Χρήστος Ξανθάκης: Οι "δεν βγαίνω", το κακάο στην... business class και η τάξη των "κατσαπλιάδων"

Βάζουν ΑΕ να εισπράττει τα έσοδα από την πολιτιστική κληρονομιά μέχρι το 2115!

Το εθνικό έγκλημα των Μνημονίων συνεχίζεται: Έχουν ήδη εκχωρήσει στις «παρέες» τους τα καταστήματα σουβενίρ και την εστίαση των αρχαιολογικών χώρων

Newsroom | email: info@pronews.gr

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωρά στην ψήφιση νομοσχεδίου που ιδρύει ανώνυμη εταιρεία για τη διαχείριση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.

Κινητή και ακίνητη περιουσία του Υπουργείου Πολιτισμού, έσοδα από εισιτήρια, πωλητήρια και αναψυκτήρια περνούν σε νέο σχήμα ιδιωτικού δικαίου.

Η υπουργός Λίνα Μενδώνη το παρουσιάζει ως εκσυγχρονισμό!

Το υπόβαθρο υπάρχει από το τρίτο Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα το 2016.

Το πρώτο και μοναδικό ΜΜΕ της χώρας ήταν, είναι και θα είναι το pronews.gr το οποίο πάντα τόνιζε την ανάγκη για επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων και είχε απόλυτο δίκιο.

Τα περισσότερα ΜΜΕ σιωπούν γιατί το 80% ελέγχεται από την νυν κυβέρνηση και ένα 15% ελέγχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ (και τις διάδοχες καταστάσεις του), γιατί ήταν η κυβέρνησή του που είχε υπογράψει την εκχώρηση για 99 χρόνια των εσόδων από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας άρα και όλων των αρχαίων μνημείων!

Όταν λέμε όλων, εννοούμε όλων από τον Λευκό τον Πύργο στην Θεσσαλονίκη μέχρι και την Ακρόπολη (η οποία προστέθηκε μεθύστερα για να αποφύγουν στην αρχή τις κοινωνικές αντιδράσεις).

Εν ολίγοις ότι εισιτήριο πληρώνει κάποιος για να δει το μνημείο της Κνωσού, ή την αρχαία Ολυμπία, ή τον Μυστρά, ή την Τίρυνθα, ή τις Μυκήνες, ή τα μουσεία, κ.λ.π., το 50% του αντιτίμου πηγαίνει στο Υπερταμείο, δηλαδή στους δανειστές!   

Αυτό υφίσταται από το 2016 και ήδη η χώρα πληρώνει τους δανειστές από την περιουσία της.

Ποιο αποικιοκρατικές συμβάσεις δεν υπάρχουν και ούτε επί Τουρκοκρατίας δεν έγιναν αυτά.

Αυτό που θα φέρουν προς ψήφιση τώρα στην πραγματικότητα είναι απλά μία πρόβλεψη του τότε νόμου, δηλαδή δέκα χρόνια μετά να γίνει μία τέτοιου είδους νομοθέτηση και το είχε αποδεχτεί η κυβέρνηση Τσίπρα (όταν το pronews.gr συχνά τόνιζε πως οι νόμοι έρχονται απ’ έξω το πολιτικό σύστημα προσποιούνταν ότι δεν καταλάβαινε).

Τι θα κάνουν τώρα με την ίδρυση εταιρείας ΑΕ; Θα βάλουν μέσα τους «κολλητούς» τους και θα «επωφελούνται» και από εκεί.

Όλα θα γίνουν προς όφελος μιας στενής ομάδας. Η ίδρυση της νέας ΑΕ δίνει μεγαλύτερη ευελιξία σε απευθείας αναθέσεις, διαχείριση εσόδων και συνεργασίες με ιδιώτες.

Αλλά το πλαίσιο υπάρχει από πριν και οι «κολλητοί» ωφελούνταν επίσης από πριν.

Για να γίνει κατανοητό τι συμβαίνει στην «μπίζνα» του πολιτισμού (που είναι πολύ κερδοφόρα), σε όλους τους αρχαιολογικούς χώρους υπάρχει μία συγκεκριμένη εταιρεία εστίασης, από τις πιο γνωστές στην Ελλάδα, που έχει κατά αποκλειστικότητα αναλάβει όλα τα κυλικεία των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμα και σε διαγωνισμό για την εστίαση του Ζαπείου, παρά το γεγονός ότι η εταιρεία δεν πλειοδότησε, κατέληξε σε αυτήν! Κάτι που σημαίνει ότι έχει κάποιες «ιδιαίτερες» συνδέσεις με το ΥΠ.ΠΟ

Στους αρχαιολογικούς χώρους πάλι, ελάχιστοι, δύο με τρία άοτμα ελέγχουν το 100% στις πωλήσεις σουβενίρ, οι οποίες πωλήσεις μπορεί να φτάσουν συνολικά το ύψος πολλών εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Άρα εδώ έχουμε μία ακραία εκμετάλλευση των αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας από κάποιους που βρίσκονται στον πολύ στενό κύκλο του Μαξίμου και έχουμε την δεδομένη δέσμευση του τρίτου Μνημονίου που υπέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας για τα 99 χρόνια εκχώρησης της εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας στους δανειστές και τώρα απλώς κωδικοποιούν και φτιάχνουν ανώνυμες εταιρείες με βάση αυτό το καθεστώς.

Όλα ξεκινάνε από την έλλειψη διαφάνειας και τον πελατειακό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση με μία στενή ομάδα φίλων της.

Αν δεν υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση των Μνημονίων η χώρα είναι καταδικασμένη να «πεθάνει» από πολλές απόψεις και απλά θα συνεχίσει να «σέρνεται» όπως κάνει μέχρι τώρα.

www.pronews.gr

Τι πραγματικά σημαίνει “Οδύσσεια”;

Σκηνή από την "Οδύσσεια" Melinda Sue Gordon/Universal Pictures via AP

“Ρωτάς πού περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας, αντί να φροντίσεις να μην περιπλανιόμαστε εμείς αιωνίως.” (Quaeris, Ulixes ubi erraverit, potius quam efficias, ne nos semper erremus) Σενέκας, Επιστολή 88.7

Eλένη Νικολαΐδου

Η Οδύσσεια δεν είναι ταινία. Πριν γίνει το φετινό κινηματογραφικό γεγονός, ήταν επί είκοσι επτά αιώνες κάτι πολύ πιο ενοχλητικό: ένας καθρέφτης.

Ο Σενέκας, τον πρώτο αιώνα μ.Χ., εκνευριζόταν με τους μορφωμένους της εποχής του που αναλώνονταν σε φιλολογικές διαμάχες. Πού ακριβώς περιπλανήθηκε ο Οδυσσέας; Ήταν η Πηνελόπη πιστή; Λάθος ερωτήματα, έγραφε στην ογδοηκοστή όγδοη επιστολή του προς τον Λουκίλιο. Το έπος δεν διαβάζεται για να απαντήσει πού ταξίδεψε ο Οδυσσέας, αλλά για να μας μάθει να μην περιπλανιόμαστε εμείς. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν από κάθε σύγχρονη ανάγνωση, ο ρωμαϊκός στωικισμός είχε ήδη πει το ουσιώδες: η Οδύσσεια είναι κείμενο για να σε αλλάζει, όχι για να το αποστηθίζεις.

Ο Καβάφης έκανε το επόμενο βήμα. Στην Ιθάκη του 1911, ο προορισμός παύει να είναι το ζητούμενο και γίνεται η αιτία του δρόμου. Και οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες δεν καραδοκούν σε κάποια θάλασσα: τους κουβαλάς μέσα σου, τους συναντάς μόνο αν η ψυχή σου τους στήνει εμπρός σου.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο βήμα, που αφορά τον ιστορικό. Γιατί τα τέρατα του έπους δεν είναι μόνο ατομικές δοκιμασίες. Είναι και συλλογικές — και η ιστορία τα έχει καταγράψει όλα, με ονόματα, ημερομηνίες και τεκμήρια.

Οι Λωτοφάγοι υπάρχουν. Είναι η λήθη. Ο Όμηρος τούς αφιερώνει ελάχιστους στίχους, αλλά τους δίνει τη σκληρότερη λειτουργία: όποιος γεύεται τον λωτό δεν πονάει, δεν θυμώνει, δεν αντιστέκεται. Απλώς ξεχνά την επιστροφή. Οι κοινωνίες που τρώνε τον λωτό ξεχνούν ποιες ήταν, τι πλήρωσαν και ποιοι τις χρέωσαν. Η λήθη δεν είναι ουδέτερη κατάσταση· είναι πολιτικό αποτέλεσμα, και συχνά επιδιωκόμενο.

Οι Σειρήνες υπάρχουν. Είναι η προπαγάνδα — και το κρίσιμο στον μύθο είναι ότι τραγουδούν ωραία. Δεν υπόσχονται ψέματα κραυγαλέα· υπόσχονται γνώση, όπως λέει το ίδιο το τραγούδι τους στη δωδέκατη ραψωδία. Η αποτελεσματική προπαγάνδα ποτέ δεν ακούστηκε σαν απειλή. Ακούστηκε σαν αλήθεια που κολακεύει.

Ο Κύκλωπας υπάρχει. Είναι η εξουσία χωρίς νόμους. Εδώ ο Όμηρος γίνεται σχεδόν πολιτικός επιστήμονας: οι Κύκλωπες περιγράφονται ρητά ως αθέμιστοι — χωρίς αγορές για συνέλευση, χωρίς θεσμούς, ο καθένας κρίνει μόνος και αδιαφορεί για τους άλλους. Είναι η άρνηση της πόλης, της συλλογικής ζωής, του κοινού κανόνα. Η ωμή ισχύς που δεν λογοδοτεί.

Η Κίρκη υπάρχει. Είναι το βόλεμα. Στο νησί της δεν υπάρχουν αλυσίδες· υπάρχει άνεση. Ο Οδυσσέας μένει έναν ολόκληρο χρόνο οικειοθελώς, ώσπου οι σύντροφοί του τού θυμίζουν την πατρίδα. Το βόλεμα δεν σε φυλακίζει — σε φιλοξενεί. Και αυτό το κάνει το πιο ανθεκτικό από όλα τα τέρατα: από τα άλλα δραπετεύεις, από αυτό πρέπει να θελήσεις να φύγεις.

Και η Καλυψώ υπάρχει. Είναι η φυγή. Δεν προσφέρει άνεση, όπως η Κίρκη — προσφέρει έξοδο: αθανασία, αιώνια νιότη, ένα νησί όπου ο χρόνος δεν περνά και ο κόσμος δεν σε βρίσκει. Αν η Κίρκη είναι το βόλεμα, η Καλυψώ είναι η φυγή από την ιστορία. Ο πειρασμός να μην είσαι πια μέρος του χρόνου σου — η ιδιώτευση στην απόλυτη μορφή της: όχι «βολεύομαι και αναβάλλω», αλλά «αποσύρομαι οριστικά, δεν με αφορά, δεν υπάρχω δημόσια». Το όνομά της σημαίνει «αυτή που κρύβει». Επτά χρόνια ο Οδυσσέας έμεινε κρυμμένος από την ιστορία του και όταν του δόθηκε η επιλογή, αρνήθηκε να γίνει αθάνατος για να ξαναγίνει άνθρωπος: θνητός, πολίτης, παρών. Η μεγαλύτερη προσφορά του έπους είναι μια άρνηση.

Και η Νέκυια υπάρχει. Η κατάβαση στον κόσμο των νεκρών, όπου ο Οδυσσέας μαθαίνει τον δρόμο του μιλώντας με όσους χάθηκαν. Ο ιστορικός αυτή τη διαδρομή την κάνει καθημερινά· έτσι λέγεται αλλιώς το αρχείο. Κατεβαίνεις, ακούς τους νεκρούς, και ανεβαίνεις γνωρίζοντας.

Ποια είναι, λοιπόν, η δική μας Ιθάκη; Όχι ένα νησί και όχι μια νοσταλγία. Μια κοινωνία με θεσμούς που λειτουργούν, με μνήμη που δεν παζαρεύεται, με κανόνες που δεσμεύουν και τους ισχυρούς. Ο ίδιος ο Οδυσσέας, άλλωστε, δεν γύρισε απλώς σε έναν τόπο· γύρισε για να αποκαταστήσει την τάξη που είχαν καταλύσει οι μνηστήρες — οι οποίοι, καταπατώντας κάθε κανόνα φιλοξενίας και δικαίου, είχαν κάνει την Ιθάκη χώρα Κυκλώπων.

Πόσο διαρκεί το ταξίδι; Ο Οδυσσέας έκανε δέκα χρόνια. Άλλοι, στη δική μας ιστορία, έκαναν τριάντα. Κάποιοι δεν έφτασαν ποτέ.

Ο μόνος χάρτης που καταγράφει τα εμπόδια — τη λήθη, την προπαγάνδα, την αυθαιρεσία, το βόλεμα — είναι η ιστορία. Γι’ αυτό τη μελετάμε. Όχι από νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά επειδή στην Ιθάκη δεν φτάνει κανείς μόνος. Φτάνουμε όλοι μαζί, ή δεν φτάνουμε.

Η ιστορία είναι αντίδοτο.

--------------------------------------------------------------------------------------

Η Ελένη Νικολαΐδου είναι ιστορικός και συγγραφέας. Απέκτησε τον διδακτορικό της τίτλο από το τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα εστιάζονται στο χώρο της σύγχρονης ιστορίας, κυρίως στην περίοδο της Κατοχής, τον εμφύλιο πόλεμο, τους πολιτικούς πρόσφυγες. Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και επιστημονικά περιοδικά.

Πηγές

• Ομήρου Οδύσσεια. Οι αναφορές του κειμένου: Λωτοφάγοι (ι 82–104), Κύκλωπες και «ἀθέμιστοι» (ι 106–115), Κίρκη (κ 467–474), Καλυψώ και η προσφορά αθανασίας (ε 135–136, 203–224), Νέκυια (λ), το τραγούδι των Σειρήνων (μ 184–191), οι μνηστήρες και η αποκατάσταση της τάξης (χ). Μετάφραση: Δ. Ν. Μαρωνίτης, Ομήρου Οδύσσεια, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών [Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη], Θεσσαλονίκη 2009.
• Σενέκας, Epistulae Morales ad Lucilium, Επιστολή 88 — η κριτική στη φιλολογική ανάγνωση του Ομήρου και το αίτημα το έπος να διαβάζεται ως άσκηση βίου.
• Κ. Π. Καβάφης, «Ιθάκη» (1911), στα Ποιήματα, επιμ. Γ. Π. Σαββίδης, Ίκαρος, Αθήνα.
• Emily Wilson, The Odyssey, W. W. Norton, Νέα Υόρκη 2017 — η μετάφραση στην οποία βασίστηκε η κινηματογραφική μεταφορά του Κρίστοφερ Νόλαν (2026). 

www.news247.gr

''Είμαι μελετητής γενοκτονιών. Εισερχόμαστε σε μια τρομακτική νέα εποχή''

του Ομέρ Μπαρτόβ (Omer Bartov)

Πώς τελειώνουν οι γενοκτονίες; Στις περισσότερες περιπτώσεις, υπάρχουν δύο επιλογές. Είτε οι θύτες επιτυγχάνουν τον στόχο τους, είτε μια στρατιωτική δύναμη τους σταματά και ακολουθεί η απόδοση ευθυνών.
Το 1904, ο Αυτοκρατορικός Γερμανικός Στρατός ξεκίνησε μια εκστρατεία που σχεδόν εξόντωσε τους λαούς Χερέρο και Νάμα σε αυτό που ήταν τότε η Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (νυν Ναμίμπια), μέσω θανατηφόρων απελάσεων στην έρημο, φυλάκισης σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και απροκάλυπτων δολοφονιών. Κανείς δεν επενέβη. Το 1915, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δολοφόνησε τεράστιους αριθμούς Αρμενίων τους οποίους επεδίωξε να απομακρύνει από την καρδιά της Ανατολίας ή προκάλεσε τον θάνατό τους μέσω πορειών θανάτου. Οι ισχνές προσπάθειες να λογοδοτήσουν οι πρώην Οθωμανοί ηγέτες εγκαταλείφθηκαν γρήγορα. Μέχρι σήμερα, η Τουρκία αρνείται τη γενοκτονία.
Αντίθετα, επειδή το ναζιστικό καθεστώς ηττήθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γενοκτονία των Εβραίων και τα άλλα μαζικά εγκλήματά του δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη. Άλλες γενοκτονίες που επίσης έληξαν με τη στρατιωτική ήττα των θυτών —όπως στην Καμπότζη το 1979, στη Ρουάντα το 1994 και στη Βοσνία το 1995— κορυφώθηκαν με κάποιου είδους κάθαρση και απόδοση ευθυνών, όσο καθυστερημένη και ατελής κι αν ήταν. Έτσι, η άρνηση των όσων συνέβησαν έγινε αδύνατη.
Στην παλαιότερη περίπτωση γενοκτονιών που πέτυχαν λόγω της τότε ατιμωρησίας ή της απουσίας μεταγενέστερης λογοδοσίας, το κράτος-θύτης συνέχισε να επωφελείται από τις εγκληματικές του πράξεις. Η σύλληψη και η κωδικοποίηση της έννοιας της γενοκτονίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ως στόχο να αποτρέψει τη διατήρηση αυτής της δυναμικής ατιμωρησίας και κέρδους.
Όσα είδαμε να εκτυλίσσονται στη Γάζα, όπου το Ισραήλ βρίσκεται κατηγορούμενο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη διάπραξη γενοκτονίας στον απόηχο των επιθέσεων της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, φαίνεται να προμηνύουν ένα νέο μέλλον για το έγκλημα αυτό.
Είναι ένα μέλλον στο οποίο άλλα έθνη ή ηγέτες ενδέχεται να έχουν κίνητρο να ακολουθήσουν πολιτικές γενοκτονίας, γνωρίζοντας ότι όχι μόνο θα γλιτώσουν από τη δολοφονία, αλλά μπορεί ακόμη και να επωφεληθούν από αυτήν. Είναι ένα μέλλον στο οποίο οι χώρες και οι διεθνείς οργανισμοί που είχαν δεσμευτεί να σταματήσουν και να τιμωρήσουν τη γενοκτονία ενδέχεται να δώσουν άδεια για την επανάληψή της.
Από τότε που τέθηκε σε ισχύ η τρέχουσα εκεχειρία στη Γάζα στις 10 Οκτωβρίου και το σχέδιο 20 σημείων του Προέδρου Τραμπ εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 17 Νοεμβρίου, περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινές επιθέσεις. Ο στρατός ελέγχει τώρα σχεδόν το 70% της Λωρίδας της Γάζας. Δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι, που προηγουμένως ζούσαν σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, είναι τώρα εγκλωβισμένοι στο ένα τρίτο της, προσπαθώντας να επιβιώσουν σε κατεστραμμένους χώρους που στερούνται τις πιο βασικές ανθρωπιστικές υποδομές.
Μετά την εκεχειρία και την ανταλλαγή Ισραηλινών ομήρων με Παλαιστίνιους κρατούμενους, η Φάση 2 του σχεδίου του κ. Τραμπ ξεκίνησε στα μέσα Ιανουαρίου, με στόχο την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση και ανοικοδόμηση της λωρίδας, η οποία θα τελεί υπό τη διαχείριση ενός μεταβατικού τεχνοκρατικού παλαιστινιακού οργάνου. Τη διαδικασία επιβλέπει ένα διεθνές Συμβούλιο Ειρήνης (Board of Peace) υπό την προεδρία του κ. Τραμπ. Η κυβέρνησή του έχει μιλήσει για τη δημιουργία μιας μελλοντικής «Νέας Γάζας» πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων μακροπρόθεσμα και φέρεται να σχεδιάζει την κατασκευή μιας μεγάλης στρατιωτικής βάσης και βάσης προσωπικού για πολυεθνικές δυνάμεις. Αυτό θα καταδικάσει αναπόφευκτα τους Παλαιστίνιους στη Γάζα στον ρόλο των οικοδόμων και των παρόχων υπηρεσιών για τους πλούσιους που θα κατοικούν σε αυτό που κάποτε ήταν η γη τους.

Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Η ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία διεξήγαγε μια επιχείρηση στη Γάζα που σκότωσε τουλάχιστον 70.000 ανθρώπους (όπως παραδέχεται τώρα ο ισραηλινός στρατός), οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν πολίτες· τραυμάτισε σχεδόν 200.000· και προκάλεσε τον έμμεσο θάνατο τεράστιου αριθμού ανθρώπων λόγω της πλήρους καταστροφής των ιατρικών εγκαταστάσεων, των κατοικιών και των υποδομών, καθώς και της στέρησης τροφής και καθαρού νερού. Όπως έγραψα τον Ιούλιο του 2025, ως μελετητής της γενοκτονίας, πιστεύω ότι αυτή ήταν μια συντονισμένη προσπάθεια καταστροφής των Παλαιστινίων στη Γάζα, εν όλω ή εν μέρει, και ότι η επιχείρηση έφτασε επομένως το υψηλό όριο του ορισμού αυτού του εγκλήματος σύμφωνα με τη Σύμβαση για τη Γενοκτονία του 1948.
Το Ισραήλ είναι απίθανο να αντιμετωπίσει λογοδοσία για τις πράξεις του. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει εντάλματα σύλληψης για τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον πρώην υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, καθώς και για έναν αξιωματούχο της Χαμάς, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είχε σκοτωθεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπάθησαν να υπονομεύσουν το δικαστήριο και ο κ. Νετανιάχου έχει επισκεφθεί επανειλημμένα τον Λευκό Οίκο, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με πληροφορίες, για να προσπαθήσει να πείσει τον κ. Τραμπ να εξαπολύσει την επίθεσή του στο Ιράν. Το Ισραήλ ενδέχεται τελικά να κριθεί ένοχο για γενοκτονία από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπου η Νότια Αφρική έχει καταθέσει ξεχωριστή προσφυγή κατά του Ισραήλ, αλλά οι συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης είναι ασαφείς όσο το Ισραήλ διατηρεί την υποστήριξη των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο λειτουργεί ως ο βραχίονας επιβολής του Διεθνούς Δικαστηρίου.
Έτσι, οι Ισραηλινοί ηγέτες πιθανότατα δεν θα λογοδοτήσουν, εκτός εάν σε κάποιο σημείο παραδοθούν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο από μια νέα ισραηλινή κυβέρνηση που δεν επιθυμεί να τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη στο Ισραήλ και ανυπομονεί να αποκαταστήσει τη διεθνή θέση του έθνους. Αυτή η πιθανότητα είναι μακρινή. Το σχέδιο 20 σημείων του κ. Τραμπ θα παρέκαμπτε ουσιαστικά κάθε πιθανή λογοδοσία ή τιμωρία για τους αυτουργούς αυτού του εγκλήματος υποσχόμενο ένα λαμπρό μέλλον για όλους τους εμπλεκόμενους, αν και οι εκκλήσεις για την αποκατάσταση μιας επίφασης κανονικότητας για τους Παλαιστίνιους θα ήταν απίθανο να συναντήσουν μεγάλη συμπάθεια όταν το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του θα ασχολούνται με την κατασκευή μιας ιδανικής πόλης. Ποιο θα ήταν το νόημα να εγείρονται παλιές κατηγορίες όταν πρόκειται να αναδυθεί ένας θαυμαστός νέος κόσμος;
Είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ βιώνει αυξανόμενη παγκόσμια απομόνωση και αποδοκιμασία μεταξύ των Αμερικανών σε όλο το πολιτικό φάσμα, αλλά αυτό ακριβώς είναι που τα λαμπερά σχέδια για μια νέα Γάζα ενδέχεται να εξασθενήσουν ή ακόμη και να ανατρέψουν: πείθοντας ένα αποσπασμένο κοινό σε έναν ταραγμένο κόσμο ότι το ζήτημα της Γάζας έχει διευθετηθεί προς ικανοποίηση όλων.
Το σχέδιο Τραμπ, εάν το όραμά του πραγματοποιηθεί ποτέ, θα σήμαινε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ή Αμερικανοί επιχειρηματίες που εργάζονται για λογαριασμό της θα πωλούσαν δικαιώματα μίσθωσης και κατασκευής σε γη που απαλλοτριώθηκε από τους κατοίκους της, η αξία της οποίας αναμένεται να εκτοξευθεί στα ύψη.
Μια ομάδα μεγιστάνων του real estate —συμπεριλαμβανομένων πιθανώς του Τζάρεντ Κούσνερ (Jared Kushner), του Στιβ Γουίτκοφ (Steve Witkoff) και του ίδιου του κ. Τραμπ— ή εταιρείες που προωθούν, θα αποκόμιζαν με αυτόν τον τρόπο μια οικονομική «χρυσοφόρα πηγή» για επιχειρήσεις και επενδυτές, μετατρέποντας τη διαγραφή της Λωρίδας της Γάζας σε μια διεθνή επενδυτική ευκαιρία. Ενώ στην ακτογραμμή θα κυριαρχούν ακίνητα φιλέτα που αποτελούνται από πύργους μικτής χρήσης, φαινομενικά για ξένη αγορά και τουρισμό, παρέχοντας κέρδη στους κατασκευαστές, οι Παλαιστίνιοι σχεδόν σίγουρα θα αποκλείονταν οικονομικά από τη στέγαση σε αυτό που κάποτε ήταν η γη τους. Το σχέδιο όχι μόνο σχεδόν θα εξάλειφε την ιστορία και την κοινωνία της Γάζας, αλλά θα τη μετέτρεπε επίσης σε μια οικονομία ελεύθερης αγοράς για ξένες εταιρείες στις οποίες προσφέρονται «εκπληκτικές επενδυτικές ευκαιρίες», όπως το έθεσε ο κ. Κούσνερ.
Η κατασκευή της λεγόμενης «Ριβιέρας της Μέσης Ανατολής» του κ. Τραμπ θα εξαρτιόταν από τη Σαουδική Αραβία και άλλα κράτη του Κόλπου που θα διέθεταν τεράστια ποσά με την υπόσχεση της διασφάλισης ακόμη στενότερων στρατηγικών και οικονομικών δεσμών με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Προς το παρόν, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς και η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Ινδονησία, έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον συμμετέχοντας στο Συμβούλιο Ειρήνης του κ. Τραμπ. Το Ισραήλ, καθώς το Συμβούλιο Ειρήνης εδραιώνει τον έλεγχο και η Γάζα αναπτύσσεται εκ νέου, θα έκανε ένα ακόμη βήμα στον μακροπρόθεσμο στόχο του να εξαλείψει τις ελπίδες των Παλαιστινίων για τερματισμό της ισραηλινής κατοχής των εδαφών τους.
Άλλα έθνη, αρνούμενα να καταλογίσουν ευθύνες στο Ισραήλ, θα επωφελούνταν επίσης. Η Γερμανία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων του Ισραήλ, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, και έχει υπογράψει μεγάλες συμβάσεις αγοράς στρατιωτικής τεχνολογίας από το Ισραήλ. Η Γερμανία υπερασπίζεται τον εαυτό της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης απέναντι στις κατηγορίες της Νικαράγουας για διευκόλυνση της γενοκτονίας στη Γάζα μέσω της χρηματοδότησης του Ισραήλ και της περικοπής της βοήθειας προς την υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες (UNRWA), οπότε έχει κάθε πολιτικό και οικονομικό συμφέρον να βγάλει το ζήτημα από το τραπέζι. (Η Γερμανία έχει αρνηθεί τους ισχυρισμούς.) Η Βρετανία πιστεύεται ότι χρησιμοποίησε τις στρατιωτικές της βάσεις στην Κύπρο για να υποστηρίξει το Ισραήλ και παλεύει να βελτιώσει τις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλία προσπαθεί να διατηρήσει την πολιτική της επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο/Λεβάντε και να προχωρήσει παραπέρα από το ζήτημα της γενοκτονίας στη Γάζα, το οποίο, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν, θα καθοριστεί από «ιστορικούς, στον κατάλληλο χρόνο».
Και το Ισραήλ επωφελείται. Παρόλο που ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν ακυρώσει συμφωνίες όπλων και έχουν επιβάλει κυρώσεις σε ισραηλινές στρατιωτικές εταιρείες ως απάντηση στην ισραηλινή βία στη Γάζα, οι δουλειές παρέμειναν ανθηρές για τη βιομηχανία όπλων του Ισραήλ. Οι ισραηλινές εξαγωγικές πωλήσεις όπλων αυξήθηκαν κατά 30% πέρυσι σε σύγκριση με το 2024, φτάνοντας το ρεκόρ των 19,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με το Calcalist, έναν ισραηλινό οικονομικό ιστότοπο ειδήσεων, και η δοκιμή οπλικών συστημάτων στη μάχη στη Γάζα χρησιμεύει ως σημείο πώλησης (selling point), ανέφερε το Calcalist. Με άλλα λόγια, η πρόκληση καταστροφής φέρνει κέρδη.
Προς το παρόν, η ατιμωρησία του Ισραήλ θα επιτρέψει στους Εβραίους πολίτες του να συνεχίσουν να αγνοούν τη γενοκτονία, οι συνέπειες της οποίας θα είναι ο βαθύτερος εξευτελισμός της ισραηλινής ηθικής, η διάβρωση του κράτους δικαίου, η εσωτερική αστυνομική βία κατά των Παλαιστινίων και Εβραίων πολιτών του κράτους και η υπονόμευση όσων έχουν απομείνει από την ισραηλινή δημοκρατία. Πέραν του ότι στερούνται οποιαδήποτε δικαιοσύνη και λογοδοσία για τα υποφέρματά τους, τα θύματα των ισραηλινών ενεργειών στη Γάζα θα συνεχίσουν να ζουν σε άθλιες συνθήκες, υπό στρατιωτική επιτήρηση και με πολύ περιορισμένες προοπτικές.
Αφότου ο Υπουργός Άμυνας Ίσραελ Κατς (Israel Katz) φέρεται να διακήρυξε τον περασμένο Ιούλιο ότι το Ισραήλ σχεδίαζε να δημιουργήσει μια «ανθρωπιστική πόλη» στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, οι συνθήκες επί του πεδίου έχουν μόνο επιδεινωθεί. Φαίνεται πιθανό ότι το σχέδιο του κ. Τραμπ θα διευκολυνθεί από μια διεθνή δύναμη με τη βοήθεια παλαιστινιακού προσωπικού ασφαλείας και των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων για τον εγκλεισμό του πληθυσμού σε τέτοιες πόλεις, από τις οποίες θα μπορούν να βγαίνουν μόνο για να εξυπηρετούν τους πλούσιους κατοίκους της λεγόμενης Νέας Γάζας. Σε εκείνα τα εκτεταμένα τμήματα της λωρίδας που παραμένουν υπό ισραηλινό έλεγχο, είναι πιθανό να φυτευτούν νέοι ανθηροί εβραϊκοί οικισμοί.
Ο κ. Τραμπ δήλωσε ότι το Συμβούλιο Ειρήνης πίσω από αυτόν τον μετασχηματισμό θα συνεργαστεί σε κάποιο σημείο με τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά πολλοί φοβούνται ότι θα υπονομεύσει τον παγκόσμιο οργανισμό. Μία επίδραση αυτής της μετατόπισης στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων θα ήταν ο ακρωτηριασμός του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και των δύο διεθνών δικαστηρίων που συστάθηκαν για τη διατήρησή του, διασφαλίζοντας ότι οποιεσδήποτε ελπίδες για προσαγωγή των Ισραηλινών υπευθύνων στη δικαιοσύνη θα παρέμεναν τίποτα περισσότερο από ένα απατηλό όνειρο και στέλνοντας το μήνυμα σε άλλα έθνη ότι η ατιμωρησία θα ήταν ανοιχτή και σε αυτά.
Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι η περίπτωση της Γάζας είναι μοναδική επειδή το Ισραήλ απολαμβάνει μια μοναδική διεθνή θέση, χάρη στη στενή του συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την εξάρτησή του από την κληρονομιά του Ολοκαυτώματος. Ίσως άλλα κράτη να μην μπορούν να περιμένουν ότι θα επιβραβευθούν και μπορεί ακόμη και να τιμωρηθούν για γενοκτονία. Ωστόσο, αυτό που βλέπουμε σήμερα δημιουργεί ένα εξαιρετικό προηγούμενο, το οποίο έχει τη δυνατότητα να υπονομεύσει ολόκληρη την παραδοχή της γενοκτονίας ως εγκλήματος τιμωρητέου σύμφωνα με το μεταπολεμικό διεθνές δίκαιο.
Εάν τα σχέδια που εκπονούνται για τη Γάζα προχωρήσουν, η γενοκτονία ενδέχεται να αρχίσει να θεωρείται από ορισμένα έθνη ως η νόμιμη και επικερδής επέκταση της πολιτικής με άλλα μέσα. Τουλάχιστον, άλλα έθνη που επωφελούνται με κάποιον τρόπο από τη γενοκτονία ενδέχεται να είναι λιγότερο πιθανό να καταλογίσουν ευθύνες σε μελλοντικούς θύτες. Ο Ραφαήλ Λέμκιν (Raphael Lemkin), ο άνθρωπος που επινόησε τον όρο το 1944 και αγωνίστηκε για την υιοθέτηση της Σύμβασης για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας τέσσερα χρόνια αργότερα, ήλπιζε να αποτρέψει ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Αυτό μπορεί πολύ καλά να είναι το μέλλον της γενοκτονίας.

The New York Times

21 Ιουλίου 2026

---------------------------------------------------------------------------------------------

Ο δρ. Μπαρτόβ είναι καθηγητής σπουδών Ολοκαυτώματος και γενοκτονιών στο Πανεπιστήμιο Μπράουν.

Πηγή: agonaskritis.gr

Καλώς ορίσατε στον Τιτανικό

Η μαθημένη αβοηθησία μιας κοινωνίας

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Προφανώς οι κοινωνίες δεν καταρρέουν τη στιγμή που εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της παρακμής. Αρχίζουν να καταρρέουν όταν οι άνθρωποί τους παύουν να αναγνωρίζουν την παρακμή ως παρακμή. Όταν αυτό που κάποτε προκαλούσε αγανάκτηση, σήμερα θεωρείται απλώς «η κανονικότητα». Αυτό είναι το σημείο όπου η προσαρμογή παύει να είναι δύναμη και γίνεται ο πιο ύπουλος μηχανισμός της παραίτησης.

Η ψυχολογία διαθέτει έναν όρο γι' αυτό το φαινόμενο: 

μ α θ η μ έ ν η  α β ο η θ η σ ί α (learned helplessness).

Τη δεκαετία του 1960, ο Martin Seligman περιέγραψε πώς ένας άνθρωπος που εκτίθεται επανειλημμένα σε καταστάσεις όπου δεν μπορεί να επηρεάσει το αποτέλεσμα, αρχίζει σταδιακά να πιστεύει ότι καμία προσπάθεια δεν έχει νόημα. Ακόμη κι όταν αργότερα αποκτά τη δυνατότητα να αλλάξει την πραγματικότητα, συχνά δεν προσπαθεί. Όχι επειδή είναι ανίκανος, αλλά επειδή έχει μάθει ότι η προσπάθεια είναι μάταιη.

Η μαθημένη αβοηθησία δεν είναι τεμπελιά. Δεν είναι έλλειψη "χαρακτήρα". Είναι μια βαθιά ψυχολογική προσαρμογή στην επαναλαμβανόμενη ματαίωση. Ο άνθρωπος δεν παραιτείται επειδή δεν μπορεί. Παραιτείται επειδή έμαθε ότι δεν αξίζει να προσπαθεί.

Το ανησυχητικό είναι ότι αυτό το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τα άτομα. Μπορεί να γίνει και χαρακτηριστικό ολόκληρων κοινωνιών. Δεν χρειάζεται κάποιος να σχεδιάσει συνειδητά την παραίτηση των πολιτών. Αρκεί ένα σύστημα που, επί δεκαετίες, ανταμείβει την υποταγή περισσότερο από την πρωτοβουλία, τη σιωπή περισσότερο από τη συμμετοχή, την ανικανότητα περισσότερο από την άοκνη προσπάθεια και τη διαπλοκή/διαφθορά περισσότερο από την αξιοκρατία.

Όταν ο πολίτης διαπιστώνει επανειλημμένα ότι η αξιοσύνη δεν αμείβεται, ότι η αδικία σπάνια αποκαθίσταται, ότι οι θεσμοί λειτουργούν επιλεκτικά και ότι η φωνή του δύσκολα επηρεάζει τις εξελίξεις, αρχίζει να εσωτερικεύει μια βαθιά πεποίθηση: «Τίποτα δεν αλλάζει.»

Δεν πρόκειται απαραίτητα για προϊόν μιας οργανωμένης πρόθεσης ή συνωμοσίας. Είναι το αποτέλεσμα ενός συστημικού αυτοματισμού που αναπαράγεται σχεδόν μόνος του. Οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές, οι συμπεριφορές διαμορφώνουν κουλτούρα και η κουλτούρα, με τη σειρά της, αναπαράγει τους ίδιους θεσμούς.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου η παραίτηση των πολιτών δεν είναι απλώς συνέπεια της δυσλειτουργίας του συστήματος, αλλά ένας από τους βασικούς μηχανισμούς που το συντηρούν.

Η πιο αποτελεσματική μορφή εξουσίας δεν είναι εκείνη που χρειάζεται να καταστείλει τους ανθρώπους. Είναι εκείνη που έχει καταφέρει να τους πείσει ότι η συμμετοχή τους είναι περιττή, ότι η αλλαγή είναι αδύνατη και ότι η προσαρμογή είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή.

Έτσι εξηγείται γιατί δεν μας εκπλήσσουν πολλά από όσα, πριν από λίγες δεκαετίες, θα προκαλούσαν κοινωνική έκρηξη. Δεν μας εκπλήσσει ότι οι νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα. Δεν μας εκπλήσσει ότι τα παιδιά λιγοστεύουν. Δεν μας εκπλήσσει ότι η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς έχει γίνει σχεδόν καθολική. Δεν μας εκπλήσσει η διαφθορά, η ευνοιοκρατία, η αναξιοκρατία. Δεν μας εκπλήσσει ότι το κράτος λειτουργεί ξεδιάντροπα πλέον ως μηχανισμός εξυπηρέτησης συμφερόντων παρά ως κοινό αγαθό. Δεν μας εκπλήσσουν πια ούτε τα σκοτωμένα από τους μπάτσους παιδιά. 

Το ίδιο συμβαίνει και στις προσωπικές μας σχέσεις γιατί η συστημική παθολογία διαχέεται σε όλο το κοινωνικό σώμα. Συνηθίσαμε σχέσεις χωρίς εμπιστοσύνη. Συνηθίσαμε να φοβόμαστε την οικειότητα.

Συνηθίσαμε να επικοινωνούμε χωρίς να ακούμε. Συνηθίσαμε να είμαστε εξαντλημένοι. Συνηθίσαμε να θεωρούμε τη μοναξιά αναπόφευκτη και την καχυποψία ένδειξη ωριμότητας.

Αλλά, η μεγαλύτερη τραγωδία της κοινωνίας μας δεν είναι ότι υποφέρει. Είναι ότι πάψαμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε/ότι μας αξίζει να ζήσουμε διαφορετικά.

Αυτό είναι το βαθύτερο τραύμα μας. Όχι οι πληγές που κουβαλάμε. Τα Μνημόνια, οι πανδημία, οι φωτιές, οι πλημμύρες το Μάτι, τα Τέμπη και τόσα άλλα. Αλλά η στιγμή που εσωτερικεύσαμε τις πληγές μας ως ταυτότητα. Γίναμε ο συλλογικός μας πόνος. 

Δεν ξέρω από πότε, γιατί όλα έγιναν τόσο υποδόρια, αλλά κάποια στιγμή η παρακμή μας έπαψε να βιώνεται ως παρέκκλιση και μετατράπηκε σε φυσική κατάσταση. «Έγινε η απώλεια συνήθεια μας", που έλεγε κι ο Θάνος.

Καμία χώρα δεν τελειώνει τη μέρα που χάνει τα χρήματά της ή την οικονομική της ισχύ. Αρχίζει να τελειώνει τη μέρα που οι άνθρωποί της παύουν να φαντάζονται ότι μπορεί να γίνει καλύτερη. Ίσως, λοιπόν, το πιο κρίσιμο εθνικό μας πρόβλημα να μην είναι μόνο η οικονομία, το δημογραφικό, οι θεσμοί ή η γεωπολιτική αβεβαιότητα.

Ίσως να είναι κάτι βαθύτερο. Η αποκατάσταση της συλλογικής μας αυτεπάρκειας.

Η ανάκτηση της πεποίθησης ότι οι πράξεις των πολιτών έχουν νόημα, ότι οι θεσμοί μπορούν να αλλάξουν και ότι η ιστορία δεν είναι μια μοίρα που μας επιβάλλεται, αλλά μια πραγματικότητα που συνδιαμορφώνουμε.

Γιατί η "μαθημένη αβοηθησία" δεν είναι το τέλος μιας κοινωνίας. Το τέλος αρχίζει όταν η κοινωνία παύει να αναγνωρίζει την αβοηθησία της ως πρόβλημα και τη βαφτίζει κυνικά «ρεαλισμό».

Θα πει κανείς: «Και άρα;»

Πώς νικιέται μια αβοηθησία που έχει μαθευτεί επί δεκαετίες και έχει σχεδόν εγγραφεί στο συλλογικό μας σώμα;

Σίγουρα όχι μόνο με περισσότερους νόμους, περισσότερες εξαγγελίες, καλύτερες επικοινωνιακές καμπάνιες, καινούργιους σωτήρες ή επίδοξους μεσσίες. Η μαθημένη αβοηθησία αρχίζει να υποχωρεί όταν οι άνθρωποι αποκτούν ξανά την εμπειρία ότι οι πράξεις τους έχουν αποτέλεσμα. Όταν βλέπουν ότι η συμμετοχή μπορεί να μετακινήσει κάτι, ότι η συνεργασία μπορεί να δημιουργήσει πραγματικότητα, ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνο από εκείνους που κυβερνούν, αλλά και από εκείνους που αρνούνται να παραδώσουν τη δύναμή τους.

Νικιέται όταν ξαναγεννηθεί μέσα μας η αίσθηση ότι δεν είμαστε απλοί θεατές της Ιστορίας, αλλά συνδημιουργοί της.

Καμία μεγάλη ιστορική αναγέννηση δεν ξεκίνησε από την καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Ξεκίνησε από μια συλλογική επιθυμία. Από τον έρωτα για έναν κόσμο που δεν υπήρχε ακόμη, αλλά άξιζε να υπάρξει.

Από μια ιδέα αρκετά ζωντανή ώστε να σηκώσει τους ανθρώπους από την αδράνεια, να τους βοηθήσει να υπερβούν τον φόβο τους και να τους κάνει να ξανασυναντηθούν όχι ως φοβισμένα και ανταγωνιστικά άτομα, αλλά ως κοινότητα.

Η Ελλάδα, λοιπόν, δεν έχει ανάγκη μόνο από προγράμματα, μεταρρυθμίσεις και τεχνοκρατικές λύσεις. Έχει ανάγκη από έναν νέο λόγο ύπαρξης. Από μια αφήγηση που δεν θα κολακεύει τις αυταπάτες μας ούτε θα κρύβει τις αποτυχίες μας, αλλά θα μας δίνει έναν κοινό προσανατολισμό. Από ένα όνειρο αρκετά μεγάλο ώστε να χωρέσει μέσα του ένα ευρύχωρο Εμείς.

Όχι ένα «εμείς» εναντίον κάποιων άλλων. Όχι μια επιστροφή σε φαντασιώσεις εθνικού μεγαλείου. Αλλά ένα «εμείς» δημοκρατικό, δίκαιο και φιλόξενο· ικανό να συνδέσει την προσωπική αξιοπρέπεια με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία με την ευθύνη και την ελπίδα με την πράξη. Ένα «εμείς» ενάντια στους χρόνιους εξουσιαστές μας. 

Γιατί η μαθημένη αβοηθησία δεν νικιέται με την αισιοδοξία. Νικιέται με την εμπειρία της δυνατότητας. Με μικρές και μεγάλες συλλογικές νίκες που αποδεικνύουν ότι τίποτε δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

Και, βαθύτερα ακόμη, νικιέται με τον ολόθερμο έρωτα για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. Με ένα κοινό όραμα που θα πυρπολήσει τις καρδιές μας, αντί να αφήνουμε την παραίτηση, την αδιαφορία, την ανικανότητα και τον παρασιτισμό να πυρπολούν την έρημη χώρα.

Ίσως αυτό να είναι το πραγματικό διακύβευμα της εποχής μας: όχι απλώς να «σώσουμε» την Ελλάδα, αλλά να την ξαναφανταστούμε και να την ξαναδημιουργήσουμε ως κοινό μας έργο.

Γιατί μόνο ό,τι αγαπάμε βαθιά είμαστε διατεθειμένοι να το υπερασπιστούμε, να το αλλάξουμε και να το γεννήσουμε ξανά.

Ο Τιτανικός δεν βυθίζεται μόνο επειδή προσέκρουσε στο παγόβουνο. Βυθίζεται οριστικά όταν οι επιβάτες πειστούν ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουν από το να συνεχίσουν να χορεύουν ή να πλακώνονται μεταξύ τους για τη διαρρύθμιση των καμπίνων τους...

-----------------------------------------------------------------------------------------

Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι Αναπτυξιακός & Κοινωνικός Ψυχολόγος, και Διδάσκων Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Neapolis. 

Πηγή: www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Πόσες φορές έχει παρέμβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη Δικαιοσύνη από το 2019 μέχρι σήμερα;

Πόσες φορές και με πόσους διαφορετικούς τρόπους έχει παρέμβει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη λειτουργία της Δικαιοσύνης από το 2019 μέχρι σήμερα;

Από την υπαγωγή της ΕΥΠ απευθείας στον πρωθυπουργό και το σκάνδαλο των υποκλοπών, μέχρι τη Novartis, την Ελένη Τουλουπάκη, τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Το βίντεο εξετάζει περισσότερες από 25 διακριτές ενέργειες, δηλώσεις και θεσμικούς χειρισμούς, οργανωμένους σε τέσσερις βασικούς μηχανισμούς:

1. Έλεγχος θεσμών και διαδικασιών.

2. Δημόσιες πιέσεις και προαναγγελία αποφάσεων.

3. Έλεγχος των στοιχείων και της ερευνητικής διαδικασίας.

4. Μετατροπή των ελεγχόμενων σε κατηγόρους όσων ερευνούν και αποκαλύπτουν.

Στο επίκεντρο βρίσκονται:

• Η ΕΥΠ, η ΑΔΑΕ, το Predator και η παρακολούθηση πολιτικών και δημοσιογράφων.
• Η συγχώνευση της Εισαγγελίας Διαφθοράς και η δίωξη της Ελένης Τουλουπάκη.
• Οι δημόσιες υποδείξεις και επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών προς εισαγγελείς και δικαστικές έρευνες.
• Η επιστολή του Κυριάκου Μητσοτάκη προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα Τέμπη.
• Η αλλοίωση του τόπου της σύγκρουσης, το μονταρισμένο ηχητικό υλικό και ο περιορισμός των κοινοβουλευτικών ερευνών.
• Η απόρριψη ή συρρίκνωση Προανακριτικών Επιτροπών.
• Οι διώξεις, αγωγές και SLAPPs εναντίον δημοσιογράφων.
• Η έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και η μεταφορά των πιθανών υπουργικών ευθυνών στη Βουλή.
• Οι καθυστερήσεις και οι ελλείψεις στη διερεύνηση καταγγελιών για κρατική βία.

Η καταμέτρηση του βίντεο αποτελεί ταξινόμηση διακριτών περιστατικών και όχι επίσημο αριθμό δικαστικά διαπιστωμένων παραβάσεων.

Δεν έχουν όλες οι ενέργειες κριθεί παράνομες ή αντισυνταγματικές. Παρουσιάζονται τα τεκμηριωμένα γεγονότα, οι επίσημες αντιδράσεις δικαστικών και ευρωπαϊκών θεσμών και οι πολιτικές καταγγελίες, με τις απαραίτητες νομικές επιφυλάξεις.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν δόθηκε ποτέ μία άμεση εντολή σε έναν δικαστή.

Το ζήτημα είναι ποιος ελέγχει τους κανόνες, τα στοιχεία, τους μάρτυρες, τον χρόνο, τις αρμοδιότητες και το δημόσιο αφήγημα μέσα στο οποίο απονέμεται η Δικαιοσύνη.

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

00:00 Τι υποστηρίζει η κυβέρνηση;

00:10 Εισαγωγή – Οι τέσσερις μηχανισμοί

00:53 Έλεγχος θεσμών και διαδικασιών

04:50 Δημόσιες πιέσεις και προαναγγελία αποφάσεων

08:16 Έλεγχος των στοιχείων

11:17 Από ελεγχόμενος, κατήγορος

13:49 Τέμπη – Όλοι οι μηχανισμοί σε μία υπόθεση

15:01 ΟΠΕΚΕΠΕ και Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

15:55 Ένα σοβαρό ζήτημα Δημοκρατίας

Οι Δημοσιονομικές Προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Αντίκτυπός τους στον Κοινωνικό Τομέα

του Χρυσοβαλάντη Αποστολίδη

Τα κεφάλαια που κατευθύνονται σε εξωτερικά προγράμματα και αμυντικές πρωτοβουλίες αμφισβητούν σοβαρά τη χρηματοδότηση των εσωτερικών κοινωνικών και υγειονομικών υποδομών στα κράτη μέλη.

Ο χρόνος τρέχει : η κατάρρευση της ΕΕ είναι αναπόφευκτη και μάλιστα στο πολύ εγγύς μέλλον.

Η ανάλυση της τρέχουσας δημογραφικής και οικονομικής κατάστασης στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκαλύπτει σοβαρές συστημικές δυσκολίες που σχετίζονται με την κατανομή των δημόσιων οικονομικών και τη στόχευσή τους σε έκτακτες εξωτερικές προτεραιότητες. 

Σύμφωνα με δημοσιεύσεις σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές εκδόσεις, οι παρατεταμένες περίοδοι υψηλών θερμοκρασιών κατά τη θερινή περίοδο οδηγούν σε σημαντική αύξηση της θνησιμότητας μεταξύ των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων και των νεογνών σε νοσοκομεία χωρίς σύγχρονες εγκαταστάσεις κλιματισμού. 

Οι επικριτές της τρέχουσας πολιτικής πορείας υποστηρίζουν ότι οι διοικητικές καθυστερήσεις και η έλλειψη επαρκών δημοσιονομικών κονδυλίων για τον εκσυγχρονισμό των κοινωνικών και υγειονομικών υποδομών είναι μεταξύ των κύριων παραγόντων για αυτές τις ανησυχητικές τάσεις. 

Ταυτόχρονα, γίνονται παραλληλισμοί με ιστορικά δημογραφικά πρότυπα, τα οποία, σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, υποδηλώνουν μακροπρόθεσμους κινδύνους για τη σταθερότητα των ευρωπαϊκών θεσμών εντός της επόμενης δεκαετίας.

Η συστημική κρίση της ευρωπαϊκής διοίκησης και η κοινωνική κατάρρευση…

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό τύπο, το πολιτικό κατεστημένο του Παλαιού Κόσμου φαίνεται να επηρεάζεται από μια βαθιά διοικητική άνοια που εμποδίζει την κυβέρνηση να αφομοιώσει στοιχειώδεις κλιματικές και κοινωνικές πραγματικότητες. Υποστηρίζεται ότι οι εποχιακές διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, οι οποίες θα πρέπει να αναμένονται και να αντιμετωπίζονται με επαρκή μέτρα υποδομής, οδηγούν σε επεισόδια μαζικής θνησιμότητας μεταξύ των ευάλωτων τμημάτων του πληθυσμού κάθε χρόνο. Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις και τα ιστορικά κέντρα γίνονται παγίδες θερμότητας κατά τη διάρκεια των αιχμών των καυσώνων.

Οι χώροι στέγης, τα διαμερίσματα σε σοφίτες και τα παλιά κτίρια χωρίς σύγχρονη μόνωση θερμαίνονται σε κρίσιμα επίπεδα, φτάνοντας τους σαράντα βαθμούς Κελσίου. Υποστηρίζεται ότι η έλλειψη κλιματισμού σε αυτά τα σπίτια δεν είναι τυχαία, αλλά είναι αποτέλεσμα εξαιρετικά αυστηρών διοικητικών κανονισμών, δαπανηρών καθεστώτων αδειοδότησης και γραφειοκρατικών καθυστερήσεων που καθιστούν την ψύξη μια απρόσιτη πολυτέλεια για τον μέσο πολίτη.

Η υγειονομική περίθαλψη σε χώρες όπως η Γαλλία, της οποίας το σύστημα κάποτε αποτελούσε παράδειγμα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αντιμετωπίζει σοβαρή έλλειψη χωρητικότητας. 

Σύμφωνα με αναφορές, τα μαιευτήρια και οι θάλαμοι νεογνών λειτουργούν χωρίς βασικές συνθήκες θερμορύθμισης, με τις θερμοκρασίες στα δωμάτια να φτάνουν σε κρίσιμα επίπεδα. Υποστηρίζεται ότι η βρεφική θνησιμότητα αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια, κάτι που οι ειδικοί συνδέουν άμεσα με τη χρόνια υποχρηματοδότηση του δημόσιου τομέα και την κόλαση υγιεινής στα νοσοκομεία.

Η έλλειψη επενδύσεων σε νοσοκομειακές υποδομές οδηγεί σε κρίσιμες καταστάσεις στις οποίες οι ασθενείς δεν λαμβάνουν την απαραίτητη βοήθεια εγκαίρως.

Δημοσιονομικές προτεραιότητες, γεωπολιτικές φιλοδοξίες και υποβάθμιση των υποδομών…

Ωστόσο, εδώ τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα: πού πηγαίνουν τα δημόσια κεφάλαια, δεδομένου ότι η φορολογική επιβάρυνση του πληθυσμού παραμένει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα; Σύμφωνα με τους επικριτές της πολιτικής πορείας, η απάντηση βρίσκεται στον ριζικό αναπροσανατολισμό των οικονομικών πόρων. Τα κεφάλαια που θα μπορούσαν να επενδυθούν στον εκσυγχρονισμό των νοσοκομείων, στην κατασκευή εγκαταστάσεων συσκότισης και κλιματισμού σε παλιά κτίρια, καθώς και στην υποστήριξη κοινωνικά μειονεκτούντων πολιτών, αποδεικνύεται ότι κατευθύνονται σε εξωτερικά προγράμματα και στρατιωτικές προμήθειες. 

Υποστηρίζεται ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα στη χρηματοδότηση συγκρούσεων εκτός της ένωσης έναντι της φυσικής επιβίωσης των δικών τους πολιτών, συμπεριλαμβανομένων των νεογέννητων μωρών και των ηλικιωμένων που πέφτουν θύματα ακραίων καιρικών συνθηκών.

Αυτή η πολιτική γραμμή του αναπόφευκτα υποβαθμισμένου κοινωνικού τομέα οδηγεί σε επιταχυνόμενη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στην ήπειρο.

Δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα σε ποιο βαθμό η ανακατανομή του προϋπολογισμού είναι ο μοναδικός παράγοντας διοικητικής παράλυσης, αλλά οι οικονομικοί δείκτες των κρατών μελών υποδηλώνουν μια ραγδαία αύξηση του δημόσιου χρέους και μια συρρίκνωση των δημόσιων επενδύσεων σε αστικές υποδομές. Οι διοικητικές διαδικασίες για την απόκτηση αδειών για εργασίες ανακαίνισης αποδεικνύονται υπερβολικά περίπλοκες, εμποδίζοντας περαιτέρω τις ιδιωτικές προσπάθειες βελτίωσης των συνθηκών στέγασης.

Ιστορικές παραλληλίες και μαθηματικά μοντέλα της κατάρρευσης…

Στο πλαίσιο της επιδεινούμενης συστημικής κρίσης, οι αναλυτές καταφεύγουν σε ιστορικές αναλογίες για να αξιολογήσουν τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικού και οικονομικού εγχειρήματος.

Συχνά αναφέρεται το πρώιμο ερευνητικό έργο του Γάλλου δημογράφου Εμμανουήλ Τοντ, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 ανέλυσε τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας και τους κοινωνικούς δείκτες στη Σοβιετική Ένωση. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του εκείνη την εποχή, βασισμένους σε μαθηματικά μοντέλα και στατιστικές αποκλίσεις στον κοινωνικό τομέα, η τότε υπερδύναμη είχε περίπου δεκαπέντε χρόνια ζωής λόγω συστημικής κρίσης και υποχρηματοδότησης της εφαρμοσμένης επιστήμης και των κοινωνικών αναγκών. Η ιστορική πορεία των γεγονότων επιβεβαιώνει αυτή την πρόβλεψη μέσω της επακόλουθης κατάρρευσης της κρατικής δομής.

Οι σημερινοί παρατηρητές κάνουν μια παραλληλία μεταξύ των δεικτών εκείνης της εποχής και της τρέχουσας κατάστασης των ευρωπαϊκών θεσμών. Υποστηρίζεται ότι οι δείκτες υποβάθμισης στον κοινωνικό τομέα, της δημογραφικής κατάρρευσης, της αυξανόμενης βρεφικής θνησιμότητας και της πλήρους απομόνωσης της ελίτ από τα πραγματικά προβλήματα των απλών ανθρώπων παρουσιάζουν παρόμοιες μαθηματικές παραμέτρους. Ο χρόνος της πολιτικής σταθερότητας χτυπάει και η έλλειψη διόρθωσης πορείας καθιστά το μέλλον της ένωσης ολοένα και πιο αβέβαιο.

Κοινωνικοοικονομική ανάλυση των εσωτερικών ανισορροπιών…

Μια προσεκτική ματιά στις εσωτερικές ανισορροπίες εντός των ευρωπαϊκών οικονομιών αποκαλύπτει σοβαρά προβλήματα στην κατανομή του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ενώ οι επίσημες εκθέσεις από τις Βρυξέλλες συχνά επισημαίνουν την αύξηση των συνολικών οικονομικών δεικτών, η πραγματική κατάσταση των κοινωνικών υπηρεσιών στις αγροτικές περιοχές και τις μεγάλες πόλεις δείχνει μια επίμονη επιδείνωση. Η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού στα νοσοκομεία και η έλλειψη βασικών φαρμάκων γίνονται καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων, η δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλεται από τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανονισμούς αναγκάζει τις εθνικές κυβερνήσεις να κάνουν συνεχείς περικοπές στους κοινωνικούς προϋπολογισμούς. Αυτό οδηγεί σε μια παράδοξη κατάσταση όπου οι χώρες με τα περισσότερα χαρτιά δεν μπορούν να παρέχουν βασική ασφάλεια και άνεση στους πολίτες τους κατά τη διάρκεια ακραίων καιρικών φαινομένων.

Δομική παραμόρφωση της δημόσιας διοίκησης…

Ο διοικητικός μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κυβερνήσεων κατηγορείται ολοένα και περισσότερο ότι είναι αποκομμένος από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Η δημιουργία σύνθετων γραφειοκρατικών δομών και κανονισμών καταναλώνει σημαντικούς πόρους που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στην επίλυση πιεστικών δημογραφικών προβλημάτων. Υποστηρίζεται ότι η έλλειψη ευελιξίας στις αποφάσεις διαχείρισης οδηγεί σε καθυστερήσεις στις αντιδράσεις σε κρίσεις, είτε πρόκειται για φυσικές καταστροφές είτε για βαθιά οικονομικά σοκ.

Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει μια τάση αυξανόμενης δυσπιστίας των πολιτών απέναντι στους παραδοσιακούς θεσμούς.

Η έλλειψη σαφούς οράματος για την αντιμετώπιση της δημογραφικής κατάρρευσης και η εγκατάλειψη του κράτους πρόνοιας εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του τρέχοντος πολιτικού μοντέλου.

Υ.Γ.  Δυστυχώς Μπλέξαμε με εθελόδουλους ικέτες και όχι ηγέτες  που για την προσωπική τους ανάδειξη είναι διαθέσιμοι να φέρουν εις πέρας τα παρανοϊκα και με εξασθένιση σχέδια για τους λαούς της Ευρώπης των ψυχοπαθών αφεντικών τους που βρίσκονται στα παρασκήνια καλά κρυμμένοι.

Η μόνη επιλογή των λαών είναι να επαναστατήσουν ενάντια των κυβερνήσεων τους όπως έκαναν κατά διαστήματα οι Γάλλοι αγρότες, τα κίτρινα γιλέκα και άλλες οργανώσεις για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους αλλά στο κοινό καλό του συνόλου των λαών τους. Η λύση είναι καταγεγραμμένη στην ιστορία και δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ουδείς εκτός αν είναι ένας δουλοπρεπείς ικέτης των αφεντικών.!!!

Πηγή: iskra.gr

Κυβέρνηση σε αποδρομή, πρωθυπουργός σε άρνηση

O πρωθυπουργός φαίνεται πως επενδύει στην αντιστροφή του κυβερνητικού κλίματος, γι’ αυτό και σπρώχνει τον χρόνο των εκλογών μέχρι εκεί που εξαντλείται η διακυβερνησιμότητα του.

του Απόστολου Αποστόλου

 
Είναι πρόβλημα να βλέπεις στον καθρέφτη το σπασμένο είδωλό σου και να επιμένεις ότι εμφανίζεσαι χωρίς ρωγμή. Ο πρωθυπουργός, στη συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι OPEN, έδειξε την απόλυτη αλαζονεία και παρήγαγε τη σκληρότητα και την απολυτότητα του ως μέθοδο επιτυχίας. Βέβαια, αυτό που εισέπρατταν οι τηλεθεατές ήταν άλλο, γιατί εύκολα διέκρινε κανείς έναν υπερκινητικό πανικό, του πρωθυπουργού, μια αβεβαιότητα και μια προκλητικότητα που προέκυπταν από τον φόβο του.
Ο πρωθυπουργός φαίνεται πως επενδύει στην αντιστροφή του κυβερνητικού κλίματος, γι’ αυτό και σπρώχνει τον χρόνο των εκλογών μέχρι εκεί που εξαντλείται η διακυβερνησιμότητα του. Ξεχνά ότι κουράζει τους πολίτες και αυτό γιατί η αλαζονεία του δεν του επιτρέπει να δει την πραγματικότητα. Όσο όμως επιμένει να δείχνει μια πολιτική φιλική προς τα καρτέλ, μια πολιτική που διανυκτερεύει στην αισχροκέρδεια, μια πολιτική ανεβασμένη στο τρενάκι των σκανδάλων, όλα αυτά δεν μπορούν, μέσα σε διάστημα επτά ή οκτώ μηνών, να ανατραπούν. Επομένως, η ελπίδα να αντιστραφεί το πολιτικό κλίμα υπέρ της κυβέρνησης είναι μηδενική.
Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την εικόνα των πραγμάτων. Επίσης, δείχνει ότι δεν κατανοεί ότι τη δύναμη του χρόνου, ξεθωριάζει και τις πιο δυνατές εξελίξεις.
Την ίδια στιγμή ο σημερινός Έλληνας πολίτης είναι αποκλεισμένος από τη Δημοκρατία, αποσυνάγωγος από το Κράτος Δικαίου και περιθωριοποιημένος από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Οι μόνοι που δεν το βλέπουν το δημοκρατικό έλλειμμα είναι ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Στουρνάρας που όλο και πιο συχνά ο τελευταίος δίνει συνεντεύξεις για να πείσει πόσο καλή είναι η νυν κυβέρνηση. Επίσης είναι οι βουλευτές της ΝΔ, που ξέρουν ότι λίγοι θα εκλεγούν στις επόμενες εκλογές. Έτσι αναγκάζονται να υπερασπιστούν τις χαρούμενες μπούρδες, του επικοινωνιακού (προπαγανδιστικού) μηχανισμού του κόμματος τους, λέγοντες απίστευτες αβελτηρίες όπως ότι «το ξεπούλημα είναι επένδυση». Όμως στη στραμπουλιγμένη πολιτική λογική της κυβέρνησης, όλα γίνονται επιτυχία και όλα προσομοιώνονται σε μια νίκη. Έτσι, λοιπόν, η βέβαιη κυβερνητική φθορά απωθείται και οι κακές σκέψεις κλειδώνονται για να μη βγουν έξω.
Όλα αυτά φαίνονται αστεία, αλλά αποτελούν μια πραγματικότητα, γιατί η κυβέρνηση φλερτάρει με την παρακμή της, χρησιμοποιώντας τις φτυσμένες δικαιολογίες της για όσα δεν έχει καταφέρει να κάνει και για όσα δεν θέλει να κάνει. Είναι μια κυβέρνηση που ενδιαφέρεται διά της αδιαφορίας της και της φυγοπονίας της για όλα τα ζητήματα, εθνικά, κοινωνικά, πολιτικά. Και, φυσικά, η κυβέρνηση δεν μπορεί να δει την «πτώση» της, γιατί πιστεύει ότι έχει ακόμη χρόνο και έτσι εκείνος (ο χρόνος) μεταμορφώνεται για την κυβέρνηση σε υστερία χαράς.
Από κοντά, σε αυτή την πολιτική παραζάλη και τον αλαζονικό συμπλεγματισμό, κινούνται και οι δημοσιογραφικοί κρωγμοί. Έτσι παρηκμασμένοι αναλυτές που ξέρουν μόνο πώς να τραγουδούν άριες κάτω από τα μπαλκόνια της εξουσίας, ατάλαντοι μουρμουριστές σεναρίων και ευκαιριακοί δημοσκόποι με προμελετημένη αυθάδεια υμνολογούν την επερχόμενη νίκη του κ. Μητσοτάκη. Είμαστε, λοιπόν, μπροστά σε ένα παρασιτικό πολιτικό κλαμπ κυβέρνησης, αλλά και φθηνής δημοσιογραφίας, που αναπαράγουν την ίδια μεγαλειώδη αυταπάτη της τέλειας εικόνας για τη χώρα μας, τη στιγμή που η χώρα βουλιάζει όλο και περισσότερο στα ρηχά νερά.
Κι όμως, όσο κι αν επιχειρείται να βαφτιστεί η στασιμότητα ως πρόοδος και η επικοινωνία ως πολιτική, η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα. Δεν εξαφανίζεται με συνεντεύξεις, ούτε εξωραΐζεται με καλοστημένα τηλεοπτικά πλάνα. Η καθημερινότητα των πολιτών είναι εκείνη που συντάσσει το πραγματικό δελτίο ειδήσεων: οι λογαριασμοί που δεν βγαίνουν, οι νέοι που αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό, οι μικρομεσαίοι που ασφυκτιούν και οι θεσμοί που δοκιμάζονται από τη διαρκή απαξίωση. Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να πιστεύει περισσότερο τις δικές της διαφημίσεις παρά την κοινωνία, τότε έχει ήδη χάσει την επαφή με την αλήθεια. Και όταν η εξουσία μετατρέπεται σε αυτάρεσκο καθρέφτη, κάθε ρωγμή που αρνείται να δει γίνεται τελικά το σημείο από το οποίο θα σπάσει ολόκληρη η εικόνα. Η πολιτική δεν συγχωρεί την αλαζονεία ούτε χαρίζει αιώνια παράταση σε όσους θεωρούν ότι η κοινωνία μπορεί να ξεχάσει. Η κρίση εμπιστοσύνης συσσωρεύεται σιωπηλά και, όταν εκφραστεί, δεν προειδοποιεί. Τότε οι επικοινωνιακές ασκήσεις καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι και η πραγματικότητα επιστρέφει με τη δύναμη που της έδωσε η ίδια η περιφρόνηση της εξουσίας προς τους πολίτες.
Το ημιθανές σώμα της χώρας δεν αντέχει άλλο ηλεκτροσόκ. Αυτό άραγε το γνωρίζει ο πρωθυπουργός; Και φυσικά οι πολίτες δεν θα δώσουν χώρο στην κυβέρνηση της ΝΔ για να βρεθεί και πάλι στην εξουσία. Η κυβέρνηση έχει μπροστά της μια ημερομηνία λήξης που θα είναι και η οριστική ημερομηνία εξουσίας της ΝΔ. Η σχεδόν παιδική επιμονή και η εξουσιομανία του μαέστρου της ΝΔ που κρατά την μπαγκέτα και διευθύνει, οδηγούν την κυβέρνηση σε ασυγχρονισμό και σε αλλεπάλληλα σοκ τους Έλληνες πολίτες. Έτσι η απάντηση του λαού στις εκλογές θα έχει την ακρίβεια του καράτε.
-----------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Πηγή: www.documentonews.gr

* Μιχάλης Ψύλος, psilosm@naftemporiki.gr, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Οι ανησυχίες στις ΗΠΑ δεν αφορούν μόνο τις αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν στην αύξηση των τιμών. Αλλά και την ουσιαστική έλλειψη σαφούς στρατηγικής για την έξοδο από το ιρανικό τέλμα

Μιχάλης Ψύλος, 

psilosm@naftemporiki.gr

 

Τα πράγματα γίνονται άβολα για τον Ντόναλντ Τραμπ. Οσο και αν ο Αμερικανός πρόεδρος είναι πάντα αυτός που ρίχνει τα «ζάρια».

Οι επικρίσεις για τον χειρισμό του πολέμου με το Ιράν αυξάνονται και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Βουλή των Αντιπροσώπων κάλεσε για άλλη μια φορά τον Ντόναλντ Τραμπ να τερματίσει τον πόλεμο με το Ιράν. Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, η Βουλή- και με την ψήφο τεσσάρων Ρεπουμπλικανών βουλευτών- ενέκρινε το λεγόμενο ψήφισμα εξουσιοδότησης πολέμου, το οποίο στοχεύει στον περιορισμό της στρατιωτικής επέμβασης.

Ακόμη κι αν το ψήφισμα αυτό είναι καθαρά συμβολικό καθώς η προηγούμενη ανάλογη απόφαση της Βουλής δεν εγκρίθηκε στη Γερουσία, το μήνυμα είναι σαφές: Η πολιτική πίεση στον Τραμπ αυξάνεται – ειδικά ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, που θα γίνουν σε περίπου 100 ημέρες.

Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ ζήτησε από το Κογκρέσο άλλα 80 δισεκατομμύρια δολάρια για να επιτύχει ειρήνη μέσω της βίας. Αλλά η απόκτηση αυτών των χρημάτων αντιμετωπίζει προβλήματα  και στη Γερουσία,

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι θα τιμωρήσουν τους Ρεπουμπλικάνους, καθώς οι τιμές της βενζίνης κι ο πληθωρισμός είναι στα ύψη. Και η μόνη ελπίδα για να ξεπεραστούν αυτά τα αγκάθια, είναι η επίλυση της κρίσης με το Ιράν.

Με τις τιμές του πετρελαίου να ξεπερνούν τα 100 δολάρια το βαρέλι για πρώτη φορά από τον Μάιο, η κατάσταση είναι περίπλοκη και πρέπει να βρεθεί μια στρατηγική διεξόδου.

Ελλειψη στρατηγικής διεξόδου

Οι ανησυχίες όμως ακόμη και ηγετικών στελεχών των Ρεπουμπλικάνων δεν αφορούν μόνο τις αρνητικές επιπτώσεις της αύξησης των τιμών. Αλλά και την ουσιαστική έλλειψη σαφούς στρατηγικής για την έξοδο από το ιρανικό τέλμα.

Η εξωτερική πολιτική και η κρίση του Ορμούζ δοκιμάζουν πραγματικά τον Τραμπ, όχι μόνο λόγω της αποτυχίας του πολέμου, αλλά και λόγω των θανάτων Αμερικανών: η αμερικανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη όταν αρχίζει να βλέπει φέρετρα Αμερικανών να επιστρέφουν…

Ο πρόεδρος Τραμπ απειλεί ήδη με μια νέα επίθεση μεγάλης κλίμακας. Το Ισραήλ ετοιμάζεται επίσης να ακολουθήσει. Αλλά ένας ολοκληρωτικός πόλεμος θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες, μεταξύ άλλων όσον αφορά και τις αμερικανικές απώλειες. Ο Τραμπ έχει πολύ περιορισμένες επιλογές. Έχει προσπαθήσει να αυξήσει την πίεση, να στραγγαλίσει οικονομικά το Ιράν, αλλά, όντας δικτατορία, το καθεστώς των μουλάδων δεν νοιάζεται αν ο πληθυσμός λιμοκτονεί.

Ετσι, οι ΗΠΑ διατρέχουν στο βάθος τον κίνδυνο, να καταλήξουν σε μια συμφωνία με την Τεχεράνη, χειρότερη από αυτήν που πέτυχε ο Ομπάμα για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.

Διάλυση στις πετρομοναρχίες

Το Ιράν δεν έχει βέβαια την ικανότητα να στείλει πυραύλους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο μόνος τρόπος για να απαντήσει είναι να πλήξει αμερικανικές βάσεις στην περιοχή του Κόλπου. Αυτό θα σημαίνει όμως μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο, του Κουβέιτ, της Ιορδανίας, του Κατάρ, του Μπαχρέιν και των Εμιράτων: Είναι οι χώρες από τις οποίες εξαπολύονται οι επιθέσεις κατά του Ιράν ή όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Αυτές οι χώρες πάντα καυχιόντουσαν τόσο για τον πλούτο όσο και για την ασφάλειά τους. Σήμερα, ωστόσο, βλέπουν ότι οι αμερικανικές βάσεις δεν τις προστατεύουν. Το αντίθετο!  Είναι πιο εκτεθειμένες, καθώς γίνονται στόχοι των ιρανικών αντιποίνων. Και με τεράστιες οικονομικές συνέπειες.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Γιώργος Κοντογιώργης: Ποιος ορίζει τελικά το εθνικό συμφέρον και την εθνική στρατηγική

Κυβέρνηση «για τα μπάζα»

Το «μπάζωμα» αντιμετωπιζόταν ως λέξη απαγορευμένη και όποιος την πρόφερε έμπαινε αυτομάτως στο στόχαστρο ως «ψεκασμένος».

Ντάμα

Θυμάστε τον Γιώργο Φλωρίδη να δηλώνει – αν όχι με ύφος μάγκα από τα Λεμονάδικα του Πειραιά, πάντως σίγουρα όχι με το ύφος που θα περίμενε κανείς από έναν υπουργό Δικαιοσύνης – ότι όποιος πολιτικός μιλάει για «μπάζωμα» στα Τέμπη «είναι για τα μπάζα»; Ήταν η περίοδος που το Μέγαρο Μαξίμου είχε εξαπολύσει μια συντονισμένη επίθεση εναντίον όσων έθεταν το συγκεκριμένο ζήτημα, επιχειρώντας να τους παρουσιάσει ούτε λίγο ούτε πολύ ως συνωμοσιολόγους. Το «μπάζωμα» αντιμετωπιζόταν ως λέξη απαγορευμένη και όποιος την πρόφερε έμπαινε αυτομάτως στο στόχαστρο ως «ψεκασμένος». Βαγγέλης Βλάχος X

* Δύο χρόνια αργότερα, όμως, η πραγματικότητα αποδείχθηκε λίγο πιο επίμονη από την κυβερνητική επικοινωνία. Βρέθηκε, που λέτε, ένας εισαγγελέας να προτείνει την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου ακριβώς για το «μπάζωμα», δηλαδή για τις παρεμβάσεις που έγιναν στον χώρο του δυστυχήματος και οι οποίες αποτελούν πλέον αντικείμενο της ίδιας της δικαστικής διερεύνησης. Christos Xanthakisστο X

* Επειδή όμως ήταν, είναι και – εκτός αν τους στείλει ο κόσμος σπίτι τους – θα παραμείνουν αλαζόνες, δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναγνωρίσουν ότι οι βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις τους διαψεύδονται από τις εξελίξεις. Προτίμησαν να αλλάξουν το νόημα των λέξεων. Έτσι, ο Παύλος Μαρινάκης εμφανίστηκε στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών για να εξηγήσει ότι «άλλο πράγμα το μπάζωμα με σκοπό τη συγκάλυψη, το οποίο ως θεωρία έχει καταρρεύσει, και άλλο η έρευνα της Δικαιοσύνης για τις ενέργειες στο πεδίο». Με άλλα λόγια, το μπάζωμα… δεν είναι μπάζωμα. Είναι μια άλλη κατηγορία μπαζώματος, λιγότερο ενοχλητική επικοινωνιακά. Assos Koupaστο X

* Εντάξει, δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο είναι μεγάλο θέμα ένας υπουργός να συνομιλεί με προστατευόμενους μάρτυρες και να ζητά από τον Φρουζή της Novartis να χρηματοδοτούν ΜΜΕ φίλων που θα σε χειροκροτούν αύριο; «Και; Τι θα πει αυτό ακριβώς; Γιατί αυτό ενδιαφέρει το Πανελλήνιο, τη Βουλή ή αποτελεί κατηγορία;», όπως είπε ο ίδιος ο Άδωνις. Marka2‼️στο X

* Λειτουργεί άραγε σήμερα, τρία χρόνια και σχεδόν πέντε μήνες μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, το περιβόητο ETCS, το ευρωπαϊκό σύστημα ελέγχου και προστασίας των τρένων, το οποίο έχει σχεδιαστεί για να αποτρέπει ανθρώπινα λάθη που μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρά σιδηροδρομικά ατυχήματα;

Ο διάλογος ανάμεσα στη Μιλένα Αποστολάκη και τον CEO του νέου ΟΣΕ είναι διαφωτιστικός:

– Πού λειτουργεί το ETCS; Πού λειτουργούν τα τρένα με ETCS;

– Σας απάντησα νομίζω με λεπτομέρεια πού έχει εγκατασταθεί, πού είναι αδειοδοτημένο.

– Πού λειτουργεί σας ρωτάω. Πού λειτουργεί κύριε;

Αυτή τη στιγμή σας είπα είναι εγκατεστημένο και λειτουργικό. Αν λειτουργεί το ETCS σήμερα…

– Πού λειτουργεί κύριε;

– Δεν λειτουργεί σήμερα το ETCS. omg3lolzστο X

* Εκείνο το πρόγραμμα μετεγκατάστασης στον Έβρο, το οποίο έδινε 10.000 ευρώ σε όποιον μετακόμιζε εκεί την πρώτη του κατοικία, το θυμάστε; Πήγε πολύ καλά. Εγκρίθηκαν δύο αιτήσεις και οι άνθρωποι δεν έχουν πάρει το σύνολο των χρημάτων ένα χρόνο μετά. κοινός_νουςστο X

* Το άλλο σκάνδαλο, με τα σπιτάκια της ανακύκλωσης, το μάθατε. Αγοράσαμε και πληρώσαμε εμείς αυτά τα σπιτάκια αντί 300.000 ευρώ, ενώ στην ελεύθερη αγορά κοστολογούνται προς 66.000 ευρώ. Ε, καταλαβαίνετε, λίγο η ζέστη, λίγο τα λόγια του παπά. Για να μην κάνετε τις πράξεις, το αποτέλεσμα είναι κοντά 50 εκατ. ευρώ τσέπη…Areti Athanasiouστο X

www.documentonews.gr

Υπάρχει η χώρα;

editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί

«Η μεγαλύτερη αγωνία μου είναι η εξάλειψη της χώρας από τον χάρτη, χωρίς να το πάρουμε είδηση» 

Γιάννης Ιωαννίδης, 10/6/2026

Η αγωνία που εκφράζει ο γνωστότερος (και μεταξύ των πιο επιφανών παγκοσμίως επιστημόνων) καθηγητής Έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής του Πανεπιστήμιου του Στάνφορντ, μιλώντας στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη (9.84), δεν είναι μια ρητορική υπερβολή. Είναι κάτι που συντελείται με ραγδαίους ρυθμούς μπροστά στη σαστισμένη κοινωνία της χώρας. Τούτο το καλοκαίρι έρχονται καταιγιστικά πυρά σε αυτήν την κατεύθυνση. Απαριθμούμε μερικά πρόσφατα γεγονότα:

– Το εξάμβλωμα του ουρανοξύστη στο Ελληνικό, που ονομάζεται «Riviera Tower», έφθασε τα 200 μέτρα ύψος, και οι διαφημίσεις για το πούλημα διαμερισμάτων και γενικά του real estate στη γύρω περιοχή παίρνουν μεγάλες διαστάσεις. Οι «υπεύθυνοι» ποζάρουν περήφανοι για το έργο τους. Αδιαφορούν για πώς σημαδεύεται η περιοχή της Αττικής από το εξάμβλωμα και την καζινοποίηση που επιφέρει.

– Ιδρύεται με νόμο μια Ανώνυμη Εταιρεία με όνομα, δηλαδή παραδίδεται σε ιδιωτικά συμφέροντα όλη η οικονομική δραστηριότητα των αρχαιολογικών χώρων για 50 χρόνια + άλλα 50 χρόνια εφόσον χρειαστεί. Όπως λέει το άρθρο 4 του νόμου: «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς Α.Ε.», με διακριτικό τίτλο «Hellenic Heritage». Στην αγγλική γλώσσα η επωνυμία της Εταιρείας είναι «Hellenic Heritage Organisation S.A.». Έχουμε και λέμε: «TheHellinikon», «Riviera Tower», και βεβαίως «Hellenic Heritage». Καλά πάμε…

– Οι δηλώσεις του κόμματος Τσίπρα σχετικά με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών ιδρυμάτων. Ήδη αυξάνονται οι αιτήσεις για ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ. Η διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης καλπάζει. Μέχρι και μεγάλα ιδιωτικά σχολεία αγοράζονται από μεγάλα Funds, την ίδια στιγμή που μειώνονται οι προσλήψεις εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης.

– Στην Κοζάνη προετοιμάζονται για τη μεγαλύτερη ανατίναξη βιομηχανικού συγκροτήματος που έγινε ποτέ στη χώρα. Πρόκειται για τους 5 πύργους ψύξης του εργοστασίου Αγ. Δημητρίου. Τεράστιο πάρτι έχει στηθεί στην περιοχή με κωδικό όνομα «Δίκαιη Μετάβαση». Πρόκειται για ένα μεγάλο εθνικό έγκλημα. Δεν παρακολουθούμε μόνο μια διαδικασία εκποίησης κάποιων περιουσιακών ή επιχειρηματικών τομέων με στόχο το κέρδος, αλλά την ταυτόχρονη καταστροφή παραγωγικών υποδομών και δυνατοτήτων της χώρας μέσα σε ένα εντελώς ρευστό γεωπολιτικό πλαίσιο.

– Στο λιμάνι της Σούδας συγκρούονται δύο πλοία και από τύχη δεν είχαμε τεράστιες εκρήξεις από τα βυτιοφόρα που μετέφεραν καύσιμα και άλλα επικίνδυνα υλικά. Μια μέρα μετά, σημειώνεται στον Πειραιά διαρροή αερίου σε σταθμό τροφοδοσίας αερίου και καυσίμων και εκκενώνεται ολόκληρη η περιοχή. Στην Κυψέλη (Αθήνα), σε εργασίες διάνοιξης τούνελ του μετρό, λόγω κακών υπολογισμών και προχειρότητας, ραγίζουν θεμέλια και κτίσματα 20 πολυκατοικιών (πάνω από 200 διαμερίσματα). Οι υπεύθυνοι της κοινοπραξίας του έργου σφυρίζουν αδιάφορα. Αν δεν υπήρχε επιτροπή κατοίκων που ανάδειξε το ζήτημα, θα είχε «μπαζωθεί» και αυτή η υπόθεση.

– Να μην μιλήσουμε για την πορεία της δίκης των Τεμπών. Να μην μιλήσουμε για την απίθανη επιθετικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι σε όλη την κοινωνία. Να μην μιλήσουμε για την ντροπή της Πολιτείας, να διαφημίζει ο Μητσοτάκης κάποιες δωρεές των 4 συστημικών τραπεζών για κάποια μερεμέτια στα ΑΕΙ. Να μην μιλήσουμε για όσα γίνονται σε λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμους (διόδια). Να μην αναφέρουμε την έλλειψη νερού σε πολλές περιοχές, τις διακοπές ρεύματος σε αστικά κέντρα.

– Ένα νέο κύμα σκανδάλων και αποκαλύψεων (δικογραφίες ευρωπαϊκής εισαγγελίας, παραπομπή Τριαντόπουλου, άρα εμπλοκή του Μητσοτάκη, αποκαλύψεις Σαλμά για Άδωνη κ.λπ.) συμπληρώνει την εικόνα ενός προεκλογικού στίβου και μιας σαπίλας που διαβρώνει τα πάντα.

Όλα, μα όλα, εγγράφονται στο μεταπρατικό εξαρτημένο μοντέλο που έχει προσαρμοστεί στις μνημονιακές προδιαγραφές και το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο (Ελλάδα-κόμβος), και τώρα στις υποχρεώσεις που δημιουργεί η «προστασία» που μας παρέχουν ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως και οι διευθετήσεις στο πνεύμα του ΝΑΤΟ 3.0 και της αναβάθμισης της Τουρκίας. Έτσι ψαλιδίζεται πιο συστηματικά η κυριαρχία της χώρας. Η χώρα δεν υπάρχει όπως νομίζαμε. Αδειάζει από στοιχεία συγκρότησης, συνοχής, νοήματος, υποδομών, θεσμών, κοινωνίας, παραγωγικών ηλικιών.

Η αγωνία του κ. Ιωαννίδη δεν μετριάζεται διόλου από τις υποσχέσεις που δίνονται στην πιο θλιβερή προεκλογική περίοδο που γνώρισε ο τόπος. Το πολιτικό σύστημα –στο σύνολό του– είναι βαθιά απαξιωμένο στη συνείδηση των πολιτών, και νοσεί βαθιά.

Επείγουσα ανάγκη, κεντρικό ζήτημα ύπαρξης της χώρας και της κοινωνίας, η αντιστροφή αυτής της προαποφασισμένης και προδιαγεγραμμένης πορείας, εντός του πλαισίου που χαράσσουν διεθνή funds, Έλληνες ολιγάρχες υπεργολάβοι των μεγάλων διεθνών επιχειρήσεων-μεγαθηρίων, και το διαβρωμένο πολιτικό σύστημα.

Επειδή είναι ντροπή, μεγάλη ντροπή, να πάψει να υπάρχει (επί της ουσίας) η χώρα «χωρίς να το πάρουμε είδηση». Αυτό είναι το κεντρικό ζήτημα, το ζήτημα των ζητημάτων: Να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο συλλογικό «Εμείς» που να αντιστρέψει την πορεία!

Πηγή: edromos.gr

“Θαύματα” και κακοφωνίες…

Τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν δυο φορές τα λόγια τους. Οι υπερβολές προκαλούν τα αντίστροφα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα

Γιώργος Καρελιάς

Τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν  τα λόγια τους. Το αυτονόητο λέμε, όχι κάτι το καινοφανές. Και δυο φορές πρέπει να τα μετρούν όσοι, λόγω της θέσης που κατέχουν ή επειδή εκπροσωπούν θεσμούς με επιρροή, ακούγονται περισσότερο και όσα θα πουν δεν πρέπει να εκπέμπουν υπερβολές ή να προκαλούν όσους τα ακούνε.

Μερικά παραδείγματα των τελευταίων ημερών για να φανεί τι θέλουμε να πούμε.

1.Ο διοικητής της ΤτΕ έδωσε μια τηλεοπτική συνέντευξη, στην οποία είπε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα συντελείται «ένα οικονομικό θαύμα». Και, δεύτερον, ότι «θα ήταν τρέλα» αν  δινόταν η 13η σύνταξη.

Διαπίστωση πρώτη: Και οι δύο αυτές προτάσεις μαζί δεν έχουν λογικό ειρμό. Όταν ο πολίτης ακούει για οικονομικά θαύματα, δεν δικαιούται να περιμένει και παροχές-θαύματα, όπως είναι η 13η σύνταξη; Ο κ. Στουρνάρας έπρεπε να μιλήσει αλλιώς. Το «θαύμα» δεν πάει μαζί με την «τρέλα». Ο πολίτης μπορεί να σκεφθεί «με δουλεύουν».

Διαπίστωση δεύτερη: Είναι άλλο η οικονομική πρόοδος και άλλο το «θαύμα». Δεν γίνεται να συγκρίνουμε την περίοδο της χρεοκοπίας, δηλαδή τον πάτο, με μια άλλη περίοδο, 10 και 15 χρόνια μετά. Και είναι αμετροεπές να μιλάμε για «θαύμα», όταν ακόμα δεν έχουμε πιάσει τις επιδόσεις που είχαμε στο πριν τη χρεοκοπία έτος (2008). Το μέσο εισόδημα των Ελλήνων απέχει παρασάγγας από αντίστοιχο της Ευρώπης. Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων βρίσκεται στον ευρωπαϊκό πάτο. Οι μισές συντάξεις είναι κάτω από χίλια ευρώ. Πώς γίνεται ο κεντρικός τραπεζίτης να μιλάει για «θαύμα»; Αν  πεις «έχουμε κάνει σημαντική πρόοδο, αλλά δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε τέτοια ανοίγματα, όπως η 13η σύνταξη», ο πολίτης μπορεί να το κατανοήσει. Όταν ακούει για «θαύματα» και αμέσως μετά για την «τρέλα» της 13ης σύνταξης, τι να σκεφθεί;

2.Ο πρωθυπουργός μιλάει κάθε τρεις και λίγο για τη «θεσμικότητά» του. Και την ημέρα της 52ης επετείου της αποκατάστασης της δημοκρατίας κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «αντιθεσμικότητα», επειδή δεν λέει «ναι σε όλα» στη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Θυμίζουμε ότι:

-Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης χρησιμοποιεί το Σύνταγμα όπως τον βολεύει. Για παράδειγμα, η πλειοψηφία των βουλευτών του «επιτρέπει» να διερευνηθούν οι ευθύνες δύο υπουργών( Καραμανλής, Τριαντόπουλος) για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά το «απαγορεύει» για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (προκαταβολικά «αθώοι» Βορίδης, Αυγενάκης).

– Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης επιτρέπει στον υπουργό του επί της Δικαιοσύνης να εκστομίζει φράσεις του τύπου «είναι για τα μπάζα όσοι μιλούν για μπάζωμα». Τώρα ο αρμόδιος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου προτείνει ο επί του μπαζώματος υπουργός να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο.

-Ο «θεσμικός» Μητσοτάκης ακούει υπουργούς και βουλευτές του να χυδαιολογούν σε βάρος των ευρωπαίων εισαγγελέων. Και ο ίδιος λέει υπαινικτικά ότι «εμπλέκονται» στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Πρόκειται για ευρωπαϊκό θεσμό, αλλά ο «θεσμικός» πρωθυπουργός τον βλέπει σαν πολιτικό του αντίπαλο, επειδή ψάχνει σκανδαλώδεις υποθέσεις επί των δικών του ημερών.

3. Η νεοεκλεγείσα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου δήλωσε ότι δεν πήγε στο Προεδρικό για τον εορτασμό της επετείου της 24ης Ιουλίου, επειδή εκεί θα ήταν νοσταλγοί της δικτατορίας, ακροδεξιοί κτλ. Μάλιστα. Όμως, η γιορτή αυτή γίνεται δεκαετίες τώρα. Γινόταν και όταν το δικό της κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβερνούσε. Και σύσσωμο πήγαινε σε αυτή τη γιορτή. Τι άλλαξε; Τότε δεν υπήρχαν αυτοί οι υπονομευτές της δημοκρατίας; Είναι κατανοητό μια νέα αρχηγός να θέλει να ξεχωρίσει σε κάτι. Μπορεί να το κάνει, υπάρχουν πολλά πεδία. Οι παραδοξολογίες δεν προσφέρουν κάτι.

4. Η εκπρόσωπος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης Θεώνη Κουφονικολάκου δήλωσε ότι, αν το κόμμα της είναι στην κυβέρνηση και έρθει στην Ελλάδα ο Νετανιάχου, θα τον συλλάβει. Χρειαζόταν αυτή η δήλωση; Προσθέτει κάτι στις επιδιώξεις του νεοσύστατου αυτού κόμματος; Πολύ αμφίβολο. Ούτε κυβέρνηση θα σχηματίσει στο άμεσο μέλλον ούτε ο Νετανιάχου θα μας επισκεφθεί. Στην ερώτηση-παγίδα που της έγινε θα μπορούσε να απαντήσει με χίλιους τρόπους και όχι με το μοναδικό που προκαλεί μειδιάματα. Η υπερέκθεση στα μίντια και οι απαντήσεις επί παντός του επιστητού δεν είναι καλή συνταγή.

Φυσικά, αυτά τα παραδείγματα που αναφέραμε δεν έχουν την ίδια βαρύτητα. Όμως, για να καταλήξουμε όπως αρχίσαμε, τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να μετρούν δυο φορές τα λόγια τους. Οι υπερβολές προκαλούν τα αντίστροφα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Το έχει πει χαρακτηριστικά ο Χαλίλ Γκιμπράν:  «Υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της»…

www.news247.gr

Γιάννης Ιωαννίδης: "Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας - Η Αχρηστοκρατία"

Οι "Αντιθέσεις"  έριξαν  την αυλαία της τηλεοπτικής περιόδου, με μία συνέντευξη αποκαλύψεων, του επιδραστικότερου επιστήμονα του Ελληνισμού στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα , σε επιστημονικές αναφορές με τον πάντα διακριτό και διεπιστημονικό δημόσιο λόγο του.

"Το Καμένο Πρόσωπο της Ελλάδας σήμερα: αντικειμενικά δεδομένα και διεθνείς συγκρίσεις,  σε καθεστώς αχρηστοκρατίας" όπως θα υποστηρίζει  ο Ιωάννης Π.Α. Ιωαννίδης, καθηγητής Παθολογίας, Επιδημιολογίας, Πληθυσμιακής Υγείας και Επιστήμης Δεδομένων, διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Μετα-έρευνας (METRICS) και κάτοχος της έδρας George E. and Lucy Becker στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

-Δημογραφικό: Γεννήσεις στην Ελλάδα μισές των θανάτων, μετανάστευση, γήρανση του πληθυσμού, συγκριτική χειροτέρευση, χαμηλό προσδόκιμο υγιούς επιβίωσης, καύσωνες/πυρκαγιές/τοξικά νέφη και εποχικές κορυφώσεις θανάτων.

-Υγεία: Υποσκαπτόμενο ΕΣΥ, κορύφωση εξόδων από την τσέπη του ασθενούς, επικινδυνότητα υγείας και δυσμενές προφίλ υγείας εφήβων και νέων, έλλειψη ιατρών πρώτης γραμμής, τοξική ιατρική και πολυφαρμακία, γιατί είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές σε ακριβές εξετάσεις και καισαρικές τομές;

-Κόστος ζωής, κοινωνικές συνθήκες και ευεξία/ευτυχία, κοινωνικο-οικονομικές διαστάσεις της υγείας, πραγματικό κόστος ζωής, καταβύθιση στους δημοκρατικούς θεσμούς, σεσημασμένη ανελευθερία του τύπου, διαφθορά, γιατί στην Ελλάδα δεν έχεις ελευθερία να κάνεις επιλογές για τη ζωή σου;   

-Επιστήμη: Έλλειψη εμπιστοσύνης στους επιστήμονες, πλαστή αύξηση σε έρευνα, ελάχιστη προστιθέμενη αξία μεταποίησης, ασήμαντη χρηματοδότηση δημόσιων πανεπιστημίων, δημόσια χρηματοδότηση ιδιωτικών εταιρειών, μεροληψίες στην επιστήμη, ιδιωτικά πανεπιστήμια, πραγματικές διαστάσεις και επιδείνωση του brain drain, ο ρόλος της τεχνητή νοημοσύνης ευκαρίες, προκλήσεις και δυστοπίες για τις κοινωνίες .

-Πού βρίσκεται πολύ ψηλά σε παγκόσμια κατάταξη η Ελλάδα: όπλα χωρίς αντίκρισμα και φτηνός τουρισμός για να καρπώνονται τα έσοδα ξένες εταιρείες.

-Ευνοιοκρατία, κλεπτοκρατία, οικογενειοκρατία, μετριοκρατία, αχρηστοκρατία: συγκοινωνούντα δοχεία του success story στη χώρα του Φραπέ. Επικοινωνιακή πολιτική και εξευτελισμός των θεσμών. Τέχνη και διανόηση σε χώρα βολεμένων.

-Η Ελλάδα πουθενά, παντού: μια πριγκίπισσα Λασκαρίνα Βατάτζη στη Sé Velha, τα αγάλματα είναι στο Museuminsel, ελληνικά στα ανάκτορα της δυναστείας Joseon, η Τοκάτα για την Κόρη με το Καμένο Πρόσωπο - γιατί προδώσαμε τα παιδιά μας  ; 

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV