Καλώς ήρθατε, όπου ο διαχρονικός ρομαντισμός της κουβανέζικης μουσικής ζωντανεύει σε κάθε νότα. Αφήστε τις απαλές ώρες της madrugada να σας περιβάλλουν με εγκάρδια μπολερό, ζεστές κουβανέζικες κιθάρες και νοσταλγικές μελωδίες εμπνευσμένες από τη χρυσή γοητεία της παλιάς Αβάνας. Από τα ήσυχα καφέ και τους φεγγαρόλουστους δρόμους μέχρι το απαλό αεράκι του Malecón, κάθε τραγούδι φέρει την αίσθηση της αγάπης, της μνήμης και της ψυχής της λατινικής ομορφιάς. Ιδανικό για χαλάρωση τη νύχτα, δημιουργώντας μια ζεστή ατμόσφαιρα κουβανέζικου καφέ, διάβασμα, μελέτη, εργασία ή απλά για να παρασυρθείτε στους γαλήνιους ήχους της Κούβας. Αν αγαπάτε τη μουσική σε στυλ Buena Vista, τα κλασικά μπολερό, το Son Cubano, το Trova και το ρομαντικό πνεύμα της La Habana, αυτή η λίστα αναπαραγωγής είναι για εσάς.
Mpelalis Reviews
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026
Η ΚΥΡΙΑΡΧΗ ''ανιωθίλα''
Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις στάθηκε η υπόθεση του εικοσάχρονου νέου στο φάσμα του αυτισμού που τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά μπάτσων στο Άργος.
Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί -αν και όταν- για τις ποινικές ευθύνες.
Εδώ υπάρχει όμως ένα άλλο βασανιστικό ερώτημα. Τι απέγινε η κοινωνία που παρακολουθεί αυτή την είδηση και το πρώτο που αναρωτιέται δεν είναι «πώς χάθηκε μια ζωή;», αλλά «τι ήταν αυτό το παιδί;» Ήταν Ρομά; Ήταν παραβατικός; Ήταν μετανάστης; Μήπως ήταν gay ή "ναρκωμανής"; Είχε δίπλωμα; Έφταιγε;
Σαν να υπάρχει μια αόρατη ζυγαριά που αποφασίζει ποιος δικαιούται τη συμπόνια μας και ποιος όχι. Κι' αυτό που τρομάζει περισσότερο δεν είναι βία, είναι η επιλεκτική συμπόνια. Γιατί η συμπόνια που εξαρτάται από το ποιος είναι ο άλλος, δεν είναι συμπόνια, είναι ιδεολοψία.
Και δεν είναι η πρώτη φορά. Θυμάμαι -εκτός από πολλούς άλλους- τον Αντώνη Καρυώτη. Έναν άνθρωπο με νοητική αναπηρία, που δολοφονήθηκε από λιμενικούς στο λιμάνι του Πειραιά, αφού απωθήθηκε βίαια από τον καταπέλτη του πλοίου.
Θυμάμαι κι εκεί τα πρώτα σχόλια. «Τι γύρευε;» «Γιατί επέμενε;» «Είχε προβλήματα.»
Προσέξτε τι κάνουμε. Δεν ψάχνουμε πρώτα να καταλάβουμε τι συνέβη. Ψάχνουμε να βρούμε έναν λόγο ώστε να μη χρειαστεί να πονέσουμε.
Και κάπου εδώ αρχίζω να πιστεύω πως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι η βία. Είναι ότι έχει κουραστεί να συμπονά ή μάλλον έχει κουραστεί να νιώθει. Η ενσυναίσθηση έγινε πολυτέλεια ή αντικείμενο συζήτησης σε δωμάτια ψυχοθεραπείας και άρθρα της πόπ ψυχολογίας. Η ευαλωτότητα έγινε ενοχλητική. Ο αδύναμος έγινε βάρος. Ο διαφορετικός έγινε ύποπτος. Ο άνθρωπος στο φάσμα έγινε «περίεργος». Ο ψυχικά πάσχων έγινε «επικίνδυνος». Ο άστεγος έγινε «τεμπέλης». Ο φτωχός άξιος της μοίρας του. Ο Ρομά έγινε «εκ φύσεως παραβατικός».
Στην Ελλάδα δεν βλέπουμε πια ανθρώπους. Βλέπουμε ταμπέλες.
Και αυτό είναι το κριτήριο του πότε μια κοινωνία αρχίζει να αρρωσταίνει πραγματικά. Όχι όταν εμφανίζονται βίαιοι άνθρωποι, γιατί βίαιοι άνθρωποι υπήρχαν πάντοτε. Μια κοινωνία αρρωσταίνει όταν σταματά να προστατεύει εκείνους που δεν μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους.
Γιατί αυτό είναι το μέτρο κάθε πολιτισμού. Όχι πώς φέρεται στους ισχυρούς, αλλά πώς φέρεται στον πιο ευάλωτο. Στο παιδί, στον άνθρωπο με αναπηρία, στον νευροδιαφορετικό, στον ηλικιωμένο, στον ψυχικά πάσχοντα, στον ξένο, στον φτωχό, στον "ηττημένο".
Η Hannah Arendt έγραψε πως το κακό γίνεται κοινότοπο όταν οι άνθρωποι παύουν να σκέφτονται. Νομίζω πως σήμερα θα έπρεπε να προσθέσουμε κάτι ακόμη. Το κακό γίνεται καθεστώς όταν οι άνθρωποι παύουν να συγκινούνται. Όταν ο θάνατος ενός παιδιού μπορεί να γίνεται αφορμή για πανηγυρισμούς λες και γιορτάζει, ως φαίνεται, η μάτσο ισχύς του μπάτσου!
Το κακό γίνεται καθεστώς όταν η πρώτη μας αντίδραση δεν είναι ο πόνος, αλλά η κατηγοριοποίηση. Είναι οι "αυτοί" που φταίνε!
Ο Jung θα έλεγε ότι τότε μια κοινωνία έχει κυριευθεί από τη Σκιά της, επειδή άρχισε να φοβάται τόσο πολύ, ώστε χρειάζεται συνεχώς κάποιον «άλλο» για να φορτώσει επάνω του ό,τι δεν αντέχει να δει μέσα της. Έτσι γεννιέται το αρχέτυπο του ολοκληρωτισμού. Κι όπως γνωματεύει ο ψυχίατρος Bessel van der Kolk "στη δεκαετία του 1930, η άρνηση της γερμανικής κοινωνίας να αναγνωρίσει τις βλάβες που προκάλεσε ο 1ος Π.Π. και η μη ανοχή απέναντι στην "αδυναμία" υπήρξαν καταλύτες για την άνοδο του φασισμού και της μιλιταριστικής νοοτροπίας".
Ο φασισμός, ο ολοκληρωτισμός, δεν γεννιέται στα κοινοβούλια.
Γεννιέται στην ψυχή, την μέρα που ο άνθρωπος παύει να βλέπει απέναντί του ένα πρόσωπο και βλέπει μόνο μια κατηγορία.
Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο να σταματήσουμε εδώ. Γιατί αυτή η ίδια "α ν ι ω θ ί λ α" κατοικεί και μέσα στα σπίτια μας. Πόσες φορές δεν ακούσαμε τον άνθρωπό μας να κλαίει και του είπαμε:
«Υπερβάλλεις.» Πόσες φορές δεν είπαμε στο παιδί μας: «Μη κάνεις έτσι.» Πόσες φορές δεν αγνοήσαμε τον ηλικιωμένο πατέρα μας γιατί «τα ίδια λέει συνέχεια»; Πόσες φορές δεν χαρακτηρίσαμε έναν άνθρωπο «τοξικό», χωρίς να αναρωτηθούμε ποιο τραύμα κουβαλά;
Η "ανιωθίλα" δεν αρχίζει από το κράτος-όσο κι αν αυτό την εργαλειοποιεί. Η "ανιωθίλα" αρχίζει από τη στιγμή που ο πόνος του άλλου μάς κουράζει.
Και τότε θυμάμαι τον Τ. Πατρίκιο. «Η αηδία δεν είναι στάση πολιτική. Ποτέ δεν οδηγεί στη δράση.» Έχει δίκιο. Δεν θέλω να αηδιάσω με την κοινωνία μας. Θέλω να μου επιτρέψω να τη φοβηθώ. Γιατί μια κοινωνία που χάνει τη συμπόνια της δεν γίνεται απλά πιο σκληρή, γίνεται στ' αλήθεια επικίνδυνη.
Επικίνδυνη όχι μόνο για τους αυτιστικούς, όχι μόνο για τους Ρομά, όχι μόνο για τους αδύναμους ή τους φτωχούς. Επικίνδυνη για όλους μας.
Γιατί όταν μια κοινωνία αποφασίσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν τη συμπόνια της, αργά ή γρήγορα θα έρθει η μέρα που κανείς δεν θα την αξίζει. Και τότε δεν θα έχει πεθάνει μόνο η ενσυναίσθηση ή η δημοκρατία, θα έχει πεθάνει και η ίδια η ανθρώπινη κοινωνία.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι Αναπτυξιακός & Κοινωνικός Ψυχολόγος, Διδάσκων Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis.
Ποιοι επιδιώκουν την ελληνική «φινλανδοποίηση»;
Μέρος Α΄: Διπλωματία με το «δόγμα Αλεξάνδρας»
Η πρόσφατη Σύνοδος του ΝΑΤΟ κατέδειξε με κραυγαλέο τρόπο την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Τουρκίας που καθίσταται πλέον «μονάκριβη» στα μάτια της Δυτικής Συμμαχίας. Κατέδειξε όμως και την αντίστοιχη περιθωριοποίηση της «μικράς, πλην εντίμου Ελλάδος» που διαθέτει μοναδικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα, αλλά παράλληλα διαθέτει σάπιους πολιτικούς, ανίκανους και απρόθυμους να τα αξιοποιήσουν.
Δεν θα σταθώ τόσο στο «επιχειρησιακό τετελεσμένο» που δημιουργούν τα νέα στρατηγεία όσο στην εξαφάνιση από τα ραντάρ δημοσιότητας της ελληνικής αμυντικής συνεισφοράς, παρότι η χώρα μας είναι -εδώ και δεκαετίες- από τα πιο συνεπή μέλη της Συμμαχίας στις στρατιωτικές δαπάνες. Η αντικειμενική αξία στρατηγικών υποδομών της πατρίδας μας, όπως το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, σκοπίμως υποτιμάται, ενώ την ίδια ώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλειοδοτεί στη στήριξη του ναζιστικού καθεστώτος Ζελένσκι παραχωρώντας δωρεάν λειτουργικό εξοπλισμό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Τούτων δοθέντων, ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε στη Σύνοδο ως ένα είδος happy traveler, υπό τους ήχους τουρκικών εμβατηρίων, με διαπίστευση περισσότερο παρατηρητή παρά συμμετέχοντος. Ο ίδιος επωμίζεται συνειδητά την υποβάθμιση της Ελλάδος, αφού συναίνεσε χωρίς τον παραμικρό «αστερίσκο» στη νέα επιχειρησιακή δομή.
Συνήθως σε τέτοιες διεθνείς συναντήσεις όπου κλέβει την παράσταση ο Τραμπ, προσπαθεί να περάσει απαρατήρητος για να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Στο παρελθόν προσπαθούσε να πιάσει καμιά κουβεντούλα, αλλά όταν ήρθε αντιμέτωπος με την πλήρη απαξίωση του πλανητάρχη και αναγκάστηκε να μιλάει στον εαυτό του, άλλαξε ρότα. Προχθές απέφυγε ακόμα και να συναντήσει το βλέμμα του Αμερικανού προέδρου, με τον φόβο μην του πετάξει κανένα από τα συνήθη προσβλητικά καλαμπούρια ή τον ρωτήσει τίποτα για το Αιγαίο και μπλέξει άσχημα.
Η θεωρία στο σύγχρονο κράτος των Αθηνών είναι απλή και λέει ότι όπου μαζεύονται ελέφαντες και βουβάλια δεν έχουν θέση, και πολύ περισσότερο δεν πρέπει έχουν λόγο, τα βατράχια. Μπορεί από ατύχημα να ποδοπατηθούν.
Πρακτικά πρόκειται για το λεγόμενο… «δόγμα Αλεξάνδρας». Αυτό που ανέπτυξε πριν από μερικά χρόνια μιλώντας εμπιστευτικά σε δημοσιογράφους η ανεκδιήγητη διπλωματική σύμβουλος του Κυριάκου, η ίδια που εσχάτως βολεύτηκε με μεταμεσονύκτια τροπολογία σε θέση… μόνιμου υπηρεσιακού υφυπουργού Εξωτερικών, όπως αυτές που υπήρχαν επί χούντας στο υπουργείο του αλησμόνητου Παναγιώτη Πιπινέλη.
Η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, λοιπόν, η υφυπουργός, είχε πει ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς η Ελλάδα πρέπει να έχει έναν και μόνο στόχο: «Να περνάει κάτω από τα ραντάρ. Απαρατήρητη». Να μην «προκαλούμε», δηλαδή. Ιδιαίτερα τους απέναντι. Και φυσικά αυτό δεν αποτελεί αντίληψη μόνο της συγκεκριμένης κυρίας και του αφεντικού της, αλλά μιας ολόκληρης κάστας πολιτικών και διανοουμένων των Αθηνών, καθηγητών, συμβούλων και μεγαλοδημοσιογράφων που «διαμορφώνουν τις γνώμες», με όχημα αναφοράς στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το πολυθρύλητο ΕΛΙΑΜΕΠ. Τη δεξαμενή σκέψης, της οποίας μέχρι σχετικά πρόσφατα γενικός διευθυντής υπήρξε ο Θάνος Ντόκος. Ο δαιμόνιος «σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας» που παρακαλούσε τον υποτιθέμενο Ουκρανό ομόλογό του να μην έχουμε άλλο επεισόδιο με drone στα ελληνικά νησιά γιατί βρισκόμαστε σε τουριστική περίοδο, υφίσταται κίνδυνος ατυχήματος και αυτό θα είχε πολιτικό αντίκτυπο για την κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές!
Ο Ντόκος δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση. Είχε προηγηθεί ο Γεραπετρίτης που παρακαλούσε τον Φιντάν να μεταθέσει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να προηγηθούν οι ελληνικές εκλογές και να μη δημιουργηθεί πρόβλημα στους σχεδιασμούς του Μητσοτάκη.
Αλλά οι οπαδοί του κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» μέσω παραχώρησης εθνικών κεκτημένων δεν ανιχνεύονται μόνο στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Υπάρχουν και αναφύονται σταθερά σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα.
Προχθές ένας γυρολόγος του εθνομηδενισμού που εσχάτως βρήκε στασίδι στο νέο κόμμα του Τσίπρα έψεξε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ επειδή είπε πως πρέπει επιτέλους να ποντιστεί το περιβόητο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, που έμεινε μετέωρο μετά τη δυναμική παρέμβαση της Τουρκίας στη Κάσο.
Σιγοντάροντας τη γραμμή «αποφυγή έντασης με κάθε κόστος», ο Νίκος Μπίστης έφτασε να πει ότι το εύλογο αίτημα του κυρίου Ανδρουλάκη αποτελεί «ανέξοδο παλικαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των αντιτουρκικών ρεφλέξ»!
Η πρωτοφανής αυτή δήλωση, που μοιάζει να έχει γίνει από εκπρόσωπο της κυβέρνησης Ερντογάν, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, αλλά σχεδόν αυτόματα πετάχτηκε ένας άλλος αστέρας του νέου… ρόστερ Τσίπρα, ο επικεφαλής του επιστημονικού ινστιτούτου, Γιώργος Σιακαντάρης, για να πει ότι «επιτέλους βρέθηκε ένας σαν τον Νίκο Μπίστη να επαναλάβει ορισμένες αλήθειες για όσα συμβαίνουν στην εξωτερική πολιτική».
Επομένως, δεν είναι μόνο το σύστημα Μητσοτάκη που αγοράζει πολιτικό χρόνο με τις παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Είναι ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα πολιτικών, ακαδημαϊκών και σχολιογράφων «έγκριτων εφημερίδων» που στηρίζουν τη σχολή της μειοδοσίας πάνω στο αφήγημα… καλύτερα να φινλανδοποιηθούμε παρά να αντισταθούμε.
Θεμελιωτής της θεωρίας της ελληνικής «φινλανδοποίησης» που έχει γίνει πολύ «hot» το τελευταίο διάστημα και σε κύκλους του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο βασικός επικοινωνιακός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Νίκος Μαρατζίδης, που βρέθηκε πρόσφατα στο στόχαστρο με αφορμή χρηματοδότηση από περίεργες οργανώσεις του εξωτερικού «πρακτορικής» χροιάς.
Ο Μαρατζίδης ήταν αυτός που πριν από μερικά χρόνια έριξε το πυροτέχνημα με τη φινλανδοποίηση, προκρίνοντάς την ως λύση για να ξεμπερδέψουμε με τις απειλητικές βλέψεις των απέναντι. Προφανώς όμως, παρότι δηλώνει ιστορικός, μάλλον δεν είχε την παραμικρή επίγνωση της ιστορικής βαρύτητας όσων πρότεινε ή, αντιθέτως, σκοπίμως προέβη σε αδόκιμες συγκρίσεις. Η Φινλανδία αναγκάστηκε να εκχωρήσει σοβαρές πτυχές της εθνικής της κυριαρχίας έπειτα από έναν πικρό πόλεμο και αφού έχασε μεγάλο τμήμα της εδαφικής της επικράτειας. Αναλογίες με τη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχουν. Η σχολή Μαρατζίδη μάς προτρέπει να παραχωρήσουμε εδαφική κυριαρχία χωρίς να πέσει ντουφεκιά και να δεθούμε εφεξής στο άρμα της ισλαμικής Τουρκίας ως πρόθυμος δορυφόρος, διευκολύνοντας και την ευρωπαϊκή της προοπτική. Ομολογουμένως ασυνήθιστη αντίληψη ισορροπιών στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον για κάποιον που δηλώνει Έλληνας…
Στο επόμενο, Β’ Μέρος: Ιστορικός αναθεωρητισμός και εθνική μειοδοσία
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»
Πηγή: από: dimokratia.gr
Κερδοφόρες παραλίες και μπάνια πολυτέλεια
Η χαρά του καλοκαιριού χάνεται στους αβυσσαλέους βυθούς της πλεονεξίας και του κέρδους
του Σπύρου Τζόκα
Τα πάλαι ποτέ καλοκαίρια αποτελούν πλέον ασκήσεις προσομοίωσης. Στις ασκήσεις αυτές θα παρουσιάζονται εικόνες από κάποια άλλη εποχή με τις ελεύθερες παραλίες, την άμμο, τα βότσαλα και το θαύμα μιας δροσερής θάλασσας. Η χαρά του καλοκαιριού χάνεται στους αβυσσαλέους βυθούς της πλεονεξίας και του κέρδους πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες, πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Οι ελεύθερες παραλίες, οι ελεύθερες θάλασσες αποτυπώνονται πλέον σε κάτι ασπρόμαυρες φωτογραφίες χωμένες βαθιά στα συρτάρια.
Ολοένα και περισσότερο και σε βαθμό απελπισίας περιφράσσονται οι παραλίες, και γίνονται λιγότερες για το λαό. Κοστίζουν. Στα πολλά καθημερινά προβλήματα του λαού, όπως αβεβαιότητα, ανεργία, μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, μείωση μισθών, χρέη, ελάχιστες ή μηδενικές διακοπές προστίθενται οι παραλίες της Αττικής απαγορευτικές για το λαό και κερδοφόρες για κάποιους επιχειρηματίες. Αυτές οι παραλίες, δίπλα μας, που αποτελούν το αποκούμπι του σκληρά εργαζόμενου και δοκιμαζόμενου λαού μας. Η ευλογία, δηλαδή, του φυσικού κάλους, του φυσικού περιβάλλοντος μετατρέπεται σε κατάρα.
Και δεν έχει τέλος. Η μία παραλία κλείνει μετά την άλλη και τώρα έρχεται η Αττική Ριβιέρα και το Ελληνικό να ολοκληρώσει το κακό. Το καταπράσινο αθλητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά, πυλώνας Πολιτισμού και Αθλητισμού με ανεκτίμητη οικονομική και κοινωνική αξία εκποιήθηκε για «δεκάρες» και μετατράπηκε σε ένα συνονθύλευμα μπετόν με κιτς ουρανοξύστες στην παραλία. Εκρίζωσαν τη νεολαία και τον εργαζόμενο λαό από το δικό τους σπίτι και το παρέδωσαν βορά σε παχυλά πορτοφόλια. Μια βόλτα στην περιοχή θα μας πείσει, αν δεν μας ρίξει σε βαριά κατάθλιψη.
Το κόστος δυσβάστακτο για ένα και μόνο μπάνιο. Ας ξεκινήσουμε από την είσοδο στην «σιδερόφρακτη» παραλία: το κόστος «μικρομεσαίας- λαϊκής» και όχι αριστοκρατικής κυμαίνεται το σαββατοκύριακο κατά μέσο όρο στα 20 ευρώ. Συνεχίζουμε με τις ξαπλώστρες που απλώνονται σε όλη την παραλία και ενοικιάζονται έξτρα κάποιες φορές. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος τολμήσει να προχωρήσει σε αναψυκτικά, καφέδες ή ακόμα χειρότερο σε εστίαση θα πρέπει να βάλει το χέρι του βαθιά στην τσέπη. Συνολικά μια οικογένεια με δυο παιδιά θα ξοδέψει με μέτριους υπολογισμούς πάνω από 50 ευρώ που μπορεί να αγγίξουν και τα 100 για ένα μόνο μπάνιο!!!! Είναι τραγικό, αν σκεφτεί κάποιος τους μισθούς ή τις συντάξεις σήμερα.
Δεν μιλάμε βέβαια για τις προκλητικές τιμές που έχουν κάποιες «σιδερόφρακτες» παραλίες για τους λίγους και εκλεκτούς. Σε αυτές ο εργαζόμενος ενδεχομένως να δώσει όλο τον μισθό του για ένα μπάνιο. (στον «Αστέρα Βουλιαγμένης» 80 € το σετ και για τα παιδιά 20 €!!!») Εκεί το μπάνιο έχει συγκεκριμένο τιμοκατάλογο που καθορίζεται από το lifestyle.
Το δημόσιο αγαθό, δηλαδή, μετατρέπεται σε εμπόρευμα και οι παραλίες, το δημόσιο κτήμα, παραδόθηκαν και συνεχίζουν να παραδίδονται στους επιχειρηματίες που τις μετατρέπουν σε μαγαζί τους ή σε προέκταση του μαγαζιού τους. Ελάχιστες πλέον οι ελεύθερες παραλίες και αυτές σκόπιμα εγκαταλελειμμένες από θεούς και δαίμονες, από συγκοινωνία ως καθαριότητα. Να φανεί δήθεν ότι αν δεν υπάρχει ο επιχειρηματίας δεν υπάρχει και σωστή παραλία. Το επιχείρημα απλό και πάντα πρόσφορο: «δεν υπάρχει άλλη λύση. Το κράτος δεν έχει τη δυνατότητα να συντηρεί τους δημόσιους χώρους!!!»
----------------------------------------------------------------------------
Ο Σπύρος Τζόκας είναι πανεπιστημιακός, συγγραφέας
Πηγή: www.documentonews.gr
Τρίτη 14 Ιουλίου 2026
Γιάννης Ραχιώτης : Η Marfin, φονική καταδίωξη αστυνομικών, ο Ασπρόπυργος και οι υποκλοπές
Ο γνωστός ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή τις αστυνομικές εξελίξεις στην υπόθεση της Marfin, κάνοντας λόγο για τηλεοπτική εργαλειοποίηση διαρροών ανεξάρτητα από την δικαστική οδό της υπόθεσης, αφήνοντας να εννοηθεί πως ακόμη και η ανακρίτρια με τα ίδια αστυνομικά στοιχεία σε μια υπόθεση 16 ετών, εκδίδει εντάλματα σύλληψης, χωρίς με βάση τις μέχρι τώρα διαρροές να έχει εντρυφήσει στη ουσία της υπόθεσης. Όπως λέει οι επιφυλάξεις της κοινωνίας είναι εύλογες, το "θέαμα" έχει στηθεί και στο παρελθόν με ανώνυμο γράμμα, σήμερα με ανώνυμο email, αλλά το αποτέλεσμα και τότε ήταν η προφυλάκιση ανθρώπων που στη συνέχεια δικαστικά απαλλάχθηκαν των κατηγοριών, έμειναν όμως για επικοινωνιακούς λόγους προφυλακισμένοι. Μιλάει ακόμη για την υπόθεση των θανάσιμων εν ψυχρώ πυροβολισμών αστυνομικών σε βάρος του 20 χρόνου που δεν σταμάτησε σε έλεγχο της αστυνομίας, ως αντίληψη που εμπεδώνεται σε κρατικές υπηρεσίες περί της αντιμετώπισης αυτού που θεωρούν ως λαϊκό περιθώριο, αλλά και για την ανυπαρξία μέτρων υγιεινής ασφάλειας με αφορμή ο εργατικό δυστύχημα στον Ασπρόπυργο που μετρά και νεκρό πλέον. Ο Γιάννης Ραχιώτης, μιλάει τέλος και για τις υποκλοπές με αφορμή την προχθεσινή συνέντευξη του άλλοτε γραμματέα του πρωθυπουργού, που αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη παραιτήθηκε των καθηκόντων του.
Αυτοί που κυβερνούν τη χώρα
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω»
ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ
Κώστας Βαξεβάνης
«Ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα;». Την ιστορική φράση φαίνεται να απηύθυνε το 1963 ο Κωνσταντίνος Καραµανλής στον αρχηγό της ΚΥΠ και επιστήθιο φίλο του Αλέξανδρο Νάτσινα µετά τη δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαµπράκη. Ακόµη και ο Καραµανλής έδειχνε απορηµένος µε το παρακράτος που λειτουργούσε δίπλα του και πολλές φορές µε τις ευλογίες του.
Το τότε βαθύ κράτος της ∆εξιάς, πατώντας πάνω στις στάχτες του Εµφυλίου, είχε επιβάλει πέρα από την εξουσία του και τους κανόνες. Η κρατική οντότητα ήταν συνδεδεµένη µε την παράταξη, την ιδεολογία της και πάντα µε τα συµφέροντά της. Η Ελλάδα δεν ανήκε απλώς στη ∆ύση, αλλά αποτελούσε και προτεκτοράτο της. Οι Ελληνες πολιτικοί έδιναν διαπιστευτήρια στον Αµερικανό πρέσβη και η εθνική πολιτική ήταν ταυτισµένη µε κάθε «συµµαχικό» σχεδιασµό, που οδήγησε στις µεγαλύτερες εθνικές καταστροφές, µε πιο µεγάλες την επιβολή της χούντας και το κυπριακό.
Μετά την αποκατάσταση της δηµοκρατίας στη µεταπολίτευση, η ελληνική κοινή γνώµη –ακόµη και συντηρητικοί πολίτες– αντιµετώπιζε µε καχυποψία τον ρόλο του ξένου παράγοντα στην Ελλάδα. Ηταν ίσως η µοναδική υγιής αντίδραση απέναντι σε όσα δηµιούργησαν µια εξαρτηµένη Ελλάδα. Ακόµη και η ανάγκη του «ανήκειν» σε µία από τις δύο υπερδυνάµεις δεν κατάφερε να εξαλείψει την ιστορική µνήµη για όσα «είχαν προκαλέσει οι ξένοι».
Η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν συνδεδεµένη µε το αίσθηµα της ανάγκης για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία. ∆εν επρόκειτο για τη δηµαγωγική ή την επικοινωνιακή ικανότητα του Αντρέα Παπανδρέου, αλλά για ανάγκη που υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει.
Υστερα από 40 και πλέον χρόνια, θεωρητικά, για να θυµηθούµε µια φράση του Αντρέα, το «ποτάµι δεν γυρίζει πίσω». Η δηµοκρατία είναι ασφαλής, ο κοινοβουλευτισµός είναι ο τρόπος που αυτή ασκείται και τα κόµµατα είναι οι φορείς που, εκφράζοντας τη λαϊκή θέληση, µπορούν να την εγγυώνται. Αυτό θεωρητικά, γιατί πρακτικά τα πράγµατα διαφέρουν. Η δηµοκρατία όλο και περισσότερο µοιάζει ως εκφυλισµένη µορφή µιας διαδικασίας ψηφοφοριών µε σκοπό την ανάθεση της εξουσίας. Τα δικαιώµατα είναι σε συνεχή αµφισβήτηση, ενώ η κοινωνία χάνει όλο και περισσότερο την ιδιότητά της να είναι ένα πεδίο συλλογικής συνύπαρξης όπου οι άνθρωποι απολαµβάνουν όσα παράγουν. Οι πολίτες γίνονται αποµονωµένες µονάδες, που δηµιουργούν προσωπικό ιδιωτικό χώρο για να προστατεύσουν όλα αυτά που έπρεπε να είναι εξασφαλισµένα. Οι ανισότητες γίνονται αφ’ εαυτού απειλή για τη δηµοκρατία, η οποία δεν µπορεί να εγγυηθεί παρά µόνο την υποκρισία που καταλήγει να αναπαράγει. Η πολιτική µετατρέπεται από αντιπαραθετική και διεκδικητική εξασφάλιση της δηµοκρατίας σε επετηρίδα όπου πολιτικοί, µε τη µορφή ασώµατων κεφαλών, µεταπηδούν από κόµµα σε κόµµα, αποδεικνύοντας µε τον πιο πρακτικό τρόπο ότι τα κόµµατα είναι ή µπορούν να γίνουν ίδια, εξυπηρετώντας απλώς τον σκοπό της προσωπικής επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το εκφυλιστικό χάος, που µοιάζει µε µετριοπαθή πολιτισµένη συνύπαρξη, οι πολιτικές αξίες δεν έχουν θέση. Και ως εκ τούτου και ο έλεγχος που ασκούν και τα κριτήρια που βάζουν. Το καλό και το κακό παύουν να είναι σε διαρκή διαµάχη γιατί γίνονται σλόγκαν που θα κριθούν στο marketing.
Κατά έναν παράξενο τρόπο, όσο πιο εκφυλισµένη και καθεστωτική γίνεται η δηµοκρατία τόσο απειλεί τον εαυτό της, αφού καταφέρνει να εµφανίσει ως κανονικότητα αυτό που η κοινωνία έχει µάθει να ανέχεται.
Αν σήµερα θέταµε µε αγανάκτηση το ερώτηµα «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;», δεν θα είχαµε κάποιο παρακράτος να επιδείξουµε ως δράστη. Οι υποκλοπές και οι παρακολουθήσεις αποτέλεσαν επιλογή του δηµοκρατικού κυβερνώντος κόµµατος για να εξουσιάζει κι έχουν καταλήξει ως ένα εκβιαστικό σύστηµα µέσα από το οποίο χειραγωγούνται και υπακούν όσοι ήταν σε παρακολούθηση. Τα κόµµατα αντιµετωπίζουν τις παρακολουθήσεις ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι ως απειλή στη δηµοκρατία. Θεωρείται µάλλον απίθανο να διοργανωθεί µια λαϊκή διαµαρτυρία για τις υποκλοπές που θα απαιτεί να αποδοθεί τιµωρία για την οποία δεν είναι διατεθειµένη η ∆ικαιοσύνη. Σε λίγο κάθε διαµαρτυρία για την κατάλυση της δηµοκρατίας θα είναι περιττή αφού θα ισχύει (αυτό άλλωστε προωθούν τα κόµµατα) «εδώ δεν έχουµε να φάµε µε αυτά θα ασχοληθούµε;».
Αυτές τις µέρες υπάρχει µια αποκάλυψη από το Documento και τη διαδικτυακή εκποµπή «Το κουτί της Πανδώρας» που αποδεικνύει την απειλή στη δηµοκρατία. Η βρετανική οργάνωση Integrity Initiative συνδέεται άµεσα µε τις βρετανικές υπηρεσίες κι έχει αναπτύξει δίκτυο χειραγώγησης σε όλη την Ευρώπη. Ενώ επικαλείται τον «ρωσικό κίνδυνο», πραγµατοποιεί καλυµµένες επιχειρήσεις εναντίον πολιτικών που θεωρείται απαραίτητο να εξολοθρευτούν µέσα από συκοφαντικές επιθέσεις. Η Βρετανία µε αυτές τις επιχειρήσεις παρεµβαίνει στα εσωτερικά ευρωπαϊκών χωρών. Το δίκτυο έχει πυρήνα (cluster) στην Ελλάδα, που αποτελείται από γνωστούς δηµοσιογράφους, καθηγητές πανεπιστηµίου και δηµοσιολόγους, οι οποίοι φαίνεται να εκτελούν εντολές και να δίνουν αναφορές στη Βρετανία.
∆ύο πολύ σηµαντικά πρόσωπα, που βρίσκονται το ένα δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και το άλλο δίπλα στον Αλέξη Τσίπρα, είναι µέλη του ελληνικού δικτύου της σκοτεινής Integrity Initiative. Ο Θάνος Ντόκος, γενικός γραµµατέας Εθνικής Ασφάλειας και πρώην γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, καταγράφεται στα εσωτερικά έγγραφα της οργάνωσης ως σηµαντικός παράγοντας. Από την άλλη πλευρά, ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, σύµβουλος του Τσίπρα τουλάχιστον από το 2023 και καθοριστικός παράγοντας στο νέο κόµµα του, καταγράφεται ως «leader» του πυρήνα.
∆εν υπάρχει καµία αµφιβολία (τα στοιχεία είναι δηµοσιευµένα, ενώ αποκαλύπτουµε και άλλα σήµερα) ότι η οργάνωση διοικείται από ανθρώπους των υπηρεσιών πληροφοριών της Βρετανίας, χρηµατοδοτείται από το ΝΑΤΟ και το Φόρεϊν Οφις και εµπλέκεται σε βρόµικες επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα µάλιστα αυτές οι επιχειρήσεις είναι υπό την εποπτεία του «εργολάβου της CIA» Τζον Ρέντον.
Παρά τις αποκαλύψεις, Ντόκος και Μαραντζίδης συνεχίζουν να παραµένουν στο πλευρό των δύο πολιτικών αρχηγών, οι οποίοι προφανώς δεν βρίσκουν κάποιο ηθικό ή ουσιαστικό θέµα στο να καθορίζουν τµήµα της πολιτικής τους πρόσωπα που συνδέονται µε οποιονδήποτε τρόπο µε οργανώσεις και συµφέροντα ξένων υπηρεσιών. Τόσο ο Μητσοτάκης και πολύ περισσότερο ο Τσίπρας, που επικαλείται το ηθικό πλεονέκτηµα της Αριστεράς, θεωρούν τον εαυτό τους συµβατό µε τα συγκεκριµένα πρόσωπα και τις λειτουργίες τους. Επέλεξαν µάλιστα να τους καλύψουν διά της σιωπής. Και ναι µεν ο Μητσοτάκης έχει εντρυφήσει στη µέθοδο και την εµπλοκή του σε καταστάσεις που δεν είναι συµβατές µε το εθνικό συµφέρον, αλλά από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να εκπαιδεύεται στο δόγµα Μητσοτάκη «κάτσε λίγο πίσω µέχρι να ξεχαστεί».
Το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αυτές δεν ταράσσουν το πολιτικό σκηνικό και δεν δηµιουργούν έστω την ανάγκη να τηρηθούν κάποια προσχήµατα προφανώς αποκαλύπτει το µέγεθος του εκφυλισµού της εγχώριας δηµοκρατίας. Επιστρέφουµε µάλλον στο δόγµα Πιουριφόι µε άρωµα µάλιστα Αριστεράς.
Το ανεξιχνίαστο μυστήριο της εξαφάνισης του Τζων Αυλακιώτη
Η υπόθεση της στυγερής και κυριολεκτικά εν ψυχρώ δολοφονίας τριών ανθρώπων από αποφασισμένους εκτελετές μέσα στην Μαρφίν το Μάϊο του 2010 εν μέσω μιας τεράστιας λαϊκής διαδήλωσης είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση… Πολύ σοβαρή, αλλά και αναμενόμενα άλυτη. Οι συνειρμοί για άγρια προβοκάτσια προφανώς και σχετίζονται με το άλυτο της υπόθεσης. Υπάρχει όμως και μία κυβέρνηση, αυτή του Κ. Μητσοτάκη, η οποία δεν διστάζει να την εργαλειοποιήσει με τρόπους και μεθόδους οριακά γελοίους, προκλητικά ασεβείς και φανερά επικίνδυνους.
Αντί, λοιπόν, για σοβαρότητα αντιμετωπίζουμε την εξής γελοία κατάσταση από την πλευρά της ΕΛ. ΑΣ και του Μ. Χρυσοχοίδη, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής:
“H Ελληνική Αστυνομία διάγει ημέρες ένδοξες. Η ικανότητά της στην εξιχνίαση εγκλημάτων απογειώνεται σε άπιαστα ύψη.
Ακόμα, δε, και οι αποτυχίες της δεν είναι παρά ο δρόμος προς την επιτυχία….
Ας πούμε η εξιχνίαση, μετά από 16 χρόνια, του στυγερού εγκλήματος στη Μαρφίν.
Πληροφορίες, εικασίες ή βεβαιότητες ότι εκείνες τις ημέρες το κράτος επιστράτευσε το παρακράτος, το οποίο με τη σειρά του ενεργοποίησε τα πιο επίλεκτα μέλη του, εκείνα που διαθέτουν παγωμένο αίμα δολοφόνου, ώστε να στήσει “υποδειγματική” προβοκάτσια ενάντια στις μεγαλειώδης διαδηλώσεις, το εργατικό και λαϊκό κινήμα, ελέγχονται ως απολύτως ανακριβείς.
Αοκνες οι προσπάθειες συνεχίζονται από το 2010 ως και σήμερα με αρχηγό, οδηγό και οργανωτή πάντα τον Μ. Χρυσοχοϊδη.
Μπορεί εκείνο το usb στο παγκάκι, που κάποιος ανώνυμος το άφησε το 2020 για να το παραλάβει η Αστυνομία… να αποδείχθηκε άνθρακας, αλλά ο Μ. Χρυσοχοϊδης έχει μύτη, υπομονή και προπάντων τύχη, η οποία ως γνωστόν βοηθάει τους τολμηρούς.
Ενα ανώνυμο email ήρθε να τα ξεδιαλύνει όλα. Το γεγονός ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν “ανώνυμα” email, στη παρούσα φάση αξιολογείται ως άχρηστη πληροφορία, ικανή να αποπροσανατολίσει από το στόχο. Επίσης, η διαπίστωση ότι το 2026 φορούσαν τα ίδια ρούχα με το 2010, τη μέρα που συνέβη το έγκλημα, κρίνεται ότι ναι… μπορεί και να συμβαίνει. Κάθε άλλος σχολιασμός ή υπαινιγμός μόνο κακεντρέχεια μπορεί να φανερώνει και τίποτα άλλο.
Επίσης, υπάρχει και μια σειρά άλλων ερωτημάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη, όπως:
Το email εστάλη πριν ή μετά το φονικά γκαζάκια στη Θεσσαλονική;
Το email εστάλη πρίν ή μετά τη σύλληψη των δύο φερόμενων ως δραστών στη Θεσσαλονίκη;
Το email εστάλη πριν ή μετά την καταδίωξη στο Αργος κατά την οποία αστυνομικοί κάρφωσαν πισώπλατα σφαίρες το κεφάλι ενός 20 χρονου;
Το email εστάλη πριν ή μετά την κήρυξη ως ένοχων των αστυνομικών της Ομόνοιας που βίασαν την 20χρονη κοπέλα;
Εντούτοις, για τις απαντήσεις στα παραπάνω σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης, η ΕΛ.ΑΣ έχει βάσιμους λόγους να πιστεύει ότι θα αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη από το μείζον, δηλαδή την μεγάλη επιτυχία.
Επίσης, ειδικότερες λεπτομέρειες, όπως το τεκμήριο της αθωότητας, στην προκειμένη περίπτωση είναι περιττές και αχρείαστες δημοκρατικές ευαισθησίες.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης και του Μ. Χρυσοχοίδη είναι πανηγυρικές, όπως αρμόζει στην περίπτωση. Και επειδή η Ελληνική Αστυνομία αργεί αλλά δεν λησμονεί, πιστεύουμε πως η ακλόνητη πίστη που δήλωσε στην απόδοση δικαίου και στη δημοκρατία θα ισχύσει το ίδιο για τους σκοπευτές του 20χρονου ή για τους δολοφόνους του Β. Μάγγου ή για τους δολοφόνους του Ν. Σαμπάνη.
Παραθέτουμε τη δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη:
«Η Δημοκρατία μας είναι πολύ ισχυρή και πάντα νικά στο τέλος. Δεν νικά εκδικητικά. Οι νίκες της έχουν να κάνουν με τη δικαίωση και την απόδοση δικαίου που πρέπει, κάθε φορά, να γίνεται στο πλαίσιο του Συντάγματος και των Νόμων. Δεν νοείται έγκλημα – αφαίρεση ζωής, χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Και δεν νοείται κάποιοι να έχουν πάρει για τον εαυτό τους ένα προνόμιο, να επιχειρούν να φοβίσουν κάποιους άλλους. Τότε η Δημοκρατία υφίσταται πλήγμα. Αλλά, η Δημοκρατία και σήμερα, όπως και στο παρελθόν, αλλά ακόμη περισσότερο αύριο, είναι ισχυρή και νικά.
Κατόπιν των παραπάνω έχουμε βάσιμες υποψίες να πιστεύουμε ότι το κράτος, διά του νόμιμου κατασταλτικού του μηχανισμού που νόμιμα ασκεί την κρατική βία θα εξιχνιάσει εγκαίρως και τη δολοφονία του Τζων Αυλακιώτη. Και πιστεύουμε βαθύτατα πως θα το πράξει σε εύλογο χρονικό διάστημα, δηλαδή ούτε πολύ κοντά, αλλά ούτε και πολύ μακριά από τις επικείμενες εκλογές”.
Υ.Γ. 1: Η σειρά «Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΑΥΛΑΚΙΩΤΗ», προβλήθηκε από την ΕΡΤ στη δεκαετία το 1985 και είναι βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό – πολιτικό μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή. Η υπόθεση διαδραματίζεται στα 1939, λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αγγλοι και Γερμανοί κατάσκοποι έχουν μαζευτεί στην Ελλάδα, ενώ η κυβέρνηση του φασίστα Μεταξά παίζει τα δικά της παιχνίδια. Ο Τζων Αυλακιώτης, ένας πανίσχυρος οικονομικός παράγοντας με σκοτεινό παρελθόν και διασυνδέσεις με ξένες μυστικές υπηρεσίες (Άγγλους και Γερμανούς κατασκόπους), εξαφανίζεται ξαφνικά χωρίς να αφήσει ίχνη. Η ταυτότητα του ανθρώπου που πάτησε τη σκανδάλη και σκότωσε τον Τζων Αυλακιώτη παραμένει ένα άλυτο μυστήριο.
Αλλά πάντα ελπίζουμε σε ένα ανώνυμο email….
Για τα ρούχα δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι… έχουν αλλάξει και οι ενδυματολογικοί κώδικες.
Υ.Γ. 2: Η κυβέρνηση έχει ήδη αποδείξει Αυτή είναι ηπως (δεν) τιμά τους νεκρούς της Μαρφίν και τις οικογένειές τους.
Υ.Γ. 3: Αυτό το κυβερνητικό τσίρκο παράγει θρασύ εμπαιγμό, αναίδεια και ασέβεια σε τέτοιες ποσότητες ώστε δεν προλαβαίνουμε να τις μεταβολίσουμε.
Υ.Γ.4: Τους αξίζει κάθε ειρωνία, αλλά και μέγιστη λαϊκή εγρήγορση και επιφυλακή για το τι είναι ικανοί να κάνουν, να στήσουν, να αντιστρέψουν, να κουκουλώσουν, να θάψουν.
Υ.Γ.5: Η Μαρφίν δεν προσφέρεται για χυδαία προκλητική εκμετάλλευση.
Πηγή: www.imerodromos.gr
Ξενοφών Κοντιάδης: Ο Δημητριάδης και η κοινοτοπία του κακού
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Είδα τη συνέντευξη Γρηγόρη Δημητριάδη, του ανιψιού του πρωθυπουργού που ήταν το ισχυρότερο πρόσωπο δίπλα του μέχρι την παραίτησή του για το σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων πριν από τρία χρόνια και ο οποίος έγινε πάλι πρώτη είδηση μετά την ανταλλαγή χειροδικιών με τον Βαγγέλη Μαρινάκη στον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά, ούτε σκοπεύω να κάνω εδώ ένα πολιτικό-κοινωνικό ψυχογράφημα του ανθρώπου, όμως το θέμα έχει και θεσμική σημασία για να κατανοήσουμε πώς ασκείται η πολιτική εξουσία στην Ελλάδα σήμερα.
Βλέποντας τη φιλική, ανοιχτή συζήτηση με τον έμπειρο Θανάση Λάλα, ερχόμαστε σε επαφή με έναν άνθρωπο μορφωμένο, με αγάπη για τα βιβλία, πιθανόν ευχάριστο στην παρέα, μεγαλωμένο σε μία αστική οικογένεια με πλούσιες πολιτικές παραστάσεις από μικρό παιδί δίπλα στον παππού του Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έναν άνθρωπο που δηλώνει ότι «είμαι Νέα Δημοκρατία όπως είμαι Ολυμπιακός, παίζω για τη φανέλα», άρα αφοσιωμένος τυφλά στο κόμμα όπου έχει κυρίαρχο ρόλο η οικογένειά του τα τελευταία 40 χρόνια.
Έχει σημασία ότι επαναλαμβάνει πως ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για το σκάνδαλο (το οποίο ο ίδιος αρνείται ότι αποτελεί σκάνδαλο) «για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη, τις υπηρεσίες ασφαλείας και την πατρίδα» και ότι ο «κώδικας τιμής» του επιβάλλει να μην μιλήσει ποτέ και για κανένα λόγο σχετικά με όσα αφορούν το σκάνδαλο αυτό για να μην «προδώσει».
Εδώ βέβαια γεννιέται η απορία, να μην προδώσει ποιον, για ποιες πράξεις; Οι φράσεις αυτές δεν αρμόζουν σε πρώην ανώτερους δημόσιους λειτουργούς μίας δημοκρατίας και ταυτόχρονα υπονοούν σαφώς, σε συνάρτηση με όσα είπε για τον ρόλο που είχε ως alter ego του πρωθυπουργού, ότι στην πραγματικότητα καλύπτει τον πρωθυπουργό για τις ευθύνες του στο σκάνδαλο, ο οποίος τυγχάνει να είναι επίσης θείος του, επικεφαλής της παράταξης της οποίας ο ίδιος φοράει από παιδάκι τη «φανέλα» και πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ αμέσως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας.
Πρόκειται επίσης για ένα πρόσωπο εμφανώς πληγωμένο επειδή αναγκάστηκε να παραιτηθεί, πολιτικά περιθωριοποιημένο, διαρκώς βαλλόμενο από την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ, με διαψευσμένες υψηλές πολιτικές προσδοκίες, έναν άνθρωπο που από πανίσχυρος επικεφαλής του πρωθυπουργικού επιτελείου, ο οποίος κατά τα λεγόμενά του αλλά και πολλές μαρτυρίες αποφάσιζε συχνά αντ' αυτού και συμμετείχε στη λήψη όλων των μεγάλων κυβερνητικών και πολιτικών αποφάσεων επί τρία χρόνια, τώρα απειλείται με ποινικές διώξεις για κακουργήματα.
Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξη είναι μία κραυγή απόγνωσης για τον πολιτικό αποκλεισμό του ενός ανθρώπου προορισμένου από την «οικογενειακή του μοίρα» να έχει ενεργό ρόλο στην πολιτική ζωή, ή αν πρόκειται για ένα μήνυμα ότι συνεχίζει να υπηρετεί (εθελοντικά όπως διευκρίνησε) και να ανήκει σε μία πολιτική παράταξη που τον έχει πρακτικά αποβάλλει, ή ίσως μία υπόρρητη προειδοποίηση ότι ναι μεν «δεν θα μιλήσω ποτέ» αλλά δεν ευθύνομαι και άδικα αίρω τις αμαρτίες για τις αποφάσεις άλλων, εν προκειμένω του πρωθυπουργού, φράση η οποία θα μπορούσε όμως να μεθερμηνευτεί και με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, ότι δηλαδή «θα μπορούσα όμως και να μιλήσω»...Δεν εμπίπτει άλλωστε στα πεδία των επιστημονικών μου ενδιαφερόντων ούτε η ψυχική κατάσταση ενός ανθρώπου που έζησε στα «σκοτεινά δωμάτια» της εξουσίας και ξαφνικά αποκλείστηκε από αυτά, ούτε ποιους επικοινωνιακούς σκοπούς εξυπηρετεί αυτή η συνέντευξη, ούτε αν τα περί «κωδίκων τιμής» και σιωπής αρμόζουν μάλλον στην ομερτά της Μαφίας παρά σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου, ούτε καν η πρωτόγονη αντίληψη για το κόμμα ως στοιχείο άκριτα ταυτισμένο με τον ψυχισμό όπως η αφοσίωση σε μία ποδοσφαιρική ομάδα.
Αυτό που κρατάω είναι η εικόνα ενός συμπαθητικού ανθρώπου με πνευματικά ενδιαφέροντα και κοινωνική δράση, βαθιά βιβλιόφιλου, με αγάπη για τον αθλητισμό, αφοσιωμένου οικογενειάρχη και επιτυχημένου δικηγόρου, ο τελευταίος ίσως που θα διέπραττε μία κακή πράξη. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται κάτι που η σπουδαία πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ αποκάλεσε «Κοινοτοπία του Κακού»: Πώς το Κακό στην πολιτική ζωή μπορεί να διαπραχθεί από συνηθισμένους, καθημερινούς ανθρώπους που απλώς ακολουθούν εντολές ή εξυπηρετούν ένα σύστημα, έναν πολιτικό και διοικητικό μηχανισμό, χωρίς προσωπικό κίνητρο, εμπάθεια ή μίσος. Όπως γράφει η Άρεντ, το Κακό δεν είναι προϊόν σατανικών ή διεστραμμένων προθέσεων, αλλά γίνεται τρομακτικά επικίνδυνο ακριβώς επειδή είναι άψυχο, μηχανικό και βασίζεται στην απουσία κριτικής σκέψης, στην τυφλή υπακοή στην εξουσία και τελικά στην έλλειψη προσωπικής ευθύνης.
Ο πολιτικός-διοικητικός μηχανισμός τον οποίο εξυπηρέτησε ο Δημητριάδης με τον ρόλο του στο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ήταν το επιτελικό κράτος και ο ιθύνων νους είναι, όπως έμμεσα προκύπτει και από τη συνέντευξη, ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αυτό δεν τον απαλλάσσει ασφαλώς από τις ευθύνες για το σκάνδαλο, τις οποίες ανέλαβε πολιτικά και αρμόδια να κρίνει είναι τελικά η δικαστική εξουσία.
Η συνέντευξη φωτίζει επίσης τον τρόπο που λειτούργησε και συνεχίζει ακόμη σήμερα να λειτουργεί το κέντρο διακυβέρνησης της χώρας, τον οποίο γνωρίζαμε θεσμικά αλλά αποκαλύπτει περαιτέρω ο Δημητριάδης. Με την πολύωρη συνέντευξή του αποκαλύπτεται η Κοινοτοπία του Κακού σε όλο της το μεγαλείο, αλλά και ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι που υπηρέτησαν και υπηρετούν αυτό τον «μηχανισμό του Κακού».
-------------------------------------------------------------------------------------
Ο Ξενοφών Κοντιάδης είναι συνταγματολόγος, Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γνώμη από newsroom@dnews.gr (Ξενοφών Κοντιάδης)
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026
Οι παρακολουθούμενοι υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες
Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς.
Άλλο ένα ρεσιτάλ αντιθεσμικής συμπεριφοράς, το οποίο κατέληξε στον εξευτελισμό οι παρακολουθούμενοι να υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες, είδαμε στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Καταστρατηγώντας τον Κανονισμό της Βουλής, η «γαλάζια» πλειοψηφία αρνήθηκε το αίτημα της αντιπολίτευσης να κληθούν για να καταθέσουν οι Ταλ Ντίλιαν και ο Γρηγόρης Δημητριάδης με το επιχείρημα ότι δεν είναι δημόσια πρόσωπα. Μιλάμε για την ίδια πλειοψηφία και τον ίδιο πρόεδρο που το 2022 καλούσαν τον Ισραηλινό πρώην στρατιωτικό για ακρόαση μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου. Simoritis***🇵🇸στο X
*** Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Ταλ Ντίλιαν απέκτησε ξαφνικά το δικαίωμα στην… ιδιωτικότητα. Από εκεί που ήταν αρκετά «δημόσιο πρόσωπο» ώστε να κληθεί από την ίδια Επιτροπή, σήμερα έγινε ένας απλός ιδιώτης που δεν πρέπει να ενοχλείται. Η κυβερνητική πλειοψηφία κατάφερε έτσι να ανακαλύψει μια νέα συνταγματική θεωρία: δημόσιο πρόσωπο είναι όποιος βολεύει να είναι δημόσιο πρόσωπο.
*** Ξέρετε τι άλλαξε σε σχέση με το 2022; Άλλαξε ότι ο Ισραηλινός πρώην στρατιωτικός θέλει να έρθει στη Βουλή να καταθέσει. Αυτό άλλαξε και έτσι η γαλάζια πλειοψηφία υποχρεώνεται σε ένα άνευ προηγουμένου αυτοεξευτελισμό. Η απόρριψη της κλήτευσης του Ντίλιαν στην Επιτροπή Θεσμών κ Διαφάνειας από τη ΝΔ συνιστά ευθεία ομολογία ενοχής. Οι εκβιασμοί Ντίλιαν απέδωσαν. Το αφήγημα του ΠΘ περί σταθερότητας καταρρευσε. Η παραμονή του αποτελεί πλέον παράγοντα εθνικού κινδύνου κ ακραίας αποσταθεροποίησης. Nikolaos bossστο X
*** Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς. Είναι μια πιο οικονομική εκδοχή της διαφάνειας: αντί να ρίχνεις φως στην υπόθεση, κατεβάζεις τα ρολά. Άλλωστε, το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει περάσει εδώ και καιρό από το στάδιο της συγκάλυψης στο στάδιο της κανονικοποίησης. Η λογική είναι απλή: αν εμποδίσεις αρκετές φορές τη διερεύνηση, στο τέλος η μη διερεύνηση θα μοιάζει με θεσμική κανονικότητα.
*** Έτυχε να ακούσω τον Μάκη Βορίδη στο Action24 να απαντάει κάτι γενικότητες για το σκάνδαλο, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στάση του. Αναρωτιέμαι, αν ως έμπειρος νομικός που είναι, θα συμβούλευε κάποιον πελάτη του να έχει αυτή ακριβώς τη στάση αν ήταν στη θέση του; Ο πρώην υπουργός, όπως σωστά θύμισε ο Ζαχαρίας Κεσσές, δεν έκανε μήνυση, δεν παρέστη στη δίκη για την υποστήριξη της κατηγορίας, δεν κατέθεσε αγωγή για να διεκδικήσει αποζημίωση, γενικώς δεν έκανε το παραμικρό. Όπως και αρκετοί άλλοι…Ο κ. Βορίδης επέλεξε χθες να τοποθετηθεί και να διαστρεβλώσει την αλήθεια, παριστάνοντας τον ανίδεο. Για να μη εκτίθεται ο ίδιος αλλά ούτε να εκθέτει σε αναλήθειες όσους τον ακούν, τον ενημερώνω για τα κάτωθι μιας και είπε ότι μέχρι και σήμερα δεν ξέρει.Το όνομα του… Zac Kessesστο X
*** Είδα ότι στην ελληνική αποστολή που ταξίδεψε στην Άγκυρα για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ συμμετείχε και ο Θάνος Ντόκος. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες που έκαναν την πλάκα τους οι Ρώσοι φαρσέρ, οι αντίστοιχοι Ντόκοι πήγαν σπίτι τους, εδώ πάλι πετάμε ένα «υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας, μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης» και όλα καλά. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.
Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό
| Middle East Eye
Την περασμένη Παρασκευή, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιγύπτου έγραψε ιστορία. Οι «Φαραώ» επικράτησαν δύσκολα της Αυστραλίας και έγιναν το δεύτερο αραβικό έθνος που προκρίθηκε στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.
Τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, αφιέρωσε τη νίκη της ομάδας του στον λαό της Γάζας, καθώς πολλοί Παλαιστίνιοι παρακολούθησαν τον αγώνα ζωντανά μέσα στα ερείπια.
Για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, το ποδόσφαιρο ήταν ένας «καθρέφτης των πάντων». Το όμορφο παιχνίδι, υποστήριζε, αντανακλούσε πάντοτε τον χαρακτήρα του κόσμου μέσα στον οποίο παίζεται – τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του πλευρές.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, νομιμοποιώντας την επανεμφάνιση μιας ανανεωμένης ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την κοινή μας ανθρωπιά μέσα από τη συλλογική χαρά.
Λίγες μόλις ημέρες πριν οι Παλαιστίνιοι πανηγυρίσουν το πέναλτι τύπου «Πανένκα» του αρχηγού της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Σαλάχ, στο στάδιο του Ντάλας, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν θανάσιμα τον Σαλίμ αλ-Ασχκάρ, έναν 32χρονο Παλαιστίνιο τερματοφύλακα, ο οποίος αναζητούσε καύσιμα για μαγείρεμα για την έγκυο σύζυγό του.
Ήταν ένας από τους 567 Παλαιστίνιους που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του ποδοσφαίρου και έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023.
Την Τρίτη, πλήθη συγκεντρώθηκαν στην Πόλη της Γάζας για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της Αιγύπτου με την Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι. Καθώς η ισραηλινή γενοκτονική εκστρατεία έχει προκαλέσει ζημιές ή έχει καταστρέψει το 90% των κτιρίων του θύλακα και έχει διαλύσει τα ηλεκτρικά δίκτυα της Γάζας, οι δημόσιες προβολές του αγώνα βασίστηκαν σε μικρές ηλεκτρογεννήτριες.
Παιδιά ανέμιζαν σημαίες πάνω στα συντρίμμια ισοπεδωμένων κτιρίων, ενώ οι φίλαθλοι πανηγύρισαν το γκολ του Γιασέρ Ιμπραχίμ στο σημείο όπου κάποτε βρίσκονταν τα σπίτια τους.
Αποικιοκρατικός ρατσισμός
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σύντομη ανάπαυλα ήταν υπερβολική για τις κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις. Μία ώρα πριν από τη σέντρα, ο Μοχάμεντ αλ-Ουαχίντι, εργαζόμενος σε ανθρωπιστική οργάνωση που είχε οργανώσει τη δημόσια μετάδοση στην Πόλη της Γάζας, σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα, καθώς κατευθυνόταν να παρακολουθήσει τον αγώνα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέλεξε τις εβδομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου για να εντείνει τον πόλεμό του εναντίον του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου – όμως η FIFA δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει σε αυτό να αποσπάσει την προσοχή από «τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία των διοργανώσεων».
Το «όμορφο» τουρνουά, όπως το χαρακτήρισε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, έχει δει διαιτητές κορυφαίου επιπέδου να συλλαμβάνονται και να απελαύνονται, ποδοσφαιριστές να ανακρίνονται επί ώρες και τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να στερείται εντελώς τη βίζα εισόδου. Όλα αυτά είναι δυνατά λόγω της ατιμωρησίας, που η FIFA παρέχει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αποδίδονται στο Ισραήλ.
Με την πλήρη αποτυχία της να λογοδοτήσει το μέλος της, η παγκόσμια ποδοσφαιρική συνομοσπονδία έχει ουσιαστικά νομιμοποιήσει την αναβίωση του αποικιοκρατικού ρατσισμού, τον οποίο έχουν υποστεί φίλαθλοι, προπονητές και αθλητές από τις αμερικανικές αρχές τις τελευταίες εβδομάδες.
Αυτό δεν είναι απλώς «αθλητικό ξέπλυμα» (sportswashing). Είναι μια δημόσια επικύρωση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου της Ουάσιγκτον, μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.
Ο Ινφαντίνο, που κάποτε επέμενε ότι «το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει έξω από την πολιτική», έχει χαράξει προσεκτικά τη θέση της FIFA ως αξιόπιστου συνεργού στην επίθεση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κατά του διεθνούς δικαίου.
Τίποτα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων όταν πρόκειται να ικανοποιηθεί η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, ούτε καν οι αποφάσεις εντός αγωνιστικού χώρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, με ένα απλό τηλεφώνημα, ο Τραμπ – στον οποίο ο Ινφαντίνο απένειμε το πρώτο Βραβείο Ειρήνης της FIFA τον Δεκέμβριο του 2025 – έπεισε τις ποδοσφαιρικές αρχές να ανακαλέσουν την τιμωρία του Αμερικανού επιθετικού και πρώτου σκόρερ Φολαρίν Μπαλογκούν.
Πολλοί επικεντρώθηκαν στη σκανδαλώδη φύση αυτής της απόφασης. Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι η FIFA εξακολουθεί να δεσμεύεται από την αρχή του «ευ αγωνίζεσθαι». Η εθνική ομάδα του Ιράν, στην οποία απαγορεύτηκε να δημιουργήσει προπονητική βάση στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και δεν είναι η μόνη. Την παραμονή του πρώτου αγώνα της Αϊτής, η FIFA απαίτησε από την ομάδα να τροποποιήσει την επίσημη εμφάνισή της ώστε να αφαιρεθεί κάθε αναφορά στην επανάσταση που δημιούργησε την πρώτη Μαύρη Δημοκρατία στον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι «τα πολιτικά μηνύματα» απαγορεύονται.
Το Μεξικό, το οποίο δεν θα φιλοξενήσει ούτε έναν αγώνα μετά τη φάση των «16», γνωρίζει επίσης καλά την υποκρισία της διοργάνωσης, όπως και τα εκατομμύρια φιλάθλων που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες λόγω της «δυναμικής τιμολόγησης» των εισιτηρίων.
Η συλλογική ταυτότητα
Η FIFA, όπως και η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχει εγκαταλείψει ακόμη και την ψευδαίσθηση του «ευ αγωνίζεσθαι», προκαλώντας την καταδίκη ακόμη και του διαβόητου πρώην προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ. Ο Γκαλεάνο είχε δίκιο: η σκιά του ιμπεριαλισμού πλανάται πάνω από το τουρνουά.
Η διοργάνωση αποτελεί το τέλειο μεταφορικό σχήμα ενός παγκόσμιου συστήματος που σπέρνει την καταστροφή, εξαντλεί τους πόρους και στερεί την κυριαρχία από τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου για να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη του Βορρά. Σε αντάλλαγμα για τη μετατροπή του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε θέατρο «τραμπικής» πολιτικής, η FIFA προσδοκά να αποκομίσει έσοδα-ρεκόρ ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Υπήρξαν, ωστόσο, και στιγμές φωτός. Οι απλουστευτικές αντιλήψεις περί εθνικής ταυτότητας, που βασίζονται στη θρησκεία ή το χρώμα του δέρματος, κατέρρευσαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Περισσότεροι από τους μισούς ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ διαθέτουν διπλή υπηκοότητα· έξι γεννήθηκαν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ άλλοι προέρχονται από οικογένειες μεταναστών.
Οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου, υποστήριζε ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ, εκπροσωπούν τα κράτη στη συλλογική συνείδηση: «Η φαντασιακή κοινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων μοιάζει πιο πραγματική όταν προσωποποιείται σε μια ομάδα έντεκα γνωστών προσώπων», έγραφε. Γι’ αυτό και η παρουσία πολυπολιτισμικών ομάδων αποτέλεσε πλήγμα για τον εθνοεθνικισμό του Τραμπ και των ιδεολογικών συμμάχων του.
Αφού είχε εξαπολύσει έναν παράνομο και απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν τον Φεβρουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος ήλπιζε ότι η ιρανική ομάδα δεν θα εμφανιζόταν καν στη διοργάνωση. Αντίθετα, η αποστολή έγινε δεκτή με ανοιχτές αγκάλες στο Μεξικό για να εγκαταστήσει εκεί τη βάση της – μια χώρα που και η ίδια έχει δεχθεί επανειλημμένες απειλές αμερικανικής εισβολής.
Κάτοικοι της Τιχουάνα διοργάνωσαν δημόσιες προβολές των αγώνων του Ιράν και εισέπραξαν τις θερμές ευχαριστίες της ομάδας: «Η πράξη σας θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας», έγραψαν οι παίκτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τον αμφιλεγόμενο αποκλεισμό τους από τη φάση των ομίλων.
Μακριά από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, η αλληλεγγύη των φιλάθλων επιβεβαίωσε μια αλήθεια που ο κόσμος γνωρίζει εδώ και καιρό. Όσο κι αν η εταιρική ηγεσία της FIFA επιδιώκει να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε μια ατελείωτη τηλεοπτική διαφήμιση, το ίδιο το άθλημα μπορεί ακόμη να αποτελεί ένα σπάνιο αντίδοτο στην αποξένωση και την περιφρόνηση.
Στην εποχή του ατομικισμού, το ποδόσφαιρο παραμένει αυτό που ο Γκαλεάνο αποκάλεσε «πρωταρχικό σύμβολο συλλογικής ταυτότητας». Ένα σύμβολο πολύ ισχυρότερο από την ιδιοτέλεια του Ινφαντίνο· ένα σύμβολο που εξακολουθεί να ενώνει τον λαό της Γάζας για 90 λεπτά, αψηφώντας την απόπειρα εξαφάνισής του.
Το ποδόσφαιρο, αυτός ο «καθρέφτης των πάντων», αντανακλά για άλλη μία φορά τις αντιφάσεις του κόσμου, υπογραμμίζοντας το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που αγαπούν το όμορφο παιχνίδι και σε εκείνους που το διοικούν.
Πηγή: info-war.gr
Δούρειος Ίππος (Πώς το ΕΣΥ παραδόθηκε στα ιδιωτικά συμφέροντα)
Πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό…
Οτίτλος δεν θα ακολουθήσει τη μόδα των ημερών και δεν θα αναφερθεί στην Οδύσσεια του Νόλαν και στο αν μια ταινία είναι ιστορικά ακριβής πάνω σε ένα μη ιστορικό γεγονός. Ή τουλάχιστον όχι όσο ιστορικά ακριβής ήταν οι 300 (μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στη χώρα) με τον δίμετρο Ξέρξη, τα εκατομμύρια Περσών-Όρκ και τα τέρατα που ήταν σα να βγήκαν από τη Mordor. Έχουμε συνηθίσει η ελληνική συντηρητική πλευρά (κυρίως η ακροδεξιά αλλά και κάτι ξεχασμένοι αριστεροί) να ενοχλείται από το χρώμα (μα καλά δεν έχουν ταινίες στην Αφρική να παίζουν οι μαύροι ηθοποιοί;) και όχι από την ουσία και την αλήθεια, ειδικά αν αυτή δεν συμφέρει το αφήγημά τους.
Αν κάτι όσο αναληθές και αν είναι συμφέρει, τότε όχι μόνο δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά αυτό αποτελεί και τη νέα αλήθεια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί στο τιμόνι του υπουργείου υγείας εδώ και αρκετά χρόνια (με λίγα μικρά διαλείμματα) έχουν βρεθεί οι κεντρικοί εκφραστές της ελληνικής ακροδεξιάς, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, ο Θάνος Πλεύρης. Και για έναν ακροδεξιό που σέβεται τον εαυτό του η αλήθεια είναι περιττή λεπτομέρεια, όπως και στην περίπτωση των 300.
Έτσι ο τωρινός ακροδεξιός υπουργός Υγείας, και τέως αντισημίτης, αρνητής του ολοκαυτώματος και τηλεβιβλιοπώλης, δηλώνει πως έχει ενισχύσει το Εθνικό σύστημα Υγείας και έχει βγάλει και πολλές προκηρύξεις και έχουν και μεγάλη συμμετοχή. Βέβαια, όπως ανέφερε η Καθημερινή (γνωστή για τις μη αριστερές απόψεις της), το 40% των θέσεων που αφορούσαν κυρίως τις πιο απομακρυσμένες περιοχές δεν είχε συμμετοχή αλλά και αυτό λεπτομέρεια μάλλον είναι. Ίσως σε αυτό να έχει να κάνει το κόστος διαμονής σε ορισμένες από αυτές, όπως τα νησιά, και τη συμπεριφορά των τοπικών αρχών, που πρόσφατα οδήγησε και συνάδελφο στο αυτόφωρο επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί.
Τι έγινε τώρα στις υπόλοιπες και ήταν πολλές οι αιτήσεις; Πείστηκαν οι γιατροί ότι αλλάζει κάτι στο ΕΣΥ προς το καλύτερο; Καταρχήν κάποια τέτοια αλλαγή δεν υφίσταται, καθώς τα μισθολογικά είναι ίδια, και μόνο μετά από αγώνες και απεργίες της ΟΕΝΓΕ μειώθηκε η φορολογία στις εφημερίες, και οι συνθήκες εργασίας λόγω της συρρίκνωσης έως εξαφάνισης των επαρχιακών νοσοκομείων έχουν γίνει χειρότερες. Η μεγάλη αλλαγή έγινε στην αλλαγή του αποκλειστικού χαρακτήρα απασχόλησης στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και έτσι ένας μεγάλος αριθμός ιδιωτών έκανε χαρτιά για να μπει και στο δημόσιο.
Και γιατί αυτό να είναι κακό; Γιατί, πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό, κάποιος να κινείται εναντίον του ιδιωτικού επιχειρηματικού συμφέροντος του το πρωί για να μειώνει το κέρδος που θα έχει το απόγευμα. Ένας ιδιώτης ουσιαστικά παράγει κέρδος πάνω στις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις του δημοσίου. Το να λειτουργεί τέλεια το δημόσιο είναι ενάντια στην ατομική επιχειρηματική ύπαρξη του.
Και γιατί όμως μετά να πάνε, ή να θέλουν να πάνε τόσοι ιδιώτες; Για πολλούς λόγους. Γιατί σε πιο μικρές περιοχές θα μπορούν να αποτελέσουν μονοπώλιο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, ακόμα και το να κατευθύνουν πελατεία από το νοσοκομείο ή το κέντρο υγείας στο ιατρείο τους. Όπως και επίσης η δυνατότητα να δρομολογούν περιστατικά στο ιατρείο με πολύ χαμηλότερο κόστος στη δημόσια δομή, είτε αυτό μπορεί να αποτελεί δείγματα εργαστηρίου που θα δουλεύονται στο νοσοκομείο είτε χειρουργεία τα οποία θα πραγματοποιούνται απόγευμα. Συνοπτικά αυτό λοιπόν σημαίνει ότι δικαιώνεται η άποψη που έλεγε τόσο καιρό ότι η εμπορευματοποίηση και η επιχειρηματική λειτουργία της υγείας ξεκίνησε από το ίδιο το διάτρητο κρατικό σύστημα, από τα φακελάκια έως την τωρινή πλήρη νομιμοποίηση της λογικής του υπερκέρδους.
Το κράτος παρέδωσε ένα σύστημα υγείας το οποίο ποτέ δεν έγινε δημόσιο και δωρεάν, στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να μη χρειαστεί καν αυτός να επενδύσει για τη λειτουργία νέων μονάδων, ενώ ταυτόχρονα γλιτώνει και έξοδα αφού αξιοποιούνται και παροχές των κρατικών δομών και άρα τελικά ο φορολογούμενος πληρώνει και μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών και μέσω της out of pocket λογικής μετά. Και μέσα σε όλα αυτά γεννάται το ερώτημα το γιατί ακριβώς ένας ιδιώτης να θέλει να δουλεύει ολιστικά και σωστά το πρωί όταν ακριβώς αυτό θα θέσει σε κίνδυνο την κερδοφορία της ύπαρξης του;
Δεν είναι δίκη προθέσεων, είναι κοινή λογική. Ένα οργανωμένο δημόσιο σύστημα υγείας δε μπορεί να βασίζεται γενικά και αόριστα στην καλή πίστη, αλλά σε κανόνες. Και αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δημιουργεί ένα έκτρωμα το οποίο ουσιαστικά θα γράφει δημόσιο στα χαρτιά και στην πραγματικότητα θα λειτουργεί με επιχειρηματικούς όρους, πολλαπλασιάζοντας το κόστος για τον πολίτη, αλλά και δυσχεραίνοντας την πρόσβαση του πολίτη σε ποιοτικές και άμεσα προσβάσιμες υπηρεσίες υγείας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όσες χώρες έχει εφαρμοστεί κάτι αντίστοιχο (Αγγλία, Σουηδία) η ποιότητα του συστήματος έπεσε κατακόρυφα.
Αυτό όμως δε θα φανεί άμεσα. Άμεσα θα μπορεί ο υπουργός και οι ομοϊδεάτες του να διαφημίζουν (χωρίς ιδιαίτερο δημοσιογραφικό αντίλογο) ότι οι προκηρύξεις έχουν πρωτοφανή συμμετοχή. Το παρουσιάζουν σαν κάτι θετικό, ενώ στην ουσία είναι το πιο αρνητικό που υπάρχει, με τον τρόπο που έχει δημιουργηθεί. Θα μπορούσε βέβαια το υπουργείο να σχεδίαζε τη λειτουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος δομών υγείας με μεγαλύτερα οικονομικά και όχι μόνο κίνητρα για τους γιατρούς. Αλλά αν το έκανε αυτό η ΝΔ και ο υπουργός δε θα ήταν ούτε νεοφιλελεύθεροι ούτε ακροδεξιοί. Και επειδή ακριβώς είναι αυτό που τους αφορά είναι ο συντομότερος και πιο εύκολος δρόμος για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους.
Και, σεβόμενοι την ιδεολογική τους κληρονομιά, όλο αυτό το φέρουν ως ένα σύγχρονο Δούρειου Ίππο, σαν μια θετική εξέλιξη. Και όπως, ο Δούρειος Ίππος μέσα του κρύβει όλα εκείνα τα συστατικά τα οποία χρειάζονται για την μετατροπή του ΕΣΥ σε μηχανή παραγωγής κέρδους πάνω στο ευαίσθητο κομμάτι της υγείας. Και εδώ πάλι βέβαια χαρακτηρίζουν όσους και όσες το φωνάζουμε Κασσάνδρες. Ξεχνούν όμως ότι η Κασσάνδρα την αλήθεια έλεγε, και δίκιο είχε.
--------------------------------------------------------------------------------------
Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης
Τα πραγματικά αίτια της απολιγνιτοποίησης, η μετάβαση στο LNG και ο «στρουθοκαμηλισμός» πολιτικών και μαζικών φορέων
του Στέφανου Πράσσου
Στην Ελλάδα, ειδικά στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας, συμβαίνουν τα πιο περίεργα και ταυτόχρονα τραγικά γεγονότα: Ο Πρωθυπουργός της Κυριάκος Μητσοτάκης εξαγγέλλει, τον Σεπτέμβριο του 2019 τον «ξαφνικό θάνατο» της λιγνιτικής παραγωγής, στο σύνολό της! Τα επιχειρήματα που επικαλείται δεν έχουν καμία πραγματική βάση και όπως αποδείχτηκε ήταν εντελώς προσχηματικά. Σε καμία χώρα της Ευρώπης και του πλανήτη δεν συνέβη κάτι αντίστοιχο.
1ον: Η «μετάβαση» στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) που συντελείτε στην Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο απαιτεί, για αρκετά χρόνια τουλάχιστον, την ύπαρξη σταθερών μονάδων βάσης. Αυτές είναι: τα μεγάλα υδροηλεκτρικά με ταμιευτήρα, τα πυρηνικά και οι θερμικές μονάδες που λειτουργούν είτε με λιγνίτη είτε με φυσικό αέριο. Στη χώρα μας δεν έχουμε πυρηνικά εργοστάσια και τα υδροηλεκτρικά μας δεν μπορούν με τίποτα να καλύψουν τις ανάγκες σε σταθερή παραγωγή ρεύματος ικανής να στηρίξει την υπερπαραγωγή των ΑΠΕ που πλέον «πετιέται στα σκουπίδια». Αυτό που μένει αναγκαστικά είναι οι θερμικές μονάδες για τις οποίες ο Μητσοτάκης αποφάσισε να λειτουργούν με εισαγόμενο φυσικό αέριο και Υγροποιημένο φ. αέριο (LNG). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ως αιτία της λεγόμενης απολιγνιτοποίησης την «πράσινη ανάπτυξη» (green deal), άλλοι εν γνώση και άλλοι εν αγνοία τους, «ρίχνουν νερό στο μύλο του Μητσοτάκη». Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται από τη δημιουργία νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο φυσικό αέριο αλλά και η απόφαση μετατροπής της 5ης μονάδας σε φυσικού αερίου. Από τον Σεπτέμβριο του 2019 που εξήγγειλε ο Μητσοτάκης την απολιγνιτοποίηση κατασκευάστηκαν τρεις νέες μονάδες φυσικού αερίου ισχύος περίπου 800 μεγαβάτ η καθεμία και άλλες τρεις είναι στο στάδιο της κατασκευής. Η νέα ισχύς των μονάδων φυσικού αερίου έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα ισχύ των 5.000 μεγαβάτ (MW). Αν ολοκληρωθούν αυτά τα έργα στη Χώρα μας θα υπάρχει εγκατεστημένη ισχύς μονάδων φυσικού αερίου γύρω στα 10.000 μεγαβάτ (MW). Ποτέ η εγκατεστημένη λιγνιτική ισχύς δεν έφτασε αυτά τα νούμερα, ακόμα και όταν έδινε το 75% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Και όλα αυτά παρότι η εγκατεστημένη (συνδεδεμένη στα δίκτυα) ισχύς των ΑΠΕ ξεπέρασε τα 20.000 μεγαβάτ (MW)! Άρα για ποια «πράσινη μετάβαση» μιλάει η κυβέρνηση και όσοι ακόμα την επικαλούνται;
Επιπλέον μέσα στο 2025 η κατανάλωση φυσικού αερίου (κυρίως LNG) αυξήθηκε κατά 18% σε σχέση με το 2024 παρότι μέσα στο 2025 συνδέθηκαν στο δίκτυο νέες μονάδες ΑΠΕ ισχύος 2.500 MW. Το 80% του αερίου που χρησιμοποιείται στην ηλεκτροπαραγωγή είναι υγροποιημένο φυσικό αέριο. Τον τελευταίο μήνα ξεφόρτωσαν στη Ρεβυθούσα 31 καραβιές LNG εκ των οποίων τα 30 προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Μήπως χρειάζονται επιπλέον επιχειρήματα για να πειστούν και οι πιο δύσπιστοι ότι η λιγνιτική παραγωγή ρεύματος στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από αμερικάνικο σχιστολιθικό υγροποιημένο αέριο (LNG);
2ον: Τα άλλα επιχειρήματα που δόθηκαν για να δικαιολογήσουν την αντιλαϊκή και αντεθνική πολιτική της απολιγνιτοποίησης καταρρίφθηκαν από τους ίδιους τους κυβερνώντες. Δεν υπήρξε καμία οδηγία της ΕΕ ούτε καμία διεθνής υποχρέωση της Χώρας για μείωση περεταίρω των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Άλλωστε, στα πλαίσια του εσωτερικού καταμερισμού της ΕΕ που αφορά τη μείωση εκπομπών CO2, η Ελλάδα μείωσε κατά 43% περισσότερο από όσο της αναλογούσε. Αυτό έγινε λόγω της αποβιομηχάνισης και της μείωσης κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας κατά 40% και όχι λόγω της λειτουργίας των ΑΠΕ όπως πολλοί ισχυρίζονται. H Απελευθέρωση Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η γενικότερη φιλομονοπωλιακή πολιτική της ΕΕ ευθύνεται για τα μύρια όσα δεινά έχουν συμβεί στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας (ιδιωτικοποιήσεις, χρηματιστήρια, αυξήσεις τιμών, επιδοτήσεις ενεργειακών ομίλων κλπ). Δεν συνδέεται όμως σε καμία περίπτωση με την απολιγνιτοποίηση που αφορά αλλαγή του ενεργειακού μίγματος και έγινε καθαρά με ευθύνη της Κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ που εκτελεί κυβερνητικές εντολές.
3ον: Ο μύθος της «ακριβής λιγνιτικής μεγαβατώρας (MWh)». Το μόνο επιχείρημα που χρησιμοποιούν πλέον τα στελέχη της ΔΕΗ και της Κυβέρνησης για να δικαιολογήσουν την καταστροφική απολιγνιτοποίηση είναι ότι «η παραγωγή ρεύματος από λιγνίτη είναι ασύμφορη». Όταν καλούνται όμως να συγκρίνουν το κόστος παραγωγής καταφεύγουν σε αλχημείες και συγκρίνουν το κόστος παραγωγής της λιγνιτικής μεγαβατώρας με την τιμή της μεγαβατώρας που παράγεται από φωτοβολταϊκά η οποία λόγω υπερπαραγωγής, το μεσημέρι πέφτει και κάτω από το μηδέν. Αν θέλουν όμως πραγματικά να κάνουν σύγκριση τιμών αυτό μπορεί να γίνει σε αντιπαραβολή μιας λιγνιτικής μεγαβατώρας με μια ηλεκτρική μεγαβατώρα που παράγεται από φυσικό αέριο ή καλύτερα LNG αφού αυτό κυριαρχεί πλέον στη Χώρα μας. Αυτή τη σύγκριση, μιας και δεν την κάνει η κυβέρνηση, την έκαναν εξαίρετοι επιστήμονες (Χιώτης, Ευθυμιάδης, Παπαγεωργίου κ.α) καταλήγοντας ότι η λιγνιτική μεγαβατώρα (MWh), που παράγεται από τις σύγχρονες μονάδες, είναι φθηνότερη κατά 20% από τις μονάδες που καίνε φυσικό αέριο των αγωγών και κατά 40% φθηνότερη από μονάδες που καίνε LNG. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι αστάθμητοι παράγοντες μπορούν να εκτινάξουν σε δυσθεώρητα ύψη τις τιμές του φυσικού αερίου και του LNG όπως το 2022 που ξεπέρασε τα 250 ευρώ και η κυβέρνηση παράγγελλε διπλασιασμό της λιγνιτικής παραγωγής.
Ακόμα και αν η λιγνιτική μεγαβατώρα ήταν όντως ακριβότερη, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί παράγοντες θα έπρεπε να στηριχθεί για ένα διάστημα από την ίδια τη ΔΕΗ και το κράτος. Μήπως ξέχασαν στ’ αλήθεια με πόσο δημόσιο χρήμα και με ποιούς μηχανισμούς στηρίχτηκαν και ακόμα στηρίζονται οι μονάδες φυσικού αερίου; Μήπως νομίζουν ότι ξεχάσαμε ότι όταν η μεγαβατώρα πουλιόταν στη λιανική 40 ευρώ οι καταναλωτές πλήρωναν 93 ευρώ την αιολική και 500 ευρώ την ηλιακή μεγαβατώρα; Ακόμα και σήμερα οι καταναλωτές στηρίζουν την παραγωγή των ΑΠΕ μέσω ρυθμιζόμενων χρεώσεων (ΕΤΜΕΑΡ- ΥΚΩ κλπ) χώρια οι ΑΠΕραντες επιδοτήσεις από κρατικά και Ευρωπαϊκά κονδύλια.
Η συμφωνία για την απολιγνιτοποίηση και η στάση των φορέων
Η απολιγνιτοποίηση επιβλήθηκε από δυο ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Ένας παράγοντας είναι το Αμερικάνικο Ενεργειακό Κεφάλαιο που στηρίζεται στην Αμερικάνικη Κυβέρνηση και ο άλλος είναι το «Ελληνικό» εφοπλιστικό κεφάλαιο που στην ουσία κυβερνά την Ελλάδα μέσω του πολιτικού της προσωπικού. Το διευθυντήριο της ΕΕ συμφώνησε σ’ αυτή την επιλογή και λόγω εξάρτησης από τις ΗΠΑ αλλά και για να πουλήσει βιομηχανικό εξοπλισμό ΑΠΕ.
Αυτά τα αποκαλύψαμε και τα τεκμηριωσαμε πολύ έγκαιρα στις αρχές ακόμα του 2020 και επιβεβαιώθηκαν απολύτως το επόμενο διάστημα. Δεν μείναμε όμως στις διαπιστώσεις σηκώσαμε εξ αρχής τη σημαία του αγώνα για να μην υλοποιηθεί αυτή η καταστροφική πολιτική αγνοώντας τις κραυγές εχθρών και φίλων που μας αποκαλούσαν «οπισθοδρομικούς», «λιγνιτολάγνους», «τεχνοφοβικούς» ακόμα και «αρνητές της κλιματικής αλλαγής». Ήμασταν εμείς που χαλάσαμε τη φιέστα του Άδωνη και του Χατζηδάκη στο ξενοδοχείο Παντελίδη και «υποδεχτήκαμε» αγωνιστικά τρεις φορές τον πρωθυπουργό των ξένων συμφερόντων και της ολιγαρχίας. Πληρώσαμε το τίμημα των συγκρουσιακών μας επιλογών με ξυλοδαρμούς και καρκινογόνα χημικά.
Δυστυχώς το συνδικαλιστικό κίνημα της ΔΕΗ, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι άλλοι φορείς της Περιοχής μας δεν ανταποκρίθηκαν έγκαιρα και δυναμικά στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή που επιχειρούνταν στην Περιοχή μας αλλά και γενικότερα στην ηλεκτροπαραγωγή της Χώρας. Πως δικαιολογούνται τα συνδικάτα της ΔΕΗ που δεν έκαναν ούτε μια απεργία, ούτε μια στάση εργασίας ενάντια στη διάλυση της λιγνιτικής παραγωγής όταν στην πρώτη αποβιομηχάνιση της Περιοχής (ΑΕΒΑΛ- ΜΑΒΕ- ΕΛΣΙ) πολύ σωστά πραγματοποιήθηκαν δεκάδες απεργίες στη ΔΕΗ;
Μπορούν άραγε εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που φοβούνται ακόμα και να κατονομάσουν τους αίτιους τις απολιγνιτοποίησης να σταθούν απέναντι στους Αμερικάνους και στους εφοπλιστές που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με το εισαγόμενο LNG που αντικατέστησε τον λιγνίτη; Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να τα βάλουν με τα μεγάλα αφεντικά. Αυτοί που θέλουν και μπορούν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και ο λαός και ήρθε η ώρα να μπουν μπροστά από τις ανάξιες ηγεσίες.
Μετά την ανατίναξη των εκσκαφέων στο Ορυχείο Μαυροπηγής φαίνεται πως «ταρακουνήθηκαν» συνειδήσεις. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της Περιοχής μας απαιτεί πλέον να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αναγκάζοντας συνδικάτα και φορείς να μπουν μπροστά σ’ αυτόν τον αγώνα.
Το πανδυτικομακεδονικό συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου παρότι ήρθε καθυστερημένα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αγωνιστικών δράσεων για να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αλλά και ακύρωσης της απόφασης για την πρόωρη και αναίτια απολιγνιτοποίηση. Αρκεί αυτό να μην είναι μια φωτοβολίδα εκτόνωσης των εργατολαϊκών αντιδράσεων. Για να υπάρξει συνέχεια χρειάζεται ένα κοινά συμφωνημένο και κλιμακούμενο αγωνιστικό πρόγραμμα. Για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα απαραίτητη προϋπόθεση είναι να συμφωνήσουμε σε ένα στοιχειώδη διεκδικητικό πλαίσιο. Μέχρι στιγμής αυτό δεν υπάρχει και ο καθένας αραδιάζει το μακρύ του και το κοντό του.
Ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει την επαναλειτουργία (όχι απλά εφεδρεία) των τριών σύγχρονων και αντιρρυπαντικών λιγνιτικών μονάδων 5η Πτολεμαΐδας, 5η ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και ΑΗΣ Μελίτης. Ταυτόχρονα πρέπει να συνοδεύονται από τη λειτουργία των απαραίτητων λιγνιτωρυχείων τα οποία εκτός της τροφοδοσίας των ΑΗΣ θα πρέπει να καταρτίσουν ένα νέο πρόγραμμα αποκατάστασης εδαφών που θα επιστραφούν στους αγρότες και στην κοινωνία της Περιοχής μας. Μία από τις προτάσεις μας που πέρασε σχεδόν ομόφωνα στο Περιφερειακό Συμβούλιο είναι η συνέχιση λειτουργίας του Ορυχείου Αμυνταίου -Λεβαίας για τροφοδοσία του ΑΗΣ Μελίτης και αποκατάσταση του Ορυχείου ώστε να πάψει να «καταπίνει» τις γύρω εκτάσεις και τους οικισμούς.
Όλες και όλοι στο συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου ώρα 20.30 στην Κεντρική Πλατεία της Κοζάνης
Κοζάνη 7/7/2026
Στέφανος Πράσσος
Εκπρόσωπος της «Αριστερής Συμπόρευσης για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»
Τεκμηρίωση
[3] Η «Απολιγνιτοποίηση», ο Nord Stream 2 και τα οικονομικά- γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη
Πηγή: kommon.gr
Κυριακή 12 Ιουλίου 2026
«Ιλιγγιώδης παρακμή της δουλοπαροικίας που λέγεται Ελλάδα» Νίκος Σίμος
Για την «ιλιγγιώδη παρακμή» μιας χώρας «Τουρκομπαρόκ» που κυβερνάται με «πρωθυπουργική μοναρχία» σε «κοινοβουλευτική ολιγαρχία», μιλά στο militaire news ο Νίκος Σίμος. «Όλη η χώρα απέραντη παράγκα», λέει ενθυμούμενος το γνωστό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Μια παράγκα από την οποία 500.000 νέοι έφυγαν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μια χώρα όπου ανέχεται σκάνδαλα όπως αυτά των υποκλοπών που δείχνουν ότι «μόνο οι χαφιέδες εκσυγχρονίστηκαν», μια δουλοπαροικία δέσμια των μνημονίων που πρόθυμα υπέγραψαν οι πολιτικοί της «ηγέτες». Η πορείς όπως λέει είναι εμφανής: η χώρα γίνεται αν δεν έχει γίνει ήδη χώρος στα χέρια ιδιωτών.
Από τον «προνομιακό σύμμαχο» στον θεατή των εξελίξεων
Αποψεις
Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν αυτή που ανέδειξε τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους
Αν κάτι έμεινε από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αυτό δεν ήταν η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η κυριαρχία του Ταγίπ Ερντογάν στο πολιτικό και διπλωματικό προσκήνιο.
Η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αποκαλυπτική: ο Έλληνας πρωθυπουργός πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητος, την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος βρισκόταν στο επίκεντρο των επαφών, των διεργασιών και των γεωπολιτικών ισορροπιών.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπήρξε ούτε αυτή τη φορά η παράλληλη παρουσία υψηλόβαθμου Αμερικανού αξιωματούχου στην Αθήνα, είτε πριν είτε μετά τις επαφές στην Άγκυρα, όπως αποτελούσε επί χρόνια σχεδόν πάγια διπλωματική πρακτική όταν κορυφαίοι παράγοντες της Ουάσινγκτον επισκέπτονταν Ελλάδα και Τουρκία.
Κι όμως, ήταν η ίδια η κυβέρνηση, μαζί με τα φιλικά προς αυτήν Μέσα Ενημέρωσης, που καλλιεργούσαν προσδοκίες ακόμη και για επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, αξιοποιώντας σχετικές αναφορές της Κίμπερλι Γκιλφόιλ.
Τελικά, στην Άγκυρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατάφερε ούτε μια σύντομη συνομιλία με τον Αμερικανό πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει όσο καμία άλλη μεταπολιτευτικά στη λογική του «δεδομένου συμμάχου» απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Την ίδια στιγμή, κυβερνητικοί κύκλοι και φιλικά Μέσα επιχείρησαν να αναδείξουν ως επιτυχία το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα του casus belli και διά της ατόπου και των F-35. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πώς ήταν η ιστορική ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο, υπό τα θερμά χειροκροτήματα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης, που είχε συμβάλει καθοριστικά στο να παραμείνει τότε εκτός του προγράμματος των F-35 η Τουρκία, εξέλιξη που η κυβέρνηση αξιοποίησε πολιτικά μέχρι και τις εκλογές του 2023.
Η μεγάλη εικόνα πίσω από τις φωτογραφίες της Συνόδου
Πίσω όμως από τις διπλωματικές χειραψίες και τις δημόσιες δηλώσεις διαμορφώνεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα, η οποία φαίνεται να αλλάζει συνολικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης. Η πρώτη και σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι επιβεβαιώνεται η σταδιακή απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης.
Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να παρέχει την πυρηνική ομπρέλα απέναντι στη Ρωσία, ωστόσο μεταφέρει πλέον στους Ευρωπαίους το μεγαλύτερο βάρος της στρατιωτικής ισχύος στο συμβατικό πεδίο.
Η νέα αυτή στρατηγική μεταφράζεται σε τέσσερις βασικές επιλογές: μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, ισχυρότερους εθνικούς στρατούς, μαζική ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και αυξημένο έλεγχο των γεωστρατηγικών περασμάτων που περιβάλλουν τη Ρωσία.
Και στους τέσσερις αυτούς άξονες η Τουρκία αναδεικνύεται σε κομβικό παίκτη, τόσο λόγω γεωγραφίας όσο και λόγω στρατιωτικής ισχύος.
Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της Ευρώπης αναδύεται μια νέα πραγματικότητα. Η Γερμανία (μπρρ, ανατριχίλα δύο Παγκοσμίων Πολέμων) εξελίσσεται στη στρατιωτική δύναμη που θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τις ισορροπίες.
Οι προβλέψεις δείχνουν ότι έως το τέλος της δεκαετίας οι αμυντικές της δαπάνες θα ξεπερνούν αθροιστικά εκείνες της Γαλλίας και της Βρετανίας, γεγονός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογίσει κανείς τις διαχρονικά στενές σχέσεις Βερολίνου και Άγκυρας.
Παράλληλα, έχει πλέον παγιωθεί στους ευρωπαϊκούς αμυντικούς σχεδιασμούς η αντίληψη ότι η μοναδική στρατηγική απειλή για την Ευρώπη προέρχεται από τη Ρωσία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να πεισθούν οι σύμμαχοι ότι μπορεί να υφίσταται απειλή και από άλλη χώρα, ακόμη κι αν αυτή είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που περιορίζει αντικειμενικά τα περιθώρια της ελληνικής διπλωματίας να αναδείξει τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η τουρκική ατζέντα και οι ελληνικές ισορροπίες
Ο Ταγίπ Ερντογάν, από την πλευρά του, δεν έχασε την ευκαιρία να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για το Αιγαίο. Με δημόσια δήλωσή του ανέφερε ότι συμμερίζεται την άποψη πως οι δύο σύμμαχοι πρέπει να επιλύσουν τα ζητήματα που αφορούν ιδιαίτερα το Αιγαίο, προτείνοντας αρχικά επαφές σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών και, εφόσον απαιτηθεί, συνάντηση των δύο ηγετών για διαπραγμάτευση.
Προφανώς γνωρίζει ότι μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα μπορεί να προχωρήσει αυτήν την περίοδο. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε προεκλογικό περιβάλλον, ενώ η πάγια ελληνική θέση δεν αφορά συνολική διαπραγμάτευση «για το Αιγαίο», αλλά αποκλειστικά τη μοναδική αναγνωρισμένη διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.
Την ίδια ώρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το αν η περίφημη περίοδος των «ήρεμων νερών» θα συνεχιστεί. Η Αθήνα εξακολουθεί να μην προχωρά στην πράξη ούτε τα θαλάσσια πάρκα ούτε την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου, σταθμίζοντας εμφανώς τις αντιδράσεις της Άγκυρας.
Κανείς δεν μπορεί επίσης να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να αξιοποιήσει το ευνοϊκό για τον ίδιο διεθνές περιβάλλον, αλλά και τη στήριξη που φαίνεται να απολαμβάνει από τον Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να πιέσει για μια συνολική ατζέντα διαλόγου στα ελληνοτουρκικά.
Η δυσάρεστη θέση της Αθήνας στη νέα γεωπολιτική εξίσωση
Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, γίνεται ακόμη πιο σαφές γιατί η ελληνική πλευρά δυσκολεύεται να επηρεάσει τις εξελίξεις. Στους νέους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Συμμαχίας και της Ευρώπης, η Ελλάδα δε φαίνεται να καταλαμβάνει κεντρική θέση.
Αντιθέτως, ο ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι περισσότερο συμπληρωματικός απέναντι στον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας.
Η Αθήνα επιχειρεί να αντισταθμίσει αυτήν την πραγματικότητα ενισχύοντας τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η επιλογή δε φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να μεταβάλλει τους βασικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ευρωατλαντικό σύστημα ασφαλείας, χώρια που μπορεί να αποδειχτεί κοντόφθαλμη.
Τα συμπεράσματα που δύσκολα αμφισβητούνται
Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν προκύπτουν δύο πολιτικά συμπεράσματα.
Πρώτον, η στρατηγική της άνευ όρων πρόσδεσης στον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» φαίνεται ότι δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα διπλωματικά ανταλλάγματα και οδηγεί σε αποτελέσματα πολύ διαφορετικά από εκείνα που είχε προεξοφλήσει η κυβέρνηση.
Και δεύτερον, η εικόνα που εκπέμπει σήμερα η ευρωπαϊκή ηγεσία μόνο προβληματισμό προκαλεί. Ανήμπορη να διαμορφώσει αυτόνομη στρατηγική και να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις, δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις περισσότερο ως θεατής παρά ως πρωταγωνιστής.
Στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα, οι ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα, οι συμμαχίες αποκτούν διαφορετικό περιεχόμενο και η ισχύς επανακαθορίζει τους κανόνες.
Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να επιμένει ότι αποτελεί «δεδομένο σύμμαχο», αλλά να αποδείξει ότι παραμένει χρήσιμος και αναντικατάστατος στρατηγικός παράγοντας. Γιατί, διαφορετικά, ο κίνδυνος να περιοριστεί στον ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων δε θα αποτελεί πλέον πολιτική κριτική, αλλά γεωπολιτική πραγματικότητα.
Πηγή: www.neakriti.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)