Είναι πλέον ύποπτη η επιμονή της κυβέρνησης να «εξαφανίσει» τον λιγνίτη και έτσι να καταστρέψει οποιαδήποτε ενεργειακή εφεδρεία της χώρας. Και είναι ύποπτη γιατί μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα θα έκανε κάτι τέτοιο την ώρα που δύο «ενεργειακοί» πόλεμοι βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη! Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να τινάξει στον αέρα κυριολεκτικά υποδομές λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία και 50 πολίτες απ' όλη τη χώρα προσέφυγαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έκαναν αίτηση ακύρωσης και αναστολής εκτέλεσης της κατεδάφισης των πύργων ψύξης, στρεφόμενοι κατά της ΔΕΗ, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της ΡΑΑΕΥ, προκειμένου να αποτραπεί η παράνομη και αντισυνταγματική αυτή ενέργεια. Ένας απ' αυτούς ο κ.Κώστας Δημητριάδης μιλά στο militaire news και είναι κατατοπιστικός και αποκαλυπτικός.
Mpelalis Reviews
Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026
Γιώργος Βέλτσος: «Προστασία»
Η επανασφράγιση των οίκων ανοχής στην Αθήνα και η Αστυνομία
Το ότι κινήθηκαν εκ νέου οι διαδικασίες για την επανασφράγιση των οίκων ανοχής στην Αθήνα δεν με εκπλήσσει. Το ότι ενώ σφραγίστηκαν από την Αστυνομία και ξεσφραγίστηκαν από την Αστυνομία (προφανώς) που τους επανασφράγισε, ούτε κι αυτό με εκπλήσσει.
Ούτε δηλαδή, το ότι και η ανοχή της Αστυνομίας από τις ενοχές της προέρχεται.
Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η επαναφορά της όλης διαδικασίας σφραγίσματος – ξεσφραγίσματος – επανασφραγίσματος από την Αστυνομία του εμφανέστερου όλων των οίκων: του μπουρδέλου.
Και μάλιστα σε μία «εξέλιξη» που οι μετεωρολόγοι τουλάχιστον, την ονομάζουν cascade effect. Φαινόμενο δηλαδή, που αναφέρεται σε σειρά αλυσιδωτών καταστροφικών γεγονότων.
Αλλά στο Νεπάλ πρόκειται για λάσπη.
Στην Αθήνα όμως για το απροστάτευτο – «προστατευμένο» ανθρώπινο κορμί.
Κι όσο «κοινωνικό έργο» κάνει η πουτάνα της Μενάνδρου – όπως διατείνεται – άλλο τόσο κάνει και η Αστυνομία.
Μόνο που η πρώτη «προστατεύται», ενώ η άλλη «προστατεύει»…
YΓ. Είναι εύλογο να διερωτάται ο καλόπιστος αναγνώστης για το κατά πόσον αυτή η πολεοδομική (Μενάνδρου) διάσταση της πορνείας σημαίνει ότι και όλα τα μπουρδέλα της Χώρας από αύριο είναι κλειστά;
(Στήλη «Αιχμές», «Το Βήμα», 29.8.2006. Δημοσιεύεται εδώ με την άδεια του Γιώργου Βέλτσου)
(Στήλη «Αιχμές», «Το Βήμα», 29.8.2006. Δημοσιεύεται εδώ με την άδεια του Γιώργου Βέλτσου)
Η πανσέληνος, εμείς, οι άλλοι και το λαβράκι με πληγουροσαλάτα
Η πανσέληνος του Αυγούστου ήταν το θέμα και το θέαμα που βίωσαν οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων χθες. Κάποιοι απαθανατίζουν τις ριπές του φωτός στο σώμα της θάλασσας του Κορινθιακού. Οι ριπές των σφαιρών στα σώματα των παιδιών της Παλαιστίνης διαφεύγουν του βλέμματος. Οι ριπές του φωτός αντί να αποκαλύψουν, αποκρύπτουν τα σώματα των χιλιάδων Άιλαν (ποιος θυμάται αλήθεια τον Άιλαν;).
Εμείς κι εκείνοι. Εκείνοι κι εμείς. Για την ακρίβεια Εγώ και οι Άλλοι. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι εκείνοι; Ποιος είμαι Εγώ και ποιος ο Άλλος; Πώς καταντήσαμε ξεμοναχιασμένες καλαμιές στον κάμπο, χωρίς έρμα, χωρίς Εμείς, Άτομα με βραχύβιες δεσμεύσεις και στιγμιαίες συγκινήσεις;
Κάποιοι αποδίδουν τον σύγχρονο ακραίο Ατομικισμό στην ιδεολογική λειτουργία των κοινωνικών δικτύων. Στο ξεμονάχιασμα του χρήστη και την μοναχική του στιγμιαία “επανάσταση” στο πληκτρολόγιο. Όμως τα σόσιαλ μίντια απλά ενισχύουν μια πραγματική κατάσταση, λειτουργούν δηλαδή ως πολλαπλασιαστές ισχύος.
Ο σύγχρονος Ατομικισμός (ναρκισσισμό τον λέει ο Λας που αντιστοιχεί στην ναρκισσιστική κοινωνία) εδράζεται σε μία πραγματική εργασιακή και πολιτική κατάσταση.
Οι σταθερές κλαδικές συμβάσεις εργασίας έχουν δώσει τη θέση τους στις ατομικές συμβάσεις. Ο κάθε εργαζόμενος διαπραγματεύεται μόνος του τον μισθό και τους όρους εργασίας του με τον εργοδότη. Αυτό καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η μοίρα του εργαζομένου εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική του διαπραγματευτική ικανότητα και την «αξία» του στην αγορά, υποβαθμίζοντας τον ρόλο της συλλογικότητας και των συνδικάτων. Οι μεγάλες εταιρείες έχουν αντικαταστήσει τις συλλογικές διεκδικήσεις με εξατομικευμένα συστήματα ανταμοιβής. Οι μισθολογικές αυξήσεις και οι προαγωγές εξαρτώνται από τους προσωπικούς δείκτες απόδοσης (KPIs).
Επίσςη, η αγορά εργασίας μετατρέπει τον εργαζόμενο σε «επιχειρηματία του εαυτού του». Οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες (delivery, courier, οδηγοί, freelancers) δεν θεωρούνται μισθωτοί, αλλά «ανεξάρτητοι συνεργάτες»! Ο εργαζόμενος νιώθει ότι διοικεί μια μικρή «επιχείρηση», ότι αν αποτύχει, φταίει ο ίδιος και όχι το σύστημα. Έτσι, αντί να οργανωθεί με άλλους, προσπαθεί να ανταγωνιστεί τους πάντες για να πάρει περισσότερες «δουλειές» από την εφαρμογή. Το ίδιο συμαβίνει και με τον συνάδελφο στο διπλανό γραφείο ή στο διπλανό πόστο, δεν είναι πλέον σύμμαχος, αλλά άμεσος ανταγωνιστής. Η επιτυχία του σημαίνει συχνά την αποτυχία του άλλου, γεγονός που καταστρέφει την αλληλεγγύη.
Επιπροσθέτως, η εργασία από το σπίτι άλλαξε ριζικά την κοινωνιολογία της εργασίας. Ο εργασιακός χώρος (το εργοστάσιο, το μεγάλο γραφείο), που ιστορικά αποτελούσε τον τόπο συνάντησης, συζήτησης και γέννησης των συνδικαλιστικών αγώνων, δεν υπάρχει πια. Ο εργαζόμενος μένει απομονωμένος πίσω από μια οθόνη. Η έλλειψη φυσικής επαφής με τους συναδέλφους μειώνει την ενσυναίσθηση και καθιστά τη συλλογική οργάνωση πρακτικά αδύνατη.
Στον πολιτισμικό τομέα, κυριαρχεί το αφήγημα ότι όλα τα προβλήματα (το εργασιακό άγχος, η χαμηλή αμοιβή, η επαγγελματική εξουθένωση) είναι προσωπικά προβλήματα διαχείρισης. Αντί για απεργία ή διεκδίκηση καλύτερων ωραρίων, το σύστημα προτείνει σεμινάρια mindfulness, διαλογισμό, life coaching και time management. Η λύση μετατίθεται στο άτομο (ατομική ευθύνη). Αν «καείς» (burnout) στη δουλειά, δεν φταίει το 12ωρο ή η πίεση του αφεντικού, αλλά το ότι εσύ δεν έχεις καλή ψυχική αντοχή ή δεν διαχειρίζεσαι σωστά τον χρόνο σου ή είσαι υπέρ το δέον… ευαίσθητος.
Η πραγματική κατάσταση των ατομοκεντρικών εργασιακών σχέσεων ενισχύεται από την ιδεολογία της Ατομικής Ευθύνης. Οι κοινωνικές αφηγήσεις που αποπνέουν συλλογικότητα και αλληλεγγύη δέχονται μια αμείλικτη επίθεση από τους ιδεολογικούς κεκράχτες του συστήματος οι οποίοι όταν δεν κατηγορούν για υποκρισία τους Αλληλέγγυους, διατείνονται σε όλους τους τόνους ότι το Εμείς διαλύει το Άτομο και διαφθείρει την ατομική συνείδηση. Διακηρύττουν ότι δεν υπάρχει ο «Άλλος» ως ξένος, ως ανοίκειος, υπάρχει μόνον το Εγώ, που περιλαμβάνει και κάποιους οικείους, τους στενούς συγγενείς, τον κουμπάρο και δυο φίλους. Οι «άλλοι» δεν γίνονται αντιληπτοί ως δομημένα εξωτερικά Εγώ, αλλά ως η εντύπωση που εκείνοι έχουν για το δικό μου Εγώ. Είναι δηλαδή αναγνωρίσιμοι ως οι φορείς της εικόνας μου. Είναι τα likes στις αναρτήσεις μου στα κοινωνικά δίκτυα, είναι οι “ακόλουθοι” του βασιλιά-ινφλουένσερ!
Αυτό το ΑΤΟΜΟ έχει το δικό του ατομικό ΒΛΕΜΜΑ που συγκλονίζεται από τις αντανακλάσεις του φωτός στη θάλασσα, αλλά βλέπει σαν απειλητικό “εισβολέα” στον χώρο και στη χώρα του κάθε μικρό Άιλαν.
Αυτό το ξεμοναχιασμένο Εγώ συναντιέται με τα άλλα Εγώ (γίνεται ένα σάπιο Εμείς) στο έδαφος του ατομικού χώρου, της Χώρας, του έθνους που δήθεν απειλείται από τους μετανάστες.
Οι μηχανισμοί που περιέγραψε τον 19ο αιώνα ο Κ. Μαρξ επαναλαμβάνονται σήμερα στη σχέση μεταξύ γηγενών εργαζομένων και μεταναστών/προσφύγων. Τότε η αγγλική άρχουσα τάξη συντηρούσε τεχνητά το μίσος μεταξύ Άγγλων και Ιρλανδών εργατών για να κρατά την εργατική τάξη αδύναμη και διασπασμένη. Σήμερα οι κυβερνήσεις και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα συχνά εργαλειοποιούν το μεταναστευτικό. Από τη μία πλευρά, η ανεπίσημη οικονομία χρειάζεται το φθηνό, ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό των μεταναστών για να διατηρεί υψηλά κέρδη. Από την άλλη, η πολιτική ρητορική χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως «αποδιοπομπαίους τράγους» για την ανεργία, την κρίση στη στέγαση ή την υποβάθμιση του συστήματος υγείας.
Σε ιδεολογικό επίπεδο, ο Άγγλος εργάτης εκπαιδεύονταν στην ιδέα ότι ήταν μέλος του «κυρίαρχου έθνους» (της Βρετανικής Αυτοκρατορίας). Σήμερα, η άνοδος της ακροδεξιάς στηρίζεται στην ίδια αντίληψη της "λευκής υπεροχής", ή της εθνικής ανωτερότητας («Πρώτα οι Έλληνες», «America First» κ.λπ.) και στρέφονται κατά των μεταναστών, αντί να στραφούν κατά των πολιτικών λιτότητας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας ή της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας…
Αυτά για την ώρα από εμένα. Για την επόμενη εβδομάδα ξεχωρίζει το “Ψητό λαβράκι με πλιγουροσαλάτα και ρολό κιμά γαλοπούλας...” όπως προτείνει γνωστό σάιτ.
Εμείς προτείνουμε Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη... αλληλεγγύη στους μικρούς Άιλαν
Γυναικοκτονίες: Δεν «θόλωσε» ξαφνικά, πριν από το έγκλημα υπήρχε φόβος
Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη λέξη μετά από ένα έγκλημα;
Η γυναικοκτονία στη Ροδόπη και η εύκολη λέξη που χρησιμοποιούμε μετά, όταν υπάρχουν απειλές, έλεγχος και κακοποίηση, το πρόβλημα δεν αρχίζει τη στιγμή που βγαίνει το μαχαίρι. «Θόλωσα». Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη λέξη μετά από ένα έγκλημα; Τόσες ώστε σχεδόν να έχει γίνει μέρος του αστυνομικού λεξιλογίου. Ο καθ’ ομολογίαν δράστης της γυναικοκτονίας στη Ροδόπη φέρεται να είπε ότι «θόλωσε και δεν γνώριζε τι έκανε».
Δεν θα αξιολογήσω τι θα ισχυριστεί επίσημα ενώπιον της Δικαιοσύνης. Αυτό είναι δουλειά των δικαστών. Η κοινωνία όμως δικαιούται να εξετάζει τη γλώσσα με την οποία περιγράφουμε ξανά και ξανά τέτοια εγκλήματα. Γιατί παράλληλα με το «θόλωσα» υπάρχουν οι μαρτυρίες συγγενών της 44χρονης. Ότι υπήρχε κακοποίηση. Ψυχολογικός έλεγχος. Προσπάθεια απομόνωσης. Και, σύμφωνα με τις καταγγελίες, απειλές ότι αν έφευγε από εκείνον θα τη σκότωνε.
Υπάρχει επίσης το γεγονός ότι η γυναίκα είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε διαζύγιο. Αν όλα αυτά επιβεβαιωθούν πλήρως από την έρευνα, τότε η ιστορία δεν αρχίζει τη στιγμή του φόνου. Έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Και αυτό έχει σημασία. Γιατί το «θόλωσε» περιγράφει μια στιγμή. Η ενδοοικογενειακή βία, αντίθετα, μπορεί να περιγράφει μια διαδικασία. Έλεγχο. Ζήλια που μετατρέπεται σε ιδιοκτησιακή αντίληψη. Παρακολούθηση. Απομόνωση. Απειλές. Και σε ορισμένες περιπτώσεις κλιμάκωση όταν η γυναίκα αποφασίσει να φύγει. Δεν είναι κάθε καβγάς προάγγελος εγκλήματος. Δεν είναι κάθε απειλή βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθεί. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει η εκτίμηση κινδύνου.
Η δημόσια συζήτηση πρέπει να φύγει από το ερώτημα, «Γιατί θόλωσε;» και να πάει στο πολύ χρησιμότερο, «Ποια σημάδια υπήρχαν πριν;». Γιατί μετά το έγκλημα είμαστε όλοι σοφοί. Βρίσκουμε τις φωτογραφίες. Τις μαρτυρίες. Τους γείτονες που είχαν ακούσει. Τον συγγενή που γνώριζε.Την παλιά απειλή. Και ανακατασκευάζουμε τον εφιάλτη. Το πραγματικό κράτος πρόνοιας και ασφάλειας πρέπει να μπορεί να κάνει κάτι δυσκολότερο, να διαβάζει μέρος αυτής της εικόνας πριν εμφανιστεί η κίτρινη κορδέλα της Αστυνομίας. Αυτό σημαίνει ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτικός καβγάς μέχρι να υπάρξει αίμα. Σημαίνει ότι μια απειλή θανάτου δεν είναι «βαριά κουβέντα πάνω στα νεύρα». Είναι πληροφορία που πρέπει να αξιολογηθεί.
Σημαίνει ότι η στιγμή της αποχώρησης μιας κακοποιημένης γυναίκας από μια σχέση μπορεί να είναι ακριβώς η στιγμή που χρειάζεται περισσότερη προστασία. Και σημαίνει επίσης ότι πρέπει να αλλάξει η δική μας γλώσσα. «Έγκλημα πάθους». «Την αγαπούσε υπερβολικά». «Δεν άντεξε τον χωρισμό». «Θόλωσε».
Όλες αυτές οι φράσεις έχουν ένα κοινό πρόβλημα. Μεταφέρουν το κέντρο της ιστορίας στο συναίσθημα του δράστη. Ενώ το κέντρο πρέπει να βρίσκεται στο δικαίωμα του θύματος να φύγει, να πει όχι και να συνεχίσει τη ζωή του. Ένας χωρισμός δεν χρειάζεται τη συναίνεση και των δύο. Το «φεύγω» δεν είναι διαπραγμάτευση. Και η απόρριψη δεν αποτελεί βλάβη που επιτρέπει σε κανέναν να «χάσει τον έλεγχο». Το έγκλημα στη Ροδόπη θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη.
Εμείς όμως μπορούμε τουλάχιστον να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις που κάνουν ένα ιστορικό βίας να μοιάζει με ξαφνική καταιγίδα. Γιατί πολλές φορές, πριν κάποιος “θολώσει”, μια γυναίκα έχει περάσει μήνες ή χρόνια βλέποντας ολοκάθαρα τον κίνδυνο.
Κεντρώα καμουφλάζ με εκλογικούς ορίζοντες εκ δεξιών και εξ ευωνύμων
Οι εξαιρετικά ασαφείς προγραμματικές επιλογές των Μητσοτάκη και Τσίπρα θολώνουν το πολιτικό τοπίο και καθιστούν δυσδιάκριτους τους βασικούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς Αριστεράς - Δεξιάς
Την περίοδο 2007 – 2010, στις χώρες της οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα σ’ αυτές του ευρωπαϊκού Νότου, τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς θόλωσαν, έγιναν εξαιρετικά ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών, με αποτέλεσμα οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί να καθίστανται πλέον δυσδιάκριτοι. Τότε, μάλιστα, ο σπουδαίος Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι, επισημαίνοντας την συγκεκριμένη δυσδιακριτότητα, είχε αναφέρει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κύπρο, σημειώνοντας ότι η άρση των διαφορών και η σύγκλιση εν τέλει αριστεράς και δεξιάς εκεί, οφείλετο στο γεγονός ότι «οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονταν να ακολουθούν προγράμματα μακροοικονομικής φύσης, τα οποία έθετε η Κομισιόν»…
Αλήθεια έλεγε. Κι αλήθεια είναι ότι και σήμερα, μετά το… ατελές «τέλος της κρίσης», οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν προγράμματα και κανόνες μακροοικονομικής φύσης που θέτει η Κομισιόν, και ότι τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς γίνονται όλο και πιο θολά, όλο και πιο ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, με αποτέλεσμα οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί «Δεξιάς – Αριστεράς» να καθίστανται πλέον… αόρατοι δια γυμνού οφθαλμού. Να τους «βλέπουν» και να τους «ενδύονται» μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί ηγέτες των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, τα επαγγελματικά στελέχη τους και όσοι εκ των οπαδών τους φορούν… κομματικά γυαλιά…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΛΛΑΣ. Όχι βέβαια η ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα, για τη μικρή μας χώρα μιλάω, και… επί τη ευκαιρία, σας καλώ να το σκεφτείτε και να απαντήσετε: Είναι Δεξιό ή Αριστερό κόμμα η ΝΔ του Μητσοτάκη; Ούτε δεξιό, αν το συγκρίνουμε με τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα της μεταπολίτευσης (τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ας πούμε, ή την μετά ΠΑΣΟΚ ΝΔ του Κώστα Καραμανλή), ούτε Αριστερό, αν δεν το συγκρίνουμε με τα μετακομμουνιστικά κόμματα της μεταπολίτευσης, (το μετα - Ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και το under construction κόμμα του Τσίπρα, την ΕΛ.Α.Σ.), είναι η γνώμη μου. Πολιτικά – ιδεολογικά, η σημερινή ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη – κυβερνόν κόμμα υποθηκευμένο απολύτως στα συμφέροντα των ολιγαρχών του πλούτου που, επί επταετίαν, στηρίζουν τον πρωθυπουργό - πρόεδρό του προκειμένου να τους εξυπηρετεί – είναι ένα υβριδικό κομματικό μόρφωμα με δεξιό κορμό, ακροκεντρώο εγκέφαλο και ακροδεξιές απολήξεις που, επικοινωνιακά, εν όψει εκλογών και όχι μόνο, πλασάρεται ως… κεντρώο.
Από την άλλη, και την Ε.Λ.ΑΣ. του Τσίπρα, με βάση τα μέχρι στιγμής «δείγματα γραφής» της πολιτικής ρητορείας του δημιουργού της, δεν τη λες ούτε αριστερό – ούτε δεξιό κόμμα, αφού κι αυτό, όπως η ΝΔ του Μητσοτάκη, σε τίποτα δεν θα θυμίζει ούτε τα δεξιά ούτε τα αριστερά μετακομμουνιστικά κόμματα της μεταπολίτευσης. Πολιτικά – ιδεολογικά, απ’ ό,τι φαίνεται και απ’ ότι μπορούμε να συμπεράνουμε με… πυξίδα την πολιτική και ιδεολογική μυθολογία που συνοδεύει τον συριζέϊκο και μετά - συριζέϊκο βίο και την πολιτεία του κατασκευαστή της, η Ε.Λ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα θα είναι (κατά πάσα πιθανότητα) ένα υβριδικό, επίσης, κομματικό μόρφωμα με μετά – συριζέϊκο κορμό, εγκέφαλο και άκρα (κατ’ εικόνα και ομοίωση του ιδρυτή του, αν δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ) που επικοινωνιακά, εν’ όψει εκλογών και όχι μόνο, θα πλασάρεται ως κεντροαριστερό, ακόμα και ως… κεντρώο.
«Και πού οφείλεται αυτός ο ξαφνικός… έρωτας Δεξιάς και Αριστεράς για το πολιτικό Κέντρο;», θα ρωτήσει εύλογα ο αναγνώστης. «Κέντρο είναι ο βαθμός μηδέν της πολιτικής», απαντά η ομάδα των πολιτικών επιστημόνων που συνυπογράφει την περίφημη «Μικρή Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια», εξηγώντας ότι «στην πραγματικότητα, Κέντρο σημαίνει δύο πράγματα. Ή είναι, απλά και καθαρά, ένα καμουφλάρισμα της Δεξιάς ή είναι το γεωμετρικό σημείο προς το οποίο τείνουν οι μετριοπαθείς τής δεξιάς και οι μετριοπαθείς της Αριστεράς, όταν αποσπώνται από τούς εξτρεμιστές των αντίστοιχων παρατάξεών τους και προσπαθούν να κυβερνήσουν μαζί. Ό κατάλληλος όρος είναι τότε «κεντρισμός».
Κεντρισμό εν όψει εκλογών, λοιπόν, επιχειρούν οι Μητσοτάκης και Τσίπρας μέσω των ιδεολογικά καμουφλαρισμένων κομμάτων τους, προκειμένου να υποκλέψουν κεντροαριστερή πελατεία ο πρώτος απ’ τον δεύτερο και κεντροδεξιά ο δεύτερος απ’ τον πρώτο αντίστοιχα, μήπως και καταφέρουν να… ξανακυβερνήσουν την Ελλάδα της απόλυτης πολιτικής κρίσης. Αυτά, στο πλαίσιο μιας γενικότερης πολιτικοοικονομικής δυστοπίας, όπου οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν τα προγράμματα και τους κανόνες μακροοικονομικής φύσης που θέτει η Κομισιόν, και όπου τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς γίνονται όλο και πιο θολά, όλο και πιο ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών των κυβερνόντων ή μη κομμάτων. Με αποτέλεσμα, οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί «Δεξιάς – Αριστεράς» να καθίστανται πλέον… αόρατοι δια γυμνού οφθαλμού. Να τους «βλέπουν» και να τους «ενδύονται» μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί ηγέτες των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, τα επαγγελματικά στελέχη τους και όσοι εκ των οπαδών τους φορούν… κομματικά γυαλιά.
Κυριακή 30 Αυγούστου 2026
H σκληρή αλήθεια για τον Πάνο Βλάχο
Ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ του Άρη Δημοκίδη για τον πολυσυζητημένο ηθοποιό και τραγουδοποιό - με τη συμμετοχή του ίδιου.
Στο σημερινό ηχητικό ντοκιμαντέρ ο Άρης Δημοκίδης συζητά με τον Πάνο Βλάχο για την καλλιτεχνική του πορεία που ως εξέλιξη είναι ασυνήθιστη, καθώς έχει πολλές διαφορετικές πλευρές, δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη όμως για τα δεδομένα της εποχής, μια και έχει τα βασικά χαρακτηριστικά της σόσιαλ κουλτούρας: η δημοσιότητα προέρχεται κυρίως από εκεί και διχάζει, έχοντας φανατικούς υποστηρικτές και haters.
Συνεργάτις περιεχομένου: Ελένη Καλέση
Μουσική επένδυση: Nalyssa Green / Pan Pan / New*Deal / Teo x3 / Petros Satrazanis / Epidemic Sound / Βασίλης Κωστάκης/Armagos/ METAMAN
*Τα αποσπάσματα απ’ την ΕΡΤ προέρχονται απ’ το Αρχείο της ΕΡΤ, το οποίο ευχαριστούμε θερμά για την άδεια χρήσης
Συνεργάτις περιεχομένου: Ελένη Καλέση
Μουσική επένδυση: Nalyssa Green / Pan Pan / New*Deal / Teo x3 / Petros Satrazanis / Epidemic Sound / Βασίλης Κωστάκης/Armagos/ METAMAN
*Τα αποσπάσματα απ’ την ΕΡΤ προέρχονται απ’ το Αρχείο της ΕΡΤ, το οποίο ευχαριστούμε θερμά για την άδεια χρήσης
Χανιά: Είπε “Free Palestine” και της έστειλαν την Ασφάλεια!
Τα καρακόλια της κυβέρνησης του Μητσοτάκη έχουν ξεφύγει! Οι υποκλίσεις των πολιτικά ελεεινών συνοδοιπόρων του Νετανιάχου και του κράτους – δολοφόνος του Ισραήλ έχουν ξεπεράσει κάθε όριο γλίτσας!
Οπως καταγγέλλεται από επαγγελματία στα Χανιά (τα στοιχεία στη διάθεση του Ημεροδρόμου) δέχτηκε επίσκεψη από την… Ασφάλεια γιατί… τόλμησε να πει σε Ισραηλινούς τουρίστες που βρέθηκαν στο μαγαζί την… τρομοκρατική φράση “Free Palestine”!
Το θέμα καταγράφηκε στα Χανιώτικα Νέα από όπου και το μεταφέρουμε:
«Αποτελεί συνταγματικό μου δικαίωμα να στηρίζω ένα ελεύθερο Παλαιστινιακό κράτος και να δηλώνω την αντίθεσή μου στη σφαγή που γίνεται εκεί από το Ισραήλ» δηλώνει στα “Χ.ν.” Χανιώτισσα επαγγελματίας (σ.σ. τα στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας μας) που δέχθηκε αρχικά διαδικτυακές επιθέσεις για την άποψή της και στη συνέχεια επίσκεψη από την Ασφάλεια Χανίων!
H συνομιλήτριά μας, γυρίζει τον χρόνο ενάμιση μήνα πίσω.
«Ήταν αρχές Ιουλίου και έρχεται στο κατάστημα ένα ζευγάρι νεαρής ηλικίας 30-35 ετών. Ενδιαφέρθηκαν να αγοράσουν κάτι και με ρώτησαν τι συσκευασία μπορώ να κάνω. Τους απάντησα ότι έχω “αεροπλαστ”, μπορώ να το αμπαλάρω και ότι θα χωρέσει μια χαρά στη τσάντα τους. Εκείνοι ήταν δύσπιστοι, “δεν σε πιστεύουμε” μου έλεγαν, τους το εξήγησα και πάλι, πιο αναλυτικά εκείνοι το ίδιο: «Δεν σε πιστεύω» μου λέει η γυναίκα, «γιατί δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο». Είχα αρχίσει πραγματικά να κουράζομαι και τους ρωτάω
«Από πού είστε ρε παιδιά;» και καμαρωτοί μου απαντάνε «Ισραήλ»! Τότε και εγώ τους λέω «Free Palestine». Έκαναν αμέσως κάτι γκριμάτσες και τους το επανέλαβα τρεις φορές: “ Free Palestine.”».
Το ζευγάρι αποχώρησε από το κατάστημα από την επόμενη όμως άρχισαν μια σειρά από δυσφημιστικά σχόλια στο maps.google σε βάρος της επαγγελματία και του καταστήματος της. «Χρησιμοποίησαν πολύ αρνητικά και αισχρά σχόλια, στην κριτική του μαγαζιού μου και προσωπικές βρισιές σε βάρος μου: Σκυλί, βρώμα και τέτοια, ευτυχώς τα κράτησα γιατί κάποιο διάστημα μετά τα αφαίρεσαν. Μετά από ένα μήνα, 13 του Αυγούστου, το απόγευμα, ήρθανε δύο κύριοι στο μαγαζί μου με πολιτικά. Μου έδειξαν πολύ σύντομα και βιαστικά μία αστυνομική ταυτότητα και μου είπαν πως ήλθαν να διερευνήσουν μια καταγγελία και αν ήλθαν κάτι Ισραηλινοί πριν από ένα μήνα και τους είπα Free Palestine. «Ναι», τους είπα. “Mα σοβαρά το παραδέχεστε;” με ξαναρώτησαν. “Μα φυσικά τους το είπα” και στη συνέχεια επέμεναν αν είμαι ιδιοκτήτης ή υπάλληλος. Τους το εξηγούσα ότι το μαγαζί είναι δικό μου και δεν έχω υπάλληλο και εκείνοι επέμεναν. Τους ρώτησα «Γιατί ρωτάτε τόσο επισταμένα;» Μου απάντησαν: «Γιατί θα έπρεπε να απολυθείς αν ήσουν υπάλληλος!”.»
Ο διάλογος συνεχίστηκε με την επαγγελματία να ξεκαθαρίζει πως «το Free Palestine δεν απευθύνεται στη θρησκεία, στη φυλή, στην ιδιότητα κάποιου. Είναι πολιτική μου άποψη και δήλωση μετανοίας δεν κάνω».
Μου λέει τότε ο αστυνομικός :
-»Μα γιατί λέτε free Palestine;»
-»Ε γιατί τη θέλω ελεύθερη.
– “Η Παλαιστίνη δεν είναι ελεύθερη . Και ποιος την έχει που δεν είναι ελεύθερη; Οι Εβραίοι Άρα απευθύνεστε ενάντια στους Εβραίους!”
Αυτός ο διάλογος έγινε μεταξύ μας και δεν πρόλαβα να πω αν θα έρχονταν να διερευνήσουν ανάλογη καταγγελία από Τούρκο, αν του έλεγα ότι είμαι υπέρ μιας Ελεύθερης Κύπρου”. Γνώριζα πολύ καλά ότι σε δύο ανάλογες περιπτώσεις που είχαν εκδικαστεί πέρυσι στην Αθήνα, οι άνθρωποι αθωώθηκαν στα δικαστήρια γιατί το free Palestine δεν είναι ρατσιστικό. Είναι συνταγματικό μου δικαίωμα να εκφράζω τη πολιτική, ιδεολογική μου άποψη! Πέρυσι το χειμώνα μπήκε ένα ζευγάρι και όταν τους ρώτησα από πού είναι και μου είπαν «Ισραήλ» και τους δήλωσα πως «δεν συμφωνώ με αυτά που κάνει η χώρα σας» . Μου απάντησε το παλικάρι: «κι εμείς δεν συμφωνούμε, γι’ αυτό δεν μένουμε στο Ισραήλ και μένουμε πλέον στην Ελλάδα». Ο λόγος μου δεν είναι αντιεβραϊκός, ούτε στρέφεται σε βάρος καμίας φυλής ή θρησκείας αλλά είναι καθαρά πολιτικός! Υποστηρίζω τη διεκδίκηση για ελευθερία και για κράτος ενός λαού, που σφαγιάζεται, γιατί αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη είναι σφαγή. Όσο ζω η ιδεολογία μου, η κοσμοθεωρία μου, η ανθρωπιά μου είναι να υποστηρίζω τον αδικημένο και αυτόν που ψάχνει ελευθερία.»
Πριν λίγες ημέρες υπήρξε επικοινωνία του δικηγόρου της με την Αστυνομία προκειμένου να ρωτήσει για την καταγγελία. «Δεν μας έδωσαν τίποτα εγγράφως, και όταν τους ρωτήσαμε κάτω από ποια εντολή ενήργησαν εφόσον δεν υπάρχει ποινικό αδίκημα, δεν υπήρχε μήνυση, αγωγή, μας είπαν πως έγινε διάβημα ή κάτι ανάλογο από τους Ισραηλινούς στην πρεσβεία τους και από εκεί στις Ελληνικές αρχές. Μας είπαν μάλιστα –αυτό ήταν το εντυπωσιακό– πως υπάρχουν πολλές τέτοιες καταγγελίες για διάφορους Χανιώτες» επισημαίνει και καταλήγει πως στόχος της δημοσιοποίησης των όσων έγιναν είναι για «να το μάθει ο κόσμος, να ξέρει τι συμβαίνει και να δράσει ανάλογα. Αυτή η τρομοκρατία δεν μπορεί να περάσει!»
… Πνίγηκε στα «ήρεμα νερά» η περιβόητη Διακήρυξη των Αθηνών!
Κατηγορούμε τώρα την Τουρκία για διαφωνία στην ερμηνεία της - Αποκαλυπτική η παρέμβαση της «τριπλέτας» Ροζάκη - Γεραπετρίτη - Διαμαντοπούλου
Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και δυστυχώς δικαιώνουν τις ισχυρότατες επιφυλάξεις που διατύπωσε η εφημερίδα μας από τις 9 Δεκεμβρίου του 2023, της Αγίας Αννης, όταν υπεγράφη στην πρωτεύουσα στο Μέγαρο Μαξίμου η Διακήρυξη των Αθηνών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Ούτε ο κύριος Μητσοτάκης απεδείχθη Ελευθέριος Βενιζέλος, όπως ονειρευόταν με ομιλίες του στον ΟΗΕ, ούτε ο πρόεδρος Ερντογάν εξελίχθηκε σε Ισμέτ Ινονού.
Από την επομένη της υπογραφής της συμφωνίας, η «Εστία», κόντρα σε όλους, επισήμανε ότι η διακήρυξη είναι προβληματική και εθνικά επικίνδυνη. Γράφαμε ότι σε συνδυασμό με τη Συμφωνία Σημίτη – Ντεμιρέλ της Μαδρίτης προέβλεπε τα εξής: «τα μέρη δεσμεύονται να απέχουν από κάθε δήλωση, πρωτοβουλία ή ενέργεια που θα μπορούσε να υπονομεύσει ή να απαξιώσει το γράμμα και το πνεύμα αυτής της διακήρυξης και να θέσει σε κίνδυνο τη διατήρηση της ειρήνης και της σταθερότητας της περιοχής».
Και προσθέταμε: «Η Συμφωνία της Μαδρίτης προέβλεπε “δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις. Δέσμευση διευθέτησης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, στη βάση της αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας».
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, υπό το φως
α) της νέας χθεσινής επιβεβαίωσής μας από την «Καθημερινή» ότι η Τουρκία θα απαιτήσει άδεια από την Ελλάδα και τη Γαλλία για την πόντιση του καλωδίου προς την Κύπρο μετά την είσοδο της Meridiam στην κοινοπραξία,β) την ανακοίνωση των εθνικών πάρκων της Τουρκίας στο Αιγαίο σε περιοχές μάλιστα γειτονικές εκείνων όπου θα στήσει πλωτές εξέδρες για υπεράκτια αιολικά (Καλλίπολη), το ελληνικό πολιτικό σύστημα ξυπνά από τον λήθαργο των «ήρεμων νερών»! Βλέπει πως με αφορμή την πόντιση καλωδίων γενικώς (αποκαλύψαμε με την υπογραφή του Αλέξανδρου Τάρκα πως Vodafone, Cosmote και ολλανδικό πλοίο ζήτησαν άδεια ή ενημέρωσαν την Τουρκία για ανάλογες εργασίες μετά την Κάσο) μπορεί να αποκοπεί η ναυσιπλοΐα μεταξύ ελληνικών νησιών και σπεύδει να εκφράσει απόψεις σταδιακής απαγκίστρωσης από την επονείδιστη Διακήρυξη των Αθηνών! De facto σε πρώτη φάση. Η οποία διακήρυξη θα τεθεί, σύμφωνα με τη διάσημη ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου, «στο ράφι». H δράση της «τριπλέτας» Ροζάκη – Γεραπετρίτη – Διαμαντοπούλου είναι αξιοπρόσεκτη.
Χθες ο κύριος Ροζάκης παραδέχθηκε ότι:
«1. Είναι σαφές ότι η Τουρκία κάνει μια διαφορετική ανάγνωση και ερμηνεία της Διακήρυξης των Αθηνών από την Ελλάδα. Θεωρεί δηλαδή ότι για κάθε ενέργεια της χώρας μας στο Αιγαίο θα πρέπει απαραιτήτως η τελευταία να την ενημερώνει και ίσως να ζητάει και τη συναίνεσή της. Ενώ η Ελλάδα διαβάζει τη Διακήρυξη ως ένα κείμενο που επιτρέπει στις δύο χώρες να προχωρούν σε νόμιμες ενέργειες στο Αιγαίο και μόνο στις περιπτώσεις αμφισβητούμενης νομιμότητας να ενημερώνει την απέναντι πλευρά. Αυτό εξάλλου είναι το λογικό, γιατί σε διαφορετική ανάγνωση οι δύο χώρες καθίστανται όμηροι η μία απέναντι στην άλλη.2. Το Διεθνές Δίκαιο δεν κάνει δεκτά τα θαλάσσια πάρκα εκτός της αιγιαλίτιδας ζώνης, αφού έχουν συνέπειες για την ελευθερία των θαλασσών, και συνεπώς οι ενέργειές της προσκρούουν στην ύπατη αυτή αρχή του Διεθνούς Δικαίου. (Ο καθηγητής θεωρεί αυτά τα πάρκα “μονομερή ενέργεια” της Τουρκίας).3. Αλλά ακόμα και αυτή η ελευθερία των ελευθεριών θα μπορούσε καταχρηστικά να επηρεαστεί, καθώς ο έλεγχος του περιβάλλοντος θα μπορούσε να οδηγήσει την Τουρκία σε ακραία μέτρα κατά αυτής της ελευθερίας, στην προσπάθειά της να εμποδίσει τον πλου σε πλοία με επικίνδυνο περιεχόμενο για το περιβάλλον ή να ασκήσει τη δικαιοδοσία της σε περιπτώσεις ατυχημάτων που επισυμβαίνουν στις ζώνες αυτές». (Εδώ δέχεται πρώτη φορά ότι η γείτων επιχειρεί να μετατρέψει σε τουρκική λίμνη το Αρχιπέλαγος και όχι εμείς σε ελληνική! Ξύπνησαν! Τους καλωσορίζουμε!)
Την Κυριακή ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης απέφυγε να απαντήσει στο ερώτημα του διευθυντή του «Βήματος» Περικλή Δημητρολόπουλου αν η διακήρυξη είναι «νεκρή» και χρησιμοποίησε αόριστο χρόνο όταν αναφερόταν σε αυτήν! Επισήμανε επίσης ότι οι Τούρκοι έχουν καταθέσει μόνον «συντεταγμένες» για τα πάρκα τους.
Αντιγράφουμε:
«ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και τη Διακήρυξη των Αθηνών; Να τη θεωρήσουμε νεκρή;
Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η Διακήρυξη των Αθηνών καθιέρωσε για πρώτη φορά έναν δομημένο διάλογο τριών πυλώνων. Ο δομημένος διάλογος λειτούργησε ως δίαυλος αποσυμπίεσης για τις σχέσεις των δύο χωρών. Βεβαίως, δεν αναμέναμε να εκλείψουν ως διά μαγείας οι διαχρονικές μας διαφορές – εξάλλου η ίδια η Διακήρυξη προέβλεπε ότι τα μέρη διατηρούν τις νομικές τους θέσεις. Ομως, σε ένα διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά ευμετάβολο και απρόβλεπτο, με διάχυτους πολέμους στην ευρύτερη γειτονιά μας, είναι σημαντικό να υπάρχει σαφές και καθορισμένο πλαίσιο επικοινωνίας και ειρηνικής επίλυσης των προβλημάτων μας. Και μάλιστα για πρώτη φορά με ρητή αποδοχή από την Τουρκία των παγκοσμίως αναγνωρισμένων αρχών του Διεθνούς Δικαίου (σ.σ. “Εστίας”: “προέβλεπε”).
(…) Τα τουρκικά περιβαλλοντικά πάρκα, όπως εξαγγέλθηκαν, είναι παράνομα και δεν παράγουν κανένα έννομο αποτέλεσμα διότι εκτείνονται πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων σε μη οριοθετημένα διεθνή ύδατα ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Βέβαια, τα σχετικά Προεδρικά Διατάγματα δεν περιλαμβάνουν όρους και περιορισμούς περιβαλλοντικής προστασίας, παρά μόνο συντεταγμένες».
Την ίδια μέρα συγκατοίκησε στις σελίδες του «Bήματος» με τον κύριο Γεραπετρίτη η υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία πρότεινε σωστά μέτρα στον κύριο Γεραπετρίτη, αλλά με τεράστια καθυστέρηση, όπως η κατάθεση συντεταγμένων και χαρτών και η ενημέρωση Ε.Ε. και ΟΗΕ – τους είχε προλάβει μέσα στον Αύγουστο ο Αντώνης Σαμαράς!
Εγραψε πολύ σωστά, επιτέλους για μια φορά, η κυρία Διαμαντοπούλου: «Τα τετελεσμένα δεν χρειάζονται πάντα μια κρίση. Μπορούν να δημιουργηθούν και από τη συνήθεια. Από μια γραμμή που επαναλαμβάνεται στους χάρτες. Από μια αρμοδιότητα που κάποιος επιχειρεί να ασκήσει, από τρίτους που προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους για να αποφύγουν προβλήματα. Ετσι, κάτι που δεν έχει διεθνή νομιμότητα μπορεί σταδιακά να αποκτήσει πρακτική κανονικότητα.
Παράλληλα, χρειάζεται οργανωμένη διπλωματική εκστρατεία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κάθε ελληνική πρεσβεία να παρουσιάσει στο αντίστοιχο υπουργείο Εξωτερικών πλήρη φάκελο: χάρτες, συντεταγμένες, νομική τεκμηρίωση και αλληλουχία των τουρκικών ενεργειών».
Είναι εντυπωσιακή η… σύμπτωση των τριών παρεμβάσεων με… πρώτο πιάτο την Τουρκία, ο όρος «τριπλέτα» είναι δημοσιογραφικός. Απομένει να δούμε τι θα πράξει η Ελλάς για τα 12 μίλια νοτίως της Κρήτης! Ο πειρασμός Γεραπετρίτη μοιάζει να υποχωρεί δεδομένης της μέχρι στιγμής απροθυμίας Ισραήλ και Αιγύπτου να μας καλύψουν. Το παρακολουθούμε. Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι η Γαλλία έχει υπογράψει συμφωνία με ρήτρα αμυντικής συνδρομής για την κυριαρχία μας. Οχι για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αν η Αγκυρα ζητήσει «επικοινωνία» με το κράτος της σημαίας των πλοίων που ποντίζουν το καλώδιο, δεν δεσμεύεται από τη Συμφωνία μας!
TO MONIMO ''επίδομα ειδικών καθηκόντων''!
Ο ΜΟΥΣΟΛΙΝΙΚΌΣ "ΠΟΤΗΡΟΚΟΥΒΑΛΗΤΉΣ", νυν ΠτΔ της "Ελληνικής" Αποικίας, έδωσε τα ρέστα του και πάλι....ανίκανος να υπερβεί έστω και τους τύπους της Πελατειακής Εθνικοφροσύνης.... αποφάσισε μόνιμο "επίδομα ειδικών καθηκόντων"!!! για ΟΛΟΥΣ όσοι έχουν μόνιμη θέση στην όλη Προεδρία της Δημοκρατίας....έως 300 ευρώ το ρεγάλο, αφού πια δεν αρκεί ένας κουραμπιές για το ψηφοδέλτιο!
Η αρχαία κομματαρχικη κουλτούρα των "δικών μας παιδιών", σε μια "υψηλού επιπέδου" εφαρμογή της...κόστος για το Ελληνικό Κράτος, μόνο για το 2026 600.000 ευρώ ...
θα μου πεις μικρό ποσό (μπροστά στον ΟΠΕΚΕΠΕ!!), ναι αλλά το θέμα δεν αφορά μόνο το δημόσιο χρήμα και τα κίνητρα διάθεσής του, αφορα και την εξοργιστική ανηθικότητα των προνομίων όταν οι εργαζόμενοι, οι Έλληνες πολίτες, στο 50% δε μπόρεσαν λόγω απενταρίας να πάνε έστω ένα Σ/Κ διακοπές....ναι, ΑΝΗΘΙΚΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ σε όλη την κλίμακα: από "πορτοφολάδες" μέχρι μεγαλοκαρχαρίες με Πόρσε και Φεράρι!
Ο παλαιοπολιτικάντης ακροδεξιός "Γκρούεζας", ναι μεν αποκαλύπτει, δια της συγκεκριμένης του ευτέλειας, τον εκλογικό πανικό της Ξενόδουλης Δεξιάς των "Σπετσών", αλλά, το βαθιά σημαντικό, δείχνει την οπισθοδρόμηση του πολιτικού πνεύματος στο πλαίσιο της καλπάζουσας Αποικιοποίησης...(επιδιώκουν να) είμαστε μια χώρα/χώρος με τυπική δημοκρατία και ουσιαστικά με συνθήκες Αποικιακής Διοίκησης...όπου βέβαια κανόνας είναι το "αυτό γουστάρω" του "Επιστάτη" ώστε να δημιουργούνται "ειδικοί στρατοί"...
Μια διεφθαρμένη Μεσογειακή Μπανανία όπου διορισμένοι νοσταλγοί της "μακρονησιώτικης κοινωνικής γαλήνης", σπέρνουν Θύλακες Προνομίων, που λειτουργούν σαν άτυπη νόθευση της κοινωνικής βούλησης, ένας άλλου τύπου μισθοφορισμός...κι αυτά τα Σουργελα μιλούν για Δημοκρατία, κι όλοι οι άλλοι του Πολιτικού Κόσμου δεν τους παίρνουν με τις πέτρες!...
Πηγή: Facebook
μέσω www.press-gr.com
H Σαουδική Αραβία οφείλει 6 εκατ. ευρώ για τους Patriot
Η Αθήνα περιμένει από το Ριάντ την αποπληρωμή του χρέους, ενώ το λειτουργικό κόστος του αντιπυραυλικού συστήματος ανέρχεται μόνον για το προηγούμενο δίμηνο σε 755.920 ευρώ.
Σε βαθύ γεωπολιτικό και οικονομικό γρίφο εξελίσσεται η ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή. Πρόσφατες διαρροές από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας (ΥΠΕΘΑ) φέρνουν στο φως ένα σοβαρό ενδεχόμενο πρόωρης απόσυρσης και επιστροφής της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot από τη Σαουδική Αραβία. Η αποστολή στο Γιανμπού, η οποία αποτελούσε επί χρόνια την κορωνίδα της αμυντικής εξωστρέφειας της Αθήνας, τελεί υπό ριζική αναθεώρηση. Καθώς ο επαναπατρισμός εξετάζεται πλέον σοβαρά, το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει είναι ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό, ειδικά μετά τη διπλωματική ψυχρότητα που προκάλεσε η προσχώρηση του Ριάντ στο πρόσφατο «Σύμφωνο της Μέκκας».
Το οικονομικό σκέλος της αποστολής παραμένει υψηλό και ήδη σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ», η Σαουδική Αραβία χρωστάει στην Ελλάδα 6.000.000 ευρώ. Παράλληλα, σύμφωνα με τις αποφάσεις ανάληψης υποχρέωσης του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) στη «Διαύγεια», οι εγκριθείσες τρέχουσες πιστώσεις μόνον για το προηγούμενο δίμηνο ανέρχονται σε 755.920 ευρώ. Οι δαπάνες αυτές αφορούν τη μηνιαία κάλυψη αναγκών του προσωπικού για τον Ιούνιο (234.780 €) και τον Ιούλιο (243.660 €), ειδικές αποζημιώσεις στελεχών ύψους 268.800€, καθώς και κονδύλια για πρώτες ύλες ιματισμού.
Η συμφωνία
Μέχρι σήμερα, η επίσημη γραμμή βασιζόταν στη διμερή συμφωνία που όριζε ότι το Ριάντ καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων της αποστολής. Βάσει αυτής, η Σαουδική Αραβία ανέλαβε τη διαμονή, τη διατροφή, τη μεταφορά και την τεχνική αναβάθμιση των ελληνικών συστημάτων.
Στην πράξη, το ελληνικό Δημόσιο προκαταβάλλει τα ποσά αυτά μέσω των δικών του κωδικών και στη συνέχεια αποζημιώνεται απολογιστικά από το Ριάντ. Ωστόσο, το διπλωματικό σκηνικό ανατράπηκε άρδην μετά την υπογραφή του «Συμφώνου της Μέκκας», μιας περιφερειακής συμφωνίας στην οποία προσχώρησε πρόσφατα η Σαουδική Αραβία, προκαλώντας έντονη ενόχληση στην Αθήνα. Η κίνηση αυτή του Ριάντ, η οποία ευνοεί νέες στρατηγικές ισορροπίες και προσεγγίσεις με τρίτες χώρες που δεν ευθυγραμμίζονται με τα ελληνικά συμφέροντα, θεωρήθηκε από την Αθήνα μια έμμεση μετατόπιση της Σαουδικής Αραβίας από το πνεύμα της στενής αμυντικής σύμπραξης με την Ελλάδα.
Η δυσαρέσκεια για το «Σύμφωνο της Μέκκας» αποτελεί, σύμφωνα με αναλυτές, τον βασικό καταλύτη για τις διαρροές περί πρόωρου τερματισμού της αποστολής. Επιπρόσθετα, όπως έχουν ήδη επισημάνει «ΤΑ ΝΕΑ», οι Σαουδάραβες αρνήθηκαν ήδη κατηγορηματικά να χρηματοδοτήσουν την αναβαθμισμένη συντήρηση και τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών πυραυλικών συστημάτων Patriot που είχαν υποσχεθεί, βάζοντας ένα ακόμα λιθαράκι στη διαφαινόμενη απόφαση του επαναπατρισμού των πυραύλων.
Ισορροπία
Η προοπτική μιας τέτοιας ρήξης αλλάζει ριζικά τα οικονομικά δεδομένα. Εάν η πυροβολαρχία αποσυρθεί εσπευσμένα, παραμένει νομικά και οικονομικά μετέωρο αν η Σαουδική Αραβία θα δεχθεί να καλύψει το σύνολο των απολογιστικών δαπανών ή αν θα ενεργοποιηθούν ρήτρες που θα αφήσουν τον λογαριασμό στην ελληνική πλευρά.
Από επιχειρησιακή σκοπιά, στρατιωτικοί κύκλοι τονίζουν ότι η επιστροφή της συστοιχίας είναι επιβεβλημένη για την ενίσχυση της εγχώριας αντιαεροπορικής ομπρέλας στο Αιγαίο. Εντούτοις, η πολιτική διάσταση κυριαρχεί. Η Αθήνα καλείται τώρα να ισορροπήσει ανάμεσα στην απάντηση προς το Ριάντ για το «Σύμφωνο της Μέκκας» και στην αποφυγή μιας οικονομικής «μαύρης τρύπας».
Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν ο επαναπατρισμός, εάν και όποτε αυτό πραγματοποιηθεί, θα γίνει με ομαλούς οικονομικούς όρους ή αν ο έλληνας φορολογούμενος θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα μιας διπλωματικής ψυχρότητας στη Μέση Ανατολή.
Πηγή: www.tanea.gr
Σάββατο 29 Αυγούστου 2026
Φωτογράφισέ με
Η ιερή αγελάδα των προσωπικών δεδομένων καταλήγει σταδιακά σε Ιερά Εξέταση για την ανθρώπινη ελευθερία και κυρίως για τη λειτουργία του δικαιώματος στo πραγματικό του πλαίσιo,
Κώστας Βαξεβάνης
Αύγουστος στη Λισσαβώνα. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται στον πεζόδρομο της Rua Cor-de-Rosa, κάτω από τις πολύχρωμες ομπρέλες που δίνουν εικαστική διάσταση και κυριολεκτικά χρώμα στη μεσημεριανή βόλτα. Οι περισσότεροι φωτογραφίζουν και φωτογραφίζονται μπροστά στο χαρούμενο φόντο. Προφανώς είμαι ένας από αυτούς.
Στην παρέα μπροστά μου μια κοπέλα έχει στραμμένη την πλάτη ενώ ο σύντροφός της κινεί συνεχώς το χέρι του πίσω από την πλάτη της φορώντας ένα ακριβό ρολόι. Το καρέ είναι καταπληκτικό και αποφασίζω να κάνω μερικά κλικ (η πλάτη και το χέρι με το ρολόι που βλέπετε στη σελ. 1), ενώ ταυτόχρονα σκέφτομαι μια στωική λεζάντα όπως «Μην εμπιστεύεσαι τον χρόνο. Χτυπάει πισώπλατα». Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ενώ βλέπω τις φωτογραφίες που τράβηξα έρχεται δίπλα μου μια κυρία και με ρωτά επιτακτικά: «Tους γνωρίζεις αυτούς μπροστά σου;».
Σαστισμένος στην αρχή απαντάω «όχι» και αυτή συνεχίζοντας στον ίδιο επικριτικό τόνο μου λέει: «Απαγορεύεται να φωτογραφίζεις». Την κοιτάω με βλέμμα αφελούς και βλάκα ταυτόχρονα και της απαντώ: «Α, ναι;». Η κυρία αποχωρεί με αυταρέσκεια ότι έπραξε το καθήκον της κι εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πως τέρατα της φωτογραφίας του δρόμου όπως οι Henri Cartier-Bresson, Robert Frank, Garry Winogran, William Klein, Josef Koudelka, Daido Moriyama, Bruce Gilden δεν θα είχαν δώσει τίποτα από την τέχνη και τη ματιά τους στον κόσμο επειδή απλώς απαγορεύεται να φωτογραφίζουν.
Το περιστατικό ήταν ένα απλό περιστατικό και η παραίνεση της κυρίας ίσως στους περισσότερους να φαντάζει σήμερα λογική. Το «με ποιο δικαίωμα φωτογραφίζεις» φαίνεται ως η υπεράσπιση ενός προσωπικού δικαιώματος που δίνει αέρα στη δημοκρατία. Τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα ή μάλλον η επέκτασή τους προς πάσα κατεύθυνση δεν παράγει αυτοδίκαια δημοκρατία, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε απειλή.
Η ιερή αγελάδα των προσωπικών δεδομένων καταλήγει σταδιακά σε Ιερά Εξέταση για την ανθρώπινη ελευθερία και κυρίως για τη λειτουργία του δικαιώματος στo πραγματικό του πλαίσιo, δηλαδή μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Δεν υπάρχει δικαίωμα εν κενώ, εκτός κοινωνίας και κοινωνικής λειτουργίας.
Το «δικαίωμα» όμως ξαφνικά μετατρέπεται σε προσωπική υπόθεση, αποστειρωμένη λειτουργία και (κυρίως) σε κάτι που ορίζεται μονομερώς και επικυρώνεται νομικά με άδειες.
Εδώ και χρόνια έχω έναν προβληματισμό: τι είναι αυτό που κάνει τους πολίτες να γίνονται ευαίσθητοι σε ό,τι αφορά δικαιώματα «προσωπικού πεδίου» αλλά αδιάφοροι σε καθοριστικά δικαιώματα που καθορίζουν ακόμη και τη βιολογική τους ύπαρξη; Γιατί το δικαίωμα στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό δημιουργεί κινήματα (και καλώς) αλλά το δικαίωμα να ζεις με ευπρέπεια, έχοντας κοινωνικές πρόνοιες που έχεις πληρώσει με τους φόρους σου, είναι στη συνείδησή μας ένα ανεκπλήρωτο δικαίωμα που δεν αξίζει να μάχεσαι; Για να πάω στην κυρία της Rua Cor-de-Rosa που με επέκρινε, πόσο πιθανό είναι να αγανακτήσει με την εικόνα ενός εξαθλιωμένου ανθρώπου που είναι ξαπλωμένος στον δρόμο και δεν έχει να φάει και να ζητήσει τα ρέστα, όπως έκανε με τη φωτογράφιση; Γιατί δείχνουμε να παράγουμε μαχητικότητα για κατηγορίες δικαιωμάτων και παραβλέπουμε τα θεμελιώδη;
Η υπεράσπιση των «νέων» προσωπικών δικαιωμάτων δεν φαίνεται απλώς αναντίστοιχη με τη μάχη για τα κοινωνικά δικαιώματα, αλλά συρρικνώνει τον δημόσιο χώρο, τον καταργεί σαν να υπάρχω εγώ και το δικαίωμά μου. Το οποίο είναι αυθύπαρκτο, ανεπηρέαστο και αποτέλεσμα της όποιας (ακόμη και της αυθαίρετης) βούλησης. Αν πρέπει να το δούμε πιο γενικά, η δημοκρατία μετατρέπεται σταδιακά σε υπεράσπιση του προσωπικού χώρου σε βάρος του κοινωνικού. Αυτή η ιεράρχηση δεν είναι τυχαία. Ο άνθρωπος εκπαιδεύεται για να αντιλαμβάνεται εγωιστικά τον εαυτό του ως ένα κέντρο (ίσως και του κόσμου ολόκληρου), να απολυτοποιεί τη βούλησή του και να μην τη συσχετίζει με τη βούληση των γύρω του, ενώ ταυτόχρονα τοποθετεί την πρόοδο σε πορεία ανεξάρτητη από όσα συμβαίνουν δίπλα του. Εν ολίγοις εκπαιδεύεται να παραβλέπει οτιδήποτε κοινωνικό, ακόμη και το δικαίωμα.
Ας επιστρέψουμε όμως στην απαγορευμένη κατά την κύρια φωτογράφιση. Οταν μπήκα στη δημοσιογραφία πριν από σαράντα περίπου χρόνια, οι αστυνομικοί (όπως κάνουν πάντα) προσπαθούσαν να απαγορεύσουν την καταγραφή σε διάφορα περιστατικά. Τότε το δημοσιογραφικό επιχείρημα ήταν η αρχή «ό,τι είναι σε δημόσιο χώρο και δεν οδηγεί σε προσβολή καταγράφεται». Ο δημόσιος χώρος στον οποίο κινούμαστε είναι χώρος όπου υπάρχει συνύπαρξη, αλληλεπίδραση, παρατήρηση και καταγραφή. Ο,τι εμφανίζουμε δημοσίως εν δυνάμει μπορεί να παρατηρηθεί από το σύνολο των ανθρώπων του πλανήτη.
Ο άνθρωπος που περπατάει σε έναν δρόμο μπορεί να παρατηρηθεί από τον καθένα. Αν ήταν πρακτικά δυνατό, καθένας από τα οκτώ δισεκατομμύρια κατοίκων του πλανήτη θα μπορούσε να τον δει. Δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε αυτό ούτε οι άνθρωποι κυκλοφορούν με κουκούλες.
Ακόμη τουλάχιστον. Ο άνθρωπος ανήκει στο κοινωνικό σύνολο και στον δημόσιο χώρο. Οι πράξεις που συνθέτουν την ιδιωτικότητά του αφορούν συγκεκριμένα και προσδιορισμένα πράγματα. Γι’ αυτό υπάρχει άλλωστε το οικογενειακό άσυλο και το άσυλο της κατοικίας. Αυτά δεν επεκτείνονται κατά το δοκούν για να καταργήσουν τον δημόσιο χώρο.
Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα δεν μπορεί να γίνει δικαίωμα ιδιοκτησίας στη δημόσια εικόνα μας. Αυτό είναι μια πραγματικότητα και ταυτόχρονα μοναδικός τρόπος να συνυπάρχουμε. Προφανώς η καταγραφή δεν μπορεί να έχει στοιχεία εκμετάλλευσης και ευτελισμού του άλλου. Δεν μιλάμε απλώς για ένα δικαίωμα αλλά για ηθικούς κανόνες.
Σήμερα γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπίζεται το δικαίωμα ως μια διαδικασία που αφορά τον προσωπικό χώρο ο οποίος μάλιστα δεν αλληλεπιδρά ούτε συνθέτει κάτι γενικότερο από το εγώ μας. Το δικαίωμα, ακόμη και αυτό που συνηθίσαμε να αποκαλούμε προσωπικά δεδομένα, δεν είναι αποστειρωμένη απαγόρευση που δεν έχει σχέση με την κοινωνία.
Κάθε δικαίωμα ακουμπά στην κοινωνία, που αποκτά και υπόσταση, σεβασμό και χρησιμότητα Δεν είναι μια εφεύρεση ευαίσθητων δικαιωματιστών. Το δικαίωμα, η ηθική υπόσταση που έχει, δεν είναι θέμα άδειας που δίνεται ή δεν δίνεται. Υπάρχει εντός της κοινωνίας. Δεν καταργούμε την κοινωνία για να έχει ισχύ το «δικαίωμά» μας.
Η προσωπική συμπεριφορά δεν αποτελεί απαραιτήτως προσωπικό δεδομένο. Συνθέτει την κοινωνική ζωή και τη δημόσια παρουσία μέσω της οποίας υπάρχουμε. Η προσπάθεια τυποποίησης στο πλαίσιο απαγορεύσεων δεν είναι δημοκρατία αλλά μια νέου τύπου επιβολή για το τι πρέπει ή δεν πρέπει.
Μοιάζει με ειρωνεία ότι την ώρα που θεωρούμε τα πάντα προσωπικά δεδομένα για να περικλειστούμε σε έναν εγωπαθή κόσμο και όχι για να προστατεύσουμε δικαιώματα παραδίδουμε τα προσωπικά μας δεδομένα και τις συνήθειές μας αυτοβούλως σε τρίτους. Εταιρείες διαχείρισης των πληροφοριών μας, big data, μέσω αλγόριθμων κάνουν εξόρυξη των δεδομένων και συνθέτουν το ψυχολογικό μας προφίλ. Μπορούν έτσι να μας ελέγξουν και να μας χειραγωγήσουν.
Ο παραλογισμός που διέπει τον ευαίσθητο δικαιωματισμό (και γίνεται μάλιστα νόμος στο όνομα της ευαισθησίας) φαίνεται σε ένα παράδειγμα που συνηθίζω να λέω: ο ήρωας μιας ταινίας αποκαλύπτει στον φίλο του ότι ο αδερφός του είναι serial killer κι έχει σκοτώσει 20 ανθρώπους. «Και συ πού το ξέρεις;» τον ρωτάει αυτός σαστισμένος. «Διάβασα το ημερολόγιό του» απαντά ο φίλος του. «Είναι δυνατόν, διάβασες το ημερολόγιό του, παραβίασες τα προσωπικά του δεδομένα;» είναι το μεγάλο ερώτημα γεμάτο ευαισθησία απέναντι φυσικά σε 20 φόνους στην κοινωνία.
Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα δεν μπορεί να γίνει δικαίωμα ιδιοκτησίας στη δημόσια εικόνα μας. Αυτό είναι μια πραγματικότητα και ταυτόχρονα μοναδικός τρόπος να συνυπάρχουμε. Προφανώς η καταγραφή δεν μπορεί να έχει στοιχεία εκμετάλλευσης και ευτελισμού του άλλου. Δεν μιλάμε απλώς για ένα δικαίωμα αλλά για ηθικούς κανόνες
Ισραηλινή Ακροδεξιά και αντισιωνιστική Αριστερά
Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου 2023, η δράση Ισραηλινών Εβραίων εθνικιστών ρίχνει λάδι στη φωτιά του μίσους
του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ
Φιλοξενούμε στο «Χωρίς Εφημερίδα» ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Βίκτωρα Ελιέζερ, γενικού γραμματέα του ΚΙΣΕ (Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος). Ας διαβαστεί από όσους νοιάζονται για την διαρκώς κλιμακούμενη βία στη Δυτική Όχθη και την παγκόσμια αντιπαράθεση μεταξύ υποστηρικτών του Ισραήλ απ’ τη μια μεριά και της Παλαιστίνης από την άλλη. Ο συγγραφέας του κειμένου ανήκει φυσικά στη μια πλευρά. Αλλά όσα λέει, δίνουν απ’ αυτή την πλευρά μια ερμηνεία του σημερινού αδιεξόδου. Γιατί μπορεί ο ίδιος να εκπροσωπεί τους Έλληνες Εβραίους, αλλά δεν διστάζει να ενοχοποιήσει τους Ισραηλινούς εθνικιστές και να καταγγείλει τους σχεδιασμούς Νετανιάχου, υποστηρίζοντας μια πολιτική που θα δίνει λύση συνύπαρξης του Ισραήλ και της Παλαιστίνης. Γιατί πράγματι, εκεί που συναντιούνται οι φανατικοί των δύο πλευρών είναι ότι δίνουν μάχη εξόντωσης του αντιπάλου, εφόσον θεωρούν ασύμβατη τη λύση των δύο κρατών. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που και στην Ευρώπη χωρίζονται στα δύο και αλληλοαποκλείονται οι υποστηρικτές της Παλαιστίνης και του Ισραήλ, ενώ όσοι δεξιοί πολιτικοί θεωρούν ότι είναι πλέον «ντεμοντέ» η παραδοσιακή «αντισιωνιστική» (δηλαδή αντισημιτική) τους καριέρα, οδηγούνται στην επιλογή να μετατραπούν σε οπαδούς της ισραηλινής Ακροδεξιάς. Με πιο γνωστή περίπτωση, την πολιτική καρικατούρα του Άδωνη Γεωργιάδη. Διαβάστε λοιπόν το κείμενο του κ. Ελιέζερ. Δείτε και τις τρεις πηγές του, αφιερώνοντας λίγο χρόνο στο διάβασμα της ομιλίας της Φάνια Οζ-Σαλτσμπέργκερ στην Οξφόρδη. Και ίσως συμφωνήσετε ότι αξίζει να παλέψει κανείς για μια «τρίτη λύση», αντίθετη από τις δύο φανατικές πλευρές που οδηγούν μόνο στη βία, τον θάνατο και την καταστροφή.Δ.Ψ.
Βίντεο που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να δείχνει ένα τζαμί να καίγεται μαζί με γκράφιτι που ζητούν εκδίκηση στο χωριό Κούσρα, νότια της Ναμπλούς, στη Δυτική Όχθη, μετά από μια φερόμενη επίθεση εποίκων, στις 26 Ιουλίου 2026. Στιγμιότυπο οθόνης μέσω X.
Τα τελευταία σχεδόν τρία χρόνια, λίγες μόνο μέρες μετά το Μαύρο Σάββατο της 7ης Οκτωβρίου 2023, το κύμα μίσους εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ έχει αυξηθεί ραγδαία και έχει οδηγήσει σε δολοφονική βία εναντίον Εβραίων στην Ευρώπη, στην Αμερική και στην Αυστραλία.
Ταυτόχρονα όμως αναπτύσσεται ένα κύμα εβραϊκής εθνικιστικής βίας που εκδηλώνεται στα εδάφη της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη, με αποκορύφωμα μια δήθεν βόλτα Ισραηλινών εποίκων την Πέμπτη 23 Ιουλίου που προκάλεσε τον θάνατο 2 Εβραίων και 4 Παλαιστινίων.
Κι αν για το μίσος εναντίον των Εβραίων και του Ισραήλ, αρκούν πλεκτάνες, συνωμοσίες και ψευδείς ειδήσεις, η δράση Ισραηλινών Εβραίων εθνικιστών ρίχνει λάδι στη φωτιά του μίσους. Δεν χρειάζεται άλλωστε να είσαι «προοδευτικός» αριστερός για να απεχθάνεσαι τον Ισραηλινό εθνικιστή που κακοποιεί Παλαιστίνιους ή βανδαλίζει τζαμιά. Η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών πολιτών αποκηρύσσει αυτούς τους τύπους που δεν απέχουν πολύ από τους κοινούς τρομοκράτες.
Η βία Ισραηλινών εθνικιστών υπήρχε και στο παρελθόν. Το Ισραήλ άλλωστε είναι μια χώρα δυτικού τύπου και, όπως ακριβώς σε ολόκληρη τη Δύση, υπάρχουν και φασίστες. Η διαφορά όμως, από το παρελθόν είναι ότι όσοι ασκούσαν βία συλλαμβάνονταν και η Ισραηλινή Δικαιοσύνη επέβαλλε τις προβλεπόμενες ποινές. Η κυβέρνηση, ο στρατός, η αστυνομία λειτουργούσαν για να περιορίσουν την εθνικιστική βία. Σήμερα όμως, το πρόβλημα επιδεινώνεται, επειδή αυτή η μερίδα των Εθνικιστών Εποίκων (διότι υπάρχουν και πολλοί Εβραίοι έποικοι στη Ζώνη C, όπως διαμορφώθηκε στις συμφωνίες του Όσλο, που συμβιώνουν αρμονικά με τους Παλαιστίνιους κατοίκους) εκμεταλλεύονται την ανοχή της κυβέρνησης και την υποστήριξη που λαμβάνουν από ορισμένους υπουργούς της, παρά τις συστάσεις της στρατιωτικής διοίκησης για την αυστηροποίηση των μέτρων εναντίον τους προκειμένου να αποφεύγονται εντάσεις με τον παλαιστινιακό πληθυσμό.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, αναδεικνύεται το πνεύμα της ισραηλινής Ακροδεξιάς που ουδεμία σχέση έχει με τη σιωνιστική ιδέα, όπως διατυπώθηκε από τον Θεόδωρο Έρτσελ και τους σκαπανείς του εβραϊκού κράτους. Η ηγεσία του σιωνιστικού κινήματος αποδέχθηκε πλήρως την απόφαση του ΟΗΕ του 1947 για τη δημιουργία του εβραϊκού κράτους στα προκαθορισμένα σύνορα, δίπλα σε ένα αραβικό κράτος. Το σιωνιστικό κίνημα έκτιζε κάθε σπιθαμή γης του νεοσύστατου κράτους και καλλιεργούσε την έρημο για να τη μετατρέψει σε μια εύφορη κοιλάδα. Ούτε το 1948, ούτε το 1956, ούτε το 1967, ούτε το 1972 επιτέθηκαν οι Ισραηλινοί εναντίον των αραβικών κρατών, γιατί ακριβώς οι Ισραηλινοί δεν είχαν εδαφικές διεκδικήσεις έναντι κανενός. Το 1979, με την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με την Αίγυπτο, οι Ισραηλινοί –με πρωθυπουργό τον Μεναχέμ Μπέγκιν, ηγέτη και ιδρυτή του κόμματος Λικούντ του οποίου σήμερα ηγείται ο Μπενιαμίν Νετανιάχου– αποχώρησαν από την Έρημο του Σινά που είχαν καταλάβει το 1967, διαλύοντας ακόμα και τους οικισμούς που είχαν κτίσει. Το 2005 οι Ισραηλινοί –υπό την πρωθυπουργία του γνωστού «γερακιού» Αριέλ Σαρόν– αποχώρησαν από τη Λωρίδα της Γάζας και παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης στην Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία βέβαια το 2007 εξοστρακίστηκε από τη Χαμάς. Και το 2006 το Ισραήλ αποχώρησε από τον Λίβανο με βάση την απόφαση 1701 που προέβλεπε το τέλος του πολέμου. Το 2023 η Χαμάς προέβη στη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα και η Χεζμπολάχ επιτέθηκε ξανά πλήττοντας στόχους στη καρδιά ισραηλινών πόλεων. Ουδέποτε λοιπόν οι Ισραηλινοί διεκήρυσσαν ότι επιδιώκουν τον εκτοπισμό η την εξόντωση γειτονικών λαών. Αντιθέτως, επέδειξαν ετοιμότητα και αποχώρησαν από εδάφη που είχαν κατακτήσει μετά από πολέμους που τους επιβλήθηκαν, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιου είδους ηρεμία. Επέδειξαν όμως και αποφασιστικότητα για να προστατεύσουν τη ζωή και την ασφάλεια των Ισραηλινών πολιτών.
Εξαιρείται αυτής της πορείας η Ισραηλινή Εθνικιστική Δεξιά η οποία σήμερα επιχειρεί να προσδώσει στον σιωνισμό μορφή εδαφικού επεκτατισμού, εκτοπισμού πληθυσμών και κατάργηση του δημοκρατικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ για την εκπλήρωση μιας θεοκρατικής αντίληψης, σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι δικαιούνται να εγκαθίστανται σε όλα εκείνα τα εδάφη όπου σύμφωνα με τις γραφές υπήρχε εβραϊκή παρουσία. Σε αγαστή συνεργασία με την Ακροδεξιά και τα θρησκευτικά κόμματα, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός δεν δίστασε να νομοθετήσει διά της κυβερνητικής πλειοψηφίας νόμο που εξαιρεί τους φοιτητές των θρησκευτικών σχολών από τη στρατιωτική θητεία και να παραβιάσει τη θεμελιώδη αρχή της ισονομίας σε ένα κράτος Δικαίου.
Αυτή όμως είναι η μορφή του σιωνισμού που η μεγάλη πλειονότητα των Ισραηλινών και των Εβραίων της Διασποράς αποκηρύσσει, διότι το επιθυμητό είναι η περιφρούρηση των αρχών της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του κράτους του Ισραήλ, που διατυπώνει την απόφαση του εβραϊκού λαού για ένα εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος στη γη του Ισραήλ, στη Σιών, στο οποίο θα απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα όλοι οι πολίτες του, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής η θρησκεύματος, και τον διακαή πόθο του να επιτευχθεί η ειρήνη με τους γειτονικούς λαούς.
Το περιεχόμενο που αποδίδει στον σιωνισμό η Ισραηλινή Ακροδεξιά ταυτίζεται με εκείνο που διατυπώνει η Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά προκειμένου να τεκμηριώσει την ιδεοληψία της εναντίον του κράτους του Ισραήλ, τη δαιμονοποίησή του στη παγκόσμια κοινή γνώμη και τελικά την απομόνωσή του από τη διεθνή κοινότητα. Είναι το σημείο συνάντησης της ισραηλινής Ακροδεξιάς με την Ευρωπαϊκή Αντισιωνιστική Αριστερά. Οι μεν ενθαρρύνουν τις ιδεοληψίες των δε. Ο αντιαραβικός φανατισμός του ακροδεξιού ηγέτη Μπεν Γκβιρ και των οπαδών του τροφοδοτεί τον αντισιωνιστικό φανατισμό της
Ευρωπαϊκής Εβραιοφοβικής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που δεν διστάζει να στοχοποιεί κάθε Ισραηλινό πολίτη ως «εγκληματία πολέμου», και να στρέφει το βλέμμα της αλλού, όταν Χαμάς και Χεζμπολάχ σφάζουν και τρομοκρατούν Ισραηλινούς πολίτες, μόνο και μόνο επειδή ο φανατισμός τους αποσκοπεί στην καταστροφή του κράτους του Ισραήλ. Και όπως εύστοχα επεσήμανε η Fania Oz-Salzberger σε πρόσφατη ομιλία της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης («Defending Liberal Zionism: Pro-Israel, Pro-Palestine, Pro-Peace»),
Το κράτος του Ισραήλ υπάρχει. Και αν η ίδια η ύπαρξή του δεν αμφισβητούνταν, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του σιωνισμού ως ιδεολογίας. Κανένα άλλο εθνικό κράτος δεν διαθέτει σήμερα μια ενεργό ιδεολογία που να υπερασπίζεται την ίδια του την ύπαρξη. Για τον απλό λόγο ότι η ύπαρξή του δεν αμφισβητείται…
Το Ισραήλ σήμερα έχει να αντιμετωπίσει έναν αγώνα σε δύο μέτωπα… Αγώνα ενάντια στην εκστρατεία μίσους και στις συνωμοσίες εναντίον του Ισραήλ· και αγώνα ενάντια στην ισραηλινή Ακροδεξιά, η οποία είναι ο πιο σημαντικός σύμμαχος της αντισιωνιστικής Αριστεράς.
Και ένα επίκαιρο σχόλιο:
Στις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, οι Ισραηλινοί πολίτες καλούνται να αποφασίσουν για τη μορφή του κράτους του Ισραήλ ανάμεσα σε δύο συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες: τη φιλελεύθερη που προασπίζει τον δημοκρατικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της ισραηλινής κοινωνίας η τη θεοκρατική που θα οδηγήσει την ισραηλινή κοινωνία στο σκοτάδι του διχασμού και του φανατισμού.
- (Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο booksjournal.gr στις 6.8.2026 και αναδημοσιεύεται εδώ με την άδεια του συγγραφέα)
Ο Κασιδιάρης ετοιμάζεται να βγει, το πολιτικό σύστημα ετοιμάζεται πάλι να τον διαφημίσει
Η απάντηση, λοιπόν, δεν είναι ούτε η σιωπή ούτε η τηλεοπτική υπερπροβολή.
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Ο Ηλίας Κασιδιάρης ετοιμάζεται να αποφυλακιστεί και να επιστρέψει στην πολιτική. Δεν το κρύβει. Προαναγγέλλει νέο κόμμα και αναζητεί τη νομική φόρμουλα που θα του επιτρέψει να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές χωρίς να εμφανίζεται ως αρχηγός. Η Δημοκρατία, επομένως, δεν δικαιούται αργότερα να ισχυριστεί ότι αιφνιδιάστηκε.
Ο Κασιδιάρης δεν αποφυλακίζεται επειδή αθωώθηκε. Καταδικάστηκε τελεσίδικα σε κάθειρξη 13 ετών για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Εφόσον εξέλθει επειδή ολοκληρώνεται ο προβλεπόμενος χρόνος έκτισης της ποινής του, εφαρμόζεται ο νόμος. Άλλο, όμως, η έξοδος από τη φυλακή και άλλο η πολιτική αποκατάσταση. Το αποφυλακιστήριο δεν σβήνει ούτε τη δικαστική απόφαση ούτε τα τάγματα εφόδου ούτε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Το πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό σύστημα φαίνεται έτοιμο να επαναλάβει όλα τα λάθη που μετέτρεψαν κάποτε τη Χρυσή Αυγή από περιθωριακή ομάδα σε κοινοβουλευτική δύναμη.
Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει πιθανότατα να χρησιμοποιήσει την επιστροφή Κασιδιάρη ως φόβητρο, να συσπειρώσει το κεντρώο ακροατήριο, να εμφανιστεί ως μοναδικό ανάχωμα απέναντι στην Ακροδεξιά, τον λαϊκισμό και ταυτόχρονα να περιορίσει τις διαρροές προς τα δεξιά της. Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, θα κατηγορήσει τη Νέα Δημοκρατία ότι κανονικοποίησε την ακροδεξιά ρητορική και δημιούργησε το έδαφος για την επανεμφάνισή του.
Και κάπως έτσι ο Κασιδιάρης θα βρεθεί ξανά στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης χωρίς να έχει πληρώσει ούτε ένα ευρώ για διαφήμιση.
Κάθε κομματική σύγκρουση γύρω από το όνομά του ενισχύει την εικόνα ότι αποτελεί τον άνθρωπο που «φοβάται το σύστημα». Κάθε φωτογραφική τροπολογία τού επιτρέπει να υποδύεται τον διωκόμενο. Κάθε υπερβολή της αντιπολίτευσης και κάθε μικροκομματικός υπολογισμός της κυβέρνησης ρίχνουν νερό στον μύλο του. Αν γίνει εργαλείο για να στριμωχτεί ο Μητσοτάκης ή για να φοβηθεί το κέντρο, στο τέλος θα έχει εργαλειοποιήσει εκείνος τους πάντες.
Η Δικαιοσύνη οφείλει ασφαλώς να εξετάσει εάν ο νέος σχηματισμός θα είναι ακόμη ένα κόμμα-κέλυφος. Δεν αρκεί να εμφανιστεί ο αδελφός του ή οποιοδήποτε άλλο παρένθετο πρόσωπο ως τυπικός πρόεδρος. Το κρίσιμο είναι ποιος αποφασίζει, ποιος καταρτίζει τα ψηφοδέλτια και ποιος κινεί πραγματικά τα νήματα.
Αλλά καμία δικαστική απαγόρευση δεν αντιμετωπίζει την αιτία του φαινομένου. Ο Κασιδιάρης επενδύει στην οργή, στην ανασφάλεια, στην εγκληματικότητα, στο Μεταναστευτικό και στην απαξίωση των θεσμών. Ιδίως στους νεότερους, επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία μέσα από βίντεο λίγων δευτερολέπτων, παρουσιάζοντας τον καταδικασμένο ως «αντισυστημικό». Και αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά παγκόσμιο πολιτικό φαινόμενο.
Η απάντηση, λοιπόν, δεν είναι ούτε η σιωπή ούτε η τηλεοπτική υπερπροβολή. Είναι καθαρή ενημέρωση, θεσμική συνέπεια και πολιτικές που αντιμετωπίζουν τα πραγματικά προβλήματα χωρίς να αντιγράφουν τη γλώσσα της Ακροδεξιάς.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο Κασιδιάρης θα περάσει την πόρτα του Αρείου Πάγου. Είναι πόσοι πολίτες θα θελήσουν να τον ακολουθήσουν. Και αυτή την απάντηση δεν μπορεί να τη δώσει κανένα δικαστήριο. Οφείλει να τη δώσει ένα πολιτικό σύστημα σοβαρότερο από εκείνον και κυρίως σοβαρότερο από τον φόβο του.
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026
Μητσοτάκης – Τσίπρας: δυό πολιτικοί ηγέτες με πρωθυπουργικό… αλγόριθμο
Σαν εφαρμογές ΤΝ, εξαντλούν την περιορισμένη – ελεγχόμενη ευφυία τους στη μωροφιλοδοξία μιας τρίτης κυβερνητικής θητείας ο πρώτος και μιας δεύτερης ο δεύτερος
Η πιο καυτή και απειλητική αυγουστιάτικη αποκάλυψη – πιο καυτή και πιο απειλητική και απ’ το ασφυκτικό μικροκλίμα των 40+ βαθμών Κελσίου που βιώνουμε εμείς οι κάτοικοι του αθηναϊκού κέντρου με τους απανωτούς καύσωνες του φετινού θέρους – ήταν η αποκάλυψη του ποιητή, διευθυντή του περιοδικού «Φρέαρ» και εκπαιδευτικού Δημήτρη Αγγελή μέσω της εφημερίδας «Το Βήμα», ότι στην εποχή της ΤΝ (Τεχνητής Νοημοσύνης) «Δημιουργείται ένας νέος ανθρωπότυπος περιορισμένης - ελεγχόμενης ευφυΐας που μιλάει σαν μηχανή και μια μηχανή εξαιρετικής νοημοσύνης που μιλάει σαν άνθρωπος».
Το χειρότερο με τη συγκεκριμένη «απειλή» είναι ότι η αποκαλυπτική διάγνωση του κ. Αγγελή, περί δημιουργίας ενός νέου ανθρωπότυπου περιορισμένης – ελεγχόμενης ευφυΐας που μιλάει σαν μηχανή, έμοιαζε να περιγράφει τους Έλληνες πολιτικούς ηγέτες και όχι μόνο: τον Μητσοτάκη, ας πούμε, όταν επαναλαμβάνει σαν ρομποτική μηχανή, σε τακτά χρονικά διαστήματα, τη φράση «οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, το 2027» και στο καπάκι συμπληρώνει, «Ρεαλιστικός και εφικτός ο στόχος της αυτοδυναμίας». Ή τον Τσίπρα, όταν παπαγαλίζει μηχανικά μονολόγους, όπως «Στόχος η δεύτερη κάλπη της ανατροπής» και στο καπάκι συμπληρώνει «Η ΕΛ.ΑΣ. στις δεύτερες εκλογές μπορεί να είναι πρώτο κόμμα»…
Θέλω να πω ότι, κάνοντας εικόνα τους δυο προαναφερόμενους… κορυφαίους πολιτικούς ηγέτες της μικρής μας χώρας στο πλαίσιο της αποκάλυψης του κ. Αγγελή στο «Βήμα», παρατήρησα ότι ελάχιστα απέχουν απ’ το να επιβεβαιώσουν την διάγνωση του, ως δυό χαρακτηριστικά δείγματα του νέου ανθρωπότυπου επαγγελματιών πολιτικών ελεγχόμενης ευφυΐας – στην περίπτωσή μας – που μιλούν σαν μηχανές!.. Σαν ψηφιακές εφαρμογές με… πρωθυπουργικούς αλγόριθμους ακριβέστερα, που δεν χάνουν την ευκαιρία να εκδηλώνουν τα ελεγχόμενης ευφυίας τεχνάσματά τους μέσα στην μωροφιλόδοξη βουλιμία τους να εξασφαλίσουν μια ακόμα πρωθυπουργική θητεία (την τρίτη ο πρώτος, την δεύτερη ο δεύτερος) κερδίζοντας τις επόμενες εκλογές…
Σε αντίθεση με την ΤΝ που τείνει να επιβεβαιώσει τη διάγνωση του κ. Αγγελή ότι εξελίσσεται σε μια μηχανή εξαιρετικής νοημοσύνης που μιλάει σαν άνθρωπος, καθώς στην ερώτηση «ποιόν εκ των κ.κ. Μητσοτάκη και Τσίπρα προτιμούν για πρωθυπουργό οι Έλληνες;», αφού κατ’ αρχήν ενημερώνει για τα ποσοστά που συγκεντρώνουν στις τελευταίες δημοσκοπήσεις οι δυό προαναφερόμενοι πολιτικοί, εξηγεί ότι υπερτερεί η απάντηση «κανένας» και ακολούθως, σαν άνθρωπος εξαιρετικής νοημοσύνης, αναλύει ότι «Η απάντηση “κανένας” εκφράζει μια ευρύτερη δυσαρέσκεια ή απογοήτευση των Ελλήνων από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα» και ότι «Πολλοί πολίτες επιλέγουν αυτή τη στάση θεωρώντας ότι τα πρόσωπα αυτά (σ. σ: οι κ.κ. Μητσοτάκης και Τσίπρας) έχουν κλείσει έναν κύκλο ή ότι δεν προσφέρουν τις λύσεις που έχει ανάγκη η χώρα, ζητώντας ανανέωση και νέα πρόσωπα στην πολιτική».
Ωστόσο, οι κ.κ. Μητσοτάκης – Τσίπρας, ως χαρακτηριστικά δείγματα του νέου ανθρωπότυπου επαγγελματιών πολιτικών ελεγχόμενης ευφυΐας με… εκλογικό αλγόριθμο, έχουν στο νου τους μόνο τις εκλογές και δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο, παρά με τα αφυή Μαυρογιαλούρικα φθινοπωρινά καλάθια υποσχέσεων ο πρώτος και με τους εξυπνακίστικους μεσσιανικούς χρησμούς αυτοπροβολής ο δεύτερος, υποσχόμενος να… διευρύνει το εφικτό∙ καθώς, αναθεωρώντας κατά το δοκούν την ιστορική ρήση του Οτο φον Μπίσμαρκ, δήλωνε προ μερών ότι «Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού».
Φυσικά, στον αντίποδα, η ΤΝ αντιδρούσε σαν άνθρωπος, αν όχι εξαιρετικής πάντως μέσης νοημοσύνης, «δηλώνοντας» (σ. σ: όταν τη ρωτούσες, βέβαια) ότι οι Έλληνες διόλου δεν κόπτονται για τις εκλογές, μόνο «μία υψηλή πόλωση και αγωνία για τα κρίσιμα ζητήματα επικρατεί απ’ τη μια» (σ. σ: τα ζητήματα της καθημερινής επιβίωσής τους προφανώς), κι από την άλλη «μια αυξημένη αποχή και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα»…
«Σιγά τα ωά… τεχνητής νοημοσύνης», θα μου πείτε, και καλά θα κάνετε, αφού για το γεγονός πως οι Έλληνες «δεν κόπτονται για τις εκλογές, αλλά για τα ζητήματα της καθημερινής επιβίωσής τους» έχουν γνωματεύσει άνθρωποι – «δείγματα» Ελλήνων πολιτών ακριβέστερα, μέσω των δημοσκοπήσεων – και αυτές τις γνωματεύσεις σταχυολογεί και τσιτάρει η ΤΝ όταν ερωτάται. Άνθρωπος εξάλλου – ένας ανθρωπότυπος εξαιρετικής ευφυίας ονόματι Νόαμ Τσόμσκι – έχει γνωματεύσει προ δεκαετίας ότι «στις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης, οι εκλογές δεν παίζουν πια σχεδόν κανένα ρόλο, ακριβώς όπως και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που διοικούνται από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα», υπογραμμίζοντας σκωπτικά πως «η ίδια η Ευρώπη επέλεξε να γίνει έτσι». Εξειδικεύοντας δε, πρόσθεσε ότι «η αντιπροσώπευση εξαντλείται – στην Ευρώπη προσφάτως, ενώ στις ΗΠΑ σχεδόν εξ υπαρχής – στην εκπροσώπηση οικονομικών συμφερόντων, αφού, μόλις το 1/10 του 1%, στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας, καταφέρνει να παίρνει αυτό που θέλει. Αυτό σημαίνει πως αυτό το 1/10 του 1% καθορίζει την πολιτική. Έτσι η δημοκρατία μετατρέπεται σε πλουτοκρατία, με συνέπεια να παρατηρείται μία συνεχής παρακμή των δικαιωμάτων των πολιτών»…
Αλλά εσείς, αναγνώστες μου, μην ανησυχείτε. Σαν καλοί ανθρωπότυποι περιορισμένης - ελεγχόμενης ευφυΐας, δώστε μια τρίτη ευκαιρία για μια τρίτη πρωθυπουργική στον Μητσοτάκη και μια δεύτερη τοιαύτη στον Τσίπρα. Και αφήστε την πλουτοκρατία να σας αρμέγει…
Στην ζωή δεν μπορείς να κόψεις δρόμο σε τίποτα. Πρέπει να την κάνεις μόνος σου όλη τη διαδρομή και να καταλήξεις σε εκείνο που σου έλεγαν όταν ήσουν πιτσιρικάς. Δεν γίνεται αλλιώς. Οτιδήποτε αλλιώς είναι λάθος.
Κάθε Σεπτέμβριο, εδώ και δεκαετίες, ζούμε την μέρα της μαρμότας. Κάτσε μέτρα πόσες φορές τέτοια εποχή έχουμε επιστρέψει από διακοπές με ένταση στα ελληνοτουρκικά, με διαρροές για επικείμενες εξαγγελίες στην ΔΕΘ, με προβλέψεις για τον χρόνο των επόμενων εκλογών.
Όλα τα ίδια μένουν, το μόνο που αλλάζει είναι εμείς και ο χρόνος. Η σχέση μας. Αλλάζει το κλάσμα, και προστίθενται τα κακά νέα που δεν έχουν να κάνουν με τον κόσμο αλλά με δικούς μας ανθρώπους, άρα με τον κόσμο όλο.
Σε νεαρότερες ηλικίες που ήμασταν αρκετά πιο κυνικοί και πολύ εύκολοι στο να κανιβαλίσουμε κάτι φιλοσοφικούρες των μεγαλύτερων, δεν ήμασταν σε θέση να κατανοήσουμε εκείνο το «η μεγαλύτερη περιουσία που θα κάνεις στην ζωή σου είναι οι άνθρωποι».
Σε κάποιους κάτι τέτοια ακούγονταν σαν το μότο των losers, σιγά το δύσκολο να κάνεις φίλους, αλίμονο αν μείνουμε εκεί, εμείς θέλουμε πολλά περισσότερα. Μια χαρά να θέλεις τα πάντα, αλλά το «σιγά το δύσκολο να κάνες φίλους» θα το αναθεωρήσεις στην πορεία.
Είναι δύσκολο και είναι ακόμα πιο δύσκολο να αντέχεις όταν είναι μακριά ή φεύγουν -με οποιονδήποτε τρόπο.
Μην πάει το μυαλό σου κατ΄ανάγκη στο οριστικό, στο τετελεσμένο, σε εκείνο που δύσκολα ξεστομίζεται. Να πάει στο απλό, γυρνάς από τις διακοπές σου νωρίτερα από όλους και δεν υπάρχει κανένας σε ακτίνα εκατό χιλιομέτρων να βγεις μια βόλτα να πείς μια κουβέντα. Και αυτό για καμιά εικοσαριά μέρες. Όσο καλά και να τα πηγαίνεις με τον εαυτό σου και την μοναχικότητα, υπάρχουν ώρες ερημιάς. Θα ήθελες να ήταν εδώ, απλά.
Να κανιβαλίσουμε με την σειρά μας την πολιτική κατάσταση, να ανταλλάξουμε απογοητεύσεις, να μην βγάζουμε νόημα για ποιο λόγο η Ρεάλ ξαναπήρε τον Μουρίνιο, να εκθειάσουμε Μανόλο, Μίλτο και Λευτέρη για τις επιδόσεις τους, να καμαρώσουμε Τζόλη, Τζολάκη, Ντέλια, Καρέτσα, Παυλίδη, Αντιγόνη και τα παιδιά της πισίνας, να ψελλίσουμε κάνα ερωτικό νέο -δηλαδή κάποιες καταδικασμένες προθέσεις, μην φανταστείς τίποτα συναρπαστικό- να αναρωτηθούμε τι στο καλό θα ψηφίσουμε και να στεναχωρηθούμε με τις άσπαστες λύπες κάποιων φίλων που περνούν τα μεγάλα τους ζόρια.
Ένα περιβάλλον ασφάλειας, ήπιας ή μηδενικής κριτικής αναμεσά μας- τι νόημα έχουν πια αυτά μεταξύ μας;- γραφικών διαφωνιών, να μπορείς να είσαι ο εαυτός, δεν το λες και λίγο.
Στην ζωή δεν μπορείς να κόψεις δρόμο σε τίποτα. Πρέπει να την κάνεις μόνος σου όλη τη διαδρομή και να καταλήξεις σε εκείνο που σου έλεγαν όταν ήσουν πιτσιρικάς. Δεν γίνεται αλλιώς. Οτιδήποτε αλλιώς είναι λάθος.
Η μεγαλύτερη περιουσία μας είναι οι άνθρωποι.
Άντε μωρέ γυρίστε επιτέλους! Οι Τούρκοι ανακοινώνουν θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, οι πεφωτισμένοι ακονίζουν σπαθιά για την ΔΕΘ, μπορεί να μας σκάσουν εκλογές φθινόπωρο, γυρίστε ρε! Δεν σας νοιάζει καθόλου; Έστω, γυρίστε για μένα. Δεν την παλεύω. Αυτό ελπίζω να σας νοιάζει.
Ισραήλ: Μεσσιανισμός και πολιτική εξόντωσης στον Ολοκληρωτικό Καπιταλισμό
Η σημερινή μορφή του ισραηλινού κράτους δεν μπορεί να ερμηνευθεί επαρκώς ούτε ως απλή έκφανση εθνικισμού ούτε ως προϊόν μιας αυταρχικής κυβέρνησης που παρέκκλινε από κάποια προηγούμενη εύτακτη κανονικότητα. Απαιτείται ένα ευρύτερο υλιστικό σχήμα, μέσα στο οποίο η θεολογία, η κρατική μορφή, το κεφάλαιο και η στρατιωτική ισχύς αντιμετωπίζονται ως αλληλοτροφοδοτούμενες πλευρές μιας ενιαίας διαδικασίας κυριαρχίας. Υπό αυτή την έννοια, η σύζευξη μεσσιανικότητας και Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού αποκτά στην περίπτωση του Ισραήλ ιδιαίτερη καθαρότητα: η υπερβατική υπόσχεση μετατρέπεται σε πολιτική νομιμοποίηση, ενώ η πολιτική νομιμοποίηση οργανώνει υλικά την κατοχή, τον εποικισμό, την εκδίωξη και την ανακατανομή ισχύος.
Ο σιωνισμός δεν υπήρξε ιστορικά ενιαίος ούτε αποκλειστικά θρησκευτικός. Η συγκρότηση κράτους το 1948 αποτέλεσε πρωτίστως νεωτερικό εθνοκρατικό εγχείρημα. Ωστόσο, η θεολογική μυθολογία περί ιστορικής αποστολής και εκλεκτού λαού προσέφερε ένα ιδιαίτερα ισχυρό συμβολικό υπόστρωμα, το οποίο μπορούσε να συναρθρωθεί με το νεωτερικό αίτημα της συγκρότησης κράτους. Η τομή του 1967 υπήρξε καθοριστική. Η κατάληψη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης και άλλων εδαφών προσλήφθηκε από σημαντικά ρεύματα του θρησκευτικού σιωνισμού ως επιβεβαίωση μιας απελευθερωτικής ιστορικής διαδικασίας, ενισχύοντας το κίνημα των εποικισμών ως μέσο επανίδρυσης του βιβλικού μεγαλείου.
Πρόκειται για την στιγμή όπου η θεολογία μετασχηματίζεται σε άμεση χωρική και πολιτική υλικότητα. Η γη δεν αποτελεί πλέον μόνο αντικείμενο κρατικής κυριαρχίας αλλά τμήμα μιας υπεριστορικής, υπερβατικής αποστολής. Η κατοχή μπορεί έτσι να μεταφραστεί σε «επιστροφή», ο εποικισμός σε «αποκατάσταση» και η επέκταση της κρατικής επικράτειας σε εκπλήρωση ιστορικού πεπρωμένου. Η γλώσσα ανανοηματοδοτεί την πολιτική πράξη, χωρίς ωστόσο να μεταβάλλει την υλική της υπόσταση: στρατιωτική κατοχή, εποικιστική επέκταση, κατασκευή υποδομών, αναδιάταξη της ιδιοκτησίας, εκτοπισμός πληθυσμών και, τελικά, συστηματικός έλεγχος και αναδιοργάνωση του χώρου.
Εδώ ακριβώς η μαρξική ανάλυση συμβάλει καθοριστικά στην χαρτογράφηση της πραγματικότητας. Οι ιδεολογίες δεν αποτελούν απλώς ψευδείς αναπαραστάσεις των κοινωνικών συμφραζόμενων. Ανάστροφα, καθίστανται υλικές όταν οργανώνουν πρακτικές, θεσμούς και κοινωνικές συναινέσεις. Η μεσσιανικότητα λειτουργεί έτσι ως ιδεολογικός μηχανισμός που μετασχηματίζει μια συγκεκριμένη ιστορική σχέση ιδιοποίησης γης και ισχύος σε υπεριστορικό δικαίωμα. Το αποτέλεσμα είναι πολιτικά, εξαιρετικά λειτουργικό: εκείνο που αποτελεί συσχετισμό δύναμης εμφανίζεται ως θεϊκή νομοτέλεια και εκείνο που αποτελεί επιλογή της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας ως αμετάκλητο πεπρωμένο.
Η συγκεκριμένη λειτουργία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αναλυτική βαρύτητα στο ερμηνευτικό σχήμα του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού. Δεν περιγράφεται απλώς μια αυταρχικότερη εκδοχή καπιταλιστικής οργάνωσης, αλλά μια ιστορική τομή, εντός της οποίας η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, η τεχνολογική ενοποίηση των μηχανισμών επιτήρησης και η στρατιωτικοποίηση της πολιτικής συναρθρώνονται με τη διαρκή όπως και βίαιη ανακατανομή ισχύος μεταξύ κρατών και περιφερειακών σχηματισμών. Το κεφάλαιο δεν αναζητεί πλέον μόνο νέες αγορές και πεδία κερδοφορίας, αλλά περαιτέρω, προϋποθέτει ασφαλείς εμπορικούς διαδρόμους, στρατιωτικά προγεφυρώματα, ενεργειακές ζώνες, τεχνολογικούς κόμβους και ισχυρούς κρατικούς μηχανισμούς, ικανούς να εγγυηθούν, διά της καταναγκαστικής αναδιάταξης του χώρου, τη νέα γεωγραφία της καπιταλιστικής συσσώρευσης.
Το Ισραήλ αποκτά μέσα σε αυτή τη διάταξη ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ την προστασία της εδαφικής του ακεραιότητας. Λειτουργεί ως στρατιωτικός, τεχνολογικός και γεωπολιτικός κόμβος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ισχύος στη Μέση Ανατολή, με διαρκή και θεσμοποιημένη αμερικανική υποστήριξη. Τα στοιχεία είναι αδιάψευστα : Οι συμφωνίες ΗΠΑ–Ισραήλ προβλέπουν ετήσια αμερικανική βοήθεια ύψους 3,8 δισ. δολαρίων έως το 2028, ενώ μόνο για το 2024 το Κογκρέσο ενέκρινε συνολικά περίπου 12,5 δισ. δολάρια για στρατιωτική βοήθεια και αντιπυραυλική άμυνα του κράτους του Ισραήλ.
Υπό αυτή την οπτική, η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια παροδική «υπερβολή» του πολέμου ούτε ως στιγμιαία εκτροπή από μια κατά τα άλλα κανονική πολιτική στρατηγική που εντάσσονται στο πρόταγμα της εθνικής ασφάλειας. Ενδεικτικό είναι πως ακόμη και η Ανεξάρτητη Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε το 2025 ότι οι ισραηλινές αρχές και οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα, εντοπίζοντας, μεταξύ άλλων, ανθρωποκτονίες, σοβαρή σωματική και ψυχική βλάβη, όπως και επιβολή συνθηκών ζωής που αποβλέπουν στη φυσική καταστροφή των Παλαιστινίων ως απόρροια ενός σχεδιασμού γενοκτονίας.
Ως εκ τούτου, η γενοκτονία των Παλαιστινίων μπορεί να αναγνωσθεί ως οργανικό μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας εδαφικής, πολιτικής και κοινωνικής αναδιάταξης, στο πλαίσιο της οποίας η στρατιωτική βία λειτουργεί ως υλικός μηχανισμός εκκαθάρισης και συρρίκνωσης της παλαιστινιακής παρουσίας, προκειμένου να εμπεδωθεί ένας ανασυγκροτημένος συσχετισμός ισχύος. Η φυσική εξόντωση, ο εκτοπισμός και η καταστροφή των υλικών όρων αναπαραγωγής ενός λαού συνδέονται, επομένως, άρρηκτα με την αναδιοργάνωση του χώρου, την επέκταση της κυριαρχίας και την περιστολή των ίδιων των προϋποθέσεων μελλοντικής πολιτικής ύπαρξης και κοινωνικής αναπαραγωγής των Παλαιστινίων.
Υπό αυτό το πρίσμα, η ισραηλινή κοινωνία δεν μπορεί να τοποθετηθεί εκτός ανάλυσης ως ένα αθώο σώμα πάνω από το οποίο κινείται ανεξάρτητα ο κρατικός μηχανισμός. Η κυριαρχία χρειάζεται συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις προκειμένου να αυτοεκπληρώνεται ως τέτοια. Το 2025, το 53% των Εβραίων Ισραηλινών θεωρούσε ότι η επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη ενισχύει την ασφάλεια του Ισραήλ. Το ποσοστό αυτό αυξανόταν στο 78% μεταξύ των Haredim (υπερορθόδοξων Εβραίων) και των Datiim (θρησκευόμενων Εβραίων). Παράλληλα, μόλις το 16% των Εβραίων Ισραηλινών θεωρούσε ότι είναι δυνατή η ειρηνική συνύπαρξη του Ισραήλ με ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος.
Τα δεδομένα αυτά δεν συγκροτούν ασφαλώς κάποια μεταφυσική έννοια «συλλογικής ενοχής». Καταδεικνύουν, όμως, κάτι πολιτικά ουσιαστικότερο: την ύπαρξη ευδιάκριτων κοινωνικών ερεισμάτων που νομιμοποιούν τον εποικισμό, την κατοχή και τη διεύρυνση της ισραηλινής κυριαρχίας. Είναι ενδεικτικό ότι το 78% των Εβραίων Ισραηλινών δήλωνε το 2025 πως το Ισραήλ καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες περιορισμού της παλαιστινιακής οδύνης στη Γάζα, την ίδια περίοδο κατά την οποία διεθνείς θεσμοί τεκμηρίωναν γενοκτονικές πρακτικές. Η απόκλιση αυτή δεν εξαντλείται σε μια απλή ασυμμετρία πληροφόρησης. Αποτυπώνει έναν βαθύτερο μηχανισμό ιδεολογικής συγκρότησης της κοινωνικής συνείδησης, μέσω του οποίου η άσκηση συντριπτικής κρατικής βίας αποσυνδέεται από τις πραγματικές υλικές συνέπειές της και επανεγγράφεται στο συλλογικό φαντασιακό ως αναγκαία πράξη αυτοάμυνας.
Η μεσσιανικότητα καθίσταται έτσι ο κρίσιμος συνδετικός ιστός ανάμεσα στην υλική κυριαρχία και την ιδεολογική της νομιμοποίηση. Δεν γεννά, προφανώς, την καπιταλιστική ή ιμπεριαλιστική στρατηγική, αλλά την περιβάλλει με το αναγκαίο υπερβατικό κύρος, μετατρέποντας ιστορικά προσδιορισμένες σχέσεις ισχύος σε υποτιθέμενη εκπλήρωση ενός προαιώνιου πεπρωμένου. Το κεφάλαιο και το κράτος απαιτούν γη, διαδρόμους κυκλοφορίας, τεχνολογική υπεροχή, στρατιωτική ισχύ και περιφερειακή ηγεμονία. Η θεολογία προσφέρει σε αυτές τις απολύτως εγκόσμιες επιδιώξεις μια μεσσιανική αφήγηση αιώνιας επιστροφής, μέσω της οποίας η εδαφική επέκταση παύει να αναγνωρίζεται ως πράξη κατάκτησης και ανασημασιοδοτείται ως ιστορική αποκατάσταση μιας υποτιθέμενης προϋπάρχουσας τάξης. Έτσι, η πολιτική ιδιοποίηση του χώρου αποσυνδέεται ιδεολογικά από τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης που την παράγουν και εμφανίζεται ως πραγμάτωση μιας ιστορικής αναγκαιότητας που προηγείται της ίδιας της πολιτικής.
Ακριβώς γι’ αυτό η συγκεκριμένη σύζευξη αποκτά ιδιαίτερη ιστορική ισχύ. Ο μεσσιανισμός συγκροτεί την υπερβατική νομιμοποίηση της κυριαρχίας, ενώ ο Ολοκληρωτικός Καπιταλισμός διαμορφώνει τους υλικούς μηχανισμούς πραγμάτωσής της. Η μεσσιανική θεολογία ιεροποιεί το έδαφος, μετατρέποντας την κατοχή του σε ιστορικό πεπρωμένο, ενώ η καπιταλιστική λογική της επέκτασης το εντάσσει στη βίαιη περιφερειακή ανακατανομή ισχύος και στη διεθνοποιημένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Η θεολογική αφήγηση επικαλείται θεϊκή υπόσχεση, ιστορική αποκατάσταση και λύτρωση, ενώ η υλική αρχιτεκτονική της κυριαρχίας κινητοποιεί στρατιωτική ισχύ, επενδύσεις, τεχνολογική υπεροχή και διεθνείς συμμαχίες. Οι δύο λογικές συναντώνται έτσι πάνω στην ίδια υλική γεωγραφία: η μεσσιανική αφήγηση μεταφράζει την επέκταση σε ιστορική αναγκαιότητα, ενώ η καπιταλιστική κυριαρχία μετατρέπει αυτή την αναγκαιότητα σε έλεγχο εδάφους, πληθυσμών και πόρων. Η θεολογία και το κεφάλαιο δεν αλληλοαναιρούνται, αντιθέτως, η πρώτη παρέχει το ιδεολογικό περίβλημα μέσω του οποίου η δεύτερη φυσικοποιείται, κοινωνικά νομιμοποιείται και, τελικά, συγκροτείται ως ηγεμονική μορφή κυριαρχίας.
Για τον λόγο αυτό, το Ισραήλ δεν πρέπει να προσλαμβάνεται ως ανορθολογική παρέκκλιση από την κανονικότητα του σύγχρονου Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού, αλλά ως μία από τις πλέον συμπυκνωμένες υλικές εκφορές του. Στην ισραηλινή περίπτωση συναρθρώνονται οργανικά η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, η υψηλή τεχνολογία, η στρατιωτική βιομηχανία, η στενή διασύνδεση πολιτικής και στρατιωτικής παραγωγής, η διαρκής αναπαραγωγή του καθεστώτος ασφάλειας και η εδαφική αναδιάταξη ως μέσο διεύρυνσης της κρατικής και περιφερειακής ισχύος. Η ιδιαίτερα αναπτυγμένη σύμφυση του ισραηλινού τεχνολογικού τομέα με τη στρατιωτική βιομηχανία, τις διεθνείς ροές κεφαλαίου και τις παγκόσμιες αγορές οπλικών συστημάτων καθιστά αυτή τη σχέση απολύτως υλική και όχι απλώς θεωρητική.
Η στρατιωτικοποίηση δεν εντοπίζεται, ως εκ τούτου, εξωτερικά προς τη διαδικασία καπιταλιστικής συσσώρευσης, αλλά ενσωματώνεται στους ίδιους τους μηχανισμούς τεχνολογικής ανάπτυξης, διεθνοποίησης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Υπό αυτή την έννοια, η διαρκής κατάσταση πολέμου και ασφάλειας δεν αποτελεί δυσλειτουργία του συστήματος αλλά δύναται να λειτουργεί ως παραγωγικός όρος της διευρυμένης αναπαραγωγής του, καθώς η στρατιωτική τεχνογνωσία μετατρέπεται σε εξαγώγιμο εμπόρευμα και η πολεμική συνθήκη σε συγκριτικό πλεονέκτημα στις διεθνείς αγορές. Η ισραηλινή αμυντική βιομηχανία, άλλωστε, εξαρτάται σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές και βρίσκεται σε στενή οργανική σχέση με τον πολιτικό τομέα υψηλής τεχνολογίας και το διεθνές κεφάλαιο.
Παράλληλα, σημαντικά τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας έχουν εσωτερικεύσει την εδαφική διεύρυνση της κυριαρχίας και τη μονιμοποίηση του στρατιωτικού ελέγχου όχι ως ιστορικά προσδιορισμένες και, συνεπώς, αναστρέψιμες πολιτικές επιλογές, αλλά ως αναγκαίους όρους συλλογικής ασφάλειας και εθνικής επιβίωσης. Υπό αυτή την έννοια, κεφάλαιο, τεχνολογική υπεροχή, στρατιωτική ισχύς, εδαφική επέκταση και κοινωνική συναίνεση δεν λειτουργούν ως αυτοτελείς μηχανισμοί, αλλά συναρθρώνονται σε ένα ενιαίο πλέγμα παραγωγής, νομιμοποίησης και διευρυμένης αναπαραγωγής της κυριαρχίας. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ δεν βρίσκεται στις παρυφές του Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού, ανάστροφα, συνιστά μία από τις πλέον συμπυκνωμένες εκφορές του, καθώς καθιστά υλικά ορατή τη σύμφυση της διεθνοποίησης του κεφαλαίου με τη στρατιωτικοποίηση της συσσώρευσης και την κανιβαλική ανακατανομή της περιφερειακής ισχύος.
Η θεολογία βεβαιώνει, ότι η γη έχει ήδη δοθεί.
Το κράτος το Ολοκληρωτικού καπιταλισμού χαράζει τα σύνορα.
Ο στρατός καθιστά την υπόσχεση υλική.
Και το κεφάλαιο φροντίζει η νέα γεωγραφία να αποκτήσει οικονομική διάρκεια.
Αυτό δεν είναι η αντίθεση μεταξύ μεσσιανισμού και καπιταλισμού.
Είναι η ιστορική τους συνάρθρωση στην πιο ολοκληρωτική, ιστορική και πολιτική, εκβολή τους.
Inbari, M. (2012). Messianic Religious Zionism Confronts Israeli Territorial Compromises. Cambridge University Press.
UN Independent International Commission of Inquiry on the Occupied Palestinian Territory (2025). Legal Analysis of the Conduct of Israel in Gaza Pursuant to the Genocide Convention, A/HRC/60/CRP.3.
Pew Research Center (2025). Israeli Public Is Increasingly Skeptical About Lasting Peace.
Israel Democracy Institute (2025). Large Majority of Jewish Israelis: Israel Making Substantial Efforts to Avoid Palestinian Suffering.
Congressional Research Service (2025). U.S. Foreign Aid to Israel: Overview and Developments since October 7, 2023.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)