δεξαµενή των  αγανακτισµένων ετερόκλητης προέλευσης µε συγκολλητική ουσία την ίδια. Σηµειολογικά το όνοµά της στον λογότυπο και στις αφίσες δηλώνει τον προσωποπαγή χαρακτήρα, επιβεβαιώνοντας τον Μπρεχτ: «Το φρέσκο κρέας το τρώνε µε παλιά  πιρούνια».
Το παλιό µασκαρεµένο σε καινούργιο φαίνεται να διαπερνά και την επανεµφάνιση Τσίπρα. Υστερα από τρία χρόνια αγρανάπαυσης και σιωπής, µετά τις περιοδείες σαν βιβλιοπώλης, µετά τους παρένθετους αρχηγούς στον ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται να µας πει πόσο αναντικατάστατος είναι. Κανονικά θα έπρεπε να γράψει ένα βιβλίο που να διδάσκεται στις σχολές µάρκετινγκ πώς ένα κραταιό εξαφανίζεται από την αγορά. Οσο µετεωρική ήταν η άνοδός του, τόσο ασταµάτητη η πτώση του. Το µικρό οικογενειακό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς εκτοξεύτηκε από τις συγκυρίες σε πολυκατάστηµα, αλλά παρέµεινε µε δοµή ψιλικατζίδικου.
Αυτή  είναι η µεγαλύτερη ευθύνη του Τσίπρα και όχι η περίοδος της διακυβέρνησης που ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά υπό την απειλή των τροϊκανών όπλων και τον αδικούν τα παραπλανητικά  ντοκιµαντέρ του Σκάι προκειµένου να εµπεδώσουµε ότι τα περασµένα δεν είναι ξεχασµένα.
Τώρα ο µεγάλος τιµονιέρης καλείται να ξαναβρεί την πυξίδα και τον προσανατολισµό του. Για το φλύαρο µανιφέστο µε το ιδεολογικό συνονθύλευµα ο Σιακαντάρης στο µάθηµα της έκθεσης θα έπαιρνε κάτω από τη βάση. Η πρώτη σκηνή από το επικοινωνιακό σίριαλ που ήδη στήνεται, µε µια προσεκτικά χορογραφηµένη αποστασιοποίηση από το παρελθόν και τα συντροφικά «βαρίδια», περιλαµβάνει ποδοσφαιρικές φανέλες, σηµαδεµένες από τα γκολ της υψηλής αυτοπεποίθησης. Το Θησείο ως χώρος επίσηµης αναγγελίας, σε απόσταση αναπνοής από την αρχαία Πνύκα όπου αγόρευε ο Περικλής, παραπέµπει σε µια αυτοθαυµαζόµενη ρητορική δεινότητα. Εξώστης βέβαια δεν θα υπάρχει για να συνωστισθούν όσοι συνετέλεσαν στον θάνατο του κόµµατός τους, µε διασπάσεις και κανιβαλισµούς, µε διαγραφές και πραξικοπήµατα. Θα στριµωχτούν σαν ζήτουλες να τους πάρει ο καπετάνιος στο καινούργιο σκάφος, έστω και σαν µούτσους, µε δυο αλλαξιές ρούχα και ένα σάντουιτς για τον δρόµο προς την Αµαλίας.
Ετσι θα τελειώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι µε έναν λυγµό, αλλά µε έναν κλαυσίγελο.

www.documentonews.gr

Ποιος μετατρέπει τη Μεσόγειο σε σκηνή του πολέμου;

από Δημήτρης Γκάζης

Η Μεσόγειος μετατρέπεται με ταχύτητα σε μια ανοιχτή σκηνή πολεμικών ανταγωνισμών, γεωπολιτικών συγκρούσεων και αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Από τα νερά νότια της Κρήτης μέχρι το Ιόνιο και την Ανατολική Μεσόγειο, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών δείχνουν ότι ο πόλεμος δεν είναι πια μια «μακρινή υπόθεση» που αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Πλησιάζει όλο και περισσότερο τον ελλαδικό χώρο, εμπλέκοντας τη χώρα σε μια επικίνδυνη και απρόβλεπτη συνθήκη. Τα περιστατικά πληθαίνουν, και σχηματίζουν μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί συγκυριακή:

• Ουκρανικό drone εντοπίζεται στη Λευκάδα εν αναμονή επίθεσής του σε ρωσικό πλοίο, ενώ τα ερωτηματικά για την επιχειρησιακή δράση αγνώστου αριθμού μη επανδρωμένων σκαφών στην περιοχή πληθαίνουν. Είχε προηγηθεί, τον Δεκέμβριο του 2025, περιστατικό όπου ουκρανικά drones έπληξαν το δεξαμενόπλοιο Qendil, που φερόταν να ανήκει στον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας, σε διεθνή ύδατα νότια ή νοτιοδυτικά της Κρήτης.
• Νότια και δυτικά της Κρήτης δυνάμεις του IDF κάνουν ρεσάλτο σε πλοία του Global Sumud Flotilla, ενώ λίγες ημέρες αργότερα το σκηνικό επαναλαμβάνεται νότια της Κύπρου, συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας τους ακτιβιστές που έπλεαν προς τη Γάζα. Όλα αυτά σε μια θαλάσσια περιοχή που θεωρητικά βρίσκεται υπό διεθνές καθεστώς, εντός των ζωνών ευθύνης έρευνας και διάσωσης Ελλάδας και Κύπρου αντίστοιχα, σε περιοχές όπου το Ισραήλ δεν έχει καμιά δικαιοδοσία και νομιμοποίηση να δρα.
• Αμερικανικά αεροπλανοφόρα, γαλλικά πολεμικά πλοία και δυνάμεις του ΝΑΤΟ κινούνται διαρκώς στη Μεσόγειο, μετατρέποντας τη θάλασσα σε πεδίο στρατιωτικής επίδειξης ισχύος.
• Την ίδια στιγμή, η Τουρκία επιμένει στη στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας», διεκδικώντας έναν αναβαθμισμένο ρόλο περιφερειακής δύναμης και αμφισβητώντας έμπρακτα ισορροπίες, θαλάσσιες ζώνες και κυριαρχικά δικαιώματα. Το αποτέλεσμα είναι μια συνολική κατάσταση αστάθειας, όπου τα όρια ανάμεσα στην ειρήνη και στη σύγκρουση γίνονται όλο και πιο θολά.

Η Ελλάδα μέσα στη δίνη των ανταγωνισμών

Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει να μην βλέπει τον κίνδυνο. Επιμένει στην πολιτική πλήρους πρόσδεσης στη ΝΑΤΟϊκή πολεμική μηχανή (με αιχμές του δόρατος τη στήριξη σε Ουκρανία και Ισραήλ). Μάλιστα επιλέγει να παρουσιάζει αυτή τη βαθιά εμπλοκή ως στοιχείο «γεωπολιτικής αναβάθμισης». Στην πραγματικότητα, όμως, η χώρα μετατρέπεται ολοένα περισσότερο σε κόμβο στρατιωτικών επιχειρήσεων και σε ορμητήριο δυτικών σχεδιασμών. Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη και συνολικά το πλέγμα αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών εγκαταστάσεων καθιστούν τον ελλαδικό χώρο οργανικό κομμάτι μιας πολεμικής αλυσίδας που εκτείνεται από την Ουκρανία μέχρι τη Γάζα και την Ερυθρά Θάλασσα.

Αυτό δεν αυξάνει την ασφάλεια της χώρας. Το αντίθετο. Την καθιστά πιθανό στόχο σε μια περίοδο όπου η ανάφλεξη μπορεί να προκύψει από ένα θερμό επεισόδιο, μια προβοκάτσια ή έναν ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων. Οι θάλασσές μας μετατρέπονται σταδιακά σε χώρο όπου κινούνται στρατιωτικοί στόλοι, drones, υποβρύχια και δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων, χωρίς οι κοινωνίες να έχουν ουσιαστική ενημέρωση ή δυνατότητα παρέμβασης.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι μέσα σε αυτή τη διαδικασία αρχίζει να «γκριζάρεται» συνολικά το καθεστώς κυριαρχίας στη Μεσόγειο. Οι συνεχείς στρατιωτικές κινήσεις, οι ιδιωτικοποιημένες μορφές βίας, οι πολυεθνικές αποστολές και η διαρκής επίκληση «έκτακτων συνθηκών ασφαλείας» δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα, όπου το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά και οι ισχυροί επιβάλλουν τετελεσμένα.

Κυριαρχία, διεθνές δίκαιο και αποσταθεροποίηση

Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας αποκτά ξανά σε αυτές τις συνθήκες κεντρική σημασία, καθώς αποτελεί προαπαιτούμενο και δείκτη της πραγματικής δυνατότητας μιας χώρας να ασκεί πολιτική χωρίς να μετατρέπεται σε προκεχωρημένο φυλάκιο ξένων ανταγωνισμών. Η ισχύς (στρατιωτική, διπλωματική κ.ά.) για μια χώρα σαν την Ελλάδα έχει νόημα, όταν τίθεται στην υπηρεσία της άμυνας, της ανάσχεσης και της αποτροπής αναθεωρητικών επιδιώξεων τρίτων, και όχι όταν καθίσταται εξάρτημα τυχοδιωκτικών επιδιώξεων των μεγάλων δυνάμεων.

Στον αντίποδα αυτής της ανάγκης, η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά σε μια σύγκρουση που δεν ελέγχει, ενώ οι θαλάσσιες ζώνες της Ανατολικής Μεσογείου μετατρέπονται σε ανοιχτό πεδίο στρατιωτικής επιτήρησης και ανταγωνισμού. Η επίκληση του διεθνούς δικαίου ακούγεται ολοένα πιο υποκριτική, όταν οι ίδιες οι μεγάλες δυνάμεις το παρακάμπτουν ή το ερμηνεύουν κατά το δοκούν. Η Μεσόγειος δεν μετατρέπεται τυχαία σε σκηνή πολέμου. Μετατρέπεται επειδή συγκρούονται ενεργειακά σχέδια, στρατιωτικές επιδιώξεις, γεωπολιτικές φιλοδοξίες και ανταγωνισμοί για τον έλεγχο δρόμων, βάσεων και θαλάσσιων ζωνών. Και μέσα σε αυτή τη δίνη, οι λαοί της περιοχής καλούνται να πληρώσουν το τίμημα μιας ολοένα πιο ασταθούς εποχής.

Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο ποιος προκαλεί αυτή την κλιμάκωση. Είναι και ποιος μπορεί να την ανακόψει πριν η Μεσόγειος πάψει οριστικά να είναι θάλασσα συνάντησης λαών, και μετατραπεί ολοκληρωτικά σε πεδίο πολέμου και γκρίζα ζώνη επιβολής τετελεσμένων και διευθετήσεων από τους ισχυρούς.

ΠΟΣΑ DRONES ΠΛΕΟΥΝ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ;

Το περιστατικό με το ουκρανικό θαλάσσιο drone που εντοπίστηκε στις ακτές της Λευκάδας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μεμονωμένη υπόθεση. Αντίθετα, αποκαλύπτει ότι η Μεσόγειος και οι ελληνικές θάλασσες μετατρέπονται σταδιακά σε πεδίο επιχειρήσεων ενός πολέμου που εξαπλώνεται πολύ πέρα από τα αρχικά του σύνορα. Μέχρι και η Καθημερινή, σε δημοσίευμα της με τίτλο «Αθήνα προς Κίεβο: “Μαζέψτε όλα τα drones”», αποκαλύπτει μια ευρεία ουκρανική επιχείρηση διαρκείας σε ελληνικές περιοχές.

Σύμφωνα με πληροφορίες που αποδίδονται στο πόρισμα του ΓΕΕΘΑ, το συγκεκριμένο drone δεν ήταν το μοναδικό μη επανδρωμένο σκάφος που επιχειρούσε στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά μέρος μιας ευρύτερης αποστολής. Οι ίδιες πληροφορίες κάνουν λόγο για πολλαπλά ουκρανικά drones που κινούνται στην περιοχή, με στόχο ρωσικά πλοία και δεξαμενόπλοια του λεγόμενου «σκιώδους στόλου».

Το ερώτημα λοιπόν γίνεται όλο και πιο ανησυχητικό: Πόσα drone επιχειρούν σήμερα στις ελληνικές θάλασσες; Πόσα κινούνται στο Ιόνιο, νότια της Κρήτης ή στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς καμία δημόσια ενημέρωση;

Η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή μιας Μεσογείου που στρατιωτικοποιείται ραγδαία. Αμερικανικοί στόλοι, ΝΑΤΟϊκές βάσεις, τουρκικές διεκδικήσεις, πολεμικές επιχειρήσεις γύρω από τη Γάζα, και τώρα drones που διασχίζουν θαλάσσιες περιοχές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το ουκρανικό μέτωπο. Οι ελληνικές θάλασσες παύουν σταδιακά να αποτελούν έναν ασφαλή χώρο και μετατρέπονται σε τμήμα μιας ανοιχτής γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Το πιο επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι διαμορφώνεται μια «γκρίζα ζώνη» κυριαρχίας και ασφάλειας. Μη επανδρωμένα σκάφη, στρατιωτικές αποστολές και επιχειρήσεις ειδικού χαρακτήρα κινούνται σε διεθνή ύδατα, δίπλα σε εμπορικά και επιβατικά πλοία, σε μια κατάσταση όπου τα όρια ανάμεσα στην ειρήνη και στον πόλεμο γίνονται όλο και πιο θολά.

Και ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται ολοένα πιο βαθιά εμπλεκόμενη στους σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, η κοινωνία παραμένει ουσιαστικά στο σκοτάδι για το εύρος και τον κίνδυνο αυτών των εξελίξεων. Και όμως, τα ερωτήματα επανέρχονται εμφατικά: Ποιος ελέγχει πλέον πραγματικά αυτή τη θαλάσσια περιοχή; Ποιος αποφασίζει τι επιχειρείται μέσα σε αυτήν; Και μέχρι πού μπορεί να φτάσει μια σύγκρουση που μεταφέρει όλο και περισσότερο το πεδίο της στη Μεσόγειο;

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ!

Τι θα συνέβαινε αν το ουκρανικό drone έβρισκε τον στόχο του, αν χτυπούσε κάποιο πλοίο ρώσικων συμφερόντων; Τι θα συνέβαινε αν αυτό βυθιζόταν, και προκαλούσε ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή στη Μεσόγειο; Τι θα σήμαινε για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα αλλά και την ίδια την ασφάλεια των θαλασσών μας;

Τι αντίκτυπο έχει η περιφρόνηση της διεθνούς νομιμότητας από το Ισραήλ και η διεκδίκηση του «δικαιώματος» να επιχειρεί εκατοντάδες μίλια μακριά από τις ακτές του; Τι θα συνέβαινε αν κατά το ρεσάλτο στα πλοιάρια του Global Sumud Flotilla είχαμε κάποιο «ατύχημα» που θα επέβαλε την εμπλοκή μας; (δική μας ή της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς εντός των ζωνών δικής μας ευθύνης έρευνας και διάσωσης έδρασαν οι τρομοκράτες του IDF…)

Και όμως, στο όνομα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας» στη μία περίπτωση, και της «στρατηγικής συμμαχίας» στην άλλη, η χώρα μας έχει σπαταλήσει πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, καταστρέφοντας διακρατικές σχέσεις δεκαετιών, κάνοντας αχρείαστους εχθρούς, μετασχηματίζοντας την εξωτερική πολιτική και τις αμυντικές προτεραιότητες, αποδυναμώνοντας την άμυνα της χώρας προκειμένου  να ενισχύσει τον «κοινό ΝΑΤΟϊκό σκοπό».

Και πως «ξεπληρώνουν» οι «φίλοι» αυτή τη στήριξη; Αντιμετωπίζουν το ελληνικό έδαφος και τις θάλασσες ως επιχειρησιακό χώρο. Και απαιτούν πολιτική ανοχή σε ενέργειες που παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Όλα αυτά μέχρι να γίνει η στραβή και να δηλώνουν όλοι άγνοια.

Και το εθνικό συμφέρον; Αυτό για ακόμη μια φορά στα αζήτητα. Δεν θέλουμε τέτοιους φίλους, «φίλους» που μας σπρώχνουν στον πόλεμο, «φίλους» που δεν συμβάλουν καθόλου στην αποτροπή και την άμυνα της χώρας, «φίλους» που αυξάνουν τους κινδύνους για τον λαό και τη χώρα!

edromos.gr

Ο Τσίπας, οι “Τσιριμώκοι”, ο ΕΛΑΣ

Νίκος Μπογιόπουλος

Αυτός αριστερά (πάντα αριστερά) είναι ο Αντάρτης του ΕΛΑΣ. Αυτός δεξιά, δίπλα στον “αγγελικό” Τραμπ, είναι ο Τσίπρας, που σήμερα βάφτισε το νέο κόμμα του… ΕΛΑΣ.
Θυμίζω:
Ο όρκος του ΕΛΑΣίτη, γραμμένος από το χέρι του Άρη στη Γραμμένη Οξιά, έλεγε:
«Εγώ παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του Λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
Αυτός ήταν ο ΕΛΑΣ.
Ο ΕΛΑΣ δεν είχε σχέση με αυτούς που… διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς του λαού. 
Τους πολέμησε. 
Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε “μνημόνια” με τους κατακτητές της χώρας. 
Εκανε πόλεμο. 
Ο ΕΛΑΣ ορκιζόταν στο βιός του λαού. 
Δεν έκανε ηλεκτρονικούς τους πλειστηριασμούς. 
Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε τους ξένους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους… “θεσμούς”. Καθάρματα τους έλεγε. 
Και έτσι τους αντιμετώπιζε. 
Ο ΕΛΑΣ δεν έκανε το “όχι” – “ναι” και το “ναι” – “όχι”. 
Ο ΕΛΑΣ δεν βάφτισε “αγγελικούς” τους ιμπεριαλιστές συμμάχους της πλουτοκρατίας, δεν έστησε “στρατηγικές στρατιωτικές συμφωνίες” μαζί τους, δεν παζάρεψε και δεν ξεπούλησε σπιθαμή της ελληνικής Γης, δεν πέρασε ποτέ από τα “go back Μέρκελ” στα “μαντάμ” Μέρκελ.
Βέβαια, οι “Τσιριμώκοι” του συστήματος δεν ορρωδούν προ ουδενός. 
Το είχαν ξανακάνει το 2015, τότε που πήγαν στον τοίχο της Καισαριανής, νομίζοντας ότι θα μπορούσαν ποτέ να λερώσουν ό,τι δεν φτάνει το μπόι τους.
Επιβεβαιώνεται.
Το σύστημα της ολιγαρχίας, το καθεστώς της πλουτοκρατίας, πάντα χρειαζόταν και πάντα θα χρειάζεται τους γιαλαντζί αριστερούς, τους «μαϊμού» αριστερούς, τους δημαγωγούς τάχα μου αριστερούς, τους πολιτικούς απατεώνες, τους πολιτικά ξεπουλημένους και τους πολιτικά ξετσίπωτους.
Αυτή η τάχα μου “Αριστερά” είναι τόσο “Αριστερά” όσο σοσιαλιστικό είναι το ΠΑΣΟΚ κι όσο “δημοκρατικιά” είναι η ΝΔ. Επιβεβαιώνεται.
Δεν υπάρχει “Αριστερά” που διαπραγματεύεται με κατσαπλιάδες. Δεν υπάρχει “Αριστερά” που συντροφεύει με τους γύπες. Eκείνη η “Αριστερά”, που καμώνεται την Αριστερά έχοντας για πυξίδα την ικανοποίηση των τίγρεων, δεν κάνει διαχείριση του καπιταλισμού. Είναι ο καπιταλισμός που τη διαχειρίζεται. Και κείνη του προσφέρει ό,τι έχει. Με πρώτη την ξεδιαντροπιά της.

Σημείωση: Υπάρχει και το ΕΛ.ΑΣ της Ελληνικής Αστυνομίας. Απείρως, φυσικά, κοντύτερα σε όσους κάνουν καριέρα πορευόμενοι “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ”. 

imerodromos.gr

Υποκλοπές: Πως μας ακούνε, πως «σβήνουν» ζωές-Φεντερίκο Καράσκο

Το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι τεράστιο κι αυτός είναι ο λόγος που η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να το «μπαζώσει», όσο κι αν έχει προσπαθήσει. Ο Φεντερίκο Καράσκο ,ιδρυτής της πολυεθνικής εταιρείας Craypes και ειδικός σε θέματα τεχνολογίας, μιλά για το μέγα σκάνδαλο. Και για την τεχνολογική του πλευρά, αλλά και για την πολιτική. Θα ακούσετε πληροφορίες στις οποίες δυστυχώς δεν έχουμε δώσει τη σημασία που πρέπει. Η τεχνολογία στο χώρο των παρακολουθήσεων δεν αφορά μόνο τους ισχυρούς της εξουσίας, αλλά και τον καθένα από εμάς. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι μπορούν να ακούν και να βλέπουν τη προσωπική μας ζωή. Το χειρότερο είναι ότι η τεχνολογία τους δίνει και τη δυνατότητα να «σβήσουν» τη ζωή μας. Το πως μας το εξηγεί ο Φεντερίκο Καράσκο.

Η δεύτερη (επιχειρούμενη) δολοφονία της Χιντ Ρατζάμπ

Ποιος συντηρεί τις ιστοσελίδες-«βιτρίνες»;

Θέμης Τζήμας  

Ξεκινάμε από κάτι κομβικό και ως προς το ζήτημα του συγκεκριμένου άρθρου και γενικώς. Ο δημοσιογράφος του γνωστού ιστότοπου The Grayzone, Μαξ Μπλούμενταλ (Max Blumenthal) σε ένα σύντομο βίντεο καταγράφει κάποιους από τους πράκτορες του Ισραήλ, που υπηρετούν σε κομβικές θέσεις στο κατεστημένο των ΗΠΑ, μέσα από τη συνεργασία ΗΠΑ (και εν προκειμένω, Τραμπ) με τους γενοκτόνους του Ισραήλ. Πρόκειται για άλλη μια απόδειξη υφαρπαγής της έστω χωλής αστικής δημοκρατίας στις ΗΠΑ από τους Σιωνιστές, εδώ και δεκαετίες, η οποία κορυφώνεται όσο το μίσος για τη γενοκτονία μεγαλώνει ιδίως μεταξύ της νεολαίας παγκοσμίως αλλά και στις ΗΠΑ.

Πάμε τώρα στο πλέον άμεσο ζήτημα του παρόντος άρθρου. Την ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ λίγο-πολύ οι περισσότερες και οι περισσότεροι τη γνωρίζουμε, ιδίως μάλιστα με δεδομένη και τη διάσημη πια ταινία. Επρόκειτο για ένα κορίτσι 6 ετών το οποίο δολοφονήθηκε όπως χιλιάδες ομοεθνείς της από Ισραηλινούς στο πλαίσιο της γενοκτονίας στη Γάζα και αφού έμεινε για ώρες εγκλωβισμένη σε ένα αυτοκίνητο με τους νεκρούς συγγενείς της. Μαζί της δολοφονήθηκαν και οι διασώστες, οι οποίοι επιχείρησαν να προσεγγίσουν το αυτοκίνητο.

Σήμερα, το Ισραήλ επιδιώκει να χειραγωγήσει τις πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης ώστε να αρνηθούν καθιερωμένους λογαριασμούς για τη δολοφονία Χιντ Ρατζάμπ. Συγκεκριμένα το Ισραήλ έχει δημιουργήσει εννέα αγγλόφωνους ιστότοπους με μοναδικό στόχο τη χειραγώγηση πλατφορμών τεχνητής νοημοσύνης όπως το Claude και το ChatGPT. Ποιος συντηρεί αυτές τις ιστοσελίδες-«βιτρίνες»;

Η εταιρεία Clock Tower X, η οποία ιδρύθηκε από τον Μπραντ Πασκάλ (Brad Parscale). Και ποιος είναι αυτός ο κύριος; Ο πρώην διευθυντής της εκστρατείας επανεκλογής του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ το 2020. Ο εν λόγω κύριος έχει καταχωρηθεί από τις ομοσπονδιακές αρχές ως ξένος πράκτορας, έχοντας υπογράψει ένα τεράστιο συμβόλαιο που στοχεύει στην βελτίωση της εικόνας των δημοσίων σχέσεων του Ισραήλ, πλημμυρίζοντας τα διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης με αντιπαλαιστινιακή προπαγάνδα.

Μεταξύ αυτών ανήκει και η ιστοσελίδα Factsignal.org η οποία πέρα από το να προσπαθεί να αποδείξει ότι η Χαμάς αποτελεί κατά κοινή συναίνεση τρομοκρατική οργάνωση, επιχειρεί να θέσει υπό αμφισβήτηση τη δολοφονία της Χιντ Ρατζάμπ από τον Ισραηλινό στρατό (με 335 σφαίρες). Επιχειρεί να αποδείξει ότι ήταν η ίδια η παλαιστινιακή αντίσταση εκείνη η οποία σκότωσε τη Χιντ Ρατζάμπ. Εξ ου και κάνει λόγο για διασταυρούμενα πυρά ή από «πυρά όλμων ή φορητών όπλων από παλαιστινιακές ομάδες». Επίσης υπονοεί ότι «η σκηνή θα μπορούσε να είχε αλλάξει εκ των υστέρων».

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τους εν λόγω ισχυρισμούς. Ο μόνος στόχος είναι να προκαλέσουν σύγχυση στις πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης, γνωρίζοντας ότι οι χρήστες του διαδικτύου πλέον αναζητούν πληροφορίες από τις εν λόγω πλατφόρμες. Αφότου δημοσιοποιήθηκε η ιστορία της Χιντ Ρατζάμπ, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (με τη γνωστή θρασυδειλία).

Καθώς ο ήχος του συγκλονιστικού τηλεφωνήματος του Ρατζάμπ έκανε τον γύρο του διαδικτύου, ο ισραηλινός στρατός προσπάθησε να υποστηρίξει ότι δεν ήταν παρόντα τα στρατεύματά του στην περιοχή. Ο ισχυρισμός των Ισραηλινών διαψεύστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και τη Washington Post. Η έρευνα της Washington Post διαπίστωσε ότι το Ισραήλ δεν ήταν μόνο υπεύθυνο για τη δολοφονία της οικογένειας της Ρατζάμπ, αλλά ότι σκότωσε και τους δύο πρώτους ανταποκριτές που προσπαθούσαν να τη σώσουν.

Είναι τόσο μεγάλη η αντιπάθεια για το Ισραήλ της γενοκτονίας, των βιασμών, του ρατσισμού και των θανατικών ποινών εναντίον Παλαιστινίων αντιστασιακών, ώστε πακτωλοί χρημάτων και αναρίθμητοι πράκτορες προσπαθούν να ανατρέψουν την αλήθεια των εγκλημάτων του.

Ακόμα πιο επικίνδυνο για το Ισραήλ, είναι ότι η βάση (και ιδίως το νεότερο τμήμα της) του ξοφλημένου προέδρου των ΗΠΑ (“lame duck”) στρέφεται εναντίον των πολιτικών του. Τα στοιχεία από τη σχετική έρευνα του Politico είναι χαρακτηριστικά: «Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αρχίζει να διχάζεται για την υποστήριξη του Ισραήλ -και οι πιο πιστοί υποστηρικτές του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ είναι σε μεγάλο βαθμό ευθυγραμμισμένοι με τον σύμμαχο των ΗΠΑ… Σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του Trump που αυτοπροσδιορίζονται ως οπαδοί του MAGA λένε ότι υποστηρίζουν το Ισραήλ και εγκρίνουν τις ενέργειες της σημερινής κυβέρνησής του, ενώ μόλις το 29 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ που δεν είναι οπαδοί MAGA λένε το ίδιο, σύμφωνα με την έρευνα. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων που είναι οποαδοί MAGA (41 τοις εκατό) λέει ότι το Ισραήλ είναι δικαιολογημένο για τη στρατιωτική του εκστρατεία στη Γάζα -σε σύγκριση με το 31 τοις εκατό των ψηφοφόρων που δεν είναι MAGA. Και το 24 τοις εκατό των ψηφοφόρων του MAGA λέει ότι η χώρα ήταν αρχικά δικαιολογημένη, αλλά έχει πάει πολύ μακριά, σε σύγκριση με το 31 τοις εκατό των ψηφοφόρων που δεν είναι MAGA.

Οι ψηφοφόροι του MAGA υποστηρίζουν μέτρια το Ισραήλ και η έρευνα δείχνει ότι παραμένουν πιο πρόθυμοι να παραμείνουν με τον μακροχρόνιο σύμμαχο των ΗΠΑ, ακόμη και όταν βαθαίνουν οι διαιρέσεις στο εσωτερικό του κόμματος… Το 35 τοις εκατό των Αμερικανών που ψήφισαν την αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις λένε ότι το Ισραήλ ήταν αρχικά δικαιολογημένο για τις ενέργειές του στη Γάζα, αλλά το παρατράβηξε, ενώ το 27 τοις εκατό λέει ότι η στρατιωτική εκστρατεία του Ισραήλ στη Γάζα δεν δικαιολογούνταν ποτέ και το 28 τοις εκατό δεν γνωρίζει… Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν ισχυρά ενωμένοι για να υποστηρίξουν το Ισραήλ αμέσως μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Αλλά εν μέσω του πολέμου με το Ιράν και μιας αυξανόμενης ανησυχίας για τις ξένες παρεμβάσεις του Τραμπ, η θέση της χώρας φαίνεται ασταθής μεταξύ της πτέρυγας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που δεν είναι MAGA και μεταξύ των νέων συντηρητικών. Οι ψηφοφόροι που δεν είναι MAGA είναι 10 μονάδες πιο πιθανό από τους ψηφοφόρους του MAGA Trump να πιστεύουν ότι η ισραηλινή κυβέρνηση έχει υπερβολική επιρροή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη…

Η δημοσκόπηση του POLITICO διαπιστώνει έντονες διαφορές γενεών μεταξύ των Ρεπουμπλικανών σε θέματα που σχετίζονται με το Ισραήλ, με τους νεότερους ψηφοφόρους του Τραμπ να είναι πιο πιθανό από τους μεγαλύτερους να εκφράσουν ανησυχία για τη σχέση της Αμερικής με το Ισραήλ. Τριάντα δύο τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ κάτω των 35 ετών λένε ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ στενά ευθυγραμμισμένες με την κυβέρνηση του Ισραήλ, ενώ το 11 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ άνω των 55 λένε το ίδιο… Όταν ρωτήθηκε εάν οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποστασιοποιηθούν από το Ισραήλ – ακόμη και όταν τα δύο έθνη αντιμετωπίζουν κοινές απειλές – ή να συνεργαστούν στενά με τον μακροχρόνιο σύμμαχο για να αντιμετωπίσουν κοινές απειλές, το χάσμα των γενεών ισχύει. Σχεδόν οι μισοί ψηφοφόροι του Τραμπ ηλικίας 18 έως 34 ετών λένε ότι πρέπει να υπάρχει απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, ενώ μόλις το 13 τοις εκατό των ψηφοφόρων του Τραμπ άνω των 55 ετών λένε το ίδιο».

Δεν είναι παράλογο επομένως που το Ισραήλ και τα σιωνιστικά λόμπι «σπρώχνουν» τόσα λεφτά στη χειραγώγηση του διαδικτύου και της ΤΝ. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει επαναλάβει πολλές φορές ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα νέο πεδίο μάχης για το κράτος του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο επιστράτευσε τον Parscale, τον οποίο αξιωματικοί της SWAT είχαν συλλάβει στο σπίτι του στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 και τον είχαν κλείσει σε ακούσια νοσηλεία σε κέντρο ψυχικής υγείας, μετά από κλήση της συζύγου του Parscale. Φυσικά, ο λόγος της πρόσληψής του από το Ισραήλ συνίσταται στις διασυνδέσεις του με συντηρητικά μέσα ενημέρωσης και ένα δίκτυο πολιτικών επιρροών για να μετατρέψει το MAGA σε όχημα για την πιο επιθετική προπαγάνδα της μέχρι σήμερα.

Είναι προφανές ότι ένα κράτος το οποίο γενοκτονεί, βιάζει, υιοθετεί όλο το οπλοστάσιο του Απαρτχάιντ και βασανίζει σε βιομηχανική κλίμακα, δεν θα σταματήσει μπροστά σε μια νέα δολοφονία, ηθική αυτή τη φορά, της Χιντ Ρατζάμπ και της αλήθειας. Ο αγώνας για τη μνήμη αποτελεί αγώνα κοινό με την πάλη για τη νίκη στο πεδίο της μάχης. Η Χιντ Ρατζάμπ, τα κορίτσια του σχολείου Minab, τα δεκάδες χιλιάδες νεκρά και βασανισμένα παιδιά, τα ακρωτηριασμένα και φυλακισμένα, τα σκελετωμένα από την πείνα και τα παγωμένα στο κρύο, δικαιώνονται μέσα από τη μνήμη και μέσα νίκη της αντίστασης στην Παλαιστίνη και στο Ιράν.

kosmodromio.gr