Το Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι: 

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

Χρύσανθος Τάσσης , Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης με αντικείμενο την Πολιτική Κοινωνιολογία και το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα 

-----------------------------------------------------------------

_ Η Πορεία του κόσμου σε συνθήκες "γυμνής μετάβασης", οι γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ανακατανομές ισχύος

_ Είναι η κυριαρχία, η δυνατότητα απόφασης και χάραξης γενικών γραμμών για το παρόν και το  μέλλον, η αυτεξουσιότητα ενός έθνος, λαού, χώρας στις ημέρες μας , κρίσιμο στοιχείο;

_ Η θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η Ελλάδα της «σωστής πλευράς» της Ιστορίας και το κεντρικό Υπαρξιακό της Ζήτημα

 _ Είναι δομικό ή όχι το μεταπρατικό εξαρτημένο μοντέλο της χώρας και ποια η προσαρμογή μας στα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα;

 _ Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας,  ως πολυπαραγοντική μεταβλητή

_ Η Εγκατάλειψη της περιφέρειας – η  φτωχοποίηση – το εκρηκτικό και πολυπαραγοντικό  Δημογραφικό, ως όρος ύπαρξης του Ελληνισμού …

_ Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, η μετατροπή του σε  "εκλόγιμη μοναρχία" και ο ρόλος του στην αναπαραγωγή του μεταπρατικού μοντέλου στη χώρα

_ Η σχέση της νεολαίας με την προωθητική δυναμική αλλαγών και ο εγκλωβισμός της στα συστημικά αδιέξοδα

_  Ποια η σημερινή εικόνα της κοινωνικής διαθεσιμότητας , το πολιτικό σύστημα ως κατεστημένο  αυτοεκπλήρωσης και επιβίωσης , τα προσωποκεντρικά κόμματα, ο κατακερματισμός, ο ρόλος των δίπολων και ο συστημικός λαϊκισμός

_ Είναι αναγκαίο  ένα νέο όραμα για την Ελλάδα του 21ου αιώνα ; Είναι ο "ριζοσπαστικός ρεαλισμός" μια εναλλακτική πρόταση για το Υπαρξιακό ζήτημα της χώρας και πως ορίζεται αυτός στις ημέρες μας , ως αίτημα κοινωνικών αλλαγών και διαρκούς και σε βάθος εκδημοκρατισμού , θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά;

_  Είναι κομβικό ζήτημα για την αλλαγή πορείας με ορίζοντα,  για την Ελλάδα σε ένα κόσμο που αλλάζει ποικιλοτρόπως, η ύπαρξη ενός κρίσιμου 3,5 % του κοινωνικού σώματος,  αποφασισμένου για ριζικές αλλαγές ως "κοινωνικός πυροκροτητής";

_ Ποιες βαθιές τομές συντελούνται ανθρωπολογικά στις κοινωνίες μας στον αιώνα της διαρκούς τεχνολογικής επανάστασης ;

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

Τραμπουκομάνα...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

"Τραμπουκομάνα Σαλονίκη

μ’ άδεια καλάζνικοφ σ’ εκδικούνται

παλιννοστούντες συμμορίτες απ' την Οδησσό

στην άκρη των χειλιών σου ιδρύεται η Εχθρική Εταιρία

πάνω σε νεοορθόδοξα τρίκυκλα τ' άμφια αλωνίζουν

και μ' εξαπτέρυγα σιρίτια βαράνε μπαλωθιές

ροπαλοφόροι αγιογδύτες

βαρόνοι θεσμικοί

η αγάπη μου για σένα είναι κάτω απ' τη γη

ναι, η αγάπη μου για σένα θα' ναι πάντα

κάτω απ' τη γη".

Είναι ο Γιώργος Πρεβεδουράκης που μιλεί στο "Κλέφτικο". Κι ο Θωμάς Κοροβίνης που συνεχίζει στο arti:

“...τα τρίκυκλα έχουν ίσως μεταμφιεσθεί

(είσαι η πόλη της καθημερνής Αποκριάς)

σε ηλίθια σκυλοπόπ που ξεκουφαίνουνε 

την Τσιμισκή

και την οδό Ανθέων

γόνοι νεοαστών γράφουνε τώρα το τραγούδι σου

αβασάνιστα…”

Οι προβοκάτορες-τραμπούκοι της Θεσσαλονίκης παραμένουν εκείνοι οι παλιοί, που έχουν γίνει χρυσαυγίτες, αλλά κι ετούτοι που έχουν μεταμφιεστεί σε αναρχικούς και μπάχαλα.

Οι δολοφόνοι δεν θα βρεθούν ποτέ. Όπως κι εκείνοι της Marfin δεν βρέθηκαν ποτέ.

Για να μπορεί να λέει και να δείχνει ο κάθε τυχάρπαστος της δοτής από τους “πάνω” εξουσίας ως δολοφόνο τον… Άρη Βελουχιώτη!

Πηγή: artinews.gr

Τζιμ Μόρισον: Γιατί μπήκε η ελληνική επιγραφή στον τάφο του

Στις 3 Ιουλίου του 1971 πέθανε ο εμβληματικός Jim Morrison. Σπουδαίος performer, τραγουδιστής, στιχουργός, frontman των Doors, μα πάνω απ’ όλα ποιητής, ο Morison άφησε το στίγμα του με κάθε του πράξη.

Το όνομα “Doors” το επέλεξε εμπνευσμένος από το βιβλίο του Aldous Huxley “The Doors of Perception”, ο οποίος με τη σειρά του έκανε αναφορά στο ποίημα του Άγγλου William Blake “The Marriage of Heaven and Hell”, και συγκεκριμένα στους στίχους “If the doors of perception were cleansed/ everything would appear to man as it is, infinite“.

Γνωστός και ως “The Lizard King”, ο κατά κόσμον James Douglas Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1943, στην πόλη Melbourne της Φλόριντα των ΗΠΑ, και ήταν πρωτότοκος γιος του στρατιωτικού George Stephen Morrison και της Clara Clarke Morrison. Σε ηλικία τεσσάρων ετών έγινε μάρτυρας τροχαίου δυστυχήματος στην έρημο, όπου πιθανόν έχασαν τη ζωή τους τα μέλη μιας οικογένειας ιθαγενών. Ήταν ένα γεγονός που τον σημάδεψε και επανερχόταν σε αυτό στη θεματολογία των στίχων του.

Λόγω της καριέρας του πατέρα του η οικογένεια ήταν σε διαρκή κίνηση με τον “Jim” να περνά από πολλά σχολικά ιδρύματα. Το 1964 μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου αποφοίτησε στις Καλές Τέχνες. Ενώ φοιτούσε στο UCLA, δημιούργησε δυο ταινίες και συνεργάστηκε με την εφημερίδα Los Angeles Free Press.

Ο ίδιος και ο συμμαθητής του Ray Manzarek ήταν τα δυο πρώτα μέλη των The Doors. Σύντομα μπήκαν στο συγκρότημα ο ντράμερ John Densmore και ο κιθαρίστας Robby Krieger.

Με ηγέτη τον Morrison, η μπάντα κυκλοφόρησε έξι απόλυτα επιτυχημένα άλμπουμ, ενώ μετά τον θάνατο του frontman τους, κυκλοφόρησαν ακόμη δύο και διαλύθηκαν το 1973.

Ο Morrison βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος που νοίκιαζε στο Παρίσι, στις 3 Iουλίου του 1971, από τη σύντροφό του Pamela Courson. Δεν διενεργήθηκε ποτέ αυτοψία στη σορό του μουσικού, κάτι που έδωσε τροφή σε πλήθος σεναρίων σχετικά με την αιτία θανάτου του. Σύμφωνα με την Courson, ο θάνατός του προήλθε από κατά λάθος λήψη υπερβολικής ποσότητας ηρωίνης, που ο Morrison νόμισε πως ήταν κοκαΐνη. Η ίδια η Courson πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα. O Jim Morrison ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Père Lachaise στο ανατολικό Παρίσι.

Στη δεκαετία του 1990, ο πατέρας του τοποθέτησε στον τάφο του μια μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει στα αρχαία ελληνικά “ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ”, που ερμηνεύεται ελεύθερα ως “πιστός στο ίδιο του το πνεύμα”.

Η λέξη “δαίμων” παραπέμπει στη μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και ακολουθούσε ως προσδιορισμός οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές.

Η θεότητα-προστάτης, κάτι σαν τον “φύλακα άγγελο”, περιγραφόταν μέσα από το “Δαίμων εαυτού”. Ήταν ένας “δίαυλος” ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών.

Το “πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” σημαίνει “πράττω κατά συνείδηση”.

Έτσι, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” που γράφτηκε από τον πατέρα του Morrison στον τάφο του, σημαίνει πως ο σπουδαίος τραγουδιστής έπραξε κατά τη σύντομη ζωή του αποκλειστικά κατά συνείδηση, αδιαφορώντας για το τι θα πουν “οι άλλοι”, αδιαφορώντας για τις επιταγές της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, είναι η φράση που περιέγραφε πλήρως την ασυμβίβαστη φύση του.

Όντας ένας frontman-ορόσημο για την εποχή του, ο Morrison συνήθιζε άλλωστε από σκηνής να προκαλεί τα συντηρητικά ήθη της Αμερικής. Συνελήφθη κατά την καριέρα του για παραβίαση των χρηστών ηθών, ενώ συναυλίες των Doors είχαν απαγορευτεί με πρόσχημα τη διασάλευση της δημόσιας τάξης.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1970 καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα έξι μηνών επειδή είχε δείξει τα γεννητικά του όργανα στο κοινό, κατά τη διάρκεια συναυλίας των Doors στο Μαϊάμι την άνοιξη του 1969.

Το 1971 αποφάσισε να αποφορτιστεί από το εναντίον του κλίμα που είχε διαμορφωθεί στις ΗΠΑ και μαζί με τη σύντροφό του Πάμελα Κούρσον (1946-1974) εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να ασχοληθεί απερίσπαστος με την ποίηση. Ένα χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει η ποιητική του συλλογή The Lord and Creatures.

Λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος, σε ηλικία 27 ετών. Τάφηκε στη “γωνιά των ποιητών” του ονομαστού παρισινού νεκροταφείου “Περ Λασέζ”, κοντά στους Μπαλζάκ, Μολιέρο και Όσκαρ Γουάιλντ.

Πηγή: www.news247.gr

Ποιον αντιγράφει ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης;

Ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. μιμείται πιστά τον αρχηγό και εντολέα του

του Δημήτρη Ψαρρά

Την έντονη αντίδραση των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης προκάλεσαν οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στο «Action 24» την Τετάρτη το βράδυ, με τις οποίες ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. επιχείρησε να τους αποδώσει την ευθύνη για τις δολοφονικές επιθέσεις αγνώστων στη Θεσσαλονίκη, που είχαν στόχο στελέχη του κόμματός του. Κύριος στόχος του ο Αλέξης Τσίπρας και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.). Τα ίδια συνέχισε και την επομένη στον «ΑΝΤ1».

Ενδεικτική η φράση του κ. Κυρανάκη ότι «πολιτική ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον ελληνικό λαό με ένα όνομα του εμφυλίου την πυροδοτεί αυτός ο οποίος επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς». Βέβαια τόσα γνωρίζει ο νέος γραμματέας, τόσα λέει. Ποιος «εμφύλιος»; Πού να φανταστεί ότι ο αντιστασιακός ΕΛΑΣ ιδρύθηκε στις αρχές του 1942; Ίσως βέβαια τον έχει πείσει ο άλλος στενός συνεργάτης του κ. Μητσοτάκη, ο Στάθης Καλύβας, ο οποίος την εθνική αντίσταση την έχει μεταπλάσει σε εμφύλιο, μοιράζοντας τις ευθύνες ανάμεσα στους αντιστασιακούς και τους γερμανοτσολιάδες. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις ίδιες δηλώσεις ο κ. Κυρανάκης δεν δίστασε να απειλήσει και τους δικαστές: «Απαιτούμε και από τους δικαστές να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Διότι σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν επειδή δεν υπήρχαν επαρκείς ενδείξεις, επειδή, επειδή, επειδή, τους αφήνουν ελεύθερους, αθωώνονται και λοιπά. Λοιπόν και οι δικαστές πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους σε αυτή την περίπτωση».

Δυστυχώς δεν θα ’πρεπε να εκπλαγεί κανείς. Ο κ. Κυρανάκης επελέγη για το πόστο του γραμματέα του κόμματος της Δεξιάς από τον κ. Μητσοτάκη, ακριβώς επειδή είναι έτοιμος να ξεφουρνίσει όλα αυτά σε βάρος της Αριστεράς και να απειλήσει ακόμα και τους δικαστές. Έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο και γύρω από τον κ. Μητσοτάκη παίρνουν θέση μάχης οι έμπιστοί του: οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι και οι πωρωμένοι ακροδεξιοί. Ο νέος γραμματέας διαθέτει και τις δύο αυτές ιδιότητες. Όχι μόνο υποστηρίζει ανοιχτά κάθε μέτρο ελάφρυνσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά έχει ταυτιστεί και με κάθε ακροδεξιό επιχείρημα έχοντας στόχο και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα και την πολιτική της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, μεταφέρω δυο χαρακτηριστικές ειδήσεις για το πολιτικό παρελθόν του κ. Κυρανάκη, με πηγές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «αντιδεξιές» ή «αντιμητσοτακικές»:

Η πρώτη είναι από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»:

«Ηγετικό ρόλο στη νέα “Ομάδα Αλήθειας” έχει ο Κώστας Κυρανάκης» (Νεφέλη Λυγερού, «Η σαρανταποδαρούσα των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ», 5.11.2017).

2.Η δεύτερη είναι από τον ιστότοπο «iefimerida»:

«Το Μαξίμου τηλεφώνησε στον Κυρανάκη για το μπάρμπεκιου -Δυσαρέσκεια και “άδειασμα” και από Κουμουτσάκο» (8.11.2019). Σ’ αυτή την περίπτωση ο κ. Κυρανάκης υποστήριξε τους περιβόητους ακροδεξιούς που έκαναν επιδεικτικά μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ έξω από χώρο μεταναστών στα Διαβατά. Τον κατάγγειλε και η Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ «ενοχλήθηκε» και ο κ. Μητσοτάκης!

Περιττό να θυμίσουμε και τις βαριές κι ασήκωτες δηλώσεις του κ. Κυρανάκη κατά της σημαντικής Συμφωνίας των Πρεσπών: «Δεν θα λέω τη γειτονική χώρα Βόρεια Μακεδονία». Μη στεναχωριέστε, βέβαια. Ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. έχει να επιδείξει τη στενή του συνεργασία με τον Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος περηφανευόταν πριν από λίγες μέρες στη σειρά του «Σκάι» την επιτυχία του να συμφωνήσει με τον Αλέξη Τσίπρα στο όνομα της «Βόρειας Μακεδονίας»!

Ο κ. Κυρανάκης είναι λοιπόν απλώς ένας έμπιστος του κ. Μητσοτάκη. Σήμερα έχει αναλάβει στην επιχείρηση πολιτικής συκοφάντησης της Αριστεράς και του Αλέξη Τσίπρα. Αυτά λέει σήμερα, επειδή αυτά πρέπει να πει. Κι αν χρειαστεί, μπορεί αύριο να πει και άλλα.    

x-efimerida.gr

Στην «αγία» Ε.Ε είναι άλλο οι «μπίζνες» και άλλο η γενοκτονία στη Γάζα

Συνολικά, οι θεσμοί της ΕΕ υπέγραψαν 194 συμβάσεις αξίας σχεδόν 2,7 δισεκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες

Τα κράτη μέλη της «αγίας» Ε.Ε έχουν υπογράψει συμβάσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες, σύμφωνα στοιχεία της οργάνωσης Statewatch που δημοσιεύει το Al Jazeera

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι πως στην «αγορά» είναι άλλο οι «μπίζνες» κι άλλοι οι (υποκριτικές) καταδίκες. Υπενθυμίζουμε, άλλωστε, πως τα κράτη μέλη της Ε.Ε μιλούν για «ανθρωπιστική κρίση» και όχι για γενοκτονία στη Γάζα, από το ισραηλινό κράτος – δολοφόνο στο οποίο αναγνωρίζουν το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα».

Τα στοιχεία σύμφωνα με το δημοσίευμα του Al Jazeera είναι αποκαλυπτικά:

– Συνολικά, οι θεσμοί της ΕΕ υπέγραψαν 194 συμβάσεις αξίας σχεδόν 2,7 δισεκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες.

– O αριθμός των συμβάσεων αυξήθηκε μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα. Συγκεκριμένα, από τον Ιανουάριο του 2022 έως τον Οκτώβριο του 2023 υπάρχουν 82 συμφωνίες αξίας άνω των 1,2 δισ. ευρώ, ενώ στους επόμενους 21 μήνες (έως τον Ιούλιο του 2025) έχουν υπογραφεί συμβάσεις ύψους 1,6 δισ. ευρώ.

– Η Γερμανία υπέγραψε δεκάδες συμβάσεις συνολικής αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για στρατιωτικό εξοπλισμό, κυβερνοασφάλεια, εργαστηριακά εργαλεία κ.α . Το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας, άλλωστε, έχει αναφέρει ότι οι ισραηλινές εταιρείες μπορούν να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς όπως όλες οι άλλες, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

– Η Ισπανία, που έχει επικρίνει, στα λόγια, εντονότερα το Ισραήλ, συμφώνησε σε 14 συμβάσεις αξίας σχεδόν 227 εκατομμυρίων ευρώ από τον Ιανουάριο του 2022 έως τον Ιούλιο του 2025. Μάλιστα, η μεγαλύτερη σύμβαση ήταν αξίας 207 εκατομμυρίων ευρώ. Επρόκειτο για σύμβαση του Υπουργείου Άμυνας με εταιρεία για αεροπορικά οπλικά συστήματα. Επιπλέον, οι ισπανικές αστυνομικές δυνάμεις, αγόρασαν αλεξίσφαιρα γιλέκα από την εταιρεία Marom Dolphin.

– Η Ιταλία, μέσω του υπουργείου Εσωτερικών της, υπέγραψε σύμβαση για αλεξίσφαιρα γιλέκα,

– Η Ουγγαρία υπέγραψε 42 συμβάσεις αξίας σχεδόν 603 εκατομμυρίων ευρώ.

«Μπίζνες» με πανεπιστήμια και άλλους φορείς  

Οι συμβάσεις δεν αφορούν μόνο πολεμικά και αστυνομικά συστήματα. Πανεπιστήμια και άλλοι φορείς κάνουν «μπίζνες» με ισραηλινές εταιρείες:

-Το Πολυτεχνείο της Μαδρίτης υπέγραψε δύο συμβάσεις για εξοπλισμό κβαντικών υπολογιστών.

-Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο Λουβέν στο Βέλγιο υπέγραψε σύμβαση για λογισμικό γονιδιακής ανάλυσης.

-Η βελγική εταιρεία ενέργειας ORES διατηρεί σύμβαση με ισραηλινή εταιρεία πληροφορικής.

Πηγή: www.imerodromos.gr

Σταύρος Λυγερός "Θα αναδειχθεί σε game changer ο Σαμαράς;"

Είναι πιο τοξικοί απ’ τον λαγοκέφαλο

Εις τα νερά της θαλασσίας / μετά μεγίστης αγωνίας / εφάνη ψάρι τρομερόν / με βλέμμα λίαν πονηρόν

Νόρα Ράλλη

Εις τα νερά της θαλασσίας / μετά μεγίστης αγωνίας / εφάνη ψάρι τρομερόν / με βλέμμα λίαν πονηρόν.

Είναι λέει σαν λαγός / κάπως έτσι προφανώς / βγήκε και τ’ ονοματάκι / για το δόλιο το ψαράκι.

Είναι λέει τοξικός / ο λαγοκέφαλος αυτός / τοξικός όσο δεν πάει / και τα ψάρια κυνηγάει.

Κι η κυβέρνησις φωνάζει: / «Οποιος το πιάσει, να το σφάζει! / Θα λάβει αμέσως μετρητά, / διότι σώζει τα νερά».

Γιατί, σου λέει, το ψάρι αυτό, / αν κι είν’ εις βάθος τρυφερό, / επιτίθεται με μένος και αποτελεί απειλή!

Ετσι το είπαν: απειλή! / Τρώει, λέει, όλα τα ψάρια, / έως και φυτοπλαγκτόν, / καταστρέφει παραγάδια, / δίχτυα, βάρκες και παρόν.

Αυτό το παρόν είναι που διαγράφεται κάπως σκοτεινόν. Μα πιο πολύ προς ιλαρόν το λέω εγώ, προς το παρόν. Διότι, κύριοι κύριοι της κυβερνήσεως και της διακυβερνήσεως του τόπου τούτου, που έχετε ξοδέψει 26 δισ. (26 δισ.!) από το Ταμείο Ανάκαμψης και κανείς (κανείς όμως!) δεν ξέρει πού έχουν πάει αυτά τα χρήματα, που έχετε στην κυριολεξία ξεπουλήσει τη «μεσαία τάξη», έχετε πτωχεύσει τις πιο κάτω και παρ’ όλα τα σκάνδαλα, παρ’ όλα τα δισεκατομμύρια που έχουν φαγωθεί, ακόμα δεν σταματάτε, είναι κάπως ιλαρό να τρομάζετε από το ψάρι αυτό, δεν βρίσκετε; Γιατί στη στεριά εγώ βλέπω πολύ περισσότερο τοξικά πλάσματα, που μόνο καταστρέφουν, δεν χρησιμεύουν πουθενά και το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε (στην κυριολεξία) τα πάντα και να μην αφήνουν μήτε κοκαλάκι!

www.efsyn.gr

Το ενεργειακό ανοσιούργημα Μητσοτάκη (Μέρος Α’: Η ανατίναξη, η ομολογία και ο… άφαντος εισαγγελέας)

του Γιώργου Χαρβαλιά

Στο διάστημα των αμέσως προηγούμενων ημερών συνέβησαν δύο συνταρακτικά γεγονότα που σε οποιαδήποτε κανονική χώρα θα είχαν προκαλέσει αυτεπάγγελτη εισαγγελική παρέμβαση: Αφενός, η καταστροφή δημόσιας περιουσίας με τη μέθοδο της ανατίναξης, και, αφετέρου, η δημόσια ομολογία από διορισμένο κρατικό λειτουργό ότι συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα εμποδίζουν την εγκατάσταση μπαταριών αποθήκευσης ρεύματος, με αποτέλεσμα τη διαιώνιση της ληστείας εις βάρος του Έλληνα καταναλωτή και φορολογουμένου.

Τα πράγματα είναι ακριβώς όπως σας τα περιέγραψα. Στις 18 Ιουνίου, χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση ή διαβούλευση με τους κατοίκους της περιοχής, η κρατική ΔΕΗ ανατίναξε τρεις γιγαντιαίους λειτουργικούς εκσκαφείς στο ορυχείο της Μαυροπηγής Πτολεμαΐδας και δύο μέρες αργότερα ο διορισμένος εκτελεστικός αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ, ένας κύριος με κομψό μουστάκι, αποκάλυψε εξίσου κομψά στη διάρκεια παρέμβασής του σε συνέδριο για θέματα ενέργειας, ότι, σε αντίθεση με γειτονικές χώρες, το έργο της αποθήκευσης ενέργειας στην Ελλάδα που θα είχε ως αποτέλεσμα τον… εξανθρωπισμό στα τιμολόγια ρεύματος δεν προχωρά γιατί υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα (οι δυνάμεις προφανώς του περιβόητου καρτέλ) που επιθυμούν την παράταση του σημερινού καθεστώτος αφαίμαξης των Ελλήνων.

Κατανοώ ασφαλώς ότι οι εισαγγελείς στο ευνομούμενο βασίλειο του Μωυσή έχουν άλλες έγνοιες και προτεραιότητες. Κατά την ίδια έννοια και τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης δεν έδωσαν τη δέουσα αξία στα δύο συνταρακτικά -επαναλαμβάνω- γεγονότα που αποδεικνύουνότι το ενεργειακό σύστημα της χώρας έχει παραδοθεί σε μαφιόζους με λευκά κολάρα.

Για το σκάνδαλο της ανυπαρξίας αποθηκευτικής επάρκειας (μόλις 2%…) που οδηγεί στην εξαγωγή του πλεονάζοντος ρεύματος από τις ΑΠΕ σε εξευτελιστικές τιμές και την πανάκριβη επανεισαγωγή του τις ώρες υψηλής ζήτησης θα μιλήσουμε στο επόμενο, β’ μέρος, αυτής της μικρής έρευνας, όταν έρθει η ώρα να συγκρίνουμε την καταστροφική πολιτική της παρούσας κυβέρνησης με το αντίστοιχο κοινωφελές ενεργειακό μοντέλο της «πτωχής και υποανάπτυκτης» Βουλγαρίας που σέβεται τους πολίτες και τον μόχθο τους. Προς το παρόν, ας μείνουμε στο άλλο σκάνδαλο, την αψυχολόγητη ανατίναξη των γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στην Πτολεμαΐδα με μεθόδους Ανατολικής Γερμανίας…

Το έγκλημα που αποφασίστηκε στα μουλωχτά παραλίγο να μείνει στην αφάνεια, αν δεν είχε την έξυπνη ιδέα να το… διαφημίσει η ίδια η ΔΕΗ βιντεοσκοπώντας το! Η ανατίναξη των εκσκαφέων προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και η κυβέρνηση επέλεξε αρχικά να την υποβαθμίσει μέσω της λαλίστατης αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου Αλεξάνδρας Σδούκου, γνωστής και από τη θητεία της στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, η οποία απέδωσε την πρωτοβουλία στον επικεφαλής του τοπικού λιγνιτικού κέντρου. Κι αυτός με τη σειρά του, σε μια λιτή και μάλλον αμήχανη ανακοίνωση, διευκρίνιζε ότι τα μηχανήματα ήταν παροπλισμένα γιατί η λιγνιτική παραγωγή αποτελεί παρελθόν.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: ποιος αποφασίζει τον «θάνατο» λειτουργικών λιγνιτωρυχείων και την ταυτόχρονη καταστροφή του παραγωγικού εξοπλισμού που απαιτείται για τις εξορύξεις;

Για να μη σας κουράζω, η απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα συνοψίζεται στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού. Αυτός, καθ΄υπαγόρευσιν ασφαλώς τρίτων που τον χρησιμοποίησαν ως τον χαζό της παρέας, αποφάσισε τον «ξαφνικό θάνατο» της λιγνιτικής παραγωγής. Της ίδιας που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμη και ο ίδιος διαφήμιζε φανατικά ως συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας. Και το έπραξε με πάθος νεοφώτιστου ζηλωτή, ξενόδουλου και ξενομανή, εμφανίζοντας την απαλλαγή από τον λιγνίτη ως δείγμα… πολιτισμικής ανωτερότητας! Ότι τάχα φεύγουμε από τη βαλκανική μουτζούρα και γινόμαστε αληθινοί Ευρωπαίοι, πιο πράσινοι κι απ’ τους δασκάλους μας τους Γερμανούς (που κρατούν τα ορυχεία του λιθάνθρακα ορθάνοιχτα…).

Σε αυτόν ακριβώς τον μανιχαϊστικό φανατισμό εντάσσεται και η βιντεοσκόπηση της ανατίναξης των εκσκαφέων με διαταγή που ήρθε από πολύ ψηλά. Να δείξουμε στην κοινωνία την έμπρακτη αποκοπή από το «κακό λιγνιτικό παρελθόν» με τη μέθοδο της κατεδάφισης.

Το σόου της «κάθαρσης από τη μουτζούρα της υπανάπτυξης» είχε δυστυχώς διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που ανέμεναν οι εμπνευστές του. Η τοπική κοινωνία ξεσηκώθηκε, το έγκλημα πήρε διαστάσεις, το φάντασμα κάποιου ευσυνείδητου εισαγγελέα άρχισε να αχνοφαίνεται και η ΔΕΗ, με καθυστέρηση πέντε ολόκληρων ημερών, αναγκάστηκε να απαντήσει.

Δεν θα μείνω στο μακροσκελές κείμενο της απάντησης που δόθηκε στα πληρωμένα μέσα ενημέρωσης σαν σκονάκι. Γιατί απλούστατα, αφού επαναλαμβάνει όλα τα στερεότυπα περί «ασύμφορου» σε ό,τι αφορά τον λιγνίτη, αναλώνεται σε επιχειρήματα υπέρ της ανατίναξης των εκσκαφέων από αυτά που επιστράτευσαν όλες τις προηγούμενες μέρες τα κυβερνητικά τρολ στο διαδίκτυο. Ξέρετε τώρα… Τα μηχανήματα ήταν παλιά και παροπλισμένα, πιο πολύ θα στοίχιζε να τα αποσυναρμολογήσουμε, δεν πουλιούνται στην αγορά, θα κάνουμε διαλογή υλικού και αναμόρφωση του τοπίου, έτσι γίνεται και στο εξωτερικό κ.λπ. κ.λπ.

Πράγματι έτσι γινόταν στην Ανατολική Γερμανία την εποχή της ενοποίησης όταν αποφασίστηκε να κλείσουν μονομιάς 32 ορυχεία. Αλλά τουλάχιστον εκεί είχαν το θάρρος να αφήσουν άθικτα κάποια από τα γιγαντιαία μηχανήματα και να τα μετατρέψουν σε ζωντανά μνημεία θύμησης μιας βιομηχανικής παράδοσης για την οποία οι Γερμανοί δεν ντρέπονται, όπως ο Μητσοτάκης.

Όμως, σε αντίθεση με το γερμανικό προηγούμενο, η περίπτωση της Πτολεμαΐδας εγείρει σοβαρά ερωτηματικά: Γιατί δεν προηγήθηκε διαβούλευση με την τοπική κοινωνία; Γιατί δεν έγινε ανοιχτός διαγωνισμός για την πώληση των εκσκαφέων, έστω και για σκραπ (μιλάμε για χιλιάδες τόνου χάλυβα); Γιατί δεν κοστολογήθηκε η αποσυναρμολόγησή τους; Πόσο κόστισε, αντιστοίχως, το σόου της ανατίναξης (προϋποθέτει εξειδικευμένη μελέτη στατικότητας και άλλα πολλά). Και, εν τέλει, με δεδομένο ότι ανάλογα μηχανήματα εξόρυξης έχουν διάρκεια ζωής αρκετών δεκαετιών, ας μας πουν υπεύθυνα: Οι εκσκαφείς ήταν ή δεν ήταν λειτουργικοί; Στο σημείο αυτό θα παραθέσω αυτούσια την εκτίμηση του ενεργειακού πραγματογνώμονα δόκτορα Χρήστου Κολοβού: «Στον συγκεκριμένο τύπο των 100% ηλεκτροκίνητων μηχανημάτων, η παλαιότητα καθόλου δεν σημαίνει πως είναι για πέταμα, πολύ περισσότερο για καταστροφή. Κατά τη συντήρηση γίνονται αντικαταστάσεις βασικών εξαρτημάτων (ερπύστριες, συρματόσχοινα, συστήματα περιφοράς) κι επειδή η αντικατάσταση με νέα μηχανήματα είναι πανάκριβη το μόνο που πρακτικά ενδιαφέρει είναι η κατάσταση της κύριας μεταλλικής δομής. Στα συγκεκριμένα μηχανήματα είχε γίνει εκτενής έλεγχος από ευρωπαϊκό οίκο πριν ενταχθούν στο ορυχείο Μαυροπηγής».

Και ο κ. Κολοβός καταλήγει: «Η ανατίναξη αφορούσε λειτουργικό εξοπλισμό σε λειτουργικό ορυχείο. Και αυτό είναι ασυγχώρητο».

Μάλιστα. Κι εγώ τώρα ποιον πρέπει να πιστέψω; Τον χρυσοκάνθαρο μάνατζερ Στάσση και τα golden boys που εμπνεύστηκαν το σόου της ανατίναξης ή τον Κολοβό που είχε ως αντικείμενο διατριβής του διδακτορικού του στο ΕΜΠ τη λειτουργία αυτών ακριβώς των εκσκαφέων και διετέλεσε διευθυντής Μεταλλευτικών Μελετών στο λιγνιτικό κέντρο δυτικής Μακεδονίας; Εσείς τι λέτε, κύριε εισαγγελέα;…

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: www.antinews.gr

Ηγέτες «τσέπης»

Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τσέπης»- μικρού βεληνεκούς δηλαδή, δεν μας έχουν συνηθίσει σε κινήσεις αντίστασης μπροστά στον Τραμπ

Μιχάλης Ψύλος, 

psilosm@naftemporiki.gr

Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα πληρώσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες 300 δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράζουν οι χώρες της ΕΕ στρατιωτικό εξοπλισμό.
Το αποκάλυψε με «υπερηφάνεια» ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μάρκ Ρούτε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, προσπαθώντας με τον γνωστό ρόλο του «κόλακα» να κερδίσει την εύνοια του προέδρου Τραμπ.
«Τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ έχουν παραγγείλει όπλα αξίας περίπου 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, για τα επόμενα χρόνια», είπε ο Ρούτε. Δεν παρέλειψε φυσικά να επαινέσει τον Αμερικανό πρόεδρο ως «τον ηγέτη του ελεύθερου κόσμου που αναλαμβάνει την ευθύνη για τον υπόλοιπο κόσμο πέρα ​​από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών». Ο Τραμπ εμφανώς κολακευμένος, ευχαρίστησε τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, λέγοντας: «Ευχαριστώ, Μαρκ, πολύ ωραία».
Η «παράσταση» στο Οβάλ Γραφείο πραγματοποιήθηκε έχει την αξία της, καθώς πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 7 και 8 Ιουλίου, στην Αγκυρα.
Μια σύνοδο, στην οποία τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη αναμένεται να συμφωνήσουν σε σημαντικά υψηλότερες αμυντικές δαπάνες.
 
Ρήξη ή υποταγή;
Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ ξεκινά πάντως, υπό το φως μιας σαφούς ρήξης μεταξύ των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους: Ο Τραμπ δεν είναι ευχαριστημένος από τη στάση των Ευρωπαίων στον πόλεμο στον Κόλπο. Εχει  ήδη επικρίνει τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία επειδή δεν βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, στον πόλεμο με το Ιράν. Ξεχνώντας φυσικά, ότι ο πόλεμος ήταν μια απόφαση που έλαβε μόνος του, χωρίς να ενημερώσει καν τους Ευρωπαίους.
Τώρα όμως ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να αποσπάσει και την προσοχή της κοινής γνώμης από τη σαφή ήττα που έχουν υποστεί οι Ηνωμένες Πολιτείες από το Ιράν. Και χρειάζεται τους Ευρωπαίους για να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, που σιγοκαίει.
Μένει να φανεί λοιπόν, αν η ρήξη αυτή θα κλιμακωθεί στον τομέα των αμυντικών δαπανών.  Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα σηκώσουν κεφάλι ή θα υποταχθούν ,αναγκάζοντας  τους… φορολογούμενούς τους να πληρώσουν τα 300 δις για την αγορά αμερικανικών όπλων. Για να τα στείλουν και στην Ουκρανία φυσικά, προκειμένου να συνεχίζεται ο πόλεμος;
Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τσέπης»- μικρού βεληνεκούς δηλαδή, δεν μας έχουν συνηθίσει σε κινήσεις αντίστασης μπροστά στον Τραμπ.
Το πιθανότερο είναι να κάνουν ότι τους ζητήσει ο Αμερικανός πρόεδρος για να αποτρέψουν τις γνωστές εκρήξεις του.

Το πραγματικό «δώρο» στην Τουρκία;
Ευρωπαίοι διπλωμάτες λένε μάλιστα ότι ο Τραμπ για να ικανοποιήσει τον οικοδεσπότη της συνόδου του ΝΑΤΟ, πρόεδρο Ερντογάν, θα δώσει στην Τουρκία βασικό ρόλο στον έλεγχο της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου, από ναυτικής άποψης. Ισως αυτό να είναι και το πραγματικό «δώρο» που μπορεί να δώσει άμεσα ο Τραμπ στον Ερντογάν, αντί να περιμένει την-όχι εύκολη- άδεια του Κογκρέσου για χορήγηση μαχητικών F-35 ή κινητήρων για τα τουρκικά αεροσκάφη KAAN.
Ένα τέτοιο «δώρο» του Τραμπ θα έδινε αέρα στα πανιά του νέο-Οθωμανικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» του Ερντογάν. Ηδη, η Ιταλία φαίνεται να συζητά τη συνεργασία με την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο. Και η Αθήνα πρέπει να προετοιμαστεί καλά για να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο «δώρο» του Τραμπ στα επεκτατικά σχέδια της Αγκυρας…
--------------------------------------------------------------------------------------

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Θέμης Τζήμας "Ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια ολιγαρχών και ξένων"

«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας, οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας… Γι’  αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα, η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας. Μπορεί κάτι να «σπάσει» αυτόν τον κύκλο; Ο Θέμης Τζήμας σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις αυταπάτες με τις οποίες μας τροφοδοτούν κάθε μέρα κυβέρνηση, κόμματα και μέσα ενημέρωσης.

Ένα φιλί πέρα από την κίτρινη γραμμή στην Γάζα

Salah Musa

Όταν η πόλη βγάζει και το τελευταίο της πουκάμισο,
κι αφήνει εμένα σ’ ένα φυλάκιο, ή και σε δύο,
οι δρόμοι δραπετεύουν κάτω απ’ τα πόδια μου και δεν τους βλέπω πια.
Μου είπε:
«Μην πλησιάζεις.
Η κίτρινη γραμμή δεν είναι ένα σημάδι·
είναι ένα καθεστώς,
ανάμεσα στον θάνατο και στον φόβο,
κάθε φορά που περνά ο απόηχός της.
Και η συνάντηση δεν είναι να διασχίσεις μια απόσταση·
είναι να καταργήσεις την απόσταση,
όταν ο ήλιος ανοίγει τις βλεφαρίδες του.»
Η αγαπημένη μου στη Γάζα
περνά ανάμεσα στις βόμβες και στην καρδιά μου,
χωρίς ποτέ να προδώσει τα μυστικά της.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα σώματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα βλέμματά μας.
Μια κίτρινη γραμμή ανάμεσα στα χείλη μας.
Μια κίτρινη γραμμή μέσα στη γλώσσα,
στο βιβλίο,
στο σχολείο.
Αγαπημένη μου,
να με—
διαπραγματεύομαι με το κελί και το σίδερο,
διαπραγματεύομαι με τα χρώματα και τον δρόμο,
διαπραγματεύομαι με την κίτρινη πύλη,
διαπραγματεύομαι κάθε καινούργιο πρωί με τον ίδιο μου τον θάνατο.
Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της αγαπημένης μου.
Μια κίτρινη γραμμή πάνω στο σώμα της πόλης.
Εδώ κατοικεί το απαγορευμένο,
το ανεπίτρεπτο,
το διαγραμμένο.
Εδώ κατοικεί εκείνος που με σβήνει από τη μνήμη.
Εδώ κατοικεί εκείνος που καίει τα όνειρά μου
ανάμεσα στα σύνορα.
Μια κίτρινη γραμμή και χίλια στρατιωτικά φυλάκια.
Η κίτρινη γραμμή δεν είναι χρώμα πάνω στην άσφαλτο.
Είναι νους.
Είναι άρμα μάχης.
«Στάσου.»
«Περίμενε.»
«Ξάπλωσε κάτω.»
«Σύρσου.»
Άφησε εδώ, μπροστά στην πύλη, όλα σου τα ραντεβού.
Ένα φιλί στο μέτωπο της αγαπημένης μου στη Γάζα.
Της είπα:
«Δεν ζητώ άδεια από την κίτρινη γραμμή.
Ανταλλάσσουμε τις λύπες και τις χαρές μας σαν έρωτα,
ακόμη κι όταν ο έρωτας φορά το πρόσωπο του θανάτου.»
Κι εκείνη μου απάντησε:
«Ώσπου να συναντηθούμε,
μην αφήσεις ποτέ την κίτρινη γραμμή
να γίνει πολιτισμός.»

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Σ.Σ.: Ο Salah Musa « Σαλαχ Μούσα «είναι Παλαιστίνιος ιατρός, ειδικός στην Ακτινοδιαγνωστική, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, ίδρυτης της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών στην Ελλάδα. Άσκησε επί σειρά ετών την ιατρική και υπηρέτησε ως επιτετραμμένος της Παλαιστινιακής Αντιπροσωπείας στην Ελλάδα. Έχοντας ζήσει περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Ελλάδα, απέκτησε βαθιά γνώση της ελληνικής κοινωνίας και γλώσσας, στην οποία επιλέγει να γράφει τα βιβλία και τα άρθρα του.Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται στην ιστορία της Παλαιστίνης, το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς σχέσεις και τις πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.Με επιστημονική τεκμηρίωση και ιστορική προσέγγιση επιδιώκει να συμβάλει στον δημόσιο διάλογο, αναδεικνύοντας ζητήματα δικαιοσύνης, ελευθερίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων.Συνεχίζει να αρθρογραφεί στον ελληνικό Τύπο και να συμμετέχει σε δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο, προωθώντας τον διάλογο γύρω από το Παλαιστινιακό ζήτημα και τις σύγχρονες διεθνείς εξελίξεις

sioualtec.blogspot.com

Εμφυλιοπολεμική Δεξιά

Οι δηλώσεις του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Κυρανάκη για την Αριστερά, για τον Τσίπρα και τον Εμφύλιο, εύλογα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Πίσω από αυτή την ρητορική όμως, δεν βρίσκεται απλώς ακόμη μια «πολιτική κόντρα», αλλά η επιλογή για την επαναφορά ενός μοτίβου το οποίο η (ακρο)Δεξιά ευρύτερα και η Νέα Δημοκρατία ειδικότερα, χρησιμοποιούν συχνά για να ενεργοποιήσουν τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά του ακροατηρίου τους.

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Προφανώς και «ο Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει τώρα τον άθλιο Κυρανάκη που μετέτρεψε την τραγωδία για τον άδικο θάνατο της Βάγιας Νέστορα σε εργαλείο πολιτικής αλητείας!», όπως έγραφε στην ανακοίνωσή της η ΕΛ.Α.Σ. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μελλοντικός ψηφοφόρος του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα για να συμφωνήσει σε δύο πράγματα.
Αφενός με το γεγονός πως ο Μητσοτάκης όντως οφείλει να αποπέμψει τον άθλιο Κυρανάκη κι αφετέρου στο ότι ο Μητσοτάκης όχι απλώς δεν θα το κάνει, αλλά δια της ανοχής του αντίθετα, θα ενισχύσει ανάλογες φωνές. Φωνές-ουρλιαχτά σαν και του γραμματέα του κόμματός του, διότι γνωρίζει καλά πως έτσι κι αλλιώς έχει μαζέψει αρκετές τέτοιες, εκεί στη Νέα Δημοκρατία – και με συγκεκριμένο πολιτικό σκοπό.
Είναι σαφές πως η Δεξιά – και καλό είναι όσο πλησιάζουν οι εκλογές να υπενθυμίζουμε και να υπογραμμίζουμε τις πολιτικές ταυτότητες για να καταλαβαίνουμε ποιος λέει και τί λέει – θα μπει ξανά στο ολισθηρό μονοπάτι της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής. Στο μονοπάτι της αντιστόρητης τοξικότητας και του χολερισμού. Στον δρόμο δηλαδή που χάραξαν πρώτοι οι πολιτικοί πρόγονοι της «παρατάξεως», που στα χρόνια τους έγραψαν τις πιο μαύρες σελίδες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Τί είπε ο Κυρανάκης με φόντο τα χθεσινά γεγονότα στην Θεσσαλονίκη και τις επιθέσεις με γκαζάκια κατά πολιτευτών της ΝΔ; «Όταν βλέπεις με συνέπεια μια αντίληψη ανοχής στην τρομοκρατία να υπηρετείται από την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πέρασε αρκετά χρόνια στο περιθώριο (…) και ήρθε και επανασυστήθηκε ως η ΕΛ.Α.Σ των αγώνων της Αριστεράς. Του Λαϊκού Στρατού (sic), του Εμφυλίου. Τα νομοσχέδιά του, οι πολιτικές του, οι δηλώσεις του διαχρονικά έχουν δείξει ανοχή στην τρομοκρατία. (…). Την ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον λαό με ένα όνομα του εμφυλίου (sic). Την πυροδοτεί αυτός που επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς, οι οποίες για όσο κυβέρνησε ευνόησαν τρομοκράτες, εγκληματίες, αποφυλάκισαν εγκληματίες και ήταν απέναντι σε κάθε αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα», ανέφερε ο ανιστόρητος γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας. Ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν άφησε απλώς «αιχμές» κατά του πρώην πρωθυπουργού, όπως σημειώνουν-γράφουν κάποιοι «συνάδελφοι» δίχως όμως να αναρωτιέμαι «γιατί;», αλλά εκτόξευσε μέρος της βρώμικης λάσπης που εδώ και χρόνια παράγεται με τους τόνους, από τα κεντρικά της Πειραιώς.
Είναι μάταιο βέβαια (ή μήπως δεν είναι;) να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη, το πότε ιδρύθηκε και πότε έδρασε χρονικά ο Ε.Λ.Α.Σ του Άρη Βελουχιώτη και υπέρ ποιών αγωνίστηκε, όταν άλλοι, οι… ψύχραιμοι εθνικόφρονες της εποχής σαλιάριζαν πολιτικά με τις δυνάμεις Κατοχής. Όπως μάταιο είναι (ή μήπως δεν είναι;), να εξηγήσει κάποιος στον κάθε Κυρανάκη και πως… «Λαϊκός Στρατός» στα χρόνια του Εμφυλίου δεν υπήρχε.
Αντίθετα, είναι βέβαιο πως η Νέα Δημοκρατία παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην ιστορία της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας που στέλεχός της, ο δημοτικός σύμβουλος της ΝΔ στην Πάτρα και πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ, Γιάννης Καλαμπόκας, έχει καταδικαστεί για δολοφονία. Για την δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, στις 8 Ιανουαρίου 1991.
Και είναι βέβαιο, πως η συγκεκριμένη παράταξη θα συνεχίσει να συκοφαντεί, να διαστρεβλώνει την Ιστορία, να σκορπά ηθικό πανικό, να επενδύει στον ποινικό λαϊκισμό και στην τοξικότητα. Εργαλειοποιώντας ακόμη και τον θάνατο – και δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά. Πατώντας ακόμη και επάνω σε τραγικά γεγονότα, όπως αυτό της Θεσσαλονίκης.
Το έκαναν – και συνεχίζουν να το κάνουν όποτε τους δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν – για την Marfin. Το έκαναν σε τραγωδίες όπως σε αυτή στο Μάτι. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι σε πολιτικό, μιντιακό και κοινωνικό επίπεδο που όσο κατηγορούσαν (εν χορώ, με άλλες ιδεολογικά… πεντακάθαρες δυνάμεις) τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πως δήθεν «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων», αργότερα έγραφαν σε posts στα σόσιαλ «Τσίπρα αν είχαμε Εμφύλιο από το χέρι μου θα πήγαινες». Οι ίδιοι ήταν που μιλούσαν για «τρελές σφαίρες» όταν έφταναν μέσα σε φάκελο σφαίρες στο γραφείο του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά. Ήταν οι ίδιοι – άνθρωποι της ευρύτερης «παρατάξεως» – που επιτέθηκαν, προσπαθώντας να κάψουν, σπίτια βουλευτών της τότε κυβέρνησης στη βόρεια Ελλάδα, δήθεν ως… «αγανακτισμένοι» για την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ήταν οι ίδιοι που μετέτρεψαν την Θεσσαλονίκη σε Φαρ Ουέστ τοιχοκολλώντας αφίσες με τα πρόσωπα βουλευτών της κυβέρνησης της περιόδου 2015-19 με «λεζάντα» το, «Πρόδωσε τη Μακεδονία» ή «Προδότης». Είναι οι ίδιοι, της Δεξιάς, που κατέβαιναν αγκαζέ με χρυσαυγίτες στο Σύνταγμα ουρλιάζοντας για κρεμάλες.
Επειδή ακούμε πολλά αυτό τον καιρό κι επειδή θα ακούσουμε ακόμη περισσότερα στον δρόμο για τις κάλπες, ακριβώς επάνω σε αυτό το μοτίβο του… «ενός άκρου» πια (πάει το άλλο), πρέπει να θεωρείται παραπάνω από βέβαιο το ότι η Δεξιά σε καμία στιγμή όλης αυτής της διαδρομής δεν θα παραμερίσει τον πολιτικά ταυτοτικό, ιστορικό της ρόλο.
Ο Κυρανάκης δεν έκανε απλώς ένα «ιστορικό λάθος». Έδωσε-έστειλε ένα σαφές πολιτικό σήμα. Καθώς εδώ το ζήτημα δεν είναι το εάν γνωρίζει το πότε έδρασε ο Ε.Λ.Α.Σ ή πως «Λαϊκός Στρατός» δεν υπήρξε ποτέ – παρά μόνο ο Δημοκρατικός Στρατός. Το θέμα είναι «γιατί;» επέλεξε να ανασύρει τον Εμφύλιο ακριβώς επάνω από ένα τραγικό περιστατικό. Η απάντηση όμως, βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν πάντα. Στην πολιτική χρησιμότητα και εργαλειοποίηση του Εμφυλίου και του διχασμού – από την Δεξιά βέβαια – στον δημόσιο διάλογο, που πέραν όλων των άλλων, θα κρατά την συζήτηση αλλού. Μακριά από τα προβλήματα που προκαλούν οι πολιτικές της ΝΔ, μακριά από την ασφυξία που εξαιτίας των επιλογών της, βιώνουν η κοινωνία αλλά και η δημοκρατία – σε όλα τα επίπεδα.

thefaq.gr

Ζωή για την πάρτη μας

Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε. -Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα. -Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα. Ο διάλογος πραγματικός, λίγα πράγματα έχω αλλάξει, χάριν της δραματουργίας…

Οδυσσέας Ιωάννου

Αγόρι – κορίτσι, όχι ζευγάρι, φίλοι, 24 χρονών. Βρεθήκαμε σε ένα κοινό τραπέζι, μη ρωτάς πώς και τι, δεν έχει σημασία.

Είχαν μόλις επιστρέψει από το πρώτο ταξίδι τους στο Λονδίνο. Κάποια στιγμή το κορίτσι μας ρώτησε αν ξέρουμε γιατί το Λονδίνο έχει τόσους πολλούς Ινδούς. Της απάντησα πως φαντάζομαι λόγω του ότι η Ινδία ήταν αποικία των Εγγλέζων και όταν εντάχτηκε στην Κοινοπολιτεία, ήταν εύκολη η μετάβαση των Ινδών στην Αγγλία. Και ρίζωσαν.

Μετά ανέφερα τον Γκάντι και τον αγώνα του, πρώτη φορά άκουγαν το όνομά του- εντάξει, δεν είναι φοβερό να μην τον ξέρουν, μη γινόμαστε τόσο αυστηροί- και κάποιος από την παρέα τούς ειρωνεύτηκε που δεν τον ήξεραν. Κάθε παρέα έχει έναν σπασίκλα που κατακεραυνώνει την νέα γενιά.

Για να τους κάνω να νιώσουν πιο άνετα τους είπα μία απίστευτη σαχλαμάρα για να γελάσουμε αλλά δεν γέλασε κανένας.

«Εντάξει βρε παιδιά, ενάμισι δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι οι Ινδοί, δεν γίνεται να τους ξέρεις και όλους!»

Η κουβέντα πέρασε πολύ γρήγορα στο πόσο απολιτίκ είναι η μεγάλη πλειονότητα των συνομήλικών τους. Για καλή μας ή κακή μας τύχη διαπιστώσαμε πως πέσαμε πάνω σε ιδεολόγους του απολιτίκ. Δεν αμύνθηκαν και δεν ένιωσαν άβολα ούτε στιγμή από την κριτική και τις διαπιστώσεις μας.

-Ενώ στις δικές σας γενιές που ήσαστε φουλ πολιτικοποιημένοι τι ακριβώς κερδίσατε είπαμε;

– Άρα μας λέτε πως αφού εμείς δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα με το να ασχολούμαστε, ας δοκιμάσουμε και το αντίθετο, να μην ασχολούμαστε καθόλου, μήπως κερδηθεί κάτι, αυτό μας λέτε; τους είπαμε.

-Όχι δεν λέμε αυτό, θα ήταν πολύ χαζό εκ μέρους μας, λέμε πως εμάς δεν μας ενδιαφέρει να κερδηθεί τίποτα. Τουλάχιστον όχι σε συλλογικό επίπεδο. Η ζωή είναι για τον καθέναν ξεχωριστά κι εμείς προσπαθούμε να βρούμε την προσωπική μας άκρη. Δεν έχουμε φιλοδοξία να σώσουμε κανέναν, πόσο μάλλον τον κόσμο όλο.

Οι πιτσιρικάδες ήταν γεροί παίχτες. Εννοώ πως δεν θα γίνονταν βορά στα μεράκια μερικών μεσόκοπων που θεωρούσαμε πως «τους έχουμε» εύκολα.

Μπήκαν στο γήπεδο με την παράδοση και τα προγνωστικά εναντίον τους αλλά ήταν αποφασισμένοι να πάρουν το παιχνίδι, έστω και στα πέναλτι. Πέσαμε σε Παραγουάη. Κι εμείς γινόμασταν οι αχώνευτοι Γερμανοί.

Προσπαθήσαμε να ανασυνταχτούμε.

-Αλήθεια πιστεύετε στην θεωρία της προσωπικής σωτηρίας; Όχι πως δεν υπάρχουν παραδείγματα αλλά τα ποσοστά είναι τόσο μικρά που μοιάζουν με θαύμα.

-Μα το θαύμα κυνηγάμε κι εμείς, το ανέφικτο, αυτό δεν λέγατε κι εσείς, δεν ήταν σύνθημά σας; απάντησαν θρασύτατα.

Εντάξει, δεν αποστομωθήκαμε, υπάρχουν πράγματα να πεις, αλλά δυσκολεύεσαι απέναντι σε ένα τέτοιο τείχος κυνισμού.

Το συμπέρασμα είναι πως δεν είναι όλη η νέα γενιά απολιτίκ. Κάποιοι το έχουν πάει ένα επίπεδο παραπέρα και έχουν φτιάξει μία θεωρία που είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι πολιτική. Με τον τρόπο της. Με αυτόν τον άτσαλο τρόπο που συμπυκνώνεται στο «ζωή για την πάρτη μας» αλλά είναι πολιτική.

Υ.Γ Μετά από αυτήν την κουβέντα, πιστεύω πως το φετινό Παγκόσμιο θα το πάρει κάνα Μαρόκο, καμία Αμερική ή γενικά κάποια ομάδα που θα πηγαίνει πρώτη φορά στον τελικό. Οι βεβαιότητες τελείωσαν. Οι Γερμανοί έχασαν τρία πέναλτι. Τα ύστερα του κόσμου.

www.news247.gr

Συνταγματική Αναθεώρηση: «Ακούνητο» το άρθρο 86 για την ποινική ευθύνη υπουργών

Ο υπουργός που διστάζει να υπογράψει δημιουργεί τριπλάσιο κόστος από αυτό που παίρνει «κακές αποφάσεις», ισχυρίστηκε ο εισηγητής της ΝΔ, Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Γεράσιμος Λιβιτσάνος 

Παρά τα σκάνδαλα των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ η Ν.Δ… «το βιολί της»: Το αν ένας υπουργός θα παραπεμφθεί σε δικαστήριο πρέπει να αποφασίζεται από την Βουλή! Η θέση της ήταν γνωστή, όμως πλέον κατατέθηκε με τον πλέον επίσημο τρόπο στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος. Εκεί όπου συζητήθηκε το περίφημο άρθρο 86 του Συντάγματος «περί ευθύνης υπουργών».
Ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας, Ευριπίδης Στυλιανίδης, μάλιστα, παρουσιάζοντας την κυβερνητική πρόταση κατέθεσε σειρά επιχειρημάτων προκειμένου να υποστηρίξει την θέση αυτή. Ανάμεσα τους περιλαμβάνεται και ο ισχυρισμός πως ένας υπουργός, που θα αισθάνεται την πίεση ότι μπορεί να οδηγηθεί σε δικαστήριο, δεν θα παίρνει αποφάσεις, ούτε θα υπογράφει οτιδήποτε. Κι αυτό – ισχυρίστηκε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης – μάλλον θα έχει μεγαλύτερο κόστος ακόμη και από την υπογραφή αποφάσεων που – δυνητικά- μπορεί να οδηγήσουν σε διασπάθιση δημοσίου χρήματος!
Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα του Ευριπίδη Στυλιανίδη η οποία καταγράφηκε από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Ο υπουργός που παίρνει αποφάσεις και λύνει προβλήματα είναι συνήθως αυτός που εκτίθεται σε κινδύνους. Αυτός που δεν υπογράφει, όχι μόνο δεν κινδυνεύει, αλλά συνήθως είναι και πιο δημοφιλής. Το κόστος όμως των Μη Αποφάσεων στην Ελλάδα είναι τριπλάσιο από το κόστος των κακών αποφάσεων»!
Παράλληλα, ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας υπερασπίστηκε το καθεστώς ατιμωρησίας των υπουργών (όπως διαπιστώθηκε όταν πέρυσι περίπου τέτοια εποχή «αμνηστεύθηκε» ο Μάκης Βορίδης για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ) με σειρά κινδυνολογικών επιχειρημάτων. Μεταξύ αυτών ήταν ο … «λαϊκισμός» που μπορεί να οδηγήσει σε παραπομπή υπουργού. Επίσης, υπήρξε και η επίκληση «εξωθεσμικών συμφερόντων», παραβλέποντας το ότι σχεδόν όλες οι υποθέσεις ποινικών ευθυνών υπουργών αφορούν κυρίως την εξυπηρέτηση «εξωθεσμικών συμφερόντων».
Ενδεικτικά ανέφερε πως ο υπουργός «είναι αναγκαίο να θωρακίζεται, κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ώστε να µην εργαλειοποιείται στα χέρια των πολιτικών του αντιπάλων ή άλλων ισχυρών λαϊκίστικών ή εξωθεσµικών συμφερόντων» γιατί αυτά υποστήριξε οδηγούν «σε σπίλωση του εκάστοτε πολιτικού προσώπου, σε αδρανοποίηση του πολιτικού και εν τέλει σε εθνικό, κοινωνικό και πολιτικό διχασµό»! Επίσης υποστήριξε ότι δεν πρέπει «να ενδίδουμε στο συνταγματικό λαϊκισμό που μπορεί να επιδράσει καταλυτικά πάνω στις αποφάσεις της Δικαστικής Εξουσίας, μέσω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας»!
Συνολικά, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης ανέφερε πως «έχουμε χρέος να ισορροπήσουμε ανάμεσα από τη μια στην απόλυτη ατιμωρησία των πολιτικών που γεννά την αλαζονεία της εξουσίας, προκαλώντας την απέχθεια στους πολίτες για τα κοινά, κατάσταση που ωθεί κυρίως τους νέους ανθρώπους στους ακτιβισμούς και τα άκρα ενισχύοντας ένα επικίνδυνο λαϊκισμό. Από την άλλη, στην απόλυτη τιμωρητικότητα που οδηγεί εύκολα, όπως δείχνει η ιστορία μας, στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής».
Όσον αφορά την ίδια την πρόταση που καταθέτει η Ν.Δ έχει ως εξής: Ζητά η τελική απόφαση, για το αν θα παραπεμφθεί ή όχι ένας υπουργός, να λαμβάνεται από την απόλυτη πλειοψηφία των μελών του κοινοβουλίου, δηλαδή πρακτικά από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Ζητά όμως επιμέρους αλλαγές στο άρθρο 86. Αυτές συνίστανται στο να καταργηθεί η «αμελλητί» αποστολή δικογραφιών στην Βουλή και να αντικατασταθεί από προκαταρκτική εξέταση. Αυτή – κατά τη Νέα Δημοκρατία- θα πρέπει να διεξάγεται από ένα μεικτό συμβούλιο που θα αποτελείται από δικαστικούς λειτουργούς και πολιτικά πρόσωπα, πιθανότατα βουλευτές.
Προφανώς, επειδή η πρόταση αφορά συνταγματική διάταξη, το πώς θα επιλέγονται τα συγκεκριμένα πρόσωπα θα αποφασίζεται από εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος. Πράγμα που φυσικά δίνει την ευχέρεια να προβλεφθεί από τον νομοθέτη η ακριβής σύνθεση όπως και ο τρόπος ορισμού των μελών του συμβουλίου. Εναλλακτικά πάντως η Ν.Δ συζητά – όπως είπε ο Ευριπίδης Στυλιανίδης – η προκαταρκτική εξέταση να γίνει και από Εισαγγελέα Εφετών αν και δεν είναι η πρώτη της προτίμηση.
Με τη διατήρηση του δικαιώματος της Βουλής να αποφασίζει το αν θα παραπέμπονται υπουργοί φαίνεται να διαφωνούν συνολικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Προτείνοντας – τα περισσότερα εξ αυτών – μορφές απευθείας ανάθεσης υποθέσεων ποινικών ευθυνών υπουργών σε κάποιας μορφής δικαστικό συμβούλιο. Όπως όμως όλα δείχνουν η διακομματική διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της αναθεωρητικής διαδικασίας δύσκολα θα οδηγηθεί σε κατάργηση του πυρήνα του σημερινού άρθρου 86, που δεν είναι άλλος από την αποφασιστική αρμοδιότητα της Βουλής.
Η εισηγητική θέση της κυβέρνησης δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Παράλληλα στο εσωτερικό των κομμάτων της αντιπολίτευσης, παρά τις θέσεις που διατυπώνουν, υπάρχουν πολλές απόψεις υπέρ ενός συστήματος «προστασίας» της δράσης των μελών του εκάστοτε υπουργικού Συμβουλίου. Άλλωστε «πνευματικός πατέρας» του άρθρου 86 είναι ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος που εισήγαγε την συγκεκριμένη διάταξη στην αναθεώρηση του 2001 με σκεπτικό παρόμοιο με αυτό που αναπτύσσει σήμερα η Νέα δημοκρατία.
Αξίζει να θυμίσουμε συνολικά πως η συνταγματική αναθεώρηση θα γίνει σε δύο φάσεις, στην τρέχουσα και την επόμενη Βουλή. Τα άρθρα που θα κριθούν αναθεωρητέα με 180 ψήφους θα απαιτήσουν 150 για την αλλαγή του περιεχομένου τους στην επόμενη Βουλή και το αντίστροφο. Επίσης να σημειωθεί ότι οι ψηφοφορίες δεν γίνονται με βάση την «δεδηλωμένη» των κομμάτων αλλά με την ψήφο του κάθε βουλευτή ξεχωριστά

www.imerodromos.gr

ΥΓ του blog: ....Αυτοί (το πολιτικό σύστημα) θα κάνουν αναθεώρηση του Συντάγματος για να φέρουν Κάθαρση, Δημοκρατία και Δικαιοσύνη; ....ας γελάσουμε ..ούτε οι μόνιμοι ακροατές και θεατές του ΣΚΑΙ δεν το πιστεύουν ...«Φέρτε τα ανάποδ’ όλα, / τότε θα σταθούνε όρθια» ειν’ του μπάρμπα-Γιάννη η συμβουλή. λέει το τραγούδι "Στο όνειρο ο μπάρμπα-Γιάννης" των Χωρίς Ρεφρέν για τον Γιάννη Σκαρίμπα αλλά ποιος το ακούει πια.... Αν γινότανε ένα από τα σκάνδαλα σε οποιαδήποτε χώρα της Γης θα είχαν πέσει κυβερνήσεις αλλά και σ' εμάς  το ’60 ή το ΄70 θα είχανε ξηλωθεί όλα τα πεζοδρόμια Αθηνών, Θεσσαλονίκης και περιχώρων. Τώρα αυτοί που μπορούν φεύγουν ή γλύφουν για μια θεσούλα στο σύστημα..... .τι να πούμε πια για την Ελλάδα που πεθαίνει.....

Σταύρος Λυγερός "Ούτε ο Μητσοτάκης θα μείνει, ούτε ο Τσίπρας έρχεται"

Ο Σεβάχ τραγουδάει τα µπλουζ

Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη.

Χρύσα Κακατσάκη

Πριν από λίγο καιρό είχε απασχολήσει τη δηµόσια σφαίρα η φράση του Σι Τζινπίνγκ προς τον Τραµπ: «Να αποφύγουµε την παγίδα του Θουκυδίδη». Ο Κινέζος ηγέτης ασφαλώς και δεν αναφερόταν µόνο στις σχέσεις των δυο χωρών, αλλά προειδοποιούσε τον οµόλογό του για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στην αίσθηση παντοδυναµίας. 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ακολούθησε σε πολλά σηµεία την πολιτική του Αλκιβιάδη, ο οποίος παρέσυρε τους συµπολίτες του στη Σικελική Εκστρατεία υποσχόµενος πλούτη και κυριαρχία στη Μεσόγειο. Φαντασιώθηκε πως µπορούσε να βγάλει την Αθήνα από τα όρια της πόλης-κράτος και να τη µετατρέψει σε αυτοκρατορία. Απ’ αυτήν τη συντριβή που υπέστη η Αθήνα λόγω λανθασµένων υπολογισµών και υποτίµησης του αντιπάλου δεν ανέκαµψε ποτέ, χάνοντας σηµαντικές στρατιωτικές δυνάµεις, συµµάχους και γόητρο. 

∆έκα µέρες µετά την υπογραφή του µνηµονίου κατανόησης αυτή η προσωρινή συµφωνία µοιάζει περισσότερο µε µια αναγκαστική συνθηκολόγηση των Αµερικανών, αποδεικνύοντας ότι το Ιράν δεν είναι η χάρτινη τίγρης που νόµιζαν.

Ο πόλεµος, υποστηρίζει ο ιστορικός Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον, είναι ένα φρικτό πείραµα που επιβεβαιώνει ή διαψεύδει τις ασαφείς προπολεµικές υποθέσεις σχετικά µε τη δύναµη ή την αδυναµία των κρατών. Είναι η απόλυτη δοκιµασία ισχύος, βούλησης και αποτροπής.

Το Ιράν κέρδισε και στα τρία. ∆ιέλυσε επί του πεδίου την ψευδαίσθηση των αριθµών µε τους τεράστιους εξοπλιστικούς προϋπολογισµούς και τα υπερσύγχρονα συστήµατα. Η περιβόητη αποτρεπτική ικανότητα των high tech µαχητικών έγινε κουρέλι από τα drones και τους βαλλιστικούς πυραύλους της Τεχεράνης που έκαναν σουρωτήρι την αντιπυραυλική ασπίδα του Ισραήλ. Ο ναυτικός αποκλεισµός επίσης απέτυχε. 

Ο άγνωστος Χ είναι συχνά το ψυχικό σθένος. Οταν οι ναύτες του αεροπλανοφόρου «Gerald Ford» βούλωναν τις τουαλέτες γιατί δεν άντεχαν δεύτερη συνεχόµενη αποστολή, οι ηγέτες του Ιράν δήλωναν ότι δεν θα κρυφτούν και γίνονταν µάρτυρες αψηφώντας τη ζωή τους. Οταν εξόριστοι αντικαθεστωτικοί επέστρεφαν γιατί τους καλούσε το καθήκον, ο στόχος των Αµερικανο – Ισραηλινών για ανατροπή των µουλάδων ήταν χαµένος από χέρι. Ενας ιδιότυπος πατριωτισµός ριζωµένος στην κουλτούρα τους, που επιβιώνει ανεξάρτητα από κυβερνήσεις. Μια κουλτούρα που έχει διατηρήσει στοιχεία του ζωροαστρισµού και έχει ενσωµατώσει στο ισλάµ τη λαϊκή παράδοση. Η Σεχραζάτ, π.χ., ήταν αποφασισµένη να αλλάξει τα µυαλά του σκληρού βασιλιά, αφηγούµενη ιστορίες µε τζίνια και µαγικά λυχνάρια, δερβίσηδες και ερωτευµένα ζευγάρια, ιπτάµενα χαλιά, ταξιδευτές που τους γοήτευε η περιπέτεια. Υστερα από χίλιες και µία νύχτες ηµέρεψε τον βασιλιά και κέρδισε τη ζωή της. 

Πέρα από τις ψυχρές γεωπολιτικές αναλύσεις, ΗΠΑ και Ισραήλ έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους για διαµελισµό της χώρας και λεηλάτηση του πετρελαϊκού της πλούτου. Αντίθετα κατάφεραν να την αναδείξουν σε περιφερειακό παίκτη και να αµβλυνθεί η δαιµονοποίηση του Ιράν, επεξεργασµένη στα καταγώγια CIA και Μοσάντ. 

Το τοπίο παραµένει ακόµη θολό. Ωστόσο το γεγονός ότι 92,1% των Ισραηλινών πιστεύει πως η Ισλαµική ∆ηµοκρατία νίκησε και εµφανίστηκε η πρώτη ρωγµή µεταξύ Τραµπ και Νετανιάχου επιβεβαιώνει ότι η sabr (υποµονή) δεν είναι παθητικότητα αλλά ενεργητική αντίσταση. 

Στην τελική συµφωνία δεν θα στηθεί ένα πολυτελές πάρτι όπως αυτό του σάχη στην Περσέπολη. Θα είναι αρκετό ένας απόγονος του Σεβάχ να τραγουδάει µπλουζ στα Στενά του Ορµούζ.

www.documentonews.gr

Δεν υπάρχει ειρήνη

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «τεστάρουν» το Ιράν. Όσο το τελευταίο διστάζει να αναλάβει πλήρη στρατιωτική δράση, η πίεση εναντίον του θα αυξάνεται.

Θέμης Τζήμας

Το άρθρο αυτό γράφεται ενώ για μία ακόμα βραδιά, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν στόχους στο Ιράν και ειδικότερα σε περιοχές κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία, να εξακολουθούν να μιλούν για ανακωχή δύο μέρη, όταν οι εχθροπραξίες συνεχίζονται πλέον σχεδόν κάθε νύχτα και ενώ το έτερο εκ των επιτιθεμένων μερών (το Ισραήλ) δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν πρόκειται να τηρήσει καμία ανακωχή και ότι η όποια συμφωνία δεν το αφορά.
Έτερη πρωτοτυπία: ενώ η ανακωχή ΗΠΑ – Ιράν προβλέπει πλήρη σεβασμό της κυριαρχίας του Λιβάνου, η κυβέρνηση του Λιβάνου υπογράφει με το Ισραήλ συνθήκη η οποία προβλέπει ξένη κατοχή στα εδάφη του κράτους του Λιβάνου. Η έννοια του «Κουίσλιγκ» φτάνει σε άλλα ύψη και ο λόγος είναι προφανής: η πρόκληση εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, ώστε ο στρατός του τελευταίου (απών στην υπεράσπιση του κράτους από τον ξένο εισβολέα), η Συρία του δικτάτορα από το Ισλαμικό Κράτος και το Ισραήλ, να επιτεθούν από κοινού στην αντίσταση.
Απορεί κανείς τι ακριβώς διαπραγματεύεται πλέον επομένως η κυβέρνηση του Ιράν, όταν καθίσταται σαφές ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να πολεμούν με το Ιράν μέχρι να το «Συριοποιήσουν». Ο πόλεμος θα τραβάει, το Ιράν θα διχάζεται εσωτερικώς και τότε είναι που η αστάθεια και η κόπωση θα έρθουν. Σε μια πρωτοφανή κίνηση, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, το σώμα του Ιράν το οποίο επιλέγει τον Ανώτατο Ηγέτη σε ανακοίνωσή της υπογεγραμμένη από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της, εμμέσως πλην σαφώς επικρίνει τη διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης (μετριοπαθών) του Ιράν και προειδοποιεί ουσιαστικώς ότι ο δισταγμός στο πεδίο θα πληρωθεί με αίμα του λαού του Ιράν. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν επίσης είχε εκδηλώσει τον μεγάλο του δισταγμό (το λιγότερο) με τις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις. Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση μεταρρυθμιστών στο Ιράν εκτίθεται από τις ΗΠΑ και το κυριότερο, για πρώτη φορά, ό,τι κερδήθηκε εν μέσω θερμής φάσης συγκρούσεων υπάρχει κίνδυνος να χαθεί εν μέσω «ανακωχής».
Ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται με επίκεντρο το ίδιο το Ιράν, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη αλλά υπάρχει πολύ προφανής πιθανότητα να αναζωπυρωθεί πλήρως και στη Συρία. Ο Τραμπ ανταποδίδει ως φαίνεται τη χάρη στον Ερντογάν ο οποίος συνέδραμε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν τόσο δια της σιωπής όσο και δια της παρουσίας Ισραηλινών στο Αζερμπαϊτζάν. Θα ακολουθήσουν και άλλες εκατέρωθεν χάρες στο πλαίσιο εξυπηρέτησης ΗΠΑ και Ισραήλ από την Τουρκία (με αποτέλεσμα ακόμα μια φορά το ελληνικό κατεστημένο να συμπλέει με το τουρκικό και με τα συμφέροντα τα οποία αυτό έχει στην περιοχή).
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «τεστάρουν» το Ιράν. Όσο το τελευταίο διστάζει να αναλάβει πλήρη στρατιωτική δράση, αλλάζοντας την τακτική την οποία ακολουθούσε στον πόλεμο μόλις μέχρι λίγες εβδομάδες πριν, η πίεση εναντίον του θα αυξάνεται. Θα μειωθεί μόνο όταν υπενθυμίσει στους αντιπάλους του ότι δεν υποχωρεί ούτε σπιθαμή. Πάντως ειρήνη δεν υπάρχει ακόμα ούτε δυστυχώς προβλέπεται στα κοντά

kosmodromio.gr

Ed Zitron: Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Αυτό που υπάρχει είναι ένας ηλίθιος με υψηλό μισθό και χαμηλό IQ για να πιστέψει ότι είναι ικανή να αντικαταστήσει τους πάντες

Η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκμετάλλευση της άγνοιας στην ιστορία που ροκανίζει τις πνευματικές αδυναμίες της κοινωνίας

Ed Zitron 

Πέρυσι έγραψα ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια — Ο Οδηγός του Μισούντος για τη Φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης [The Hater’s Guide To The AI Bubble] — και ακολούθησε ο Οδηγός του Μισούντος για τη Φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης Τόμος 2 [The Hater’s Guide To The AI Bubble Volume 2] αρκετούς μήνες αργότερα. Δυστυχώς, συνειδητοποίησα ότι ο «τόμος» είναι ένας απαίσιος τρόπος για να δομήσει κανείς κάτι τέτοιο, επειδή κάθε τόμος είναι περισσότερο μια ενημέρωση, γι’ αυτό και το σημερινό ενημερωτικό δελτίο θα μεταφερθεί σε ένα σύστημα έκδοσης.
Η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης [The AI bubble] είναι ένα ψυχοπαθές, ένα μελόδραμα, μια οικονομική κρίση και μια στιγμή αφαίρεσης μάσκας για τους Επιχειρηματικούς Ηλίθιους που κυβερνούν τη συντριπτική πλειοψηφία της οικονομίας μας.
Είναι η μεγαλύτερης κλίμακας εκμετάλλευση της άγνοιας στην ιστορία, που ροκανίζει τις πνευματικές αδυναμίες της κοινωνίας παρουσιάζοντας ακριβώς αρκετές πληροφορίες ή ακριβώς αρκετές αποδείξεις για να τεκμηριώσει επενδύσεις άνω των τρισεκατομμυρίων δολαρίων και κατασκευασμένη συναίνεση για μια τεχνολογία που, με βάση το πόσοι τη συζητούν, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
Και αποκαλύπτεται πόσοι πλούσιοι και ισχυροί άνθρωποι είναι είτε (ή και τα δύο) εύπιστοι και θλιβερά αδαείς.
Για να είμαστε σαφείς, τα LLM είναι αληθινά και κάνουν κάποια πράγματα, αλλά δεν κάνουν τίποτα από αυτά για τα οποία μιλάει ο Dario Amodei όταν λέει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα εξαλείψει το 50% των θέσεων εργασίας γραφείου.
Είμαστε τέσσερα χρόνια σε αυτή την άχαρη δουλειά και οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλάνε για το «δυναμικό» της Τεχνητής Νοημοσύνης και τι «θα» κάνει και ότι βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια μιας τεχνολογίας που, ως επί το πλείστον, εξακολουθεί να κάνει ακριβώς αυτό που έκανε στην αρχή με βελτιώσεις που ποτέ δεν πλησιάζουν τα κενά των υποσχέσεων των υποστηρικτών.
Οι αγορές κινούνται από κακογραμμένη φαντασία από απάτες και παραπλανημένα gargoyles hedge funds, επειδή αυτοί που πωλούν υπηρεσίες Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν αποσυνδέσει εντελώς το μυαλό των αγορών και των μέσων ενημέρωσης από την πραγματικότητα.
Αυτό συμβαίνει επειδή απατεώνες όπως ο Amodei και ο Altman συζητούν συνεχώς τι θα κάνει ή θα μπορούσε ή θεωρητικά θα μπορούσε να κάνει η Τεχνητή Νοημοσύνη αντί για τι κάνει στην πραγματικότητα, γιατί αν έπρεπε να το κάνουν αυτό, θα έπρεπε να λένε ότι χάνει συνεχώς χρήματα και δεν έχει μετρήσιμη απόδοση επένδυσης.
Όπως είπα στο Bloomberg αυτή την εβδομάδα, οι αγορές και τα μέσα ενημέρωσης έχουν συγχωνεύσει τις κεφαλαιουχικές δαπάνες για κέντρα δεδομένων με μια ακμάζουσα βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης.
Στην πραγματικότητα, το 89%+ όλων των εσόδων από την τεχνητή νοημοσύνη και το 90%+ όλης της ζήτησης για υπολογισμούς προέρχεται από δύο εταιρείες – την OpenAI και την Anthropic – που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε επιδοτούμενες συνδρομές τεχνητής νοημοσύνης που προκαλούν ζημιές και σε απεριόριστη καύση token σε οργανισμούς που διοικούνται από ηλίθιους, κάτι που θα εξαφανιστεί τώρα που τα στελέχη δυσκολεύονται να το δικαιολογήσουν επειδή δεν υπάρχει απόδοση επένδυσης (ROI), εν μέρει επειδή η τεχνητή νοημοσύνη είναι πολύ ασυνεπής και αναξιόπιστη, και εν μέρει επειδή δεν μπορείτε πραγματικά να μετρήσετε πόσο θα κοστίσει μια εργασία.
Τώρα οι επιχειρήσεις ήδη θέτουν ανώτατο όριο στις δαπάνες τους για την τεχνητή νοημοσύνη, με πολλές ακόμη να ακολουθούν, αφού πολλές εταιρείες ξεπέρασαν τους ετήσιους προϋπολογισμούς τους για token σε λίγους μήνες. Ο όγκος της συζήτησης για την «απόδοση επένδυσης» της τεχνητής νοημοσύνης είναι αξιοσημείωτος, δεδομένου ότι η Anthropic και η OpenAI μετέφεραν τις επιχειρήσεις σε χρέωση βάσει token — πληρώνοντας το πραγματικό κόστος της τεχνητής νοημοσύνης — μόνο στο πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους.
Θυμηθείτε: τα συνολικά, πραγματικά έσοδα ολόκληρης της βιομηχανίας Τεχνητής Νοημοσύνης — συμπεριλαμβανομένων των OpenAI, Google, Microsoft, Amazon και Anthropic — μόλις που έφτασαν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια το 2026. Αυτό περιλαμβάνει κάθε ουγγιά δαπανών για υπολογιστική ενέργεια, κάθε δεκάρα από τα 500 εκατομμύρια δολάρια που ένας μόνο πελάτης ξόδεψε κατά λάθος στο API της Anthropic και κάθε σεντ της συμφωνίας backstop της NVIDIA με την CoreWeave. Το πιο σημαντικό είναι ότι κανείς δεν βγάζει κέρδος εκτός από εκείνους που πωλούν τα bits που μπαίνουν μέσα σε ένα κέντρο δεδομένων.
Τόσο η OpenAI όσο και η Anthropic χάνουν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, χωρίς κανένα τέλος να διαφαίνεται, αν και η Anthropic έκανε εξαιρετική δουλειά εξαπατώντας τα μέσα ενημέρωσης έχοντας ένα μόνο «κερδοφόρο» τρίμηνο χάρη στον Elon Musk που προεξόφλησε δύο μήνες υπολογιστικής ενέργειας. Η Anthropic έχει ήδη υποβάλει αίτηση για δημόσια εγγραφή, με την OpenAI να φέρεται να μην απέχει πολύ από αυτήν. Καμία από αυτές τις εταιρείες δεν είναι κατάλληλη για δημόσιους επενδυτές.
Τα προϊόντα τους είναι ασυνεπή, αναξιόπιστα και φαίνεται να «βελτιώνονται» μόνο με έναν ασταθή τρόπο που μπορεί να μετρηθεί μόνο με ολοένα και λιγότερο χρήσιμα benchmarks, τα οποία εκπαιδεύονται ειδικά για να ξεπεράσουν. Παρά το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι (και ορισμένες εταιρείες όπως το Spotify) ισχυρίζονται ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη γράφει «τον περισσότερο» κώδικα, κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τι σημαίνει αυτό. Δεν εξοικονομεί χρήματα, δεν εξοικονομεί χρόνο, δεν κάνει τις εταιρείες να παράγουν καλύτερα ή πιο λειτουργικά προϊόντα, και τα μόνα απτά παραδείγματα των επιπτώσεών της είναι ότι έσπασε την AWS αρκετές φορές και διέγραψε τη βάση δεδομένων μιας εταιρείας.
Δεν είναι σαφές πού υπάρχει η Τεχνητή Νοημοσύνη εκτός του προγραμματισμού και τα διάφορα μέρη που οι εταιρείες την έχουν σπρώξει.
Έχω περάσει χρόνια προσπαθώντας να καταγράψω άλλες περιπτώσεις χρήσης που δεν αφορούν τον προγραμματισμό, και τα περισσότερα από αυτά που έχω βρει είναι αόριστες περιγραφές εταιρειών όπως η Goldman Sachs που ίσως λανσάρουν αντιπροσώπους «σύντομα» κάποια στιγμή για να κάνουν κάτι, ίσως και αυτή η περίεργη ιστορία με τη Novo Nordisk που ισχυρίζεται ότι «ενσωμάτωνε τα μοντέλα του ChatGPT για να αναλύει σύνθετα σύνολα δεδομένων», παρά το γεγονός ότι ισχυρίζονται ότι το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια.
Αυτό συμβαίνει επειδή η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη, ανεξάρτητα από το πόσα καπέλα ή ιμάντες ή ντετερμινιστικές διαδικασίες διαφημίζετε, είναι περιορισμένη από τις μαθηματικά βέβαιες παραισθήσεις της. Αυτά τα μοντέλα είναι πιθανοτικά, μαντεύοντας ποια μπορεί να είναι η ιδανική έξοδος, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε πληροφορία που παράγουν είναι ύποπτη και κάθε απόφαση που λαμβάνουν είναι άμυαλη, ανόητη και αυθαίρετη. Δεν «γνωρίζουν» πράγματα, δεν έχουν «σκέψεις» και καμία ποσότητα συνδέσεων API δεν θα λύσει αυτό το πρόβλημα.
Ως αποτέλεσμα, κανείς δεν έχει πραγματικά μια σαφή απάντηση για το τι κάνουν όλοι με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Κώδικας; Δημιουργία εικόνας; Χρησιμοποιώντας την ως μια άθλια μηχανή αναζήτησης; Χρησιμοποιώντας την ως σύντροφο; Δεν μπορείτε πραγματικά να βασιστείτε σε αυτήν για να κάνει τίποτα. Όταν ένα μοντέλο παραισθάνεται μια λανθασμένη απάντηση σε κάτι που γνωρίζετε ότι είναι αληθές, είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να διορθωθεί – όταν παραισθάνεται μια λανθασμένη απόφαση, αυτό έχει καταστρέψει τα πάντα σε σχεδόν μόνιμο τέλος.
Αυτό είναι το απόλυτο πρόβλημα με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Μπορείτε να προσπαθήσετε να την ντύσετε με δισεκατομμύρια επενδύσεις και υποτιθέμενους τρόπους για να μετριάσετε τις παραισθήσεις, αλλά εξακολουθεί να κάνει – και θα συνεχίσει να κάνει – λάθη που δεν έχει ιδέα ότι είναι λάθη.
Λοιπόν, εντάξει, το άλλο πρόβλημα είναι ότι η παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει κατασκευαστεί για να κάνει τις περισσότερες εργασίες. Μπορεί να παράγει πράγματα και να συνοψίζει πράγματα σε ποικίλους βαθμούς πολυπλοκότητας, αλλά όσο πιο περίπλοκη είναι η παραγωγή, τόσο πιο πιθανό είναι να έχει παραισθήσεις. Ο μόνος τρόπος για να μειωθούν οι παραισθήσεις είναι η προ-εκπαίδευση (η εισαγωγή πραγμάτων στο μοντέλο στην αρχή) και η μετεκπαίδευση (η εκπαίδευσή του στο πώς φαίνεται το «καλό»), και κανένας από αυτούς δεν λύνει στην πραγματικότητα το πρόβλημα. Είναι αδέξια, ανακριβής, αναξιόπιστη, ακριβή και δυσκίνητη.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μπορεί να κάνει τη συντριπτική πλειοψηφία των εργασιών, και ο μόνος λόγος που κάποιος πιστεύει ότι μπορεί είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των CEOs δεν έχουν καμία πραγματική σύνδεση με την εργασία που τους εμπλουτίζει, και επειδή η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κάνει μια εντύπωση για κάτι που μοιάζει με εργασία, επιλέγει να πιστεύει ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Μπορεί να δημιουργήσει ένα ημι-λειτουργικό πρωτότυπο με το όνομα της εταιρείας πάνω του ή ένα νομικό ή οικονομικό έγγραφο που μοιάζει με νόμιμο, και αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται ένας μαλάκας με υψηλό μισθό και χαμηλό IQ για να πιστέψει ότι είναι ικανή να αντικαταστήσει τους πάντες.
Αν έκανα λάθος, θα αντικαθιστούσε στην πραγματικότητα τους ανθρώπους. Θα μπορούσατε να επισημάνετε τόσο τα δεδομένα όσο και τις αποδείξεις. Θα είχατε μονοπρόσωπες εταιρείες λογισμικού που βγάζουν δισεκατομμύρια δολάρια, εταιρείες υπερεπενδυτών που θα καταστρέφονταν από ανθρώπους που αντιγράφουν και βελτιώνουν το λογισμικό τους, λογιστές, δικηγόρους, συγγραφείς και κάθε άλλη καριέρα στον χώρο της γνώσης θα ήταν νεκρή, χωρίς να απειλείται με συνεχείς απολύσεις που συνδέονται κυρίως με τη βελτίωση των κερδών, αλλά στην πραγματικότητα νεκρή, αβάσιμη, αδύνατο να εργαστεί κανείς χάρη στη «δύναμη της Τεχνητής Νοημοσύνης».
Στην πραγματικότητα, η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι δραματική μόνο στη μετριότητα και την αγριότητα με την οποία έχει αποδείξει πόσο αδαείς έχουν γίνει οι περισσότερες προσωπικότητες εξουσίας και στελέχη. Κάθε αφεντικό απαιτεί να τη χρησιμοποιήσετε, κάθε εφαρμογή σας φωνάζει να δοκιμάσετε την ενσωμάτωσή της, κάθε είδηση ​​σας λέει ότι θα σας αντικαταστήσει άμεσα, αλλά στο τέλος δεν φαίνεται να κάνει πολλά πέρα ​​από τη δημιουργία και τη σύνοψη σε διάφορα επίπεδα πολυπλοκότητας.
Τα μέσα ενημέρωσης απέτυχαν κατηγορηματικά να ελέγξουν έναν κλάδο που χτίστηκε για να την εκμεταλλευτεί, όπως είπα νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα:
Αυτή η διαφημιστική εκστρατεία ήταν μη βιώσιμη χωρίς κουβάδες ψέματος, παραπληροφόρησης και αιχμαλωτισμένα τεχνολογικά και επιχειρηματικά μέσα ενημέρωσης. Η αξία της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει διογκωθεί από την ασάφεια του τρόπου με τον οποίο συζητείται. Για παράδειγμα, τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης θα γράψουν ευχαρίστως ότι «η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να κατασκευάσει λογισμικό», αλλά η εν λόγω πρόταση υποδηλώνει ότι μπορείτε απλώς να πληκτρολογήσετε «build me Slack 2» στον Claude και να του δώσετε ένα πλήρως λειτουργικό, έτοιμο για παραγωγή λογισμικό, αντί για ένα σχεδόν λειτουργικό σωρό από άχρηστα κώδικα που μπορεί να κάνει αρκετά για να ξεγελάσει έναν ηλίθιο επιχειρηματία ή έναν τεμπέλη δημοσιογράφο, αλλά τίποτα άλλο.
Η συναίνεση έχει παραχθεί και οι αγορές είναι γεμάτες με μετοχές ημιαγωγών που τρέχουν επειδή οι άνθρωποι συνεχίζουν να συγχέουν τη διαθεσιμότητα χρέους με την πραγματική, ζήτηση για υπολογιστική Τεχνητή Νοημοσύνη. Οι ιδιοφυΐες στην ιδιωτική πίστη και οι μεγαλύτερες αγορές είδαν τα ποσά που ξόδευαν οι υπερεπενδυτές σε κέντρα δεδομένων και την άνοδο του OpenAI και σκέφτηκαν «fuck me up, grandpa», οδηγώντας σε συμφωνίες χρέους κέντρων δεδομένων ύψους 178,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ΗΠΑ το 2025 και 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε κατασκευή κέντρων δεδομένων μόνο τον Απρίλιο του 2026.
Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η κατασκευή των κέντρων δεδομένων διαρκεί από 18 έως 36 μήνες, με τη Microsoft να ολοκληρώνει συνολικά μηδέν από τα κέντρα δεδομένων που ξεκίνησε το 2023, και την JP Morgan να δηλώνει πριν από ένα μήνα ότι το 60% της χωρητικότητας που έχει προγραμματιστεί για ολοκλήρωση το 2027 δεν έχει καν ξεκινήσει την κατασκευή, με ένα άλλο 7% να έχει καθυστερήσει, σύμφωνα με την Wall Street Journal.
Και παρά την υποτιθέμενη χωρητικότητα κέντρων δεδομένων άνω των 100GW που έχει προγραμματιστεί, η ζήτηση για υπολογιστική τεχνητή νοημοσύνη δεν υπάρχει πραγματικά εκτός από την Anthropic και την OpenAI, δύο εταιρείες που βασίζονται σε συνεχείς ροές επιχειρηματικών κεφαλαίων και χρέους για να επιβιώσουν. Μεταξύ τους, έχουν συγκεντρώσει πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια τους τελευταίους έξι μήνες, και οι ροές εσόδων τους βασίζονται εγγενώς είτε σε μη κερδοφόρες νεοσύστατες επιχειρήσεις τεχνητής νοημοσύνης που επιδοτούν τις συνδρομές τους, είτε στις δικές τους μη κερδοφόρες επιδοτούμενες συνδρομές ή πειραματικές δαπάνες σε token που βαρύνουν εταιρείες που επιτρέπουν στους υπαλλήλους τους να καίνε όσο θέλουν, κάτι που ήδη φτάνει στο τέλος του.
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η NVIDIA, η μεγαλύτερη εταιρεία στο χρηματιστήριο, η οποία πουλάει GPU που είναι τόσο ακριβές που οι κάποτε πλούσιοι σε μετρητά υπερεπενδυτές πρέπει τώρα να αναλάβουν βουνά χρέους ή, στην περίπτωση της Google και της Oracle, να ρίξουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε νέες μετοχές στις αγορές. Η συνεχιζόμενη ανάπτυξη της NVIDIA βασίζεται σε ένα συρρικνούμενο υποσύνολο πελατών, με το 54% των εσόδων του τελευταίου τριμήνου και το 64% των εισπρακτέων λογαριασμών της να προέρχονται από τρεις πελάτες στα τελευταία τριμηνιαία κέρδη της.
Η ζήτηση είναι κατά κάποιο τρόπο απίστευτα υψηλή για εξαρτήματα κέντρων δεδομένων, αλλά τόσο χαμηλή για υπολογιστική Τεχνητή Νοημοσύνη που η NVIDIA συμφώνησε να δαπανήσει 30 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα έξι χρόνια για να νοικιάσει χωρητικότητα GPU.
Αυτό συμβαίνει επειδή η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης καθοδηγείται από άτομα που δεν έχουν μπει στον κόπο να ελέγξουν εάν η ζήτηση είναι πραγματική, όπως ακριβώς η Τεχνητή Νοημοσύνη υιοθετείται από άτομα που δεν μπαίνουν στον κόπο να κάνουν κάποια πραγματική δουλειά, όπως ακριβώς η Τεχνητή Νοημοσύνη πωλείται με βάση πράγματα που δεν μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει.
Οι μεσάζοντες και οι αδιάφοροι θα πουν ότι αυτό είναι ακριβώς όπως η Φούσκα των Dot Com (δεν είναι και δεν θα αφήσει πίσω της καμία χρήσιμη υποδομή), ή η Uber (δεν είναι) ή οι Amazon Web Services (δεν είναι) επειδή θέλουν να δικαιολογήσουν τη σπατάλη. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που διευθύνουν τον κλάδο της τεχνολογίας είναι αδιάφοροι Επιχειρηματικοί Ηλίθιοι που ρίχνουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα στο πρόβλημα αντί να αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι έχουν υποστηρίξει μια αδιέξοδη τεχνολογία επειδή έχουν ξεμείνει από ιδέες υπερανάπτυξης.
Το σημερινό άρθρο είναι μια προσπάθεια λίγης διασκέδασης – μια θορυβώδης, επιθετική ανασκόπηση των κύριων παικτών και ιστοριών της Φούσκας της Τεχνητής Νοημοσύνης, τόσο ως ανανέωση για όσους ήδη γνωρίζουν όσο και ως οδηγός για όσους δεν γνωρίζουν.

--------------------------------------------------------------------------------

O  Ed Zitron είναι ένας εξέχων σκεπτικιστής της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα δύο αγαπημένα του κείμενα είναι The Hater’s Guide To The AI Bubble 1+2. Ο Ed Zitron είναι Άγγλος συγγραφέας, podcaster και ειδικός στις δημόσιες σχέσεις. Είναι επικριτής της βιομηχανίας τεχνολογίας, ιδιαίτερα των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης και της άνθησης της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης τη δεκαετία του 2020. Περισσότερος Εd Zitron ΕΔΩ

kourdistoportocali.com