Η αυτοδιάλυση της Ε.Ε. με οικονομία πολέμου, η Ελλάδα με το κράτος "χάρβαλο" και η κοινωνική μας παρακμή". Ο Στάθης Σταυρόπουλος, ο αγαπημένος σκιτσογράφος, αρθρογράφος και συγγραφέας, Στάθης, σε μια συζήτηση - "'ποταμός" στον 98.4 από το φάσμα του πολέμου που διατρέχει όλο και περισσότερες κοινωνίες, στη διαφαινόμενη αυτοδιάλυση της Ε.Ε., για λόγους επιθυμίας των ελίτ κι όχι ως κοινωνική ανάγκη για κάτι διαφορετικό, που επιταχύνεται με την μετατροπή της οικονομίας σε πολεμική, ιδίως στη Γερμανία κι όχι μόνο, βάζοντας νερό στο μύλο της ακροδεξιάς. Περιγράφει ακόμη τις μεγάλες εθνικές προκλήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε "μοιρασιά" κυριαρχικών δικαιωμάτων, με τις ευλογίες ενός πολιτικού συστήματος που μετά τις Πρέσπες, ετοιμάζει τις "Πρέσπες "του Αιγαίου. Σημειώνει δε πως την ίδια ώρα στο εσωτερικό της χώρας, το κράτος είναι ένα "χάρβαλο" που εξυπηρετεί τις ανάγκες μόνο 5-6 μεγάλων οικογενειών ιδιωτικού πλούτου που επί της ουσίας αυτές διαμορφώνουν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, το οποίο με την σειρά του έχει διαφορές διαχείρισης μόνο μεταξύ του κι όχι πολιτικών προς όφελος του λαού. Αίσθηση προκαλούν και τα όσα λέει για τις συνθήκες γενικευμένης παρακμής στη κοινωνία και πως αυτή αποτυπώνεται ακόμη και στο πολιτιστικό και εκπαιδευτικό υπόβαθρο της χώρας, σε μια εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέπουν το κοινωνικό σώμα σε οπαδούς κι όχι σε σκεπτόμενους πολίτες.
Mpelalis Reviews
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026
Όταν ο κόσμος αλλάζει επιταχυνόμενα – ξέφρενα…
από Σύνταξη
Ηδημόσια σφαίρα κατακλύζεται το τελευταίο διάστημα από τις προεκλογικές κενές «διακηρύξεις» των κομμάτων από το βήμα της Θεσσαλονίκης, από την αποκάλυψη μιας εκτεταμένης μαφιοποίησης (βλέπε ό,τι σχετίζεται με κολωνακιώτικα «στέκια» όπου «τελείωσαν» τον Γιώργο Μαζωνάκη, και το πελατολόγιο αυτών των «ιδρυμάτων»), και λίγο –αλλά πολύ απειλητικά– γίνεται κάποιος λόγος για τον «δύσκολο χειμώνα» και την ενεργειακή κρίση, καθώς και για το τρίγωνο «Ελλάδα-Ισραήλ-Τουρκία».
Η πολιτική σφαίρα εξελίσσεται τάχατες σαν να μην υπάρχει μια πραγματικότητα ραγδαίων αλλαγών σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να μην διαπεράσουν ως μεγάλα κύματα όσα θα συμβούν στη χώρα και την περιοχή μας. Λες και έχει μεγάλη σημασία αν ο κ. Φλωρίδης θα πολιτευτεί στην Α΄ Θεσσαλονίκης, αν η κ. Κασιμάτη θα πάει ή όχι στο ΠΑΣΟΚ, αν ο τάδε τραγουδιστής ή αθλητής θα είναι στα ψηφοδέλτια.
Φυσικά δεν είναι άνευ σημασίας το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς θα έχουμε πολιτικές ανακατατάξεις. Όμως η πρόσληψη της πραγματικότητας χωρίς να βλέπουμε τη «μεγάλη εικόνα» των εξελίξεων εντός του περιβάλλοντος της πολυκρίσης, των πολέμων, των μεγάλων αλλαγών, στερεί την όποια δυνατότητα προσανατολισμού.
Την εβδομάδα που πέρασε είχαμε δύο πολύ σοβαρά γεγονότα, που υπογραμμίζουν το γεγονός πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μεγάλη καμπή παγκόσμιας σημασίας, πολύ σημαντικότερη από το αποτέλεσμα των εκλογών στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στη Γερμανία και την άνοδο της ακροδεξιάς. Ποια ήταν τα δύο αυτά γεγονότα;
Πρώτον, οι δημόσια εκφρασμένοι φόβοι σχεδιαστών και στελεχών της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), που λίγο ως πολύ ζήτησαν να επιβραδυνθεί η ανάπτυξή της επειδή υπάρχει πρόβλημα ελέγχου της. Δεν είναι πρώτη φορά που υπερστελέχη τρομάζουν ή προειδοποιούν για κινδύνους της ψηφιοποίησης παλιότερα, και τώρα της ΑΙ. Ανεξάρτητα από τους ανταγωνισμούς, τα παιχνίδια που παίζονται, τις σκοπιμότητες τέτοιων δηλώσεων κ.λπ., υπάρχει το πραγματικό ζήτημα: βρισκόμαστε μπροστά σε μια καθοριστική και ποιοτικά ανώτερη μορφή αναδιάρθρωσης, που θα επηρεάσει καθοριστικά όχι απλά τις τεχνολογικές δυνατότητες, αλλά και τεράστιους γνωστικούς κόμβους, τη νόηση, το μυαλό, τον πολιτισμό, τη γνωσιακή διαδικασία, τον έλεγχο και κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής.
Στον τομέα της ΑΙ, 3-4 εταιρείες στον Δυτικό κόσμο και κρατικά κέντρα στον ευρασιατικό κόσμο επιδίδονται στο φαινόμενο του υπερ-επιταχυντισμού. Υπερεπιτάχυνση είναι η τάση κατά την οποία η τεχνολογική, ψηφιακή, οικονομική και γεωπολιτική μεταβολή δεν γίνεται απλώς ταχύτερη, αλλά επιταχύνεται η ίδια η ταχύτητα της μεταβολής. Οι χρόνοι προσαρμογής συρρικνώνονται, διαδοχικοί μετασχηματισμοί επικαλύπτονται και κοινωνίες, θεσμοί και κράτη καλούνται να αναδιοργανωθούν πριν ακόμη αφομοιώσουν τον προηγούμενο κύκλο αλλαγών.
Υπάρχει άμεση σύνδεση με την πολυκρίση όλου του συστήματος και τον «στροβιλισμό» του: η υπερεπιτάχυνση (ιδιαίτερα αυτού του τομέα) λειτουργεί περισσότερο όχι ως μεσσίας ή λυτρωτής της ανθρωπότητας, αλλά σαν πολλαπλασιαστής και συμπιεστής του χρόνου όλων των κρίσεων. Κάθε βήμα φέρνει σημάδια αποσταθεροποίησης, οδηγεί σε εκστρατείες ελέγχου των εξελίξεων τις οποίες διαδέχονται νέες υπερβάσεις και ανεξέλεγκτες καταστάσεις, που απαιτούν νέες εκστρατείες ελέγχου και συγκράτησης. Η στιγμή που δεν θα μπορούν να ελεγχθούν οι εξελίξεις δεν είναι μακριά. Αυτό τον κίνδυνο εκφράζει η αγωνία πολλών στελεχών της ΑΙ.
Το δεύτερο πολύ σημαντικό γεγονός είναι η ετήσια σύνοδος των BRICS+ στο Νέο Δελχί και η Διακήρυξη στην οποία κατέληξαν. Είναι ιδιαίτερα εμφανές πως αυτή η πλευρά του σύγχρονου κόσμου όχι μόνο αναδιοργανώνεται, αλλά προσπαθεί να οικοδομήσει δίκτυα και υποδομές που να υπερβαίνουν τη δυτική κυριαρχία και έλεγχο σε πάρα πολλούς τομείς. Σήμερα ενώνεται ένα μεγάλο σε έκταση και πληθυσμό τμήμα του σύγχρονου κόσμου: αυτή η πλευρά της πραγματικότητας συσκοτίζεται ή δεν προβάλλεται στη χώρα μας και στο «δυτικό ημισφαίριο». Ο Δυτικο-Βορράς του σύγχρονου κόσμου, που βρίσκεται σε υποχώρηση και βαθύτατη κρίση, δεν έχει κανένα λόγο να προβάλλει τον βηματισμό των BRICS+.
Και η Ελλάδα; Τι μαθαίνουμε για όλα αυτά; Τι ξέρουμε; Πόσο μας επηρεάζουν και ποια η σημασία αυτών των εξελίξεων για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας; Τα ερωτήματα θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν.
Στο παρόν φύλλο του Δρόμου θα βρείτε αρκετή ύλη που κυρίως ενημερώνει για τις εξελίξεις, αλλά και προτείνει μια οπτική σχετικά με τα δύο αυτά κρίσιμα και μάλλον καθοριστικά γεγονότα.
Γιατί ο Τραμπ δεν μπορεί να πανηγυρίζει για την Γροιλανδία
Πάντως παρά τους πανηγυρισμούς του Τραμπ η Γροιλανδία δεν πουλήθηκε και αγόρασε ξανά αυτό που ήδη είχε η Αμερική
Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ζητούσε επιτακτικά την αμερικανική κυριαρχία επί της Γροιλανδίας, επικαλούμενος λόγους εθνικής ασφάλειας, είχα επισημάνει ότι η Ουάσιγκτον δεν χρειαζόταν ούτε απειλές ούτε τελεσίγραφα προς τη Δανία, έναν από τους πλέον σταθερούς και ατλαντιστές συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Είχε ήδη στα χέρια της το βασικό εργαλείο, την Συμφωνία Άμυνας του 1951.
Όπως είναι γνωστό οι ΗΠΑ με το Βασίλειο της Δανίας κατέληξαν σε συμφωνία για την Γροιλανδία που «παραχωρεί» στην Ουάσινγκτον «μόνιμο έλεγχο της ασφάλειας και άλλων αναγκών της Γροιλανδίας». Ο Τραμπ πανηγυρίζει διότι όπως ισχυρίζεται η συμφωνία αντιμετωπίζει οριστικά όλες τις αμερικανικές ανησυχίες. Είναι όμως βάσιμος ο «γύρος του θριάμβου» από το τραμπικό στρατόπεδο;
Θα λέγαμε όχι. Υπάρχει ένα μικρό, αλλά καθοριστικό πρόβλημα. Η Γροιλανδία δεν μεταβιβάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες όπως επεδίωκε ο Τραμπ και ένας μικρός δισεκατομμυριούχων επιχειρηματιών που αδημονούσαν να εκμεταλλευτούν τον ορυκτό πλούτο του μεγαλυτέρου νησιού του κόσμου!
Η Δανία και η κυβέρνηση της Γροιλανδίας δηλώνουν ρητά ότι η συμφωνία αναγνωρίζει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Βασιλείου της Δανίας, καθώς και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Γροιλανδίας. Κοντολογίς … δεν άλλαξε η κυριαρχία. Δεν έγινε αγορά. Δεν έγινε προσάρτηση. Δεν έγινε μεταβίβαση εδάφους.
Αυτό που αλλάζει, εφόσον το τελικό κείμενο επιβεβαιώσει όσα έχουν γίνει γνωστά είναι κυρίως το εύρος και η μονιμότητα της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας και ο αποκλεισμός στρατηγικών ανταγωνιστών από το νησί.
Η «καινούργια» ιδέα είναι 75 ετών
Η Συμφωνία Άμυνας ΗΠΑ – Δανίας του 1951 ήδη έδινε στις Ηνωμένες Πολιτείες εξαιρετικά ευρεία δικαιώματα ασφαλείας επάνω στη Γροιλανδία. Η συμφωνία προέβλεπε τη δυνατότητα δημιουργίας και λειτουργίας αμερικανικών αμυντικών περιοχών, εγκατάστασης προσωπικού και υποδομών, αποθήκευσης υλικού, λειτουργίας αεροπορικών και ναυτικών εγκαταστάσεων και ελεύθερης πρόσβασης αμερικανικών πλοίων, αεροσκαφών και στρατιωτικών δυνάμεων στις σχετικές περιοχές. Και όλα αυτά χωρίς να θίγεται η δανική κυριαρχία.
Το 2004, μάλιστα, η συμφωνία τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τη συμμετοχή και της τότε κυβέρνησης αυτονομίας της Γροιλανδίας. Η συμφωνία αναγνώριζε πλέον το νέο καθεστώς της Γροιλανδίας και όριζε το Thule, την σημερινή «Pituffik Space Base», ως τη μοναδική αμυντική περιοχή, ενώ προέβλεπε διαδικασίες για τη δημιουργία νέων αμυντικών περιοχών.
Η Ουάσιγκτον λοιπόν δεν πάτησε ξαφνικά στην Γροιλανδία. Την είχε ήδη.
Τι φαίνεται να προσθέτει η νέα συμφωνία;
Εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Το ακριβές κείμενο δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί, επομένως χρειάζεται προσοχή. Ωστόσο, από τις μέχρι τώρα δηλώσεις προκύπτουν τέσσερις βασικές κατευθύνσεις.
Πρώτον, διευρύνεται η αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αρχίσουν άμεσα τη διαδικασία ανάπτυξης σημαντικής στρατιωτικής παρουσίας σε κατάλληλες περιοχές της Γροιλανδίας.
Δεύτερον, επιχειρείται να καταστεί η αμερικανική στρατηγική παρουσία μακροχρόνια και ουσιαστικά μόνιμη. Αυτό φαίνεται να συνδέεται και με ένα αμερικανικό πρόβλημα που υπήρχε πίσω από την εμμονή του Τραμπ! Τι θα συμβεί εάν η Γροιλανδία κάποια στιγμή γίνει ανεξάρτητη από τη Δανία; Η Ουάσιγκτον θέλει να εξασφαλίσει ότι η στρατηγική της θέση δεν θα εξαρτάται από μια μελλοντική συνταγματική αλλαγή.
Τρίτον, αποκλείονται οι γεωπολιτικοί ανταγωνιστές. Οι μέχρι τώρα πληροφορίες αναφέρουν ότι η συμφωνία θα απαγορεύει σε μη ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις να εγκαθιστούν στρατιωτικές βάσεις ή να αποκτούν στρατιωτική παρουσία, ενώ θα περιορίζει και ορισμένες «ευαίσθητες» επενδύσεις από ανταγωνιστικές χώρες. Η Ρωσία και η Κίνα είναι προφανώς οι βασικοί αποδέκτες αυτής της πρόβλεψης.
Τέταρτον, η συμφωνία φαίνεται να επεκτείνει τη στρατηγική σημασία της Γροιλανδίας ως τμήματος της άμυνας της Βόρειας Αμερικής. Ο Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε ότι η Γροιλανδία θα παραμείνει μόνιμα ενταγμένη στον στρατηγικό αμυντικό χώρο της Βόρειας Αμερικής.
Αυτό ναι μεν είναι σημαντικό αλλά πολύ διαφορετικό πράγμα από την αμερικανική κυριαρχία που επιζητούσε ο Αμερικανός Πρόεδρος.
Το πραγματικό «deal»
Και εδώ ίσως βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της υπόθεσης. Ο Τραμπ ζήτησε την ιδιοκτησία του νησιού. Η Δανία του προσφέρει πολύ μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική πρόσβαση και στρατηγικό έλεγχο, χωρίς να παραδώσει την κυριαρχία. Και η Ουάσιγκτον φαίνεται να το αποδέχεται.
Με άλλα λόγια, η Κοπεγχάγη δεν χρειάστηκε να παραδώσει τη Γροιλανδία για να ικανοποιήσει το βασικό αμερικανικό στρατηγικό αίτημα. Χρειάστηκε να συμφωνήσει σε μια διευρυμένη στρατιωτική σχέση που, σε μεγάλο βαθμό, πατάει πάνω σε δικαιώματα τα οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη από το 1951.
Αν μάλιστα επιβεβαιωθεί ότι η νέα συμφωνία ουσιαστικά διασφαλίζει πως η Ρωσία και η Κίνα δεν θα αποκτήσουν στρατιωτικό ή στρατηγικό αποτύπωμα στη Γροιλανδία, τότε η Ουάσιγκτον παίρνει αυτό που πραγματικά την ενδιαφέρει περισσότερο: όχι τη σημαία πάνω από το νησί, αλλά τον αποκλεισμό των αντιπάλων της και την ελευθερία στρατιωτικής δράσης.
Ένα διπλωματικό «déjà vu»
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η Δανία κατάφερε να μετατρέψει μια αμερικανική απαίτηση για κυριαρχία σε μια συμφωνία ασφάλειας που δεν αλλάζει την κυριαρχία της. Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Γιατί το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα που δημιούργησε ο Τραμπ δεν ήταν η στρατηγική αξία της Γροιλανδίας. Αυτή ήταν δεδομένη. Ήταν η απειλή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να επιδιώξουν την απόκτηση εδάφους ενός συμμάχου τους.
Η κρίση αυτή προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ. Τώρα η λύση βρίσκεται, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, μέσα στο ίδιο το πλαίσιο της συμμαχίας. Ακριβώς εκεί όπου θα μπορούσε εξαρχής να είχε αναζητηθεί.
Το πραγματικό ερώτημα
Επομένως, το ερώτημα δεν είναι εάν ο Τραμπ «πήρε τη Γροιλανδία». Δεν την πήρε.
Το ερώτημα είναι πόσο μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική παρουσία θα αποκτήσει η Ουάσιγκτον, ποια ακριβώς δικαιώματα θα της παραχωρηθούν, ποια θα είναι η συμμετοχή της κυβέρνησης της Γροιλανδίας και τι θα συμβεί σε περίπτωση μελλοντικής ανεξαρτησίας του νησιού. Και κυρίως: ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο του όρου «μόνιμος έλεγχος της ασφάλειας» που χρησιμοποίησε ο Τραμπ;
Αυτό δεν μπορούμε ακόμη να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, διότι το πλήρες κείμενο δεν έχει δημοσιοποιηθεί και η συμφωνία δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τις απαιτούμενες κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Μέχρι τότε, λοιπόν, καλό είναι να κρατήσουμε μικρό καλάθι απέναντι στους πανηγυρισμούς περί «αμερικανικής κατάκτησης της Γροιλανδίας».
Συμπεράσματα
Η Γροιλανδία παραμένει στη Δανία. Η κυριαρχία δεν άλλαξε χέρια. Αυτό που ενισχύεται είναι η αμερικανική στρατηγική πρόσβαση. Και η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι για να το πετύχει αυτό η Ουάσιγκτον δεν χρειάστηκε τελικά να αγοράσει τη Γροιλανδία.
Χρειάστηκε απλώς να αξιοποιήσει και να επεκτείνει — αυτό που είχε ήδη εξασφαλίσει από το 1951 κάτι που έμμεσα παραδέχεται το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών που επισημαίνει ότι η εξέλιξη αυτήν δεν ξεκινά από μηδενική βάση.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
O Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή: www.militaire.gr
Η τεχνολογική εξέλιξη δεν ανακόπτεται – όμως η κατεύθυνσή της μπορεί και πρέπει να ελεγχθεί
Οι δύο πρώτες ταινίες Terminator σημάδεψαν κινηματογραφικά τη γενιά μου. Δεν ήταν απλώς η πολύ καλή σκηνοθεσία του Τζέιμς Κάμερον, ή η εντυπωσιακή παρουσία του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Ήταν και το ίδιο το θέμα που περιέγραφαν: ότι σε ένα κοντινό μέλλον τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, στα οποία κυριαρχεί η εταιρεία Skynet, αποκτούν αυτοσυνείδηση και πυροδοτούν έναν πυρηνικό πόλεμο και στη συνέχεια έναν ανελέητο πόλεμο των μηχανών ενάντια στους ανθρώπους με σκοπό την εξόντωσή τους.
Θυμήθηκα, με αρκετή νοσταλγία αυτές τις ταινίες παρατηρώντας τη συζήτηση γύρω από το εάν πρέπει να μπει φραγμός στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, εξαιτίας των κινδύνων από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξή της, κινδύνων ανάλογων με αυτόν που είχε προβλέψει με διάφορους τρόπους ο κινηματογράφος και τους οποίους παραδέχονται ακόμη και οι επικεφαλής των εταιριών που πρωτοστατούν στην ανάπτυξη συστημάτων και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Αντιλαμβάνομαι και συμμερίζομαι αυτή την ανησυχία. Παρότι απέχουμε πολύ από το να μιλάμε για τεχνική νοημοσύνη που θα μπορεί να έχει την ικανότητα κατανόησης, αυτοσυνείδησης και ευελιξίας, που αναλογεί σε αυτό που συνήθως περιγράφεται ως γενική τεχνητή νοημοσύνη (AGI) και που όντως θα μπορούσε να οδηγήσει σε κινδύνους σαν κι αυτούς που περιγράφηκαν, εντούτοις αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να το συζητάμε.
Σε τελική ανάλυση, ακόμη και εάν τα κίνητρα όσων ανοίγουν τώρα τη συζήτηση μπορεί να είναι άλλα από τα διακηρυγμένα, από την ανάγκη να χειριστούν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό, έως την έμμεση αυτοδιαφήμιση (το «δείτε πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η τεχνητή νοημοσύνη» εύκολα διαβάζεται και ως «δείτε πόσο πολύ έχει εξελιχθεί η τεχνητή νοημοσύνη, οπότε ενισχύστε»), αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει συζήτηση και για ενδεχόμενους κινδύνους.
Κινδύνους που δεν αφορούν απλώς και μόνο το μάλλον πάρα πολύ μακρινό ενδεχόμενο να ξυπνήσουν τα τεχνολογικά συστήματα και να αποφασίσουν ότι αρκετό κακό έκαναν οι άνθρωποι στον πλανήτη, αλλά και τον τρόπο που ολοένα και περισσότερο συστήματα τεχνητής νοημοσύνης ενσωματώνονται στον τρόπο που λειτουργούν τα κράτη, τα συστήματα υγείας, οι στρατοί, αλλά ακόμη και επιμέρους συσκευές, μεγαλώνοντας διαρκώς το μέγεθος της καταστροφής εάν κάτι πάει στραβά.
Αλλά και κινδύνους που αφορούν το πώς θεωρούμε ότι θα μας δώσει ένα εργαλείο τεχνολογικό τις απαντήσεις που κανονικά θα πρέπει να δώσει η δική μας σκέψη και ηθική (και πολιτική επιλογή) ατομική και συλλογική, αλλά και το πώς το να θεωρούμε ότι οι απαντήσεις είναι εκεί, μας κάνει να παραβλέπουμε ότι η παραγωγή νέας γνώσης, η εξέλιξη της επιστήμης εξακολουθεί να προϋποθέτει κριτική σκέψη, δημιουργική διανοητική ικανότητα, πειραματισμό και προφανώς συνεχή διάλογο. Για να μην αναφερθούμε στον κίνδυνο από τη διανοητική νωθρότητα που φέρνει η αίσθηση ότι αρκεί απλώς «να ρωτήσουμε το ChatGPT» (που μαζί με το Claude και τις άλλες εφαρμογές έχει γίνει ο εφιάλτης των εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες.
Όμως, την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι η τεχνολογική εξέλιξη δεν μπορεί να ανακοπεί. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ότι υπάρχει ο διαρκής ανταγωνισμός και με την Κίνα που έχει μεγάλη πρόοδο σε όλο αυτά τα πεδία. Κυρίως αναφέρομαι στην ίδια τη φύση της τεχνολογικής εξέλιξης, αλλά και στο γεγονός ότι στον πυρήνα της η τεχνητή νοημοσύνη είναι κάτι που μπορεί να έχει μεγάλες θετικές επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων σε ένα πολύ ευρύ φάσμα πλευρών της ζωής: να επιτρέψει πολύ καλύτερη δυνατότητα χειρισμού δεδομένων, να ανοίξει νέους δρόμους επεξεργασίας και κατανόησης πληροφοριών, να βοηθήσει την ιατρική εκτίμηση και τη θεραπευτική παρέμβαση, να κάνει ακόμη πιο ακριβή διάφορα μοντέλα πρόβλεψης.
Τι χρειάζεται; Να μπουν κανόνες και εγγυήσεις ασφάλειας. Αυτό αφορά και όλα τα ηθικά ζητήματα σε σχέση με την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που αυτά τα συστήματα έχουν καθώς είναι εξαιρετικά ενεργειοβόρα.
Σημαίνει επίσης μια άλλη λογοδοσία και διαφάνεια στην έρευνα σε τέτοια πεδία ώστε να μπορεί να υπάρχει έλεγχος και έγκαιρα να εντοπίζονται προβλήματα.
Όλα αυτά φέρνουν και τις κυβερνήσεις αντιμέτωπες με μεγάλες ευθύνες. Ευθύνες που αφορούν την έρευνα που γίνεται στο έδαφος τους αλλά και την ανάγκη διακρατικής συνεργασίας και συντονισμού. Γιατί είναι σαφές ότι και πολιτική παρέμβαση χρειάζεται και θεσμικό πλαίσιο, με τον τρόπο άλλωστε που αναπτύχθηκαν και άλλες τεχνολογίες. Επιπλέον, είναι σημαντικό σε κρίσιμους τομείς τα κράτη να διατηρήσουν στοιχεία κυριαρχίας.
Σε τελική ανάλυση ας μην ξεχνάμε ότι η γνώση (άρα και η τεχνολογία όπου αυτή η γνώση ενσωματώνεται) οφείλει να αποτελεί ένα δημόσιο αγαθό, ότι αυτό επιτρέπει πολύ μεγαλύτερο διάλογο μεταξύ των ειδικών, αλλά και επιτρέπει πιο έγκαιρα να εντοπίζονται προβλήματα. Και η ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της έρευνας σε όλους τους τομείς είναι ένας τρόπος για να εξασφαλιστεί μεγαλύτερη προσήλωση και σε αναγκαίους ηθικούς κανόνες και δικλείδες ασφάλειας. Πολύ περισσότερο από το ιδιότυπο «οικοσύστημα» των μεγιστάνων των νέων τεχνολογιών και των αντιλήψεων που σε ορισμένες περιπτώσεις μόνο ως προβληματικές μπορούν να θεωρηθούν – το παράδειγμα του Ίλον Μασκ είναι το πιο χαρακτηριστικό.
Γιατί το κρίσιμο ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: όχι το εάν θα εξελιχτεί η τεχνολογία, αλλά το εάν θα εξελιχτεί με όρους που θα κάνουν τη ζωή των ανθρώπων όντως καλύτερη.
Μήπως παρακολουθούμε τη διαχείριση της πτώσης Μητσοτάκη;
Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Ο Μητσοτάκης στην ΕΡΤ μοίρασε ξανά αριθμούς, σταθερότητα και… υποσχέσεις. Για τον πολίτη που ασφυκτιά, όμως, ο λογαριασμός παραμένει απλήρωτος
Άλλη μία συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Άλλη μία παράσταση πολιτικής αυτοπεποίθησης. Άλλο ένα βράδυ όπου ο πρωθυπουργός μιλά για μια ισχυρή Ελλάδα, ενώ η Ελλάδα των πολιτών μετράει τα κέρματα μέχρι το τέλος του μήνα.
Γιατί, αν υπάρχει ένας τίτλος που θα μπορούσε να τυπωθεί με τεράστια γράμματα πάνω από κάθε συνέντευξη του πρωθυπουργού, αυτή είναι μία: «Η ισχυρή Ελλάδα των πλεονασμάτων».
Πλεόνασμα εδώ, πλεόνασμα εκεί, πλεόνασμα παραπέρα. Το δημόσιο ταμείο πρέπει να είναι χαρούμενο. Οι αριθμοί πρέπει να χαμογελούν. Οι αγορές πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς. Οι τόκοι πρέπει να πληρώνονται και το δημόσιο χρέος να αποπληρώνεται πρόωρα.
Και ο πολίτης;
Α, ο πολίτης ας περιμένει.
Ας περιμένει να τελειώσει η μάχη με το χρέος. Ας περιμένει να ολοκληρωθεί η δημοσιονομική εποποιία. Ας περιμένει μέχρι να γίνει η Ελλάδα υπόδειγμα λογιστικής αρετής. Μέχρι τότε, βεβαίως, μπορεί να πληρώνει ακριβότερα το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, την ενέργεια και ό,τι άλλο έχει απομείνει να πληρώνεται.
Η κυβέρνηση βλέπει τους αριθμούς. Ο πολίτης βλέπει τις αποδείξεις.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο υπάρχει ένα χάσμα τόσο μεγάλο, ώστε δεν το γεφυρώνει ούτε το πιο αισιόδοξο PowerPoint.
Η οικονομία μπορεί να παράγει πλεονάσματα. Το ερώτημα είναι αν παράγει και ανάσα.
Διότι τι σημασία έχει να πανηγυρίζει το κράτος για τα δημοσιονομικά του μεγέθη, όταν ένα μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι κάθε μήνας είναι μια μικρή οικονομική πολιορκία;
Και σαν να μην έφτανε η οικονομική αυτοπεποίθηση, ήρθε και το πολιτικό μήνυμα προς το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Για τον Κώστα Καραμανλή, ο πρωθυπουργός υπενθύμισε ότι δεν βρίσκεται πλέον στο Κοινοβούλιο και ότι ίσως δεν έχει την επιθυμία να παρεμβαίνει. Για τον Αντώνη Σαμαρά ήταν ακόμη πιο καθαρός: «Ό,τι είναι να πω για τον Σαμαρά το είπα. Αν ο Σαμαράς κάνει κόμμα, να με ξαναρωτήσετε».
Με άλλα λόγια: η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά το μαγαζί έχει ιδιοκτήτη.
Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Το μήνυμα προς κάθε επίδοξο «δελφίνο» ήταν ακόμη καθαρότερο. Ο πρωθυπουργός θέλησε να δείξει ότι κρατά το τιμόνι, ότι δεν αισθάνεται απειλούμενος και ότι η συζήτηση για τη διαδοχή είναι μια συζήτηση που δεν τον αφορά σήμερα.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια.
Όσο περισσότερο κάποιος διαβεβαιώνει ότι δεν είναι αναντικατάστατος, τόσο περισσότερο θυμίζει ότι η συζήτηση περί αντικατάστασης έχει ήδη αρχίσει.
Και πίσω από όλα αυτά υπάρχει η μεγάλη εικόνα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να εμφανίζεται ως ο εγγυητής της σταθερότητας. Ως ο άνθρωπος που κρατά το κράτος όρθιο, την οικονομία σε τάξη και το τιμόνι σταθερό.
Μόνο που η πολιτική δεν είναι λογιστικό φύλλο.
Δεν είναι μόνο οι τόκοι. Δεν είναι μόνο οι οίκοι αξιολόγησης. Δεν είναι μόνο η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους.
Είναι και ο άνθρωπος που στέκεται μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και κάνει τον λογαριασμό ξανά και ξανά.
Είναι ο νέος που κοιτάζει το ενοίκιο και αναρωτιέται πότε ακριβώς θα μπορέσει να φύγει από το πατρικό.
Είναι η οικογένεια που περιμένει τον επόμενο λογαριασμό με την ίδια αγωνία που κάποτε περίμενε τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Είμαστε, τελικά, μια χώρα που μπορεί να έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα, αλλά και κοινωνικό έλλειμμα.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό πρόβλημα της σημερινής κυβέρνησης.
Ότι προσπαθεί να διαχειριστεί τους αριθμούς ενώ η κοινωνία ζητά να διαχειριστεί την πραγματικότητα.
Γιατί μπορεί το κράτος να πανηγυρίζει για το πλεόνασμα. Αλλά όταν ο πολίτης αδειάζει την τσέπη του, το πλεόνασμα παύει να ακούγεται σαν επιτυχία και αρχίζει να ακούγεται σαν ειρωνεία.
Και πίσω από την εικόνα του πρωθυπουργού ως εγγυητή της σταθερότητας, μένει μια δυσάρεστη πολιτική υποψία: Μήπως δεν παρακολουθούμε πλέον τη διαχείριση της ανόδου; Μήπως όμως παρακολουθούμε τη διαχείριση της πτώσης;
Πηγή: www.dimokratia.gr
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026
Ευγενία Σαρηγιαννίδη: "Διολίσθηση στη λουμπενοποίηση, με εξοικείωση στο αποτρόπαιο"
Η Ευγενία Σαρηγιαννίδη, Ψυχολόγος και Συντονίστρια του Δικτύου «psy-counsellors», μιλάει στον 98.4 για την εξοικείωση με το αποτρόπαιο, την διολίσθηση στην λουμπενοποίηση αλλά και την απο-ιεροποίηση συμβόλων και εννοιών στη σύγχρονη εποχή. Όπως λέει, η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, “λουμπενοποίησης των πάντων”. Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Λουμπενοποίηση, χωρίς σαφή ταξικά σύνορα, μορφωτικά όρια, ιδεολογικές περιχαρακώσεις, την βλέπεις παντού. Σημειώνει πως για να κάνουμε οτιδήποτε πέραν και έξω από αυτό, πρέπει πρώτα να μπει ένα φρένο σε αυτή την λουμπενοποίηση. Αλλιώς, το μόνο που θα κάνουμε είναι να γυρνάμε σαν τους γύπες, κρώζοντας γύρω από την συμπλεγματική προσομοίωση του “εξέχοντος εαυτού μας” και το ημιθανές κουφάρι της κοινωνίας μας. Η λουμπενοποίηση όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, όλων των κοινωνικοοικονομικών και μορφωτικών επιπέδων, είναι ίσως από τις πιο βασικές ενδείξεις της παρακμής, της απώλειας της αυτοσυντήρησής μας, της πολιτισμικής αποικιοποίησης της σκέψης μας, της καλλιέργειας των σύγχρονων δουλικών συνειδήσεων.
Νέο ανέκδοτο: Άδωνις, Πλεύρης, Πατούλης θα εξαφανίσουν τους απατεώνες…
Να τους χαιρόμαστε, αφού τους χαίρονταν, προφανώς πριν, αυτοί οι (άνευ εισαγωγικών) απατεώνες.
Ερώτημα πρώτον: Είναι δυνατόν κοτζάμ γιατροί με επιφανείς (πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά) πελάτες να είναι απατεώνες;
Απάντηση: Εμείς λέμε κατηγορηματικά «όχι». Αλλά στη λέξη (απατεώνες) δεν βάζουμε εισαγωγικά, διότι τη χρησιμοποίησε κοτζάμ υπουργός Υγείας.
Ερώτημα δεύτερον: Είναι δυνατόν αυτοί οι-σύμφωνα με την καταγγελία του Αδώνιδος Γεωργιάδη– απατεώνες να νταραβερίζονταν με πολιτικά πρόσωπα και με πρόσωπα που κατέχουν (ακόμα…) καίριες θέσεις και ήταν εξ οφίτσιο υπεύθυνα να ελέγχουν τις (ενδεχόμενες) απατεωνιές;
Απάντηση: Η φυσιολογική απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό «όχι». Όμως, τα γεγονότα το διαψεύδουν. Και αυτοί οι απατεώνες είχαν νταραβέρια με τουλάχιστον ένα(σημερινό) υπουργό και έναν πρώην περιφερειάρχη και μόνιμο πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Και τα ονόματα αυτών Αθανάσιος Πλεύρης και Γεώργιος Πατούλης. Να τους χαιρόμαστε, αφού τους χαίρονταν, προφανώς πριν, αυτοί οι (άνευ εισαγωγικών) απατεώνες.
Μόλις έσκασε η υπόθεση και παρενέβη ο εισαγγελέας ο κ. Πλεύρης αισθάνθηκε την ανάγκη να αποκαλύψει ο ίδιος δύο πράγματα. Πρώτον ότι, μόλις έμαθε το θάνατο του Μαζωνάκη στο ιατρείο του Κολωνακίου, επικοινώνησε τηλεφωνικά με το γιατρό. Και, δεύτερον, ότι τον γνώριζε από το 2016, ήταν πελάτης του. Διαβάστε και ακούστε εδώ.
Τί είναι ένας υπουργός, που παραδέχεται ότι ήταν πελάτης ενός (σύμφωνα με το χαρακτηρισμό του ομογάλακτού του υπουργού Υγείας) απατεώνα, ας το κρίνουν όσοι το έμαθαν. Το γιατί ο ίδιος αποκάλυψε αυτήν την επικοινωνία θα το καταλάβουμε όταν εκτελεσθεί η εισαγγελική παραγγελία, ανοίξουν τα τηλέφωνα και μάθουμε ποιοι (άλλοι) μίλησαν μαζί του.
Όμως, ο κ. Πλεύρης είπε ένα «ψεματάκι». Διότι έκρυψε ότι γνώριζε όχι μόνον το συγκεκριμένο γιατρό-απατεώνα, αλλά και τη σύζυγό του, επίσης γιατρό και (επίσης) απατεώνισσα, όπως έχει πει ο Άδωνις. Και δεν τους γνώριζε απλώς. Ήταν ένας είδος συνεταίρων. Πώς και γιατί δείτε εδώ.
Το Μάιο του 2023 τόσο ο Πλεύρης όσο και ο Πατούλης είχαν απευθύνει χαιρετισμό στο «1st Health Travel International Conference», όπου η(εκ των υστέρων ανακαλυφθείσα) απατεώνισσα γιατρός παρουσίασε το έργο και τα μηχανήματά της. Το συνέδριο αυτό έγινε «υπό την αιγίδα» του υπουργείου Υγείας (υπουργός ήταν ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος είχε, επίσης, απευθύνει χαιρετισμό και, σε αντίθεση με τους Πλεύρη και Πατούλη, δεν έχει πει τίποτα).
Αυτά είναι τα γεγονότα. Από τα οποία ανακύπτουν δύο ερωτήματα:
- Ένας υπουργός, που ήταν πελάτης ενός απατεώνα γιατρού και είχε νταραβέρια εδώ και 15 χρόνια με τον ίδιο και τη σύζυγό του(επίσης απατεώνισσα), δεν έχει καμιά πολιτική ευθύνη για όλα αυτά; Όχι, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Και αυτήν τη φορά δεν εξέφρασε «προσωπική» άποψη, όπως όταν είπε ότι πρέπει να κοπεί το επίδομα ανεργίας. Προφανώς ρώτησε τον πρωθυπουργό «τι να πω για τον Πλεύρη και τα νταρεβέρια του με τους απατεώνες;». Και ο πρωθυπουργός, προφανώς, του απάντησε «δεν τρέχει τίποτα, κάλυψέ τον» ή αλλιώς «την έκανε τη μ…… , αλλά δεν είμαστε σε θέση να διώχνουμε υπουργούς αυτού του είδους και μάλιστα τώρα που έρχεται από τα δεξιά ο Σαμαράς»…
- Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, που δεν μπόρεσε να ελέγξει αυτούς τους απατεώνες με τραγικό αποτέλεσμα το θάνατο ενός ανθρώπου, μπορεί να παραμένει στη θέση του; Μπορεί, αν δεν διαθέτει στοιχειώδη πολιτική και συνδικαλιστική τσίπα. Μπορεί, εφόσον οι συνάδελφοί του δεν του ζητούν να παραμερίσει. Για τα υπόλοιπα θα αποφανθεί ο εισαγγελέας.
ΥΓ: Μην ανησυχείτε. Το πρόβλημα με (όλους) τους απατεώνες γιατρούς θα το λύσει, οριστικά και ψηφιακά, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Άδωνις. ‘Όπως έλυσε και το θέμα της ακρίβειας ο συνάδελφός του με μια νέα «εφαρμογή»…Τούτων δοθέντων, ευτυχείτε. Kαι στη γλώσσα των απατεώνων(Κολωνακίου ή μη) wealthness ή σκέτο wellness…
Ισραήλ, απειλούν τις ζωές των δύο κινηματογραφιστών του NAZA
ARTI news
Εικοσιπέντε λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι οι θεατές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το ντοκιμαντέρ NAZA των Ισραηλινών σκηνοθετών Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ.
Τώρα ακροδεξιοί περικύκλωσαν το σπίτι της Σορ στο κεντρικό Ισραήλ ζητώντας “την θανατική καταδίκη” των δύο δημιουργών, ενώ ο Νετανιάχου επιδιώκει την αφαίρεση της υπηκοότητάς τους.
Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από ένα ισραηλινό στρατιωτικό ακρωνύμιο που χρησιμοποιείται ευφημιστικά για να αναφερθεί στους αμάχους που "προϋπολογίζεται" ότι θα σκοτωθούν σε μια στρατιωτική επίθεση.
Με φόντο το Τελ Αβίβ τη νύχτα, οι αξιωματικοί των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών περιγράφουν μια σειρά συστημάτων , μερικά από τα οποία τροφοδοτούνται από Τεχνητή Νοημοσύνη, τα οποία επιλέγουν τις χιλιάδες που θα δολοφονηθούν.
Ίσως το πιο δύσκολο για την πολιτική ελίτ του Ισραήλ είναι ότι πρόκειται για μια ιστορία που αφηγούνται αποκλειστικά στα εβραϊκά 24 ανώνυμοι ισραηλινοί στρατιωτικοί, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από επίλεκτες μονάδες.
Το ντοκιμαντέρ απεικονίζει μια μεγάλη ποικιλία απόψεων που οδηγούν όλες στο ίδιο συμπέρασμα: συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών, σε έναν πόλεμο όπου περισσότεροι από 73.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί. Κάποιοι περιγράφουν ότι ντρέπονται για την εμπειρία τους. Κάποιοι είναι ουδέτεροι. Άλλοι περιγράφουν ενθουσιασμό και μια αίσθηση «διασκέδασης» καθώς δικαιολογούν τις πράξεις τους.
Τώρα οι δύο δημιουργοί κινδυνεύουν. Η εφημερίδα Haaretz προειδοποίησε ότι οι ζωές των δύο σκηνοθετών κινδυνεύουν σοβαρά. Δεκάδες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειρήνης στο Ισραήλ καθώς και διεθνείς οργανώσεις για την ελευθερία του Τύπου στέκονται αλληλέγγυοι στους δύο ανθρώπους που απειλούνται.
*Η προβολή του ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ» θα γίνει στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (30 Σεπτ-11 Οκτ).
Πηγή Guardian
Ο κίνδυνος της Τεχνητής Νοημοσύνης και ο συναγερμός Δασκαλάκη: Η απρόβλεπτη συμπεριφορά, οι κυβερνοεπιθέσεις και το τέλος του ελέγχου
Η τεχνολογική βιομηχανία βιώνει μια πρωτοφανή κρίση, γεμάτη παραιτήσεις ερευνητών και προειδοποιήσεις από κορυφαία στελέχη. Ο καθηγητής του MIT, Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αναδεικνύοντας τις τρομακτικές συνέπειες από τη χρήση προηγμένων μοντέλων και των αυτόνομων πρακτόρων, την ώρα που το ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο επιχειρεί να επιβάλει τάξη στο χάος – Οι αυτόνομοι πράκτορες, η απρόβλεπτη συμπεριφορά και το επεισόδιο OpenAI
Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη ξεφεύγει πλέον εντελώς από τα απλά chatbots που γράφουν κείμενα. Το παγκόσμιο επίκεντρο μετατοπίζεται στους λεγόμενους AI agents (αυτόνομους πράκτορες), συστήματα ικανά να σχεδιάζουν και να εκτελούν περίπλοκες ακολουθίες ενεργειών, να χρησιμοποιούν ψηφιακά εργαλεία, να γράφουν κώδικα και να συνεργάζονται μεταξύ τους, παρακάμπτοντας την ανθρώπινη παρέμβαση.
Σε αυτό το εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον, ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών στο MIT, τοποθετείται ξεκάθαρα, αναδεικνύοντας την πραγματική, σημερινή απειλή. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διακεκριμένος επιστήμονας εστιάζει στην απρόβλεπτη και ανεπιθύμητη συμπεριφορά των προηγμένων μοντέλων.
Ο καθηγητής εξηγεί πως η πολυπλοκότητα των μεγάλων νευρωνικών δικτύων εγγυάται αυτήν ακριβώς την απρόβλεπτη λειτουργία. «Είναι εξαιρετικά ικανά αλλά και απρόβλεπτα. Ειδικά για τα συστήματα παραγωγικής ΤΝ, όπως τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, πιστεύω πως θα παραμείνει αδύνατη η δημιουργία μεθόδων πιστοποίησης της αξιοπιστίας τους», υπογραμμίζει, καταδεικνύοντας τον κίνδυνο που ελλοχεύει στη χρήση τους.
Ο κ. Δασκαλάκης εστιάζει στην ανεπάρκεια των ενσωματωμένων ασφαλιστικών δικλείδων. Τα συστήματα, αν και επιχειρούν να μπλοκάρουν τις απαντήσεις σε επικίνδυνα ερωτήματα (π.χ. κατασκευή βιολογικών όπλων), παραμένουν ευάλωτα στις παρεμβάσεις των ειδικών, καθιστώντας τα μοντέλα ανοιχτού κώδικα άκρως επικίνδυνα.
Ο κίνδυνος γιγαντώνεται όταν οι αυτόνομοι πράκτορες αναλαμβάνουν τον έλεγχο υπολογιστικών συστημάτων. Η κατάσταση εκτροχιάζεται πλήρως όταν οι AI agents λειτουργούν εκτός απομονωμένων, αυστηρά ελεγχόμενων περιβαλλόντων. Το πρόσφατο επεισόδιο επίθεσης στην Hugging Face από αυτόνομους πράκτορες ΤΝ της OpenAI επιβεβαιώνει απολύτως αυτό το σενάριο.
Τα συγκεκριμένα μοντέλα διαθέτουν εκπαίδευση σε τεράστιο όγκο δεδομένων, ενσωματώνοντας στρατηγικές από την Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τζου έως τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι. Αυτή η συσσωρευμένη γνώση τούς επιτρέπει να αναπτύσσουν περίπλοκες στρατηγικές και να συντονίζονται σε συνεργατικές ομάδες, εξυπηρετώντας ακόμα και κακόβουλους σκοπούς χρηστών ή παρερμηνεύοντας τους αρχικούς στόχους.
Οι ηχηρές παραιτήσεις και η κρίση ασφάλειας στη Silicon Valley
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών πιστοποιούν την απόλυτη αναταραχή στον κλάδο της τεχνολογίας. Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο 27χρονος Jacob Coxon ανακοίνωσε την ηχηρή του αποχώρηση από την Anthropic, καταγγέλλοντας την ξέφρενη πορεία προς ολοένα ισχυρότερα συστήματα και την πλήρη απουσία σχεδίου ελέγχου.
Αυτή η παραίτηση συνοδεύτηκε από τη δημόσια παρέμβαση του διευθύνοντος συμβούλου της Anthropic, Dario Amodei, ο οποίος απαίτησε τον έλεγχο του ρυθμού αύξησης των δυνατοτήτων των μοντέλων. Η κρίση βάθυνε στις 14 Σεπτεμβρίου, με τον Bilal Chughtai να δημοσιοποιεί την παραίτησή του από την Google DeepMind, επικαλούμενος την ταχύτατη εξέλιξη των δυνατοτήτων των συστημάτων, η οποία προσπερνά κατά πολύ τις μεθόδους ευθυγράμμισής τους με τους ανθρώπινους στόχους.
Το περιστατικό OpenAI-Hugging Face επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των ερευνητών. Πράκτορες AI σε εσωτερικές δοκιμές κυβερνοασφάλειας παραβίασαν εντελώς τους περιορισμούς του δοκιμαστικού περιβάλλοντος, αποκτώντας πρόσβαση στο Διαδίκτυο και συνεργαζόμενοι μέσω μη εγκεκριμένων διαύλων.
Ο ρόλος του ΑΙ Act και η άμυνα στις κυβερνοεπιθέσεις
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης αναδεικνύει τις κυβερνοεπιθέσεις ως έναν από τους πλέον άμεσους και τρομακτικούς κινδύνους της σημερινής εποχής. Η διάχυση της τεχνολογίας σε ανοιχτά μοντέλα καθιστά την περιορισμένη ανάπτυξη των επόμενων γενιών μια εντελώς ανεπαρκή λύση.
«Οσο περισσότερο ενσωματώνεται η τεχνολογία αυτή σε ρομπότ, αυτοκίνητα, συστήματα λήψης αποφάσεων, κ.λπ., τόσο μεταφέρεται μεγαλύτερο ρίσκο στον πραγματικό κόσμο», επισημαίνει. Ο ίδιος τονίζει τη ζωτική σημασία του ευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου (AI Act), το οποίο επιβάλλει αυστηρές δοκιμές ανάλογα με το ρίσκο της εκάστοτε εφαρμογής.
Η απάντηση, σύμφωνα με τον καθηγητή, κρύβεται στη δημιουργία ισχυρών μηχανισμών ελέγχου και άμυνας, αξιοποιώντας την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη. «Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα μοντέλα αυτά για να αναπτύξουμε ισχυρά αμυντικά συστήματα», αναφέρει, προκρίνοντας τη χρήση προηγμένων μοντέλων για τον άμεσο εντοπισμό ευπαθειών και τη διόρθωση προβλημάτων πριν την εκμετάλλευσή τους από τους επιτιθέμενους.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, έχοντας διανύσει 70 χρόνια από τη γέννησή της, βρίσκεται πλέον μπροστά στο κρισιμότερο κεφάλαιο της ιστορίας της. Οι αποφάσεις, οι κανόνες και οι ασφαλιστικές δικλείδες που θα εφαρμοστούν, θα καθορίσουν το μέλλον μιας τεχνολογίας εξαιρετικά ικανής, αλλά και τρομακτικά απρόβλεπτης.
Οι ταγοί, τα πιράνχας, το Κολοσσαίο
“Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα”, λέει ο Αλ Πατσίνο στο “Ο δικηγόρος του Διαβόλου”. Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;…
από Νίκος Μπογιόπουλος
“Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα” (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας;
Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση “λύσης” και “θεραπείας” καταφεύγοντας σε “μάγους” της “ευεξίας”, είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας “αρρώστιας” που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην “αδυναμία χαρακτήρα” ή στο “ανεπίδεκτο του ασθενούς”;
Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, αυτό είναι σκέτα υπόθεση “ατομικής ευθύνης” του;
Και εκείνοι – κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ – που, αντί της προστασίας του “ασθενούς”, θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν;
Αυτοί – κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας – που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της “αναγεννητικής” μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι;
Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν;
Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας “αγοράς” που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν;
Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των “Ντόριαν Γκρέι”, που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον “ανόητο” ακόμα και από την “ανοησία” του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε “εμπόριο” ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί “ατομικής ευθύνης του θύματος” (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει;
Ναι, υπάρχει “ατομική ευθύνη”.
Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους “Μεφιστοφελήδες” – τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του “είναι” και του “φαίνεσθαι”- να μας κουνάνε σαν “έξυπνοι” και “αριστοι” και το δάκτυλο περί της δικής μας “ατομικής ευθύνης”.
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026
Η… θεαματική αποφυλάκιση του Νεοναζί εν μέσω επέλασης της Ακροδεξιάς στην ΕΕ
Όταν τα ΜΜΕ δίνουν άπλετο επικοινωνιακό χώρο στον αποφυλακισθέντα πολιτικό – εγκληματία, σε μια άκρως απειλητική για την ευρωπαϊκή Δημοκρατία συγκυρία
Όλα τα ‘χε η Μαριορή, ο Κασιδιάρης τής έλειπε.. Η χαρά των εμπόρων της πολιτικής τοξικότητας, σαν να λέμε, των ιδιοκτητών των ΜΜΕ της δημοσιογραφικής παρακμής. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι που, όπως έγραψε ο παλιός – καλός συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης, «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα, για να μας πληροφορήσουν σε απευθείας μετάδοση με κάθε λεπτομέρεια για το γεγονός. Με τα δεκάδες μικρόφωνα να στήνονται μπροστά του μετατρέποντας τον σε κεντρικό πρόσωπο και πρωταγωνιστή, και την προβολή των συνθημάτων από τους ομοϊδεάτες του (σ. σ: που αποθέωναν τον εγκληματία… ήρωά τους!) να αποτελούν επανάληψη των μιντιακών αθλιοτήτων των πρώτων χρόνων εμφάνισης της Χρυσής Αυγής…
»Τότε που ο Τράγκας έκανε εκπομπές αποκλειστικά με Χρυσαυγίτες, ο Αναστασιάδης χαριτολογούσε με τον καλεσμένο του Κασιδιάρη, η περίφημη Τατιάνα έκανε αφιερώματα στη σύντροφο Κασιδιάρη, το Πρώτο Θέμα με όρους λάιφ στάιλ μας πληροφορούσε πώς εκπαιδεύονται, αλλά και για την καλοσύνη των νεοφασιστών να περνάνε τις ηλικιωμένες στα απέναντι πεζοδρόμια… Ήταν τότε που δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ μίλαγε για ‘’μια σοβαρή Χρυσή Αυγή”. Με αποτέλεσμα το επαναλαμβανόμενο ξέπλυμα να τους κανονικοποιεί περισσότερο, να εθίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο απόλυτο κακό, ο μισαλλόδοξος λόγος πια να μην σοκάρει»…
Τότε… Τώρα ο μισαλλόδοξος λόγος ελάχιστα, ελάχιστες και ελάχιστους σοκάρει, η επέλαση της ακροδεξιάς στην ΕΕ θεωρείται ως… αναμενόμενη: «Κανένας δεν μπορεί να πει ότι εξεπλάγη από την επικράτηση του φιλοναζιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ, αφού καταγραφόταν ως βεβαιότητα σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις», γράφουν σε μια εμπεριστατωμένη έρευνά τους για το γερμανικό φαινόμενο οι Μαρία Ψαρά και Κώστας Αργυρός, στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών. «Αλλά το σοκ παραμένει», συμπληρώνουν. «Το φιλοναζιστικό κόμμα απέτυχε οριακά να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, οπότε ευτυχώς δεν θα καταφέρει να υλοποιήσει άμεσα τη φιλοδοξία του να σχηματίσει την πρώτη ακροδεξιά περιφερειακή κυβέρνηση στη Γερμανία μετά την εποχή των ναζί»…
«Ωστόσο, το οριακό αποτέλεσμα ανησυχεί τους αναλυτές για τις επόμενες εκλογικές διαδικασίες», μας πληροφορούν οι δυο ερευνητές της efsyn. Και εξηγούν: Όχι μόνο για αυτές (σ. σ: τις επόμενες εκλογές) που θα γίνουν σύντομα σε άλλα γερμανικά κρατίδια, αλλά και για εκείνες που θα πραγματοποιηθούν σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, η Αυστρία, η Ισπανία, ακόμα και το Ηνωμένο Βασίλειο… «Την ίδια στιγμή, οι πανηγυρισμοί Τραμπ, Μασκ και αντ’ αυτών του Πούτιν ενισχύουν αυτήν την ανησυχία», προσθέτουν. Αν δει κανείς τα νούμερα, σχηματίζει μια ιδέα. Στις προηγούμενες εκλογές του 2021, το AfD είχε συγκεντρώσει «μόνο» ένα 20% των ψήφων. Την περασμένη Κυριακή, έφτασε το 44%! Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ο μέσος όρος των ποσοστών της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη κυμαίνεται γύρω στο 25%...
«Είσαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είσαστε», θα μας έλεγε ο Ντίνος Ηλιόπουλος αν μας έβλεπε από καμιά γωνιά του χαμένου δημοκρατικού μας… Παραδείσου: η ευρωπαϊκή ακροδεξιά με τους κάθε λογής παλαιοεθνικιστές, τους νεοναζί και τα φασιστοειδή κάθε κοινωνικού τύπου και πολιτικού… brand name, αυξάνεται και πληθύνεται, οι πολιτικοί αναλυτές ανησυχούν για πιθανή επικράτησή της στις επερχόμενες (σε καμιά… δεκαριά ευρωπαϊκές χώρες) εκλογές, οι Τραμπ, Μασκ & ΣΙΑ πανηγυρίζουν, κι εμείς, εδώ στην Ψωροκώσταινα, δίνουμε… άπλετο επικοινωνιακό χώρο στον (εντελώς τυχαία!..) προεκλογικά αποφυλακισθέντα, επικίνδυνο νεοναζί Κασιδιάρη. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι, επαναλαμβάνω, που – όπως έγραψε ο συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης – «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα - ακρόαμα: «Περάστε κυρίες και κύριοι, το αυγό του φιδιού είναι και πάλι μαζί μας, ελεύθερο, ακμαίο και τσαμπουκαλεμένο, έτοιμο να… εκκολαφθεί και πάλι στη γόνιμη ακροδεξιά περιοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας»…
Εκεί όπου κατοικοεδρεύουν τα καμουφλαρισμένα φασιστοειδή του κυβερνώντος κόμματος προφανώς, δίπλα – ίσως και μέσα – στο κόμμα της «Νίκης» της Λατινοπούλου και του Βελόπουλου, με το ερώτημα «αν το νομοθετικό πλαίσιο είναι επαρκές για να εμποδίσει την κάθοδο του αποφυλακισθέντος νεοναζί στις εκλογές» να παραμένει μετέωρο, όπως και η «απάντηση» του υπουργού Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιου επ’ αυτού: «Είναι οξύμωρο ένας άνθρωπος ο οποίος υμνεί τον αντικοινοβουλευτισμό να προσπαθεί μέσω του κοινοβουλευτισμού να εκλεγεί μέσα στη Βουλή»…
Αυτός ο τραγέλαφος, σε μια συγκυρία που ακόμα και η Τεχνητή Νοημοσύνη γνωρίζει ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ και το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα (NSDAP) εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα της απλής αναλογικής και τις ελευθερίες του πολιτεύματος, για να κερδίσουν έδρες στο κοινοβούλιο (Reichstag), να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα και να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919–1933), εκ των έσω»…
Λορέντζος Μαβίλης: «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα»!
Ήταν 28 Νοεμβρίου 1912 όταν Λορέντζος Μαβίλης θα χάσει τη ζωή του μαχόμενος στα βουνά της Ηπείρου στη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πόλεμου!
Ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ποιητής, διανοούμενος, βουλευτής, θερμός πατριώτης. Ο Λορέντζος Μαβίλης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο πρώτος Έλληνας συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων με διεθνή φήμη.
«Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρια της ζωής.Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 6 Σεπτεμβρίου του 1860 όπου ο ισπανικής καταγωγής πατέρας του, Παύλος Μαβίλης, υπηρετούσε ως δικαστικός. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανιψιά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Σπούδασε στην Γερμανία φιλολογία και φιλοσοφία ενώ παρακολούθησε μαθήματα αρχαιολογίας και σανσκριτικών και μετέφρασε αποσπάσματα από το ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα. Το 1890 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν με τη διατριβή «Δύο βιεννέζικα χειρόγραφα του Ιωάννη Σκυλίτζη».
Όντας βυθήση ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.» ( από το ποίημα του: Λήθη)
Το 1893 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου εντάχτηκε στην Κερκυραϊκή Σχολή, συνδέθηκε δε ιδιαιτέρως με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη. Κατόπιν στρατεύτηκε και το 1896 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας . Το 1896 έφυγε για την Κρήτη προς ενίσχυση του εκεί επαναστατικού κινήματος και πολέμησε με τους αντάρτες στα κρητικά βουνά. Το 1897 κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο συγκέντρωσε εβδομήντα Κερκυραίους εθελοντές και πήγαν να πολεμήσουν στην Ήπειρο. Εκεί τραυματίστηκε στο χέρι. Τα έξοδα της εκστρατείας των εθελοντών τα κάλυπτε ο ίδιος.
Στις εκλογές του 1910 απέκτησε βουλευτικό αξίωμα με το κόμμα των Φιλελευθέρων και από αυτή τη θέση αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.
Ο λόγος του στη Βουλή το 1911 για το «γλωσσικό» άρθρο 107 του Συντάγματος αποτελεί την κορύφωση των αγώνων του για τη δημοτική γλώσσα και σταθμό στην ιστορία του γλωσσικού ζητήματος. Γνωστή έχει μείνει η φράση του «χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι», δεχόμενος ωστόσο πως η γλώσσα του λαού πρέπει να καλλιεργηθεί και να εμπλουτισθεί από «ολόκληρον την κληρονομίαν του παρελθόντος».
Στα 1912 αν και ήταν 53 χρόνων και κατείχε το αξίωμα του βουλευτή και θα μπορούσε να μην συμμετέχει σε καμιά στρατιωτική εκστρατεία , το ήθος και το φρόνημα του δεν του επέτρεπαν να μένει στα μετόπισθεν κι έτσι ρίχνεται στην μάχη σαν ένας απλός στρατιώτης.
Στις 28 Νοεμβρίου 1912 είναι επικεφαλής του λόχου των εθελοντών Γαριβαλδινών στο χωριό Δρίσκος, κοντά στα Γιάννενα, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν σφοδρή αντεπίθεση κατά των εθελοντών που ήδη είχανε προχωρήσει πολύ. Μάχεται ηρωικά, όμως σε μια στιγμή της μάχης μια σφαίρα του διατρυπά τα δυο μάγουλα χαλώντας και πολλά δόντια του. Ενώ μεταφέρεται αιμόφυρτος στο προσωρινό νοσοκομείο ένα δεύτερο βόλι τον βρήκε στο στόμα. Εκείνη τη στιγμή έφτανε στο χειρουργείο και ο αρχηγός, Αλέξανδρος Ρώμας. Είδε τον Μαβίλη και κατάλαβε. «Σε συγχαίρω απ’ την καρδιά μου!» λέει δίνοντάς του το χέρι. Ο Μαβίλης μάζεψε τις στερνές του δυνάμεις, στάθηκε προσοχή και πήρε το χέρι του αρχηγού. Το αίμα που έτρεχε σ’ όλο το δρόμο απ’ τις πληγές των παρειών του πάγωνε το λαιμό του και του δυσκόλευε την αναπνοή. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Τους κάνει νοήματα να του δώσουν χαρτί, να γράψει. Τα αίματα στάζουν απ’ όλες τις μεριές και οι βολές του πυροβολικού ακούγονται τώρα κοντύτερα. Αλλά δεν προφταίνει ούτε να γράψει.
Λένε πως η τελευταία του φράση ήταν : «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα».
Λέγεται ότι διατηρούσε ερωτικό δεσμό με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα -Θεώνη Δρακοπούλου – (1885-1968), η οποία υπηρέτησε την ερωτική ποίηση και το ποίημά της «Τι άλλο καλέ μου» (1925) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του και ανήκει στη ποιητική συλλογή της: «Κίτρινες Φλόγες» που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1925, 13 χρόνια μετά τον θάνατο του Λορέντζου Μαβίλη
«Τί άλλο, καλέ μου, ζητάς από μένα και στέκεις θλιμμένος μπροστά στη μορφή μου, αφου κι η καρδιά μου, αφού κι η ψυχή μου,κι ας είσαι νεκρός-πλημμυρούν από Σένα;
Τα θεία τραγούδια σου ένα προς ένα τα ζει κάθε νύχτα η ψάλτρα φωνή μου,
γενήκαν αυτά μοναχή προσευχή μου,αγνή προσευχή, γεννημένη από Σένα!
Γιατί με κοιτάζεις με μάτια θλιμμένα;Λαμπάδα σου ανάβω την ίδια ψυχή μου
και μέρα τη μέρα σκορπά κι η ζωή μουγια Σένα, τα ρόδα της τα χλωμιασμένα.»
Η μπίζνα της κβαντικής απάτης
Αν αναρωτιέστε ποιος τη δημιουργεί δείτ όλους αυτούς που βγάζουν στις εκπομπές τους τους απατεώνες για να υποσχεθούν ευεξία και κάθαρση.
Είναι εντυπωσιακό, πώς όταν αποκαλύπτεται μια απάτη, ο τρόπος με τον οποίο όλοι αυτοί οι επώνυμοι που φωτογραφιζόταν με τον απατεώνα, ξαφνικά δεν ξέρουν ούτε τον εγκληματία ούτε το έγκλημα. Στην υπόθεση Μαζωνάκη, μόλις ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν κβαντικοί απατεώνες, γιατροί ψυχικής κοσμοϊσορροπίας, υπνωτιστές εσωτερικής κάθαρσης και μάγοι της φυλής της ανοησίας.
Το ανάθεμα πέφτει στα επιπόλαια θύματα, τους εύπιστος ή απεγνωσμένους που υπήρξαν πελάτες. Μα δεν ήξεραν; Τόσο βλάκες ήταν; Έβλεπαν φύκια και νόμιζαν ότι είναι μεταξωτές κορδέλες;
Μπορεί να μην ήξεραν ή απλώς να ήταν απελπισμένοι. Ξέρετε γιατί έπεσαν θύματα; Γιατί οι επώνυμοι που φωτογραφίζονταν με τους απατεώνες ήταν οι dealer της απάτης. Γιατί λειτουργούσαν ένα σύστημα με «περιστρεφόμενες πόρτες». Έμπαινε ο απατεώνας σε μια τηλεοπτική εκπομπή, σε ένα podcast, στο σαλόνι ενός μουράτου και από απατεώνας γινόταν μάγος ευεξίας.
Γιατί οι απατεώνες με τους περισπούδαστους τίτλους μιλούσαν στα ιατρικά συνέδρια ως φορείς μιας νέας, άγνωστης επιστημονικοφάνειας. Μπορούσαν να θεραπεύσουν από αιμορροΐδες έως την αιμορραγία της ψυχής.
Και ο ιατρικός σύλλογος, ή αν θέλετε και οι σύλλογοι ψυχολόγων (εκεί να δείτε απάτη) αντί να ελέγχουν, να απαγορεύουν και να ενημερώνουν το κοινό, συμμετείχαν στη μπίζνα κάθε κβαντικής ή συμπαντικής απάτης.
Προφανώς υπάρχει και η προσωπική ευθύνη ή η ανοησία του καθενός. Αλλά το κράτος, οι δομές του και βέβαια οι επιστήμονες έχουν υποχρέωση να προστατεύουν ακόμη και τον βλάκα. Αυτό που παρακολουθούμε είναι η συστηματική επιχείρηση δημιουργίας εύπιστων και απελπισμένων ανθρώπων που θα γίνουν θύματα.
Αν αναρωτιέστε ποιος τη δημιουργεί δείτε όλους αυτούς που βγάζουν στις εκπομπές τους τους απατεώνες για να υποσχεθούν ευεξία και κάθαρση. Αν δείτε και τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους θα λυθεί κάθε απορία.
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026
Μανώλης Κοττάκης : Μεθοδεύσεις με "τρικ" θριάμβων σε καμβά υποχωρήσεων
Ο διευθυντής της εφημερίδας 'Εστία" και αρθρογράφος στην εφημερίδα "Δημοκρατία", Μανώλης Κοττάκης μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί όλα τα κομμάτια του παζλ σε μια διαχρονική πορεία υποχωρήσεων σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, στις μέρες μας συναρμόνουν σε μια διαφαινόμενη πορεία πακέτο για την Ανατολική Μεσόγειο και το αρχιπελαγικό Αιγαίο, ώστε το "καρπούζι" να "κοπεί " στη μέση με ότι συνεπάγεται αυτό έως τον 25ο μεσημβρινό. Όπως εξηγεί, είναι πολύ πιθανό να σκηνοθετείται στο δρόμο προς τις εκλογές, ένας μικρός δήθεν "θρίαμβος " με 12 ναυτικά μίλια μόνο νότια της Κρήτης, την ώρα που η Τουρκία θα "διασφαλίζει" θαλάσσια ζώνη νότια του Καστελλορίζου με ότι συνεπάγεται αυτό στο άμεσο μέλλον για τις οριοθετήσεις ΑΟΖ, αλλά κυρίως για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.
Oι μαχαιριές που αφύπνισαν μια χώρα
Ο Παύλος Φύσσας «θυσιάστηκε» άθελά του για να γίνει σύμβολο κοινωνικής αντίστασης, απέναντι σε μία φαιά Ελλάδα που έφτασε να μαζεύει μισό εκατομμύριο ψήφους.
Νίκος Παπαδογιάννης
Το μαύρο μαντάτο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το έμαθα νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας στη δροσερή Λιουμπλιάνα, όπου κάλυπτα το Ευρωμπάσκετ του 2013.
«Τα έμαθες; Σκότωσαν κάποιον για το ποδόσφαιρο στο Κερατσίνι», έλεγε το μήνυμα με το οποίο η Αθήνα με –τρόπος του λέγειν- καλημέριζε. «Τώρα πριν από λίγο το είπαν στον ΣΚΑΙ».
Αυτό το τελευταίο θα έπρεπε ίσως να με υποψιάσει, αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Οι οπαδικές δολοφονίες στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ακριβώς ρουτίνα, αλλά δεν αποτελούν δα είδηση κοσμοϊστορικής σημασίας.
Οι πολύχρωμες στρατιές που δίνουν τακτικά ραντεβού θανάτου για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους είναι μοιραίο να θρηνήσουν και θύματα. Και όχι πάντοτε αθώα.
Ήταν ακόμη νωρίς, πρωινό Πέμπτης αν θυμάμαι καλά. Σηκώθηκα και έφτιαξα καφέ, για να ανοίξει το μάτι μου και να αναζητήσει λεπτομέρειες στα social media, στα οποία είχα ούτως ή άλλως αλλεργία. H Eθνική μπάσκετ είχε μπροστά της κρίσιμο ματς με την οικοδέσποινα Σλοβενία, οπότε η μέρα προβλεπόταν γεμάτη. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο», παπαγάλιζαν πολλοί στο Twitter. Είχαν περάσει περίπου δέκα ώρες από τη δολοφονία, αλλά η αλήθεια ήταν ακόμη κρυμμένη στα σκοτάδια της νύχτας.
Άθελά του, ο Παύλος Φύσσας μας βοήθησε να ξεφύγουμε από σκοτάδια. Υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι μάρτυρας. Όχι για το …ποδόσφαιρο, αλλά για την ταλαίπωρη νεοελληνική κοινωνία. Ένα σύμβολο που οφείλουμε να κρατάμε ζωντανό στις μνήμες μας και να το προστατεύουμε σαν κόρη οφθαλμού. Μία «θυσία», που «άξιζε». Σε πολλά εισαγωγικά και οι δύο λέξεις, αφού καμία ζωή δεν αξίζει να χάνεται από χέρι μαχαιροβγάλτη, στον βωμό οποιασδήποτε αξίας.
Άλλωστε, ο Παύλος δεν επέλεξε αυτό το φευγιό ούτε ξεχύθηκε στους δρόμους για να πολεμήσει τους δολοφόνους του. Την αντίσταση την έκανε μέσα από τους στίχους του και από τη στάση ζωής του, αυτή που συνεχίζει μέχρι σήμερα, δεκατρία χρόνια χαροκαμένη, η υπέροχη Μάγδα Φύσσα.
Θα προτιμούσε φυσικά να έχει τον τζιέρι της δίπλα της ζωντανό, τουλάχιστον όμως γνωρίζει ότι ο γιος της δεν χάθηκε για το τίποτε. Ο τραγικός χαμός του αφύπνισε έναν λαό μακαρίως κοιμώμενο και τον έβγαλε στους δρόμους.
Η αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια και οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν την ανακοίνωση της απόφασης που έστελνε τη Χρυσή Αυγή στην παρανομία αποτέλεσε (περισσότερο και από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη) κορυφαία στιγμή στα πολιτισμικά χρονικά της σύγχρονης Ελλάδας. Άσχετα αν μετά ξαναπήγαμε όλοι για τσίπουρα.
Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι η παλλαϊκή αντίδραση επηρέασε θετικά τη βούληση των δικαστών και αποσόβησε τυχόν επιεική μεταχείριση των κατηγορουμένων. Επειδή η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι, ένα κεφάλι τυρί γεμάτο τρύπες και σκουλήκια, και επειδή υπήρχαν (πριν και μετά) ύποπτες ενδείξεις, επιτρέψτε μου να συνταχθώ και εγώ με αυτή την άποψη.
Την αποφράδα νύχτα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος να δολοφονήσει Έλληνα. Μέχρι τότε, οι νοικοκυραίοι έβλεπαν το σκούρο δέρμα των θυμάτων της, έλεγαν «μπράβο λεβεντόπαιδα» και τη στήριζαν στην κάλπη με δύο δεξιά χέρια. «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος», μονολογούσαν όσο ψήφιζαν τους Μιχαλολιάκους, τους Λαγούς, τους Παππάδες και τους Κασιδιάρηδες.
Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Χρυσή Αυγή έλαβε σχεδόν 440 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το 6,97% όσων έκαναν τον κόπο να πάνε στις κάλπες.
Στις ευρωεκλογές του 2014, ένα συναπτό εξάμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η συμμορία με τις σβάστικες ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο ψήφους (536.910) και αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, με ποσοστό που άγγιξε το 10 τοις εκατό.
Όταν με τα πολλά ο αγράμματος κυρ Παντελής της γειτονιάς κατάλαβε ότι στόχος δεν είναι μόνο ο Αχμέντ αλλά και ο Παύλος και η Μαρία και τελικά ο ίδιος ο Παντελής αν είναι λίγο μελαψός, η «αντισυστημική» μόδα ξεθώριασε και οι εγκληματίες πέρασαν σιγά σιγά στο περιθώριο.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2019 έδωσαν τη χαριστική βολή, αφού περιόρισαν τους Χρυσαυγίτες στο 2,93% και τους άφησαν εκτός Κοινοβουλίου.
Οι ψήφοι που τους είχαν αναδείξει σε υπερδύναμη μεταφέρθηκαν στη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να πέσει η «λαίλαπα της Αριστεράς», αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ο δρόμος που οδηγούσε τους νεοναζιστές στις φυλακές του Κορυδαλλού είχε ανοίξει διάπλατα, ελλείψει ασυλίας. Κάποιοι κρύφτηκαν και προσπάθησαν να αποφύγουν τη σύλληψη, αλλά τελικά δεν γλίτωσε κανένας.
Άπαντες κατέληξαν σε κελιά. Για λίγο ή για πολύ. Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και έστελνε τους ηγέτες της στη μπουζού εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα μπορούσε να εορτάζεται ως κάποιου είδους εθνεγερσία.
Έξι χρόνια πιο μετά, η επέτειος του άδικου θανάτου του Φύσσα συμπίπτει με την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη του Μιχαλολιάκου.
«Ηλία μαζί σου», φωνάζουν οι αμετανόητοι και οι ανόητοι μέσα από τα ανήλιαγα λαγούμια του διαδικτύου. Μερικοί πετάχτηκαν μέχρι τον Δομοκό, για να τον προσκυνήσουν και να του στρώσουν το γκρίζο χαλί.
Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο τέως κατάδικος θα έχει σουξέ, ιδίως αν αποδειχθεί χρήσιμος ηλίθιος για το καθεστώς Μητσοτάκη ενάντια σε κάποια απροσδιόριστη απειλή εξ ευωνύμων. Ή μήπως ήταν άλλος Κασιδιάρης αυτός που το 2023 ίδρυσε το κόμμα «Έλληνες» πίσω από τα κάγκελα και που την ίδια χρονιά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με ποσοστό 8,33 τοις εκατό;
Η πολιτική αμορφωσιά σε αυτόν τον άμοιρο τόπο σπάει κοντέρ, το δε πλυντήριο έπιασε δουλειά σε γκρι και γαλάζιους κόκκους προτού ακόμη ο Κασιδιάρης βγει φορώντας στολή Proud Boys από τις φυλακές του Δομοκού.
Υπενθυμίζω, ότι αυτός ο εξαίρετος κύριος καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 13 ετών για τον διευθυντικό ρόλο του στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.
Έμεινε στην ψειρού μαζί με καμιά σαρανταριά συναγωνιστές του σχεδόν έξι χρόνια και μάλιστα εξέδωσε βιβλίο με τον εκπληκτικό τίτλο «Πολιτικός Κρατούμενος».
Τώρα πλέον κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, διεκδικεί ζωτικό χώρο στα κανάλια και υπόσχεται να σώσει τη χώρα από τους «προδότες» και από τους «ανθέλληνες».
Εάν δεν κάνω λάθος, έχουν πλέον απελευθερωθεί με περιοριστικούς ρόλους ή εκτίουν ποινή κατ’ οίκον περιορισμού όλοι οι καταδικασμένοι Χρυσαυγίτες της ηγετικής ομάδας εκτός από τον (ναι, ναι) τέως Ευρωβουλευτή Λαγό.
Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα κόκαλα του Παύλου Φύσσα που τρίζουν. Τουλάχιστον ο αδίστακτος δολοφόνος του, εκείνος ο Ρουπακιάς, είναι ακόμη μέσα, καθ’ ότι ισοβίτης άνευ ελαφρυντικών.
Robert F. Kennedy Jr.: Οι πραγματικοί κίνδυνοι των εμβολίων είναι άγνωστοι
Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου
Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., δήλωσε στις 17 Σεπτεμβρίου ότι οι πραγματικοί κίνδυνοι από τα εμβόλια δεν είναι γνωστοί, εν μέρει επειδή η κυβέρνηση στερείται ενός αξιόπιστου συστήματος παρακολούθησης της ασφάλειας.
«Δεν έχουμε ιδέα ποιο είναι το προφίλ κινδύνου αυτών των προϊόντων, και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε ουσιαστικά να διενεργήσουμε την ανάλυση κινδύνου-οφέλους που οφείλει να κάνει η υπηρεσία μου», δήλωσε ο Kennedy σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον.
Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών που διευθύνει περιλαμβάνει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).
«Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου», πρόσθεσε αργότερα.
«Δεν διεξάγονταν μελέτες για να διαπιστωθούν οι κίνδυνοι αυτών των προϊόντων, επομένως δεν τους γνωρίζουμε. Και τώρα το ανακαλύπτουμε αυτό. Το τεκμηριώνουμε επιστημονικά και στη συνέχεια θα λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα».
Επεσήμανε το ενημερωτικό φυλλάδιο του εμβολίου κατά της ηπατίτιδας Β, το οποίο δείχνει ότι το εμβόλιο δοκιμάστηκε σε τρεις κλινικές μελέτες σε μόλις 147 παιδιά, τα οποία παρακολουθήθηκαν για διάστημα μόλις πέντε ημερών.
Ο Kennedy υποστήριξε επίσης ότι, ενώ στην εποχή που ήταν ο ίδιος παιδί γίνονταν τρία εμβόλια, σήμερα τα παιδιά λαμβάνουν 94 δόσεις από 18 διαφορετικά εμβόλια.
«Το ερώτημα είναι… μήπως θα έπρεπε να εξετάσουμε την πιθανότητα ορισμένες από αυτές τις χρόνιες παθήσεις να συνδέονται με τα εμβόλια;» αναρωτήθηκε ο Kennedy.
«Όπως βλέπετε, πολλές από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες [από τα εμβόλια] περιλαμβάνουν ασθένειες και χρόνιες παθήσεις που αποτελούν μέρος της επιδημίας χρόνιων νοσημάτων», ανέφερε αργότερα στην ομιλία του ο Kennedy.
«Με άλλα λόγια, πρόκειται για ασθένειες που έλαβαν ξαφνικά διαστάσεις επιδημίας στα παιδιά μας μετά το 1989».
Ο Kennedy μιλούσε σε συνέδριο που διοργανώθηκε από την οργάνωση Children’s Health Defense, την οποία ίδρυσε ο ίδιος και της οποίας προήδρευσε έως το 2023.
Πολλοί ομιλητές εξέφρασαν έντονη αντίθεση στα εμβόλια, συμπεριλαμβανομένου του Mark Gorton, ο οποίος στο παρελθόν είχε χρηματοδοτήσει τον Kennedy και σήμερα ηγείται του ινστιτούτου Make America Healthy Again (MAHA).
Ο Gorton, ο οποίος μίλησε λίγο πριν από τον Kennedy, χαρακτήρισε τα εμβόλια «εφιάλτη για τη δημόσια υγεία». Ο Gorton επικαλέστηκε μελέτες, όπως μια αδημοσίευτη έρευνα που διαπίστωνε ότι τα μη εμβολιασμένα παιδιά είχαν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν χρόνια προβλήματα υγείας, καθώς και μια επιστημονική εργασία από την οργάνωση Children’s Health Defense, η οποία έχει πλέον αποσυρθεί.
Ο Kennedy, ο οποίος συχνά εκφραζόταν αρνητικά για τα εμβόλια προτού ενταχθεί στην αμερικανική κυβέρνηση, έχει μετριάσει τη ρητορική του αφότου ανέλαβε καθήκοντα επικεφαλής στον τομέα της υγείας, προωθώντας επανειλημμένα, για παράδειγμα, το εμβόλιο κατά της ιλαράς ως αποτελεσματικό μέσο πρόληψης της νόσου.
Έχει επίσης προχωρήσει σε ενέργειες για την υλοποίηση προτεραιοτήτων, όπως η κατάργηση της θιμεροσάλης (ενός συντηρητικού με βάση τον υδράργυρο) από τα εμβόλια στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, καθώς και η αναθεώρηση ορισμένων κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με τους εμβολιασμούς.
Τον Ιανουάριο, με τη στήριξή του, αξιωματούχοι υγείας ανακοίνωσαν ότι διατηρούν σε ισχύ τις οδηγίες για ορισμένα εμβόλια ρουτίνας, αλλά περιορίζουν το εύρος των συστάσεων για άλλα, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Β και της COVID-19.
Η εν λόγω επικαιροποίηση εμποδίστηκε από ομοσπονδιακό δικαστή, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία έφεσης.
Ο Kennedy μίλησε για περισσότερη από μία ώρα την Τετάρτη. Ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους ότι ο Donald Trump του έχει αναθέσει να ενισχύσει την έρευνα για τα παιδικά εμβόλια, να βελτιώσει τη διαφάνεια και να διευκολύνει τους γονείς.
«Θέλω να είμαι σαφής: Έχετε έναν ισχυρό και σταθερό φίλο στον Λευκό Οίκο», δήλωσε.
Ο Kennedy αναφέρθηκε επίσης σε όσους ασκούν κριτική, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει κάνει αρκετά από τότε που ανέλαβε τη θέση του ανώτατου αξιωματούχου υγείας στην κυβέρνηση Trump.
«Στην κυβέρνηση, πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα προτού συμβεί κάτι άλλο —διαφορετικά κινδυνεύεις με μηνύσεις—, πρόκειται για ένα πολύ χρονοβόρο σύστημα με εγγενή αδράνεια», είπε.
«Αν μπορούσαμε να το ξεπεράσουμε, θα είχαμε αλλάξει τα πράγματα από την πρώτη κιόλας μέρα, αλλά οι αλλαγές αυτές θα ήταν βραχύβιες και εγώ θα είχα χάσει τη θέση μου, καθώς οφείλω να διοικώ την υπηρεσία μου υπεύθυνα, τηρώντας τη νομοθεσία και τις προβλεπόμενες διαδικασίες».
Οι υπεράνθρωποι
Οι μπίζνες με τον ναρκισσισμό.
Όταν ένα από τα παιδιά μου ήταν μικρά, πολύ μικρά, και του είπε η γιαγιά του να προσέχει μη κόψει κάποιο δάχτυλο με το ψαλίδι, εκείνο απάντησε αθώα: Δεν πειράζει, θα πάρουμε άλλο.
Το παιχνίδι με συναρμολογούμενα, τα lego / playmobil στα οποία η παιδική φαντασία οργιάζει ανταλλάσσοντας χέρια, πόδια, κεφάλια, ακόμη και η εντύπωση που μπορεί να δημιουργήθηκε καθώς επισκευάζαμε τηλεόραση, υπολογιστή, αυτοκίνητο «σαν καινούργιο» λειτούργησε έτσι σε ένα παιδικό μυαλό που κινείται μεταξύ άσπρου – μαύρου και δεν έχει πέσει στη χαράδρα του γκρίζου.
Η απάντηση έκρυβε και μια πτυχή καθοριστική για την εξήγηση του κυνηγητού της ευεξίας. Το ρήμα πάρουμε / αγοράσουμε κλείνει σαφώς μέσα του το υποκείμενο που μπορεί να πάει στις δήθεν «κλινικές ευεξίας», σε σαμάνους, κβαντικούς και ολιστικούς. Η τοποθεσία Κολωνάκι το κάνει ηχηρά κατανοητό. Ποιος μπορεί να πληρώσει επίσκεψη 300-500 ευρώ;
Τα όρια της εκμετάλλευσης της ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού είναι ανεξάντλητα. Οι ψευδοεπιστήμονες, οι κομπογιαννίτες δηλαδή, ανέκαθεν υπήρχαν. Κι αν στους σκοτεινούς χρόνους πλήρωναν με τη ζωή τους αν τους ανακάλυπταν, σήμερα έχουν πλάτες σε όλο το σύστημα που στηρίζει το ίδιο το σύστημα.
Όταν ο υπουργός Υγείας διαφήμιζε νανογιλέκα, όταν η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης έχει ανοίξει επίσης στο Κολωνάκι «κλινική» ευεξίας και ιατρικής του τρόπου ζωής και μάλιστα επενδύει στον όρο «Γαστρονομική Ιατρική», όταν ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κουκουλώνει ευθύνες, τότε επιβιώνουν μέχρι το μεγάλο λάθος οι «γιατροί» που φαίνεται να σκότωσαν τον Γιώργο Μαζωνάκη, επειδή δεν είχαν ούτε απινιδωτή στο «ιατρείο» ούτε γνώριζαν πώς να κάνουν ανάνηψη… Είχαν μυαλό μόνο για επενδυτική επέκταση στις Κυκλάδες (Μύκονος και Σαντορίνη, σαν χοντροκομμένοι πλαστελίνοι).
Όταν οι πελάτες αυτών των «κλινικών» είναι τα χοντρά πορτοφόλια –αυτοί άλλωστε έχουν τέτοια ματαιοδοξία, όχι οι εργάτες των ορυχείων στη δυτική Μακεδονία– που είναι οι στυλοβάτες του συστήματος, οι κομπογιαννίτες γίνονται διάσημοι, μπαίνουν στους κύκλους της ελίτ και τη γλιτώνουν. Όταν διοργανώνονται συνέδρια «ευεξίας» υπό την αιγίδα θεσμών και ευυπόληπτων καθηγητών Ιατρικής, τότε μέχρι και το μεδούλι έχει σαπίσει.
Εμπόρευμα
Η ιατρική έχει γίνει μπίζνα, έχει ξεφύγει από το πλαίσιο του Ιπποκράτη και την αυτοθυσία για να σωθεί ο συνάνθρωπος. Επάγγελμα μεν, αλλά με κυβέρνηση σε ένα πλαίσιο που σου επιβάλλει να ανοίξεις ιδιωτικό ιατρείο για να συμπληρώσεις εισόδημα, να κάνεις χειρουργείο με γενναία αμοιβή ή απογευματινό ιατρείο και να καθαρίζεις ένα νόμιμο «φακελάκι», τότε όλα έχουν γίνει εμπόρευμα.
Δανείζομαι τα λόγια του εντατικολόγου γιατρού στο Αττικό Μιχάλη Ρίζου, ο οποίος τονίζει την «όλο και πιο συχνή εφαρμογή (πάντα με το αζημίωτο) μεθόδων παραϊατρικής και ψευδοεπιστήμης που εκτός της εκμετάλλευσης του απελπισμένου ασθενούς έχουν πολλές φορές και επικίνδυνες συνέπειες. Τελευταία έχει έρθει στη μόδα (επίσης με το αζημίωτο) και η “ιατρική” της αισθητικής και της αντιγήρανσης. Βλαστοκύτταρα, PRP, πλασμαφαιρέσεις, αναγεννήσεις δέρματος, χόνδρων, αρθρώσεων, υποσχέσεις αιώνιας νεότητας και ευζωίας, εραστές του τέλειου σώματος, μαζί με εμβολιοφοβία (αφού όσοι είναι σωματικά γυμνασμένοι και έχουν ισχυρή ανοσία θα επικρατήσουν), περιθωριοποίηση της κλασικής, ορθολογικής, αιτιολογικής ιατρικής σκέψης και παρέμβασης. Καμιά συζήτηση για τις κοινωνικές, εργασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες που αυξάνουν τη νοσηρότητα, τη σωματική και ψυχική καταπόνηση».
Κι όσο η ιατρική γίνεται προϊόν, μπαίνει στη μέση και η διαφήμιση. Ο Άδωνης Γεωργιάδης με νανογιλέκα (και κοσμητική γενικώς από μαλλιά αρχομένης), ατελείωτες ώρες «ειδικών» να προβάλλουν οζονοθεραπεία στην τηλεόραση προς άγρα πελατών, πολιτικοί δίπλα στη σύζυγο Χατζηδάκη για την «κλινική» της, φωτογραφίσεις δίπλα στον influencer Πατούλη κ.ά., τα social media με διαφημίσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον, ακόμη και υπουργοί. Χρειάζεται η ιατρική διαφήμιση;
Πίτα $1 τρισ.
Διαβάζουμε μια είδηση του 2025: «”Ο ιατρικός τουρισμός βρίσκει στην Ελλάδα εξαιρετικές προοπτικές ανάπτυξης” τόνισε η (σ.σ. τότε) υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη κατά την εκδήλωση εγκαινίων των νέων κτιριακών εγκαταστάσεων του Ινστιτούτου (αναφέρεται η ονομασία) στη Θεσσαλονίκη». Εδώ η ιατρική μπαίνει στην… ανάπτυξη. Από το 2012 εντοπίζουμε προσπάθειες για να τοποθετηθεί σε επενδυτικό πλάνο – ίσως και νωρίτερα, δεν «σκάψαμε» περισσότερο. Το 2018 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, υπουργός Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα, εκτίμησε τη μεγάλη σημασία του ιατρικού τουρισμού ως μοχλό ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία.
Ήρθε η αυθεντική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθέτησε τον αναπτυξιακό νόμο 4887/2022, ενισχύοντας επενδυτικά σχέδια για δημιουργία, επέκταση και εκσυγχρονισμό υποδομών ιατρικού τουρισμού, κέντρων αποκατάστασης και ευεξίας, επιδοτώντας δαπάνες για κτιριακές εγκαταστάσεις, ειδικό ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, ψηφιακή αναβάθμιση κ.λπ. Ο τζίρος του ιατρικού τουρισμού το 2024 ξεπέρασε το 1,1 δισ. ευρώ. Σε δηλώσεις του ο α΄ αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συμβουλίου Τουρισμού Υγείας (ΕΛΙΤΟΥΡ) Κωνσταντίνος Πάντος μας διαφώτισε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες έρχονται ως επί το πλείστον για εξωσωματική γονιμοποίηση και πλαστικές επεμβάσεις. Αντιλαμβανόμαστε τα οικονομικά μεγέθη και τα πορτοφόλια.
Το 2019 η «βιομηχανία» ιατρικού τουρισμού είχε τζίρο 850 δισ. δολάρια παγκοσμίως και εκτιμάται ότι θα είχε επεκταθεί σε 1 τρισ. δολάρια το 2025. Ο ιατρικός τουρίστας ξοδεύει 60% περισσότερα χρήματα από τον τουρίστα διακοπών, όπως λένε οι ειδικοί. Ο τουρισμός υγείας και ευζωίας παρουσιάζει αύξηση κατά 6,5% έναντι 3,2% του κλασικού «μαζικού» τουρισμού.
«Όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες διεθνώς συνδυάζουν τις διακοπές τους με υπηρεσίες υγείας και ευεξίας ή επιλέγουν προορισμούς αποκλειστικά για τις υψηλού επιπέδου ιατρικές υπηρεσίες τους» σημείωσε η Όλγα Κεφαλογιάννη στην προαναφερθείσα τελετή εγκαινίων. Αυτό είναι το βαζάκι με το μέλι στο οποίο θέλουν να βάλουν το δάχτυλό τους οι μεγαλοσχήμονες και επενδύουν σε κέντρα (κάθε είδους) αποκατάστασης και ευεξίας. Σε μια καταναλωτική κοινωνία, οι «συνήθειες» αυτές προωθούνται καταλλήλως με όλα τα μέσα μάρκετινγκ και σε όλα τα βαλάντια (όχι στα πορτοφόλια που περιμένουν ένα επίδομα ή τα 400 ευρώ του Μητσοτάκη για να πάει λίγο μακρύτερα ο μήνας, αλλά στα σεντούκια όπου έχουν κρυφτεί οι οικονομίες μιας ζωής για μια δύσκολη μέρα). Παπάντζα, θάλασσα και ήλιο είναι το κόλπο.
ΕΣΥ σε ΚΑΡΠΑ
Να ξαναδώσουμε τον λόγο στον γιατρό Μιχ. Ρίζο καθώς αναδεικνύει το νόημα: «Φοβάμαι αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφία του υπερανθρώπου με “ιατρική” μάλιστα υποβοήθηση… Και θέλω να ξαναθυμηθώ τον Όσκαρ Ουάιλντ στο (απαγορευμένο και λογοκριμένο τότε) “Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι”, όπου ο ήρωας μέσα στον απύθμενο ναρκισσισμό του κατακτά τη σωματική τελειότητα και διαρκή νεότητα με την ψυχή, το πνεύμα και την ηθική του όμως να γίνεται όλο και πιο γερασμένη, κακοποιητική και μοχθηρή».
Ο «υπεράνθρωπος» κρίνεται στα δύσκολα. Γιατροί τσακισμένοι ψυχολογικά θυμούνται στιγμές που δεν κατάφεραν να σώσουν ασθενείς. Το κύμα μνήμης προήλθε από τον τραγικό θάνατο λουόμενης σε οργανωμένη παραλία στην Αίγινα την περασμένη Κυριακή. Χωρίς κανένα μέσο (απινιδωτής, γιατρός στο Κέντρο Υγείας κ.λπ.) προσπαθούσαν επί 50 λεπτά να τη διασώσουν με ΚΑΡΠΑ. Κατέληξε. Το ασθενοφόρο άργησε πέντε λεπτά… Όλη η εικόνα του ΕΣΥ επί Μητσοτάκη και διαχειριστή Αδ. Γεωργιάδη. Γιατροί πουθενά, υγειονομικό προσωπικό εξαντλημένο, γιατροί ελεύθεροι να κάνουν ιδιωτικό ιατρείο για να ζήσουν, εκμαυλισμός συνειδήσεων δηλαδή, ασθενοφόρα εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τα αζήτητα της Πύλου στη Μάνη ή και άφαντα χωρίς προσωπικό ή με στρατιωτικούς για διασώστες.
Μια κοινωνία που είναι σε σύγχυση για τους ήρωές της. Οι πυροσβέστες, οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό ή οι αστυνομικοί, οι παπάδες και οι πρωθυπουργοί που μοιράζουν επιδόματα και αυξήσεις;
Ο υπεράνθρωπος είναι το ιερό δισκοπότηρο που ψάχνουν οι πλούσιοι για να διατηρήσουν αιώνια την παρουσία τους. Υπεράνθρωποι υπάρχουν στο ΕΣΥ και αλλού δουλεύοντας σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες για το καλό το συνόλου.
Πηγή: www.documentonews.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)