Οι παρακολουθούμενοι υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες

Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς.

Ντάμα

Άλλο ένα ρεσιτάλ αντιθεσμικής συμπεριφοράς, το οποίο κατέληξε στον εξευτελισμό οι παρακολουθούμενοι να υπερασπίζονται τους παρακολουθούντες, είδαμε στη Βουλή, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Καταστρατηγώντας τον Κανονισμό της Βουλής, η «γαλάζια» πλειοψηφία αρνήθηκε το αίτημα της αντιπολίτευσης να κληθούν για να καταθέσουν οι Ταλ Ντίλιαν και ο Γρηγόρης Δημητριάδης με το επιχείρημα ότι δεν είναι δημόσια πρόσωπα. Μιλάμε για την ίδια πλειοψηφία και τον ίδιο πρόεδρο που το 2022 καλούσαν τον Ισραηλινό πρώην στρατιωτικό για ακρόαση μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου. Simoritis***🇵🇸στο X

*** Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια ο Ταλ Ντίλιαν απέκτησε ξαφνικά το δικαίωμα στην… ιδιωτικότητα. Από εκεί που ήταν αρκετά «δημόσιο πρόσωπο» ώστε να κληθεί από την ίδια Επιτροπή, σήμερα έγινε ένας απλός ιδιώτης που δεν πρέπει να ενοχλείται. Η κυβερνητική πλειοψηφία κατάφερε έτσι να ανακαλύψει μια νέα συνταγματική θεωρία: δημόσιο πρόσωπο είναι όποιος βολεύει να είναι δημόσιο πρόσωπο. 

*** Ξέρετε τι άλλαξε σε σχέση με το 2022; Άλλαξε ότι ο Ισραηλινός πρώην στρατιωτικός θέλει να έρθει στη Βουλή να καταθέσει. Αυτό άλλαξε και έτσι η γαλάζια πλειοψηφία υποχρεώνεται σε ένα άνευ προηγουμένου αυτοεξευτελισμό. Η απόρριψη της κλήτευσης του Ντίλιαν στην Επιτροπή Θεσμών κ Διαφάνειας από τη ΝΔ συνιστά ευθεία ομολογία ενοχής. Οι εκβιασμοί Ντίλιαν απέδωσαν. Το αφήγημα του ΠΘ περί σταθερότητας καταρρευσε. Η παραμονή του αποτελεί πλέον παράγοντα εθνικού κινδύνου κ ακραίας αποσταθεροποίησης. Nikolaos bossστο X

*** Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί πλέον καν να πείσει πως αναζητά την αλήθεια. Αρκείται στο να διασφαλίζει ότι δεν θα την ακούσει κανείς. Είναι μια πιο οικονομική εκδοχή της διαφάνειας: αντί να ρίχνεις φως στην υπόθεση, κατεβάζεις τα ρολά. Άλλωστε, το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει περάσει εδώ και καιρό από το στάδιο της συγκάλυψης στο στάδιο της κανονικοποίησης. Η λογική είναι απλή: αν εμποδίσεις αρκετές φορές τη διερεύνηση, στο τέλος η μη διερεύνηση θα μοιάζει με θεσμική κανονικότητα.

*** Έτυχε να ακούσω τον Μάκη Βορίδη στο Action24 να απαντάει κάτι γενικότητες για το σκάνδαλο, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στάση του. Αναρωτιέμαι, αν ως έμπειρος νομικός που είναι, θα συμβούλευε κάποιον πελάτη του να έχει αυτή ακριβώς τη στάση αν ήταν στη θέση του; Ο πρώην υπουργός, όπως σωστά θύμισε ο Ζαχαρίας Κεσσές, δεν έκανε μήνυση, δεν παρέστη στη δίκη για την υποστήριξη της κατηγορίας, δεν κατέθεσε αγωγή για να διεκδικήσει αποζημίωση, γενικώς δεν έκανε το παραμικρό. Όπως και αρκετοί άλλοι…Ο κ. Βορίδης επέλεξε χθες να τοποθετηθεί και να διαστρεβλώσει την αλήθεια, παριστάνοντας τον ανίδεο. Για να μη εκτίθεται ο ίδιος αλλά ούτε να εκθέτει σε αναλήθειες όσους τον ακούν, τον ενημερώνω για τα κάτωθι μιας και είπε ότι μέχρι και σήμερα δεν ξέρει.Το όνομα του… Zac Kessesστο X

*** Είδα ότι στην ελληνική αποστολή που ταξίδεψε στην Άγκυρα για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ συμμετείχε και ο Θάνος Ντόκος. Σε όλες τις υπόλοιπες χώρες που έκαναν την πλάκα τους οι Ρώσοι φαρσέρ, οι αντίστοιχοι Ντόκοι πήγαν σπίτι τους, εδώ πάλι πετάμε ένα «υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας, μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης» και όλα καλά. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

www.documentonews.gr

Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό

του Κολ ΜακΚέιλ (Coll McCail)

| Middle East Eye

Την περασμένη Παρασκευή, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιγύπτου έγραψε ιστορία. Οι «Φαραώ» επικράτησαν δύσκολα της Αυστραλίας και έγιναν το δεύτερο αραβικό έθνος που προκρίθηκε στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.
Τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, αφιέρωσε τη νίκη της ομάδας του στον λαό της Γάζας, καθώς πολλοί Παλαιστίνιοι παρακολούθησαν τον αγώνα ζωντανά μέσα στα ερείπια.
Για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, το ποδόσφαιρο ήταν ένας «καθρέφτης των πάντων». Το όμορφο παιχνίδι, υποστήριζε, αντανακλούσε πάντοτε τον χαρακτήρα του κόσμου μέσα στον οποίο παίζεται – τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του πλευρές.
Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, νομιμοποιώντας την επανεμφάνιση μιας ανανεωμένης ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την κοινή μας ανθρωπιά μέσα από τη συλλογική χαρά.
Λίγες μόλις ημέρες πριν οι Παλαιστίνιοι πανηγυρίσουν το πέναλτι τύπου «Πανένκα» του αρχηγού της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Σαλάχ, στο στάδιο του Ντάλας, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν θανάσιμα τον Σαλίμ αλ-Ασχκάρ, έναν 32χρονο Παλαιστίνιο τερματοφύλακα, ο οποίος αναζητούσε καύσιμα για μαγείρεμα για την έγκυο σύζυγό του.
Ήταν ένας από τους 567 Παλαιστίνιους που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του ποδοσφαίρου και έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023.
Την Τρίτη, πλήθη συγκεντρώθηκαν στην Πόλη της Γάζας για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της Αιγύπτου με την Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι. Καθώς η ισραηλινή γενοκτονική εκστρατεία έχει προκαλέσει ζημιές ή έχει καταστρέψει το 90% των κτιρίων του θύλακα και έχει διαλύσει τα ηλεκτρικά δίκτυα της Γάζας, οι δημόσιες προβολές του αγώνα βασίστηκαν σε μικρές ηλεκτρογεννήτριες.
Παιδιά ανέμιζαν σημαίες πάνω στα συντρίμμια ισοπεδωμένων κτιρίων, ενώ οι φίλαθλοι πανηγύρισαν το γκολ του Γιασέρ Ιμπραχίμ στο σημείο όπου κάποτε βρίσκονταν τα σπίτια τους.

Αποικιοκρατικός ρατσισμός
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η σύντομη ανάπαυλα ήταν υπερβολική για τις κατοχικές ισραηλινές δυνάμεις. Μία ώρα πριν από τη σέντρα, ο Μοχάμεντ αλ-Ουαχίντι, εργαζόμενος σε ανθρωπιστική οργάνωση που είχε οργανώσει τη δημόσια μετάδοση στην Πόλη της Γάζας, σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα, καθώς κατευθυνόταν να παρακολουθήσει τον αγώνα.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέλεξε τις εβδομάδες του Παγκοσμίου Κυπέλλου για να εντείνει τον πόλεμό του εναντίον του παλαιστινιακού ποδοσφαίρου – όμως η FIFA δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει σε αυτό να αποσπάσει την προσοχή από «τη μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία των διοργανώσεων».
Το «όμορφο» τουρνουά, όπως το χαρακτήρισε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, έχει δει διαιτητές κορυφαίου επιπέδου να συλλαμβάνονται και να απελαύνονται, ποδοσφαιριστές να ανακρίνονται επί ώρες και τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας να στερείται εντελώς τη βίζα εισόδου. Όλα αυτά είναι δυνατά λόγω της ατιμωρησίας, που η FIFA παρέχει στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που αποδίδονται στο Ισραήλ.
Με την πλήρη αποτυχία της να λογοδοτήσει το μέλος της, η παγκόσμια ποδοσφαιρική συνομοσπονδία έχει ουσιαστικά νομιμοποιήσει την αναβίωση του αποικιοκρατικού ρατσισμού, τον οποίο έχουν υποστεί φίλαθλοι, προπονητές και αθλητές από τις αμερικανικές αρχές τις τελευταίες εβδομάδες.
Αυτό δεν είναι απλώς «αθλητικό ξέπλυμα» (sportswashing). Είναι μια δημόσια επικύρωση του ιμπεριαλιστικού σχεδίου της Ουάσιγκτον, μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.
Ο Ινφαντίνο, που κάποτε επέμενε ότι «το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει έξω από την πολιτική», έχει χαράξει προσεκτικά τη θέση της FIFA ως αξιόπιστου συνεργού στην επίθεση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κατά του διεθνούς δικαίου.
Τίποτα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων όταν πρόκειται να ικανοποιηθεί η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, ούτε καν οι αποφάσεις εντός αγωνιστικού χώρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, με ένα απλό τηλεφώνημα, ο Τραμπ – στον οποίο ο Ινφαντίνο απένειμε το πρώτο Βραβείο Ειρήνης της FIFA τον Δεκέμβριο του 2025 – έπεισε τις ποδοσφαιρικές αρχές να ανακαλέσουν την τιμωρία του Αμερικανού επιθετικού και πρώτου σκόρερ Φολαρίν Μπαλογκούν.
Πολλοί επικεντρώθηκαν στη σκανδαλώδη φύση αυτής της απόφασης. Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι η FIFA εξακολουθεί να δεσμεύεται από την αρχή του «ευ αγωνίζεσθαι». Η εθνική ομάδα του Ιράν, στην οποία απαγορεύτηκε να δημιουργήσει προπονητική βάση στις Ηνωμένες Πολιτείες, γνωρίζει ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Και δεν είναι η μόνη. Την παραμονή του πρώτου αγώνα της Αϊτής, η FIFA απαίτησε από την ομάδα να τροποποιήσει την επίσημη εμφάνισή της ώστε να αφαιρεθεί κάθε αναφορά στην επανάσταση που δημιούργησε την πρώτη Μαύρη Δημοκρατία στον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι «τα πολιτικά μηνύματα» απαγορεύονται.
Το Μεξικό, το οποίο δεν θα φιλοξενήσει ούτε έναν αγώνα μετά τη φάση των «16», γνωρίζει επίσης καλά την υποκρισία της διοργάνωσης, όπως και τα εκατομμύρια φιλάθλων που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες λόγω της «δυναμικής τιμολόγησης» των εισιτηρίων.

Η συλλογική ταυτότητα
Η FIFA, όπως και η βασική διοργανώτρια χώρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχει εγκαταλείψει ακόμη και την ψευδαίσθηση του «ευ αγωνίζεσθαι», προκαλώντας την καταδίκη ακόμη και του διαβόητου πρώην προέδρου της, Ζεπ Μπλάτερ. Ο Γκαλεάνο είχε δίκιο: η σκιά του ιμπεριαλισμού πλανάται πάνω από το τουρνουά.
Η διοργάνωση αποτελεί το τέλειο μεταφορικό σχήμα ενός παγκόσμιου συστήματος που σπέρνει την καταστροφή, εξαντλεί τους πόρους και στερεί την κυριαρχία από τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου για να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη του Βορρά. Σε αντάλλαγμα για τη μετατροπή του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε θέατρο «τραμπικής» πολιτικής, η FIFA προσδοκά να αποκομίσει έσοδα-ρεκόρ ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Υπήρξαν, ωστόσο, και στιγμές φωτός. Οι απλουστευτικές αντιλήψεις περί εθνικής ταυτότητας, που βασίζονται στη θρησκεία ή το χρώμα του δέρματος, κατέρρευσαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Περισσότεροι από τους μισούς ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ διαθέτουν διπλή υπηκοότητα· έξι γεννήθηκαν εκτός Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ άλλοι προέρχονται από οικογένειες μεταναστών.
Οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου, υποστήριζε ο Βρετανός ιστορικός Έρικ Χόμπσμπαουμ, εκπροσωπούν τα κράτη στη συλλογική συνείδηση: «Η φαντασιακή κοινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων μοιάζει πιο πραγματική όταν προσωποποιείται σε μια ομάδα έντεκα γνωστών προσώπων», έγραφε. Γι’ αυτό και η παρουσία πολυπολιτισμικών ομάδων αποτέλεσε πλήγμα για τον εθνοεθνικισμό του Τραμπ και των ιδεολογικών συμμάχων του.
Αφού είχε εξαπολύσει έναν παράνομο και απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν τον Φεβρουάριο, ο Αμερικανός πρόεδρος ήλπιζε ότι η ιρανική ομάδα δεν θα εμφανιζόταν καν στη διοργάνωση. Αντίθετα, η αποστολή έγινε δεκτή με ανοιχτές αγκάλες στο Μεξικό για να εγκαταστήσει εκεί τη βάση της – μια χώρα που και η ίδια έχει δεχθεί επανειλημμένες απειλές αμερικανικής εισβολής.
Κάτοικοι της Τιχουάνα διοργάνωσαν δημόσιες προβολές των αγώνων του Ιράν και εισέπραξαν τις θερμές ευχαριστίες της ομάδας: «Η πράξη σας θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας», έγραψαν οι παίκτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τον αμφιλεγόμενο αποκλεισμό τους από τη φάση των ομίλων.
Μακριά από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, η αλληλεγγύη των φιλάθλων επιβεβαίωσε μια αλήθεια που ο κόσμος γνωρίζει εδώ και καιρό. Όσο κι αν η εταιρική ηγεσία της FIFA επιδιώκει να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε μια ατελείωτη τηλεοπτική διαφήμιση, το ίδιο το άθλημα μπορεί ακόμη να αποτελεί ένα σπάνιο αντίδοτο στην αποξένωση και την περιφρόνηση.
Στην εποχή του ατομικισμού, το ποδόσφαιρο παραμένει αυτό που ο Γκαλεάνο αποκάλεσε «πρωταρχικό σύμβολο συλλογικής ταυτότητας». Ένα σύμβολο πολύ ισχυρότερο από την ιδιοτέλεια του Ινφαντίνο· ένα σύμβολο που εξακολουθεί να ενώνει τον λαό της Γάζας για 90 λεπτά, αψηφώντας την απόπειρα εξαφάνισής του.
Το ποδόσφαιρο, αυτός ο «καθρέφτης των πάντων», αντανακλά για άλλη μία φορά τις αντιφάσεις του κόσμου, υπογραμμίζοντας το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα σε εκείνους που αγαπούν το όμορφο παιχνίδι και σε εκείνους που το διοικούν.

Πηγή: info-war.gr

Δούρειος Ίππος (Πώς το ΕΣΥ παραδόθηκε στα ιδιωτικά συμφέροντα)

Πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό…

Πάνος Χριστοδούλου 

Οτίτλος δεν θα ακολουθήσει τη μόδα των ημερών και δεν θα αναφερθεί στην Οδύσσεια του Νόλαν και στο αν μια ταινία είναι ιστορικά ακριβής πάνω σε ένα μη ιστορικό γεγονός. Ή τουλάχιστον όχι όσο ιστορικά ακριβής ήταν οι 300 (μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στη χώρα) με τον δίμετρο Ξέρξη, τα εκατομμύρια Περσών-Όρκ και τα τέρατα που ήταν σα να βγήκαν από τη Mordor. Έχουμε συνηθίσει η ελληνική συντηρητική πλευρά (κυρίως η ακροδεξιά αλλά και κάτι ξεχασμένοι αριστεροί) να ενοχλείται από το χρώμα (μα καλά δεν έχουν ταινίες στην Αφρική να παίζουν οι μαύροι ηθοποιοί;) και όχι από την ουσία και την αλήθεια, ειδικά αν αυτή δεν συμφέρει το αφήγημά τους. 

Αν κάτι όσο αναληθές και αν είναι συμφέρει, τότε όχι μόνο δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά αυτό αποτελεί και τη νέα αλήθεια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί στο τιμόνι του υπουργείου υγείας εδώ και αρκετά χρόνια (με λίγα μικρά διαλείμματα) έχουν βρεθεί  οι κεντρικοί εκφραστές της ελληνικής ακροδεξιάς, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Μάκης Βορίδης, ο Θάνος Πλεύρης. Και για έναν ακροδεξιό που σέβεται τον εαυτό του η αλήθεια είναι περιττή λεπτομέρεια, όπως και στην περίπτωση των 300. 

Έτσι ο τωρινός ακροδεξιός υπουργός Υγείας, και τέως αντισημίτης, αρνητής του ολοκαυτώματος και τηλεβιβλιοπώλης, δηλώνει πως έχει ενισχύσει το Εθνικό σύστημα Υγείας και έχει βγάλει και πολλές προκηρύξεις και έχουν και μεγάλη συμμετοχή. Βέβαια, όπως ανέφερε η Καθημερινή (γνωστή για τις μη αριστερές απόψεις της), το 40% των θέσεων που αφορούσαν κυρίως τις πιο απομακρυσμένες περιοχές δεν είχε συμμετοχή αλλά και αυτό λεπτομέρεια μάλλον είναι. Ίσως σε αυτό να έχει να κάνει το κόστος διαμονής σε ορισμένες από αυτές, όπως τα νησιά, και τη συμπεριφορά των τοπικών αρχών, που πρόσφατα οδήγησε και συνάδελφο στο αυτόφωρο επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί. 

Τι έγινε τώρα στις υπόλοιπες και ήταν πολλές οι αιτήσεις; Πείστηκαν οι γιατροί ότι αλλάζει κάτι στο ΕΣΥ προς το καλύτερο; Καταρχήν κάποια τέτοια αλλαγή δεν υφίσταται, καθώς τα μισθολογικά είναι ίδια, και μόνο μετά από αγώνες και απεργίες της ΟΕΝΓΕ μειώθηκε η φορολογία στις εφημερίες, και οι συνθήκες εργασίας λόγω της συρρίκνωσης έως εξαφάνισης των επαρχιακών νοσοκομείων έχουν γίνει χειρότερες. Η μεγάλη αλλαγή έγινε στην αλλαγή του αποκλειστικού χαρακτήρα απασχόλησης στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και έτσι ένας μεγάλος αριθμός ιδιωτών έκανε χαρτιά για να μπει και στο δημόσιο. 

Και γιατί αυτό να είναι κακό; Γιατί, πολύ απλά, υπηρέτης δύο αφεντάδων δε γίνεται να υπάρχει. Δεν είναι λογικό, όχι με βάση κάποια περισπούδαστη μαρξιστική ανάλυση αλλά με βάση την οικονομική ανάλυση της ελεύθερης αγοράς στον καπιταλισμό, κάποιος να κινείται εναντίον του ιδιωτικού επιχειρηματικού συμφέροντος του το πρωί για να μειώνει το κέρδος που θα έχει το απόγευμα. Ένας ιδιώτης ουσιαστικά παράγει κέρδος πάνω στις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις του δημοσίου. Το να λειτουργεί τέλεια το δημόσιο είναι ενάντια στην ατομική επιχειρηματική ύπαρξη του. 

Και γιατί όμως μετά να πάνε, ή να θέλουν να πάνε τόσοι ιδιώτες; Για πολλούς λόγους. Γιατί σε πιο μικρές περιοχές θα μπορούν να αποτελέσουν μονοπώλιο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, ακόμα και το να κατευθύνουν πελατεία από το νοσοκομείο ή το κέντρο υγείας στο ιατρείο τους. Όπως και επίσης η δυνατότητα να δρομολογούν περιστατικά στο ιατρείο με πολύ χαμηλότερο κόστος στη δημόσια δομή, είτε αυτό μπορεί να αποτελεί δείγματα εργαστηρίου που θα δουλεύονται στο νοσοκομείο είτε χειρουργεία τα οποία θα πραγματοποιούνται απόγευμα. Συνοπτικά αυτό λοιπόν σημαίνει ότι δικαιώνεται η άποψη που έλεγε τόσο καιρό ότι η εμπορευματοποίηση και η επιχειρηματική λειτουργία της υγείας ξεκίνησε από το ίδιο το διάτρητο κρατικό σύστημα, από τα φακελάκια έως την τωρινή πλήρη νομιμοποίηση της λογικής του υπερκέρδους. 

Το κράτος παρέδωσε ένα σύστημα υγείας το οποίο ποτέ δεν έγινε δημόσιο και δωρεάν, στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να μη χρειαστεί καν αυτός να επενδύσει για τη λειτουργία νέων μονάδων, ενώ ταυτόχρονα γλιτώνει και έξοδα αφού αξιοποιούνται και παροχές των κρατικών δομών και άρα τελικά ο φορολογούμενος πληρώνει και μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών και μέσω της out of pocket λογικής μετά. Και μέσα σε όλα αυτά γεννάται το ερώτημα το γιατί ακριβώς ένας ιδιώτης να θέλει να δουλεύει ολιστικά και σωστά το πρωί όταν ακριβώς αυτό θα θέσει σε κίνδυνο την κερδοφορία της ύπαρξης του; 

Δεν είναι δίκη προθέσεων, είναι κοινή λογική. Ένα οργανωμένο δημόσιο σύστημα υγείας δε μπορεί να βασίζεται γενικά και αόριστα στην καλή πίστη, αλλά σε κανόνες. Και αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δημιουργεί ένα έκτρωμα το οποίο ουσιαστικά θα γράφει δημόσιο στα χαρτιά και στην πραγματικότητα θα λειτουργεί με επιχειρηματικούς όρους, πολλαπλασιάζοντας το κόστος για τον πολίτη, αλλά και δυσχεραίνοντας την πρόσβαση του πολίτη σε ποιοτικές και άμεσα προσβάσιμες υπηρεσίες υγείας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όσες χώρες έχει εφαρμοστεί κάτι αντίστοιχο (Αγγλία, Σουηδία) η ποιότητα του συστήματος έπεσε κατακόρυφα. 

Αυτό όμως δε θα φανεί άμεσα. Άμεσα θα μπορεί ο υπουργός και οι ομοϊδεάτες του να διαφημίζουν (χωρίς ιδιαίτερο δημοσιογραφικό αντίλογο) ότι οι προκηρύξεις έχουν πρωτοφανή συμμετοχή. Το παρουσιάζουν σαν κάτι θετικό, ενώ στην ουσία είναι το πιο αρνητικό που υπάρχει, με τον τρόπο που έχει δημιουργηθεί. Θα μπορούσε βέβαια το υπουργείο να σχεδίαζε τη λειτουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος δομών υγείας με μεγαλύτερα οικονομικά και όχι μόνο κίνητρα για τους γιατρούς. Αλλά αν το έκανε αυτό η ΝΔ και ο υπουργός δε θα ήταν ούτε νεοφιλελεύθεροι ούτε ακροδεξιοί. Και επειδή ακριβώς είναι αυτό που τους αφορά είναι ο συντομότερος και πιο εύκολος δρόμος για τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους.

Και, σεβόμενοι την ιδεολογική τους κληρονομιά, όλο αυτό το φέρουν ως ένα σύγχρονο Δούρειου Ίππο, σαν μια θετική εξέλιξη. Και όπως, ο Δούρειος Ίππος μέσα του κρύβει όλα εκείνα τα συστατικά τα οποία χρειάζονται για την μετατροπή του ΕΣΥ σε μηχανή παραγωγής κέρδους πάνω στο ευαίσθητο κομμάτι της υγείας. Και εδώ πάλι βέβαια χαρακτηρίζουν όσους και όσες το φωνάζουμε Κασσάνδρες. Ξεχνούν όμως ότι η Κασσάνδρα την αλήθεια έλεγε, και δίκιο είχε.

--------------------------------------------------------------------------------------

Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης

www.katiousa.gr

Τα πραγματικά αίτια της απολιγνιτοποίησης, η μετάβαση στο LNG και ο «στρουθοκαμηλισμός» πολιτικών και μαζικών φορέων

του Στέφανου Πράσσου

Στην Ελλάδα, ειδικά στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας, συμβαίνουν τα πιο περίεργα και ταυτόχρονα τραγικά γεγονότα: Ο Πρωθυπουργός της Κυριάκος Μητσοτάκης εξαγγέλλει, τον Σεπτέμβριο του 2019 τον «ξαφνικό θάνατο» της λιγνιτικής παραγωγής, στο σύνολό της! Τα επιχειρήματα που επικαλείται δεν έχουν καμία πραγματική βάση και όπως αποδείχτηκε ήταν εντελώς προσχηματικά. Σε καμία χώρα της Ευρώπης και του πλανήτη δεν συνέβη κάτι αντίστοιχο.

1ον: Η «μετάβαση» στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) που συντελείτε στην Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο απαιτεί, για αρκετά χρόνια τουλάχιστον, την ύπαρξη σταθερών μονάδων βάσης. Αυτές είναι: τα μεγάλα υδροηλεκτρικά με ταμιευτήρα, τα πυρηνικά και οι θερμικές μονάδες που λειτουργούν είτε με λιγνίτη είτε με φυσικό αέριο. Στη χώρα μας δεν έχουμε πυρηνικά εργοστάσια και τα υδροηλεκτρικά μας δεν μπορούν με τίποτα να καλύψουν τις ανάγκες σε σταθερή παραγωγή ρεύματος ικανής να στηρίξει την υπερπαραγωγή των ΑΠΕ που πλέον «πετιέται στα σκουπίδια». Αυτό που μένει αναγκαστικά είναι οι θερμικές μονάδες για τις οποίες ο Μητσοτάκης αποφάσισε να λειτουργούν με εισαγόμενο φυσικό αέριο και Υγροποιημένο φ. αέριο (LNG). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ως αιτία της λεγόμενης απολιγνιτοποίησης την «πράσινη ανάπτυξη» (green deal), άλλοι εν γνώση και άλλοι εν αγνοία τους, «ρίχνουν νερό στο μύλο του Μητσοτάκη». Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται από τη δημιουργία νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής με καύσιμο φυσικό αέριο αλλά και η απόφαση μετατροπής της 5ης μονάδας σε φυσικού αερίου. Από τον Σεπτέμβριο του 2019 που εξήγγειλε ο Μητσοτάκης την απολιγνιτοποίηση κατασκευάστηκαν τρεις νέες μονάδες φυσικού αερίου ισχύος περίπου 800 μεγαβάτ η καθεμία και άλλες τρεις είναι στο στάδιο της κατασκευής. Η νέα ισχύς των μονάδων φυσικού αερίου έρχεται να προστεθεί στην ήδη υπάρχουσα ισχύ των 5.000 μεγαβάτ (MW). Αν ολοκληρωθούν αυτά τα έργα στη Χώρα μας θα υπάρχει εγκατεστημένη ισχύς μονάδων φυσικού αερίου γύρω στα 10.000 μεγαβάτ (MW). Ποτέ η εγκατεστημένη λιγνιτική ισχύς δεν έφτασε αυτά τα νούμερα, ακόμα και όταν έδινε το 75% της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Και όλα αυτά παρότι η εγκατεστημένη (συνδεδεμένη στα δίκτυα) ισχύς των ΑΠΕ ξεπέρασε τα 20.000 μεγαβάτ (MW)!  Άρα για ποια «πράσινη μετάβαση» μιλάει η κυβέρνηση και όσοι ακόμα την επικαλούνται;

Επιπλέον μέσα στο 2025 η κατανάλωση φυσικού αερίου (κυρίως LNG) αυξήθηκε κατά 18% σε σχέση με το 2024 παρότι μέσα στο 2025 συνδέθηκαν στο δίκτυο νέες μονάδες ΑΠΕ ισχύος 2.500 MW. Το 80% του αερίου που χρησιμοποιείται στην ηλεκτροπαραγωγή είναι υγροποιημένο φυσικό αέριο. Τον τελευταίο μήνα ξεφόρτωσαν στη Ρεβυθούσα 31 καραβιές LNG εκ των οποίων τα 30 προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Μήπως χρειάζονται επιπλέον επιχειρήματα για να πειστούν και οι πιο δύσπιστοι ότι η λιγνιτική παραγωγή ρεύματος στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από αμερικάνικο σχιστολιθικό υγροποιημένο αέριο (LNG);

2ον: Τα άλλα επιχειρήματα που δόθηκαν για να δικαιολογήσουν την  αντιλαϊκή και αντεθνική πολιτική της απολιγνιτοποίησης καταρρίφθηκαν από τους ίδιους τους κυβερνώντες. Δεν υπήρξε καμία οδηγία της ΕΕ ούτε καμία διεθνής υποχρέωση της Χώρας για μείωση περεταίρω των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO2).  Άλλωστε, στα πλαίσια του εσωτερικού καταμερισμού της ΕΕ που αφορά τη μείωση εκπομπών CO2, η Ελλάδα μείωσε κατά 43% περισσότερο από όσο της αναλογούσε. Αυτό έγινε λόγω της αποβιομηχάνισης και της μείωσης κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας κατά 40% και όχι λόγω της λειτουργίας των ΑΠΕ όπως πολλοί ισχυρίζονται.  H Απελευθέρωση Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η γενικότερη φιλομονοπωλιακή πολιτική της ΕΕ ευθύνεται για τα μύρια όσα δεινά έχουν συμβεί στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας (ιδιωτικοποιήσεις, χρηματιστήρια, αυξήσεις τιμών, επιδοτήσεις ενεργειακών ομίλων κλπ). Δεν συνδέεται όμως σε καμία περίπτωση με την απολιγνιτοποίηση που αφορά αλλαγή του ενεργειακού μίγματος και έγινε καθαρά με ευθύνη της Κυβέρνησης και της διοίκησης της ΔΕΗ που εκτελεί κυβερνητικές εντολές.

3ον: Ο μύθος της «ακριβής λιγνιτικής μεγαβατώρας (MWh)». Το μόνο επιχείρημα που χρησιμοποιούν πλέον τα στελέχη της ΔΕΗ και της Κυβέρνησης για να δικαιολογήσουν την καταστροφική απολιγνιτοποίηση είναι ότι «η παραγωγή ρεύματος από λιγνίτη είναι ασύμφορη». Όταν καλούνται όμως να συγκρίνουν το κόστος παραγωγής καταφεύγουν σε αλχημείες και συγκρίνουν το κόστος παραγωγής της λιγνιτικής μεγαβατώρας με την τιμή της μεγαβατώρας που παράγεται από φωτοβολταϊκά η οποία λόγω υπερπαραγωγής, το μεσημέρι πέφτει και κάτω από το μηδέν. Αν θέλουν όμως πραγματικά να κάνουν σύγκριση τιμών αυτό μπορεί να γίνει σε αντιπαραβολή μιας λιγνιτικής μεγαβατώρας με μια ηλεκτρική μεγαβατώρα που παράγεται από φυσικό αέριο ή καλύτερα LNG αφού αυτό κυριαρχεί πλέον στη Χώρα μας. Αυτή τη σύγκριση, μιας και δεν την κάνει η κυβέρνηση, την έκαναν εξαίρετοι επιστήμονες (Χιώτης, Ευθυμιάδης, Παπαγεωργίου κ.α) καταλήγοντας ότι η λιγνιτική μεγαβατώρα (MWh), που παράγεται από τις σύγχρονες μονάδες, είναι φθηνότερη κατά 20% από τις μονάδες που καίνε φυσικό αέριο των αγωγών και κατά 40% φθηνότερη από μονάδες που καίνε LNG. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε ότι αστάθμητοι παράγοντες μπορούν να εκτινάξουν σε δυσθεώρητα ύψη τις τιμές του φυσικού αερίου και του LNG όπως το 2022 που ξεπέρασε τα 250 ευρώ και η κυβέρνηση παράγγελλε διπλασιασμό της λιγνιτικής παραγωγής.

Ακόμα και αν η λιγνιτική μεγαβατώρα ήταν όντως ακριβότερη, όπως ισχυρίζονται οι κυβερνητικοί παράγοντες θα έπρεπε να στηριχθεί για ένα διάστημα από την ίδια τη ΔΕΗ και το κράτος. Μήπως ξέχασαν στ’ αλήθεια με πόσο δημόσιο χρήμα και με ποιούς μηχανισμούς στηρίχτηκαν και ακόμα στηρίζονται οι μονάδες φυσικού αερίου; Μήπως νομίζουν ότι ξεχάσαμε ότι όταν η μεγαβατώρα πουλιόταν στη λιανική 40 ευρώ οι καταναλωτές πλήρωναν 93 ευρώ την αιολική και 500 ευρώ την ηλιακή μεγαβατώρα; Ακόμα και σήμερα οι καταναλωτές στηρίζουν την παραγωγή των ΑΠΕ μέσω ρυθμιζόμενων χρεώσεων (ΕΤΜΕΑΡ- ΥΚΩ κλπ) χώρια οι ΑΠΕραντες επιδοτήσεις από κρατικά και Ευρωπαϊκά κονδύλια.

Η συμφωνία για την απολιγνιτοποίηση και η στάση των φορέων

Η απολιγνιτοποίηση επιβλήθηκε από δυο ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες. Ένας παράγοντας είναι το Αμερικάνικο Ενεργειακό Κεφάλαιο που στηρίζεται στην Αμερικάνικη Κυβέρνηση και ο άλλος είναι το «Ελληνικό» εφοπλιστικό κεφάλαιο που στην ουσία κυβερνά την Ελλάδα μέσω του πολιτικού της προσωπικού. Το διευθυντήριο της ΕΕ συμφώνησε σ’ αυτή την επιλογή και λόγω εξάρτησης από τις ΗΠΑ αλλά και για να πουλήσει βιομηχανικό εξοπλισμό ΑΠΕ.

Αυτά τα αποκαλύψαμε και τα τεκμηριωσαμε πολύ έγκαιρα στις αρχές ακόμα του 2020 και επιβεβαιώθηκαν απολύτως το επόμενο διάστημα. Δεν μείναμε όμως στις διαπιστώσεις σηκώσαμε εξ αρχής τη σημαία του αγώνα για να μην υλοποιηθεί αυτή η καταστροφική πολιτική αγνοώντας τις κραυγές εχθρών και φίλων που μας αποκαλούσαν «οπισθοδρομικούς», «λιγνιτολάγνους», «τεχνοφοβικούς» ακόμα και «αρνητές της κλιματικής αλλαγής».  Ήμασταν εμείς που χαλάσαμε τη φιέστα του Άδωνη και του Χατζηδάκη στο ξενοδοχείο Παντελίδη και «υποδεχτήκαμε» αγωνιστικά τρεις φορές τον πρωθυπουργό των ξένων συμφερόντων και της ολιγαρχίας. Πληρώσαμε το τίμημα των συγκρουσιακών μας επιλογών με ξυλοδαρμούς και καρκινογόνα χημικά.

Δυστυχώς το συνδικαλιστικό κίνημα της ΔΕΗ, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι άλλοι φορείς της Περιοχής μας δεν ανταποκρίθηκαν έγκαιρα και δυναμικά στην οργάνωση του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή που επιχειρούνταν στην Περιοχή μας αλλά και γενικότερα στην ηλεκτροπαραγωγή της Χώρας. Πως δικαιολογούνται τα συνδικάτα της ΔΕΗ που δεν έκαναν ούτε μια απεργία, ούτε μια στάση εργασίας ενάντια στη διάλυση της λιγνιτικής παραγωγής  όταν στην πρώτη αποβιομηχάνιση της Περιοχής (ΑΕΒΑΛ- ΜΑΒΕ- ΕΛΣΙ) πολύ σωστά πραγματοποιήθηκαν δεκάδες απεργίες στη ΔΕΗ;

Μπορούν άραγε εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις που φοβούνται ακόμα και να κατονομάσουν τους αίτιους τις απολιγνιτοποίησης να σταθούν απέναντι στους Αμερικάνους και στους εφοπλιστές που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται με το εισαγόμενο LNG που αντικατέστησε τον λιγνίτη; Ούτε μπορούν ούτε θέλουν να τα βάλουν με τα μεγάλα αφεντικά. Αυτοί που θέλουν και μπορούν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και ο λαός και ήρθε η ώρα να μπουν μπροστά από τις ανάξιες ηγεσίες.

Μετά την ανατίναξη των εκσκαφέων στο Ορυχείο Μαυροπηγής φαίνεται πως «ταρακουνήθηκαν» συνειδήσεις. Οι εργαζόμενοι και ο λαός της Περιοχής μας απαιτεί πλέον να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αναγκάζοντας συνδικάτα και φορείς να μπουν μπροστά σ’ αυτόν τον αγώνα.

Το πανδυτικομακεδονικό συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου παρότι ήρθε καθυστερημένα μπορεί να αποτελέσει αφετηρία αγωνιστικών δράσεων για να σταματήσει η καταστροφή των λιγνιτικών υποδομών αλλά και ακύρωσης της απόφασης για την πρόωρη και αναίτια απολιγνιτοποίηση. Αρκεί αυτό να μην είναι μια φωτοβολίδα εκτόνωσης των εργατολαϊκών αντιδράσεων. Για να υπάρξει συνέχεια χρειάζεται ένα κοινά συμφωνημένο και κλιμακούμενο αγωνιστικό πρόγραμμα. Για να υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα απαραίτητη προϋπόθεση είναι να συμφωνήσουμε σε ένα στοιχειώδη διεκδικητικό πλαίσιο. Μέχρι στιγμής αυτό δεν υπάρχει και ο καθένας αραδιάζει το μακρύ του και το κοντό του.

Ένα κοινό διεκδικητικό πλαίσιο πρέπει να περιλαμβάνει την επαναλειτουργία (όχι απλά εφεδρεία) των τριών σύγχρονων και αντιρρυπαντικών λιγνιτικών μονάδων 5η Πτολεμαΐδας, 5η ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου και ΑΗΣ Μελίτης. Ταυτόχρονα πρέπει να συνοδεύονται από τη λειτουργία των απαραίτητων λιγνιτωρυχείων τα οποία εκτός της τροφοδοσίας των ΑΗΣ θα πρέπει να καταρτίσουν ένα νέο πρόγραμμα αποκατάστασης εδαφών που θα επιστραφούν στους αγρότες και στην κοινωνία της Περιοχής μας. Μία από τις προτάσεις μας που πέρασε σχεδόν ομόφωνα στο Περιφερειακό Συμβούλιο είναι η συνέχιση λειτουργίας του Ορυχείου Αμυνταίου -Λεβαίας για τροφοδοσία του ΑΗΣ Μελίτης και αποκατάσταση του Ορυχείου ώστε να πάψει να «καταπίνει» τις γύρω εκτάσεις και τους οικισμούς.

Όλες  και όλοι στο συλλαλητήριο της 9ης Ιουλίου ώρα 20.30 στην Κεντρική Πλατεία της Κοζάνης 

Κοζάνη 7/7/2026

Στέφανος  Πράσσος

Εκπρόσωπος της «Αριστερής Συμπόρευσης για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»

 

Τεκμηρίωση

[1]  Μade in USA το νέο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ)

[2] Εθνική υποτέλεια και επιπλέον φτώχεια του λαού φέρνουν οι «νέες» συμφωνίες με τις ΗΠΑ.

[3] Η «Απολιγνιτοποίηση», ο Nord Stream 2 και τα οικονομικά- γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη

Πηγή: kommon.gr

«Ιλιγγιώδης παρακμή της δουλοπαροικίας που λέγεται Ελλάδα» Νίκος Σίμος

Για την «ιλιγγιώδη παρακμή» μιας χώρας «Τουρκομπαρόκ» που κυβερνάται με «πρωθυπουργική μοναρχία» σε «κοινοβουλευτική ολιγαρχία», μιλά στο militaire news ο Νίκος Σίμος. «Όλη η χώρα απέραντη παράγκα», λέει ενθυμούμενος το γνωστό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Μια παράγκα από την οποία 500.000 νέοι έφυγαν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μια χώρα όπου ανέχεται σκάνδαλα όπως αυτά των υποκλοπών που δείχνουν ότι «μόνο οι χαφιέδες εκσυγχρονίστηκαν», μια δουλοπαροικία δέσμια των μνημονίων που πρόθυμα υπέγραψαν οι πολιτικοί της «ηγέτες». Η πορείς όπως λέει είναι εμφανής: η χώρα γίνεται αν δεν έχει γίνει ήδη χώρος στα χέρια ιδιωτών.

Από τον «προνομιακό σύμμαχο» στον θεατή των εξελίξεων

Αποψεις

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν αυτή που ανέδειξε τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους

Αν κάτι έμεινε από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, αυτό δεν ήταν η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η κυριαρχία του Ταγίπ Ερντογάν στο πολιτικό και διπλωματικό προσκήνιο.

Η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αποκαλυπτική: ο Έλληνας πρωθυπουργός πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητος, την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος βρισκόταν στο επίκεντρο των επαφών, των διεργασιών και των γεωπολιτικών ισορροπιών.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι δεν υπήρξε ούτε αυτή τη φορά η παράλληλη παρουσία υψηλόβαθμου Αμερικανού αξιωματούχου στην Αθήνα, είτε πριν είτε μετά τις επαφές στην Άγκυρα, όπως αποτελούσε επί χρόνια σχεδόν πάγια διπλωματική πρακτική όταν κορυφαίοι παράγοντες της Ουάσινγκτον επισκέπτονταν Ελλάδα και Τουρκία.

Κι όμως, ήταν η ίδια η κυβέρνηση, μαζί με τα φιλικά προς αυτήν Μέσα Ενημέρωσης, που καλλιεργούσαν προσδοκίες ακόμη και για επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, αξιοποιώντας σχετικές αναφορές της Κίμπερλι Γκιλφόιλ.

Τελικά, στην Άγκυρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κατάφερε ούτε μια σύντομη συνομιλία με τον Αμερικανό πρόεδρο, παρά το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει όσο καμία άλλη μεταπολιτευτικά στη λογική του «δεδομένου συμμάχου» απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Την ίδια στιγμή, κυβερνητικοί κύκλοι και φιλικά Μέσα επιχείρησαν να αναδείξουν ως επιτυχία το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός έθεσε το ζήτημα του casus belli και διά της ατόπου και των F-35. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πώς ήταν η ιστορική ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο, υπό τα θερμά χειροκροτήματα της προηγούμενης αμερικανικής διοίκησης, που είχε συμβάλει καθοριστικά στο να παραμείνει τότε εκτός του προγράμματος των F-35 η Τουρκία, εξέλιξη που η κυβέρνηση αξιοποίησε πολιτικά μέχρι και τις εκλογές του 2023.

Η μεγάλη εικόνα πίσω από τις φωτογραφίες της Συνόδου

Πίσω όμως από τις διπλωματικές χειραψίες και τις δημόσιες δηλώσεις διαμορφώνεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα, η οποία φαίνεται να αλλάζει συνολικά την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης. Η πρώτη και σημαντικότερη διαπίστωση είναι ότι επιβεβαιώνεται η σταδιακή απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμβατική άμυνα της Ευρώπης.

Η Ουάσινγκτον εξακολουθεί να παρέχει την πυρηνική ομπρέλα απέναντι στη Ρωσία, ωστόσο μεταφέρει πλέον στους Ευρωπαίους το μεγαλύτερο βάρος της στρατιωτικής ισχύος στο συμβατικό πεδίο.

Η νέα αυτή στρατηγική μεταφράζεται σε τέσσερις βασικές επιλογές: μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες, ισχυρότερους εθνικούς στρατούς, μαζική ανάπτυξη της ευρωπαϊκής πολεμικής βιομηχανίας και αυξημένο έλεγχο των γεωστρατηγικών περασμάτων που περιβάλλουν τη Ρωσία.

Και στους τέσσερις αυτούς άξονες η Τουρκία αναδεικνύεται σε κομβικό παίκτη, τόσο λόγω γεωγραφίας όσο και λόγω στρατιωτικής ισχύος.

Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της Ευρώπης αναδύεται μια νέα πραγματικότητα. Η Γερμανία (μπρρ, ανατριχίλα δύο Παγκοσμίων Πολέμων) εξελίσσεται στη στρατιωτική δύναμη που θα καθορίζει ολοένα και περισσότερο τις ισορροπίες.

Οι προβλέψεις δείχνουν ότι έως το τέλος της δεκαετίας οι αμυντικές της δαπάνες θα ξεπερνούν αθροιστικά εκείνες της Γαλλίας και της Βρετανίας, γεγονός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνυπολογίσει κανείς τις διαχρονικά στενές σχέσεις Βερολίνου και Άγκυρας.

Παράλληλα, έχει πλέον παγιωθεί στους ευρωπαϊκούς αμυντικούς σχεδιασμούς η αντίληψη ότι η μοναδική στρατηγική απειλή για την Ευρώπη προέρχεται από τη Ρωσία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να πεισθούν οι σύμμαχοι ότι μπορεί να υφίσταται απειλή και από άλλη χώρα, ακόμη κι αν αυτή είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που περιορίζει αντικειμενικά τα περιθώρια της ελληνικής διπλωματίας να αναδείξει τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως ζήτημα ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η τουρκική ατζέντα και οι ελληνικές ισορροπίες

Ο Ταγίπ Ερντογάν, από την πλευρά του, δεν έχασε την ευκαιρία να ανοίξει ξανά τη συζήτηση για το Αιγαίο. Με δημόσια δήλωσή του ανέφερε ότι συμμερίζεται την άποψη πως οι δύο σύμμαχοι πρέπει να επιλύσουν τα ζητήματα που αφορούν ιδιαίτερα το Αιγαίο, προτείνοντας αρχικά επαφές σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών και, εφόσον απαιτηθεί, συνάντηση των δύο ηγετών για διαπραγμάτευση.

Προφανώς γνωρίζει ότι μια τέτοια εξέλιξη δύσκολα μπορεί να προχωρήσει αυτήν την περίοδο. Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε προεκλογικό περιβάλλον, ενώ η πάγια ελληνική θέση δεν αφορά συνολική διαπραγμάτευση «για το Αιγαίο», αλλά αποκλειστικά τη μοναδική αναγνωρισμένη διαφορά, εκείνη της οριοθέτησης της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας.

Την ίδια ώρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα για το αν η περίφημη περίοδος των «ήρεμων νερών» θα συνεχιστεί. Η Αθήνα εξακολουθεί να μην προχωρά στην πράξη ούτε τα θαλάσσια πάρκα ούτε την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου, σταθμίζοντας εμφανώς τις αντιδράσεις της Άγκυρας.

Κανείς δεν μπορεί επίσης να αποκλείσει το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να αξιοποιήσει το ευνοϊκό για τον ίδιο διεθνές περιβάλλον, αλλά και τη στήριξη που φαίνεται να απολαμβάνει από τον Ντόναλντ Τραμπ, προκειμένου να πιέσει για μια συνολική ατζέντα διαλόγου στα ελληνοτουρκικά.

Η δυσάρεστη θέση της Αθήνας στη νέα γεωπολιτική εξίσωση

Αν δει κανείς τη μεγάλη εικόνα, γίνεται ακόμη πιο σαφές γιατί η ελληνική πλευρά δυσκολεύεται να επηρεάσει τις εξελίξεις. Στους νέους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Συμμαχίας και της Ευρώπης, η Ελλάδα δε φαίνεται να καταλαμβάνει κεντρική θέση.

Αντιθέτως, ο ρόλος που της επιφυλάσσεται είναι περισσότερο συμπληρωματικός απέναντι στον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας.

Η Αθήνα επιχειρεί να αντισταθμίσει αυτήν την πραγματικότητα ενισχύοντας τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ωστόσο, ακόμη και αυτή η επιλογή δε φαίνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, να μεταβάλλει τους βασικούς συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ευρωατλαντικό σύστημα ασφαλείας, χώρια που μπορεί να αποδειχτεί κοντόφθαλμη.

Τα συμπεράσματα που δύσκολα αμφισβητούνται

Απ’ όλα όσα προηγήθηκαν προκύπτουν δύο πολιτικά συμπεράσματα.

Πρώτον, η στρατηγική της άνευ όρων πρόσδεσης στον ρόλο του «δεδομένου συμμάχου» φαίνεται ότι δεν αποδίδει τα προσδοκώμενα διπλωματικά ανταλλάγματα και οδηγεί σε αποτελέσματα πολύ διαφορετικά από εκείνα που είχε προεξοφλήσει η κυβέρνηση.

Και δεύτερον, η εικόνα που εκπέμπει σήμερα η ευρωπαϊκή ηγεσία μόνο προβληματισμό προκαλεί. Ανήμπορη να διαμορφώσει αυτόνομη στρατηγική και να επηρεάσει ουσιαστικά τις εξελίξεις, δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις περισσότερο ως θεατής παρά ως πρωταγωνιστής.

Στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα, οι ισορροπίες μεταβάλλονται με ταχύτητα, οι συμμαχίες αποκτούν διαφορετικό περιεχόμενο και η ισχύς επανακαθορίζει τους κανόνες.

Το ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να επιμένει ότι αποτελεί «δεδομένο σύμμαχο», αλλά να αποδείξει ότι παραμένει χρήσιμος και αναντικατάστατος στρατηγικός παράγοντας. Γιατί, διαφορετικά, ο κίνδυνος να περιοριστεί στον ρόλο του παρατηρητή των εξελίξεων δε θα αποτελεί πλέον πολιτική κριτική, αλλά γεωπολιτική πραγματικότητα.

Πηγή: www.neakriti.gr

Η βία του νεοφιλελευθερισμού, του πελατειακού κράτους και η τρομοκρατία

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Η κυβέρνηση εργαλειοποίησε στο έπακρο τη δολοφονία της κυρίας Νέστορα, θύμα της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης, κατά τρόπο μάλιστα διχαστικό από ανώριμα στελέχη της αλλά προφανώς με υποβολέα το Μαξίμου. Γιατί σε αυτόν τον βαθμό; Μας το αναλύει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν στις «Παράπλευρες απώλειες»: «Το σύγχρονο (νεοφιλελεύθερο) κράτος», γράφει, «έχοντας αναιρέσει την προηγούμενη προγραμματική του δέσμευση να πατάξει την υπαρξιακή αβεβαιότητα κι ανασφάλεια που παράγεται από την αγορά…πρέπει να αναζητήσει άλλες, μη οικονομικές εκδοχές αβεβαιότητας πάνω στις οποίες θα στηρίξει τη νομιμότητά του. Αυτή η εναλλακτική λύση φαίνεται να έχει εντοπιστεί στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας: Πραγματικοί ή υποτιθέμενοι φόβοι για απειλές ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, τις περιουσίες ή τις κατοικίες».

Πώς θα το επιτύχει αυτό; «[Θα] πρέπει να δραματοποιηθεί τεχνητά (το θέμα της προσωπικής ασφάλειας) σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εμπνεύσει ένα επαρκές επίπεδο φόβου και την ίδια στιγμή να υπερβεί σε βαρύτητα, να επισκιάσει και να υποβιβάσει σε δευτερεύουσα θέση την οικονομικά παραγόμενη ανασφάλεια, για την οποία η κυβέρνηση του κράτους δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, με το τίποτα να είναι αυτό που πρόθυμα θέλει τελικά να κάνει…[Γι’ αυτό] η βαρύτητα και το μέγεθος των κινδύνων κατά της προσωπικής ασφάλειας πρέπει να παρουσιαστούν με τα πιο ζοφερά χρώματα».

Ο Μαξ Βέμπερ αναφέρεται στη βία ως το νόμιμο μονοπώλιο του κράτους, ότι το κράτος μόνον μπορεί να ασκεί νόμιμα βία κατά των πολιτών. Βέβαια το κράτος μας είχε επεκτείνει κατά το παρελθόν το «δικαίωμα» αυτό για την επιβολή επιθυμητών ταξικών συμφερόντων: ξερονήσια, εκτελέσεις, κοινωνικός αποκλεισμός με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, απροσχημάτιστη ευνοιοκρατία. Όμως η βία δεν έχει μόνο μία μορφή, αυτή της φυσικής βίας, που δεν είναι ορατή όσο στο παρελθόν. Έχει μεταλλαχθεί και συνεχίζει και με άλλες μορφές: από τον Χομπς και τον Βέμπερ που θεωρούσαν το κυρίαρχο κράτος εξουσία ικανή να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατο και πολιτών του, περάσαμε σήμερα στη «βιοεξουσία» του Μισέλ Φουκό. Η βιοεξουσία δεν είναι εξαναγκαστικό σύστημα αλλά διάχυτος μηχανισμός διαχείρισης της ζωής από απρόσωπα μέσα, διοικητικές πρακτικές και άγραφους νόμους. Όπως η αναξιοκρατία μέσω πελατειακών σχέσεων που σου δημιουργεί αίσθημα αποκλεισμού και σε καλεί να απεμπολήσεις τις ιδέες και τις αρχές σου και να ενταχθείς και εσύ στο κυρίαρχο αφήγημα, διαφορετικά πρέπει να πάρεις τον δρόμο της μετανάστευσης. Μπορεί η κυβέρνηση να προβάλλει τα πρότυπα και τα πειραματικά σχολεία, αλλά προς τι όλη αυτή η διαδικασία εισαγωγής και πίεσης στο παιδί όταν αργότερα θα αναγκαστεί να προστρέξει στα κομματικά γραφεία ή σε κάποιους που ενδύονται τον μανδύα του «συνδικαλιστή» για να εργαστεί με μπλοκάκι στον σιδηρόδρομο;

Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.

Η εργαλειοποίηση τού «Νόμος και Τάξη» έρχεται να αποπροσανατολίσει από την κυβερνητική πολιτική συσσώρευσης του κεφαλαίου μέσω της υπεξαίρεσης των κοινωνικών κατακτήσεων στην Υγεία και στην Παιδεία, με την αφαίμαξη των μισθών μέσω του «πληθωρισμού της απληστίας» που υφαρπάσσει εισοδήματα και δημιουργεί τεράστια κέρδη. Αλλά και όταν το κεφάλαιο εμφανίζεται να δίνει με το ένα χέρι συμβολικές αυξήσεις, τις ανακτά με το άλλο στον χώρο της ζωής των εργαζομένων: απρόσιτα ενοίκια και κόστη για απόκτηση κατοικίας, ιδιωτικά θεραπευτήρια με την απαξίωση του ΕΣΥ, τράπεζες, ευέλικτες μορφές εργασίας, αλλά και ανεργία ως αντίβαρο εργασιακών διεκδικήσεων. Σε αυτές τις συνθήκες εξάρτησης και αποκλεισμού, δεν είναι αναμενόμενο να επωάζονται μορφές βίας, από την οπαδική βία έως την τρομοκρατία, ως εκδηλώσεις μίσους για μια πολιτική που τους αποκλείει ή ψαλιδίζει τα όνειρά τους;

Γι’ αυτό η βία της αναξιοκρατίας είναι πολλές φορές χειρότερη από τη φυσική βία: σου αλλάζει αρνητικά ολόκληρη τη ζωή. Προβάλλει επίσης η κυβέρνηση την αριστεία, ενώ αποκαθηλώνει βαθμιαία τη μοναδική αξιοκρατική διαδικασία που απέμεινε στη χώρα, τις πανελλαδικές εξετάσεις, και προωθεί τα ιδιωτικά ΑΕΙ με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα που αφενός διαχωρίζουν τους νέους σε έχοντες και μη έχοντες, αφετέρου όμως λόγω της αναξιοκρατίας δημιουργούν επισφάλειες στην κοινωνία. Θα εμπιστευτούν τα στελέχη της κυβέρνησης την υγεία τους σε απόφοιτο κρατικού ΑΕΙ που εισήχθη με 19.000 μονάδες ή ιδιωτικού; Διατυμπανίζει η κυβέρνηση το ενδιαφέρον της για τη συνταγματική αναθεώρηση, όταν έχει καταλύσει το άρθρο 16 του Συντάγματος για την Ανώτατη Παιδεία.

Πηγή: www.efsyn.gr

Ο Τραμπ κι ο Μπέκετ

Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;

Οδυσσέας Ιωάννου

Διαβάζοντας την είδηση αγουροξυπνημένος ήμουν εκατό τοις εκατό σίγουρος πως δημοσιεύτηκε από το «Βατράχι» ή το «Κουλούρι». Ο Τραμπ επεμβαίνει και ακυρώνει κόκκινη κάρτα σε ποδοσφαιριστή των ΗΠΑ, στο μουντιάλ. Ευφυέστατο. Τι σκέφτηκαν οι τύποι!

Δυσκολεύτηκα στην διασταύρωση της είδησης, νόμιζα πως ακόμη και τα γνωστά sites είχαν πέσει σε μία ωραία παγίδα που τους έστησε κάποιο από τα προαναφερθέντα sites.

Και οι φωτογραφίες ήταν AI -το μάθαμε πια, δεν την πατάμε- και ο Τραμπ, έτσι κι αλλιώς- είναι ένα πρόσωπο που μπορείς να τους καταλογίσεις ακόμη και την αξίωση από αύριο να βγαίνει ο ήλιος από την Δύση, και να μην παραξενευτεί κανένας.

Θα ρωτήσεις τώρα κάτι πολύ λογικό. Από όλα όσα έχει κάνει και έχει πει αυτή η διαταραγμένη προσωπικότητα, αυτό είναι που σου φάνηκε αδύνατο; Η ακύρωση μίας κόκκινης κάρτας; Ναι, δεν είναι το ίδιο.

Ακόμη και για κάποιον που είναι χρεωμένος με ότι πιο σκοτεινό, παράλογο και επικίνδυνο κυκλοφορεί εκεί έξω, το να ζητήσεις να ακυρωθεί μία κόκκινη κάρτα ποδοσφαιριστή της χώρας σου, ξεπερνάει κάποιο όριο που δεν έχει να κάνει με την σύγκριση του αίματος που έχει χυθεί με τις ευλογίες του. Σαφώς και το αίμα, ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η σύνθλιψη των πιο αδύνατων και ο κυνισμός της εξουσίας, δεν έχουν κανένα ισόποσο στην ζυγαριά της φρίκης. Όμως κάποιες φορές είναι πιο επικίνδυνη μία συμπεριφορά που σε κάνει να γελάς παρά εκείνη που σε κάνει να θυμώνεις.

Στην δεύτερη περίπτωση, στον θυμό, διακρίνεις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές, βλέπεις την διαδρομή του χρήματος που δεν ορρωδεί προ ουδενός, ορίζεται αυτόματα ένα πεδίο μάχης.

Στην δεύτερη, στο γέλιο, παραλύεις, νιώθεις πως δεν υπάρχει πεδίο διαμάχης, να μπεις, να παλέψεις, να κερδίσεις, να χάσεις. Όταν ο παραλογισμός σού στερεί ακόμη και το γήπεδο να παλέψεις, όταν δεν ορίζει κανέναν χώρο, νιώθεις κρεμασμένος από ένα χάος. Από πού να πιαστείς και τι να ξεκινήσεις;

Επίσης η δεύτερη περίπτωση έχει πολύ πιο επικίνδυνες επιπτώσεις γιατί σε θέτει αναίμακτα εκτός παιχνιδιού.

Σε αναγκάζει -ως ύστατη άμυνα- να ακολουθήσεις διαδρομές χιούμορ και ενίοτε και σαχλαμάρας, την ώρα που οι άλλοι μιλάνε πολύ σοβαρά για την ζωή σου.

Και αρχίζεις τις μπαλαφάρες για να αντέξεις την ήττα σου:

Δεν φταίει ο καπιταλισμός. Για όλα φταίει εκείνος ο μικρός θεούλης που όταν τον έπιασαν στα πράσα σκέφτηκε να ξεστομίσει την φράση-μνημείο «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Ούτε που πήγαινε το μυαλό του τι απάτητους δρόμους άνοιξε στην ανθρώπινη σκέψη και πώς κατάφερε με μία φράση να παραλύσει οποιαδήποτε προσπάθεια αντίδρασης, απάντησης. Όρισε την έλλειψη ζωτικού χώρου διαμάχης, το τίποτα, το κενό, τον μη χώρο, τον μη χρόνο, με έναν τρόπο που δεν το κατάφερε ούτε ο Μπέκετ στο «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Το θετικό είναι ότι θυμηθήκαμε όλοι αυτές τις μέρες Σταύρο Τσιώλη

www.news247.gr

Σταύρος Λυγερός "Σύνοδος ΝΑΤΟ: Γιατί η Δύση χορεύει στον ρυθμό της Τουρκίας"

Μητσοτάκης – Τσίπρας win-win

Το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των μερισμάτων ή για την αύξηση του κατώτατου μισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήματα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των μέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός

Κώστας Βαξεβάνης

ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ

Είτε οι δηµοσκοπήσεις είναι πραγµατικές είτε είναι εκτός πολιτικής πραγµατικότητας δεν έχει καµία σηµασία. Αφού δεν µπορούν να διαψευστούν διά στιγµιαίων εκλογών ή κάποιας έρευνας αξιοπιστίας, έχουν τη δυνατότητα να διαµορφώνουν την πολιτική σκηνή. Η πεποίθηση που υπάρχει στον κόσµο αυτήν τη στιγµή είναι ότι ο Μητσοτάκης είναι πρώτος και ο Τσίπρας δεύτερος. Παρότι το σύστηµα των δηµοσκοπήσεων έχει διαψευστεί πολλές φορές, η συζήτηση από τα καφενεία έως και τη Βουλή πλέον γίνεται µε βάση την απονοµή ποσοστών των δηµοσκοπήσεων. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση, δηµοσκοπική αδεία, ενώ δεν έχει δοκιµαστεί καν εκλογικά.

Αν πιστέψουµε ωστόσο τις δηµοσκοπήσεις, τότε εκτός από την κατάταξη (πρώτος ο Μητσοτάκης, δεύτερος ο Τσίπρας) αναδεικνύεται και ένα άλλο στοιχείο. Η εµφάνιση της ΕΛΑΣ ανέβασε τον Μητσοτάκη κατά δύο µονάδες, ενώ αντίστοιχα ευνοηµένος εµφανίζεται και ο Τσίπρας. Η σύγκρουση λειτουργεί για να καθιερωθεί ένας νέος δικοµµατισµός. Ο πρωθυπουργός βρίσκει στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού τον τέλειο αντίπαλο. Μπορεί να εκφοβίσει το πολιτικό του ακροατήριο µε το φάντασµα του Τσίπρα, µπορεί εύκολα να τον ενοχοποιήσει για τα πάντα, ακόµη και για την τροµοκρατία, και να συσπειρώσει ψηφοφόρους ελπίζοντας µάλιστα να τους αποτρέψει από το να στραφούν στο κόµµα του Αντώνη Σαµαρά µπροστά στον επερχόµενο κίνδυνο.

Από την άλλη πλευρά, ο σφυροκοπηµένος Τσίπρας αποκτά προφίλ µοναδικού πραγµατικού αντιπάλου του Μητσοτάκη. Χαρακτηριστική είναι η επίθεση στον Τσίπρα µε βάση την τροµοκρατική επίθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο ανιστόρητος Κωνσταντίνος Κυρανάκης ενέπλεξε και την ονοµασία του κόµµατος ΕΛΑΣ. Με τη σειρά του ο κεντρικός τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για όσα είπε για τον αναβαλλόµενο φόρο των τραπεζών, εµφανίζοντάς τον ως εχθρό του τραπεζικού συστήµατος. Ο Τσίπρας µπορεί αυτήν τη στιγµή να είναι υπεράνω κάθε υποψίας για σύγκρουση µε τις τράπεζες, αλλά ο Στουρνάρας τεχνητά έστω τον φιλοτέχνησε ως τέτοιο. Εδώ υπάρχει και άλλη µια λεπτοµέρεια, καθότι ο Γιώργος Χουλιαράκης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα σύµβουλος του Στουρνάρα και του Τσίπρα, κάποιον έχει συµβουλέψει λάθος από τους δύο ή είναι υπό πολιτική σχιζοφρένεια.

Ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι παραµένει πρώτος στην κατάταξη του νέου δικοµµατισµού. Οι βασικοί λόγοι είναι δύο. Καταρχάς ο Μητσοτάκης στα χρόνια διακυβέρνησής του και ειδικά µετά το 2023 δεν υπέστη το βάρος της πραγµατικής αντιπολίτευσης. Τα δύο τελευταία χρόνια µάλιστα ο new entry αντίπαλός του από τα παλιά δεν συµµετείχε στη Βουλή σε κανενός είδους αντιπαράθεση µαζί του. Αρα επέτρεψε την κυριαρχία του.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τον κατέστησαν κυρίαρχο, ανίκητο και ακατανίκητο µε τις δηλώσεις τους. Από τα πρώτα επιχειρήµατα που χρησιµοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας, πριν από τη δηµιουργία του κόµµατός του, ήταν πως χρειάζεται η ενότητα των προοδευτικών δυνάµεων για να ηττηθεί ο Μητσοτάκης, γιατί δεν γίνεται να ηττηθεί διαφορετικά. Αντί να κάνει παρουσίαση θέσεων για να νικηθούν ο Μητσοτάκης και η πολιτική του, χρησιµοποίησε το επιχείρηµα του ανίκητου µπαµπούλα Μητσοτάκη. Εκανε έτσι παραδοχή της κυριαρχίας του µε κριτήρια που δεν ωφελούσαν την πραγµατική πολιτική.

Ως βασιλικότερος του βασιλέως ο Σωκράτης Φάµελλος χρησιµοποίησε κατά κόρον το επιχείρηµα «του Μητσοτάκη που δεν µπορεί να νικηθεί», για να εµφανίσει ως αναγκαία τη δηµιουργία ενός µετώπου, που τελικώς υπέπεσε στο απογοητευτικό σενάριο αυτοδιάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τελικώς ούτε η αρχική τοποθέτηση του Τσίπρα ούτε και η απέλπιδα προσπάθεια του Φάµελλου για επιβίωση είχαν καµία πρακτική σηµασία. Ο Αλέξης Τσίπρας, για πρώτη φορά, πορεύεται µε τρόπο που δεν εµπεριέχει αµφισηµίες, αφού όπως σωστά και προφητικά διατύπωσε ο Σταµάτης Κραουνάκης «ο Τσίπρας δεν θέλει να κάνει κόµµα, θέλει να γίνει πρωθυπουργός». Αυτός ο σαφής στόχος υπαγορεύει την τακτική του. ∆εν απολογείται σε πολιτικές δεσµεύσεις ούτε έχει πρόβληµα να επιλέξει θέσεις αν αποδειχτεί ότι βολεύουν. Ενα µεγάλο ποσοστό των συνεργατών του όχι µόνο δεν έχει καµία σχέση µε την Αριστερά και τη συσπείρωσή της, αλλά υπήρξαν υβριστές του και δολοφονούσαν την προσωπικότητά του επί χρόνια. Προφανώς η επίτευξη του στόχου µε κάθε µέσο είναι αυτό που τον κάνει να παραβλέπει όσα του έκαναν και το ποιοι είναι. Αλλά αυτό δεν είναι πολιτική, είναι τυχοδιωκτισµός και υστεροβουλία.

Ο νέος δικοµµατισµός έχει πολύ δυσδιάκριτες διαχωριστικές γραµµές. Θα καταφεύγει στον εµπειρικό διαχωρισµό «καλός» και «κακός», µε στοιχεία επικοινωνιακής ή προσωπικής γοητείας και συµπάθειας. Είναι ήδη διακριτό ότι υπάρχει αντιπαλότητα για πτυχές των προβληµάτων, αλλά όχι για όσα τα γεννούν. Ο εντοπισµός και η αντιµετώπιση των αιτιών των προβληµάτων ήταν πάντα το χαρακτηριστικό της Αριστεράς. Ετσι το παιχνίδι της κολοκυθιάς για το ποσοστό της φορολόγησης των µερισµάτων ή για την αύξηση του κατώτατου µισθού αντικαθιστά τη σοβαρή πολιτική αρχή ότι τα προβλήµατα τα γεννούν οι πολιτικές επιλογές που γίνονται. Ο πλειοδότης των µέτρων και των υποσχέσεων φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός.

Το ουσιαστικό θέµα που έβαζε πάντα η Αριστερά «ποιον συµφέρει και τι» µετατρέπεται σε τεχνοκρατικά διλήµµατα του επιπέδου «το πρόγραµµά σας δεν είναι κοστολογηµένο». Οι εφοπλιστές καλούνται να προσφέρουν εθελοντικά ό,τι έχουν ευχαρίστηση για το εθνικό ταµείο και οι τράπεζες να συµµορφωθούν µε κανόνες. Τα κοινωνικά θέµατα, τα συµφέροντα των κοινωνικών τάξεων, η ουσιαστική πραγµατική κοινωνική εκπροσώπηση εξαφανίζονται. Τη θέση τους παίρνει η απαρίθµηση βελτιωτικών µέτρων που υιοθετούνται όπως ακριβώς συµβαίνει µε τα συµπληρώµατα διατροφής. Με ένα χάπι-µέτρο παραπάνω δηµιουργείται πολιτικό πλεονέκτηµα.

Το τραγικό είναι ότι η συντηρητική παράταξη αποδεικνύεται πιο αποτελεσµατική στο να απευθύνεται στον κόσµο της για να τον κινητοποιήσει µε µορφές φυσικής παρουσίας. Από τις εκδηλώσεις της Οµάδας Αλήθειας όπου εµφανίζονται χιλιάδες έως τις διαµαρτυρίες για την επίθεση στη Θεσσαλονίκη όπου σε λίγες ώρες µαζεύονται οργανωµένα και µε τυπωµένα µπλουζάκια τα µέλη του κόµµατος, είναι φανερό ότι η Ν∆ εµφανίζει «κινηµατικές» διαδικασίες αντίδρασης. Στην άλλη όχθη η Αριστερά διυλίζει θεωρίες και γράφει λόγους προς κατανάλωση.

Στη διαδικασία της εντός ορίων νεοδικοµµατικής αντιπαλότητας ο Μητσοτάκης φιλοδοξεί να συσπειρώσει το εκλογικό σώµα µε τον µπαµπούλα του Τσίπρα και να κυβερνήσει για τρίτη τετραετία. Στη συνέχεια µπορεί να οργανώσει την έξοδό του µε τους δικούς του όρους, ορίζοντας τον διάδοχο. Εχει ήδη καλύψει τα νώτα του διορίζοντας την επιθυµητή ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων για κάθε κακό ενδεχόµενο. Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας περιµένει να έρθει η σειρά του. Για δεύτερη φορά µετά την τετραετία 2019-23 ακολουθεί τη θεωρία του ώριµου φρούτου. Αυτήν τη φορά βέβαια έχει άλλες εγγυήσεις και στήριξη από συγκροτήµατα και επιχειρηµατίες, αλλά του διαφεύγει ότι η πολιτική είναι γεµάτη από απρόβλεπτες καταστάσεις που εµφανίζονται ως βεβαιότητες.

www.koutipandoras.gr

Ο δρόμος προς τη δουλεία περνάει από το Chat Control

Σε τροχιά υιοθέτησης εισέρχεται η αμφιλεγόμενη ευρωπαϊκή νομοθετική πρόταση γνωστή ως «Chat Control», η οποία προβλέπει τη γενικευμένη σάρωση των ιδιωτικών ψηφιακών μηνυμάτων σε δημοφιλείς πλατφόρμες και ηλεκτρονικά ταχυδρομεία.
Μετά την έγκριση της διαδικασίας του κατεπείγοντος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το απόγευμα της Τρίτης, η τελική ψηφοφορία προγραμματίστηκε για την προσεχή Πέμπτη, προκαλώντας έντονες συζητήσεις γύρω από την προστασία των προσωπικών δεδομένων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η γνωστή δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά, με δημόσια παρέμβασή της, ανέδειξε τις θεσμικές παραμέτρους και τις πιθανές προεκτάσεις της εν λόγω διαδικασίας, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που ελλοχεύουν για το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής των Ευρωπαίων πολιτών. 

Αναφέρει σχετικά:

Της Μαρίας Δεναξά
Το απόγευμα της Τρίτης το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη διαδικασία του κατεπείγοντος για την υιοθέτηση του Chat Control, δηλαδή τη σάρωση των ιδιωτικών μας ψηφιακών μηνυμάτων στο whats app, viber, email’s κτλ.
Η ψηφοφορία αναμένεται την Πέμπτη εν μέσω θέρους όπου υιοθετούνται οι πιο αμφιλεγόμενοι και ενίοτε κατάπτυστοι -για τους λαούς- νόμοι στα κοινοβούλια.
Το ευρωκοινοβούλιο είχε ήδη απορρίψει το κείμενο. Ωστόσο, οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών επέλεξαν να το επαναφέρουν μέσω δεύτερης ανάγνωσης, σε μια διαδικασία όπου απαιτούνται 361 ψήφοι για να απορριφθεί, ενώ οι αποχές ουσιαστικά λειτουργούν υπέρ της πρότασης.
Δεν είναι τυχαίο ότι η ψηφοφορία προγραμματίστηκε στην τελευταία συνεδρίαση πριν από τις θερινές διακοπές, όταν πολλοί ευρωβουλευτές απουσιάζουν. Το γνωρίζουν κι όμως το κάνουν. Αυτό αποκαλύπτει τις αντιδημοκρατικές προθέσεις τους που κανείς δεν θέλει να δεί!
Ακόμη και η ίδια η νομική υπηρεσία του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει επισημάνει πως η πρόταση νόμου εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με το άρθρο 7 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, που προστατεύει την ιδιωτική ζωή και το απόρρητο των επικοινωνιών.
Αυτό που συναρμολογεί κομμάτι – κομμάτι η τεχνοκρατία των Βρυξελλών, είναι μια εκτροπή, ένα τέλειο οπλοστάσιο για την ημέρα που μια πραγματική οικονομική ή άλλη κρίση για την οποία εργάζεται πυρετωδώς, θα φέρει στην εξουσία πολιτικούς που δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό για να επιβάλλουν ότι πιο ακραίο μπορούν για να προστατευθούν οι ίδιοι και οι εντολείς τους. Οπότε δεν θα χρειαστεί να επινοήσουν τίποτα. Όλα θα είναι έτοιμα. Η γενικευμένη σάρωση των μηνυμάτων μας κι όχι μόνο θα είναι επιχειρησιακά έτοιμη και νόμιμη. Θα είναι ένα όπλο κάτω από το τραπέζι έτοιμο να το σηκώσουν και να το στρέψουν εναντίον μας.
Ο Φρήντριχ Χάγιεκ, ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους και πολιτικούς στοχαστές του 20ου αιώνα, το είχε καταλάβει και το είχε επισημάνει: «o δρόμος προς τη δουλεία πλαισιώνεται από γραφειοκράτες με τις «καλύτερες προθέσεις». Δεν παραχωρεί κανείς την ελευθερία του μονομιάς. Την παραχωρεί σιγά – σιγά.. «για την προστασία των παιδιών μας», για την προστασία της «δημοσιας υγείας», για την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» πάντα για έναν καλό λόγο που κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει.
Η ιστορία δεν θα θυμάται αυτούς τους τεχνοκράτες ώς τους προστάτες μας. Θα τους καταγράψει σαν τους αρχιτέκτονες της φυλακής υψίστης ασφαλείας στην οποία μας εγκλωβίζουν μέρα με την ημέρα και σε λίγο θα μας κλειδαμπαρώσουν. Σαν εκείνους που κατασκεύασαν τα δεσμά – μηχανισμό και τον παρέδωσαν σε όσους έκαναν εντατικά μαθήματα για να τον χρησιμοποιήσουν.
Την Πέμπτη, απαιτούνται 361 ψήφοι για να απορριφθεί η ακραία ψηφιακή παρακολούθηση μας. Είναι το τελευταίο εμπόδιο τους και θα έχει ενδιαφέρον να μάθουμε ποιοι έλληνες ευρωβουλευτές θα μας καταδικάσουν με την απουσία τους!

Πηγή: Αγώνας της Κρήτης

Η εποχή της ρευ­στο­ποίη­σης

Η σημε­ρινή βαθιά δομική κρίση του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος θέτει σε αμφι­σβήτηση τους κλα­σι­κούς κανόνες της καπι­τα­λι­στι­κής ανάπτυ­ξης.

του Γιώργου Μαργαρίτη

Πίσω από τα τρέχο­ντα γεγο­νότα δεν υπάρ­χει τίποτε το δαι­μο­νικό, το μετα­φυ­σικό και το δυσπρόσιτο στην κοινή λογική. Η Ιστο­ρία το έφερε ώστε η εποχή, ο κόσμος μας, να απο­κτήσει τα χαρα­κτη­ρι­στικά που σήμερα έχει.

Η εποχή μας έχει εξάλ­λου στα­θερό παρο­νο­μα­στή: είναι η εποχή κυριαρ­χίας του κεφα­λαίου, του καπι­τα­λι­σμού, αν σας είναι πιο οικείο. Τα ιερά κείμενα που συνο­δεύουν ετούτη την κυριαρ­χία επι­κε­ντρώ­νο­νται στη μεγι­στο­ποίηση του κέρ­δους που οι κεφα­λαιούχοι απο­κο­μίζουν και στη διεκ­πε­ραίωση των μεταξύ τους αντα­γω­νι­σμών σε τρόπο ώστε οι ισχυ­ροί να γίνουν ισχυ­ρότε­ροι και οι εξ αυτών αδύνα­μοι να εκπέσουν…

Να γίνουν losers στα ψηφιακά ελλη­νικά…

Οι αντα­γω­νι­σμοί γίνο­νται οξύτε­ροι, καθώς οι «επι­τυ­χη­μένοι» του συστήμα­τος, όπως και οι «απο­τυ­χη­μένοι» αυξάνο­νται και συνω­στίζο­νται στον μικρό μας πλα­νήτη. Στην ανα­ζήτηση νέων πηγών –ή νέων «προ­σχη­μάτων»– πλου­τι­σμού η αγω­νία γίνε­ται κινη­τήρια δύναμη.

Τα κέντρα της ισχύος γεω­γρα­φικά μετα­το­πίζο­νται, οι κερ­δο­φόρες δρα­στη­ριότη­τες μετα­τρέπο­νται σε πεδίο πει­ρα­μα­τι­σμού, η αβε­βαιότητα –κατά κανόνα κακός σύμ­βου­λος– υπο­κα­θι­στά θεω­ρη­τι­κές στα­θε­ρές. Με λίγα λόγια ο κόσμος, ο καπι­τα­λι­στι­κός κόσμος, γίνε­ται ρευ­στός, άμορ­φος, σε δρα­μα­τική ανα­μονή του όποιου ανα­δια­ρθρω­τι­κού θαύμα­τος που θα φέρει πίσω την αρχική του αυτο­πε­ποίθηση.

Αυτο­νό­ητα θα μπο­ρούσαμε να ονο­μα­τίσουμε τα όσα συμ­βαίνουν με το δοκι­μα­σμένο ως τώρα λεξι­λόγιο: καπι­τα­λι­στική κρίση. Φοβάμαι όμως ότι οι παλιές λέξεις δεν αντα­πο­κρίνο­νται στις σύγ­χρο­νες κατα­στάσεις, αδυ­να­τούν να τις ορίσουν με επάρ­κεια.

Οι ως τώρα κρίσεις του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος συν­δέο­νταν με τη συρ­ρίκνωση των ποσο­στών του κέρ­δους επί του επεν­δυ­μένου κεφα­λαίου. Όσο υπήρχε χώρος αυτό το πρόβλημα μπο­ρούσε να διο­ρθω­θεί: είτε με νέα προϊόντα και συνα­κόλουθα νέες κατα­να­λω­τι­κές ανάγκες είτε με γεω­γρα­φική μετα­τόπιση των μητρο­πόλεων της καπι­τα­λι­στι­κής δρα­στη­ριότη­τας είτε με την ένταξη στο σύστημα νέων πλη­θυ­σμών, πρόσφο­ρων και δια­θέσι­μων στην καπι­τα­λι­στική ανάπτυξη – είτε ως φτη­νοί/φτη­νότε­ροι εργα­ζόμε­νοι είτε ως ποίμνια «κατα­να­λω­τών».

Οι δυνα­τότη­τες όμως αυτές στε­ρεύουν. Η ενα­τένιση της Αφρι­κής ως χώρου εφε­δρείας και εκτόνω­σης των ζωτι­κών ανα­γκών του κεφα­λαίου απο­γοη­τεύει ως τώρα. Η τεχνητή νοη­μο­σύνη πολλά υπόσχε­ται, λίγα φέρει… Η ασφυ­ξία του δυνα­μι­κού συστήμα­τος είναι εδώ και μάλ­λον θα μείνει για πολύ.

Στη σύντομη περίοδο δια­μόρ­φω­σης της κυριαρ­χίας του αστι­κού συστήμα­τος ο κόσμος οργα­νώ­θηκε πάνω σε κανόνες. Όχι γενικά και αόρι­στα κανόνες «δικαίου» – το δίκαιο δεν προ­κύπτει ερήμην των ιστο­ρι­κών συνθη­κών. Κανόνες όμως που εξυ­πη­ρε­τούσαν το κεφάλαιο και τις ανάγκες του: παρα­δόξως αυτοί οι κανόνες δεν εξα­σφάλι­ζαν μόνο τα κέρδη των λίγων, επι­δρούσαν στον τρόπο ζωής –διστάζω να προ­φέρω τη λέξη ευη­με­ρία– των πολ­λών. Είπαμε: ο καπι­τα­λι­σμός χρειάζε­ται, εκτός από αφε­ντικά, και εργάτες/υπαλ­λήλους. Χρειάζε­ται δε και κατα­να­λω­τές, ενίοτε δε και πολε­μι­στές.

Η σημε­ρινή βαθιά δομική κρίση του καπι­τα­λι­στι­κού συστήμα­τος θέτει σε αμφι­σβήτηση τους κλα­σι­κούς κανόνες της καπι­τα­λι­στι­κής ανάπτυ­ξης. Ενίοτε δε τους οδη­γεί σε απα­ξίωση και σε ακύρωση. Ελλείψει κανόνων ο κόσμος γίνε­ται ρευ­στός, απρόβλε­πτος, στιγ­μιαίος – χωρίς σχέδιο, άρα χωρίς πρόβλεψη. Ό,τι ήθελε προ­κύψει…

Η αμη­χα­νία δια­περνά το σύνολο, από την κορυφή ως τη βάση. Η ερήμην κανόνων ασυ­ναρ­τη­σία των λόγων και των έργων του προ­έδρου Τραμπ και η ασύλ­λη­πτη ένδεια του πολι­τι­κού λόγου των δελ­φίνων της εξου­σίας στην Ελλάδα είναι ψηφίδες του ίδιου προ­βλήμα­τος. Όπως εξάλ­λου και το ανα­πάντητο ερώ­τημα των υπο­ψήφιων φοι­τη­τών: ποιο επάγ­γελμα υπόσχε­ται περισ­σότερα στην περαίωση των σπου­δών τους; Σε πέντε με έξι χρόνια από τώρα δηλαδή…

--------------------------------------------------------------------------
Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας

Πηγή: www.documentonews.gr

"Έγκλημα Τεμπών: Μια μελέτη 350 σελίδων εξηγεί τι συνέβη" Αχιλλέας Μιχόπουλος

Η πολιτική και η παραπολιτική που εξελίσσονται γύρω από την υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών δεν μπορεί και δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίζει από το θέμα των ερευνών, τις οποίες η κυβέρνηση με τη συνδρομή της δικαιοσύνης προσπαθεί να εμποδίσει. Ο τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων από το έγκλημα των Τεμπών Αχιλλέας Μιχόπουλος μιλά για όλα τα «απρόοπτα» που προκύπτουν κάθε φορά που ενοχλητικές για την κυβέρνηση αποκαλύψεις προκύπτουν. Αυτό φάνηκε και στη δίκη για τα βίντεο της υπόθεσης των Τεμπών. Όσο για την κύρια δίκη; Καλό Σεπτέμβριο και βλέπουμε. Ο κ. Μιχόπουλος απαντά σε όσα ο πρωθυπουργός είπε εναντίον όσων μίλησαν για το ξυλόλιο, χαρακτηρίζοντας τους αφερέγγυους. Ο κ. Μιχόπουλος επιμένει όχι απλά στις απόψεις του, αλλά στα γεγονότα που έχουν προκύψει από τα ευρήματα. Κάποιος πρέπει να δώσει εξηγήσεις ,υποστηρίζει πως εξηγούν όλα αυτά τα ευρήματα που εξηγούν πως προκλήθηκε η πυρόσφαιρα που έκαιγε για 100 λεπτά.

Ο κ. Μιχόπουλος έχει ολοκληρώσει μία μελέτη 350 σελίδων στην οποία περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία που εξηγούν όσα συνέβησαν και οδήγησαν στο θάνατο τόσους ανθρώπους. Ποια ήταν τα υγρά που προκάλεσαν την πυρόσφαιρα και απανθράκωσαν επιβάτες της αμαξοστοιχίας; Που χρησιμοποιούνται;

Ο κ. Μιχόπουλος είναι κατηγορηματικός: «Υπήρχε φορτίο τουλάχιστον 20 τόνων. Τελεία και παύλα», λέει.Υπάρχουν ακόμη στοιχεία που δεν έχουν έρθει στο φως; Ο κ. Μιχόπουλος πιστεύει πως ναι. Εξίσου κατηγορηματικός είναι και στο ερώτημα αν τελικά θα αποκαλυφθεί η πλήρης αλήθεια: «Δεν το βάζουμε κάτω. Όπως λένε πριν την ανατολή έχουμε το πιο βαθύ σκοτάδι»ος

Το έγκλημα ως πολιτικό εμπόρευμα

Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, η εργολαβία των «γνωστών αγνώστων» και οι προβοκάτσιες αποτελούν εναλλακτικά σενάρια της καθεστωτικής πολιτικής.

του Μενέλαου Γκίβαλου

Η καταδίκη του εγκλήματος στη Θεσσαλονίκη υπήρξε  ξεκάθαρη, χωρίς διφορούμενα ή αστερίσκους, από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Ομως το έγκλημα αυτό για το καθεστώς Μητσοτάκη αποτελεί ένα πολιτικό εμπόρευμα προς αξιοποίηση.

Πρώτο στάδιο: Η κατασκευή πολιτικών εχθρών, πολιτικών και κοινωνικών «ενόχων». Οσοι αντιδρούν, διαμαρτύρονται ή αντιστέκονται είναι τουλάχιστον ύποπτοι ή και ένοχοι. Γι’ αυτό και επιστρατεύονται από τους εκπροσώπους του καθεστώτος ο εμφυλιοπολεμικός λόγος, το μίσος, η εχθροπάθεια, ο διχασμός.

Δεύτερο στάδιο: Η ηρεμία και η ασφάλεια των πολιτών απαιτούν μια νέα αυστηρή νομοθεσία με εξοντωτικές ποινές που θα «τσουβαλιάσει» κάθε αντίδραση προς το καθεστώς. Αλλωστε υπάρχουν «πρόθυμοι» θύλακες στο εσωτερικό της Δικαιοσύνης που θα συνδράμουν ομοθυμαδόν σ’ αυτή την κατεύθυνση, αφού οι  θύλακες αυτοί αποτελούν από καιρό παραπληρωματικά στοιχεία των επίσημων μηχανισμών καταστολής (όπως επισημαίνει άλλωστε ο Λουί Αλτουσέρ)… Το καθεστώς των έκτακτων εξουσιών είναι παρόν ως νόμιμη και επίσημη εκδοχή της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, τα σκάνδαλα, η διαφθορά, η κατάλυση της δημοκρατίας (παρακολουθήσεις), το έγκλημα των Τεμπών, η εξαχρείωση των πολιτών αποτελούν ασήμαντες λεπτομέρειες,  παράπλευρες απώλειες, αφού προέχει η σταθερότητα του καθεστώτος.

Ομως εδώ και πολύ καιρό το παιγνίδι του εκφοβισμού και της τρομοκράτησης των πολιτών παίζεται με «ανοιχτά χαρτιά». Η σύμφυση κράτους και παρακράτους, η εργολαβία των «γνωστών αγνώστων» και οι προβοκάτσιες αποτελούν εναλλακτικά σενάρια της καθεστωτικής πολιτικής.

Ευχόμαστε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι το έγκλημα στη Θεσσαλονίκη δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία, για το καλό της δημοκρατίας…

Αν και η κυβέρνηση με τις μεθοδεύσεις της και τον υπερσυντηρητικό και ακροδεξιό της λόγο ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Μενέλαος Γκίβαλος είναι Αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΕΚΠΑ

Πηγή: www.documentonews.gr

Ψευδείς Κλιματικές Λύσεις:

Είναι η Πυρηνική Ενέργεια Λύση στο Πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής;

του Νίκου Χατζηαργυρίου

Σύνοψη προσκεκλημένης ομιλίας του Νίκου Χατζηαργυρίου στα εγκαίνια της εικαστικής έκθεσης «SERVARE INTAMINATUM. Κλιματική κρίση από το ορατό στο αόρατο ή πώς να αναπαραστήσεις το αδιανόητο» στο Εθνικό Αστεροσκοπείο, 20 Ιουνίου 2026.

 

Η κλιματική κρίση αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής μας. Η ανάγκη για ταχεία απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την πυρηνική ενέργεια ως τη μόνη ώριμη τεχνολογία μηδενικού άνθρακα που μπορεί να υποκαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα σε μεγάλη κλίμακα. Η αλήθεια είναι ότι οι πυρηνικοί σταθμοί μπορούν να παράγουν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας (1 κιλό ουρανίου-235 μπορεί να αποδώσει περίπου 24 εκατομμύρια kWh θερμικής ενέργειας με πολύ χαμηλές άμεσες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα) και λειτουργούν αδιάλειπτα σε σταθερή ισχύ. Η εικόνα αυτή, όμως, περιγράφει μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας. Για να προσεγγίσουμε το θέμα από την σκοπιά της έκθεσης θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι η πυρηνική ενέργεια δεν παράγει μόνο ηλεκτρισμό, αλλά ενέχει και δεσμεύσεις που εκτείνονται σε χρονικούς ορίζοντες πολύ μεγαλύτερους από εκείνους της ανθρώπινης ιστορίας.

Η αρχή λειτουργίας ενός πυρηνικού σταθμού είναι σχετικά απλή. Η πυρηνική ενέργεια παράγεται από τη σχάση (διάσπαση) πυρήνων ουρανίου από πρόσκρουση νετρονίων, η οποία προκαλεί αλυσιδωτή αντίδραση περαιτέρω διασπάσεων. Η αντίδραση αυτή ελέγχεται μέσω ράβδων που απορροφούν νετρόνια (βορίου, καδμίου, κλπ). Κατά τη διαδικασία αυτή παράγονται μεγάλες ποσότητες θερμότητας, η οποία μετατρέπεται σε ατμό και ο ατμός κινεί την τουρμπίνα που παράγει ηλεκτρική ενέργεια. Από αυτή την άποψη, η διαδικασία δεν διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη ενός συμβατικού θερμικού σταθμού. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι ακόμα και αν σταματήσει η αλυσιδωτή αντίδραση τα προϊόντα της σχάσης παραμένουν ραδιενεργά και συνεχίζουν να παράγουν θερμότητα. Για αυτό και απαιτούν συνεχή ψύξη ακόμα και μετά το πέρας της διαδικασίας.

Ο κίνδυνος με τα πυρηνικά απόβλητα δεν είναι ο όγκος τους, όσο η μακροχρόνια ραδιενέργειά τους. Τα απόβλητα διακρίνονται σε χαμηλής και μέσης ραδιενέργειας (90–95% του όγκου), που περιλαμβάνουν φίλτρα, προστατευτικές στολές, εργαλεία συντήρησης, κλπ. Αυτά αποθηκεύονται συνήθως σε ειδικούς χώρους για δεκαετίες. Υπάρχουν όμως και τα υψηλής ραδιενέργειας απόβλητα, δηλαδή το χρησιμοποιημένο πυρηνικό καύσιμο, το οποίο αντικαθίσταται μετά από κάποια χρόνια χρήσης και παραμένει πολύ θερμό και πολύ ραδιενεργό και μετά την αφαίρεση του. Αυτό τοποθετείται σε δεξαμενές νερού για 5–10 χρόνια και μετά αποθηκεύεται σε χαλύβδινα δοχεία, περιβεβλημένα από σκυρόδεμα. Η πιο ασφαλής λύση θεωρείται η τοποθέτηση τους εκατοντάδες μέτρα κάτω από τη γη σε σταθερούς γεωλογικούς σχηματισμούς. Η υπόγεια εγκατάσταση Onkalo στη Φινλανδία είναι σήμερα η πιο εξελιγμένη εγκατάσταση τελικής διάθεσης πυρηνικών αποβλήτων. 

Το πρόβλημα είναι ότι τα πυρηνικά απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας δεν παύουν να υπάρχουν όταν ολοκληρωθεί η λειτουργία ενός αντιδραστήρα και απαιτούν ασφαλή απομόνωση για χρονικές περιόδους που, για ορισμένα ραδιοϊσότοπα, εκτείνονται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Αυτό εισάγει μια εντελώς διαφορετική χρονική διάσταση, μια πρωτόγνωρη πρόκληση στην ιστορία της τεχνολογίας: ο άνθρωπος δημιουργεί επικίνδυνα απόβλητα που απαιτούν ασφαλή διαχείριση σε χρονικές κλίμακες μεγαλύτερες από τη διάρκεια των ίδιων των πολιτισμών. Ακόμα και έργα τεχνολογικής αρτιότητας όπως το Onkalo αναδεικνύουν το βαθύτερο ερώτημα της γενεακής ευθύνης: πώς μπορεί μια κοινωνία να επικοινωνήσει τον κίνδυνο σε ανθρώπους που θα ζουν μετά από δέκα ή ακόμη και εκατό χιλιάδες χρόνια; Η πρόκληση δεν είναι μόνο τεχνική, είναι πολιτισμική, φιλοσοφική και ηθική.  

Η ιστορία της πυρηνικής ενέργειας υπενθυμίζει επίσης ότι η πιθανότητα σοβαρών ατυχημάτων, όσο μικρή και αν θεωρείται, δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως. Το Τσερνόμπιλ το 1986 κατέδειξε πώς ένα τεχνολογικό ατύχημα μπορεί να μεταβάλει οριστικά μια ολόκληρη γεωγραφική περιοχή. Η δημιουργία της Ζώνης Αποκλεισμού και η αναγκαστική μετεγκατάσταση περισσότερων από εκατό χιλιάδων ανθρώπων αποτελούν μέχρι σήμερα μια διαρκή υπενθύμιση των συνεπειών που μπορεί να έχει η απώλεια ελέγχου ενός πυρηνικού αντιδραστήρα. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η Fukushima υπενθύμισε ότι ακόμη και οι πλέον σύγχρονες τεχνολογίες δεν μπορούν να εξασφαλιστούν από ακραία φυσικά φαινόμενα. Ένας ισχυρός σεισμός και το τσουνάμι που ακολούθησε οδήγησαν σε απώλεια των συστημάτων ψύξης, τήξη πυρήνων και εκτεταμένη ραδιενεργό ρύπανση. Το μάθημα δεν είναι ότι η τεχνολογία είναι αναποτελεσματική, αλλά ότι η αβεβαιότητα δεν μπορεί ποτέ να εξαλειφθεί πλήρως.

Τα τελευταία χρόνια οι Μικροί Αρθρωτοί Αντιδραστήρες (SMRs), προβάλλονται ως μια ασφαλέστερη και οικονομικότερη λύση. Είναι μικρότεροι σε μέγεθος (30-300 MW), κατασκευάζονται ταχύτερα, εγκαθίστανται ευκολότερα και είναι ασφαλέστεροι λόγω μικρότερης κλίμακας και διαφορετικών συστημάτων ψύξης.  Ωστόσο, βασίζονται στην ίδια φυσική αρχή της πυρηνικής σχάσης, παράγουν τα ίδια είδη ραδιενεργών αποβλήτων και εξακολουθούν να απαιτούν συστήματα ψύξης και αυστηρές διαδικασίες ασφαλείας. Επομένως, οι θεμελιώδεις προκλήσεις της πυρηνικής ενέργειας παραμένουν. Επιπλέον, οι περισσότεροι SMRs βρίσκονται ακόμη σε στάδιο ανάπτυξης ή αδειοδότησης στο δυτικό κόσμο. Σήμερα υπάρχουν μόνο δύο σε εμπορική λειτουργία, ένας στην Κίνα και ένας στη Ρωσία, ενώ φιλόδοξα projects στις ΗΠΑ έχουν εγκαταλειφθεί λόγω εκτίναξης του κόστους.

Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση που συχνά παραμένει εκτός της δημόσιας συζήτησης. Οι ενεργειακές τεχνολογίες δεν διαφέρουν μόνο ως προς την απόδοσή τους ή το κόστος τους. Διαφέρουν και ως προς τον τρόπο με τον οποίο οργανώνουν την κοινωνία.

Ένας πυρηνικός σταθμός έχει πολύ μεγάλο μέγεθος, απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, εξειδικευμένο προσωπικό, αυστηρή εποπτεία και συγκεντρωμένη διαχείριση. Πρόκειται, εκ των πραγμάτων, για μια τεχνολογία μεγάλης κλίμακας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ακολουθούν διαφορετική λογική. Μπορούν να αναπτυχθούν σε πολλές κλίμακες: από μεγάλα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα μέχρι φωτοβολταϊκά σε κατοικίες, αγροτικές εκμεταλλεύσεις, επιχειρήσεις και ενεργειακές κοινότητες. Και αυτές απαιτούν σύγχρονα συστήματα διαχείρισης και αποθήκευση, αλλά οι πρωτογενείς πηγές είναι ευρέως διαθέσιμες, η τεχνολογία προσιτή και προσφέρουν μεγαλύτερη ευελιξία και δυνατότητες συμμετοχής των πολιτών στην παραγωγή ενέργειας. Η σύγκριση, επομένως, δεν αφορά μόνο διαφορετικές τεχνολογίες, αλλά αφορά διαφορετικά μοντέλα οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

Η τεχνολογία μας προσφέρει ολοένα και περισσότερες δυνατότητες. Το ουσιαστικό ερώτημα όμως είναι ποια τεχνολογία ανταποκρίνεται καλύτερα στις αξίες που θέλουμε να διέπουν τον πολιτισμό μας: την ευθύνη απέναντι στο μέλλον, τη δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών, τη δημοκρατική συμμετοχή και τον σεβασμό στα όρια της φύσης και της ανθρώπινης γνώσης. Γιατί η ενεργειακή μετάβαση δεν είναι μόνο ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια επιλογή πολιτισμού.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

x-efimerida.gr