«Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι

Οραματίζομαι

Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο
Μιαν ατέλειωτη άνοιξη
Την ειρήνη των κάμπων.
Οι ορίζοντες θ’ ανοίξουν τις αποστάσεις
Θα βλέπουμε τη σκιά μας
να πετάει ψηλά, θ’ ακούμε
τον αντίλαλο της φωνής μας να χτυπάει το ανοιχτό μας παράθυρο
σαν ένας φίλος λησμονημένος που ξαναγύρισε.
Πέτρα την πέτρα
Καρδιά την καρδιά θα τρυπάει ο άνεμος
Η μουσική που στρώνει στις ακτές της τρικυμίας τη χλώρη
Η μουσική που μιλάει τη γλώσσα των πουλιών επάνω στα δέντρα
Κι’ ανοίγει τα λευκά πανιά
Δοξάζοντας τον ήλιο
Και θα ‘χει μέσα η καρδιά μας τόσο φως
Τόση γαλήνη απ’ τ’ ουρανού θα πέφτει τα παράθυρα
που τα μεγάλα μας φτερά θα μπλέκονται στα πόδια μας
Και τα χαμόγελά μας θα φτερουγίζουν στα ματόκλαδα σαν πεταλούδες
Και θα μπορούμε να κοιτάζουμε κατάματα χωρίς ντροπή
τα ζώα, του νερού τον άλλο κόσμο, κάθε βαθύ σημάδι
τον κατακάθαρο ουρανό
Το γυμνό πρόσωπό μας.

(«Κοχλίας» Γεν. 1947)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος, Ραφαέλ Αλμπέρτι, γεννήθηκε στις 16 Δεκέμβρη του 1902, στο Ελ Πουέρτο ντε Σάντα Μαρία της Ανδαλουσίας. Συγκαταλέγεται μεταξύ των σπουδαιότερων ποιητών της Ισπανίας και θεωρείται εξέχον μέλος της Γενιάς του ’27. Έλαβε μέρος στον αντιφασιστικό αγώνα κατά του Φράνκο κι έγινε η ποιητική φωνή αντίστασης στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Μετά την επικράτηση του Φράνκο και την ίδρυση του δικτατορικού κράτους, έζησε αυτοεξόριστος, διαδοχικά, στην Αργεντινή, Ουρουγουάη, στο Παρίσι και κυρίως στη Ρώμη. Το 1977 επέστρεψε στην Ισπανία. Ο Ραφαέλ Αλμπέρτι ήταν κομμουνιστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο. 

Έργα του: Ναύτης στη στεριά, Η αυγή της κίτρινης βιόλας, Περί αγγέλων Στίχοι, ανησυχίας, Ο ποιητής στους δρόμους, Κεφάλαιο της δόξας, Ανάμεσα στο γαρύφαλλο και στο σπαθί, Επιστροφές της μακρινής ζωής κ.ά. Έγραψε πεζογραφήματα, θεατρικά έργα, αυτοβιογραφικά και απομνημονεύματα (Το χαμένο Άλσος).

Έφυγε από τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου του 1999. Η στάχτη του σκορπίστηκε στον κόλπο του Κάδιθ, πως ήθελε ο ποιητής.

Το ποίημα «Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι, εμπεριέχεται στην “Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως”, (εκλογή και επιμέλεια: Κλέωνας Β. Παράσχος) – εκδ. “Σίμος Συμεωνίδης” – Αθήνα,1962. Η μετάφραση – απόδοση είναι του Γ. Θέμελη.

katiousa.gr

Μια κυβέρνηση σε αποδρομή δεν μπορεί να φαντασιώνεται ότι θα αλλάξει το θεσμικό DNA της χώρας

Η ΝΔ παρουσίασε μια φιλόδοξη πρόταση για να κόψει και να ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της. Μόνο που είναι μια εξαιρετικά αδύναμη κυβέρνηση χωρίς τη νομιμοποίηση για κάτι τέτοιο

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Η πρόταση που κατέθεσε η ΝΔ εντυπωσίασε με τη φιλοδοξία της. Δεν είναι μικρό πράγμα να θες να αλλάξεις καθοριστικές πλευρές του θεσμικού πλαισίου της χώρας, από το εκλογικό σύστημα και τα ασυμβίβαστα εκλογής, μέχρι τα ιδιωτικά ΑΕΙ, την ποινική ευθύνη των υπουργών, το ποια κόμματα δικαιούνται να συμμετέχουν στις εκλογές, για να μην αναφερθώ στην επιλογή να «συνταγματοποιηθεί» η… μεταφορά συντελεστή δόμησης (ίσως γιατί, όπως λέει και ο Ζωρζ Πιλαλί, «την μπετονιέρα μην κατηγοράς, αυτή σου δίνει για να φας»).
Η φιλοδοξία δεν είναι κακό πράγμα. Όπως κινητοποιεί τα άτομα να πετύχουν τους στόχους τους, έτσι μπορεί και να κινητοποιήσει μια παράταξη ή ένα πολιτικό κόμμα. Αρκεί βέβαια η παράταξη αυτή να έχει επίγνωση του πραγματικού συσχετισμού δύναμης.
Και εδώ έχουμε το πρώτο σοβαρό πρόβλημα με την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια εξαιρετικά φιλόδοξη πρόταση που ουσιαστικά αλλάζει κρίσιμες πλευρές του πολιτεύματος και που μετασχηματίζει τους όρους της πολιτικής διαδικασίας στη χώρα, κατατίθεται από μια κυβέρνηση που είναι σε αποδρομή και από ένα κόμμα που αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν ότι θα αγκομαχήσει για να φτάσει το 25% όταν γίνουν εκλογές.
Οπότε είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για πολιτική στρατηγική ή πολιτική φιλοδοξία, αλλά για εντυπωσιακή πολιτική αλαζονεία. Ιδίως όταν αυτή η πρόταση στην πραγματικότητα δεν είναι αποτέλεσμα ούτε διαλόγου, ούτε κάποιας ευρύτερης διεργασίας μέσα στην κοινωνία, αλλά απλώς του πολιτικού υπολογισμού της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τη συνταγματική αναθεώρηση για να χειραγωγήσει την πολιτική συζήτηση και να διατηρήσει την αυταπάτη ότι «ελέγχει την ατζέντα» και είναι αυτή που θέτει τα ερωτήματα που καλούνται τα υπόλοιπα κόμματα να απαντήσουν. Με αποτέλεσμα η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος ως ουσιαστική συζήτηση και αναμέτρηση με το εάν και που χρειάζεται διορθώσεις ο «καταστατικός χάρτης» της Ελληνικής Δημοκρατίας να απαξιώνεται και να γίνεται άλλο ένα πεδίο προεκλογικών χειρισμών και τερτιπιών. Κάτι που, με τη σειρά του, απλώς υπογραμμίζει την ουσιαστική περιφρόνηση των θεσμών που χαρακτηρίζει αυτή την κυβέρνηση.
Δεν είναι έτσι τυχαίο ότι πολλές από τις προτάσεις που περιλαμβάνει αυτή η πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος στην πραγματικότητα αποτυπώνουν και μια κρυφή φαντασίωση: την εξασφάλιση ενός συνταγματικού πλαισίου που θα επέτρεπε στη Νέα Δημοκρατία να παραμένει στην εξουσία ακόμη και με τα σημερινά της ποσοστά. Ενδεικτικές εδώ οι προτάσεις για την ενσωμάτωση του εκλογικού νόμου στο Σύνταγμα ή οι προτάσεις για το εάν και πώς θα επέτρεπε σε κόμματα να συμμετέχουν στις εκλογές. Όσο για τις προτάσεις που κάνει για τις αλλαγές στην αντιμετώπιση των ποινικών ευθυνών των υπουργών, δεν παραπέμπουν τόσο στην απόδοση δικαιοσύνης όσο μάλλον στην εξασφάλιση ότι πάντα θα υπάρχει μια «διάταξη Τζαβέλλα» να εξασφαλίσει ατιμωρησία για τους υπουργούς. Με τον ίδιο τρόπο που για τις Ανεξάρτητες Αρχές η πρεμούρα είναι ακριβώς να εξασφαλίζεται ότι θα μπορεί η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία να επιλέγει βολικές υποψηφιότητες και να μην βρίσκεται αντιμέτωπη με προσωπικότητες όπως ο Χρ. Ράμμος που θα θέλουν να σταθούν στο ύψος της ευθύνης που τους αναλογεί.
Και βέβαια η πρόταση αυτή δεν παύει να αναπαράγει τις γνωστές νεοφιλελεύθερες εμμονές της κυβέρνησης. Η πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν γίνεται με το κριτήριο να υπάρξει ένα αυστηρό πλαίσιο που να μην οδηγεί στην απαξίωση των δημόσιων πανεπιστημίων και ταυτόχρονα να διευκολύνει την ίδρυση σοβαρών και αξιόπιστων ιδρυμάτων με αυστηρά ακαδημαϊκά κριτήρια. Γίνεται για να αποκτήσει και «συνταγματική σφραγίδα» το απαράδεκτο καθεστώς που έφερε η Νέα Δημοκρατία και οδήγησε στη νομιμοποίηση των ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων που θέλουν τα διάφορα funds. Όσο για την κατάργηση της «μονιμότητας» των δημοσίων υπαλλήλων, αυτή έρχεται απλώς ως επικύρωση μιας πολιτικής που συστηματικά υπονομεύει το δημόσιο αλλά και τους ανθρώπους που μοχθούν σε αυτό και με βασικό κριτήριο να τροφοδοτήσει έναν κοινωνικό αυτοματισμό απέναντι στους υποτίθεται «τεμπέληδες» δημοσίους υπαλλήλους.
Όσο για τους Προέδρους της Δημοκρατίας «μίας χρήσης», έστω και εξαετούς, το πώς αντιμετωπίζει τον θεσμό η Νέα Δημοκρατία το απέδειξε με την εκλογή ενός ενεργού κομματικού στελέχους, που το μόνο που έχει καταφέρει είναι να έχει εξαιρετικά χαμηλή δημοφιλία που καθόλου δεν συνάδει με την ευρεία αποδοχή που πρέπει να έχει το κορυφαίο αυτό αξίωμα.
Σε τελική ανάλυση την – ανύπαρκτη – θεσμικότητά της η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την απέδειξε με τον τρόπο που αρνήθηκε να αναλάβει την πραγματική ευθύνη για το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών, που εκθέτει διεθνώς τη χώρα αλλά και με το πώς μεθοδεύει την ατιμωρησία των στελεχών της για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοφανούς απαξίωσης από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, δηλαδή ενός ευρωπαϊκού θεσμού.
Όμως, το ερώτημα παραμένει. Η κυβέρνηση ξέρει ότι το κλίμα με την αντιπολίτευση είναι ιδιαίτερα συγκρουσιακό. Πολύ δύσκολα θα συγκεντρώσει συναίνεση ώστε κάποια άρθρα να πάνε στην επόμενη Βουλή με την αυξημένη πλειοψηφία που θα επιτρέψει στην Αναθεωρητική Βουλή να τα τροποποιήσει με την «απλή» απόλυτη πλειοψηφία. Είναι πολύ πιθανό αυτή η Αναθεώρηση να μείνει «στα χαρτιά». Γιατί επομένως το κάνει;
Μία απάντηση, που σίγουρα έχει βάση, είναι ότι το κάνει για λόγους πολιτικής επικοινωνίας. Σε μια δύσκολη περίοδο, όπου είναι στο στόχαστρο της κοινωνίας πρωτίστως για την έκρηξη της ακρίβειας, θέλει να δείξει ότι επιλέγει τη «φυγή προς τα εμπρός» έστω και σε σχέση με τα ζητήματα που αφορούν τους θεσμούς και έτσι να κερδίσει στη δημόσια σφαίρα κάποιους επικοινωνιακούς πόντους, εκμεταλλευόμενη και το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα που έχει διαμορφώσει, πρωτίστως μέσω της επιλεκτικής κυβερνητικής διαφήμισης και δαπάνης.
Όμως, αυτή η απάντηση δεν αρκεί. Υπάρχει και ένας πιο κυνικός υπολογισμός. Εδώ και καιρό η κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι η Νέα Δημοκρατία είναι το μόνο κόμμα εξουσίας στη χώρα και πως – όπως επίμονα υπογραμμίζουν οι φιλοκυβερνητικοί «διαμορφωτές κοινής γνώμης» – οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα σήμαινε «περιπέτειες» για τη χώρα και επιστροφή στο «2015». Επιμένοντας σε μια τέτοια αλαζονική πρόταση αναθεώρησης ουσιαστικά θέλει να στείλει μήνυμα πώς ό,τι και να γίνει θα παραμείνει στην εξουσία και θα συνεχίσει το «έργο» της. Με σκοπό είτε να βρει (ή ακόμη και να «εκβιάσει») πρόθυμα «δεκανίκια» που θα της δώσουν κοινοβουλευτική στήριξη, είτε πολύ απλά να αποθαρρύνει τους πολίτες που θέλουν να δουν να αλλάζουν τα πράγματα από το να πάνε να ψηφίσουν. Και άρα σε ένα απομειωμένο εκλογικό σώμα να κερδίσει.
Μόνο που στην πράξη τίποτα από όλα αυτά δεν θα γίνει. Ούτε «προθύμους» θα βρει αυτή η κυβέρνηση ούτε πρόκειται τα αποτελέσματα των εκλογών να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τις «πέτσινες» δημοσκοπήσεις που προβάλλει εσχάτως. Αντιθέτως όταν έρθει η ώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την πραγματική καταδικαστική λαϊκή ετυμηγορία που θα οδηγήσει σε έναν νέο πολιτικό συσχετισμό και συνθήκες που θα επιτρέψουν να γίνει με όρους σοβαρότητας και ουσιαστικής δημοκρατικής νομιμοποίησης η συζήτηση για το τι πρέπει και τι όχι να αλλάξει στο Σύνταγμα.
Γιατί η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν είναι ούτε φάση του προεκλογικού αγώνα, ούτε πλευρά της πολιτικής επικοινωνίας. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι η θεσμική στιγμή όπου στη βάση της εμπειρίας και με βάση ευρύτερη συζήτηση και πρωτίστως συναίνεση εξετάζουμε πώς θα κάνουμε την δημοκρατία μας καλύτερη, τη δικαιοσύνη αμερόληπτη, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ισχυρότερη, το κράτος πιο αποτελεσματικό και φιλικό προς τους πολίτες. Και όλα αυτά η Νέα Δημοκρατία, αποδεδειγμένα, δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει.

Πηγή: www.in.gr

«Μανιφέστα» τεχνοδεσποτείας

Εν μέσω πολέμων και μεγάλων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων

Kώστας Δημητριάδης

Η αλυσίδα των εξελίξεων του τελευταίου έτους δεν αφήνει σημαντικά περιθώρια αμφιβολιών, ότι έχουμε μπει σε εποχή πολέμων παγκόσμιας εξάπλωσης. Η κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ/Δύσης εξηγεί πολλά για την επιθετικότητα των ΗΠΑ και για το διαρκές άνοιγμα νέων πολεμικών μετώπων. Πέρα όμως απ’ αυτό το πιο φανερό επίπεδο, η διάσταση «πόλεμος» συνδέεται με πολύ επιδραστικούς και περίπλοκους τρόπους, και με τις μεγάλες αναδιαρθρώσεις του κόσμου του κεφαλαίου που βρίσκονται σε εξέλιξη. Και σ’ αυτόν τον τομέα υπάρχει μεγάλη επιτάχυνση, αφού η αξεπέραστη, ιστορική (οι απαρχές της ανάγονται στη δεκαετία του 1970) δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος του κεφαλαίου γνωρίζει σήμερα νέες εκδηλώσεις όξυνσης.
Θα γίνουμε εδώ πιο συγκεκριμένοι εστιάζοντας στο ένα από τα πρωτεύοντα πεδία αυτών των αναδιαρθρώσεων: Ο τωρινός κύκλος της «ψηφιακής αναδιάρθρωσης», που έχει στον πυρήνα του τη συλλογή τεράστιων ποσοτήτων δεδομένων των πιο διαφορετικών κατηγοριών και την επεξεργασία τους με αλγορίθμους Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ), βλέπει τεράστιες ευκαιρίες κερδοφορίας –αλλά και «νομιμοποίησης» πειραματισμών απίστευτης αντικοινωνικότητας– σε στρατιωτικές εφαρμογές και χρήσεις. Μια σειρά αμερικανικών μεγα-εταιρικών ομίλων ορέγονται απροσχημάτιστα «πόλεμο» και έχουν σοβαρή επιρροή στα κέντρα εξουσίας που τον αποφασίζουν (αμερικανική διοίκηση, Κογκρέσο) και τον διεξάγουν (Πεντάγωνο, μυστικές υπηρεσίες). Ανάμεσά τους η Παλαντίρ, που εισάγει νέα μοντέλα δραστηριοτήτων επιδιώκοντας να «δημιουργήσει σχολή», και με την οποία θα ασχοληθούμε κυρίως σ’ αυτό το σημείωμα.
Χωρίς καμία υπερβολή, ο πόλεμος της εποχής της ΤΝ –που τροποποιεί εκ βάθρων τα πολεμικά δεδομένα και που τα μέτωπά του μετατρέπονται σε ταχύρρυθμα εργαστήρια δοκιμών νέων μορφών πολεμικής σύγκρουσης και όπλων– δημιουργεί μια νέα, πρωτεύουσας σημασίας, πίστα δραστηριοτήτων του «στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος». Ο κύκλος γίνεται ακραία φαύλος: Οι ψηφιακές/ΤΝ μπίζνες στρέφονται έντονα τώρα προς τον πόλεμο (αφού έπαιξαν προηγουμένως και με την πανδημία και με άλλες «ευκαιρίες»), γεννώντας και βλέποντας ενιαία, όπως θα δούμε στη συνέχεια, νέες μορφές του – διακρατικές, αλλά και στο εσωτερικό των κρατών απέναντι στις δικές τους κοινωνίες! Ο πόλεμος, τροποποιούμενος και με τις υβριδικές τροπές που παίρνει, ανοίγει με τη σειρά του, σε απρόσμενες κλίμακες, «νέα» πεδία δραστηριότητας: καθολικοποίηση της παρακολούθησης, ολοκλήρωση τηλεπικοινωνιακών δικτύων (βλ. τον ρόλο του συστήματος δορυφόρων StarLink του Μασκ), αλλά και μεγάλες ροπές προς τη νομιμοποίηση κάθε είδους απορρύθμισης (πολιτικής, κοινωνικής) και «απελευθέρωσης» (της ασυδοσίας του κεφαλαίου).
Οι τεράστιες αναδιαρθρώσεις που προωθούνται δεν αφορούν στενά «την τεχνολογία». Φέρνουν τα πάνω-κάτω σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής (οργάνωση χρόνων, χώρων, εργασίας και των καταμερισμών της, αξίες και νοηματοδότηση ζωής, αναπαραστάσεις της πραγματικότητας στις συνειδήσεις των ανθρώπων κ.λπ.), και παρεμβαίνουν ως μείζων παράγων αποδιοργάνωσης και δύσκολης αναδιαμόρφωσης των δυνατοτήτων των κοινωνιών να αντιστέκονται στα όσα προωθούνται.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΑΛΑΝΤΙΡ

Όχι μοναδική, αλλά χαρακτηριστική του τι ετοιμάζεται  

Οι δραστηριότητες της Παλαντίρ εστιάζουν στη δημιουργία συστημάτων λογισμικού για την υποστήριξη λήψης αποφάσεων με τεχνικές ΤΝ. Πώς; Αναλύοντας, συνδυάζοντας και συσχετίζοντας τεράστιο πλήθος δεδομένων προερχόμενων από όλες τις πιθανές πηγές: κάμερες, κινητά τηλέφωνα, παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών από δορυφόρους, παρακολούθηση κινήσεων με GPS, φορητές συσκευές πάσης φύσεως συνδεμένες στο διαδίκτυο, τραπεζικά συστήματα, συστήματα πληρωμών και κίνησης κεφαλαίων, ιατρικά δεδομένα από τα Εθνικά Συστήματα Υγείας (!) και πλήθος άλλες πηγές. Οι υπηρεσίες λήψης «αποφάσεων» αφορούν κάθε είδους «πεδίο μάχης» (τα πάντα αδιακρίτως θεωρούνται «πεδία μάχης») και τον έλεγχο που θέλουν να επιβάλουν επ’ αυτών οι χρήστες των συστημάτων (το Πεντάγωνο, το FBI, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, η πολεμική μηχανή του Ισραήλ και όποιος άλλος).

Η εταιρεία, που δραστηριοποιείται στη Silicon Valley της Καλιφόρνια, ιδρύθηκε το 2003. Δηλαδή στο φόντο των «αναγκών» και των μεγάλων ευκαιριών νομιμοποίησης μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 (Δίδυμοι Πύργοι) της γενικευμένης παρακολούθησης (ο αμερικανικός νόμος Patriot Act). Παρακολούθησης τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και ξένων χωρών. Τα κανάλια χρηματοδότησης της εταιρείας υπήρξαν εξαρχής ιδιαίτερα σκοτεινά και δαιδαλώδη, σχετιζόμενα με επενδυτικούς βραχίονες της CIA και άλλων υπηρεσιών. Οι παραγγελίες από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα σύντομα εκτοξεύθηκαν, και αντίστοιχα εκτοξεύθηκε η κεφαλαιοποίηση της εταιρείας.

Οι ιδρυτές της Παλαντίρ
Οι ιδρυτές, Πίτερ Τιλ και Άλεξ Καρπ, έχουν εξελιχθεί σε πρόσωπα μεγάλης επιδραστικότητας στον χώρο της τεχνοκρατικοελευθεριακής αμερικανικής δεξιάς (techno libertarians). Η «ελευθερία» βεβαίως εδώ αφορά το κεφάλαιο και την κατάργηση κάθε είδους κοινωνικού περιορισμού του (αντιμονοπωλιακών μέτρων, τρόπων συλλογικής του αντιμετώπισης, κοινωνικών δικαιωμάτων, κοινωνικού κράτους κ.λπ.). Αφορά επίσης την επιδίωξη της πλήρους διαγραφής όλων των ιστορικών χειραφετητικών προταγμάτων (μαζί και της γυναικείας απελευθέρωσης!) μέσα από την επιβολή ενός, φασιστικής κοπής, ακραίου τεχνοδεσποτισμού στο εσωτερικό, και την επαναφορά της αποικιοκρατικής κυριαρχίας της Δύσης σε όλο τον πλανήτη.
Και οι δύο ιδρυτές –ο Καρπ είναι ο ένας εκ των δύο συγγραφέων του «μανιφέστου» ενεργητικής προβολής αυτών των θέσεων που κυκλοφόρησε το 2025, και τούτο τον καιρό προβάλλεται έντονα μέσα από μια σύνοψή του σε 22 σημεία– έχουν μακρά θητεία σημαντικής υποστήριξης αντιδραστικών πολιτικών ρευμάτων και κινήσεων στις ΗΠΑ, και του Τραμπ ήδη από την πρώτη του θητεία. Ο σημερινός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς στηρίχθηκε και προωθήθηκε απ’ αυτούς, και η ρητορική του (η επιθετικότητα και το ρεπερτόριο των θεμάτων που ανακινεί) φέρουν εμφανώς τη σφραγίδα τους.
Ο Τιλ επιπλέον υπήρξε εκ των ιδρυτών του συστήματος πληρωμών PayPal. Τα ενιαία ολοκληρωμένα συστήματα πληρωμών εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε ξεχωριστό πεδίο σχεδιασμών για την επιβολή ολοκληρωτικών κοινωνικών ελέγχων βιοπολιτικού χαρακτήρα. Και μάλιστα τόσο στη Δύση όσο και στην Κίνα (που πρωτοπορεί!). Πρόκειται για ένα ξεχωριστό θέμα, που δεν θα θίξουμε περισσότερο εδώ, αλλά αξίζει να το κρατήσουμε.

Τα πεδία πειραματισμού και γενικευμένου ελέγχου
Μετά την 7/10/2023 και με την έναρξη του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα, η Παλαντίρ επίσημα ανέλαβε κομβικό ρόλο. Η συστηματοποίηση της επιλογής στόχων και η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ για την εξολόθρευση / εκτοπισμό των παλαιστινιακών πληθυσμών σε Γάζα και Δυτική Όχθη βασίστηκε επισήμως στα λογισμικά της, και έγινε το προνομιακό πεδίο πειραματισμών της εταιρείας. Επίσης οι επιχειρήσεις αποκεφαλισμού της ηγετικής δομής της λιβανέζικης Χεζμπολά, και στη συνέχεια της ιρανικής ηγεσίας, ομολογημένα φέρουν τη σφραγίδα της ίδιας εταιρείας, και διαφημίζονται ως αξεπέραστες τεχνολογικές επιτυχίες!
Ταυτόχρονα, η Παλαντίρ παρέχει τη βασική υποστήριξη για την παρακολούθηση των πληθυσμών στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά και και για την επιλογή των στόχων / θυμάτων των πρωτοφανούς αγριότητας φασιστικών, ρατσιστικών επιθέσεων-σκούπα που έχει εξαπολύσει η διοίκηση Τραμπ (με βραχίονα την ICE) απέναντι στους μεταναστευτικούς πληθυσμούς σε όλη τη χώρα. Το μεταναστευτικό, και όσα οργανώνονται υπό τον τίτλο «εξάλειψη του βαρέος εγκλήματος», δεν είναι παρά μια τεράστια δοκιμή πειθάρχησης των πληθυσμών των μεγάλων αστικών κέντρων των ΗΠΑ, και αντιμετώπισης του εκρηκτικού φορτίου κοινωνικής δυσαρέσκειας που σωρεύεται από την πολύπλευρη οικονομικοκοινωνική κρίση στο εσωτερικό τους. Οι πόλεμοι «μέσα» και «έξω» γίνονται όλο και πιο ενιαίοι. Η πίστα Παλαντίρ ήρθε να αναβαθμίσει την ήδη υπάρχουσα προηγούμενη αμφίδρομη και στενότατη συνεργασία ΗΠΑ-Ισραήλ στην καταστολή πληθυσμών και στην οργάνωση των φυλακών (βλ. το βιβλίο με παρεμβάσεις της Άντζελα Ντέιβις από τις εκδόσεις Α/συνεχεια).
Οι ειδήσεις έρχονται όμως και από αλλού. Εδώ θα περιοριστούμε σε δύο μόνο περιπτώσεις. Πρόσφατα ξέσπασε σάλος στη Βρετανία για τις σχέσεις της κυβέρνησης Στάρμερ με την Παλαντίρ και για τον έλεγχο που έχει εξασφαλίσει η τελευταία επί των δεδομένων του βρετανικού NHS (Εθνικό Σύστημα Υγείας). Η αντίστοιχη δραστηριότητα της εταιρείας στην Ελλάδα, όπου συνήψε σύμβαση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη για την κάλυψη αναγκών διαχείρισης πληθυσμών με όχημα την πανδημία (!), παραμένει κατασκότεινη, οι δε όροι της σύμβασης κρατιούνται επτασφράγιστο μυστικό (ακόμη περισσότερο που οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις έχουν υπάρξει το λιγότερο χλιαρές και στο θέμα αυτό).

ΤΟ «ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΠΑΛΑΝΤΙΡ»
(από τους Άλεξ Καρπ και Νίκολας Ζαμίσκα)

Πρόκειται για ένα σκληρό «μανιφέστο», ένα πολιτικό πρόγραμμα τεχνοφεουδαρχικού

ολοκληρωτισμού, που δείχνει πώς σκέφτονται οι «ελίτ» των εταιρικών κολοσσών, πώς αντιλαμβάνονται τη συστημική κρίση του κόσμου του κεφαλαίου αλλά και της ηγεμονίας των ΗΠΑ στο επίκεντρό της, και τι προωθούν. Ο τίτλος του είναι εύγλωττος: «Η Τεχνολογική Δημοκρατία: Σκληρή Ισχύς, Ελαστικές Πεποιθήσεις και το Μέλλον της Δύσης» (“The Technological Republic: Hard Power, Soft Belief, and the Future of the West”).
Είναι το δεύτερο τέτοιο «διάβημα» των τεχνοφεουδαρχικών «ελίτ», μετά τη «Μεγάλη Επανεκκίνηση» του Σβαμπ (Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ). Τώρα όχι με παγκοσμιοποιητικούς όρους όπως εκείνο, αλλά με όρους «εθνικής, πατριωτικής» αναδίπλωσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην πολεμική οικονομία.
Ας δούμε τα βασικά μοτίβα που περιέχονται στα 22 σημεία που προβλήθηκαν τελευταία. Η συγκυρία του πολέμου με το Ιράν λέει πάρα πολλά για τα όσα επιταχύνονται «πίσω του».

• Στροφή στην πολεμική οικονομία και προς τον πόλεμο. Μέσω αυτών, προσπάθεια επανάκαμψης της βιομηχανικής-τεχνολογικής ηγεμονίας των ΗΠΑ. Επιδίωξη για δέσμευση των επιχειρηματικών συμφερόντων (ιδιαίτερα της Silicon Valley) σε μια σκληρή γραμμή πολεμικής αντιπαράθεσης «μέχρι τέλους» με την Κίνα. Προετοιμασία των πνευμάτων για πόλεμο, σε αντιπαράθεση με την «ήπια», «φιλελεύθερη» γραμμή της παγκοσμιοποίησης που θεωρούν οι συγγραφείς ότι επικρατεί σήμερα. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, επαναφορά της υποχρεωτικής στράτευσης(!). Είναι εμφανές ότι ένας από τους κύριους πονοκεφάλους των «ελίτ» είναι ότι οι δυτικές κοινωνίες δεν δείχνουν έτοιμες να «οικειοποιηθούν τον πόλεμο», και ότι μετράει ακόμη πολύ το «κεκτημένο μιας σχετικά μακρόχρονης ειρήνης (μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο)».
• Μέσα στο προηγούμενο πλαίσιο, προβολή της «ανάγκης» επαναστρατιωτικοποίησης της Γερμανίας και της Ιαπωνίας. Διότι τα αποτελέσματα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου «δυστυχώς»(!) επέβαλαν «υπερβολικές διορθώσεις» και δέσμευση αυτών των δύο δυνάμεων σε αποστρατιωτικοποιημένη ή και πασιφιστική κατεύθυνση (η οποία αποκηρύσσεται από τους συγγραφείς μετά βδελυγμίας).
• Ηγετική κοινωνική ομάδα αναγορεύονται οι τεχνοκράτες, που πρέπει να βρίσκονται εκτός οποιουδήποτε ελέγχου και αξίωσης διαφάνειας. Αλλιώς «θα ξεμείνουμε από πρόθυμους να αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα και ευθύνες»! Κάτι επιπλέον, καίριας σημασίας: Η ανθρωπιστική παιδεία δεν έχει θέση στον νέο κόσμο της ΤΝ, δηλώνουν κατηγορηματικά οι κύκλοι που εκφράζονται από το «μανιφέστο».
• Κήρυξη πολέμου στο «υπερβολικό κράτος». Κατά πρώτον, στην ίδια την υπόσταση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, αλλά και με άρση όλων των ρυθμιστικών κανόνων σε όλα τα επίπεδα (κίνηση κεφαλαίων, διεθνείς σχέσεις, περιβαλλοντικοί και υγειονομικοί περιορισμοί κ.ά.). Και τα δύο είναι βασικά μοτίβα της αμερικανικής «ελευθεριακής» δεξιάς. Η διοίκηση Τραμπ έχει ήδη γίνει το εργαστήριο για την προώθηση αυτής της ατζέντας. Αλλά και το θέατρο εκδήλωσης των συγκρουσιακών της αντιφάσεων (Department of Government Efficiency του Έλον Μασκ με το «τσεκούρι» στις κρατικές δαπάνες και τις αναταράξεις που προέκυψαν).
• Γενικευμένος κοινωνικός πόλεμος πίσω από την προμετωπίδα της «εξάλειψης του βαρέος εγκλήματος» και προσπάθεια επιβολής μεγάλων ενδοκοινωνικών εμφύλιων ρηγμάτων μέσω της ακροδεξιάς αξιοποίησης του θέματος «ασφάλεια». Οι πολιτικές Τραμπ απέναντι στα μεγάλα αστικά κέντρα (Λος Άντζελες, Σικάγο, Πόρτλαντ του Όρεγκον, Ουάσινγκτον, και ιδιαίτερα βέβαια Μινεάπολις), με τη χρήση της ICE, και την υποστήριξη με λογισμικά της Παλαντίρ για τη στοχοποίηση και την πρόβλεψη της συμπεριφοράς αστικών πληθυσμών, είναι οι πρώτες σοβαρές πρόβες αυτού του νέου κύκλου κρατικής καταστολής και πειθάρχησης.
• Πόλεμος κατά της πολυπολιτισμικότητας και των φιλελευθερισμών της. Δηλώνεται απροκάλυπτα ότι δεν είναι όλοι οι πολιτισμοί ισότιμοι, ότι η Δύση υπερέχει: «Λευκή υπεροχή» στο εσωτερικό των ΗΠΑ και επαναφορά της «εκπολιτιστικής» Δυτικής αποικιοκρατίας σε πλανητικό επίπεδο. Πρόσφατα ο Τζ Ντ. Βανς, στο Μόναχο, το έθεσε ενώπιον ευρωατλαντικού ακροατηρίου έτσι ακριβώς και χωρίς περιστροφές.
• Επιστροφή στη σκληρή, συντηρητική παραδοσιοκρατία με θρησκευτικό μανδύα, στις σκληρές (μισαλλόδοξες) πεποιθήσεις, γενικευμένη επίθεση στον οποιονδήποτε πλουραλισμό, στις φιλελεύθερες αντιλήψεις και στα δικαιώματα.

*********
Δύο σημεία αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σχετικά με την ατζέντα αυτού του «μανιφέστου».
1) Η διοίκηση Τραμπ και η –απογυμνούμενη από πολιτικές διαμεσολαβήσεις, κανόνες ρύθμισης και νομιμοποιήσεις– επιβολή δια της ισχύος που προωθεί, λογίζεται απ’ αυτούς τους κύκλους σαν φάση προετοιμασίας της μετάβασης στις κοινωνικές αναδιαρθρώσεις του καθεστώτος τεχνοδεσποτείας το οποίο επιδιώκουν να επιβάλουν. Η πλευρά αυτή δείχνει σήμερα να διεξάγει αγώνα (άδηλης έκβασης) για να κυριαρχήσει. Που υπερβαίνει κατά πολύ τις όποιες αμφίβολες προοπτικές επιτυχίας των πολιτικών Τραμπ.
2) Το δεύτερο σημείο, και το πιο περίπλοκο για τις προοπτικές της κοινωνικής χειραφέτησης, είναι η μεθοδευόμενη παγίδευση σ’ ένα δίπολο ανάμεσα στη «νεοφιλελεύθερη δικαιωματική παγκοσμιοποίηση» (που διαθέτει τις δικές της εκδοχές καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, με κοινό παρονομαστή πάντως την πολεμική οικονομία), και σ’ αυτήν την εκδοχή σκληρής αμερικανικής ιμπεριαλιστικής «αναδίπλωσης» (καμία σχέση με την όποια απόσυρση από πολέμους και με κάποιον δήθεν απομονωτισμό στο «Δυτικό ημισφαίριο»).
Είναι ίσως τελικά αυτή η πλευρά, και οι τρόποι της αξιοποίησης –από τους συγγραφείς του «μανιφέστου»– της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στους «παγκοσμιοποιητές», που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στο βαθμό που προσβλέπει στις δυνατότητες δημιουργίας υπολογίσιμου ρεύματος κοινωνικής υποστήριξης και «παίζει» μ’ αυτές. Οι «υλικές πραγματικότητες» της πρακτικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν φαίνονται να αφήνουν ισχυρά περιθώρια γι’ αυτό (τουλάχιστον μέχρι στιγμής και με τις ακραία απονομιμοποιημένες πολεμικές φόρμουλες που προκρίνονται). Όμως εν τέλει το κομβικό πρόβλημα για την προαγωγή της συνείδησης των υποτελών τάξεων είναι η υπέρβαση αυτής της παγίδευσης, που για την ώρα τις κρατάει δέσμιες σε μια μεταιχμιακή κατάσταση «παθητικοποιημένης δυσφορίας».

edromos.gr

10 Μαΐου 1956: Η εκτέλεση των Μιχαήλ Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου

Η εκτέλεση των δύο αγωνιστών όμως δεν περιορίστηκε μόνο σε αντιδράσεις από την Κύπρο, αλλά προκάλεσε και διεθνή κατακραυγή.

Pandora Newsroom

Σαν σήμερα, στις 10 Μαΐου 1956, γράφεται μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της Κύπρου, καθώς δύο αγωνιστές της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ), ο Μιχαήλ Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου, εκτελέστηκαν δι’ απαγχονισμού από τους Άγγλους.

Το χρονικό της εκτέλεσης
Λίγους μήνες πριν από την εκτέλεση της ποινής τους, ο Μιχαήλ Καραολής μαζί με τον συναγωνιστή του Ανδρέα Παναγιώτου σκότωσαν στις 28 Αυγούστου 1955 τον Ηρόδοτο Πουλλή, αστυνομικό και στενό συνεργάτη των Βρετανών. Κατά τη διάρκεια της φυγής τους, ο Καραολής δεν κατόρθωσε να διαφύγει της συλλήψεως και φυλακίστηκε στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας.
Στις 28 Οκτωβρίου 1955 το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, μολονότι η σφαίρα με την οποία σκοτώθηκε ο Πουλλής προερχόταν από το όπλο του Παναγιώτου. Εξαιρετικά επιβαρυντικό στοιχείο για την καταδίκη του Καραολή ήταν το γεγονός πως παρά τα βασανιστήρια και τις πιέσεις που δέχθηκε κατά τη διάρκεια της κράτησής του δεν αποκάλυψε τα ονόματα των συντρόφων του.
Ο Ανδρέας Δημητρίου δικάστηκε σε άλλη υπόθεση, με την κατηγορία ότι δολοφόνησε τον Σίντνεϊ Τέιλορ, Άγγλο πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, στην Αμμόχωστο, με την ετυμηγορία να είναι όμοια με αυτή του συναγωνιστή του. Στις 28 Νοεμβρίου 1955 καταδικάστηκε σε θάνατο, με τον αγωνιστή να ασκεί έφεση να απορρίπτεται.
Οι δύο αγωνιστές οδηγήθηκαν στην αγχόνη στις 10 Μαΐου 1956, με χαρακτηριστική αναφορά να είναι ότι τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο λίγο πριν από τον θάνατο. Με τις εκτελέσεις αυτές ο νέος Άγγλος κυβερνήτης της Κύπρου Χάρντιγκ ήθελε να δείξει ότι η Βρετανία ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Κύπρο, πατάσσοντας κάθε αντίσταση του Κυπριακού λαού.
Η εκτέλεση των δύο αγωνιστών όμως δεν περιορίστηκε μόνο σε αντιδράσεις από την Κύπρο, αλλά προκάλεσε και διεθνή κατακραυγή, με την η ηρωική τους στάση να αποτελεί σύμβολο του κυπριακού λαού στην προσπάθεια χειραφέτησής του.

Ποιος ήταν ο Μιχαήλ Καραολής
Ο Μιχαήλ (Μιχαλάκης) Καραολής γεννήθηκε στο Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 13 Φεβρουαρίου 1933. Ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο Παλαιχωρίου και αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Ήταν κυβερνητικός υπάλληλος και εργαζόταν στο Τμήμα του Φόρου Εισοδήματος.
Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ πριν από την 1η Απριλίου 1955, στην ομάδα του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, προσφέροντας ποικιλοτρόπως στον αγώνα.
Ενδεικτικά, έλαβε μέρος στη διανομή της πρώτης προκήρυξης του Διγενή, εργάστηκε στο τμήμα πληροφοριών της Οργάνωσης, στη μεταφορά και απόκρυψη οπλισμού και ανέλαβε βομβιστικές επιθέσεις εναντίον του εχθρού σε καίρια σημεία της Λευκωσίας. Παρά την ενεργή εμπλοκή του με την ΕΟΚΑ, δεν κινούσε τις υποψίες ο Καραολής, καθώς είχε επαφές με Άγγλους λόγω της φοίτησής του στην Αγγλική Σχολή.
Στις 28 Αυγούστου 1955, συμμετείχε στη δολοφονία του Πουλλή, όπου έμελε να είναι η τελευταία του δράση με την ΕΟΚΑ. Παρά τις προσπάθειες για δραπέτευσή του δεν καρποφόρησαν, με αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του μαζί με τον Παναγιώτου τον Μάιο του 1956.

Ποιος ήταν ο Ανδρέας Δημητρίου
Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Μάμας, της επαρχίας Λεμεσού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1934. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου.
Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο.
Ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ, έχοντας δράση με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό. Κατά το διάστημα στην ΕΟΚΑ, προέβη στην κλοπή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους.
Ως προς την απόπειρα δολοφονίας του Τέιλορ, ο Δημητρίου τραυματίστηκε από τη φρουρά του Άγγλου πράκτορα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και τελικώς να καταδικαστεί σε θάνατο.
Σύμφωνα με πηγές, είχε αναφέρει στη μητέρα του λίγο πριν από τον θάνατο ότι είχε πικρία που δεν θα προλάβαινε να δει την Κύπρο ελεύθερη, με εκείνη να του απαντά: «Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος».

Πηγές: eoka.org.cy

μέσω www.koutipandoras.gr

Παρέμβαση Παύλου Πολάκη στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων σχετικά με τη φαρμακευτική πολιτική

Η Σπιναλόγκα του Αυτιά

Η κοινωνία δεν χρειάζεται πολιτικούς που δεν καταλαβαίνουν τι λένε, αλλά ανθρώπους με στοιχειώδη ευαισθησία

Πέτρος Κατσάκος

Τη μία μέρα βγαίνει η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας και ζητά από τις γυναίκες της Κρήτης να βγάλουν από τα σπίτια τους τα όπλα. Την άλλη μέρα βγαίνει ο ευρωβουλευτής Γιώργος Αυτιάς και, με πρόσχημα την «προστασία» των ατόμων με αναπηρία, επαναφέρει μια λογική που η Ευρώπη και το αναπηρικό κίνημα προσπαθούν εδώ και χρόνια να αφήσουν πίσω, τη λογική του αποκλεισμού και του ιδρυματισμού.

Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι αν καταλαβαίνουν τι λένε. Γιατί άνθρωποι με πολιτική ευθύνη ανοίγουν το στόμα τους και καταθέτουν χωρίς δεύτερη σκέψη προτάσεις απαράδεκτες, χωρίς την παραμικρή κοινωνική ευαισθησία. Τα «χωριά ΑμεΑ» δεν αποτελούν ούτε σύγχρονη πολιτική ούτε κοινωνική πρόοδο. Αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους με αναπηρία σαν πολίτες που πρέπει να ζουν μακριά από την κοινωνία, συγκεντρωμένοι σε ειδικές δομές, λες και η θέση τους δεν βρίσκεται στις γειτονιές, στα σχολεία, στην εργασία και στην καθημερινή ζωή μαζί με όλους τους άλλους πολίτες.

Οι αντιδράσεις από το αναπηρικό κίνημα και το ΠΑΣΟΚ ήταν απολύτως αναμενόμενες, γιατί πίσω από τις ωραίες λέξεις περί «πρότυπων πρότζεκτ» κρύβεται η ίδια παλιά λογική, να μεταφέρει το κράτος το ζήτημα έξω από το κοινωνικό πεδίο για να το κλείσει σε οργανωμένους χώρους «φροντίδας», ώστε να αποφεύγει την ουσιαστική υποχρέωση για ισότιμη συμμετοχή και ανεξάρτητη διαβίωση.

Οι πραγματικές ανάγκες χιλιάδων οικογενειών δεν καλύπτονται με σύγχρονες Σπιναλόγκες. Η κοινωνία χρειάζεται στήριξη στο σπίτι, οικονομική ενίσχυση, προσωπικούς βοηθούς, δημόσιες δομές και ουσιαστική ένταξη στην κοινωνία.

Η χώρα δεν χρειάζεται πολιτικές απομόνωσης με νέο όνομα. Χρειάζεται πολιτικές αξιοπρέπειας, ελευθερίας και ισότητας. Και τελικά, η κοινωνία δεν χρειάζεται πολιτικούς που δεν καταλαβαίνουν τι λένε, αλλά ανθρώπους με στοιχειώδη ευαισθησία και αίσθηση κοινωνικής ευθύνης.

www.rosa.gr

ΥΓ του blog: ...και γνώση όχι επικοινωνία...

Δυστοπία η Ελλάς: περιμένοντας τους Μεσσίες που... "έρχονται με φόρα να μας σώσουν"!..

Τα 4 δημοσκοπικά πρότζεκτ της εβδομάδας και τα φούμαρα που πουλούν για την πολύτιμη πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού

 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Σύμφωνοι, η Πρωτομαγιά «δεν είναι αργία – είναι απεργία», όχι όμως για τους δημοσκόπους. Οι οποίοι, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, δούλευαν χωρίς ανάσα καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου πρωτομαγιάτικου τριήμερου, προκειμένου να βγάλουν στον επικοινωνιακό «αέρα» της Δευτέρας 4/5/2026 και της Τρίτης 5/5/2026 την πολύτιμη, για τους πελάτες τους (τα ΜΜΕ), πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού και, «περάστε, κύριοι… ό,τι πάρετε ένα τάλιρο!..

Τέσσερις δημοσκοπήσεις πρόλαβα να «μετρήσω» Δευτέρα και Τρίτη, σε τέσσερα διαφορετικά ψηφιακά Μέσα. Το καθένα απ’ αυτά πουσάριζε – έσπρωχνε, όπως λέμε ελληνιστί – το δικό του δημοσκοπικό πρότζεκτ για τον πρωθυπουργό του μέλλοντος μας. Ασύστολα και απροκάλυπτα προπαγανδιστικά, χωρίς να του καίγεται καρφί αν, με τον τρόπο που πλασάριζε το «προϊόν», αποκάλυπτε τις προθέσεις και την ποιότητα της Εταιρίας που διεξήγαγε την έρευνα, καθώς και την δημοσιογραφική ποιότητα του παραγγέλοντος αυτήν Μέσου Ενημέρωσης:

«Πάνω από 32% η ΝΔ - Χωρίς αντίπαλο ο Κυρ. Μητσοτάκης στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία», κόμπαζε το «Θέμα.gr», διαφημίζοντας την δημοσκοπική του πραμάτεια, έργο της Εταιρίας «marc AE». Το δημοσκοπικό πρότζεκτ του «Θέματος», πατώντας στην… φοβερή απήχηση που είχαν στους Έλληνες τα υποτιθέμενα «μέτρα στήριξης» Μητσοτάκη «λόγω της σύρραξης στον Περσικό Κόλπο» (σ. σ: εκείνα τα ασήμαντα – έως και προσβλητικά – εφάπαξ επιδόματα σε άπορες οικογένειες, ανασφάλιστους υπερήλικες και χαμηλοσυνταξιούχους), απέδιδε σημαντική ανάκαμψη της συσπείρωσης της Ν.Δ., «που φτάνει στην εκτίμηση ψήφου στο 32,2%, σχεδόν 4 μονάδες πάνω από το ποσοστό των ευρωεκλογών», πράγμα που καθιστά ανίκητο –   «χωρίς αντίπαλο» – τον κ. Μητσοτάκη. Λεπτομέρεια: στο συγκεκριμένο… πρότζεκτ του «Θέματος» απουσίαζαν από τη λίστα του αναφερόμενου στην «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία» ερωτηματολόγιου τα ονόματα των φερόμενων ως βασικών αντιπάλων του κ. Μητσοτάκη στις  επόμενες εκλογές, Τσίπρα και Καρυστιανού.

Αντίθετα, στα υπόλοιπα τρία μετα-πρωτομαγιάτικα δημοσκοπικά πρότζεκτ, (της Metron Analysis για το MEGA, της Opinion Poll για το Action 24 και της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», ο Τσίπρας, η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης ήσαν… πρώτες φίρμες. Εναλλάξ, όμως, σαν τους τραγουδιστές στις μαρκίζες των νυχτερινών κέντρων…

Στο πρότζεκτ του MEGA, διακριτικά μεν αλλά… θαρραλέα, «σπρώχνεται» (σ. σ: για τη δεύτερη θέση προς το παρόν) ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ: «Τσίπρας, Καρυστιανού και Ανδρουλάκης βρίσκονται στο επίκεντρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων, καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές έχει ήδη ξεκινήσει και η μάχη για τη δεύτερη θέση φαίνεται πιο ανοιχτή από ποτέ», προλογίζει το εν λόγω δημοσκοπικό πρότζεκτ ένα απ’ τα… alter ego του, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Και, αμέσως μετά, ακολουθεί το διακριτικό… σπρώξιμο που σας έλεγα, με το εξής περιτύλιγμα: «Καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους απέναντι στην κυβέρνηση και συνεχίζει τις μεταγραφές στελεχών, το ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκεντρώνοντας στην εκτίμηση ψήφου ποσοστό 15%»!.. 

Τα άλλα δυό, τα… μελισσόπουλα πρότζεκτ «της Αριστεράς και της Προόδου» (καλά καταλάβατε, τα πρότζεκτ του Action 24 και της «Εφημερίδας των Συντακτών» εννοώ), πουσάρουν ανοιχτά τους Τσίπρα και Καρυστιανού ως επερχόμενους με… φόρα μεσσίες, που θα μας… σώσουν από την απολυταρχική τυραννία Μητσοτάκη, αποδίδοντας στους πολιτικούς φορείς που ετοιμάζουν δυνητική εκλογική δυναμική η οποία κυμαίνεται από 22 έως 27%. Μια «δύναμη» που ξεπερνά τον Ανδρουλάκη (τον αφήνει στην τέταρτη θέση), αγγίζει το (πάντα πρώτο σε… εκτίμηση ψήφου!) ποσοστό Μητσοτάκη και δημιουργεί πεδίο λαμπρής συνεργασίας ανάμεσα στους δευτερότριτους «επερχόμενους μεσσίες» και τον… τέταρτο Ανδρουλάκη για μια «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς». Την οποία, όπως μας λέει ο τίτλος του β' μέρους της έρευνας της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», προκρίνει το 30% των ερωτηθέντων.

Μακάρι, αλλά αυτό το «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς» μεγάλο μπέρδεμα μου κάνει – δεν υπόσχεται  ούτε καν την επιστροφή σε μια κάποια έωλη κυβερνητική κανονικότητα, όπως αυτή που… επαγγέλλεται ο Τσίπρας. Κι εμείς, μοιραίοι κι άβουλοι,  καθόμαστε και περιμένουμε την... «κανονικότητα» των ονείρων μας,  όπως οι γηραλέοι αλήτες του Μπέκετ κάθονται περιμένοντας τον Γκοντό. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι ήρωες του Μπέκετ δεν βρίσκονται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο – είναι παντού και  πουθενά. Ενώ εμείς βρισκόμαστε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο: είμαστε εδώ και τώρα, στην Πολιτική Δυστοπία η Ελλάς!.. 

restaro.blogspot.com

Άπτον Σίνκλερ: Ο άνθρωπος που στόχευσε την καρδιά και κατά λάθος πέτυχε το στομάχι

«Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να καταλάβει κάτι, όταν ο μισθός του εξαρτάται από τη μη κατανόησή του…»

ΣΧΕΔΟΝ 100 ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΑ είχαν εισαχθεί στο Κογκρέσο από το 1879, επιχειρώντας να ρυθμίσουν τα τρόφιμα και τα φάρμακα. Η βιομηχανία είχε καταφέρει να «σκοτώσει» καθένα από αυτά για 27 χρόνια.
ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ο Άπτον Σίνκλερ πέτυχε μέσα σε μήνες αυτό που ΜΙΑ ΓΕΝΙΑ ΝΟΜΟΘΕΤΩΝ δεν μπόρεσε. Ένας 26άχρονος συγγραφέας, με 500 δολάρια για επτά εβδομάδες, φόρεσε βρόμικα ρούχα και μπήκε στην πιο ισχυρή και διεφθαρμένη βιομηχανία της Αμερικής. Είδε πράγματα που θα έκαναν τους περισσότερους ανθρώπους να φύγουν και να μην κοιτάξουν ποτέ πίσω. Τα έγραψε όλα και τα μετέτρεψε σε μια ιστορία που 150.000 άνθρωποι διάβασαν μόνο τον πρώτο χρόνο.
Ο ΡΟΥΣΒΕΛΤ ΕΡΕΥΝΗΣΕ. Τα ίδια τα κέρδη της βιομηχανίας τον ανάγκασαν να υποστηρίξει τη ρύθμιση, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς του. Δύο νόμοι υπογράφηκαν σε μία ημέρα. Η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) δημιουργήθηκε.
ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ και ασφάλειας των τροφίμων χτίστηκε πάνω στα θεμέλια ΜΙΑΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΝΕΑΡΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗ που ποτέ δεν πήρε αυτό που πραγματικά ήθελε. Ο Σίνκλερ ήθελε οι άνθρωποι να νοιαστούν για τους εργάτες. Νοιάστηκαν για τα ποντίκια στο λουκάνικό τους.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ γι’ αυτό. Αλλά η κληρονομιά του είναι αναμφισβήτητη. Εξέθεσε μια βιομηχανία ΠΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ. Ανάγκασε την κυβέρνηση να δράσει. Βοήθησε στη δημιουργία της υπηρεσίας που προστατεύει ακόμα και σήμερα τους Αμερικανούς. Κάθε ετικέτα τροφίμων. Κάθε επιθεώρηση ασφάλειας. 

Κάθε διαδικασία έγκρισης φαρμάκου. Όλα ανάγονται σε εκείνες τις ΕΠΤΑ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ, το 1904.

Ο ΑΠΤΟΝ ΣΙΝΚΛΕΡ πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1968. Ήταν 90 ετών. Το βιβλίο του δεν έπαψε ποτέ να τυπώνεται. Διαβάζεται ακόμα και σήμερα σε λύκεια και κολέγια σε όλη την Αμερική. Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, τα ποντίκια έχουν φύγει. Επειδή εκείνος φρόντισε να μάθει όλη η χώρα ότι ήταν εκεί.

Ο Σίνκλερ με τον γιο του Ντέιβιντ, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τη ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ στο βιβλίο του «OIL», εξαιτίας μιας ερωτικής σκηνής (Βοστόνη, 1927).

Ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος και πολιτικός ακτιβιστής, στρατευμένος στην υπόθεση του Σοσιαλισμού και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, κατά τη διάρκεια της μεγάλης οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ’30, οργάνωσε στην Καλιφόρνια ένα ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ με σκοπό την καταπολέμηση της φτώχειας, γνωστό ως «EPIC» (End Poverty in California). Το πιο γνωστό έργο του είναι το μυθιστόρημα «Η ΖΟΥΓΚΛΑ» («The Jungle», 1906), που χαιρετίστηκε από τον ομοϊδεάτη του συγγραφέα Τζακ Λόντον ως «Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά της μισθωτής σκλαβιάς».

Το μυθιστόρημά του «ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ» («Dragon’s teeth», 1942) τιμήθηκε με το ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ το 1943. Ανήκε σε μια σειρά έντεκα μυθιστορημάτων του εμπνευσμένων από τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα, με πρώτο το «ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» («World’s End», 1940). Στα μυθιστορήματα αυτά πρωταγωνιστούσε ο Λάνι Μπαντ, ένας απίθανος και ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ήρωας, ο οποίος βρίσκεται αναμεμειγμένος σε όλα τα σημαντικά, κρίσιμα γεγονότα της εποχής.

Ανατέμνοντας τη ζούγκλα του αμερικανικού καπιταλισμού. Το έργο του Σίνκλερ είχε τέτοια απήχηση που το σχολίασε ακόμα και ο ΛΕΝΙΝ, χαρακτηρίζοντας τον συγγραφέα «σοσιαλιστή χωρίς θεωρητική κατάρτιση». Η δημοφιλία του έφτασε στα ύψη με τη σειρά «Λάνι Μπαντ», που περιλαμβάνει 11 μυθιστορήματα γύρω από έναν ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ ΗΡΩΑ στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, υπήρξε υποστηρικτής του ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ και συνέχισε να γράφει, ενώ το 1962 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του.
To 1934, έχοντας προσχωρήσει στο Δημοκρατικό Κόμμα, αυτός ο ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟΣ ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΤΗΣ, έθεσε υποψηφιότητα για τη θέση του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας, αλλά ηττήθηκε από τον Ρεπουμπλικάνο αντίπαλό του, Φρανκ Μέριαμ (37,75% των ψήφων, έναντι 48,87%). Από το 1902 έως το 1934 ήταν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. «Ο αμερικανικός λαός δέχεται τον Σοσιαλισμό, αλλά όχι την ταμπέλα. Το απέδειξα με βεβαιότητα στην περίπτωση του “EPIC”. Κατεβαίνοντας ως Σοσιαλιστής πήρα 60.000 ψήφους, κατεβαίνοντας με σύνθημα “Τέλος στη φτώχεια στην Καλιφόρνια” πήρα 879.000», δήλωσε.
Επηρεασμένος από τις ιδέες του ΟΥΤΟΠΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ χρηματοδότησε από τα έσοδα των βιβλίων του τη δημιουργία μιας ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ κοντά στο Νιου Τζέρσεϊ, η οποία όμως ύστερα από τέσσερις μήνες διαλύθηκε έπειτα από μια περίεργη φωτιά, πιθανόν αποτέλεσμα εμπρησμού για πολιτικούς λόγους.

1voice.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ΚΟ της Νέας Δημοκρατίας

Πανηγυρική αθώωση με πρόσχημα το τεκμήριο της αθωότητας

Θανάσης Καρτερός

Υμνοι του Μητσοτάκη στη χτεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τους βουλευτές του που εμπλέκονται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μόνο που δεν μας κάλεσε να τους στήσουμε ανδριάντα, επειδή συναίνεσαν σε άρση της ασυλίας τους. Αυτοβούλως βεβαίως βεβαίως και χωρίς εντολή του Μαξίμου. Ως επιβράβευση μάλιστα των καλών τους πράξεων, υποσχέθηκε ότι όλοι τους θα κοσμούν τα ψηφοδέλτια του κόμματος στις επόμενες εκλογές. Δεν έκρινε σκόπιμο να προφέρει, έστω για τους τύπους, μία από τις συνήθεις διαβεβαιώσεις, ότι αν κάποιος κριθεί ένοχος θα υποστεί τα επίχειρα. Πανηγυρική αθώωση εν ολίγοις, με πρόσχημα το τεκμήριο της αθωότητας. Κι ας λέει ό,τι θέλει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Ας λέει ό,τι θέλει; Οχι, λάθος. Γιατί ο πρωθυπουργός μας ενώ με το ένα χέρι χάιδευε τους αδίκως διωκόμενους πολιτευτές του, με το άλλο χέρι χαστούκιζε τους άδικους διώκτες τους. Την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία εν προκειμένω, την οποία κατηγόρησε για επιλεκτικές διαρροές. Και για εμπλοκή σε κομματικά παιχνίδια. Και την κάλεσε γρήγορα και απρόσκοπτα να προχωρήσει την υπόθεση. Κάπως σαν τον δικό μας Τζαβέλλα του Αρείου Πάγου, ας πούμε, που ασκαρδαμυκτί και ασυζητητί άφησε τον φάκελο για τις υποκλοπές να αναπαύεται στο αρχείο. Για να γίνει φανερό με όλα αυτά τοις τίνος ρήμασι πειθόμενοι ο Αδωνις κι ο Αθανασίου και οι λοιποί ανεπίληπτοι της Δεξιάς έκαναν τρεις παράδες την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Τα είπε και τα έκανε όλα αυτά ο Μητσοτάκης για να κρατήσει ενωμένους τους βουλευτές του, αποφαίνονται οι δοκησίσοφοι. Αλλά το θέμα δεν είναι γιατί τα είπε. Είναι τι μήνυμα δίνει σε κλέφτες, απελάτες και πελάτες. Και στην κοινωνία μας φυσικά. Πνεύμα και ηθική, που έλεγε ο Αυλωνίτης σε παλιά ελληνική ταινία. Η εισαγγελέας εισηγείται τη δίωξή τους κι αυτός τους αθωώνει προκαταβολικά. Η εισαγγελέας χαρακτηρίζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ συνώνυμο της διαφθοράς, αλλά για τον πρωθυπουργό μας είναι Δευτέρα. Για τα Τέμπη μόνος ένοχος ο σταθμάρχης, για τις υποκλοπές ο Ντίλιαν, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κάτι Φραπέδες και η εθνική έφεση στο ρουσφέτι. Βουλευτές και υπουργοί λευκές περιστερές. Αναντίλεκτα.

Η λαϊκή θυμοσοφία λέει σκωπτικά ότι μπορείς να κλέβεις, αρκεί να το κάνεις χωρίς να σε πιάσουν. Πάει κι αυτός ο κανόνας της μπαγαμποντιάς. Ξεπεράστηκε. Κι αν σας πιάσουν, εδώ είμαστε εμείς, είναι το ηθικό μήνυμα Μητσοτάκη. Και το πιο ωραίο και διδακτικό είναι ότι στην ίδια συνεδρίαση, και στην ίδια ομιλία προς τους βουλευτές του, ο ίδιος άνθρωπος επιτέθηκε στην αντιπολίτευση γιατί, λέει, έφτασε να μιλάει για μαφία και συμμορία. Και δεν την ενδιαφέρει η σταθερότητα και η ασφάλεια που ο ίδιος, οι εμπλεκόμενοι στα του ΟΠΕΚΕΠΕ, στα των Τεμπών, στα των υποκλοπών, στα των απευθείας αναθέσεων, στα των υπογείων πάντων μάς παρέχουν.

Κι έτσι, η ηθική της διακυβέρνησης Μητσοτάκη μάς πηγαίνει πολύ πίσω, στους κλέφτες του Σουρή. «Ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί/ κι ο άλλος έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή». Βοήθειά μας…

www.efsyn.gr

«Φεύγουν μαζικά από την Ελλάδα τα καλύτερα μυαλά»: Νέο ιστορικό υψηλό στο «Brain Drain» το 2025

Νέο αρνητικό ρεκόρ για την Ελλάδα – 13.900 πτυχιούχοι έφυγαν σε ένα χρόνο

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία των ευρωπαϊκών ερευνών εργατικού δυναμικού, το Brain Drain στην Ελλάδα (η μαζική φυγή εγκεφάλων) κατέγραψε νέο ιστορικό υψηλό το 2025.
Μέσα σε μόνο ένα χρόνο, 13.900 περισσότεροι Έλληνες πτυχιούχοι ΑΕΙ μετανάστευσαν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, σημειώνοντας αύξηση 12,1% σε σχέση με το προηγούμενο έτος!
Τα συνολικά νούμερα
128.500 Έλληνες πολίτες ηλικίας 20-64 ετών με ανώτατη εκπαίδευση ζουν σήμερα σε χώρες της ΕΕ, την Ελβετία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία ή το Λιχτενστάιν.
Συνολικά, 386.100 Έλληνες ηλικίας 20-64 ετών ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη.
Συνεπώς το αφήγημα της κυβέρνησης για οικονομική ανάπτυξη καταρρίπτεται καθώς αν ίσχυε αυτό δεν θα έφευγαν τα νέα παιδιά από τη χώρα.
Χιλιάδες Έλληνες μετανάστευαν στα χρόνια των Μνημονίων λόγω της οικονομικής κατάρρευσης.
Αυτή η φυγή όμως δεν σταμάτησε και όχι μόνο συνεχίζεται αλλά έχει και υψηλούς ρυθμούς.
Ότι καλύτερο διέθετε η χώρα από άποψη έμψυχου δυναμικού, προσφέρει τις υπηρεσίες του και τις γνώσεις του σε αλλοδαπές χώρες.
Σχεδόν όλοι φεύγουν για να διεκδικήσουν μία αξιοπρεπή ζωή με ικανοποιητικές απολαβές αλλά και επειδή δεν αντέχουν πλέον την διαφθορά κυβερνά την χώρα.
Έτσι λοιπόν δημιουργείται το ερώτημα αν μία χώρα η οποία καταρρέει δημογραφικά και ότι ποιοτικό της είχε απομείνει επιλέγει να στραφεί στο εξωτερικό, μπορεί να έχει ελπίδες να ανακάμψει στο μέλλον.
Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία ελπίδα.

www.pronews.gr

Στην απομόνωση το Ισραήλ ακόμη κι εντός των ΗΠΑ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Διαστάσεις χιονοστιβάδας λαμβάνει η αποδοκιμασία προς το Ισραήλ όσο συνεχίζεται η γενοκτονία των Παλαιστινίων κι εντείνεται η επιθετικότητά του στην Μέση Ανατολή.
Τελευταίο κρούσμα ήταν η αποκάλυψη της εφημερίδας The Washington Post στις 5 Μαΐου 2026 ότι δεκάδες Αμερικάνοι Δημοκρατικοί βουλευτές παρέδωσαν επιστολή στον υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, και ρωτούσαν για τα πυρηνικά του Ισραήλ!
Το θέμα των ισραηλινών πυρηνικών όπλων αποτελεί ταμπού από το 1969 όταν ο αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και η ισραηλινή πρωθυπουργός Γκόλντα Μάγιερ συμφώνησαν κάτι παραπάνω από το να μείνει το θέμα εκτός δημόσιας ζήτησης. Συμφώνησαν, και όλες οι αμερικανικές κυβερνήσεις υλοποίησαν τα επόμενα χρόνια, οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τη διεθνή επιρροή και την δύναμη που διαθέτουν στους διεθνείς οργανισμούς ώστε ποτέ το Ισραήλ να μην απολογηθεί για τα πυρηνικά του κι ούτε να υπαχθεί στο καθεστώς επιτήρησης της Συνθήκης για την Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Αυτή η πολιτική συγκάλυψης της ισραηλινής αυθαιρεσίας με την επιστολή των Δημοκρατικών βουλευτών δέχθηκε ένα πρωτοφανές ρήγμα.
«Οι κίνδυνοι για κακούς υπολογισμούς, κλιμάκωση και χρήση πυρηνικών σε αυτό το περιβάλλον δεν είναι θεωρητικοί», τονίζει η επιστολή. Και συνεχίζει: «Το Κογκρέσο έχει συνταγματική ευθύνη να είναι πλήρως ενήμερο για το πυρηνικό ισοζύγιο στην Μέση Ανατολή, τον κίνδυνο κλιμάκωσης από οποιοδήποτε μέρος αυτής της σύγκρουσης, τον σχεδιασμό της διοίκησης και τα απρόβλεπτα περιστατικά για κάθε σενάριο».
Τόσο το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών όσο και η ισραηλινή κυβέρνηση που ρωτήθηκαν από την αμερικανική εφημερίδα για το θέμα των ισραηλινών πυρηνικών όπλων αρνήθηκαν να απαντήσουν… Συνέχισαν δηλαδή να κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό αυτό που συζητάει όλος ο κόσμος…

Πυρηνικά από το Ισραήλ
Το ενδιαφέρον των αμερικανών πολιτικών σχετίζεται με τις αυξανόμενες φήμες για χρήση των πυρηνικών εκ μέρους του Ισραήλ, όσο έρχεται πιο κοντά η ήττα των αμερικανο-ισραηλινών. Η συζήτηση αναβαθμίστηκε τον Μάρτιο όταν το Ιράν, ασκώντας το πραγματικό δικαίωμά του στην αυτοάμυνα, έπληξε τις ισραηλινές πόλεις Ντιμόνα και Αράντ, πολύ κοντά στα κέντρα πυρηνικών ερευνών του Ισραήλ. Το ενδεχόμενο ρίψης πυρηνικών στο Ιράν από το Ισραήλ, με την πιθανή συνεργασία των ΗΠΑ (που το έχουν ξανακάνει στην Ιαπωνία το 1945), αυξάνεται όσο απουσιάζει ένα δόγμα για την χρησιμοποίησή τους το οποίο θα καθιστά σαφές πότε και υπό ποιους όρους θα καταφύγει στη χρήση τους…
Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κίνα έχει με σαφήνεια δηλώσει πώς στην περίπτωση που το Ισραήλ χρησιμοποιήσει το πυρηνικό του οπλοστάσιο, τότε θα πάψει να υπάρχει ως χώρα και ως κράτος…
Η κοινοβουλευτική συζήτηση για τα ισραηλινά πυρηνικά στο αμερικανικό Κογκρέσο είναι το τελευταίο κρούσμα αποστοίχισης από την πολιτική του κράτους απαρτχάιντ και δημόσιας αποδοκιμασίας του.
Τον προηγούμενο μήνα ένας αριθμός ρεκόρ 40 Δημοκρατικών γερουσιαστών (από ένα σύνολο 47) ψήφισε να σταματήσουν οι ΗΠΑ να στέλνουν στο Ισραήλ όπλα και μπουλντόζες. Οι μπουλντόζες, ειδικά τα μοντέλα D9 της αμερικανικής εταιρείας Caterpillar, έχουν καταστεί αναπόσπαστο τμήμα των ισραηλινών θηριωδιών τόσο στη Γάζα όσο και στην Δυτική Όχθη. Πλέον και στον Λίβανο. Χρησιμοποιούνται στην κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων και στην διάνοιξη διαδρόμων πάνω από γκρεμισμένα σπίτια στη Γάζα, είναι εφοδιασμένες με πυροβόλα όπλα και ειδική θωράκιση, ενώ τις οδηγούν ισραηλινοί στρατιώτες. Μία τέτοια μπουλντόζα, της Caterpillar, πέρασε πάνω από την αμερικανίδα αγωνίστρια Ράσελ Κόρυ το 2003, όταν προσπαθούσε να σταματήσει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων, και την πολτοποίησε…
Η κριτική απέναντι στο κράτος απαρτχάιντ έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις. «Το ερώτημα που τίθεται στις προκριματικές εκλογές δεν είναι αν ένας υποψήφιος αντιτίθεται στο Ισραήλ αλλά πόσο ορμητικά θα το κάνει», έγραφε η Wall Street Journal στις 22 Απριλίου, αδυνατώντας να κρύψει ή έστω να διαχειριστεί την θλίψη και την απογοήτευσή της. Τίτλος του άρθρου «Οι δημοκρατικοί ενώνονται ενάντια στο Ισραήλ» και υπότιτλος: «Ο αριθμός των γερουσιαστών  που υποστηρίζουν εμπάργκο όπλων ενάντια στο εβραϊκό κράτος έχει διπλασιαστεί σε δύο χρόνια. Συνέχιζε το ίδιο δημοσίευμα: «Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ λέει ότι δεν έχει δεχτεί ποτέ λεφτά και ούτε πρόκειται να δεχτεί από το American Israel Public Affairs Committee» (σ.σ. είναι το σημαντικότερο ισραηλινό λόμπι που διεκδικεί βραβείο πολιτικής καινοτομίας επειδή έχει ανακαλύψει ένα μοναδικό αεροπλανάκι το οποίο χρηματοδοτεί αμερικάνους πολιτικούς, οι οποίοι ψηφίζουν με χέρια και πόδια τη χρηματοδότηση του Ισραήλ, το οποίο στη συνέχεια χρηματοδοτεί το AIPAC κοκ.). Συνεχίζει η εφημερίδα της αμερικανικής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας: «Ο πρώην υπουργός Μεταφορών Πέτε Μπουτίτζιετζ είπε ότι θα μπλόκαρε την πώληση όπλων στο Ισραήλ. Η γερουσιάστρια της Νέας Υόρκης Αλ. Οκάσιο Κόρτες έχει ψευδώς (σ.σ. sic) κατηγορήσει το Ισραήλ για γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας. Η μεταβαλλόμενη δυναμική στο κόμμα είναι πιο ορατή στο Μίτσιγκαν. Σε μια σύνοδο του Δημοκρατικού Κόμματος το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, η Καμάλα Χάρις που στη διάρκεια της εκστρατείας της το 2024 αρνήθηκε να συναντηθεί δημόσια με τον ισραηλινό πρωθυπουργό κατηγόρησε το Εβραϊκό κράτος για τον πόλεμο της Αμερικής με το Ιράν. Ο πρόεδρος Τραμπ “σύρθηκε σε αυτόν από τον Μπίμπι Νετανιάχου, ας είμαστε καθαροί σε αυτό” είπε η κ. Χάρις για να χειροκροτηθεί».

Στο στόχαστρο το ισραηλινό λόμπι AIPAC
«Πριν λίγα χρόνια οι Δημοκρατικοί επιζητούσαν διακαώς χρήματα από το AIPAC, το πιο ισχυρό φιλο-ισραηλινό λόμπι της χώρας», έγραφαν οι Financial Times στις 21 Απριλίου. Τίτλος του άρθρου «Γιατί η Αμερική χάνει την αγάπη της για το Ισραήλ» και υπότιτλος: «Η κοινή γνώμη και τα αισθήματα της ελίτ έχουν στραφεί αποφασιστικά ενάντια στον Νετανιάχου». Συνέχιζε το άρθρο: «Οι Δημοκρατικοί τώρα υπόσχονται να μην δεχτούν αυτό που βλέπουν σαν βρόμικο χρήμα. Όσοι ελπίζουν να μπουν στον Λευκό Οίκο συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό αποστασιοποίησης όσο το δυνατό πιο μακριά από το Ισραήλ. Το ρυθμό επιβάλλει ο Ραμ Εμάνουελ, πρώην δήμαρχος του Σικάγου, που έχει υποσχεθεί να τερματίσει την ετήσια επιδότηση του Ισραήλ με 3,8 δισ. δολ. Μπορεί να αγοράσει όπλα σε τιμές αγοράς όπως κάθε άλλος σύμμαχος, δηλώνει. Εάν το Ισραήλ καταργεί τους κανόνες του πολέμου, η Αμερική πρέπει να επιβάλει εμπάργκο, προσθέτει. Άλλοι Δημοκρατικοί απειλούν να παγώσουν την πώληση αμυντικών όπλων, όπως τον προστατευτικό Ουράνιο Θόλο του Ισραήλ. Με εξαίρεση τον Μπέρνι Σάντερς τέτοιες πολιτικές θα ήταν αδιανόητες πριν λίγα χρόνια. Το γεγονός ότι το μεσαίο όνομα του Εμάνουελ είναι “Ισραήλ” κι ότι διετέλεσε εθελοντής σε πολιτικό πόστο στον ισραηλινό στρατό απλώς ενισχύει αυτή την στροφή», έγραφαν οι Financial Times.
Η στροφή των Δημοκρατικών κατά του Ισραήλ δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των δημοσκοπήσεων. Το Ισραήλ αποφάσισε να εγκαταλείψει τους Δημοκρατικούς, προδίδοντας μια πολυετή σχέση, και να ρίξει όλο το βάρος υπέρ των Ρεπουμπλικανών το 2015, όταν οι Ρεπουμπλικανοί κάλεσαν στο Κογκρέσο τον Νετανιάχου να μιλήσει ενάντια στην συμφωνία του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα με το Ιράν. Το «ματωμένο γάμο» του Σιωνισμού με τους Ευαγγελιστές, Χριστιανο-Σιωνιστές του Ρεπουμπλικανισμού επισημοποίησε το 2021 ο ισραηλινός πρέσβης στην Ουάσιγκτον, Ρον Ντέρμερ. Έκτοτε, το AIPAC χρηματοδοτεί πρωτίστως το Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Κι ας διατείνεται ότι στηρίζει και τα δύο κόμματα προσπαθώντας να κρύψει πόσο επιζήμια είναι η λειτουργία του για την αμερικανική δημοκρατία, καθώς μετατρέπει τους αμερικάνους πολιτικούς σε όργανα μιας ξένης δύναμης, του Ισραήλ. Κι οι Αμερικάνοι γερουσιαστές και βουλευτές για να ξαναβγούν προδίδουν όχι μόνο τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους, αλλά και της χώρας τους. Διαφορετικά, κομμένες οι δωρεές από το AIPAC…
Η στροφή των Δημοκρατικών, κατά συνέπεια, υποκινείται και από υλικά κίνητρα: Διαπιστώνοντας πόσο μονομερής είναι οι χρηματοδοτήσεις του AIPAC, του γυρίζουν την πλάτη, εκθέτοντας μάλιστα όσους γίνονται μίσθαρνα όργανά του όπως οι Ρεπουμπλικάνοι, υπηρετώντας το Ισραήλ.
Η πολιτική ήττα εβραίων και χριστιανών Σιωνιστών θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη πολύ σύντομα, όταν θα γίνει ορατό πόσο επωφελής ήταν για Ισραήλ – ΗΠΑ η συμφωνία του Ομπάμα για τα πυρηνικά, η επονομαζόμενη Κοινό Συνεκτικό Σχέδιο Δράσης (Joint Comprehensive Action Plan). Ανεξαρτήτως της πορείας του εν εξελίξει πολέμου, το σίγουρο είναι πώς το Ιράν θα είναι νικητής και θα επιβάλει τους όρους του στην τελική συμφωνία, όποτε κι αν υπογραφτεί (διαχείριση ήττας κάνει ο Τραμπ, με άλλα λόγια). Κι αυτοί οι όροι θα είναι πολύ πιο δυσμενείς για τους Σιωνιστές και πολύ ευνοϊκότεροι για την Ισλαμική Δημοκρατία. Δυνατότητα επιστροφής όμως σε εκείνη την Συμφωνία δεν θα υπάρχει…

Οι Αμερικάνοι πολίτες κατά του Ισραήλ
Ωστόσο, την αλλαγή στην στάση των Δημοκρατικών την προκάλεσαν οι δημοσκοπήσεις, δηλαδή η στάση των καθημερινών Αμερικανών – ούτε καν τα ειδεχθή εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα και το Ιράν. Σύμφωνα με το Pew Research Center, τον Μάρτιο (όταν είχε ήδη συμπληρωθεί ένας μήνας από την επίθεση στο Ιράν) το 60% των αμερικάνων ενήλικων είχε αρνητική εικόνα για το Ισραήλ, όταν πέρυσι αρνητική εικόνα είχε το 53% και το 2022 μόνο το 42%. Τότε θετική εικόνα είχε το 55%, ενώ τώρα μόνο το 37%. Το 59% δεν έχει εμπιστοσύνη στον Νετανιάχου (όταν το 2023 την ίδια απάντηση έδινε το 42%), ενώ εμπιστοσύνη δηλώνει ότι διατηρεί το 27% (από 31% το 2023).

Ενδεικτικό στοιχείο για τη στροφή που έχει σημειωθεί στις συνειδήσεις των Αμερικάνων είναι ότι πλέον η πλειοψηφία τους υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους και η μειοψηφία το Ισραήλ. Συγκεκριμένα και με βάση το κέντρο Gallup, το 41% των Αμερικανών δηλώνει ότι συμπαθεί περισσότερο τους Παλαιστίνιους ενώ το 36% τους Ισραηλινούς. Πέρυσι η εικόνα ήταν διαμετρικά αντίθετη καθώς το 46% τασσόταν με το Ισραήλ και μόνο το 33% με τους Παλαιστίνιους! Επίσης, ποσοστό ρεκόρ για το Gallup, της τάξης του 57%, τάσσεται υπέρ της ίδρυσης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους!
Όσο ιδιοτελής κι αν είναι η στάση των Δημοκρατικών, εκπορευόμενη από το άδειασμα του AIPAC ή ακόμη και προεκλογικής χρήσης εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, το σίγουρο είναι πώς η εικόνα του Ισραήλ έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Κι αυτή η εικόνα δεν αλλάζει όσα εκατομμύρια κι αν πληρώσει για διαφήμιση το Ισραήλ, δηλαδή οι αμερικάνοι φορολογούμενοι, για μια ακόμη φορά…

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

«Τα 27 εκατομμύρια νεκροί της ΕΣΣΔ δεν τιμήθηκαν ποτέ» – Η πικρή αλήθεια του Τζέφρι Σακς για τη Δύση

Η δήλωση – «Η Δύση αρνήθηκε να τιμήσει τους 27 εκατομμύρια Σοβιετικούς που πέθαναν νικώντας τον Χίτλερ»

Κόσμος

Ο παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος Τζέφρι Σακς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και σύμβουλος τριών Γενικών Γραμματέων του ΟΗΕ, προχώρησε σε μια δραματική διαπίστωση, σχολιάζοντας την απουσία Δυτικών ηγετών από τις εκδηλώσεις για την Ημέρα της Νίκης στη Μόσχα (9 Μαΐου 2026) .
«Η Σοβιετική Ένωση σήκωσε το κύριο βάρος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου – ωστόσο οι ηγέτες απείχαν επειδή ήταν Ρωσία. Αυτό δεν είναι αντανάκλαση της ιστορίας, αλλά της πολιτικής. Η Δύση επιδεικνύει πλήρη άγνοια, προσπαθώντας να ξαναγράψει την ιστορία» .

Η αλήθεια που η Δύση αρνείται – 27 εκατομμύρια νεκροί
Η ΕΣΣΔ έχασε 27 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – στρατιώτες και αμάχους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά.
Το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε περίπου 450.000.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 420.000.
Η διαφορά είναι συντριπτική, αλλά αυτή η θυσία έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τη δυτική μνήμη.

Τελετές D-Day και μια συγκεκαλυμμένη ιστορία
Ο Κόκκινος Στρατός άνοιξε τον δρόμο προς το Βερολίνο. Η Μάχη του Βερολίνου (Απρίλιος-Μάιος 1945) είχε ως αποτέλεσμα περισσότερους από 80.000 Σοβιετικούς νεκρούς. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι μπήκαν στην πόλη εβδομάδες αργότερα.
Το Άουσβιτς απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945. Ωστόσο, η Δύση γιορτάζει τη Νορμανδία, όχι την απελευθέρωση των στρατοπέδων θανάτου.
«Οι τελετές της D-Day δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί αν εκατομμύρια Σοβιετικοί στρατιώτες δεν είχαν πληρώσει με το αίμα τους» – ανέφερε το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών ήδη από το 2009, καταγγέλλοντας τη «ιδιόμορφη ερμηνεία» της ιστορίας από τη Δύση.
Εκείνη τη χρονιά, ο Ομπάμα ήταν ο μόνος Δυτικός ηγέτης που ανέφερε τη σοβιετική θυσία. Σήμερα, ούτε αυτό συμβαίνει πια.

Η σύγχρονη πολιτική – Μποϊκοτάζ, κυρώσεις και «πολιτική ορθότητα»
Η ΕΕ δεν θέλει απλώς να ξεχνά – τιμωρεί όσους θυμούνται.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάγια Κάλας, προειδοποίησε ότι «οποιαδήποτε συμμετοχή σε εκδηλώσεις της 9ης Μαΐου δεν θα λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από την Ευρωπαϊκή πλευρά» .
Η Σλοβακία αψήφησε την ΕΕ. Ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο ταξίδεψε στη Μόσχα, παρά τις απαγορεύσεις υπέρπτησης από την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες, για να τιμήσει τους Σοβιετικούς στρατιώτες που απελευθέρωσαν τη χώρα του .
Η Σερβία ήταν επίσης παρούσα. Η ΕΕ απάντησε με απειλές για την ενταξιακή της πορεία.

Η ανάλυση – Μια προσπάθεια διαγραφής της ρωσικής ταυτότητας
Ο Τζέφρι Σακς, από την πλευρά του, έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία προκλήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Δύση. Δεν είναι απλά οικονομολόγος – είναι μια φωνή που καταγγέλλει την υποκρισία.

Γιατί αποφεύγουν οι Δυτικοί ηγέτες να τιμήσουν την 9η Μαΐου;
Πολιτική ορθότητα: Φοβούνται ότι μια χειραψία με τον Πούτιν θα ερμηνευθεί ως νομιμοποίηση του πολέμου στην Ουκρανία.
Αλλαγή στάσης: Επικεντρώνονται στο Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, ενώ αγνοούν τη Μόσχα, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσουν ποιος κέρδισε πραγματικά τον πόλεμο.
Ιστορική άγνοια: Σύμφωνα με έρευνες, το 95% των νέων στο Ηνωμένο Βασίλειο  πιστεύει ότι η Γερμανία ήταν σύμμαχος της Βρετανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή δεν είναι απλώς λήθη – είναι μια αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος και μια συνειδητή διαγραφή της μνήμης.

Το συμπέρασμα – Δεν είναι ιστορία, είναι γεωπολιτική
Η Δύση δεν αγνοεί κατά λάθος τα 27 εκατομμύρια νεκρούς της ΕΣΣΔ – τα διαγράφει σκόπιμα.
Αυτή η διαγραφή εξυπηρετεί μια σύγχρονη ατζέντα: την αποξένωση της Ρωσίας, την ενοχοποίησή της για κάθε κακό και τη δημιουργία μιας νέας ιστορικής αφήγησης που τοποθετεί τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ως τους απόλυτους νικητές του φασισμού.
Όπως είπε ο Σακς: «Η Δύση επιδεικνύει πλήρη άγνοια, προσπαθώντας να ξαναγράψει την ιστορία» . 
Και όπως συμπληρώνει η ιστορία, η άγνοια αυτή δεν είναι αθώα. Είναι γεωπολιτική εργαλειοποίηση. 

Πηγή:Facebook

μέσω sioualtec.blogspot.com

H Moderna και το Πανεπιστήμιο της Κορέας έχουν ήδη έτοιμο το ασφαλές και αποτελεσματικό mRNA εμβόλιο κατά του Ηantavirus

Όσοι ιοί δεν εμφανίσθηκαν στη διάρκεια 21 αιώνων συμφώνησαν (μεταξύ τους) να εμφανισθούν κατά ριπάς στα επόμενα 20 έτη-όπως ακριβώς το προέβλεπε η συμφωνία Epstein-Gates

Breaking News

Ηταν 7 Μαίου 2024 (2 χρόνια πριν) όταν ο ιστότοπος koreabiomed.com δημοσίευε το σχετικό ρεπορτάζ για την “προφητική” συνεργασία της Moderna και το Πανεπιστημίου της Κορέας ώστε να αναπτύξουν το ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο για τον Ηantavirus.

Σύμφωνα με εκείνο το ρεπορτάζ η Moderna δήλωσε την Παρασκευή ότι έχει συνάψει πλήρη συνεργασία με το Κέντρο Καινοτομίας Εμβολίων (Vaccine Innovation Center) στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κορέας για την ανάπτυξη ενός εμβολίου κατά του hantavirus με βάση το mRNA (messenger ribonucleic acid).

Για την ενίσχυση της πρακτικής συνεργασίας μετά τη συμφωνία Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D) που υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, η Moderna και το Κέντρο Καινοτομίας Εμβολίων διοργάνωσαν από κοινού το Σεμινάριο Συνεργασίας για την Πρόσβαση στο mRNA την Πέμπτη για να μοιραστούν τους ρόλους και τα οράματα και των δύο οργανισμών.

Ο Park Ock, αναπληρωτής διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Εμβολίων, παρουσίασε το κέντρο, και η Francesca Ceddia, επικεφαλής ιατρική σύμβουλος της Moderna, εξήγησε το Πρόγραμμα Πρόσβασης mRNA της Moderna.

Το Πρόγραμμα Πρόσβασης mRNA είναι το πρόγραμμα δημόσιας υγείας της Moderna που στοχεύει στην επιτάχυνση της ανάπτυξης νέων εμβολίων μέσω της συνεργασίας με εταίρους παγκοσμίως. Εστιάζει στην ανάπτυξη εμβολίων επόμενης γενιάς για αναδυόμενες και παραμελημένες μολυσματικές ασθένειες, μοιράζοντας την παραγωγική ικανότητα και την αναπτυξιακή εμπειρία της Moderna.

Στη συνέχεια, ο Δρ. Seok Jong-hyeon στο Κέντρο Καινοτομίας Εμβολίων παρουσίασε το έργο hantavirus που βασίζεται στο mRNA.

Ο Δρ. Seok εξήγησε ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει επιλέξει τον hantavirus ως ένα από τα παθογόνα της «Νόσου Χ» που μπορούν να προκαλέσουν νέες μολυσματικές ασθένειες και υπάρχει επείγουσα ανάγκη για την ανάπτυξη νέων εμβολίων αποτελεσματικά έναντι ενός ευρέος φάσματος υποτύπων.

Οι hantavirus προκαλούν 300 έως 400 κρούσματα αιμορραγικού πυρετού λοιμώδους νεφρωσικού συνδρόμου στην Κορέα κάθε χρόνο και αναφέρονται λιγότεροι από 10 θάνατοι. Πρόκειται για μια θανατηφόρα ασθένεια που επηρεάζει ιδιαίτερα νέους άνδρες ηλικίας 20 και 30 ετών που υπηρετούν στον στρατό.

Το τρέχον εμβόλιο κατά του ιού hantavirus, το οποίο διατίθεται στο εμπόριο από το 1990, έχει εγείρει την ανάγκη βελτίωσης της αποτελεσματικότητάς του.

Για να συνεργαστεί στην ανάπτυξη ενός εμβολίου κατά του ιού hantavirus, το Κέντρο Καινοτομίας Εμβολίων έχει προσδιορίσει την αλληλουχία του αντιγόνου του ιού hantavirus και το έχει παράσχει στη Moderna. Αυτή τη στιγμή διεξάγει προκαταρκτικές αξιολογήσεις αποτελεσματικότητας του mRNA που παράγεται από τη Moderna.

Το κέντρο θα χρησιμοποιήσει προκλινικά υποψήφια εμβόλια mRNA που παρέχονται από τη Moderna στο πλαίσιο του Προγράμματος Πρόσβασης σε mRNA για να αναπτύξει ένα εμβόλιο κατά του ιού hantavirus που είναι αποτελεσματικό έναντι ενός ευρύτερου φάσματος ιών από τα υπάρχοντα εμβόλια.

«Αυτή η συνεργασία είναι πράγματι σημαντική για τη συνέχιση του έργου του αείμνηστου καθηγητή Lee Ho-wang, ο οποίος ήταν ο πρώτος που απομόνωσε τους ιούς hantavirus και συνέβαλε στην ανάπτυξη εμβολίων κατά του ιού hantavirus», δήλωσε ο Cheong Hee-jin, διευθυντής του Κέντρου Καινοτομίας Εμβολίων. «Προσβλέπουμε στη συνεργασία με τη Moderna για την επιτυχή ανάπτυξη εμβολίων κατά του ιού hantavirus με βάση το mRNA, για τη βελτίωση της υγείας των ανθρώπων παγκοσμίως».

Η Ceddia, Ceddia, Ceddia, δήλωσε: «Αυτή η συνεργασία θα ενισχύσει τις δυνατότητές μας στην έρευνα και ανάπτυξη εμβολίων mRNA στην Κορέα και προσβλέπουμε σε ένα σημαντικό άλμα προς τα εμπρός στη δημόσια υγεία».

kourdistoportocali.com

Μιχάλης Σφακιανάκης: «Ο χορός αίματος πάνω στις τραγωδίες και τα «οφέλη» που κάποιοι κερδίζουν»

Ιδιαίτερα αιχμηρός μιλώντας στο Ράδιο 98.4 ο Δικηγόρος Μιχάλης Σφακιανάκης για το «χορό» που στήνεται είτε από Μέσα Ενημέρωσης, είτε αναλυτές, είτε ειδικούς, ακόμα και με οικονομικά οφέλη, στο όνομα της όποιας τραγωδίας σημειώνεται εντός κι εκτός Κρήτης, με τελευταία τη δολοφονία 21χρονου από το πατέρα φίλου του, που τον θεωρούσε υπεύθυνο για το θάνατο του παιδιού του σε τροχαίο πριν από περίπου τρία χρόνια.  «Είναι σημαντικό να κατανοηθεί επιτέλους ο ρόλος των θεσμών, της Δικαιοσύνης, της απουσίας των Υπηρεσιών και στο που ωθείτε ο πολίτης δίκαια και άδικα» επισημαίνει έγκριτος νομικός. Στις επισημάνσεις του ο ρόλος της Πολιτείας, η παρουσία – απουσία της, ο αντίκτυπος αυτού στην κοινωνία, η οικογένεια κι η έλλειψη αλληλεγγύης κι ενδιαφέροντος εντός των μελών της κοινωνίας.

Ατεκνία, ως πράξη αγάπης και αντίστασης…

Και καλά αυτές που δεν θέλουν, γούστο τους και καπέλο και κανένα λογαριασμό δεν θα μας δώσουν, συμφωνώ απολύτως. Αυτές που θέλουν, όμως;

Χρήστος Ξανθάκης

Η φάση με το σοφό Σολομώντα και τις δύο μανάδες είναι πάνω κάτω γνωστή, αλλά ας επαναλάβουμε τις βασικές λεπτομέρειες.
Δυο γυναίκες γεννάνε στο ίδιο σπίτι με διαφορά ωρών, αλλά το παιδί της μίας πεθαίνει μέσα στη νύχτα.
Ακολουθούν θρήνος και καυγάς με κατηγορίες για  κλοπή βρέφους.
Οπότε καταλήγουν μπροστά στο βασιλιά,  για να ξεδιαλύνει το μυστήριο.
Η συνέχεια από τη Βίβλο:
“Και ο βασιλιάς είπε:
Η μεν μία λέει:
Αυτός ο ζωντανός είναι ο γιος μου, ενώ ο νεκρός είναι ο γιος σου· η δε άλλη λέει:
Όχι, αλλ’ ο νεκρός είναι ο γιος σου, ενώ ο ζωντανός είναι ο γιος μου.
Και ο βασιλιάς είπε:
Φέρτε μου μία μάχαιρα. Και έφεραν τη μάχαιρα μπροστά στο βασιλιά. 
Και ο βασιλιάς είπε:
Χωρίστε το ζωντανό παιδί στα δύο, και δώστε το μισό στη μία, και το άλλο μισό στην άλλη
Τότε, η γυναίκα της οποίας ήταν ο ζωντανός γιος, μίλησε στον βασιλιά (επειδή, σπλαχνίστηκε το γιπαιχνίδο της) και είπε:
Ω, κύριέ μου! Δώσε το ζωντανό παιδί σ’ αυτή, και μη το θανατώσεις με κανέναν τρόπο.
Η άλλη, όμως, είπε:
Ούτε δικό μου ας είναι, ούτε δικό σου· χωρίστε το.
Τότε, απαντώντας ο βασιλιάς, είπε:
Δώστε το ζωντανό παιδί σ’ αυτή, και μη το θανατώσετε με κανέναν τρόπο· αυτή είναι η μητέρα του”.
Συγκίνηση, δάκρυ, μπιζάρισμα, στάντινγκ οβέσιο, αυλαία, τέλος του παραμυθιού, καλησπέρα σας.
Φαστ φόργουορντ κάνα τριάρι χιλιάδες χρόνια στην  Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα.
Κάπου στις αρχές του, όταν πρωταρχίσαμε να κάνουμε παρέα με τη Ναταλία (ας την πούμε Ναταλία, τέλος  πάντων) και ύστερα από λίγο καιρό γίναμε και φιλαράκια.
Τα ’φτιαξε τότε με τον Βαγγέλη (ας τον πούμε Βαγγέλη, τέλος πάντων), μεγάλος  έρωτας  και παντοτινός, συγκατοίκηση, σχέδια για το μέλλον.
“Άντε να κάνουμε ένα παιδί με τον Βαγγελάκη ρε μαλάκα  ρεπόρτερ”, να μου  λέει η Ναταλία, “δεν ξέρεις πόσο θέλω να σφίξω ένα μπεμπάκο στην αγκαλιά μου”!
Το παιδί δεν ήρθε.
Δεν ακούστηκε  ποτέ το κλάμα του στο διαμερισματάκι της Ναταλίας και του Βαγγέλη.
Όχι γιατί δεν αγαπιόσαντε ή γιατί δεν το θέλανε.
Αλλά γιατί δεν τους το επέτρεψε  η γαμημένη η φτώχια.
Πίσω στη φιλενάδα, όταν βρήκα το κουράγιο και τη ρώτησα σχετικά:
“Πως να το κάνουμε το παιδί Χρηστάρα και πως να το αναστήσουμε; Με έξι κατοστάρικα που βγάζω εγώ και επτά που  βγάζει ο άντρας μου; Για να μεγαλώσει στην καντήφλα  μέσα και να μην έχω ούτε παπούτσια να του ψωνίσω; Το πήρα απόφαση και τέλος. Και μη νομίζεις ότι δε με πονάει και δε με σκίζει…”
Εκεί  φτάσαμε λοιπόν, στην Ελλάδα 2.0.
Από αγάπη στα παιδιά, παιδί να μην κάνεις.
Και από αντίσταση επίσης σε αυτή τη σαπίλα που μας τριγυρίζει και  όλο λεφτά και οπορτούνιτιζ  μοιράζει,  μόνο που δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς  που  έχουν πραγματικά ανάγκη  από φράγκα και ευκαιρίες, γιατί προηγούνται οι κάθε λογής  καρχαρίες και οι πάσης φύσεως φάλαινες.
Προηγούνται τα νουμεράκια βλέπετε, προηγούνται οι στατιστικές, προηγούνται τα σαξές στόριζ και τα κέρδη των εισηγμένων που όπως πληροφορηθήκαμε προσφάτως από το ρεπορτάζ άγγιξαν ύψη ρεκόρ.
Γεννάνε δηλαδή οι μετοχές και δεν γεννάνε οι γυναίκες…
Και καλά αυτές που δεν θέλουν, γούστο τους και καπέλο και κανένα λογαριασμό δεν θα μας δώσουν, συμφωνώ απολύτως.
Αυτές που θέλουν, όμως;
Θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους με ένα νεφρί ή μήπως θα πρέπει να περιμένουν άλλη μια επταετία οικονομικών θριάμβων μπας και  καταφέρουν να επισκεφτούν το μαιευτήριο;

newpost.gr