Ρούντι Ρινάλντι: Φυσική του στροβιλισμού, ιατρική των συμφύσεων διεθνώς και εσωτερικά...

Φυσική του στροβιλισμού, ιατρική των συμφύσεων διεθνώς και εσωτερικά,  για μια Ελλάδα σε υπαρξιακό ζήτημα. Ο Ρούντι Ρινάλντι, συνδιαμορφωτής της πανελλαδικής δικτύωσης για το "Υπαρξιακό ζήτημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα"  και διευθυντής σύνταξης  του "Δρόμου της Αριστεράς", σε μια συζήτηση - έκπληξη στον 98.4 αναλύει την κατάσταση και το δυστοπικό περιβάλλον για την κοινωνία των πολλών διεθνώς αλλά και εσωτερικά με την χρήση του όρου της φυσικής των ρευστών "στροβιλισμός" και της ιατρικής των "συμφύσεων" κάνοντας λόγο για καρτελοποίηση εσωτερικά του πολιτικού συστήματος και καιρό των "τεράτων" διεθνώς που οδηγεί με γρήγορους ρυθμούς σε έναν ιδιότυπο εκφασισμό, όλων των δραστηριοτήτων. Από τα αρχεία Επστάιν, στην πολιτική του οβάλ κρεοπωλείου από το Ιράν και την Ευασία, ως την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, μιλάει για την κατάσταση ρευστοποίησης κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας της χώρας. Από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στις υποκλοπές και την υπόθεση της ΓΣΕΕ, στο κίνημα των Τεμπών, όπου απευθύνει έκκληση για ενωτική στάση όλων των συγγενών θυμάτων και ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, αφού όπως λέει το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα θα  ήθελε πολύ να δει ένα πραγματικά ακηδεμόνευτο κίνημα είτε απαξιωμένο, είτε ενσωματωμένο, στην τρίτη επέτειο από το έγκλημα των Τεμπών. 

Κίνημα Τεμπών: Λίγο πριν κλείσει το ιστορικό παράθυρο αλλαγής

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Η τραγωδία των Τεμπών δεν αποτέλεσε μόνο ένα συγκλονιστικό δυστύχημα/κρατικό έγκλημα. Υπήρξε ένα βαθύ κοινωνικό σοκ που ενεργοποίησε κρίσιμα ερωτήματα για τη λειτουργία του κράτους, την ποιότητα της δημοκρατίας και τη σχέση κοινωνίας και εξουσίας. Το κίνημα που γεννήθηκε από αυτή την εμπειρία δεν ήταν εξαρχής κομματικό, ήταν μια συλλογική κραυγή αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης και ασφάλειας.

Σήμερα, μετά την αρχική κορύφωση και τη φάση μετασχηματισμού του σε πολιτικό φορέα, εμφανίζονται σημάδια κόπωσης, ματαίωσης και απογοήτευσης. Παράλληλα, αναδεικνύονται κρίσιμα πολιτικά και δημοκρατικά ζητήματα που θα καθορίσουν την επόμενη φάση του.

1. Από το συλλογικό τραύμα στην πολιτική μετάβαση 

Το κίνημα ξεκίνησε με ισχυρό ηθικό κεφάλαιο: αυθεντικό πένθος, κοινωνική ταύτιση, απαίτηση λογοδοσίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Η υπερκομματική αυτή δυναμική του έδωσε μαζικότητα και κοινωνική νομιμοποίηση.

Στην πορεία όμως εμφανίστηκαν δυσλειτουργίες όπως πολιτικοποίηση χωρίς σαφή στρατηγική, συνεργασίες που δημιούργησαν ερωτήματα αξιοπιστίας, περιορισμένη συμμετοχή της βάσης και μυστικοπάθεια, επικοινωνιακές αστοχίες και οργανωτική αστάθεια/καθυστέρηση.

Για να ανακτηθεί η δυναμική απαιτούνται ορισμένες κρίσιμες κινήσεις.

1.1. Ανασυγκρότηση αξιοπιστίας

Καθαρές δημόσιες διαδικασίες, διαφάνεια συνεργατών και αποφάσεων και λιγότερο κλειστή ηγεσία είναι απαραίτητα. Το ηθικό κεφάλαιο ήταν το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του κινήματος και, αν χαθεί, δύσκολα ανακτάται.

1.2. Αποκατάσταση κοινωνικής συμμαχίας

Το κίνημα ξεκίνησε υπερκομματικά, με ισχυρή συναισθηματική ενότητα. Σήμερα χρειάζεται επανασύνδεση με την κοινωνική βάση-ιδιαίτερα τους νέους, τους εργαζόμενους, τους ανέργους και όσους βιώνουν επισφάλεια. Η επιστροφή στον πυρήνα των αιτημάτων (ασφάλεια, δικαιοσύνη, δημοκρατία) είναι κρίσιμη.

1.3. Διαχείριση πολιτικών ταμπελών

Οι ιδεολογικές ταμπέλες μπορούν να λειτουργήσουν αποσυσπειρωτικά. Η απάντηση δεν είναι αμυντική ρητορική αλλά σαφής δημοκρατική τοποθέτηση, θεσμική γλώσσα και έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη.

1.4. Οργανωτική σοβαρότητα

Ένα κίνημα που μεταβαίνει σε πολιτικό φορέα χρειάζεται σταθερή δομή, επαγγελματική επικοινωνία και μακροπρόθεσμο πολιτικό σχεδιασμό. Χωρίς αυτά, ακόμη και η πιο αυθεντική δυναμική εξαντλείται.

1.5. Αλλαγή αφηγήματος

Το αρχικό σύνθημα «Δικαιοσύνη για τα παιδιά» παραμένει ηθικός πυρήνας, αλλά χρειάζεται διεύρυνση: ασφάλεια μεταφορών, κράτος δικαίου, κοινωνική ευθύνη, φροντιστική δημοκρατία και εθνική αυτονομία. Το αφήγημα οφείλει να περάσει από την τραγωδία στην πολιτική πρόταση.

1.6. Πολιτική εκπαίδευση και συλλογική ηγεσία

Η πολιτική μετάβαση απαιτεί εκπαίδευση στελεχών, συλλογική λειτουργία και περιορισμό της προσωποκεντρικότητας.

2. Η αναγκαία πολιτική ωρίμανση 

Η μετάβαση από κοινωνικό σύμβολο σε πολιτικό φορέα δεν είναι απλή. Προϋποθέτει στρατηγικό σχεδιασμό αντί αυθόρμητης αντίδρασης, θεσμικές προτάσεις αντί μόνο καταγγελίας, συλλογική ηγεσία αντί προσωποκεντρικότητας, μετρημένο δημόσιο λόγο που χτίζει συμμαχίες, διαφάνεια και δημοκρατική εσωτερική λειτουργία.

Η πολιτική ωρίμανση δεν σημαίνει απώλεια αυθεντικότητας· σημαίνει μετατροπή της ηθικής νομιμοποίησης σε βιώσιμη πολιτική δύναμη.

3. Πόλωση με το σύστημα - όχι με την κοινωνία 

Η κριτική στο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης -που πολλοί θεωρούν υπεύθυνο για διαχρονικές θεσμικές ανεπάρκειες- αποτελεί στοιχείο δημοκρατικής εγρήγορσης.

Το κρίσιμο όμως είναι η κατεύθυνση της πόλωσης. απέναντι στην αδιαφάνεια και την ατιμωρησία και όχι απέναντι στην ίδια την κοινωνία.

Όταν ένα κίνημα διατηρεί χαρακτήρα «από τα κάτω», διατηρεί τη νομιμοποίησή του. Όταν εγκλωβίζεται σε κομματικές αντιπαραθέσεις, συρρικνώνεται.

Σε αυτό το πλαίσιο, ίσως πιο χρήσιμη από τη διάκριση «Αριστερά–Δεξιά» είναι η διάκριση «πάνω–κάτω»: κοινωνία vs εξουσία. Πρόκειται για μια λογική που θυμίζει κινήματα όπως των Ζαπατίστας, όπου η δημοκρατία νοείται ως συμμετοχή, αξιοπρέπεια και συλλογική φροντίδα.

4. Φροντιστική Δημοκρατία : Ένα νέο πολιτικό όραμα 

Η εμπειρία των Τεμπών ανέδειξε την ανάγκη μιας δημοκρατίας που δεν περιορίζεται στις εκλογές αλλά οργανώνεται γύρω από την προστασία της ζωής, τη θεσμική λογοδοσία και τη συλλογική ευθύνη.

Μια τέτοια δημοκρατία στηρίζεται σε ισότητα πολιτικής υπόστασης, λογοδοσία αντί ατιμωρησίας, μνήμη και δικαιοσύνη αντί λήθης, κοινωνική ασφάλεια ως πρόληψη, συλλογικότητα αντί ατομοκεντρισμού.

5. Εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατική αυτονομία

Για χώρες όπως η Ελλάδα, η ουσιαστική δημοκρατία συνδέεται και με την αυτονομία λήψης αποφάσεων. Σύγχρονες μορφές εξάρτησης -οικονομικές, θεσμικές, πολιτισμικές-  περιορίζουν τη δημοκρατική κυριαρχία.

Μια φροντιστική δημοκρατία επιδιώκει ισότιμες διεθνείς σχέσεις,

προστασία δημόσιων αγαθών και στρατηγικών υποδομών, 

πολιτισμική αυτοπεποίθηση, δημοκρατική αυτονομία και απο-αποικιοποίηση

Χωρίς πραγματική κυριαρχία, η κοινωνική φροντίδα παραμένει περιορισμένη.

6. Οριζόντια δικτυοκεντρική οργάνωση της κοινωνίας 

Η δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίζεται σε ιεραρχικά κομματικά σχήματα. Χρειάζεται οριζόντια δίκτυα πολιτών, τοπικές κοινότητες δράσης, συμμετοχικές διαδικασίες, συνεργασία κοινωνικών κινημάτων, επιστημόνων και θεσμών.

Η δικτυοκεντρική οργάνωση μειώνει την εξάρτηση από ηγεσίες, ενισχύει τη δημοκρατική ανθεκτικότητα και καλλιεργεί κουλτούρα συλλογικής ευθύνης.

Μια φροντιστική δημοκρατία δεν είναι μόνο θεσμός· είναι ζωντανό κοινωνικό οικοσύστημα.

7. Το πραγματικό διακύβευμα 

Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η πορεία ενός κινήματος ή ενός κόμματος. Είναι η δυνατότητα να μετατραπεί ένα κοινωνικό τραύμα σε αφετηρία δημοκρατικού μετασχηματισμού.

Ίσως τελικά το ζήτημα να ξεπερνά ένα δυστύχημα ή έναν πολιτικό φορέα. Αγγίζει ένα υπαρξιακό ερώτημα για την ίδια την πατρίδα: αν μπορεί να ξαναχτίσει εμπιστοσύνη στους θεσμούς, να προστατεύσει τη ζωή των ανθρώπων της και να λειτουργήσει ως πραγματική δημοκρατική κοινότητα φροντίδας και ευθύνης.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κίνημα των Τεμπών μπορεί να αποτελέσει μια τελευταία ευκαιρία αναστοχασμού και δημοκρατικής επανεκκίνησης. Όχι επειδή δεν θα υπάρξουν άλλες πρωτοβουλίες, αλλά επειδή σπάνια μια κοινωνία αποκτά τόσο ισχυρό ηθικό σοκ ώστε να κοιταχτεί συλλογικά στον καθρέφτη.

Το αν αυτό το ιστορικό παράθυρο θα αξιοποιηθεί ή θα κλείσει σιωπηλά θα κρίνει, σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο την πορεία ενός κινήματος, αλλά και τη δημοκρατική αυτοπεποίθηση της ίδιας της χώρας και την απάντηση της στο υπαρξιακό της πρόβλημα.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Γιάννη Παναγόπουλε, παραιτήσου…

Όπως έχει πει ο Νίτσε, «η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή». Και για τον Παναγόπουλο δεν υπάρχει άλλη οδός.

Γιώργος Καρελιάς

 

Τα δημόσια πρόσωπα- και πρωτίστως τα πολιτικά- έχουν δύο τρόπους για να αναλαμβάνουν ευθύνες και να προστατεύουν την αξιοπρέπεια που τους αναλογεί σε δύσκολες στιγμές.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος βρίσκεται σε μια τέτοια στιγμή. Το παραδέχτηκε και ο ίδιος τη μέρα που η «Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες» τον «κρέμασε στα μανταλάκια» ως πρωταγωνιστή ενός οικονομικού σκανδάλου εκατομμυρίων ευρώ.

Ένα δημόσιο πρόσωπο αντιδρά με δύο τρόπους.

Πρώτα αντικρούει με σφοδρότητα αυτά που του καταλογίζονται και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα δικαιωθεί και θα στραφεί εναντίον όσων τον συκοφάντησαν. Ο Παναγόπουλος το έκανε εν μέρει. Σε ορισμένα απ’ όσα λέει ενδέχεται να έχει κάποιο δίκιο: η «κατακρεούργησή» του είναι δεδομένη, αλλά συνήθης πλέον. Σε τέτοιες υποθέσεις έτσι γίνεται, το πολθθρπύλητο «τεκμήριο της αθωότητας» πάει περίπατο. Γι’ αυτό, εφόσον πιστεύει στην αθωότητά του, έχει το απόλυτο δικαίωμα να προειδοποιήσει τους πάντες, με πρώτον τον πρόεδρο της Αρχής, ότι θα στραφεί εναντίον τους μόλις λήξει η περιπέτειά του, εννοείται με την απαλλαγή του από τις κατηγορίες.

Όμως, μέχρι να συμβεί αυτό, ο Παναγόπουλος έχει άλλη μια υποχρέωση. Να πάψει να είναι επικεφαλής του οργανισμού εξαιτίας του οποίου βρέθηκε ελεγχόμενος πρώτα από την Αρχή και τώρα από τον οικονομικό εισαγγελέα. Δηλαδή, να παραιτηθεί από πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Και πρέπει να το κάνει για τρεις λόγους:

1. Διότι ένα δημόσιο πρόσωπο, που κατέχει μια τόσο σημαντική θέση, δεν μπορεί να παραμένει γαντζωμένο στη θέση αυτή ενώ βαρύνεται με τέτοιες κατηγορίες, έστω κι αν ακόμη δεν του έχουν απαγγελθεί επίσημα.

2. Διότι δεν είναι χθεσινός στο συνδικαλισμό. Είναι στη θέση αυτή δύο και πλέον δεκαετίες και θα βρει κάποιον να τον αντικαταστήσει. Εκτός κι αν αισθάνεται- κι αυτός- αναντικατάστατος.

3. Διότι πρέπει να διευκολύνει και το κόμμα του, χάρη στο οποίο έφτασε σε τόσο υψηλό αξίωμα. Ας παραμερίσει προσωρινά και, αν δικαιωθεί, θα επανέλθει νικητής και τροπαιούχος.

4. Διότι θα βουλώσει έτσι και στόματα αντιπάλων του που λένε ότι «τα έχει βρει» με υπουργούς, με αποτέλεσμα δεξιοί συνδικαλιστές να του καταλογίζουν ότι τυπικά ανήκε στο ΠΑΣΟΚ, αλλά ουσιαστικά στη ΝΔ.

Όσοι πιστεύουν στο συνδικαλισμό, ακόμα κι αν έχουν πολλές επιφυλάξεις για τον τρόπο που τον υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια η υπό τον Παναγόπουλο ΓΣΕΕ, πρέπει να εύχονται όλα αυτά να είναι ψέματα. Και η έρευνα να τον αποδώσει λευκό.

Όμως, μέχρι να συμβεί αυτό, ο ίδιος δεν μπορεί να μείνει στη θέση του. Έπρεπε ήδη να έχει παραιτηθεί. Και δεν πρέπει να διεκδικήσει ξανά την επανεκλογή του στο προσεχές συνέδριο. Αν δικαιωθεί δικαστικά, θα είναι «καβάλα στ’ άλογο».

Όπως έχει πει ο Νίτσε, «η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή». Και για τον Παναγόπουλο δεν υπάρχει άλλη οδός…

news247.gr

Η Κούβα είναι μια ακόμα Γάζα.

Η Κούβα είναι μια διαχρονική Γάζα.

Κυκλοθυμικός

Δεν έχει αντισταθεί άλλος λαός όσο αυτός, δεν έχει πολεμηθεί άλλη χώρα όσο αυτή.

Κι ο δυτικός κόσμος βλέπει δικτάτορες στα θύματα αυτού του άγριου κυνηγιού και δημοκρατίες σε αυτούς που τους στραγγαλίζουν οικονομικά, ενεργειακά, ακόμα και διατροφικά και ιατροφαρμακευτικά εδώ και δεκαετίες γιατί δεν τους αρέσει ο τρόπος που ζούνε, η κοινωνία που πάνε να φτιάξουνε, οι ηγέτες τους. «Δε σας γουστάρουμε, πεινάστε, πεθάνετε, λιώστε ζωντανοί, μέχρι τελικά να κάνετε αυτό που γουστάρουμε, μέχρι να γίνετε αυτό που μας συμφέρει». Αυτή είναι η δημοκρατία σας χωρίς τα φκιασίδια. Την φτύνω τη δημοκρατία σας.

Ακούω από παντού να λένε για την φτώχεια στην Κούβα, πόσο υποφέρει ο λαός, το ακούω με παράπονο και συχνά με κριτική διάθεση, ποια από τις δυνατές χώρες θα μπορούσε να επιβιώσει όχι τόσα χρόνια, αλλά έστω και για λίγους μήνες, σε συνθήκες τέτοιου σκληροπυρηνικού εμπάργκο; Φαντάζεστε την Ελλάδα που δεν παράγει ένα μανταλάκι σε ένα τέτοιο καθεστώς; Την Ευρωπαϊκή Ένωση της παρακμής και της οικονομικής στειρότητας; Πλέον και τις ΗΠΑ που κρέμεται όλη η πραγματική της οικονομία από τη βιομηχανία της Ασίας; Ποιο νησί στη μέση του πουθενά θα μπορούσε να αυτονομηθεί και να επιβιώσει τόσες δεκαετίες μέσα στο στόμα του λύκου;

Το μοντέλο της Κούβας έχει πετύχει, για αυτό και συνεχίστηκε να υπάρχει ακόμα και τόσο μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, γι’ αυτό και με δεκάδες μαχαιριές σε όλο της το σώμα συνεχίζει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να απλώνει το τραυματισμένο της χέρι της για να βοηθήσει όλον τον κόσμο, ακόμα και τους πιο ισχυρούς παίχτες του κόσμου (βλ Ιταλία στον κορονοϊό), γι’ αυτό και την πολεμάει με τέτοια λύσσα κι απανθρωπιά η δυνατότερη χώρα του κόσμου. Αν πίστευαν ότι θα κατέρρεε από μόνη της, δε θα έκαναν τα πάντα για να τους οδηγήσουν σε λιμό. Αν πίστευαν ότι το μοντέλο τους είναι καλύτερο δε θα εκβίαζαν τη νίκη, δε θα ξέπεφτε τόσο πολύ ο Γολιάθ για να κερδίσει τον Δαυίδ.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει και τώρα, μοιάζει με το φινάλε μιας ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, οι μάρκες σώνονται στο τραπέζι, ένα ένα τα σκοινιά στο δίκτυ ασφάλειας κόβονται κι οι κάννες των όπλων πλησιάζουν απειλητικά τον πρωταγωνιστή. Σειρήνες, εγκλωβισμός και μια αίσθηση ματαιότητας και πικρίας στο στόμα. Το όνειρο που σταδιακά σβήνει μέσα σε μια ομίχλη από πυρίτιδα κι αναμνήσεις.

Όμως ακόμα κι αν όλα τελειώσουν εδώ δε θα πάψει ποτέ η Κούβα να δείχνει τον δρόμο, για τόσες δεκαετίες με μόνο της όπλο την σοσιαλιστική της οργάνωση και την αλληλεγγύη ενός ανεξάρτητου ηρωικού φιλειρηνικού λαού έγινε η σκνίπα που έμπαινε μέσα και τσιμπούσε τα ρουθούνια του πιο άγριου θηρίου του πλανήτη. Τα μπουρδέλα και τα καζίνο του Μπατίστα έγιναν σχολεία και νοσοκομεία, τα δεκάδες σχέδια ανατροπής και δολοφονίας του Κάστρο πήγαν στον βρόντο, τον είδαν να πεθαίνει τελικά πλήρης ημερών πλημμυρισμένος από αγάπη κι ευγνωμοσύνη. Ανάμεσα σε περιοχές όπως το Πουέρτο Ρίκο, η Αιτή, η Τζαμάικα, οι Μπαχάμες που «σώθηκαν» από τον κομμουνισμό κι οι λαοί ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (δεν καταλαβαίνετε πόση) για να κάνουν οι λευκοί χοντροκώληδες αποικιοκράτες τις πιο προκλητικές, χλιδάτες κι ανεξέλεγκτες διακοπές, η Κούβα γινόταν σύμβολο αντίστασης, ανεξαρτησίας, αξιοπρέπειας. Έδινε κουράγιο και στους υπόλοιπους.

Έζησα 3 χρόνια απέναντι της. Ο «ελεύθερος» κόσμος δε με άφησε να πάω. Αν πήγαινα θα έχανα τη βίζα μου, τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Τότε ήμουν πιο μικρός, πιο ψαρωμένος. Δε θα ξεχάσω τα δωματιάκια στα αμερικάνικα αεροδρόμια, δε θες να μπεις εκεί μέσα ξανά. Αυτά με έχουν κάνει τόσο αυθάδη καθώς μεγαλώνω. Ακόμα κι όταν πέθανε ο Φιντέλ ήμουν 1 ώρα μακριά της, βίωνα το πένθος της, τον κερνούσα μια μπύρα και του τραγουδούσα τον Λεβέντη του φίλου του του Μίκη, καθώς αυτός σαν άλλος Αντώνιος αποχαιρετούσε την Αλεξάνδρεια που έχανε οριστικά.

Μακάρι να αντέξει κι αυτήν την φορά. Μα κι αν δεν αντέξει, έχει αφήσει γερή κληρονομία. Ίσως μια μέρα όλος ο κόσμος γίνει Κούβα. Ίσως μια μέρα να μην υπάρχει πια η Αμερική. Αυτός ο κόσμος μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω.

Hasta la victoria siempre

Πηγή:www.facebook.com

μέσω sioualtec.blogspot.com

Νίκος Καββαδίας - μαντάτορας στον ψυχισμὸ της αρμύρας

Ο Νίκος Καββαδίας είναι ίσως ο μόνος που αξίζει τον χαρακτηρισμό του απόλυτα βιωματικού στην ποίησή του. Μιλάει πάντα για τα καράβια που έζησε, τους ναυτικούς που γνώρισε, τους έρωτες, τους καβγάδες και τους θανάτους στα λιμάνια, με την γλώσσα των καραβιών, αλλὰ καὶ κάποιους ιδιωματισμούς της Κεφαλλονιάς, να μπλέκονται στα γνήσια λαϊκά ελληνικά του.

Ο έρωτάς του για τα ταξίδια και τη θάλασσα, πάθος τρομερό, σχέση αγάπης και μίσους, ὁ ίδιος έρωτας που τον οδήγησε να μπαρκάρει μικρός, μόλις 19 ετών, αφήνοντας την ασφαλή δουλειά του ναυτικού γραφείου, είναι ορατὸς σε κάθε στίχο του, και τόσο δυνατός που διαπερνά τον αναγνώστη, τον κάνει να ξεχάσει τις άγνωστες λέξεις και τους ναυτικούς όρους, και να συνεπαρθεί απόλυτα απὸ την αλήθεια του λόγου του ποιητή.

Απὸ παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι’ αυτὸ και έγινε ναυτικός. Τα ποιήματά του έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία, που είναι ιδανικός εραστὴς «των μακρυσμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων», η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Απὸ αυτὴ αντλεί δύναμη καὶ αγάπη για τον άνθρωπο.

Πηγή: uoa.gr

ΥΓ: Ο Νίκος Καββαδίας πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στο «Τραβέρσο», κάτι που δεν έγινε....

Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη

και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.

Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.

Πηγή: sansimera.gr

Τίποτα δεν αλλάζει στην Ελλάδα (έχω την απόδειξη!)

 

Στην Ελλάδα που παρακάλαγες να μην μπεις στο νοσοκομείο γιατί  έπαιζε πολύ να ‘βγαινες με τα πόδια μπροστά.

Χρήστος Ξανθάκης

Σας έχω πει και σας έχω γράψει εκατό φορές ότι επιστρέφουμε τάχιστα στην Ελλάδα της δεκαετίας του εβδομήντα.

Στην Ελλάδα που ήταν νόμος ο χωροφύλακας (“φοροσκύλακας», σύμφωνα με τη δημιουργική φαντασία της ανιψιάς μου της Αρετής!), στην Ελλάδα που δεν συμπλήρωνες σχεδόν ποτέ ένσημα για σύνταξη κι άμα την έβγαζες ήσουν πλέον ερείπιο της ζωής, στην Ελλάδα που παρακάλαγες να μην μπεις στο νοσοκομείο γιατί  έπαιζε πολύ να ‘βγαινες με τα πόδια μπροστά, τι να σας πω ειδυλλιακό ήταν το τοπίο, μόνο  ο Σάρουμαν έλειπε για να συμπληρωνόταν το καρέ.

Εδώ που τα λέμε, βέβαια, δεν είχαμε Σάρουμαν αλλά είχαμε Σόλωνα.

Σόλωνα Γκίκα…

Τι σέβεντιζ, τι τουέντιζ με δυο λόγια και θα το σταμάταγα εδώ το σημερινό κομμάτι, πλην όμως περιμένοντας προχτές να περάσει η ώρα για να πάω στο φίλο  μου τον Χαρούλη να δούμε το ντέρμπι (αιώνια πιστός, γιου  νόου!), διάβαζα τα “Λόγια που καίνε”.

Tα βιβλία, δηλαδή, όπου συγκεντρώθηκαν τα χρονογραφήματα στην “Αυγή” του μέγιστου Βάρναλη και συγκεκριμένα τον τρίτο τόμο, για την περίοδο 1953-1957.

Πάμε μια βόλτα στις σελίδες του, ν’ ανιχνεύσουμε τις ομορφιές της εποχής:

“Πως το ‘λεγεν ο βάρβαρος εκείνος ποιητής; «Όλο και ψηλότερα». Το ‘λεγε στους ανθρώπους.  Αλλ’  η κυβέρνηση το  ‘πε στα φασόλια, στη ζάχαρη, στον μπακαλιάρο. Κι όλα υψώσανε κεφαλήν. Και δεν καταδέχονται να πατούνε στη γης. Όλα τούτα μπήκανε στο Λίμπρο ντ’ Όρο των ειδών πρώτης ανάγκης. Κι εκεί συναντηθήκανε με τη  λαχανίδα της Κατοχής”.

(03.05.1955)

“- Τι συμβαίνει;

– Κάτι που δεν θα το έβαζε ο νους σου. Στη Σάμο «την παρελθούσαν Δευτέραν (4 του Απρίλη) εγένετο σχετική εορτή δια το μέχρι τούδε συντελεσθέν έργο του ΝΑΤΟ…

– Ποιο έργον;  Τον… πόλεμο;

– Μη βιάζεσαι να θυμώσεις. Εγώ σου διαβάζω το σημείωμα της σαμιώτικης  εφημερίδα όχι για να θυμώσεις παρά για να ευχαριστηθείς. «Την 7ην μ.μ. εγένετο σχετική ομιλία του νομάρχου Σάμου κ. Ιωάννου εις την αίθουσαν τελετών του Δήμου. Παρετηρήθη όμως το εξής:

Ενώ οι ιερείς  έπρεπε  να αναπέμψουν δέησιν υπέρ της ευοδώσεως του έργου του ΝΑΤΟ…

– Του πολέμου…

– «…ούτοι μη κατατοπισθέντες καλώς εκ μέρους των αρμοδίων ή πάντως παρεξηγήσαντες την τελετήν, ετέλεσαν επιμνημόσυνον δέησιν  ψάλλοντες:

‘Μετά  πνεύματος  δικαίων τετελειωμένων’ και ‘Αιωνία η  μνήμη’, υπό την θυμηδίαν πάντων των παρεστώτων…».”

(14.4.1955)

“- Βρήκε τρόπο όμως τον τρόπο η κυβέρνηση.

– Ποια κυβέρνηση;

– Της Ελλάδας.

– Μπά! Υπάρχει τέτοιο πράγμα; Και τρόπο βρήκε;

– Δεν γράφει τους αριθμούς. Τους… σβήνει από τον κατάλογο. Και έτσι η συμφορά του έθνους μεταμορφώνεται σ’ ευημερία!…

Άλλωστε απλώνει μπροστά σου μέγαρα, λιμουζίνες, κέντρα πολυτελείας, τράπεζες, καμινάδες και παναμαϊκές σημαίες…

Ποιανού είναι όλα τούτα;

Δικά σου και δικά μου…”

(11.03.1955)

Κι  ένα τελευταίο, από το χρονογράφημα της 27ης Οκτωβρίου του 1954:

“Τρία πράγματα χαλάσανε το παρελθόν του έθνους, όπως το λέει το ακόλουθο παλαιό δίστιχο:

«Τρία πράγματα χαλάσασι την Ρωμανίαν όλην:

ο φθόνος,  η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα!»

Κι όλα αυτά εξακολουθούνε να χαλάνε την «Ρωμανίαν όλην».

Όλα… «υποσκάπτουσι τα θέμεθλα», όχι του κράτους αλλά του λαού».”

Αμφιβάλλει άραγε κανείς ή  καμιά, ότι εκτός απ’ τα σέβεντιζ επιστρέφουν στην Ελλαδάρα και τα φίφτιζ;

Με τις υγείες σας…

newpost.gr

24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά.

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…
Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

• Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
• Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
• Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
• Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;
• Το σύγχρονο μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί άραγε ένα αυθόρμητο φαινόμενο μαζικής εγκατάλειψης συγκεκριμένων πατρίδων; Ή πρόκειται για ενορχηστρωμένη απόπειρα αφενός ξεριζωμού και αφετέρου αντικατάστασης πληθυσμών και εποικισμού ηπείρων από ανθρώπινες ροές δυστυχισμένων ανθρώπων τις οποίες διαχειρίζονται συμμορίες και μαφιοποιημένα παγκοσμιοποιημένα καθεστώτα;
• Ποια είναι η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την επαναφορά άτυπων μορφών δουλεμπορίου σε όλο τον κόσμο;
• Πώς η παγκοσμιοποίηση και οι μαφιοποιημένες κυβερνήσεις που την προωθούν, εξυπηρετούν τη διαιώνιση της εξουσίας τους, επενδύοντας συμβολικά και υλικά στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης πληθυσμών από χώρες του “Τρίτου Κόσμου” προς τη Δύση;
• Πώς λειτουργεί το δίκτυο μετακίνησης πληθυσμών, από την πρώτη φάση στις χώρες καταγωγής έως την τελική φάση στις χώρες υποδοχής;
• Πώς παράγονται οι “ροές” μεταναστών;
• Τι μας διδάσκει το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας;
• Ποια η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την άνοδο της λεγόμενης “ακροδεξιάς” στην Ευρώπη;
• Πώς η ιδεολογική χρήση του όρου “ακροδεξιά” ενοχοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε συζήτηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα με κριτικό τρόπο;
• Ποια η σχέση της σημερινής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με τη διάλυση και τον περαιτέρω κατακερματισμό των δυτικών κοινωνιών;
• Πώς συνδέεται το μεταναστευτικό ζήτημα με την κατασκευή εθνοτικών μειονοτικών πληθυσμών περιχαρακωμένων με κοινωνιοταξικά κριτήρια σε γκέτο με σύνορα πολλαπλασιαζόμενα εντός της ίδιας επικράτειας;
• Πώς καλλιεργείται σχεδόν με το ζόρι ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία στον εγχώριο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν ανέκαθεν φιλόξενος;
•  Βρισκόμαστε όντως αντιμέτωποι με μια απόπειρα ισλαμοποίησης της Ευρώπης;
• Γιατί οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στον εποικισμό της χώρας στιγματίζεται ως ισλαμοφοβία;
• Ποιος ο ρόλος των αντιστάσεων και των αντιδράσεων, όταν εξ ορισμού στιγματίζονται ως ακροδεξιές και φασίζουσες;
• Ποιος ο ρόλος του ψευδεπίγραφου “ανθρωπισμού” και του “προοδευτισμού” στην αποδοχή της μετατροπής της κοινωνίας σε ένα ανθρώπινο μωσαϊκό ετερογενών ψηφίδων και σε ένα παγκόσμιο πλήθος αποεδαφοποιημένων μονάδων – νομάδων;
• Πώς αξιοποιείται πολιτικά και οικονομικά ο ψευτοανθρωπισμός, ώστε να συγκαλύπτει την εξαγορά πολιτικών, την χρηματοδότηση των ΜΚΟ και του δικτύου διακινητών/ δουλεμπόρων;
• Πώς αξιοποιείται ο δήθεν αριστερόστροφος “προοδευτισμός”, ώστε να υποθάλπει το παγκόσμιο κύκλωμα εγκληματιών που ευθύνεται για τους πνιγμένους στις ελληνικές θάλασσες;
• Ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης δήθεν Αριστεράς στη διαχείριση του φαινομένου της μαζικής μετανάστευσης;
• Γιατί η παρεχόμενη ανθρωπιστική βοήθεια και στήριξη των μεταναστών και προσφύγων υφίσταται επιλεκτικά, μόνο εφόσον εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους που πλήττονται από πολέμους και φτώχεια – και όχι στις χώρες τους, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής εκεί, με σκοπό να μην ξεριζώνονται;
• Πώς εξηγείται η επιλεκτική πολυπολιτισμικότητα που δεν αφορά τους Ορθόδοξους πληθυσμούς χωρών όπως η Συρία, το Αφγανιστάν, ο Λίβανος κ.ά., οι οποίοι γίνονται συστηματικά θύματα δολοφονικών και τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά μόνο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που καταφτάνουν μαζικά στην Ευρώπη;

Με αφορμή την Χίο…
Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίo, ας υπενθυμίσουμε επίσης, σε όλους τους δήθεν αντιρατσιστές που μοιάζουν να κόπτονται για την τραγωδία, πως πέραν της φυσικής λύπης κάθε κανονικού ανθρώπου για το θάνατο κάθε συνανθρώπου και για την άδικη απώλεια κάθε ζωής, υπάρχει και η εξίσου φυσιολογική και αναμενόμενη ανησυχία για τη δημογραφική, πολιτισμική και πολιτική κατάρρευση κάθε ιστορικής κοινωνίας και πρώτα από όλα της οικείας.
Μέσα λοιπόν από την παραπλανητική φιλολογία των “ανοιχτών συνόρων”, (η οποία πριμοδοτεί την γκλομπαλιστική ιδέα της κατάργησης όλων των πολιτικών συνόρων), από την μια, οι μετανάστες που εισέρχονται λαθραία σε μια χώρα αντιμετωπίζονται απ’ τους ψευτοδιεθνιστές και τους ψευτοανθρωπιστέs σαν άνθρωποι χωρίς ιδιότητες, χωρίς κουλτούρα, χωρίς δικά τους ήθη και έθιμα, χωρίς συλλογικές μνήμες ριζωμένες στην ιστορία τους, απλώς ως πεινασμένοι και δυστυχισμένοι “βιολογικοί οργανισμοί”, κάτι σαν δίποδα ζώα που ψάχνουν να βρουν λύση τροφής και ένα καλύτερο καταφύγιο.
Αντιμετωπίζονται δηλαδή ως άτομα του ανθρώπινου είδους που ανήκουν συμπεριληπτικά στο φανταστικό συλλογικό υποκείμενο της ανθρωπότητας, πάνω-κάτω όπως τα άτομα του είδους των σκύλων συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία της παγκόσμιας “σκυλότητας”… Από την άλλη, τα άτομα αυτά, τα υποτίθεται “χωρίς ιδιότητες”, εισέρχονται σε μια χώρα η οποία με την σειρά της, μοιάζει να αξιολογείται σαν ένας χώρος άδειος, χωρίς συλλογικές μνήμες, ήθη και έθιμα, γλώσσα ριζωμένη σε παραδόσεις, δηλαδή σαν ένας τόπος χωρίς ιστορία, άρα χωρίς καμία πρόθεση να αντισταθεί, αφού “δεν έχει τίποτα να χάσει”, εφόσον πρόκειται ή “πρέπει να” μετατραπεί με τέτοια “ανθρωπιστικά κριτήρια”, σε ένα ξενοδοχείο συγκατοίκησης ετερόκλητων πληθυσμών.

Μεταναστευτικό: Ξενοφιλία σημαίνει φιλοξενία;
Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο, είναι λυπηρό να διαπιστώνει κανείς πόσο η απανθρωπιά ενός παρανοϊκά περιχαρακωμένου πατριωτισμού μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με την σχιζοφρενική οικειοφοβία και το ιδεολογικό παραλήρημα όσων, στο όνομα ενός αφηρημένου οικουμενισμού, καλούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και πρώτα από όλα την ελληνική να διαλυθούν, ή σταδιακά να αντικατασταθούν από τους φτωχούς και αποκλεισμένους του πλανήτη.
Ίσως εκεί αγγίζουμε την καρδιά του προβλήματος: Την απόφαση μιας κοινωνίας να εξαφανιστεί, τη θέληση ενός πολιτισμού να πεθάνει. Διότι, η ξενοφιλία δεν είναι συνώνυμη της φιλοξενίας. Αντίθετα μάλιστα, μόνο ένας υγιής και δημοκρατικός πατριωτισμός, δηλαδή η ένθερμη σχέση με την κουλτούρα και τους ανθρώπους του γενέθλιου ιστορικού εδάφους, συμπορεύεται με την φιλοξενία. Αντίθετα, η οικειοφοβία συμβαδίζει με την προσχηματική ξενοφιλία, ενδεχομένως και με την εκλογίκευση της προδοσίας.
Υπάρχουν αντιφάσεις σε αυτές τις παραδοχές; Είναι πιθανόν. Αλλά η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη τραγικά διλήμματα και αντιφάσεις που φαντάζουν στην εποχή τους αδιέξοδα. Η διαγραφή τους όμως δεν επιλύει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, διαιωνίζει τις αντιφάσεις, καθιστώντας την πολιτική σκέψη ανίκανη να τις ορίσει, να τις σκεφτεί και να τις καταλάβει.
«Θα πληρώνουμε όλο και πιο ακριβά τις συνέπειες. [..] Και τάχα σαν θύματα, σαν ανυποψίαστοι τάχα, υποκριτικά θα ρωτάμε “τις πταίει;”. Ένα είναι βέβαιο: Είτε το θέλουμε, είτε όχι θα μιλήσουν τα έργα για εμάς, θα μιλήσουν για εμάς οι άλλοι, όταν ο ήλιος του θανάτου ανατείλει». 

Μαρία Βουρζά, Ποιητική Συλλογή "Αγάπησα τα θνητά σαν αθάνατα", εκδ. εν εσόπτρω, 2024

Πηγή: slpress.gr

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και εμείς

Η μονοδιάστατη πολιτική Αθήνας και Λευκωσίας απέναντι στη Μόσχα, την ώρα που ο Ερντογάν κερδίζει έδαφος, μπορεί να αποδειχτεί καταστροφική

του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Η επόμενη τακτική Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου 2026. Η Τουρκία θα φιλοξενήσει τους ηγέτες των κρατών-μελών για την καθιερωμένη ετήσια σύνοδο.

Στη σύνοδο αυτή, οι ηγέτες αναμένεται να συζητήσουν την ενίσχυση της συμμαχίας, τα διεθνή προβλήματα και την αντιμετώπιση κρίσιμων προκλήσεων ασφάλειας και γεωπολιτικών ισορροπιών. Δύο προσωπικότητες θα κυριαρχήσουν σε αυτή τη σύνοδο.

Ο Ερντογάν που θα δεχτεί όλο αυτό τον κόσμο στο παλάτι του και ο απρόβλεπτος Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Ως τότε βέβαια θα κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς σε ποια κατάσταση θα βρίσκεται ο πλανήτης. Το σίγουρο είναι ότι ο Τραμπ θα βρίσκεται στην περιοχή μας και κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι τα πολιτικά κέφια του εκείνη την περίοδο και πώς θα μπορούσαν να μας επηρεάσουν.

Έχει γραφτεί και για μια πιθανή επίσκεψη Τραμπ στην Αθήνα με την ευκαιρία αυτή. Γίνεται αναφορά σε δήλωση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Αθήνα Κίμπερλι Γκιλφόιλ που δήλωσε ότι γνωρίζει «ότι ο Πρόεδρος θα έρθει και ανυπομονεί» γι΄αυτό και ότι «θα είναι μια απίστευτη τιμή για τη χώρα».

Η δήλωση αυτή επισημοποίησε ουσιαστικά τις προθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ να βρεθεί κάποια στιγμή στην Αθήνα. Αλλά μια επίσκεψη Τραμπ, αν γίνει βέβαια, δεν θα γίνει φυσικά για τουρισμό, ούτε και γιατί ανυπομονεί να επισκεφτεί την Ακρόπολη!

Όπου πηγαίνει ο Αμερικανός Πρόεδρος προέχουν οι μπίζνες, οι συναλλαγές, τι θα πάρει για τον ίδιο, τους ολιγάρχες γύρω του, πως θα προωθηθούν τα αμερικανικά συμφέροντα όπως αυτός τα αντιλαμβάνεται.

Από την άλλη ο Μητσοτάκης ελπίζει πως μια τέτοια επίσκεψη θα μπορούσε να την παρουσιάσει ως πολιτική στήριξη του.

Μόνο που ο Τραμπ, αν έρθει, θα έρθει μάλλον για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει Αθήνα και Άγκυρα, δεδομένων των σχέσεων Τραμπ-Ερντογάν, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα προς τα που θα γύρει ο Αμερικανός Πρόεδρος.

Εννοείται ότι μια παρέμβαση Τραμπ δεν θα αφορά μόνο το Αιγαίο αλλά θα συμπεριλάβει και την Κύπρο. Και στην περίπτωση της Κύπρου θα είναι απίθανο να μη γύρει προς την Τουρκία. Το έδαφος το προετοιμάζει άλλωστε από καιρό ο στενός του φίλος Τομ Μπάρακ, πρέσβης στην Τουρκία και πληρεξούσιος του για τη Συρία. Αυτός που έπεισε τον Τραμπ να εγκαταλείψει ουσιαστικά τους Κούρδους. Το δε Ισραήλ έκανε ακριβώς το ίδιο.

Να θυμηθούμε εδώ ότι πριν λίγο καιρό ο Τομ Μπάρακ, σε δηλώσεις του στην «Καθημερινή» των Αθηνών, μίλησε για πακέτο λύσης στα ελληνοτουρκικά και το ζήτημα της οριοθέτησης ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Η προοπτική αυτή είπε, προϋποθέτει μια «νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων» που θα βασίζεται στη συνδεσιμότητα και στην οικονομική ωφέλεια.

Για την Κύπρο μίλησε για απόστημα που δηλητηριάζει ένα υγιές σώμα. «Δεν μπορείς, είπε, να έχεις ένα απόστημα στο κέντρο ενός κατά τ’ άλλα υγιούς σώματος» ενώ υπογράμμισε ότι θα πρέπει να ενταχθεί σε οποιαδήποτε συνολική διευθέτηση. Αυτή η προσέγγιση εντάσσεται στην αμερικανική θέση υπέρ λύσεων που λαμβάνουν υπόψη το σύνολο του περιφερειακού πλέγματος των προβλημάτων.

Σε όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και μια δήλωση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, παραδοχή ή και υπενθύμιση ότι το 1922 οι Σοβιετικοί υποστήριξαν τον Κεμάλ σε βάρος της Ελλάδας.

Ιστορικά γνωρίζουμε ότι αυτό έγινε ως απάντηση της αποστολής ελληνικών στρατευμάτων από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην Ουκρανία, στον πόλεμο που διεξήγαγε η Δύση εναντίον των Ρώσων μπολσεβίκων. Την ίδια στιγμή που οι Άγγλοι «προστάτες» εγκατέλειψαν την Ελλάδα μόλις ο Κεμάλ τους άφησε τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Γιατί έκανε δημόσια αυτήν την δήλωση, αυτή τη στιγμή ο Λαβρόφ; Μα ως απάντηση στον Μητσοτάκη που δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει ότι η Ελλάδα είναι σε πόλεμο με την Ρωσία! Και φυσικά και στον Νίκο Χριστοδουλίδη που επίσης παρουσιάζεται με μια αντιρωσική πολιτική λησμονώντας την ρωσική στήριξη σε δύσκολες ώρες.

Φυσικά Αθήνα και Λευκωσία είχαν υποχρέωση να συνταχτούν με τους συμμάχους τους, αλλά αυτό είναι διαφορετικό από μια αντιρωσική πολιτική χωρίς όρια.

Τουλάχιστον θα μπορούσαν να ακολουθήσουν, αν όχι το παράδειγμα της Τουρκίας , έστω αυτό του Ισραήλ. Πότε το Ισραήλ μίλησε εναντίον της Μόσχας; Όλοι οι πρωθυπουργοί του Ισραήλ, ακόμη και αυτός ο Νετανιάχου, είχαν πάντα ανοιχτούς διαύλους με την Μόσχα. Κάτι που δεν έκαναν ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Χριστοδουλίδης. Έφτασε η Μόσχα να διαμεσολαβεί ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και την Τεχεράνη, να μεταφέρει τα μηνύματα της μιας πρωτεύουσας στην άλλη.

Ακόμη και αυτός ο Σύρος ισλαμιστής πρόεδρος, ο Αλ Σάρα, που τον χαϊδεύουν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι, πραγματοποίησε ταξίδι στη Μόσχα που φιλοξενεί τον αντίπαλο του τον Άσαντ, και δεν άγγιξε τις ρωσικές βάσεις στην νότια Συρία.

Αποτέλεσμα, εμείς κινδυνεύουμε και από μια πολιτική του Τραμπ που θα ευνοεί την Τουρκία και τον φίλο του τον Ερντογάν αλλά και από την αδιαφορία της Μόσχας. Άλλωστε ως τότε η Άγκυρα θα προσπαθήσει να λύσει όλες τις διαφορές της με τους Αμερικανούς. Είναι χαρακτηριστική μια τελευταία δήλωση του Τομ Μπάρακ που είπε ότι σε έξι μήνες το θέμα των S 400 θα έχει επιλυθεί όπως και αυτό της πώλησης F-35 στην Τουρκία.

Οι έξι περίπου μήνες από τώρα ως τη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα τον Ιούλιο, είναι πιθανόν να κρίνουν πολλά.

Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε να κατεβάσουν τους τόνους απέναντι στη Μόσχα και να αποκαταστήσουν διαύλους μαζί της. Δεν είναι δυνατό να συνομιλούν Αμερικανοί και Ρώσοι και εμείς να επιμένουμε σε σκληρή αντιρωσική πολιτική.

Όπως θα έπρεπε Αθήνα και Λευκωσία να κινητοποιήσουν την ομογένεια στις ΗΠΑ για να παρακολουθεί τις αμερικανικές κινήσεις.

Εννοείται ότι χρειαζόμαστε μια δραστήρια διπλωματία προς κάθε κατεύθυνση και στο πλαίσιο των συμμαχιών μας και εκτός αυτών για να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Η μονοδιάστατη πολιτική Αθήνας και Λευκωσίας, μπορεί να αποδειχτεί καταστροφική για μας και επωφελής για την Τουρκία. Από αυτή τη στήλη έχει γραφτεί πολλές φορές ότι τους δεδομένους κανείς δεν τους υπολογίζει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η υπόθεση Τζέφρι ΄Επσταϊν είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που γνώρισαν οι ΗΠΑ, με όλο το κατεστημένο, “διακομματικά”, βυθισμένο σε αυτό. Οι τραμπικοί που μας μιλούσαν για αντι γουόκ κουλτούρα σιωπούν. Ο Τραμπ, ο Μασκ, οι συνεργάτες του Τραμπ ολιγάρχες και άλλοι μπλεγμένοι στον ίδιο σκάνδαλο με τον Κλίντον και άλλους δημοκρατικούς.

Εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση ανηλίκων με κατηγορίες εναντίον δύο Αμερικανών Προέδρων, Τραμπ και Κλίντον! Και της αφρόκρεμας της αμερικανικής οικονομικής ολιγαρχίας.

Το σκάνδαλο ΄Επσταϊν όμως είναι παγκοσμιοποιημένο! Φτάνει ως τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ, την Μοσάντ, Ισραηλινούς πολιτικούς και βάλε… Υπάρχουν τελευταία και αναφορές σε Ελλάδα και Κύπρο.

Να πούμε βέβαια ότι τα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα καλύπτουν διάφορα θέματα πέρα από την εμπορία ανθρώπων, κυρίως οικονομικά και πολιτικά καθώς ο ΄Επσταιν ήταν χρηματιστής και διαχειριζόταν μεγάλα κεφάλαια.

FILE PHOTO epa12719980 A Russian-style 'ushanka' hat and traditional Russian Matryoshka dolls with a portrait of Russian President Vladimir Putin are on display at a gift shop during a winter day in Moscow. EPA, MAXIM SHIPENKOV

-----------------------------------------------------------------------------------

Στέφανος Κωνσταντινίδης, Πανεπιστημιακός, ποιητής, συγγραφέας της μυθιστορηματικής τριλογίας ΝΟΜΑΔΑΣ, Αθήνα, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017-2019. Τώρα κυκλοφορεί και το νέο του μυθιστόρημα, ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ/ΣΤΟ ΥΦΑΝΤΟ ΤΟΥ ΄21, από τον ίδιο εκδοτικό οίκο. 

stephanos.constantinides@gmail.com

Πηγή: hellasjournal.com

Δημήτρης Χριστόπουλος: Ραγδαίος εκφασισμός με ευθύνη της εξουσίας

H ωμή παραβίαση του πολιτεύματος  στις υποκλοπές 

Ο καθηγητής Πολιτειολογίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Δημήτρης Χριστόπουλος, μιλάει στον 98.4 με αφορμή όλες τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από τον θάνατο 15 ανθρώπων στο ναυάγιο της Χίου 350 μέτρα από τις ακτές, αλλά και την αγόρευση του εισαγγελέας της έδρας του μονομελούς πρωτοδικείου  Αθηνών για τις υποκλοπές. Όπως λέει, η κοινωνία έχει εισέλθει πλέον σε μια "κανονικότητα" γεγονότων που η ρητορική της κυβέρνησης στην πράξη απασφαλίζει σε έναν ιδιότυπο εκφασισμό της κοινωνίας. Οι κυβερνήσεις δίνουν τον τόνο σε ένα κλίμα απανθρωπισμού, που στο τέλος τα θύματα δεν θα είναι μόνο οι πρόσφυγες-μετανάστες. Η κοινωνία πλέον δεν είναι σε πόλωση αλλά σε βαθιά διαίρεση. Στην υπόθεση των υποκλοπών, όπως σημειώνει, οι υποκλοπές δεν θα φανεί αυτό που λέγεται στο μέλλον, το πιο δύσωσμο, το πιο επικίνδυνο είναι αυτό που καταγράφηκε στις υποκλοπές και δεν θα ειπωθεί, με ότι σημαίνει αυτό για αυτόν που έπεσε θέμα υποκλοπών, με πιθανούς, πιθανούς εκβιασμούς του όταν ασκεί την όποια εξουσία, έχοντας επίγνωση του τι υπάρχει για το πρόσωπο του

Αιγαίο υπό διαχείριση – Η παράδοξη ανισορροπία στα ελληνοτουρκικά και η εξπρές συνάντηση Μητσοτάκη με Ερντογάν

του Δημήτρη Μηλάκα

Υπάρχει κάτι «ακατανόητο» στην επίσκεψη – αστραπή (θα καθίσει όσες λιγότερες ώρες μπορέσει) του πρωθυπουργού στην Άγκυρα και τη συνάντησή του με τον Ερντογάν, που έχει πλέον «κλειδώσει» για τις 11 του μηνός, την Τετάρτη.
Είναι, για την κοινή λογική, ακατανόητο ένα ελληνοτουρκικό συμβούλιο κορυφής (γι’ αυτό πάει στην Άγκυρα με μια ντουζίνα υπουργούς ο Μητσοτάκης), που είχε αναβληθεί αμέτρητες φορές τα τελευταία δύο χρόνια, να επιστρέφει τελικά όχι επειδή ωρίμασαν οι συνθήκες, αλλά επειδή σταθεροποιήθηκε η ανισορροπία.
Η επικείμενη ελληνοτουρκική σύναξη κορυφής δεν είναι συνάντηση επανεκκίνησης, ούτε καν διαλόγου. Πρόκειται για συνάντηση διαχείρισης του (αλλοιωμένου) καθεστώτος του Αιγαίου. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο κρίσιμο ερώτημα: Σε ποιο πλαίσιο θα γίνει αυτή η συνάντηση;

• Ως δύο χωρών με σαφή σύνορα, αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα και ξεκάθαρη γραμμή διεθνούς δικαίου;
• Ή ως δύο διαχειριστών ενός «κοινού προβλήματος», που πρέπει απλώς να παραμένει εντός ορίων, χωρίς κρίσεις, χωρίς εντάσεις, χωρίς «ατυχήματα»;

Αν ισχύει το δεύτερο – και όλα δείχνουν ότι αυτό ισχύει –, τότε το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί, επί της αρχής για την Ελλάδα. Γιατί όταν μια χώρα δεν αποφασίζει για τον χώρο της, αλλά τον (συν)διαχειρίζεται, έχει ήδη αποδεχθεί ότι δεν της ανήκει αποκλειστικά.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της επικείμενης συνάντησης δεν είναι το περιεχόμενό της. Είναι η γλώσσα με την οποία περιγράφεται: «να διατηρηθεί το θετικό κλίμα», «να αποφευχθούν οι εντάσεις», «να συνεχιστεί ο διάλογος». Καμία αναφορά σε σύνορα. Καμία αναφορά σε κυριαρχία. Καμία αναφορά σε δικαιώματα. Μόνο αναφορές στην (πολιτική) θερμοκρασία.
Η επιτυχία, λοιπόν, δεν αποτιμάται με βάση την εξασφάλιση στο τραπέζι του διαλόγου του σεβασμού των δικαιωμάτων (κυριαρχίας) της χώρας, γιατί κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Οι ελληνικές κυβερνήσεις (και η παρούσα) μιλούν με την Τουρκία για να ακούν τις τουρκικές αμφισβητήσεις της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας με λόγια (δηλώσεις) και πράξεις (NAVTEX, παραβιάσεις – παραβάσεις εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, γκρίζες ζώνες κ.λπ.).
Δεδομένων των τουρκικών ξεκάθαρων επιδιώξεων, αν και όσο δεν υπάρχει θερμή ελληνοτουρκική κρίση, η πολιτική του κατευνασμού που ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις θεωρείται «επιτυχία». Αν δεν υπάρξει επεισόδιο, ονομάζεται «πρόοδος». Αν δεν «χαλάσει το κλίμα», ονομάζεται «στρατηγική». Αυτό όμως δεν είναι διπλωματία. Είναι διαχείριση φθοράς.

Τι ακριβώς έχουν να συζητήσουν;
Με δεδομένη τη σημερινή τουρκική στάση, το ερώτημα δεν είναι τι θα βάλουν στο τραπέζι οι δύο ηγέτες. Το ερώτημα είναι τι μπορεί να μείνει εκτός τραπεζιού. Γιατί σχεδόν όλα όσα θεωρούνταν κάποτε «κόκκινες γραμμές» της ελληνικής πλευράς, έχουν ήδη μετατραπεί σε τουρκικές θέσεις εργασία:

• NAVTEX διαρκείας (για πάντα) σε περιοχές ελληνικής ευθύνης. Χάρτες που εμφανίζουν τον 25ο μεσημβρινό ως άτυπη γραμμή διαχωρισμού (εξαφανίζοντας τα δικαιώματα/ύπαρξη των ελληνικών νησιών στα μικρασιατικά παράλια) του Αιγαίου.
• Επίσημες λίστες αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών.
• Ρητή αμφισβήτηση κυριαρχίας σε βραχονησίδες και νησιά, κάποια μάλιστα κατοικημένα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί εγγράφως σε διάφορες ευκαιρίες από τις τουρκικές αρχές.

Η ατζέντα
Δεδομένων τούτων, το ποιο ακριβώς θα είναι το περιεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου (που συνεχίζεται εδώ και τρεις δεκαετίες – απ’ τα Ίμια και έπειτα με συναντήσεις κορυφής σαν αυτήν της επόμενης βδομάδας) παραμένει αναπάντητο μέχρι τώρα.
Η ουσία του ερωτήματος, λοιπόν, δεν είναι αν η Τουρκία διεκδικεί. Αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα συζητά ως χώρα με δικαιώματα ή ως χώρα με προβλήματα προς διαχείριση. Διότι υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «συζητάμε για να οριοθετήσουμε (την υφαλοκρηπίδα που αναγνωρίζουμε ως μόνη διαφορά)» και στο «συζητάμε για να μην συγκρουστούμε».
Στην πρώτη περίπτωση, το αντικείμενο είναι η κυριαρχία. Στη δεύτερη, το αντικείμενο είναι οι (τουρκικές) απειλές και ο (ελληνικός) φόβος.
Όταν, λοιπόν, η ελληνική διπλωματία μιλά διαρκώς για «διατήρηση κλίματος», για «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», για «αποφυγή προκλήσεων», για «ανοιχτούς διαύλους», αυτό που στην πραγματικότητα κάνει δεν είναι πολιτική. Είναι τεχνική διαχείριση κινδύνου. Με άλλα λόγια, προσέρχεται για να κρατήσει το πρόβλημα εντός ελέγχου, όχι για να το επιλύσει.
Και εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σημείο. Όταν η συνάντηση δεν οργανώνεται γύρω από το ερώτημα «τι ανήκει σε ποιον», αλλά γύρω από το ερώτημα «πώς δεν θα συμβεί κάτι κακό», τότε το πρόβλημα έχει ήδη μετατραπεί από πολιτικό σε διοικητικό. Η συζήτηση από το πεδίο της αναζήτησης αμοιβαία επωφελών λύσεων/διευθετήσεων κατρακυλά στη διαχείριση μιας de facto κατάστασης, η οποία όσο περνά ο χρόνος γίνεται χειρότερη/δυσκολότερη για την Ελλάδα.

Το «λογιστήριο» του Αιγαίου
Υπάρχουν κρίσεις που τελειώνουν όταν πέφτουν οι τόνοι. Και υπάρχουν κρίσεις που δεν τελειώνουν ποτέ – απλώς αλλάζουν μορφή. Τα Ίμια ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο οριακής πολεμικής αντιπαράθεσης. Ήταν η στιγμή που το Αιγαίο απέκτησε… λογιστήριο.
Τη νύχτα της 30ής προς 31η Ιανουαρίου 1996 δεν κρίθηκε απλώς ποιος θα κατεβάσει πρώτος μια σημαία. Κρίθηκε αν η Ελλάδα θα αποδεχθεί – έστω σιωπηρά – ότι στο Αιγαίο υπάρχουν περιοχές με αμφισβητούμενη κυριαρχία.
Η αμερικανική παρέμβαση με τη φράση «no ships, no troops, no flags» δεν ήταν ουδέτερη διπλωματία. Ήταν η μετατροπή ενός ζητήματος κυριαρχίας σε ζήτημα διαχείρισης κρίσης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ελληνοτουρκική συζήτηση (για τις ελληνικές κυβερνήσεις) περιστρέφεται στο «πώς θα συνυπάρχουν οι διαφωνίες χωρίς να σκάσει κρίση».
Αυτό είναι το πραγματικό κληροδότημα των Ιμίων. Όχι οι τρεις νεκροί αξιωματικοί – που ξεχάστηκαν γρήγορα –, αλλά η θεσμοποίηση της αμφισημίας.
Για πρώτη φορά μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία κατάφερε να εισαγάγει στο τραπέζι την έννοια των «γκρίζων ζωνών» με απλό και δηλητηριώδες αποτέλεσμα: το Αιγαίο απέκτησε «εκκρεμότητες». Και οι εκκρεμότητες, όπως και οι οφειλές, δεν εξαφανίζονται. Συσσωρεύονται…
Από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε κρίση – από τις έρευνες του «Oruc Reis» στο όριο των έξι μιλίων μέχρι τις υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών πάνω από τα νησιά, από τις «αιώνιες» NAVTEX που κόβουν στη μέση το αρχιπέλαγος μέχρι τις απαιτήσεις για αφοπλισμό των ελληνικών νησιών – δεν είναι παρά μια «λογιστική εγγραφή» του παρελθόντος.
Η Τουρκία δεν έφυγε ποτέ από αυτό το «λογιστήριο». Το χρησιμοποιεί. Το ενημερώνει. Το επικαλείται. Η Ελλάδα, αντίθετα, συμπεριφέρθηκε σαν να πρόκειται για «κλειστό φάκελο». Σαν κάτι που ανήκει στο παρελθόν, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί καθημερινά, στο παρόν. Τα Ίμια δεν ήταν η αρχή μιας κρίσης.
Ήταν η αρχή της δημιουργίας ενός νέου de facto καθεστώτος στην ελληνοτουρκική θαλάσσια μεθόριο.

Από τη Μαδρίτη στους επιτηρητές
Η Συμφωνία της Μαδρίτης (καλοκαίρι 1997) ανέλαβε να «εξορθολογίσει» το σοκ των Ιμίων, μετατρέποντας μια κρίση κυριαρχίας σε διαχειρίσιμο πολιτικό πλαίσιο. Δεν μιλούσε για σύνορα. Μιλούσε για «σεβασμό ζωτικών συμφερόντων και ανησυχιών».
Με μία φράση, η Ελλάδα (Σημίτης) αποδέχθηκε ότι στο Αιγαίο υπάρχουν και τουρκικά «ζωτικά συμφέροντα», δηλαδή κάτι που δεν ορίζεται, δεν μετριέται και δεν τελειώνει.
Έτσι το Αιγαίο μετατράπηκε από χώρο κυριαρχίας σε χώρο διαπραγμάτευσης. Και ό,τι μπαίνει σε διαπραγμάτευση, κάποια στιγμή μπαίνει και σε «λογιστικό φύλλο»: τι πήρες, τι έδωσες, τι σου χρωστάνε, τι χρωστάς.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάχθηκαν και τα ελληνοτουρκικά Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Με απλά λόγια: επισφραγίστηκε ότι το Αιγαίο έπαψε να είναι πλήρως ελληνικός επιχειρησιακός χώρος και μετατράπηκε σε ΝΑΤΟϊκό πεδίο επιτήρησης. Όχι τυπικά, αλλά λειτουργικά. Και ό,τι ελέγχεται επιχειρησιακά από τρίτους, αργά ή γρήγορα τίθεται και πολιτικά υπό αμφισβήτηση.
Από εκεί ξεκίνησε και το πραγματικό παιχνίδι των NAVTEX. Όχι ως τεχνικό εργαλείο, αλλά ως μέσο χαρτογράφησης των αμφισβητήσεων. Κάθε τουρκική NAVTEX δεν είναι απλώς ανακοίνωση άσκησης ή έρευνας. Είναι δήλωση παρουσίας: «Εδώ μπορώ να μιλάω, άρα εδώ υπάρχω».
Το ίδιο ισχύει και με την αποστρατιωτικοποίηση. Η Τουρκία δεν επιμένει γιατί περιμένει να φύγουν τα ελληνικά όπλα από τα νησιά. Επιμένει γιατί θέλει να καθιερώσει ότι το καθεστώς των νησιών είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Όχι δεδομένο, αλλά διαπραγματεύσιμο.
Ακόμα και στο ζήτημα του FIR, η συζήτηση έχει μετατοπιστεί από την κυριαρχία στη «διαχειριστική επάρκεια». Η πρόσφατη βλάβη στα ελληνικά συστήματα επιτήρησης, σε συνδυασμό με τις τουρκικές αμφισβητήσεις στον ελληνικό χώρο ευθύνης εναέριας κυκλοφορίας, άνοιξε μια (υπόγεια) συζήτηση για το αν η Ελλάδα μπορεί πράγματι να διαχειριστεί τόσο μεγάλο FIR.

Το τελικό εκκαθαριστικό
Αν κάτι χαρακτηρίζει τη σημερινή τουρκική στάση στο Αιγαίο δεν είναι η επιθετικότητα. Είναι η κανονικότητα. Η Άγκυρα δεν εμφανίζεται πια ως αναθεωρητική δύναμη που ζητά ανατροπές. Εμφανίζεται ως δύναμη που ζητά εφαρμογή όσων θεωρεί ότι έχουν ήδη συμφωνηθεί σιωπηρά. Σαν λογιστής που δεν ανοίγει νέα καρτέλα, αλλά υπενθυμίζει παλιές οφειλές.
Οι διαρκείς NAVTEX, οι λίστες αποστρατιωτικοποίησης, οι αναφορές σε «νησιά χωρίς διευκρινισμένη κυριαρχία», οι χάρτες με τον 25ο μεσημβρινό ως άτυπη διαχωριστική γραμμή, δεν συνιστούν κλιμάκωση. Συνιστούν υπενθύμιση.
Η Τουρκία λέει στην Ελλάδα – και κυρίως στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ – ότι ήρθε η ώρα το καθεστώς της αμφισημίας να μετατραπεί σε μόνιμη ρύθμιση.
Η σημερινή συγκυρία είναι η πρώτη από το 1996 όπου η Τουρκία βρίσκεται σε πραγματική γεωπολιτική άνοδο και η Ελλάδα σε πραγματική στρατηγική εξάρτηση. Πριν από λίγα χρόνια η Άγκυρα δοκίμαζε όρια. Σήμερα διαθέτει δική της αμυντική βιομηχανία, drones, ναυπηγικά προγράμματα, παρουσία σε πολλαπλά μέτωπα, ρόλο διαμεσολαβητή σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, και δυνατότητα να μπλοκάρει αποφάσεις σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.
Η Ελλάδα, αντίθετα, διαθέτει αυξανόμενο χρέος για εξοπλισμούς, πλήρη επιχειρησιακή εξάρτηση από συμμαχικά συστήματα, στρατιωτικές βάσεις υπό ξένη διοίκηση και εξωτερική πολιτική που περιορίζεται στη διαχείριση ισορροπιών.
Η διαφορά δεν είναι μόνο ισχύος. Είναι διαφορά μοντέλου. Η Τουρκία παίζει ως παραγωγός ισχύος. Η Ελλάδα ως «καταναλωτής» (χρυσοπληρωμένης και αβέβαιης) ασφάλειας.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το «Γραμμάτιο των Ιμίων» επανέρχεται όχι ως ανάμνηση, αλλά ως μηχανισμός είσπραξης. Η Τουρκία δεν ζητά ανατροπή καθεστώτος. Ζητά εφαρμογή καθεστώτος. Ό,τι έχει ήδη εγγραφεί από το 1996 απλώς το απαιτεί σε πιο ώριμη μορφή.
Η πικρή πραγματικότητα για την Ελλάδα είναι ότι βρίσκεται μπροστά σε μια συνάντηση κορυφής όπου δεν διαπραγματεύεται πια δικαιώματα, αλλά όρους διαχείρισης. Όχι το «αν», αλλά το «πώς».
Και όταν μια χώρα φτάνει στο σημείο να θεωρεί επιτυχία το «να μη συμβεί κάτι», έχει ήδη αποδεχθεί ότι κάτι έχει χαθεί…

Πηγή: topontiki.gr

Οι κάμερες της εξουσίας κοιτάνε πάντα προς τα κάτω.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά συνεχώς κάμερες για να επιτηρεί τους πολίτες. Για την δική της παραβατικότητα όμως, οι κάμερες είναι πάντα κλειστές.

Newsroom

Τα τελευταία χρόνια έχουμε πολλαπλασιασμό των καμερών στους δρόμους της χώρας μας και η βιντεοεπιτήρηση προβάλει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως η λύση για κάθε πρόβλημα. Από τους μεθυσμένους οδηγούς, μέχρι τους μικροβανδαλισμούς σε σχολεία και πανεπιστήμια. Πρόσφατα μάλιστα είχαμε και την εγκατάσταση «έξυπνων» καμερών, μήπως δεν εισπραχθεί κάποια κλήση για παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

Την ίδια ώρα όμως, η εξουσία δείχνει να μην συμμερίζεται την ανάγκη να καταγράφονται οι κινήσεις της με κάμερες. Κάθε φορά που έχουμε ένα πολύνεκρο ναυάγιο στο Αιγαίο με θύματα πρόσφυγες οι κάμερες του Λιμενικού είναι βολικά κλειστές, παρά τις παραινέσεις της ΕΕ. Και στην Πύλο και, πρόσφατα, στην Χίο.

Το ίδιο και στα Τέμπη. Οι κάμερες στις σήραγγες τοποθετήθηκαν μετά, ενώ τα βίντεο όσων κατέγραφαν την φόρτωση των συρμών που ενεπλάκησαν στην μοιραία σύγκρουση σβήστηκαν. Κάποια βίντεο επανεμφανίστηκαν, βέβαια, για να βοηθήσουν να χτιστεί ένα βολικό αφήγημα από την μεριά της εξουσίας. Τις μέρες αυτές, μάλιστα, γίνεται η σχετική δίκη στην Λάρισα.

Τα θύματα ποτέ δεν μπορούν να δικαιωθούν, καθώς οι κάμερες της εξουσίας είναι κλειστές. Το ίδιο και στους Αγίους Ανάργυρους, όταν η Κυριακή Γρίβα δολοφονήθηκε μπροστά στο αστυνομικό τμήμα.

Οι κάμερες του αστυνομικού τμήματος του Αγίου Παντελεήμονα ήταν επίσης κλειστές κατά τις τελευταίες ώρες του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ, ώστε να μην μάθουμε πώς ακριβώς πέθανε ο βαριά ξυλοκοπημένος διανομέας.

Και, φυσικά, υποσχέσεις και νέες υποσχέσεις για κάμερες που θα φέρουν οι αστυνομικοί πάνω τους ώστε να αποτρέπονται περιστατικά αυθαίρετης αστυνομικής βίας. Οι κάμερες αυτές δείχνουν να καθυστερούν συνεχώς.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ζητά κάμερες και ακόμα πιο πολλές κάμερες για να επιτηρεί τους πολίτες και την παραβατικότητά τους. Εκτός από μάτια, έχει και αυτιά παντού, για να μην ξεχνάμε τις υποκλοπές. Όταν όμως πρόκειται για την δική της παραβατικότητα ή των εκτελεστικών της οργάνων, οι κάμερες είναι πάντα κλειστές.

documentonews.gr

Ανθελληνική ελίτ

Όντως το "Ελληνικό" Κεφάλαιο και οι κομματικοί υπηρέτες του δεν έχει πατρίδα ...

του Αλκιβιάδη Κεφαλά

Οι αναφορές σε ελληνικά ονόματα μεγαλοαστών που εμφανίζονται σε διεθνή δίκτυα ισχύος, όπως στον κύκλο του Τζέφρι Επσταϊν, δεν ερμηνεύονται ως σκάνδαλα προσώπων. Η αξία τους είναι θεσμική. Φωτίζουν μια βαθύτερη, δομική παθολογία. Την πλήρη απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση. Δεν πρόκειται για ηθική εκτροπή μεμονωμένων ατόμων, αλλά για μια δομή που οργανικά ανήκει εκτός Ελλάδος και αντιμετωπίζει τη χώρα των προγόνων της ως αντικείμενο διαχείρισης, όχι ως συλλογική οντότητα στην οποία ανήκει. Το ίδιο αποκαλυπτική είναι και η φιγούρα του Ελληνα «αριστερούλη», για τον οποίο ο Επσταϊν έστειλε το αεροπλάνο του στην Αθήνα για να τον μεταφέρει στη Νέα Υόρκη.
Εκείνου που, με κοινωνικό και ιδεολογικό κεφάλαιο, μετατρέπεται σε γέφυρα ανάμεσα στα διεθνή κέντρα ισχύος και την κοινωνία που υφίσταται τις συνέπειες. Οταν ιδιωτικά αεροσκάφη, σαλόνια και «εξυπηρετήσεις» γίνονται φυσικό περιβάλλον ανθρώπων που αυτοπαρουσιάζονται ως αντίπαλοι της ελίτ, δεν έχουμε αντίφαση. Εχουμε δομή και λειτουργία. Η εξουσία πάντα χρειάζεται τα ηθικά άλλοθι του ανθρωπισμού και της Αριστεράς για να επιβληθεί χωρίς αντίσταση και χωρίς κοινωνικό κόστος για τους πραγματικά ωφελημένους. Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού.
Οι επίγονοι της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με την Ελλάδα. Δεν επενδύουν εδώ, δεν μεγαλώνουν παιδιά εδώ, δεν γερνούν εδώ, δεν φοβούνται εδώ. Λεηλατούν. Κατοικούν σε μια υπερεθνική ζώνη ασφάλειας, όπου η Ελλάδα υπάρχει ως νομική οντότητα, ως φορολογικό δεδομένο, ως περιουσιακό στοιχείο προς εκποίηση. Οταν έρχεται η καταστροφή, αυτοί δεν αντιμετωπίζουν απώλεια, αντιμετωπίζουν ευκαιρία. Η χώρα μπορεί να συμπιεστεί, να εκποιηθεί, να αναδιαρθρωθεί χωρίς να τους αγγίξει. Για αυτούς η κρίση χρέους και τα Μνημόνια δεν υπήρξαν ποτέ εθνική καταστροφή. Υπήρξαν τεχνοκρατικά επεισόδια, ευκαιρίες μεγαλύτερου πλουτισμού. Γνώριζαν ότι το βάρος δεν δημιουργήθηκε από την κοινωνία.
Γνώριζαν ότι οι «διασώσεις» αφορούσαν κυρίως ξένα τραπεζικά συστήματα. Γνώριζαν ότι η κοινωνία θα πληρώσει με φτώχεια, μετανάστευση, αποδόμηση και κοινωνικό διαμελισμό. Και, όμως, συνεργάστηκαν. Οχι επειδή εξαναγκάστηκαν, αλλά επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν, μόνο να κερδίσουν. Η άρχουσα τάξη δεν ανήκει στη χώρα που αποφάσισε να θυσιάσει. Η απουσία άρχουσας τάξης με ελληνική συνείδηση εξηγεί τον κυνισμό με τον οποίο επιβλήθηκαν πολιτικές μαζικής αποδιάρθρωσης. Εξηγεί γιατί δεν υπήρξε κόκκινη γραμμή, ούτε στιγμή σύγκρουσης, ούτε πράξη συλλογικής άρνησης. Εξηγεί γιατί η μετανάστευση μιας ολόκληρης γενιάς αντιμετωπίστηκε ως «στατιστική προσαρμογή».
Οταν όσοι αποφασίζουν μπορούν να φύγουν ανά πάσα στιγμή, η κοινωνική καταστροφή δεν τους αφορά. Το κράτος παύει να λειτουργεί ως πολιτική κοινότητα και μετατρέπεται σε μηχανισμό εκτέλεσης εντολών που λαμβάνονται αλλού. Ανθρωποι χωρίς πατρίδα συναντιούνται εύκολα. Ανθρωποι χωρίς δεσμό δεν έχουν λόγο να πουν «όχι». Η ανθελληνική ελίτ δεν χρειάζεται να μισεί την Ελλάδα για να την προδώσει. Αρκεί να της είναι αδιάφορη. Η πιο βίαιη μορφή προδοσίας δεν είναι η εχθρότητα, αλλά η αποσύνδεση, η στιγμή που το «εμείς» γίνεται «εκεί». Η χώρα, έτσι, μετατρέπεται σε χώρο διέλευσης διεθνών συμφερόντων. Η κοινωνία σε αναλώσιμη ύλη. Το κράτος σε μηχανισμό επιβολής αποφάσεων που λαμβάνονται αλλού. Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία. Είναι ταξική κατάρρευση.
Η Ελλάδα έχασε την άρχουσα τάξη ως ιστορικό υποκείμενο και κράτησε μόνο διαχειριστές. Σε μια κοινωνία όπου η ελίτ δεν διαθέτει εθνική συνείδηση, η εξουσία μετατρέπεται σε δήμιο του λαού. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με προσωπικό όφελος για όσους τις παίρνουν, η κοινωνία μετατρέπεται σε αναλώσιμη ύλη και το κράτος σε μηχανισμό εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων. Και όσο αυτή η δομή παραμένει, καμία αποκάλυψη, καμία λίστα, κανένα σκάνδαλο δεν θα αλλάξει την πορεία της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι η απουσία συνείδησης και δομής στην κορυφή. Και αυτή η απουσία και δομή κατέστρεψε τη χώρα.
---------------------------------------------------------------------
Ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς είναι Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών 

Πηγή: dimokratia.gr

Ο εσωτερικός εχθρός της δυτικής κοινωνίας και η ψηφιακή αυτοκρατορία του φοβου

από NewsRoom3

Οι σύγχρονες ολιγαρχικές ελίτ της παγκοσμιοποίησης, με διαρκή δίψα για ισχύ και απόλυτο έλεγχο πάνω στη ζωή των ανθρώπων, κινούν τα νήματα μιας αλυσίδας κρίσεων που εκδηλώνονται σε παγκόσμια κλίμακα. Οι κρίσεις αυτές λειτουργούν ως μηχανισμός διάχυσης ανασφάλειας και τρόμου στις κοινωνίες, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ψυχικής αστάθειας, μέσα στο οποίο οι πολίτες καθίστανται ευάλωτοι στη χειραγώγηση και πρόθυμοι να αποδεχθούν κάθε μορφή επιβολής.
Παράλληλα, καλλιεργείται μεθοδικά το έδαφος για την αποδοχή μιας μελλοντικής παγκόσμιας διακυβέρνησης τεχνοκρατικού χαρακτήρα, στελεχωμένης από επιστήμονες και ειδικούς, η οποία θα παρουσιαστεί ως η μόνη αξιόπιστη απάντηση στη γενικευμένη απαξίωση του πολιτικού προσωπικού των κρατών. Η εικόνα της «σωτήριας λύσης» οικοδομείται πάνω στη συστηματική ανάδειξη της διαφθοράς, της ανεπάρκειας και της αποσύνθεσης των εθνικών θεσμών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ίδρυση ενός υπερεθνικού κέντρου λήψης αποφάσεων, ενός είδους παγκόσμιου διευθυντηρίου, προβάλλεται ως αναγκαιότητα για τη διαχείριση των σύνθετων προβλημάτων της ανθρωπότητας. Πίσω από τη ρητορική της αποτελεσματικότητας και της τεχνογνωσίας, εδράζεται ο στόχος της οικονομικής υποδούλωσης των κρατών και της πλήρους ψηφιακής επιτήρησης των πολιτών.
Η παρούσα ιστορική φάση χαρακτηρίζεται από την αναζήτηση ενός νέου, πειστικού αφηγήματος ικανού να επαναφέρει τον παγκόσμιο φόβο σε υψηλή ένταση. Υπό την πίεση της μιντιακής υπερδιέγερσης και της ψυχολογικής κόπωσης, οι κοινωνίες οδηγούνται στη σιωπηρή αποδοχή της εκχώρησης ακόμη και των τελευταίων ελευθεριών τους, σε μια κατάσταση συλλογικού σοκ.
Στις δυτικές κοινωνίες προβάλλεται συστηματικά το κινεζικό μοντέλο κοινωνικού ελέγχου ως μακρινό και ασύμβατο παράδειγμα, με διαβεβαιώσεις περί ακλόνητων δημοκρατικών θεσμών και απόλυτου σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων. Η αφήγηση αυτή λειτουργεί καθησυχαστικά, καλλιεργώντας την εντύπωση ότι η προσωπική ελευθερία και η ιδιωτικότητα παραμένουν απροσπέλαστες.
Ωστόσο, ένα τμήμα των πολιτών αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη σταδιακή αποσάθρωση της ατομικής αυτονομίας. Η πολιτική εξουσία επιχειρεί να αμβλύνει αυτές τις ανησυχίες με υπαινικτικές διαβεβαιώσεις και προσχηματικές συγκρίσεις, υποβαθμίζοντας τον πραγματικό κίνδυνο που διαμορφώνεται στο εσωτερικό των ίδιων των δυτικών κρατών.
Η συνεχής τηλεοπτική καθοδήγηση, σε συνδυασμό με τη μαζική απομάκρυνση από την πολιτική σκέψη, έχει αδρανοποιήσει τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, αποκομμένοι από την ευρύτερη εικόνα, αδυνατώντας να διακρίνουν ότι οι κυβερνητικοί μηχανισμοί, ενισχυμένοι από αλγορίθμους Τεχνητής Νοημοσύνης, συγκροτούν μια υπόγεια απειλή για την ιδιωτική ζωή.
Στο δημόσιο λόγο κυριαρχούν διακηρύξεις περί ελευθεριών και δικαιωμάτων. Στο παρασκήνιο, υιοθετούνται πρακτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής αξιολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης, απολύτως ευθυγραμμισμένες με αυταρχικά πρότυπα μαζικού ελέγχου.
Η πολιτική εξουσία στις δυτικές κοινωνίες μετατρέπεται σταδιακά σε εσωτερικό παράγοντα αποσταθεροποίησης των ίδιων των δημοκρατικών κεκτημένων. Με αργά και προσεκτικά βήματα αποδομείται το θεσμικό πλέγμα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους σε πρακτικές αυθαιρεσίας και διοικητικής βίας.
Στην Ευρώπη, στο όνομα της πρόληψης και της ασφάλειας, προωθείται ο πλήρης έλεγχος του δημόσιου χώρου. Η μαζική παρακολούθηση εγκαθιδρύεται ως κανονικότητα, μετατρέποντας την κοινωνία σε ένα εκτεταμένο ψηφιακό σύστημα επιτήρησης, όπου κάθε κίνηση καταγράφεται και αναλύεται.
Δίκτυα καμερών εξοπλισμένων με λογισμικό Τεχνητής Νοημοσύνης επιτρέπουν την εξ αποστάσεως ταυτοποίηση των πολιτών μέσω των μοναδικών βιομετρικών τους χαρακτηριστικών. Η διαρκής καταγραφή προσώπων, εκφράσεων και κινήσεων εξαφανίζει την έννοια της ανωνυμίας από τον δημόσιο χώρο.
Η προστασία της ιδιωτικής ζωής υποχωρεί ταχύτατα μπροστά σε μια πολιτική λογική που επικαλείται την ασφάλεια και την πρόληψη. Η προληπτική αστυνόμευση και η ψηφιακή επιτήρηση οικοδομούν μια κοινωνία πειθαρχίας και συμμόρφωσης, με σαφείς συνέπειες στη σκέψη και στη συμπεριφορά των πολιτών.
Σε ένα ορατό μέλλον, η εξάλειψη της εγκληματικότητας συνοδεύεται από τη συρρίκνωση της ελευθερίας της έκφρασης και της σκέψης. Η αίσθηση της μόνιμης παρακολούθησης διαμορφώνει ψυχικά ευάλωτες κοινωνίες, έτοιμες να υπακούσουν σε κάθε επιταγή της εξουσίας.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο εφαρμόζεται ήδη σε ευρεία κλίμακα η τεχνολογία ζωντανής αναγνώρισης προσώπου. Οι πολίτες υπόκεινται σε συνεχή σάρωση των χαρακτηριστικών τους, με τα δεδομένα να συγκεντρώνονται σε κεντρικές πλατφόρμες ανάλυσης και αποθήκευσης.
Η πρακτική αυτή αντιμετωπίζει τον γενικό πληθυσμό ως μόνιμο αντικείμενο ελέγχου. Η δυτική δημοκρατία μετασχηματίζεται αθόρυβα σε έναν ψηφιακό μηχανισμό καθολικής επιτήρησης, με χαρακτηριστικά ολοκληρωτικού συστήματος.
Η αναγνώριση προσώπου υπονομεύει θεμελιώδη δικαιώματα, περιορίζοντας την ελευθερία της συνάθροισης και εξαλείφοντας την ανωνυμία που συνδέεται άρρηκτα με τη δημόσια σφαίρα. Η τεχνολογική πρόοδος αξιοποιείται χωρίς κοινωνική συναίνεση και ουσιαστικό έλεγχο.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θεσμοθετούν σταδιακά το πλαίσιο που νομιμοποιεί την προληπτική αστυνόμευση και τον μαζικό κοινωνικό έλεγχο, εκμεταλλευόμενες την απάθεια των πολιτών και τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας.
Η βιομετρική ταυτοποίηση διαβρώνει την ελευθερία του αυτοκαθορισμού και την ιδιωτική ζωή. Η ανεξέλεγκτη χρήση των τεχνολογιών αυτών οδηγεί σε αποκλεισμούς, διακρίσεις και αυξημένο κίνδυνο παραβίασης προσωπικών δεδομένων.
Διαμορφώνονται έτσι οι συνθήκες για την εδραίωση ενός σκληρού ψηφιακού ολοκληρωτισμού, που σηματοδοτεί την ιστορική υποχώρηση της ανθρώπινης ελευθερίας και την είσοδο σε μια εποχή απόλυτου ελέγχου.
Εδώ και δεκαετίες οικοδομείται συστηματικά μια νέα παγκόσμια τάξη, με στόχο τη δημιουργία ομογενοποιημένων κοινωνιών πειθαρχημένων ανθρώπων. Η αντίσταση αντικαθίσταται από τη συμμόρφωση και η κριτική σκέψη από την αριθμητική καταγραφή.
Η διασύνδεση ψηφιακών πορτοφολιών, συστημάτων κοινωνικής αξιολόγησης και αυτοματοποιημένης παραγωγής οδηγεί σε βαθιά κοινωνική αποδόμηση. Η τεχνολογία μετατρέπεται σε εργαλείο πλήρους ελέγχου της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σε αυτό το περιβάλλον, η ανθρωπότητα ωθείται προς μια κατάσταση μαζικής υποταγής, όπου η ατομικότητα διαλύεται και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε διαχειρίσιμο δεδομένο, πλήρως ενσωματωμένο σε έναν απρόσωπο και αδυσώπητο μηχανισμό εξουσίας.

www.primenews.press

Προσφυγικό- Μεταναστευτικό με την Ελλάδα στη ζώνη του "Πυρός"… "Η Θερμοκρασία της Αληθείας"

Στις "Αντιθέσεις", μια μεγάλη συζήτηση στη καυτή ζώνη του Προσφυγικού - Μεταναστευτικού ζητήματος και τις πολυεπίπεδες διαδραστικές συνέπειες για χώρες όπως η Ελλάδα, λίγα εικοσιτετράωρα μετά την τραγωδία της Χίου με τα ερωτηματικά και την δραματική κατάληξη των 15 νεκρών και 27 τραυματιών…

"Η Θερμοκρασία της Αλήθειας",  με αφορμή το νέο βιβλίο - έρευνα της Γεωργίας Δημάρη και του Νίκου Παπαδάκη, μια συζήτηση με θεατές και αθέατες πτυχές, πάνω στο Προσφυγικό - Μεταναστευτικό και την σύγχρονη διάσταση του

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο  Νίκος Παπαδάκης. Καθηγητής και Διευθυντής του Κέντρου Πολιτικής Έρευνας & Τεκμηρίωσης (ΚΕΠΕΤ) του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης & Αυτοδιοίκησης (ΕΚΔΔΑ) και Μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του «Ευρω-Μεσογειακού Παρατηρητηρίου» του  Universidad Rey Juan Carlos (URJC) της Ισπανίας.

Στην εκπομπή καταθέτουν την οπτική τους οι:

Γεωργία Δημάρη, Διδάσκουσα Πολιτικών Ασφαλείας & Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ερευνήτρια του ΚΕΠΕΤ του  Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης και συν-συγγραφέας με τον Νίκο Παπδάκη του βιβλίου " Η Θερμοκρασία της Αλήθειας" από τις εκδόσεις "Ι.ΣΙΔΕΡΗΣ"

Δημήτρης Αργυριάδης, Ομότιμος Καθηγητής Διοικητικής Επιστήμης του John Jay College of Criminal Justice του City University of New York (CUNY) και Επίτιμος Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου. Ειδικός Σύμβουλος στον ΟΗΕ

Μάνος Σπυριδάκης, Καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έλλη Βενεδίκτου, Νομικός, Νομική Σύμβουλος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) και του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ).

και από την Χίο παρεμβαίνει και μεταδίδει ο γενικός διευθυντής και δημοσιογράφος του ομίλου Πατρίδα - Χίου, Κώστας Γιαννάρας.

Για πρώτη φορά μία επιστημονική ανάλυση του μετασχηματισμού της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής υπό το πρίσμα της ασφαλειοποίησης (securitization), της πολυπολιτισμικότητας και της ενσωμάτωσης/ αποκλεισμού, και αφετέρου στην αξιολόγηση των συνεπειών αυτής της διαδικασίας στην κατάσταση των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, αλλά και στην  ίδια την χώρα συνολικά. Οι συνέπειες των εφαρμοζόμενων πολιτικών τόσο στην ελληνική πραγματικότητα όσο και στο ευρύτερο ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η κομβική (όσο και πολλαπλά διαμεσολαβημένη και αναδιατασσόμενη)  έννοια της Πολυπολιτισμικότητας και  η συσχέτιση αυτής με την μεταναστευτική πολιτική, εστιάζοντας αφενός στην θεωρητική συζήτηση αλλά και τις προκλήσεις για την εφαρμοσμένη  πολιτική, στους αβέβαιους καιρούς μας. Η  διαδικασία ασφαλειοποίησης της μετανάστευσης, και την διερεύνηση της συσχέτισης επισφάλειας μεταναστών και προσφύγων και κοινωνικής ευπάθειας στην Ελλάδα.

Μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα και την Κρήτη το 2025

-Υπηκοότητα (Top-20) – Νήσοι & Φυλάκιο

-Ευαλωτότητες – Νήσοι & Φυλάκιο

Ευαλωτότητες – Ενδοχώρα

Γιατί η  Κρήτη καθίσταται πλέον το τρίτο σημαντικότερο σημείο εισόδου μετά τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τον Έβρο. 

Κύριες εθνικότητες αιτούντων

Διαμένοντες αιτούντες και δομές φιλοξενίας

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

«Eat the rich, feed the poor»

Προς το παρόν οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Θέμης Τζήμας

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: «Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους». Το συγκρότημα Ten Years After ενέταξε αυτόν τον στίχο στο τραγούδι του «I ‘d love to change the World”, ένα κατά τα λοιπά μάλλον ηττοπαθές τραγούδι.

Προς το παρόν και ενώ όπως ο Έπσταϊν συζητούσε με τους κολλητούς του, τύποι σαν τον Jay Z (η κοινωνία του θεάματος) μας κρατούν υπνωτισμένους ή ενόσω περσόνες και σελέμπριτις μας πείθουν ότι η μεγάλη σύγκρουση συνίσταται στο αν τα φύλα είναι 2 ή 82, οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Κάποια βασικά συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει κάθε μέρα να επαναλαμβάνουμε γιατί είναι πολύ δύσκολο με τόσων ετών προπαγάνδα να τα πιστέψουμε ακόμα και όταν οι ίδιοι τα ομολογούν:

Οι συνωμοσίες υπάρχουν και είναι μάλλον πιο τερατώδεις από τις θεωρίες συνωμοσίας.

Στις περισσότερες συνωμοσίες (αν όχι σε όλες) εμπλέκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ακολουθούν το ΗΒ και ορισμένα ακόμα κράτη της Δύσης όπως και σύμμαχοί τους.

Τον πλανήτη (θέλει να) τον διοικεί ένα πολύ στενό κατεστημένο, μικρότερο στην πραγματικότητα του 0,1%, το οποίο απαρτίζεται από παραδοσιακές οικογένειες, κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, υπερπλουσίους, διαμορφωτές κοινής γνώμη, επιφανείς οργανικούς διανοουμένους και διαχειριστές κεφαλαίων.

Αυτό το κατεστημένο είναι αδιανόητα σάπιο και εγκληματικό (βιασμοί, δολοφονίες, παιδική κακοποίηση, νομότυπες και παράνομες απάτες, λεηλασία, κανιβαλισμός, αποκρυφιστικές τελετές, ρατσισμός, ευγονική, αντί-ανθρωπιστική χρήση της τεχνολογίας, παρακολουθήσεις σε τεράστια κλίμακα, πρόκληση πολέμων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κλπ.). Ας φανταστούμε το πλέον απεχθές έγκλημα και μας έχουν ξεπεράσει.

Αυτό το κατεστημένο δεν λογοδοτεί, δεν περιορίζεται από καμία νομιμότητα. Η νομιμότητα (η αστική, πολυθρύλητη νομιμότητα) υπάρχει σε κυμαινόμενο βαθμό για όλους εμάς τους υπολοίπους. Για όσες και όσους υπηρετούν αυτό το κατεστημένο, υπάρχει σε περιορισμένο βαθμό. Για όσες και όσους το αντιστρατεύονται υπάρχει εν δυνάμει εξόντωση πολλών τύπων. Αλλά για το κατεστημένο, δεν υπάρχει το παραμικρό. Μπορούν οι αρχές των ΗΠΑ να δηλώνουν ευθαρσώς ότι κανείς από τους εμπλεκομένους στην υπόθεση Έπσταϊν δε θα διωχθεί. Μπορεί να προκύπτει ότι μια σειρά προέδρων τους ελέγχονται από ξένες δυνάμεις (βλ. Ισραήλ) και να μην ανοίγει ρουθούνι. Οι ΗΠΑ και η «Δύση» είναι το βασίλειο της διαφθοράς του κατεστημένου το οποίο βρίσκεται πάνω από τη νομιμότητα και πάνω από τα κράτη τα ίδια.

Όλη η συζήτηση περί δημοκρατίας στη «Δύση» είναι ένα σόου. Με μαρξικούς όρους έχουμε ένα υβρίδιο αστικής δικτατορίας με εκλογές οι οποίες είναι πολλαπλώς προκαθορισμένες και αν κάτι ξεφύγει, καταστελλόμενες και αναστελλόμενες. Αν το θέσουμε με πιο τρέχοντες όρους μιλάμε για την δικτατορία ενός κατεστημένου το οποίο προσφέρει δευτερεύουσες διεξόδους, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών, όσο οι τελευταίες δεν απειλούν τα συμφέροντά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, από το εν λόγω κατεστημένο με τη συμμετοχή του εγχωρίου κατεστημένου και εμείς ως λαός, ληστευθήκαμε και δυστυχήσαμε. Οι ζωές μας χάνονται μέσα στη μιζέρια γιατί με κομβικό κρίκο τα μνημόνια γινόμαστε οικόπεδο των ΗΠΑ, του Ισραήλ, δευτερευόντως της Γερμανίας και της Ε.Ε., προκειμένου να κερδοσκοπούν οι τράπεζές τους, οι καλύτεροι πελάτες των τραπεζών τους, να διευκολύνουμε τα διεθνοπολιτικά τους συμφέροντα κόντρα στα δικαιώματα ημών των ιδίων και να κερδίζει στα καθ’ ημάς ένας συνδυασμός ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Η δικιά τους δύναμη είναι η δική μας δυστυχία. Αυτός είναι ο συσχετισμός.

Η συζήτηση περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαιωμάτων των γυναικών των ΛΟΑΤΚΙ, δικαιοσύνης κλπ., όποτε δεν θέτει ως κυρίαρχο την ανατροπή του καπιταλισμού, του κατεστημένου εντός αυτού, την ήττα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποτελεί ψέμα και προπαγάνδα. Δεν υπάρχει περιθώριο για αφελείς πλέον και μετά από όλα αυτά.

Ζούμε μέσα σε ένα περιβάλλον ΣΑΛΟ του Παζολίνι. Απόλυτης διαφθοράς. Το ίδιο το κατεστημένο δεν επιτρέπει καμία «ομαλή», «μεταρρυθμιστική» εξέλιξή του. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο «ησυχίας» και ανοχής. Είναι απολύτως αναγκαία η διεκδίκηση άλλου οικονομικού, κοινωνικού, διεθνούς και πολιτικού μοντέλου, δηλαδή με άλλα λόγια είναι απολύτως αναγκαία η ανατροπή αυτού του κατεστημένου και η επανάσταση. Ο Ρουσσώ τα είπε σωστά αλλά εδώ υπάρχει κάτι ακόμα αμεσότερο: αν δεν φάμε εμείς τον πολύ μεγάλο πλούτο και το κατεστημένο του δεν θα σταματήσει ποτέ να μας τρώει εκείνος όπως ήδη κάνει.

kosmodromio.gr