Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Κυριακή 24 Μαΐου 2026

«Τρίτη πράξη πολέμου στο Αιγαίο» Κώστας Πικραμένος


«Τρίτη πράξη πολέμου» στο Αιγαίο από την Τουρκία είναι η κατάθεση του νομοσχεδίου για τη Γαλάζια Πατρίδα ,από το καθεστώς Ερντογάν. Ο Κώστας Πικραμένος ειδικός σε θέματα μυστικών υπηρεσιών και επικεφαλής της ιστοσελίδας spystories.gr μιλά στο militaire news με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου «Τουρκικές Μυστικές Υπηρεσίες». Πρόκειται για μια πλήρη καταγραφή της ιστορίας της σημερινής ΜΙΤ. Η εξέλιξη της αποτυπώνει την τελείως διαφορετική προσέγγιση που ακολούθησαν Ελλάδα και Τουρκία στα σοβαρά θέματα της εθνικής ασφάλειας. Πως ξεκίνησε η ιστορία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών; Η πρώτη σοβαρή επιχείρηση που έκαναν ήταν τα Σεπτεμβριανά. Πως κινήθηκε στην επιχείρηση Οτσαλάν και τι ρόλο είχε παίξει η CIA; Ποια είναι η ΜΙΤ σήμερα και τι αντιπαραθέτει η Ελλάδα με την ταλαιπωρημένη από σκάνδαλα και κομματισμό ΕΥΠ;
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Kώστας Πικραμένος είναι Διευθυντής Ερευνών της CP Consulting (εταιρία εκπόνησης στρατηγικών μελετών) με έδρα τη Μασσαλία. Εμπειρογνώμων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για θέματα Τουρκίας, Υπηρεσιών Πληροφοριών και Πολιτικού Ισλάμ. Συγγραφέας των βιβλίων ΜΙΤ, Η Φωλιά του Τουρκικού Παρακράτους, και Οι Μυστικές Υπηρεσίες στον 21ο αιώνα (Εκδόσεις Ινφογνώμων). Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Τουρκικά. Διαχειριστής του ιστοχώρου www.spystories.gr για τις Υπηρεσίας Πληροφοριών. Συγγραφέας των βιβλίων που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ινφογνώμων: «ΜΙΤ - Η Φωλιά του Τουρκικού Παρακράτους» - 2021 «Οι Μυστικές Υπηρεσίες στον 21ο αιώνα» - 2022 «Εθνική Ασφάλεια» - 2023 «Τουρκία 1923-2023. Ένας αιώνας» - 2023 «Χαμάς-Ισραήλ» - 2023 «Το τέλος του Χαλιφάτου» - 2024 «Κύπρος: Το νησί των κατασκόπων» - 2024 «Η Τζιχάντ του Ερντογάν» - 2025 «Αρμαγεδδών» - 2025

Κυριάκο, σήκωσε το τηλέφωνο


Ντάμα


Ας πάρει κάποιος τηλέφωνο τον Μητσοτάκη – κι ας μην είναι 03.00 το πρωί, όπως είπε – να του πει ότι η βενζίνη έφτασε τα 2,15 ευρώ, δηλαδή περίπου 14% πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Επί τη ευκαιρία, ας τον ενημερώσει πως, σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα ήταν τον Απρίλιο 2η στην ΕΕ σε ετήσια αύξηση τιμών ρεύματος, με +14%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μόλις +1%. Ας του πει επίσης πως είμαστε δεύτεροι και στην αύξηση των τιμών φυσικού αερίου, με +16,5%, έναντι μόλις +0,1% στην υπόλοιπη ΕΕ. Το ίδιο συμβαίνει και με βασικά προϊόντα καθημερινής ανάγκης, όπως το γάλα και οι βρεφικές τροφές. Και πάει λέγοντας… Γιατί αν συνεχίσουμε να τα βάζουμε όλα κάτω, μάλλον δεν θα μας φτάσει ούτε ολόκληρη η νύχτα. Proper Greek Analystστο X
 
* Αυτά διότι άκουσα τον Άδωνη Γεωργιάδη να απαντά ότι η «κυβέρνηση Μητσοτάκη αύξησε τον μέσο μισθό κατά 50%», όταν τον ρώτησαν αν μπορεί μια τετραμελής οικογένεια να ζήσει με 1.500 ευρώ. «Είμαστε με την κυβέρνηση Μητσοτάκη 50% καλύτερα απ’ ό,τι ήμασταν πριν», είπε. Όχι, δεν είμαστε. Είμαστε πολύ χειρότερα, παρά την ονομαστική αύξηση των μισθών. Κι αυτό διότι οι αυξήσεις στη στέγαση, στην ενέργεια, στα καύσιμα, στα τρόφιμα, στα φροντιστήρια και σχεδόν σε οτιδήποτε αφορά την καθημερινότητα τρέχουν με τέτοιους ρυθμούς, που για χιλιάδες νοικοκυριά ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Τα μισά σπίτια δεν τη βγάζουν μέχρι τις 20 του μηνός και αυτό δεν είναι αντιπολιτευτικό σύνθημα, είναι η πραγματικότητα που συζητά ο κόσμος στα σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς και στα οικογενειακά τραπέζια. Εκτός κι αν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη ή καμιά θεία από τη Νιγηρία. Greco Baglamaστο X

* Θυμάστε που μας έλεγαν να τρώμε τέσσερα τοστ για να κάνουμε οικονομία; Τώρα μας λένε να μην πηγαίνουμε με 130 χλμ./ώρα στην Εθνική Οδό, αλλά με 100 χλμ./ώρα, γιατί έτσι θα κάνουμε οικονομία στα καύσιμα. Και ρωτάω εγώ: γιατί να μην πηγαίνουμε με 50 χλμ./ώρα; Δεν θα κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη οικονομία; Ή ακόμα καλύτερα, να πηγαίνουμε με τα πόδια, για να γυμνάζουμε και το σώμα μας. Αυτή η συζήτηση, καταλαβαίνετε, δεν σταματάει πουθενά. Γιατί όσο η ακρίβεια μετατρέπεται σε «ατομική ευθύνη», τόσο θα βρίσκονται κάποιοι να μας εξηγούν τι άλλο πρέπει να κόψουμε από τη ζωή μας για να βγαίνει ο μήνας. Σήμερα το αυτοκίνητο, αύριο οι διακοπές, μεθαύριο τα ρούχα. Όσο έχουν θράσος, οι προτάσεις «εξοικονόμησης» δεν θα τελειώνουν ποτέ. Andre 🌹⚡στο X
 
* Δεν ξέρουν από πού προερχόταν η οσμή που κατέκλυσε τη μισή Αθήνα την περασμένη Τρίτη, δεν ξέρουν ποιος έκανε τις υποκλοπές, δεν ξέρουν ποιοι έβγαλαν χρήματα από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν ξέρουν τι προκάλεσε την έκρηξη στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, αλλά ο Μητσοτάκης αναρωτιέται ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις τα ξημερώματα αν γίνει κάτι…Manolis Grigorakisστο X
 
* Τους θυμάστε τους διαδραστικούς πίνακες που έβαλαν, επί Κεραμέως, στα σχολεία και φούσκωναν από περηφάνια, ενώ τα παιδιά έκαναν μάθημα χωρίς κεντρική θέρμανση; Τότε που παρουσίαζαν ως «ψηφιακή επανάσταση» κάτι που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσε καν να λειτουργήσει στοιχειωδώς, επειδή τα σχολεία δεν είχαν ούτε τα βασικά. Ε, τώρα η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, σύμφωνα με τους Data Journalists, διεξάγει κατεπείγουσα έρευνα προκειμένου να διαπιστωθεί αν έχει διαπραχθεί το αδίκημα της κακουργηματικής απιστίας σε βάρος του κοινοτικού προϋπολογισμού. gflorasστο X

Eurovision: Παρακμή και δικαιωματική χρυσόσκονη


του Ιάσονα Κωστόπουλου 

Η Eurovision θέλει παραδοσιακά να αποτελεί έναν διαγωνισμό στον οποίο θεωρητικά δεν έχει χώρο η πολιτική. Βέβαια όπως έχει αποδειχθεί τόσο στη Eurovision όσο και σε άλλες διοργανώσεις το no-politica δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την απουσία πολιτικής αλλά την παρουσία της συστημικής πολιτικής και ιδεολογίας με όρους μονοκαλλιέργειας.
Από αυτή την άποψη η φετινή Eurovision ήταν ένας εξαιρετικά πολιτικός διαγωνισμός, ενδεικτικός όχι μόνο για τις πολιτικοϊδεολογικές κατευθύνσεις του συστημικού στρατοπέδου της Δύσης αλλά και για την ίδια του την παρακμή. Καταρχήν, οι συμμετοχές στον διαγωνισμό ταυτίστηκαν σχεδόν πλήρως με τη σημερινή πολιτισμική και κυρίως γεωπολιτική Δύση, μέρος έλαβε για μια ακόμη φορά το Ισραήλ αλλά και η Αυστραλία και το Αζερμπαϊτζάν ενώ δικαίωμα συμμετοχής είχε και η Τουρκία, η οποία όμως έχει αποσύρει τη συμμετοχή της. Αντίστοιχα, παρότι οι διοργανωτές διακηρύττουν ότι θέλουν να ενώσουν μέσα από τη μουσική, Ρωσία και Λευκορωσία είναι αποκλεισμένες λόγω του πολέμου στην Ουκρανία σε αντίθεση βέβαια με το Ισραήλ που μπορεί να εφαρμόζει γενοκτονικού τύπου πολιτικές ελεύθερα.
Συγκεκριμένα το Ισραήλ έτυχε ειδικής μεταχείρισης, ανάλογης με αυτή που λαμβάνει και από όλο το δυτικό σύστημα. Η μοναδική παρατήρηση που δέχτηκε για το τραγούδι του, που είναι αφιερωμένο στον πόλεμο που διεξάγεται αυτή τη στιγμή, αφορούσε αντικατάσταση ορισμένων λέξεων οι οποίες έκαναν ευθεία αναφορά στα συμβάντα. Μάλιστα, καθόλου φαίνεται να μην θορύβησε τη διοργάνωση το πλήθος δημοσιευμάτων περί απόπειρας του Ισραήλ να χακάρει την ψηφοφορία, ούτε βέβαια δημιούργησε υποψίες η αντίθεση ανάμεσα στους βαθμούς που έλαβε η συμμετοχή του κατά την ίδια ψηφοφορία, παρότι στην πρώτη φάση φιγούραρε στον πάτο της κατάταξης. Κατά τα άλλα, διώχθηκε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε αναφορά στην Παλαιστίνη, «κρύφτηκαν» οι χιλιάδες διαδηλωτές έξω από τον χώρο του διαγωνισμού,  χρησιμοποιήθηκε ειδική τεχνολογία για να μην φαίνονται και να μην ακούγονται οι διαμαρτυρίες, αλλά και δόθηκε το ελεύθερο στην αποστολή του Ισραήλ και τους δημοσιογράφους της να βρίζουν οποιονδήποτε δεν ήταν «επαρκώς ευπρεπής» απέναντι τους. Έτσι είδαμε όχι μόνο τον αποκλεισμό της Ολλανδίας αλλά και τη συζήτηση που ξεσήκωσε το χασμουρητό της Μ. Σάττι. Συζήτηση με βάση την οποία η κυβέρνηση δεν έχασε την ευκαιρία να δώσει άλλο ένα ρεσιτάλ ραγιαδισμού, αφού όχι μόνο μπήκε στον κόπο να κάνει παρατήρηση στην καλλιτέχνιδα αλλά και φαίνεται να έχει υπάρξει αποκλεισμός της από την ΕΡΤ έπειτα από το περιστατικό. Ειδική μεταχείριση, αν και κάπως μειωμένη σε σχέση με το Ισραήλ είχε και η Ουκρανία που τα τελευταία χρόνια τυγχάνει και αυτή αυξημένης προβολής.
Πέρα όμως από την γενοκτονική, σιωνιστική εσάνς που φρόντισε να δώσει η διοργάνωση, ενδιαφέρον είχε και το πολιτισμικό αποτύπωμα του διαγωνισμού. Από άποψη ποιότητας η Eurovision έχει αρχίσει να μοιάζει με έναν εντελώς παρακμιακό διαγωνισμό, στον οποίο κερδίζουν τραγούδια που ακολουθούν πολύ συγκεκριμένα μοτίβα της μουσικής βιομηχανίας. Οι περισσότερες συμμετοχές που δεν ακολουθούν το συγκεκριμένο μοτίβο, το ρίχνουν στο φολκλόρ, τις αποκαλυπτικές σέξι εμφανίσεις και κάθε είδους εκκεντρικό σόου που συχνά στερείται οποιουδήποτε νοήματος. Παράλληλα, ο διαγωνισμός είναι εμφανές πως τα τελευταία χρόνια προωθεί εντατικά συμμετοχές από την LGBTQI+ κοινότητα.
Έτσι φέτος ειδικά φτάσαμε σε μια εικόνα που απαθανάτισε όλη την παρακμή και τις αντιφάσεις της Ευρώπης. Από τη μια προβάλλεται το σιωνιστικό Ισραήλ και η Ουκρανία και παράλληλα φιμώνεται και αποκλείεται κάθε κριτική με πρωτοφανή τρόπο, διαμορφώνοντας ένα πλήρως ανελεύθερο πλαίσιο. Από την άλλη δήθεν προωθείται η διαφορετικότητα και η ελευθερία του ατόμου. Οι παραλληλισμοί με την πολιτική της Ε.Ε. που προωθεί τα έμφυλα ζητήματα ως φενάκη για να καλύψει την αντιδημοκρατική εκτροπή της και την πολεμοχαρή της διάθεση είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.
Πηγή: edromos.gr

Ο οριστικός εκφυλισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕ.ΑΡ και η τελευταία έξοδος προς το «νέο» κόμμα Τσίπρα


Μέρες ολικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και ολοκλήρωσης της ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ


γράφει ο Νίκος Τσαγκρής


Ως εβδομάδα οριστικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης θα μπορούσε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας η εβδομάδα που πέρασε. Ωστόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός  έσπευσε στο μέσον αυτής (την περασμένη Τετάρτη) να επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώσει ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», εννοώντας τον ίδιο, το κόμμα του και την κυβέρνησή του, προφανώς, προσθέτοντας – έτσι, ξεκάρφωτα – τη φράση «σε έναν χρόνο ολοκληρώνεται η θητεία μας». Λες και με την πρώτη φράση ήθελε να καθησυχάσει εαυτόν και… αλλήλους ότι η «αναδιάταξη» δεν μειώνει την κυβερνητική δυναμική του κόμματός του, ενώ με την δεύτερη οριοθετούσε το τέλος αυτής και, «ένας χρόνος μας μένει: βουρ να ολοκληρώσουμε το μεγάλο φαγοπότι»!..
Αντίθετα, τόσο οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις όσο και οι μετρήσεις δείχνουν ότι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού – μετά και την επίσημη προσθήκη των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τοπίο – αφορά κυρίως την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, καθώς της  αφαιρούν συνολικά (σ. σ.: από το 25% της πρόθεσης ψήφου που, κατά μέσο όρο, συγκέντρωνε πριν την επίσημη εξαγγελία των δυο νέων κομμάτων) ένα ποσοστό της τάξεως του 5 – 6%. Υποβιβάζοντάς την,  κατ’ αρχήν, κάτω απ’ το 20% και ως τις εκλογές… βλέπουμε.
Από την άλλη, η εβδομάδα που πέρασε και… ολίγη απ’ την επόμενη,   θα καταγραφεί κατά πάσα πιθανότητα και ως εβδομάδα οριστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το μεγαλύτερο μέρος των ακολούθων στελεχών του κατέχοντος την σφραγίδα του πάλαι – ποτέ «κόμματος της κυβερνώσας αριστεράς», Σωκράτη Φάμελλου, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν είτε μαζικά (στοιχισμένα γύρω του) – είτε κατά μόνας το «στοιχειωμένο μαγαζάκι της Κουμουνδούρου», συγκλίνοντας στον δρόμο που πιστεύουν ότι οδηγεί προς την εκλογική σωτηρία τους, την επαγγελματική τους… Ιθάκη. Το ίδιο περίπου, συνέβαινε τις προηγούμενες μέρες και στο αποκομμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ τμήμα που ονομάστηκε «Νέα Αριστερά».
Φυσικά, υπήρξαν και οι αξιοπρεπείς αριστεροί που αντιστάθηκαν στις… Σειρήνες της αήθους και άναρχης πολιτικής  επιβίωσης. Λίγοι και καλοί, όπως η βουλευτής της Νέας Αριστεράς Σία Αναγνωστοπούλου. Της οποίας η δήλωση στο Meganews, πέραν της προσωπικής αξιοπρέπειας που εμπεριέχει, καθιστά διαφανή και την   επίγνωσή της για το μέγεθος της πολιτικής αποτυχίας και του εκφυλισμού του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ και, βέβαια, της Νέας Αριστεράς: «Παραμένω στη Νέα Αριστερά και δεν μπαίνω στην κλοτσοπατινάδα», δήλωσε εξ αρχής η κ. Αναγνωστοπούλου) και πρόσθεσε: «Αποτύχαμε πολιτικά στη Νέα Αριστερά, όπως απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και ηθικά». Και ανάγοντας σε μείζον θέμα τη συλλογική και προσωπική αξιοπρέπεια, ζήτησε «να σταματήσει ο εκφυλισμός»...
Εύκολο να το λες, δύσκολο να συμβεί… Τρία χρόνια τώρα, δεν είμαστε παρά εκόντες – άκοντες θεατές του εν λόγω «εκφυλισμού», καθώς τον παρακολουθούμε να καταλαμβάνει σταδιακά την ηγεσία και το επαγγελματικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα και, εν τέλει, να διαλύει εις τα εξ ών συνετέθη το πρώτη φορά «κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς»: ένα κόμμα που, στην πραγματικότητα, «δεν υπήρξε ποτέ ως ενιαίο κόμμα», αφού στη θεωρία, συστήθηκε ως ένα πείραμα οργανωτικής συνύπαρξης των εκτός ΚΚΕ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων της Αριστεράς (ένα «πολυτασικό» μεν, πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο δε, κόμμα), ενώ στην πράξη οι περισσότερες τάσεις μονιμοποίησαν τα σχήματά τους λειτουργώντας ως μικρογραφίες κομμάτων εντός του κόμματος, με κάθετη οργανωτική δομή, ακόμα και με ημιπαράνομα διοικητικά όργανα, και δική τους πειθαρχία…
Έτσι, ο Τσίπρας και η παρέα του βρέθηκαν να κυβερνούν υπό την καχύποπτη… στήριξη ενός αδύναμου κομματικού κορμού ασύντακτων (πολιτικά – ιδεολογικά) δυνάμεων με ασταθή άκρα, αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα συντεταγμένων ιδεολογικών αποκλίσεων. Με αποτέλεσμα, ακόμα και βουλευτές και υπουργοί να πολιτεύονταν ως αντιπολιτευόμενοι εκπρόσωποι των συντεταγμένων, αυτών, αποκλίσεων: ανήμποροι τότε, ως κυβέρνηση, να προσλάβουν το συλλογικό πολιτικό «θέλω» των προοδευτικών Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω»  – ανήμποροι, αργότερα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, να προσλάβουν το χρονισμένο συλλογικό πολιτικό «θέλω» της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για μια νέα, δημοκρατική κυβερνητική Αριστερά. Με κατάληξη τον οριστικό εκφυλισμό, την οριστική διάλυση…
Τώρα, εν μέσω εκφυλισμού, διάλυσης και κλοτσοπατινάδας, βουλευτές, πρώην υπουργοί και κομματικά στελέχη ών ουκ έστιν αριθμός, εγκαταλείπουν… αλύπητα τα κομματικά περιτρίμματα του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ που οι ίδιοι δημιούργησαν και, καβάλα στο εκφυλιστικό ένστικτο της επαγγελματικής πολιτικής επιβίωσης, σπεύδουν να πάρουν θέσεις, να στοιχηθούν – που αλλού; – μπρος ή πίσω από το νέο κομματικό εγχείρημα…Τσίπρα! Χωρίς επίγνωση ότι κάνουν το «νέο» να μοιάζει ήδη με το παλιό.

Η Ελλάδα μπορεί να σταματήσει τους βρυχηθμούς της Τουρκίας


Οι προκλητικές τουρκικές κινήσεις είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού τείχους προστασίας

Κύρα Αδάμ

Η Τουρκία ροκανίζει μόνη της το κλαδί της ευρωπαϊκής προοπτικής της και αυτή τη φορά το πριόνι το έχει η Ελλάδα στα χέρια της, αν θελήσει να το χρησιμοποιήσει.
Οι Βρυξέλλες σιγά σιγά ανοίγουν το κεφάλαιο της «ειδικής συμμετοχής» της Ουκρανίας στην Ε.Ε., καθώς καμιά χώρα δεν μπορεί να δεχθεί την άμεση ένταξη του Κιέβου στην Ενωση λόγω του πολέμου και της βαθιάς και ανεξέλεγκτης διαφθοράς στη διαλυμένη αυτή χώρα.
Την ίδια στιγμή η κατάρρευση οποιασδήποτε προοπτικής ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ λόγω Πούτιν δεν αφήνει περιθώρια στις Βρυξέλλες από το να αποτολμήσουν την ειδική σχέση με προνόμια Ε.Ε. – Ουκρανίας για να μην επέλθει η πλήρης κατάρρευση της χώρας αυτής.
Μια τέτοια προοπτική όμως θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων σε χώρες των δυτικών Βαλκανίων, που περιμένουν για χρόνια στη σειρά και κυρίως της Τουρκίας, που βλέπει δεκαετίες ολόκληρες παγωμένη -για πολλούς και δίκαιους λόγους- την ένταξή της στην Ε.Ε. Η αλήθεια είναι ότι η ίδια η Τουρκία προτιμά μια ιδιότυπη και ιδιόμορφη σχέση με την Ε.Ε., που θα της επιτρέπει να αυξήσει τις οικονομικές και τις αμυντικές συνεργασίας της με την Ε.Ε. προς όφελός της, βεβαίως.
Η τωρινή συμπεριφορά της Τουρκίας όμως απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν επιτρέπουν καμιά ενέργεια και καμιά βελτίωση των οικονομικών και των αμυντικών σχέσεων Ε.Ε. – Τουρκίας, αν Ελλάδα και Κύπρος θέλουν να συμπεριφέρονται ως πλήρη μέλη της Ε.Ε., παρά τις τεράστιες πιέσεις που θα υποστούν από τις μεγάλες φιλοτουρκικές ευρωπαϊκές χώρες όπως, π.χ., η Γερμανία ή οι σκανδιναβικές χώρες για την εξυπηρέτηση ίδιων οικονομικών συμφερόντων.
Η Τουρκία «απειλεί» τώρα με έναν εσωτερικό νόμο- σκούπα, που ενδεχομένως θα μετατρέπει το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε περιοχή ειδικού καθεστώτος και σκοπού για την Τουρκία. Οπως είναι γνωστό, κανένας εσωτερικός νόμος δεν αποκτά διεθνή νομιμότητα και ισχύ αν προηγουμένως δεν κατατεθεί στον ΟΗΕ, ώστε να εγκριθεί και αναρτηθεί επισήμως. Οπως η Τουρκία ξέρει -όπως έπραξε και στον νόμο για το casus belli- ότι o OHE δεν πρόκειται να εγκρίνει κανέναν εσωτερικό νόμο της Τουρκίας και επομένως θα τσαλακωθεί η επιθετική πολιτική της απέναντι στην Ελλάδα.
Οι προκλητικές τουρκικές κινήσεις εναντίον της Ελλάδας, που αναμένεται να ενταθούν το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με τις δηλώσεις της Αγκύρας, και να επιδεινώσουν τις σχέσεις των δύο χωρών, είναι ανάγκη να αντιμετωπιστούν με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού τείχους προστασίας ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Ελλάδα και την Κύπρο, στην περίπτωση που απειληθούν ή καταπατηθούν εθνικά συμφέροντα και εθνική κυριαρχία.
Η Ε.Ε. μόνη της δεν πρόκειται να ευαισθητοποιηθεί αυτομάτως και αυθορμήτως κι αυτό είναι γνωστό από τη δεκαετία του 2000.
Εναπόκειται στην Ελλάδα να ενημερώσει τους εταίρους της και με βάση τις ευρωπαϊκές συνθήκες και να αιτιολογήσει τη θέση της ότι καμιά συμφωνία ή ενέργεια που αφορά την Ε.Ε. και την Τουρκία δεν μπορεί να προχωρήσει, αν προηγουμένως η Αγκυρα δεν καταργήσει και δεν σταματήσει οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια σε βάρος εθνικής κυριαρχίας και εθνικών συμφερόντων.
Η Αγκυρα δεν μπορεί να ευελπιστεί σε συμφωνίες με την Ε.Ε., αν δεν καταργήσει τον νόμο περί casus belli και δεν διαγράψει τα απειλητικά για την Ελλάδα και την Κύπρο σημεία του υπό κατάρτιση καινούργιου νόμου της, με πρωταρχικό βεβαίως σημείο την απόσυρση των δυνάμεων κατοχής και τη συνολική λύση στη νήσο.
Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν είναι η ίδια άμοιρη ευθυνών και τούτο διότι είναι υποχρεωμένη να διορθώσει δικά της λάθη, που έχουν επιτρέψει στην Τουρκία να απαιτεί αποστρατιωτικοποίηση νήσων, διεκδίκηση κυριαρχίας νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο κ.λπ.
Τα πολιτικά κόμματα ακόμα, πέραν της στείρας αντιπολίτευσης που ασκούν όλα εναντίον όλων, οφείλουν να εργαστούν και να συμφωνήσουν στην ανάγκη οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο. Ετσι όμως όπως συμπεριφέρονται τα ελληνικά κόμματα μεταξύ τους, με την ανυπαρξία σύγκλισης και συμφωνίας τους, αυτό είναι και παραμένει το πιο σοβαρό πρόβλημα που ματαίως ψάχνει την επίλυσή του…

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

Το ενερ­γειακό ξεπούλημα μιας χώρας


Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα χάνει τον έλεγχο της πιο στρα­τη­γι­κής υπο­δο­μής της: της ενέρ­γειας.

του Βασίλη Λύκου 

Η ελ­λη­νική ενερ­γειακή πολι­τική έχει πάψει εδώ και καιρό να λει­τουρ­γεί με όρους εθνι­κής στρα­τη­γι­κής. Λει­τουρ­γεί πλέον με όρους αγο­ράς, χρη­μα­τι­στη­ρια­κής απόδο­σης και επεν­δυ­τι­κών συμ­φε­ρόντων. Και το πιο χαρα­κτη­ρι­στικό σύμ­βολο αυτής της μετάλ­λα­ξης είναι η ΔΕΗ.
Η επι­χείρηση που χτίστηκε ως πυλώ­νας δημόσιας ανάπτυ­ξης μετα­τρέπε­ται στα­διακά σε πολυ­ε­θνικό ενερ­γειακό όχημα, με το ελλη­νικό δημόσιο να περιο­ρίζε­ται πλέον περίπου στο 33% μετά τις αλλε­πάλ­λη­λες αυξήσεις κεφα­λαίου.
Ο δημόσιος έλεγ­χος απο­δυ­να­μώ­νε­ται, ενώ ισχυρά διε­θνή funds απο­κτούν ολο­ένα μεγα­λύτερη επιρ­ροή. Ανάμεσά τους το CVC Capital Partners, κολοσ­σός με δια­χείριση άνω των 150 δισ. δολα­ρίων, που έχει ήδη επε­κτα­θεί στην Ελλάδα σε υγεία, τρόφιμα, υπο­δο­μές και ενέρ­γεια, με διε­θνή κεφάλαια και δια­συν­δέσεις που φτάνουν μέχρι επεν­δυ­τικά κέντρα της Μέσης Ανα­το­λής.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι έρχο­νται επεν­δύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα χάνει τον έλεγχο της πιο στρα­τη­γι­κής υπο­δο­μής της: της ενέρ­γειας.
Και μέσα σε αυτήν τη δια­δι­κα­σία η Ελλάδα κατα­στρέφει μόνη της ένα από τα τελευ­ταία εργα­λεία ενερ­γεια­κής στα­θε­ρότη­τας που δια­θέτει: τον εγχώ­ριο λιγνίτη.
Η Πτο­λε­μα­ΐδα 5 κόστισε περίπου 1,5 δισ. ευρώ. Παρα­δόθηκε το 2023 ως η πιο σύγ­χρονη λιγνι­τική μονάδα της Ευρώ­πης, με απόδοση άνω του 41% και σημα­ντικά χαμη­λότε­ρες εκπο­μπές από τις παλιές μονάδες. Σχε­διάστηκε για να λει­τουρ­γήσει επί δεκα­ε­τίες και να απο­τε­λέσει μετα­βα­τικό πυλώνα ενερ­γεια­κής ασφάλειας.
Κι όμως, μόλις τρία χρόνια μετά, οδη­γείται σε μετα­τροπή σε μονάδα φυσι­κού αερίου έως το 2026.
Με απλά λόγια: η χώρα πλήρωσε δισε­κα­τομ­μύρια για μια σύγ­χρονη μονάδα λιγνίτη και τώρα την κλείνει προ­τού καν απο­σβέσει το κόστος της.
Την ίδια στιγμή λιγνι­τικά κοι­τάσματα από την Πτο­λε­μα­ΐδα, τη Μελίτη και την Αχλάδα απα­ξι­ώ­νο­νται, ενώ η Ελλάδα αυξάνει την εξάρ­τησή της από εισα­γόμενο LNG. Δηλαδή εγκα­τα­λείπει εγχώ­ριο καύσιμο για να εξαρ­τη­θεί από ένα από τα πιο ασταθή και γεω­πο­λι­τικά ευάλωτα καύσιμα στον κόσμο.
Και εδώ βρίσκε­ται η μεγάλη αντίφαση. Όταν το μπρεντ κινείται στα 100-120 δολάρια το βαρέλι και διε­θνείς εκτι­μήσεις μιλούν ακόμη και για 150 δολάρια σε περίπτωση γενι­κευ­μένης κρίσης στη Μέση Ανα­τολή, το κόστος ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής από LNG μπο­ρεί να εκτο­ξευ­τεί στα 150-170 €/MWh. Αντίθετα, η Πτο­λε­μα­ΐδα 5 λει­τουρ­γεί σε επίπεδα περίπου 120-130 €/MWh. Δηλαδή η «παρω­χη­μένη» εγχώ­ρια μονάδα βρίσκε­ται σε χαμη­λότερο ή αντίστοιχο κόστος από το εισα­γόμενο φυσικό αέριο σε συνθήκες κρίσης. Και παρ’ όλα αυτά κλείνει.
Γιατί; Διότι το σημε­ρινό μοντέλο αγο­ράς δεν αντα­μείβει τη στα­θε­ρότητα. Αντα­μείβει τη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μική δια­χείριση της μετα­βλη­τότη­τας.
Οι ΑΠΕ έχουν χαμηλό κόστος παρα­γω­γής. Αυτό είναι πραγ­μα­τι­κότητα. Όμως η τελική τιμή ρεύμα­τος στην Ευρώπη καθο­ρίζε­ται από το ακρι­βότερο καύσιμο που μπαίνει στο σύστημα, δηλαδή το LNG. Έτσι, ακόμη κι όταν παράγε­ται φτηνή ενέρ­γεια από ήλιο και αέρα, ο κατα­να­λω­τής πλη­ρώ­νει τιμές φυσι­κού αερίου. Και γι’ αυτό η Ελλάδα παρα­μένει μία από τις ακρι­βότε­ρες αγο­ρές ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας στην Ευρώπη, με νοι­κο­κυ­ριά και μικρο­με­σαίες επι­χει­ρήσεις να εξα­ντλούνται ενερ­γειακά.
Δεν είναι τυχαίο ότι ξένα funds εισ­ρέουν μαζικά στην ελλη­νική αγορά ΑΠΕ:
Περίπου 250 εκατ. ευρώ από τη Macquarie για την Enel Green Power Hellas. Περίπου 253,5 εκατ. ευρώ από Foresight και Mirova για φωτο­βολ­ταϊκά έργα.
Νέα funds εκα­το­ντάδων εκα­τομ­μυ­ρίων σε ενερ­γεια­κές υπο­δο­μές.
Γιατί έρχο­νται; Επειδή η Ελλάδα προ­σφέρει το ιδα­νικό περι­βάλ­λον: υψη­λές τιμές, εγγυ­η­μένες απο­δόσεις και μετα­φορά του ρίσκου στον κατα­να­λωτή.
Το απο­τέλε­σμα είναι ένα σύστημα όπου τα κέρδη ιδι­ω­τι­κο­ποιούνται και το κόστος κοι­νω­νι­κο­ποιείται.
Η ΔΕΗ απο­μα­κρύνε­ται από τον δημόσιο χαρα­κτήρα της. Ο λιγνίτης εγκα­τα­λείπε­ται όχι επειδή είναι τεχνικά άχρη­στος, αλλά επειδή είναι πολι­τικά ανε­πι­θύμη­τος. Και η χώρα μετα­τρέπε­ται στα­διακά από παρα­γωγό ενέρ­γειας σε πελάτη διε­θνών αγο­ρών.
Αυτό δεν είναι ενερ­γειακή μετάβαση. Είναι ενερ­γειακή εξάρ­τηση με πράσινο περι­τύλιγμα.
---------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Βασίλης Λύκος είναι δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας

Η νέα γενιά δεν βγαίνει για καφέ — βγαίνει για βόλτα με λουρί


ΕΝΑ ΝΕΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ πλανάται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του… ΘΗΡΙΑΝΘΡΩΠΟΥ!
ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ το νέο, εκθεμελιωτικό κίνημα των «ΘΗΡΙΑΝΩΝ»!
ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ εσείς, ημείς θα σας τρελάνουμε, τώρα που θα κατέβουμε ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!
ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΩΣ ΖΩΑ και απαιτούμε από τους κτηνιάτρους να μας εξετάσουν και να υπογράψουν ότι είμεθα ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΝΤΑΝ!
ΤΟ ΕΦΗΒΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ κατακτά τώρα και την ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ.
Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ στο Μπουένος Άιρες μετατράπηκε πρόσφατα σε «ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑ ΖΟΥΓΚΛΑ», όταν ομάδα εφήβων συγκεντρώθηκε εκεί παριστάνοντας τα ζώα.
Η ΣΟΦΙΑ, φορώντας μάσκα λαγωνικού, έτρεχε στα τέσσερα στο γρασίδι, ενώ η 15άχρονη Αγουάρα πηδούσε εμπόδια, μιμούμενη με ακρίβεια τις κινήσεις ενός βελγικού ποιμενικού. Άλλοι, μεταμφιεσμένοι σε γάτες και αλεπούδες, είχαν ΣΚΑΡΦΑΛΩΣΕΙ ΣΕ ΔΕΝΤΡΑ, κρατώντας αποστάσεις από τους περίεργους περαστικούς.
Η ΑΓΟΥΑΡΑ, που δηλώνει ότι ταυτίζεται με τα βελγικά ποιμενικά μαλινουά και «μετρά» την ηλικία της σε «σκυλίσια χρόνια», υποστηρίζει ότι ζει ΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΖΩΗ. «Ξυπνάω και ζω όπως κάθε άλλος άνθρωπος. Απλώς υπάρχουν στιγμές που μου αρέσει να είμαι σκύλος», ανέφερε. Ως επικεφαλής της «ΑΓΕΛΗΣ» της, διαθέτει περισσότερους από 125.000 ακολούθους στο TikTok και οργανώνει τακτικές συναντήσεις στην πρωτεύουσα.
Η 16ΑΧΡΟΝΗ ΑΡΟΥ, που φορούσε μάσκα φώκιας, δηλώνει ότι ανήκει στο παρακλάδι «otherpaw», όπου οι συμμετέχοντες φορούν μάσκες και ουρές ή ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ.
ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ η τεράστια αύξηση αυτού του ΜΠΙΧΕΒΙΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ-ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ προκάλεσε πολιτικό πανικό και την κινητοποίηση των ΚΤΗΝΙΑΤΡΩΝ, οι οποίοι καλούνται να εξηγήσουν ότι δεν είναι αυτοί οι αρμόδιοι για την υγεία μας.
Ο ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ είναι αναφαίρετο ΔΙΚΑΙΩΜΑ όλων ημών των θηλαστικών (ή μη).
ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ «THERIAN» αναπτύσσεται μέσω του TikTok. Τα μέλη μας φοράνε ΜΑΣΚΕΣ, ΟΥΡΕΣ, ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ -και οτιδήποτε άλλο θα μας κάνει να μοιάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο με ζώα- και μιμούνται τη συμπεριφορά τους. Οι therian (ή θηριανοί ή θηριάνθρωποι) αυτοπροσδιοριζόμεθα ως ΣΚΥΛΟΙ, ΓΑΤΕΣ, ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ, ΑΡΚΟΥΔΕΣ κ.ο.κ.
ΕΙΜΕΘΑ ΑΤΟΜΑ που νιώθουμε τόσο ΣΤΕΝΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΖΩΑ ώστε να υιοθετούμε συμπεριφορές πανομοιότυπες με αυτά, όπως γάβγισμα, νιαούρισμα και περπάτημα στα τέσσερα.
Ο ΣΑΛΟΣ ΠΟΥ ΕΝΤΕΧΝΩΣ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΕ εις βάρος μας στην Πορτογαλία (όπου το νέο κίνημα φουντώνει) από την αύξηση των «θηριανών», ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως ζώα και πηγαίνουν στους κτηνίατρους να τους εξετάσουν, είναι ένδειξη ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ στο κατεστημένο.
ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ των κτηνιάτρων, οι οποίοι προσπαθούν να μας εξηγήσουν πως, δήθεν, δεν είναι αυτοί οι αρμόδιοι για την υγεία μας.
Ο ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ τόλμησε να βγάλει ανακοίνωση ότι, και καλά, δεν μας αναλαμβάνει σε περίπτωση αρρώστιας. Ειδικά μετά τις πρώτες απαιτήσεις νεαρών Πορτογάλων θηριανών να τους παρασχεθούν υπηρεσίες κτηνιάτρου.
ΣΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΥ Κτηνιατρικού Συλλόγου δίνονται μεταξύ άλλων και οι γραμμές οι οποίες θα πρέπει να ακολουθηθούν από τους κτηνιάτρους σε περίπτωση που τους επισκεφθεί κάποιος από (ημάς) τους θηριανούς, σε ποια γλώσσα θα πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί τους, ενώ συνιστά στα μέλη του να μην τους αναλαμβάνουν.
«ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ, έστω και σποραδικά, στην Πορτογαλία ανθρώπων που ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με συγκεκριμένα ζώα, υιοθετώντας γλώσσα, συμπεριφορές ή ρόλους που σχετίζονται με αυτά τα ζώα και που διεκδικούν κτηνιατρικές υπηρεσίες ως “θηριάνθρωποι”, ο OMV (σ.σ.: Πορτογαλικός Κτηνιατρικός Σύλλογος) ενημερώνει όλα τα μέλη του για τα ακόλουθα», ξεκινά ο Κτηνιατρικός Σύλλογος, υπογραμμίζοντας ότι «η πορτογαλική νομοθεσία αναγνωρίζει και προστατεύει ρητά ορισμένες διαστάσεις της προσωπικής ταυτότητας, για παράδειγμα, το δικαίωμα αυτοδιάθεσης της ταυτότητας και της έκφρασης φύλου, αλλά δεν προβλέπει ούτε προστατεύει κανένα νομικό καθεστώς “ταυτότητας ζώου” ενός ατόμου».
«ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΖΩΟ», λέει ο Κτηνιατρικός Σύλλογος, «συνεχίζει για τους σκοπούς του νόμου να είναι άνθρωπος. Ο κτηνίατρος, όταν αντιμετωπίζει έναν θηριάνθρωπο, θα πρέπει να αρνείται να εκτελεί πράξεις διάγνωσης, συνταγογράφησης και θεραπείας ασθενειών».
«ΕΑΝ ΕΝΑΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ έρθει αντιμέτωπος με έναν θηριάνθρωπο», προσθέτει στη δήλωσή του ο Κτηνιατρικός Σύλλογος, «πρέπει να εξηγήσει, χρησιμοποιώντας τη ΣΩΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ, πως έχει τα προσόντα να θεραπεύει ΜΟΝΟ ΖΩΑ και δεν μπορεί να παρέχει υγειονομική περίθαλψη σε ανθρώπους, ακόμη και αν αυτά τα άτομα αυτοπροσδιορίζονται ως ζώα».
Η ΘΗΡΙΑΝΘΡΩΠΙΑ αναφέρεται στη μυθολογική ικανότητα των ανθρώπων να μεταμορφώνονται σε ζώα.
Ο ΘΗΡΙΑΝΘΡΩΠΟΣ (ή ζωάνθρωπος), πριν να εμφανιστούμε εμείς, ήταν ένα μυθολογικό ή φανταστικό ον με την ικανότητα να μεταμορφώνεται από άνθρωπος σε ζώο ή να συνδυάζει ανθρώπινα και ζωικά χαρακτηριστικά.
Ο ΟΡΟΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ από τις ελληνικές λέξεις «θηρίο» και «άνθρωπος». Η πιο διάσημη μορφή θηριανθρωπίας είναι αυτή όπου ένας άνθρωπος μεταμορφώνεται σε λύκο (συνήθως κατά τη διάρκεια της Πανσελήνου). Υπάρχουν πολλές ιστορίες μεταμόρφωσης, όπως ο μύθος του βασιλιά Λυκάονου, τον οποίο ο Δίας μεταμόρφωσε σε λύκο.
ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ πολιτισμούς, όπως οι ιστορίες για τις Βαλκυρίες (που μεταμορφώνονταν σε κύκνους) και οι ιθαγενείς παραδόσεις με τα τοτεμικά ζώα. Στη σύγχρονη εποχή, το κίνημα των «θηριανών» αναφέρεται σε άτομα που αισθάνονται μια βαθιά πνευματική ή ψυχολογική ταύτιση με ένα συγκεκριμένο ζώο.
«ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ την ψυχή ενός ζώου, η οποία μπορεί να συνδέεται με τη μετενσάρκωση. Νιώθουμε ότι η προσωπικότητά μας μοιράζεται βασικά χαρακτηριστικά ή συμπεριφορές με κάποιο συγκεκριμένο θηλαστικό ή πτηνό. Τα μέλη της κοινότητάς μας συνήθως επικοινωνούμε μέσω διαδικτυακών πλατφορμών, ενώ δραστηριότητες όπως το quadrobics (τρέξιμο και άλματα στα τέσσερα άκρα, μιμούμενοι ζώα) είναι δημοφιλείς» λένε μεταξύ άλλων οι «θηριανοί».

Το Μεσολόγγι της Καραϊβικής

 
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Κούβα θα είναι ίσως ο επόμενος στόχος του Τραμπ, ειδικά μετά την αποτυχία του στο Ιράν. Η χώρα αυτή της Καραϊβικής βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ από το 1959

Δημήτρης Καλτσώνης

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Κούβα θα είναι ίσως ο επόμενος στόχος του Τραμπ, ειδικά μετά την αποτυχία του στο Ιράν. Η χώρα αυτή της Καραϊβικής βρίσκεται στο στόχαστρο των ΗΠΑ από το 1959, όταν η επανάσταση ανέτρεψε τη δικτατορία του Μπατίστα, εκδίωξε τους Αμερικανούς συμβούλους της και εθνικοποίησε τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Τι ήταν μέχρι τότε η Κούβα; Μια μισοαποικία, ένα τεράστιο καζίνο και οίκος ανοχής της αμερικανικής μαφίας, μια χώρα απίστευτης φτώχειας και δυστυχίας για τους πολλούς: πείνα, αρρώστιες, αναλφαβητισμός, ταπεινώσεις, αυτή ήταν η καθημερινότητα των Κουβανών μέχρι το 1959. Εκεί θέλει να τους ξαναγυρίσει ο Τραμπ.
Οι ΗΠΑ δοκίμασαν επί τόσες δεκαετίες τα πάντα: βομβαρδισμούς με αεροσκάφη χωρίς διακριτικά, δολοφονίες, εμπρησμούς, ανατινάξεις επιχειρήσεων, πλοίων, βιολογικό πόλεμο ενάντια στις αγροτικές καλλιέργειες αλλά και ενάντια στον πληθυσμό, 638 (!) απόπειρες δολοφονίας του ηγέτη της Φιδέλ Κάστρο, στρατιωτική εισβολή το 1961, ναυτικό αποκλεισμό και παρ’ ολίγον εισβολή το 1962. Από όλα αυτά έχουν βρει τον θάνατο τουλάχιστον 3.500 Κουβανοί και άλλες 2.000 έχουν μείνει ανάπηροι. Τα στοιχεία έχουν κατατεθεί απολύτως τεκμηριωμένα στη Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και μαζί με όλα αυτά οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει διαρκή οικονομικό αποκλεισμό, που μετατράπηκε σε κυριολεκτικό οικονομικό στραγγαλισμό μετά το 1990, όταν η Κούβα έχασε τους πολιτικούς και οικονομικούς εταίρους της. Σήμερα έχουν επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό εξαιτίας του οποίου το πετρέλαιο στην Κούβα έχει στερέψει, η οικονομία έχει παραλύσει.
Οι ΗΠΑ δυσκολεύονται ωστόσο να επιτύχουν τον στόχο τους. Ο λαός αντέχει, ενώ η στρατιωτική εισβολή θα είχε υψηλό ανθρώπινο και πολιτικό κόστος. Το αμυντικό σύστημα της Κούβας στηρίζεται στην παλλαϊκή άμυνα. Προβλέπει ότι, ακόμη και αν ο εισβολέας κατορθώσει να καταλάβει το νησί, η αντίσταση του λαού θα συνεχιστεί σε κάθε γωνιά της χώρας. Η κυβέρνηση μοίρασε πρόσφατα συγκεκριμένες οδηγίες στον πληθυσμό για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Είναι ενδεικτικό ότι κατά την κρίση των πυραύλων το 1962 η εισβολή στο νησί δεν αποτέλεσε επιλογή καθώς το αμερικανικό Πεντάγωνο υπολόγιζε ότι θα είχε τουλάχιστον 25 χιλιάδες απώλειες.
Η κυβέρνηση της Κούβας καταβάλλει προσπάθειες να σπάσει τον αποκλεισμό αναπτύσσοντας οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες χώρες. Η θεμελιώδης στρατηγική της επιλογή είναι να διατηρήσει σε μέγιστο βαθμό την ενότητα και το μαχητικό πνεύμα του λαού σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Αν το εσωτερικό «μέτωπο» μείνει αρραγές, τότε η αμυντική ικανότητα της χώρας θα παραμείνει ισχυρή αλλά και οι οικονομικές της δυνατότητες θα μπορέσουν να αναπτυχθούν, έστω αργά αλλά σταθερά.
Το Κ.Κ. Κούβας πήρε γι’ αυτό την πρωτοβουλία και συνέλεξε 6.230.000 υπογραφές πολιτών (άνω των 16 ετών, εκείνων δηλαδή που έχουν το εκλογικό δικαίωμα) υποστήριξης προς την κυβέρνηση και αντίθεσης προς την επιθετικότητα των ΗΠΑ.
Πρόκειται για ένα ισχυρό μήνυμα με δεδομένο ότι το σύνολο του εκλογικού σώματος της Κούβας (άνω των 16 ετών) είναι 9.290.000. Στο δημοψήφισμα του 2019 για έγκριση ή απόρριψη του νέου Συντάγματος είχαν ψηφίσει «υπέρ» 6.810.000, ενώ το υπόλοιπο εκλογικό σώμα είτε απείχε είτε ψήφισε «κατά» (704.000) ή λευκό. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι υπάρχει υψηλότατο επίπεδο πολιτικής συσπείρωσης του λαού, παρά την κάποια κάμψη σε σχέση με το παρελθόν.
Η Ιστορία έχει δείξει, και το Ιράν το επιβεβαίωσε πρόσφατα, ότι ένας λαός και μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά τους μπορούν να νικήσουν. Η Κούβα είναι πολιορκημένη. Είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι της Καραϊβικής, αλλά δεν είναι εύκολο να πέσει στα χέρια των πολιορκητών. Κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενος άνθρωπος, καθένας που αντιστέκεται στη βαρβαρότητα, οφείλει να υψώσει τη φωνή του συμπαραστεκόμενος στον λαό της Κούβας, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι με το οικονομικό και πολιτικό του σύστημα.
Γιατί, εκτός των άλλων, πάντα πρέπει να αναρωτιόμαστε μήπως εμείς θα είμαστε κάποτε το επόμενο θύμα των ορέξεων κάποιου ισχυρού.
----------------------------------------------------------------------------------------------
Δημήτρης Καλτσώνης, Καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδ. Τόπος

Γιατί τρέχουν όλοι στο Πεκίνο


Το Πεκίνο καθιερώνεται πλέον ως πρωταγωνιστικός παράγοντας στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή

Μιχάλης Ψύλος

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου ήταν αποφασισμένοι να επιτεθούν ξανά στο Ιράν, αλλά οι Σαουδάραβες, το Κατάρ και τα  Εμιράτα αντιτάχθηκαν και τον σταμάτησαν. Νοιάζονται φυσικά για τα αναμενόμενα αντίποινα του Ιράν, μετά από μια νέα αμερικανο-ισραηλινή επίθεση, στις πετρελαϊκές τους εγκαταστάσεις.
Η αβεβαιότητα παραμένει φυσικά στον Κόλπο και στην παγκόσμια οικονομία, λόγω και του Στενού του Ορμούζ, που παραμένει κλειστό, επ` αόριστον.
Σε αυτόν τον κόσμο όπου το χάος κυριαρχεί, καθώς η παγκόσμια υπερδύναμη που –ακόμη είναι η Αμερική- δεν μπορεί να επιβάλει τη βούλησή της, ανατέλλει για τα καλά πλέον το αντίπαλο δέος: Η Κίνα.
Το Πεκίνο καθιερώνεται πλέον ως πρωταγωνιστικός παράγοντας στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή.
Μέσα σε μια εβδομάδα, ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζιπίνγκ φιλοξένησε τον πρόεδρο Τραμπ και τον Ρώσο ομόλογό του,  Βλαντιμίρ Πούτιν.

Νέο κέντρο ισχύος
Το Πεκίνο παρουσιάζεται ως το κέντρο ισχύος μιας νέας παγκόσμιας τάξης – ως ένα κράτος στο οποίο απευθύνεται η Ουάσιγκτον, όπως και η Μόσχα και πολλές άλλες μεγάλες χώρες ,εδώ και μήνες.  Από τον περασμένο Δεκέμβριο έχουν -μεταξύ άλλων -επισκεφθεί το Πεκίνο οι ηγέτες τεσσάρων άλλων χωρών της G-7: ο Γάλλος πρόεδρος, Εμμανουέλ Μακρόν, οι πρωθυπουργοί του Καναδά και της Βρετανίας, Μάρκ Κάρνεϊ και Κιρ Στάρμερ και ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς .
Κάτι που αντικειμενικά, ενισχύει την αίσθηση ότι το Πεκίνο αναδεικνύεται σε  παγκόσμιο κέντρο λήψης σημαντικών αποφάσεων σε αυτήν την ταραγμένη εποχή.

Ο συμβολισμός
Η διήμερη επίσκεψη του Πούτιν πάντως στην κινεζική πρωτεύουσα, αμέσως μετά την παρουσία του προέδρου Τραμπ, έχει έναν άλλο συμβολισμό.
Αν και είναι η 25η  επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στη Λαϊκή Δημοκρατία και η 40η συνάντησή του με τον «παλιό φίλο» Κινέζο ομόλογο του από το 2012 που ο Σι ανέλαβε την εξουσία, η παρουσία του στο Πεκίνο έρχεται σε μια στιγμή που φαίνεται να υποχωρεί η μονοπολική τάξη στον κόσμο. Σφραγίζει επίσης, την  αυξανόμενη πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ευθυγράμμιση Κίνας και Ρωσίας.
Σε μια περίοδο μάλιστα, που αναδύεται όλο και πιο σταθερά η νέα πολυπολική τάξη, στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατέχουν την εξέχουσα θέση.
Σι και Πούτιν θέλουν άλλωστε να στείλουν ένα μήνυμα «σταθερότητας» για έναν κόσμο χωρίς την ηγεσία των ΗΠΑ.
Κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν  αυτή την αφήγηση  Πεκίνου και Μόσχας ως γελοία, ενώ κάποιοι άλλοι να αναγνωρίσουν σε αυτή, τον πυρήνα μιας πραγματικότητας.

Αλλάζει η παγκόσμια ισορροπία
Μπορεί η Ρωσία να χρειάζεται την Κίνα πολύ περισσότερο από ό,τι το Πεκίνο την Μόσχα. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ισορροπία δυνάμεων στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, αλλάζει.
Πριν από 10 χρόνια για παράδειγμα, οι Κινέζοι ηγέτες εξακολουθούσαν να φλερτάρουν με τη φιλία των Ευρωπαίων. Σήμερα, ο Σι Τζιπινγκ δεν δίνει πλέον μεγάλη αξία στις ανταλλαγές με τις χώρες της ΕΕ.
Αντίθετα, βλέπει με ικανοποίηση να τον φλερτάρουν ο Τραμπ και ο Πούτιν, γιατί έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση,
Για χάρη του Τραμπ, ο Σι υποτίθεται πώς θα πείσει τους Ιρανούς να ανοίξουν το Στενό του Ορμούζ και να αποκηρύξουν τα πυρηνικά όπλα.
Ο Πούτιν, με τη σειρά του, δεν μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, χωρίς την κινεζική τεχνολογία. Για αυτό και αποτίουν φόρο τιμής στον «αυτοκράτορα», στο Πεκίνο.
Ο Σι κατέστησε άλλωστε  σαφές στον πρόεδρο  Τραμπ  ότι πρέπει να μείνει μακριά από την Ταϊβάν , αλλιώς τα πράγματα θα είχαν άσχημη κατάληξη. Οποιοσδήποτε άλλος Αμερικανός πρόεδρος θα είχε απορρίψει κατηγορηματικά αυτή την απειλή. Ο Τραμπ όμως υποχώρησε. Ο κόσμος αλλάζει μπροστά στα μάτια μας…

Παρασκευή 22 Μαΐου 2026

Ρούντι Ρινάλντι: Να ακούσουμε τις νέες γενιές σε μια χώρα με Υπαρξιακό Ζήτημα και εικόνα "ήττας"


Ο Ρούντι Ρινάλντι, από τους πρωτεργάτες του διαρκούς πανελλαδικά επιστημονικού- πολιτικού και κοινωνικού συνεδρίου για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στη τροχιά του 21ου αιώνα", διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" σε μια συζήτηση στον 98.4 για τα υπαρξιακά ζητήματα της χώρας, από τα εθνικά και δημογραφικά, στη καθημερινότητα και την παράλληλη πορεία ενός καρτελοποιημένου, όπως λέει, πολιτικού συστήματος όλων των εκφάνσεων. Ο ίδιος επικεντρώνεται στην ανάγκη ύπαρξης ενός κοινωνικού- πολιτικού κινήματος  με κατανόηση των ζητημάτων της Ελλάδας, με πολιτικό λόγο και σε μια λογική εκτός του παρηκμασμένου πολιτικού προσωπικού και της ανακύκλωσης του. Προτεραιότητα όπως λέει, το να ακούσουμε τη νέα γενιά κι όχι να τις επιρρίπτουμε ευθύνες ως κοινωνία, όταν εμείς έχουμε μετατρέψει σε τρόπο ζωής τις διάφορες ήττες μας, την ώρα που ακόμη και τώρα σε μια χώρα πολλαπλά εξαρτημένη αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί οι νέοι άνθρωποι φεύγουν από την χώρα και δεν ξαναγυρνάνε. 

Για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και για τα Ελληνοτουρκικά


Οι σχέσεις με την Τουρκία μάλλον εισέρχονται σε μια νέα περίοδο σχετικής ή εντονότερης όξυνσης.

Θέμης Τζήμας

Οι σχέσεις με την Τουρκία, οι οποίες εδώ και καιρό φαίνεται ότι δεν απασχολούν κανέναν ιδιαιτέρως στο ελληνικό κατεστημένο (όπως ούτε το Κυπριακό), μάλλον εισέρχονται σε μια νέα περίοδο σχετικής ή εντονότερης όξυνσης. Ο καταλύτης είναι το ερχόμενο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» αλλά οι αιτίες είναι βεβαίως πολύ δομικότερες και θεμελιωδέστερες.
Η αρχιτεκτονική διεθνώς και περιφερειακώς αλλάζει εδώ και χρόνια. Η αλλαγή αυτή συμπυκνώνεται και επιταχύνεται μέσα σε διάστημα εβδομάδων. Οι ΗΠΑ (χωρίς να έχουν καταρρεύσει) έχουν ηττηθεί στον Περσικό Κόλπο όπως και το Ισραήλ. Η ήττα είναι σήμερα που μιλούμε σαφής και συγκλονιστική. Αντί για πάτρωνας, οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε βαρίδιο για τις χώρες του Κόλπου. Η Σαουδική Αραβία υπογείως επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί εν μέρει από την πολιτική των δύο κρατών, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φλερτάρουν με μια (αυτοκαταστροφική) όξυνση με το Ιράν.
Το Ισραήλ πέρα από ένα στίγμα για την ανθρωπότητα λόγω της γενοκτονίας, είναι αδύνατον να νικήσει έστω και στη Γάζα. Πολύ περισσότερο στον Λίβανο και εναντίον του Ιράν. Τα drones με οπτικές ίνες τα οποία έχει εντάξει η Χεζπολάχ στο οπλοστάσιό της από κοινού με τις μαχητικές της ικανότητες και με το ηθικό της, έχουν φέρει τις Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις σε κατάσταση καθήλωσης και αδιεξόδου. Τα πολυδιαφημισμένα οπλικά συστήματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποδεικνύονται πανάκριβα, δύσκολα αναπληρώσιμα και ανεπαρκή ως προς την προστασία την οποία υποτίθεται ότι παρέχουν. Ο υπερκοστολογημένος «Σιδερένιος Θόλος», αν δεν υπήρχε η διαρκής τροφοδοσία από τις ΗΠΑ, θα είχε κορεστεί και καταρρεύσει λίγες εβδομάδες μετά την 7η Οκτωβρίου.
Η επίσκεψη Τραμπ στο Πεκίνο έδειξε τη συντελούμενη μεταβολή της ισχύος με προφανή τρόπο. Η παγκόσμια και περιφερειακή ηγεμονία των ΗΠΑ, τελειώνει. Όσοι αγόραζαν προστασία από τις ΗΠΑ, θα έπρεπε να ετοιμάζονται για πολλές και οδυνηρές εκπλήξεις.
Η Τουρκία προετοιμάζεται εδώ και χρόνια για μια κατάσταση όπως αυτή που διαμορφώνεται. Για την εποχή η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, της υποχώρησης της ισχύος των ΗΠΑ ή και της απόσυρσής τους από την περιοχή. Ξέρει ότι τόσο οι ΗΠΑ είναι αποδυναμωμένες και επομένως τη χρειάζονται και ότι οι ανταγωνιστές της στην περιοχή (Ρωσία και Ιράν) είναι απασχολημένοι σε άλλα μέτωπα, οπότε η ίδια μπορεί να προβάλλει εντονότερα τον νέο- οθωμανικό τρόπο διαμόρφωσης των στοχεύσεών της. Αυτό κάνει ακριβώς με το φημολογούμενο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία και θα το αξιοποιήσει. Το Ιράν διεξάγει υπαρξιακό πόλεμο. Τώρα η Τουρκία έχει το καλύτερο παράθυρο ευκαιρίας προκειμένου να προβάλει πιο ξεκάθαρα παρά ποτέ το νεοοθωμανισμό της.
Ο καλύτερος μάλιστα επιταχυντής προκειμένου η Τουρκία να κατευθυνθεί προς διεύρυνση των συμμαχιών της αλλά και κυρίως προς τη βελτίωση των εγχώριων δυνατοτήτων της ιδίως σε ό,τι αφορά την πολεμική της βιομηχανία, ήταν οι κυρώσεις για το πρόγραμμα F-35. Πρόκειται για άλλη μια περίπτωση κατά την οποία οι κυρώσεις των ΗΠΑ υπήρξαν ευεργετικές για αυτόν που τις υπέστη, ενώ οι υποτίθεται ευνοημένοι -βλ. Ελλάδα και Κύπρος- απλώς εξαρτηθήκαμε ακόμα περισσότερο από (τις φαντασιώσεις μας για) τις ΗΠΑ με αποτέλεσμα να καταστούμε ακόμα πιο αδύναμοι.
Μάλιστα, ακόμα και τώρα που οι εξελίξεις σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο κραυγάζουν για την ανάγκη αλλαγής διεθνούς πολιτικής και αμυντικού προσανατολισμού του Ελληνισμού, το κατεστημένο μας εξακολουθεί την ίδια κερδοφόρα για το ίδιο πολιτική με απόλυτη αδιαφορία ως προς τις πραγματικές ανάγκες Ελλάδας και Κύπρου, ως κοινωνικών και κρατικών σχηματισμών. Εξακολουθεί να σχεδιάζει αμυντικά προγράμματα υλοποίησης σε βάθος 12ετίας με κομβικό τον ρόλο των ξένων εταιρειών και συμπληρωματικό μόνο εκείνο των εγχωρίων, ενώ επιμένει να κρατά την πατρίδα μας σε καθεστώς αποικίας. Πανάκριβα οπλικά συστήματα, εξάρτηση από ξένες εταιρείες και δυνάμεις, πατρωνία από ΗΠΑ, μια Ελλάδα ως στρατηγικός χώρος του Ισραήλ, ενταφιασμός του δόγματος ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας και Κύπρου, πολιτική παρακολουθηματική προς την Τουρκία, εχθρότητα προς τον παγκόσμιο Νότο, υποτίμηση και άγνοια ως προς ιστορικώς φιλικούς λαούς και κυβερνήσεις (Ιράν, Παλαιστίνη, Ρωσία, Κίνα) στείρος Ευρωατλαντισμός εν είδει εθνικής εμμονής και ad hoc, υποκριτική επίκληση του διεθνούς δικαίου, μεταπρατική και παρασιτική οικονομία.
Ο Ελληνισμός εκπλήσσεται από τις μεταβολές της τουρκικής πολιτικής επειδή θέλει το κατεστημένο του να εκπλήσσεται, όπως ακριβώς συνέβη με τη «Διακήρυξη των Αθηνών». Με μια κακοστημένη πολιτική απάτη κατ’ εντολή των ΗΠΑ και με εντελλόμενο τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο πλαίσιο της οποίας νομιμοποιήσαμε εκ νέου τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, όπως είχαμε κάνει και με τις συμφωνίες του Ελσίνκι παλιότερα. Ενώ μάλιστα, όλη η πολιτική του κατεστημένου αποτυγχάνει, η αποτυχία της επιχειρούν να την ενισχύσει ακόμα περισσότερο. Ακόμα στενότερη η σχέση με το κράτος-γενοκτόνο του Ισραήλ. Ακόμα στενότερη εξάρτηση από αυτό παρότι γνωρίζουμε ότι δεν έχει στηρίξει κανέναν «σύμμαχό» του ποτέ και ότι λειτουργεί με όρους ακραίας παρεμβατικότητας σε όποιο κράτος συμμαχεί μαζί του, τοποθετώντας κατεστημένα τα οποία δρουν μόνο προς όφελος του Ισραήλ. Ο αντεθνικώς δρων στην ελληνική περίπτωση είναι το κατεστημένο μας: ξενόδουλο, ολιγαρχικό, μιζαδόρικο, μαφιόζικο. Μόνο ο λαϊκός πατριωτισμός μπορεί να μας σώσει.

Υποκλοπές: ο εξευτελισμός του κράτους δικαίου και των θεσμών συνεχίζεται


Οι υποκλοπές παραμένουν σκιά στη δημοκρατία μας. Και ο τρόπος που το χειρίζεται η Νέα Δημοκρατία και οι παρατρεχάμενοι απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα

γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Κάποιες φορές χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα. Η υπόθεση με τις υποκλοπές δεν είναι απλώς ένα ατόπημα μιας κυβέρνησης. Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια λογική «περασμένα, ξεχασμένα».
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα κυβερνητικής θεσμικής παραβατικότητας στην Ευρώπη.
Γιατί πολύ απλά αφορά το γεγονός ότι το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο προσωπικός πολιτικός μηχανισμός του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, φέρεται να συντόνισε μέσω της ΕΥΠ, της οποίας είχε τον άμεσο έλεγχο, και αργότερα μέσω παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, που προμήθευσε εταιρεία τα στελέχη της οποίας είχαν σχέσεις με κυβερνητικά στελέχη, συμπεριλαμβανομένου του γενικού γραμματέα (και ανιψιού) του πρωθυπουργού Γρηγόρη Δημητριάδη, τη συστηματική παρακολούθησε υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων, με σκοπό να ελέγχει τις κινήσεις τους, συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειας να μαζεύει στοιχεία για τους «κρατάει».
Αφορά, ακόμη, το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση έχει αρνηθεί όχι μόνο να αναλάβει την ευθύνη για αυτό το μεγάλο πλήγμα στο κράτους δικαίου στη χώρα, αλλά και έχει αξιοποιήσει τόσο την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει όσο και το γεγονός ότι ελέγχει τη διαδικασία διορισμού της ηγεσίας της δικαιοσύνης, για να εξασφαλίζει ασυλία και ατιμωρησία για αυτό το σκάνδαλο.
Και αφορά, τέλος, το γεγονός ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης όχι μόνο δεν προσπάθησε να διαλευκάνει αυτή την υπόθεση και να αναδείξει το πρόβλημα, όχι μόνο κατ’ επανάληψη αρχειοθέτησε την υπόθεση, αλλά και αρνείται να εξηγήσει επί της ουσίας γιατί δεν προσπαθεί να την ερευνήσει, παρότι και το Μονομελές Πρωτοδικείο που δίκασε και καταδίκασε πρωτόδικα τους ιδιώτες εμπλεκόμενους κατάφερε να αποκαλύψει σημαντικές πλευρές της και να υποδείξει προς τα πού έπρεπε να στραφεί η έρευνα.
Αυτό δείχνει πόσο σημαντικό είναι το θέμα και πόσο προκλητική η συνεχιζόμενη άρνηση διερεύνησης. Κάτι που φάνηκε και στην παρουσία του σημερινού επικεφαλής της ΕΥΠ, κ. Θεμιστοκλή Δεμίρη, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής όπου προκλητικά αρνήθηκε να δώσει εξηγήσει στο γιατί παρακολουθήθηκε από την ΕΥΠ για λόγους εθνικής ασφάλειας ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Δηλαδή, ο επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ένας αξιωματούχος που λογοδοτεί στη Βουλή, αρνήθηκε να δώσει πειστικές απαντήσεις ως προς το γιατί η υπηρεσία του παρακολουθούσε ένα πολιτικό στέλεχος που σήμερα είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, περιφρονώντας με τη στάση του και τη Βουλή και επί της ουσίας τις βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Και εδώ δεν μπορεί παρά να σταθεί κανείς στη στάση του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη. Γιατί ενώ δεν έχει κάνει κάποια παρέμβαση υπέρ του κράτους δικαίου σε σχέση με τις υποκλοπές και έχει ακολουθήσει πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα, εντούτοις όταν από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ (και άλλων κομμάτων) έγινε ενημέρωση στους δημοσιογράφους για την απαράδεκτη στάση του κ. Δεμίρη και την άρνησή του να απαντήσει στα ερωτήματα των βουλευτών, το μόνο που είχε να δηλώσει ήταν ότι θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες σε όσους υποτίθεται ότι παραβίασαν τον απόρρητο χαρακτήρα της συνεδρίασης, παραβλέποντας βέβαια να πει ότι το απόρρητο αφορά την προστασία απόρρητων πληροφοριών που είναι σημαντικές για την εθνική ασφάλεια και καθόλου δεν καλύπτει την ενημέρωση για την άρνηση κρατικών αξιωματούχων να απαντήσουν σε εύλογες ερωτήσεις βουλευτών, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Την ίδια ώρα είχαμε και την άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να προσέλθει στη Βουλή επικαλούμενος προηγούμενη απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε ότι το να προσκαλούνται στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας παραβιάζει την αρχή της διάκρισης των εξουσιών.
Χωρίς να θέλω να μπω στην νομική ουσία του ζητήματος – αν και αξίζει να σημειωθεί ότι και η σχετική πρόβλεψη του Κανονισμού της Βουλής δεν έγινε από ανθρώπους που αγνοούν τη διάκριση των εξουσιών – δεν μπορώ παρά να σταθώ στο γεγονός ότι ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός της χώρας, που σίγουρα δεν συντονίστηκε με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» όταν αρχειοθέτησε ξανά την υπόθεση των υποκλοπών, θα μπορούσε προσερχόμενος στη Βουλή να εξηγήσει αυτή την επιλογή και με αυτόν τον τρόπο να αποκαταστήσει το κύρος της Δικαιοσύνης που έχει πληγεί σοβαρά το τελευταίο διάστημα.
Με μια τέτοια στάση αυτό που μένει στο τέλος είναι η αίσθηση μιας κυβέρνησης που «πιστώνεται» παρακολουθήσεις ακόμη και δικαστικών και έχοντας τον τελικό λόγο στην επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης, απλώς την χειραγωγεί, εξασφαλίζοντας ότι όσες και όσοι αναλαμβάνουν αυτήν την ηγεσία την κρίσιμη στιγμή θα της προσφέρουν ασυλία.
Σε τελική ανάλυση, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη δικαιοσύνη.
Όλα αυτά δείχνουν ότι το πρόβλημα παραμένει μεγάλο και η χώρα αντιμέτωπη με μια κρίση που αφορά τον πυρήνα της λειτουργίας των θεσμών, με ευθύνη της κυβέρνησης και του τρόπου που αντιμετωπίζει την κυβερνητική εξουσία ως τρόπαιο και αποκλειστικό προνόμιο που δεν έχει καμιά διάθεση να το μοιραστεί, ούτε και να το παραχωρήσει εύκολα. Γι’ αυτό το λόγο και «φροντίζει» σε κάθε καμπή απλώς να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάει ότι η αναπόφευκτη έξοδός από την εξουσία στις επόμενες εκλογές, όποτε και εάν γίνουν, θα σημαίνει ότι αυτά τα ερωτήματα επιτέλους θα απαντηθούν και οι ευθύνες θα αποδοθούν.
Πηγή: www.in.gr

O αργός θάνατος της δημοκρατίας


του Μανώλη Κοττάκη

Διάβασα προχθές ότι οι δημοσκόποι μας, που άρχισαν να απειλούν και με αγωγές τους πολιτικούς αρχηγούς, μελετούν την πιθανότητα να αφαιρέσουν την πρόθεση ψήφου από τις μετρήσεις τους και να την αντικαταστήσουν από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής. Άκουσα χθες τον πρόεδρο του Χαμόγελου του Παιδιού να ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να μεταδοθεί από τα μέσα ενημέρωσης η επιστολή της κοπέλας που αυτοκτόνησε και έλεγε το συγκλονιστικό ότι «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Το επιχείρημά του υπέρ της απαγόρευσης; Ότι η αναπαραγωγή δημιουργεί «μιμητισμό» και θα αρχίσουν οι νέοι να πέφτουν από τα μπαλκόνια, όπως κάποτε «ο Μιμίκος και η Μαίρη στης Ακρόπολης τα μέρη». Άκουσα τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να επιχειρηματολογεί προχθές σε τηλεοπτικό σταθμό υπέρ της άρσης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Αίτημα το οποίο ανέπτυξαν στον επίτροπο κράτους δικαίου, που επισκέφθηκε προχθές την Αθήνα, ο υφυπουργός Παύλος Μαρινάκης και ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος. Όπως ακριβώς επετεύχθη στην Ελλάδα, μοναδική σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, η άρση της ανωνυμίας για τους μάρτυρες δημόσιου συμφέροντος που καταγγέλλουν διεφθαρμένους στη Δικαιοσύνη. 
Όλες οι ανωτέρω περιπτώσεις συνιστούν την ομολογία ενός χρεοκοπημένου συστήματος που έχει χάσει τον έλεγχο και αλλάζει πανικόβλητο τους κανόνες, με απαγορεύσεις, περιορισμούς, άρσεις μήπως και τον κερδίσει ξανά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον αργό θάνατο μιας δημοκρατίας που διορίζει, κλέβει, ακούει, συγκαλύπτει, κουκουλώνει, επιδοτεί, περιφρονεί, δολοφονεί αλλά παραμένει αγέρωχη με ύφος Κιμ Ιλ Σουνγκ. 
– Με συγχωρείτε! Μια ζωή οι δημοσκόποι μετρούν την πρόθεση ψήφου και τους αναποφάσιστους. Και μεθοδεύουν κάποιοι σήμερα, μετά το περίεργο της κατάργησης της «παράστασης νίκης», να την αντικαταστήσουν με την εκτίμηση εκλογικής επιρροής σκέτη; Με τη μαντεψιά; Καθώς ο φιλελεύθερος Κιμ Ιλ Σουνγκ φοβάται ότι η διαρκής μετάδοση των χαμηλών ποσοστών της πρόθεσης ψήφου δημιουργεί «ιδεασμό» στο εκλογικό σώμα; Ας γίνει σαφές: Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι χαλαρά όπως στην προηγουμένη του 2023, που μόνο ένας, ο Στράτος Φαναράς, «έπιασε» τη διαφορά όπως την είχε «πιάσει» και το μακρινό 2000, τότε που μερικές χιλιάδες ρωσόφωνοι, οι οποίοι δεν περιλαμβάνονταν στις μετρήσεις, προκάλεσαν τη νοθευμένη διαφορά των 70.000 ψήφων μεταξύ του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και της Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή. Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι περίπλοκα και ούτε… ο αλγόριθμος της Singular μπορεί να τα καταφέρει απολύτως. Θυμίζουμε, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις για όσα γράφουμε, ότι στις ευρωεκλογές του 2024 ούτε επί πραγματικών ψήφων έγινε σωστή πρόβλεψη. Εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος της εταιρίας στο υπουργείο Εσωτερικών και προέβλεψε με βάση την «προβολή» του αλγόριθμου ότι η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου δεν θα καταλάβει έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Και όμως κατέλαβε. Ο… αλγόριθμος έπεσε έξω. Με όλη τη συμπάθεια, λοιπόν, προς ανθρώπους που γνωρίζω δεκαετίες, η γνώμη μας είναι η εξής: Προσοχή, μην εξευτελιστείτε όπως οι Βρετανοί συνάδελφοί σας προχθές, που, για να κρύψουν την εκτίναξη των ποσοστών του Φάρατζ και τη συντριβή των Εργατικών του Στάρμερ, προέβλεπαν άνοδο των… Πρασίνων. Προσέξτε, γιατί, αν τυχόν κάτι δεν πάει καλά και ο κόσμος σάς στείλει στον «κουβά», για να χρησιμοποιήσω την αγαπημένη ιπποδρομιακή έκφραση των φιλελευθέρων του Μαξίμου, στο μέλλον, όταν μια εταιρία ανακοινώνει αποτελέσματα δημοσκοπήσεων, θα νομοθετηθεί να γράφει δίπλα στα ποσοστά των κομμάτων τα συμβόλαιά της με το κράτος και με τους ιδιώτες. Και αν πληρώνεται από τα μπάζα, θα αναγράφονται και τα μπάζα. 
– Με συγχωρείτε! Αφού εκμεταλλευτήκατε επί μία ολόκληρη επταετία την ανωνυμία των τρολ του διαδικτύου, κάποια από τα οποία, όπως απεδείχθη από τις λίστες του ΕΦΚΑ, μισθοδοτούνταν από τη Ν.Δ. ή από τους μίστερ Blue Eyes, θυμηθήκατε τώρα να άρετε την ανωνυμία; Τώρα που ξεγύμνωσε τα καθοδηγούμενα τρολ, απότακτους αστυνομικούς, συμβούλους υπουργών η ελληνική Δικαιοσύνη; Θυμηθήκατε να άρετε την ανωνυμία επειδή πλέον οι λογαριασμοί που σας αντιπολιτεύονται είναι περισσότεροι από όσους σας συμπολιτεύονται; Τι ωραίοι σκοποί. Επωνύμως οι χρήστες θα είναι, αυτοί και οι οικογένειές τους, ευκολότεροι στόχοι για το κράτος των υποκλοπών και των λοιπών μεθόδων.
– Με συγχωρείτε! Μας είναι αδύνατον να προσπεράσουμε την ωμή παρέμβαση στις ελευθερίες της πληροφόρησης και της έκφρασης. Αδύνατον να ξεχάσουμε το αίτημα να παραμένει η κοινωνία στο σκοτάδι για τους λόγους που «πέφτουν» τα παιδιά από τις πολυκατοικίες σαν τα κοτόπουλα και αυτοκτονούν για να μην εκτίθεται με τις ανεπάρκειές της η Πολιτεία. Γεγονός που η Πολιτεία ήξερε καλά, άλλωστε, αλλά απέκρυπτε συστηματικά, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο πρόεδρος της συγκεκριμένης ΜΚΟ, που ζητά λογοκρισία στις ειδήσεις, έδωσε στη δημοσιότητα αμέσως μετά την πτώση των μαθητριών αναλυτικά στοιχεία για πάνω από 700 αυτοτραυματισμούς νέων. Ας γίνει σαφές επίσης: Επικίνδυνες δεν είναι οι ειδήσεις. Επικίνδυνες είναι οι κυβερνήσεις, οι πολιτείες και οι κοινωνίες που θάβουν τα προβλήματα μέσα στη σιωπή για να μην παραδεχτούν τις χρεοκοπίες τους. 
Συμπερασματικά: Αν καταλαβαίνουμε καλά, η νέα απαίτηση όλων όσοι δίνουν μάχες οπισθοφυλακής για νέες συρρικνώσεις δικαιωμάτων είναι να ενημερωνόμαστε, με τη συναίνεσή μας στις απαγορεύσεις και τις νέες μεθοδεύσεις για το άρθρο 14 του Συντάγματος, μόνο για όσα κρίνει η εξουσία ότι είναι τάχα προς το συμφέρον μας. Κατ’ ουσίαν, προς το συμφέρον της ιδίας. Πρόκειται για την ατζέντα του υποψήφιου αντιπροέδρου των Δημοκρατικών Τιμ Γουόλς στις τελευταίες προεδρικές εκλογές και για την ατζέντα της τρέχουσας προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπέρ της περιστολής των ελευθεριών της έκφρασης και της πληροφόρησης. Ο πρώτος το δήλωσε και ανοιχτά. Είναι, βεβαίως, πιο «βελούδινο» και πλέον ανεπαίσθητο από τη σφραγίδα του λογοκριτή της δικτατορίας «αποφασίζομεν» και «διατάσσομεν», αλλά καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα. Αποφασίζομεν να μη μαθαίνετε την πρόθεση ψήφου. Αποφασίζομεν ότι η φράση της μαθήτριας «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα» δεν είναι… για εσάς. Αποφασίζομεν τώρα που ο «Ζούκοφ» έμεινε γυμνός και έπονται επόμενοι να σας απογυμνώσουμε όλους, μην τυχόν και μάθετε τα τρολ μας. Εκτός, όμως, από αυτά που αποφασίζετε εσείς, υπάρχουν και αυτά που αποφασίζουν οι πολίτες για εσάς και καλό είναι να τα λαμβάνετε υπόψη. Στην πανδημία νομοθετήθηκε το ποινολόγιο του facebook για όσους αμφισβητούσαν τα εμβόλια, ιατροί ήταν, ιερείς ήταν, δημοσιογράφοι ήταν. Τους ασκήθηκαν ποινικές διώξεις. Σύρθηκαν στα δικαστήρια. Αθωώθηκαν όλοι πανηγυρικά. Και κάποιος που λέει ότι είναι ο πρωθυπουργός έκανε μετά δημόσια αυτοκριτική για την αστοχία αυτής της διάταξης που ποινικοποιούσε την ελεύθερη έκφραση στο διαδίκτυο. Ευχόμαστε να μη χρειαστεί να κάνετε πάλι αυτοκριτική. 
Κάτι τελευταίο ως «δώρο»: Εάν η αλήθεια κυκλοφορούσε ελεύθερη από τα καθιερωμένα κανάλια ενημέρωσης και όχι ως φάρμακο σε έλλειψη, ο κόσμος δεν θα έψαχνε να τη βρει στο ΤikΤok, στο facebook και στο X απαγορευμένο καρπό σε «Κρυφό Σχολειό». Και εσείς δεν θα χρειαζόταν να νομοθετείτε περιορισμούς. Αλλά, αν κυκλοφορούσε ελεύθερη, θα ήσασταν φιλελεύθεροι. Τώρα είστε απλώς εξουσιαστές. Η χειρότερη μορφή ακραίου πολιτικού φονταμελισμού.
Πηγή: www.antinews.gr

Πέμπτη 21 Μαΐου 2026

Εδώ Υπήρχε η Γάζα • Πριν και Μετά το 2023


Παραγωγή: Δημήτρης Παναγούλης, δημοσιογράφος

Ποια η διαφορά;
Ένα δημοσιογραφικό βίντεο διάρκειας 5 λεπτών παρουσιάζει την εικόνα της Γάζας πριν και μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς από το 2023, μέσα από αρχειακό υλικό διεθνών ειδησεογραφικών δικτύων.
Στις 3 Ιουνίου 1941, οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής κατέστρεψαν ολοσχερώς το χωριό Κάνδανος στα Χανιά της Κρήτης, αφήνοντας πίσω τους μια μαρμάρινη επιγραφή να θυμίζει τη θηριωδία: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος». Στη Γάζα, η επιγραφή δεν έχει τοποθετηθεί ακόμα.
Το 1826, η πολιορκία και η λιμοκτονία του Μεσολογγίου ενέπνευσαν τον εθνικό ποιητή Διονύσιο Σολωμό να γράψει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Οι στίχοι του υμνούν το μεγαλείο των λαών μπρος στην Ελευθερία και στο Θάνατο, ντύνοντας μουσικά το βίντεο μέσα από μια ξεχωριστή ελληνοαραβική εκτέλεση.

Η νίκη και η φιέστα

Eτοιμοι να πανηγυρίσουμε το 14ο πρωτάθλημα της μεγάλης μας αγάπης

Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα

Το ρολόι έδειχνε 16:37. Εβαλα το κράνος μου, κούμπωσα το φερμουάρ του μπουφάν μου και ανέβηκα στη μηχανή. Μέσα σε 15 λεπτά, ήμασταν στη Νέα Φιλαδέλφεια, έτοιμοι να πανηγυρίσουμε το 14ο πρωτάθλημα της μεγάλης μας αγάπης. Της ομάδας που μας κερνάει περισσότερες πίκρες παρά χαρές όλα τα χρόνια της ύπαρξής μας. 
Τέτοια μέρα δεν μπορούσα να μην τον σκεφτώ. Τι θα έκανε σήμερα; Θα είχε ένα τεράστιο χαμόγελο που θα έκανε το κιτρινισμένο από τα τσιγάρα μουστάκι του να δείχνει προς τα πάνω. Ο Αντρέας ήταν ο άνθρωπος που με μεγάλωσε και με έκανε ΑΕΚ. Μαζί είδαμε δεκάδες ματς. Με έπαιρνε αγκαλιά όταν έκλαιγα και εγώ του φώναζα όταν έβριζε τον Γεωργέα. Ηταν σίγουρα ρομαντικός. Ναι, είχε συνδέσει την ομάδα του με την πολιτική, αλλά με έναν περίεργο τρόπο. Σε όλη τη φιέστα, τον σκεφτόμουν. Θα του άρεσε; Οχι. Θα εγκατέλειπε; Ποτέ. Ετσι έμεινα κι εγώ. Μέχρι το τέλος. Μέχρι να αδειάσει το γήπεδο. Κι ας μη μου άρεσε.
Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου του 2007 ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ξαπλωμένος, σχεδόν μισός, σε ένα κρεβάτι στο «Σωτηρία». Με κοίταξε συνωμοτικά και μου έδειξε το συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι του. Είχε μέσα 20 ευρώ. «Πάρ’ τα, τα φύλαξα για να πας στο γήπεδο, να δεις την ΑΕΚάρα» μου είπε. Και πήγα. Και πηγαίνω ακόμα. Την Κυριακή πήγα και για αυτόν

Γιατί το σύστημα… σπρώχνει τον Τσίπρα


του Γιώργου Χαρβαλιά

Προ ολίγων ημερών ο πολυπράγμων Σπυρίδων Γεωργιάδης, ο γνωστός Άδωνις δηλαδή, σε μία από τις καθιερωμένες τηλεοπτικές παρλάτες του, διακινδύνευσε με σιγουριά την πρόβλεψη ότι στις επόμενες εκλογές δεν θα έρθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, αλλά το μόρφωμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» που θα συνθέσει ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Σπυρίδων-Άδωνις διατύπωσε τη μαντεψιά του με απόλυτη βεβαιότητα ειδικού, διανθίζοντάς τη με ενθουσιώδεις χειρονομίες, γκριμάτσες και μορφασμούς, αλλά και τους γνώριμους άναρθρους αλαλαγμούς στους οποίους επιδίδεται εσχάτως όταν περιέρχεται σε κατάσταση συγκινησιακής φόρτισης.
Ασφαλώς χρήσιμο θα ήταν να επισκεφθεί ένα από τα νοσοκομεία τα οποία εποπτεύει, προκειμένου να πάρει μια διάγνωση για τα διαδοχικά συγχυτικά επεισόδια, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι ο χρησμός του υπουργού-κονφερασιέ δεν αποτελεί ξεκούδουνη πολιτική πρόγνωση, η μία από τις συνήθεις μπαλάφες που ξεστομίζει. Αντιθέτως, αντανακλά και μεταφέρει απολύτως αξιόπιστα τον ευσεβή πόθο του Μεγάρου Μαξίμου.
Το πλασάρισμα Τσίπρα στη δεύτερη θέση των αποτελεσμάτων της κάλπης βολεύει τον Μητσοτάκη για μια σειρά λόγων. Βολεύει παραλλήλως και το σύστημα εξουσίας που διαπλέκεται με τον Μητσοτάκη και ωφελείται από την παραμονή του στη πρωθυπουργία. Ένα σύστημα οικονομικών συμφερόντων, ολιγαρχικής ελίτ και σιτιζόμενων από ευρωπαϊκά προγράμματα τεχνοκρατών με προνομιακές προσβάσεις σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, σε δημοσκοπικές εταιρίες, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και σε άλλους πυλώνες διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.
Αυτό ακριβώς το σάπιο κατεστημένο της Μεταπολίτευσης σπρώχνει «με τα μπούνια», όπως θα έλεγε ο λαός, τον Τσίπρα για να αποτελέσει ένα περιορισμένης εκλογικής ισχύος «κεντροαριστερό» αντίβαρο του Μητσοτάκη. Με επίδοση, αρκετά υψηλή για να ξεπεράσει, έστω και στο νήμα, το ΠΑΣΟΚ και να επιφέρει νομοτελειακά τη διάσπασή του, αλλά όχι επαρκή για να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας.
Κοινό μυστικό είναι ότι ο Αλέξης, μετά τον… αναβαπτισμό του στη κολυμβήθρα της… μεταμέλειας, έχει δώσει διαπιστευτήρια υπακοής μέσω και έξω από τη χώρα. Το ίδιο το βιβλίο, που χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για την πολιτική του επιστροφή, διαπνέεται από μια λογική ψύχραιμης αποτίμησης λαθών του παρελθόντος και της επιθυμίας του να τα διορθώσει. Αρκεί μόνο να του επιτρέψουν να ονομάζεται… αριστερός.
Αυτό αρέσει στο σύστημα γιατί κατασκευάζει ανέξοδα ακόμα έναν θεσμικό συνομιλητή, ο οποίος μπορεί για ξεκάρφωμα να παριστάνει τον ακηδεμόνευτο «φίλο του λαού», αλλά να διαβουλεύεται με τους ολιγάρχες από την πίσω πόρτα. Αυτή τη δυνατότητα δεν την προσφέρει ο Ανδρουλάκης. Στερείται επικοινωνιακού χαρίσματος και μοιάζει απόμακρος και δυσπρόσιτος. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, και κάποιους που τον ξέρουν καλά, έχει και μία απέχθεια προς τους βαρόνους των media, με τους οποίους δεν θέλει να έχει πολλά πολλά. 
Αυτό είναι ένα σημαντικό μειονέκτημα για έναν πολιτικό αρχηγό στη σημερινή Ελλάδα. Ο Ανδρουλάκης επιπρόσθετα είναι και απρόβλεπτος, γιατί μέσα στην τραχύτητα που τον χαρακτηρίζει είναι πολύ δύσκολο να τον ψυχολογήσεις. Κι αυτό δεν αρέσει στα αστικά σαλόνια.
Το δεύτερο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη, στα μάτια πάντα των πανίσχυρων υποστηρικτών του σημερινού πρωθυπουργού, είναι και το δυνάμει πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ σε αυτή την εκλογική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί μια πιο «νορμάλ» εναλλακτική  λύση για το αστικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας και του λεγόμενου «κεντρώου χώρου». Στο συγκεκριμένο κόμμα θα μπορούσαν να καταφύγουν πολύ πιο εύκολα οι απογοητευμένοι της Ν.Δ., που έχουν απηυδήσει με τον Μητσοτάκη και αναζητούν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς όμως δομικές αναταράξεις και περίεργες στραβοτιμονιές. Στη συνείδησή τους το ΠΑΣΟΚ δεν αποτελεί «ανεξερεύνητο έδαφος» και το πείραμα της συγκυβέρνησης έχει δοκιμαστεί. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ενισχύσει και το πατριωτικό του προφίλ με τη μεταγραφή Φαραντούρη. Παρά όσα εύκολα ελέχθησαν, ο υπερκινητικός ευρωβουλευτής έχει προσδώσει εθνικά ανακλαστικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, βομβαρδίζοντας την Κομισιόν με ερωτήσεις για την επιθετικότητα της Τουρκίας, που συνυπογράφουν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρω-ομάδας του κόμματος. Η δραστηριοποίηση του και σε καυτά κοινωνικά ζητήματα, όπως η ληστεία των funds εις βάρος δανειοληπτών, εγείρει στους παλαιότερους μνήμες του «φιλολαϊκού – πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και αντισταθμίζει ως ένα βαθμό σοβαρά λάθη, όπως ο αναίτιος εξοστρακισμός στελεχών με διακριτό πατριωτικό αποτύπωμα (Χάρης Καστανίδης).
Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μάλλον δεν εξαφανίζεται. Κουτσά στραβά περπατάει. Κι έχει στις τάξεις του μια ομάδα μορφωμένων νέων στελεχών σε μάχιμες ηλικίες (ενδεικτικά: Χρηστίδης, Μάντζιος, Δουδωνής, Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Καρχιμάκης, Γκλαβίνας), που σίγουρα ξεχωρίζουν από τον μέσο όρο των απαίδευτων επαρχιωτόπουλων και των Μαυρογιαλούρων της Νέας Δημοκρατίας.
Η πολιτική επιβίωση του Ανδρουλάκη, όμως, είναι και ο σημερινός εφιάλτης του Μητσοτάκη. Γιατί ενδεχόμενο πλασάρισμα του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση με αξιοπρεπές ποσοστό δημιουργεί θετικό πρόκριμα εκλογικής αποδοχής και για έναν επαναληπτικό εκλογικό γύρο.
Η στρατηγική Μαξίμου και… χορηγών, «θέλουμε τον Τσίπρα δεύτερο», είναι χωρίς καμία αμφιβολία η στρατηγική ενός επαναληπτικού γύρου εκλογών. Εκεί προσβλέπει το επιτελείο του Μητσοτάκη. Στον πρώτο γύρο της αναμέτρησης, πιθανότατα το ερχόμενο φθινόπωρο, τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας αναμένονται επικίνδυνα χαμηλά, ίσως και κάτω από 25%, γεγονός που δημιουργεί αναπότρεπτη προσφυγή σε δεύτερες κάλπες. Αν μεν έχει αναδειχθεί δεύτερο κόμμα ο Τσίπρας, χαράς ευαγγέλια για τους Kyriakistas. Γιατί απλούστατα ποτέ δεν θα μπορέσει να καταστεί επικίνδυνος. Το έχουμε ξαναγράψει: Ένας πολιτικός που έχει περάσει από θέση εξουσίας, έχει αποδοκιμαστεί ηχηρά και επανέρχεται στις κάλπες με 60% αρνητικές γνώμες, εκ των οποίων πάνω από τις μισές εκφράζονται από σκληρούς haters, δεν μπορεί με ρεαλιστικούς όρους να προσδοκά την επιστροφή του στην εξουσία. Αλλά τη ζημιά θα την κάνει.
Αν το ΠΑΣΟΚ περιοριστεί στην τρίτη θέση, θα βυθιστεί σε κύκλο εσωστρέφειας με πιθανότερο επακόλουθο τη διάσπασή του, από την οποία θα επωφεληθεί με μεταγραφές και η Ν.Δ. (είναι πολλοί οι επίδοξοι… Λοβέρδοι με πρώτη και καλύτερη την «αυτοδημιούργητη» της Κοζάνης). Αντίθετα, ο Τσίπρας μετά τις πρώτες θριαμβολογίες περί comeback θα ξυπνήσει όλα εκείνα τα ανακλαστικά τρόμου στους νοικοκυραίους του κεντρώου χώρου, που ελλείψει εναλλακτικής θα σπεύσουν να συνταχθούν με τον Μητσοτάκη. Εν όψει ακυβερνησίας και ανάγκης δεύτερης προσφυγής στις κάλπες, η κινδυνολογία θα χτυπήσει κόκκινο, υποβοηθούμενη ασφαλώς και από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που θα δίνουν μάχη οπισθοφυλακής για να διασώσουν τον εκλεκτό τους. Ο Μητσοτάκης θα έχει σίγουρα ακόμα μία ευκαιρία και μάλιστα με ευνοϊκές προϋποθέσεις.
Αυτό είναι, λοιπόν, το κόλπο. Τα συμφέροντα σπρώχνουν τον Τσίπρα, όχι για να κυβερνήσει, αλλά για να διασφαλίσει την παραμονή Μητσοτάκη στην εξουσία! Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι αφελείς που τον βλέπουν ως μέσο για να ξεφορτωθούμε το σημερινό καθεστώς τόσο καλύτερα.
Πηγή: www.antinews.gr