H διαρκής κρίση ως σύστημα

Διαβάζοντας «ψυχοπολιτικά» τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Φαντάσου έναν άνθρωπο κλεισμένο σε έναν θάλαμο σάουνας.
Στην αρχή η θερμοκρασία είναι ανεκτή. Ιδρώνει λίγο, αλλά το αντέχει. Ξαφνικά, κάποιος έξω αρχίζει να πειράζει τον θερμοστάτη.
Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Ο άνθρωπος δυσφορεί. Πριν φτάσει στο όριο, πέφτει ξανά. Ανακουφίζεται. Μετά ανεβαίνει πάλι. Πιο πολύ αυτή τη φορά. Μετά πέφτει. Μετά ανεβαίνει.
Ξανά και ξανά. Δεν τον αφήνουν ούτε να καεί, ούτε να ηρεμήσει.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά ανησυχεί. Μετά εξαντλείται. Στο τέλος… συνηθίζει. Δεν ξέρει πια ποια είναι η «φυσιολογική» θερμοκρασία.
Ξέρει μόνο ότι κάποιος άλλος την ρυθμίζει.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η σύγκρουση μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν. Μάλλον κάπως έτσι λειτουργεί και η "ελληνική κρίση". 
Υπάρχουν πόλεμοι που τελειώνουν. Και υπάρχουν πόλεμοι που δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτό που συμβαίνει εδώ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Υπήρχε πάντα ένταση, αλλά ποτέ αποτέλεσμα. Υπήρχαν πάντα γεγονότα ,αλλά ποτέ κατάληξη.
Υπήρχε πάντα σύγκρουση, αλλά ποτέ τέλος.
Και αυτό γιατί δεν παρακολουθούμε έναν πόλεμο. Παρακολουθούμε ένα σύστημα. 
Από το 1979, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν βρίσκονται απλώς σε αντιπαράθεση. Διατηρούν μια σταθερή κατάσταση έντασης.
Κυβερνήσεις άλλαξαν. Στρατηγικές άλλαξαν. Συνθήκες άλλαξαν.
Η ένταση έμεινε. Όχι επειδή δεν μπορούν να τη λύσουν, αλλά επειδή δεν προσπαθούν πραγματικά να τη λύσουν. Την διαχειρίζονται. Η σχέση τους δεν είναι απλώς σύγκρουση. Είναι μια αρχιτεκτονική έντασης. 
Ένα σύστημα που δεν επιδιώκει τη νίκη, αλλά τη διατήρηση της μεταβλητότητας της θερμοκρασίας, έτσι ώστε αν η θερμοκρασία πέσει πολύ, το σύστημα αποδυναμώνεται. Αν ανέβει πολύ, καταρρέει. Χρειάζεται να μένει στο «λίγο πριν».
Και εδώ μπαίνει ο πραγματικός «θερμοστάτης». Τα στενά του Ορμούζ. Ανοίγουν,  η ένταση πέφτει. Απειλούνται,  η ένταση ανεβαίνει. Κλείνουν, οι τιμές της ενέργειας αυξάνονται, το στρες των ανθρώπων αυξάνεται. Ανοίγουν, οι τιμές πέφτουν, το στρες μειώνεται.  
Δηλώσεις, κυρώσεις, επεισόδια, «ατυχήματα». Η θερμοκρασία ρυθμίζεται. Όχι τυχαία. Συστημικά.
Η σύγκρουση λειτουργεί σαν γεωπολιτικός θερμοστάτης: Πάρα πολλή ειρήνη αποδυναμώνει τις δομές ισχύος. Πάρα πολύς πόλεμος τις καταστρέφει. Η διαρκής κρίση τις διατηρεί. Όπως και η Μνημονιακή κρίση στην Ελλάδα. 
Και κάπου εκεί, η «Διεθνής των Αγορών» δεν παρακολουθεί απλώς. Ρυθμίζει. Και κερδίζει.
Ο Carl Schmitt είχε πει ότι η πολιτική θεμελιώνεται στη διάκριση φίλου–εχθρού. Εδώ βλέπουμε κάτι πιο προχωρημένο: Δεν έχουμε απλώς εχθρούς. Έχουμε αμοιβαία αναγκαίους εχθρούς.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν συγκρούονται μόνο. 
Αλληλο-ορίζονται.
Ο Byung-Chul Han περιγράφει όλο αυτό ως ψυχοπολιτική.
Η ένταση παράγει φόβο, αυξάνει την εγρήγορση, κινητοποιεί -ή όχι- τις κοινωνίες, δικαιολογεί πολιτικές και κυρίως δεν χρειάζεται ποτέ να ολοκληρωθεί
Οι κρίσεις δεν είναι αποτυχίες του συστήματος. Είναι ο τρόπος λειτουργίας του.
Και τότε επιστρέφουμε στον άνθρωπο μέσα στη σάουνα.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά κουράζεται. Μετά προσαρμόζεται.
Και στο τέλος παύει να ρωτά: «Γιατί ανεβαίνει η θερμοκρασία;» ή «ποιός μαλ....ας πειράζει τον θερμοστάτη ;»
Ρωτά μόνο: «Πότε θα πέσει λίγο για να αντέξω;»
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό σημείο. Ο άνθρωπος που εκτίθεται διαρκώς σε ελεγχόμενη ένταση εξαντλείται, απευαισθητοποιείται, "παγώνει", μουδιάζει, συνηθίζει.
Και τότε δεν αμφισβητεί. Απλώς αντέχει.
Ποιος ωφελείται από μια σύγκρουση που δεν τελειώνει ποτέ;
Η απάντηση είναι απλή: γεωπολιτικά συμφέροντα, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, τα ενεργειακά δίκτυα, οι πολιτικές ελίτ, η διεθνής των Αγορών. 
Όλα λειτουργούν καλύτερα μέσα σε μια ελεγχόμενη αστάθεια.
Γι’ αυτό και η σύγκρουση δεν λήγει. Γιατί η λήξη της θα κατέστρεφε το σύστημα που τη συντηρεί.
Η πιο επικίνδυνη μορφή πολέμου δεν είναι αυτή που φαίνεται.
Είναι αυτή που λειτουργεί χωρίς να ονομάζεται πόλεμος. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει (και) εδώ.
Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι παρακολουθούμε μια κρίση. Στην πραγματικότητα, ζούμε μέσα σε έναν μηχανισμό. 
Και εδώ αλλάζει το ουσιαστικό ερώτημα. Δεν είναι: «πότε θα τελειώσει αυτό;» 
Αλλά: «τι κάνεις εσύ όταν καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να τελειώσει;»
Γιατί ο θερμοστάτης θα συνεχίσει να ανεβοκατεβαίνει.
Αλλά από τη στιγμή που το δεις, δεν ιδρώνεις πια με τον ίδιο τρόπο.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Ποιος πόλεμος και πότε

Έχουμε ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους.

Θέμης Τζήμας

Μας είναι αρκετά αρεστό να μιλούμε για τον πρόεδρο Τραμπ σαν να πρόκειται για κάποιο εξωτικό φρούτο που εμφανίστηκε κάπως, στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ και του κόσμου. Φυσικά όμως, η αλήθεια πολύ απέχει από αυτήν την απλοϊκή και βολική εξήγηση. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ αποτελεί το «ώριμο τέκνο» του εκφασισμού των καπιταλιστικών μητροπόλεων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί την αναμενόμενη απάντηση στην ανάγκη πειθάρχησης και παραπλάνησης των λαών εν μέσω της εντεινόμενης, μακρόχρονης κρίσης μοντέλου αλλά και των διευρυνομένων κοινωνικών ανισοτήτων.
Την ώρα κατά την οποία ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ με όλες τις γνωστές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, το άγχος της ηγεσίας της Ε.Ε., συνίσταται στο πώς θα πολεμήσουν (οι λαοί) εναντίον της Ρωσίας. Οι δηλώσεις περί επερχομένου πολέμου με τη Ρωσία δίνουν και παίρνουν με τελευταίο τον Βέλγο αρχηγό του γενικού επιτελείου της χώρας του, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί αγοράζουν χρόνο υπέρ της Ε.Ε., πολεμώντας εκείνοι εναντίον της Ρωσίας, ούτως ώστε η πρώτη να διαθέτει επαρκή χρόνο προετοιμασίας για τον επερχόμενο πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας μέχρι τη χρονιά εκείνη.

Η υποχωρούσα γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία στρέφεται στην παραγωγή όπλων ούτως ώστε να ξαναβάλει μπροστά τις μηχανές της και όπως είναι κατανοητό αυτά τα όπλα πρέπει να ξοδευτούν. Το μεγάλο μέρος της ηγεσίας της Ε.Ε., διαπραγματεύεται με τον Τραμπ, τη στήριξη του τελευταίου στο πλαίσιο του πολέμου της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας και παραπονούνται γιατί ακριβώς δε συμβάλλει σε αυτόν, αντί να απαιτούν και να προωθούν μια γενικευμένη πολιτική ειρήνης.
Ταυτοχρόνως, η Ρωσία έχει ανακοινώσει ότι θεωρεί νόμιμους στόχους της, τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες κατασκευής drones ή εξαρτημάτων drones, τα οποία κατόπιν χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία. Άλλωστε, η τελευταία έχει καταφέρει ορισμένα σημαντικά πλήγματα εναντίον της Ρωσίας και ειδικότερα των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της, ενώ η Ρωσία φαίνεται να μην είναι σαφές αν πιστεύει ή όχι τις δηλώσεις Τραμπ κατά του συγκεκριμένου πολέμου και αν τις πιστεύει γιατί το κάνει. Επιπλέον, η τελευταία συνηθίζει να εξαγγέλλει κόκκινες γραμμές και κατόπιν να τις εγκαταλείπει αλλά έστω κι έτσι, η απειλή πληγμάτων εναντίον βιομηχανικών εγκαταστάσεων κρατών του ΝΑΤΟ, από τη Ρωσία, θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό ως προς την πιθανότητα κλιμάκωσης του πολέμου. Αντιθέτως, οι ηγεσίες μιας σειράς κρατών-μελών της Ε.Ε. και της ίδιας της Ε.Ε., δείχνουν να θέλουν πάση θυσία να «τεντώσουν» όσο γίνεται ή και να «σπάσουν» το σκοινί της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Έχουμε λοιπόν ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν και πρωταρχικό εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους στους ατέλειωτους πολέμους του. Δεν είναι τυχαία, η «μοναξιά» του Ισπανού πρωθυπουργού, ο οποίος χωρίς να είναι κανένα πρότυπο αντί-ιμπεριαλισμού και αριστεράς, είπε τα αυτονόητα για έναν Σοσιαλδημοκράτη ως προς το κράτος του Ισραήλ και τον σιωνισμό (αυτά που δεν λέει η πλειοψηφία των εν Ελλάδι «Σοσιαλδημοκρατών»).
Είναι φαινομενικώς παρανοϊκό αλλά για τις ελίτ των «δυτικών» κρατών, ο πόλεμος αποτελεί τη μόνη λύση που μπορούν να φανταστούν σε ό,τι αφορά την οικονομική τους επιβίωση εξ ου και προσφεύγουν είτε στον πιο ανοιχτό εκφασισμό (βλ. περίπτωση Τραμπ), είτε στον πιο τυπικό και «καθωσπρέπει» αστικό αυταρχισμό, με πρώτο τον λόγο της δικαστικής λειτουργίας σε συνδυασμό με τμήματα της εκτελεστικής. Ταυτοχρόνως, οι οικονομίες καθίστανται ολοένα πιο ολιγοπωλιακές και άνισες εσωτερικώς.
Το ζήτημα της απειλής της καταστροφής του πλανήτη από έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο είναι ζήτημα δημοκρατίας μέσα στην ίδια τη «Δύση» και επομένως μη-αναζήτησης της αλήθειας. Εξ ου και το ερώτημα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της «Δύσης» δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά ποιος πόλεμος πότε.  

Εικονογράφηση: Matt Rota

kosmodromio.gr

Προεκλογικά «δώρα» χωρίς αντίκρισμα

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο μια διαρκώς πλησιάζουσα εκλογική αναμέτρηση.

του Απόστολου Αποστόλου 

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται με σχεδόν τελετουργική ακρίβεια, ο πρωθυπουργός  Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται σε νέο διάγγελμα, με φόντο την «ανησυχία για την ακρίβεια», για να ανακοινώσει ακόμη ένα πακέτο μέτρων. Pass, επιδόματα, προσωρινές ενισχύσεις. Μια γνώριμη συνταγή που επιχειρεί να κατευνάσει την κοινωνική δυσαρέσκεια χωρίς να αγγίζει τις ρίζες του προβλήματος. Και κάπως έτσι, η πολιτική μετατρέπεται ξανά σε επικοινωνιακή διεκπεραίωση με  λίγες λέξεις,  με λίγους αριθμούς, αλλά με  πολύ θόρυβο  και στο τέλος, ψίχουλα.

Η ουσία όμως παραμένει πεισματικά ίδια, οι τιμές συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά, η αισχροκέρδεια δεν φαίνεται να αναχαιτίζεται, και τα νοικοκυριά βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημά τους να συρρικνώνεται. Η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι την ασθένεια. Αντί για δομικές παρεμβάσεις στην αγορά, ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και ουσιαστική φορολογική ελάφρυνση, προσφέρει προσωρινά «μπαλώματα» που εξανεμίζονται μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Το πρόβλημα βέβαια είναι βαθύτερο. Οι έμμεσοι φόροι, ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης συνεχίζουν να αποτελούν τον βασικό πυλώνα των κρατικών εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι όσο αυξάνονται οι τιμές, τόσο αυξάνονται και τα φορολογικά έσοδα του κράτους, επιβαρύνοντας δυσανάλογα τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Πρόκειται για μια σιωπηρή αλλά διαρκή αφαίμαξη, που δεν αντιμετωπίζεται με επιδόματα τύπου pass, ενώ αντιθέτως, αυτά λειτουργούν ως άλλοθι όπως  μια πρόχειρη επιστροφή μέρους των χρημάτων που το ίδιο το κράτος έχει ήδη εισπράξει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η διαχείριση των συνταξιούχων  μια κατηγορία πολιτών που βιώνει την πίεση της ακρίβειας με ιδιαίτερη ένταση. Η εξαγγελία για ενίσχυση της τάξης των 250 ευρώ παρουσιάζεται ως σημαντική ανάσα, όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και λιγότερο γενναιόδωρη. Τα αυστηρά κριτήρια αποκλείουν μεγάλο μέρος των δικαιούχων, αφήνοντας πολλούς εκτός. Έτσι, η ενίσχυση καταλήγει να αφορά λίγους, ενώ η πλειονότητα παρακολουθεί από απόσταση. Η επιλογή αυτή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο πρόκειται για ουσιαστική στήριξη ή για στοχευμένη κίνηση εντυπωσιασμού. Διότι όταν το μέτρο επικοινωνείται ως ευρεία παρέμβαση αλλά στην πράξη περιορίζεται σημαντικά, τότε ενισχύεται η αίσθηση ότι η πολιτική αξιοποιεί τον πραγματικό πόνο για να παράγει πρόσκαιρο πολιτικό όφελος.

Η ρητορική περί «στήριξης της κοινωνίας» μοιάζει έτσι να αποσυνδέεται από την πραγματικότητα. Διότι στήριξη δεν είναι να δίνεις πίσω λίγα από αυτά που αφαιρείς με πολλαπλούς τρόπους, στήριξη είναι να διαμορφώνεις συνθήκες σταθερότητας, να μειώνεις τα βάρη εκεί που πονά περισσότερο, να ελέγχεις αποτελεσματικά τις στρεβλώσεις της αγοράς. Αντί για αυτό, παρακολουθούμε μια διαχείριση που θυμίζει περισσότερο επικοινωνιακό σχεδιασμό παρά οικονομική πολιτική.

Η αισχροκέρδεια, για παράδειγμα, αντιμετωπίζεται κυρίως με δηλώσεις και σποραδικούς ελέγχους. Τα πρόστιμα ανακοινώνονται με τυμπανοκρουσίες, αλλά σπάνια λειτουργούν αποτρεπτικά σε μια αγορά όπου οι μηχανισμοί ελέγχου είναι περιορισμένοι και η διαφάνεια ανεπαρκής. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου οι ισχυροί παίκτες διατηρούν την ευχέρεια να μετακυλίουν το κόστος ή ακόμη και να το διογκώνουν στους καταναλωτές.

Παράλληλα, η επιλογή των επιδοματικών λύσεων δημιουργεί και μια άλλη, πιο ύπουλη συνέπεια, την κανονικοποίηση της εξάρτησης. Οι πολίτες καλούνται να περιμένουν το επόμενο pass, την επόμενη ενίσχυση, αντί να διεκδικούν ένα πιο δίκαιο και σταθερό οικονομικό πλαίσιο. Πρόκειται για μια μετατόπιση που βολεύει την εξουσία, καθώς μετατρέπει τη συζήτηση από τα διαρθρωτικά προβλήματα σε αποσπασματικές παροχές.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο μια διαρκώς πλησιάζουσα εκλογική αναμέτρηση. Τα διαγγέλματα, οι εξαγγελίες, τα μέτρα με άμεσο έστω και μικρό αντίκτυπο, συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει περισσότερο σε προεκλογική στρατηγική παρά σε συνεκτικό σχέδιο οικονομικής πολιτικής. Η χρονική συγκυρία ενισχύει την εντύπωση ότι η προτεραιότητα δεν είναι η επίλυση των προβλημάτων, αλλά η διαχείριση της εικόνας.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει κατά πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτή η ισορροπία; Για πόσο ακόμη οι πολίτες θα αρκούνται σε αποσπασματικές ενισχύσεις, όταν η καθημερινότητά τους επιβαρύνεται ολοένα και περισσότερο; Και κυρίως, πότε θα μετατοπιστεί η συζήτηση από τα «μέτρα ανακούφισης» στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται;

Διότι χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης, το έργο θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται.  Θα έχουμε νέα διαγγέλματα, νέα pass, νέες υποσχέσεις μέχρι να οριστεί η ημερομηνία των εκλογών. Και στο τέλος, η ίδια πάντα  πραγματικότητα, πορτοφόλια που αδειάζουν, ανισότητες που διευρύνονται και μια οικονομική πολιτική που παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική του πρόσκαιρου αντί του ουσιαστικού.

--------------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Πηγή: www.documentonews.gr

Το καλό δεν είναι εξαίρεση

 

Δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μόνο με ήττες. Πουθενά δεν πηγαίνεις μόνο με ήττες. Έχουμε νίκες αδιαφήμιστες, έχουμε καταφέρει πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε, είμαστε εδώ κόντρα σε όλες τις πιθανότητες. Το καλό διαιρείται στον διαιρέτη της εξαίρεσης. Ενώ είναι τόσο κανόνας όσο και το κακό.

Οδυσσέας Ιωάννου

Έχουν γραφτεί πολλά για την επίδραση του Διαδικτύου στην ζωή μας και δύσκολα μπορεί κάποιος να κομίσει κάτι καινοφανές. Μπορεί μόνο να κάνει κάτι με τον εαυτό του. Όπως γίνεται με τα περισσότερα πράγματα ο καθένας κάνει προσπάθειες να σωθεί μόνος του. Αισθάνομαι πως η λειτουργία του πια μοιάζει με ένα χωνί που καταλήγει στο στόμα μας. Μαζεύει τα πάντα αλλά στο στενό του στόμιο συγκεντρώνει μόνο το ίζημα, το κατακάθι των κακών νέων. Από εκεί πίνουμε, από εκεί τρεφόμαστε, από ό,τι κακό στριμώχνεται στον στενό του λαιμό.

Τα κακά νέα έρχονται στοχευμένα και δημιουργούν μία διάθλαση του κόσμου που σε επηρεάζει με πολλούς τρόπους. Έχουμε ανάγκη από «διατροφολόγους διαδικτύου» να μας καθοδηγούν στο τι πρέπει να τρώμε για μία ισορροπημένη διατροφή. Καταναλώνουμε μόνο τον κακό εαυτό, τις κακές στιγμές των άλλων και στο μυαλό μας στήνεται μία γενίκευση που δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ποσοστώσεις.

Ακόμη και ένας παγκόσμιος πόλεμος -που είναι φυσικά κάτι πολύ σημαντικό- δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. Μονοπωλεί τις σελίδες ενημέρωσης αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή μας. Τα εγκλήματα, τα ατυχήματα, οι ρεμούλες, τα σενάρια καταστροφής, είναι μέρος αλλά όχι το όλον. Σε κάποια sites έχουν κάνει κατά καιρούς την εμφάνισή του στήλες που έχουν ως τίτλο «τα καλά νέα» οι οποίες λειτουργούν κι αυτές ως μία νεύρωση για υγιεινή ζωή. Σαν εκείνους που ανακαλύπτουν απότομα πως υπάρχει και η καλή διατροφή και πλακώνονται στις βιταμίνες, το κινόα και τα γκότζι μπέρι. Εμφιαλωμένη αισιοδοξία, χαπάκια ευθυμίας, άλλη διάθλαση, ανάποδη.

Κάνεις μία αναζήτηση για κάποιο πρόβλημα υγείας και για το επόμενο διάστημα οι ενημερώσεις σου είναι μία καταιγίδα ακραίων σεναρίων που σου παγώνουν το αίμα. Σύμφωνα με το διαδίκτυο είμαστε όλοι στα τελευταία μας. Κι εμείς και ο κόσμος και η ύπαρξη και ότι ξέραμε ως τώρα. Η ζωή μας έχει παραδοθεί στο delivery γιατί έχουμε ξεχάσει πώς να φτιάχνουμε τα καλά μας νέα με τα χεράκια μας.

Για τους ακραίους της άλλης πλευράς -τους ιδεοληπτικά τεχνοφοβικούς- οι οθόνες είναι ο διάβολος. Κάθε εποχή έχει τους Λουδίτες της και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμασταν καλοί στην ορθολογική χρήση των καινοτομιών. Μας έπαιρνε χρόνο. Και μέχρι να το καταφέρουμε γίναμε για κάτι φεγγάρια αφοριστικοί χάνοντας τα γλυκάδια της ζωής από τις κακές συνήθειες της junk ενημέρωσής μας.

Δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μόνο με ήττες. Πουθενά δεν πηγαίνεις μόνο με ήττες. Έχουμε νίκες αδιαφήμιστες, έχουμε καταφέρει πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε, είμαστε εδώ κόντρα σε όλες τις πιθανότητες. Αλλά η λειτουργία του κακού έχει πολλαπλασιαστικές ιδιότητες. Και τρέχει και πολύ πιο γρήγορα. Το καλό διαιρείται στον διαιρέτη της εξαίρεσης. Ενώ είναι τόσο κανόνας όσο και το κακό.

Έχουμε λοιπόν το στόμα μας κολλημένο στον στενό στόμιο του χωνιού. Δεν ξεδιψάς έτσι, απλά καταφέρνουμε να κάνουμε την δίψα μας ακόρεστη. Ένα ποτάμι μποτιλιάρεται και βγάζει στο τέλος μόνο σταγόνες με δηλητήριο. Και τις βυζαίνουμε. Και αφήνουμε τον κόσμο ανυπεράσπιστο στα νύχια όλων των δυνατών κακών εκδοχών του.

Φαντάζομαι πως ένα κείμενο για το πόσο γέλιο ρίξαμε χθες με τα παιδιά, με την παρέα, που είχαμε καιρό να βρεθούμε, είναι εξόχως αντιεμπορικό και λιγάκι ομφαλοσκοπικό, αλλά μπορεί να είναι και ο πολλαπλασιαστής που χρειαζόμαστε.

www.news247.gr

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνη είναι η παγκόσμια στροφή στον Μιλιταρισμό

Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα; Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη; Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της οικουμένης; Είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου απαντά στο νέο του βιβλίο με τίτλο Πολεμικός Καπιταλισμός- Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών και με αφορμή την κυκλοφορία του συζητά με τον Πάνο Χαρίτο για τις τρέχουσες εξελίξεις, τις αιτίες πίσω από τις κρίσεις και τις συνθήκες που διαμορφώνουν.

Γιατί η Κίνα είναι πιο θωρακισμένη χώρα σε αυτήν την κρίση

Το μάθημα που πήρε η Κίνα από την πρώτη διακυβέρνηση Τραμπ, η ενεργειακή αυτάρκεια και το ανθεκτικό προπύργιο των κινεζικών ομολόγων

Τζούλη Καλημέρη

Ο πόλεμος στο Ιράν ταρακούνησε τις αγορές, οδήγησε στα ύψη τις τιμές του πετρελαίου και σήμανε συναγερμό στα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων, καθώς το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και τα χτυπήματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις της Μέσης Ανατολής δημιούργησαν το μεγαλύτερο ενεργειακό σοκ στην Ιστορία.

Ωστόσο σε αυτό το αφήγημα η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, η Κίνα, αποτελεί εξαίρεση, καθώς φαίνεται ότι πήρε το μάθημά της από την πρώτη θητεία Τραμπ.

Αν και είναι από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο μπόρεσε να λειάνει τις επιπτώσεις από τον πόλεμο χάρη στις πολυετείς προσπάθειες διαφοροποίησης του ενεργειακού μείγματος και της δημιουργίας σημαντικών αποθεμάτων. Η Κίνα έχει χτίσει ένα αποθεματικό σε πετρέλαιο που ξεπερνά τα 1,2 δισ. βαρέλια, έχει πολυετή συμβόλαια με τη Ρωσία, ενώ στο ενεργειακό της μείγμα μετέχουν ο άνθρακας, οι ΑΠΕ και το LNG καθιστώντας την περισσότερο θωρακισμένη στις αναταραχές εφοδιασμού από τον Περσικό Κόλπο.

«Η χαμηλή συσχέτιση που παρατηρήθηκε στις κεφαλαιαγορές της τις τελευταίες εβδομάδες οφείλεται σίγουρα στο γεγονός ότι, ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο, η χώρα αυτή εξετάζει στρατηγικά το ενδεχόμενο ενός πολέμου εδώ και αρκετό καιρό», εξηγεί στο CNBC ο Τζούλιαν Χάουαρντ, επικεφαλής στρατηγικός αναλυτής επενδύσεων πολλαπλών περιουσιακών στοιχείων στη Gam.

Η σχετική θωράκιση της Κίνας από τη σύγκρουση θα μπορούσε να έχει τις ρίζες της στον πρώτο εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας το 2018 κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τον Πήτερ Μπρούκβαρ, επικεφαλής επενδύσεων στην One Point BFG Wealth Partners.

«Τότε, ο Τραμπ γρονθοκόπησε την Κίνα στο πρόσωπο και αυτό που έχει συμβεί από τότε είναι ότι η Κίνα άρχισε να πηγαίνει στο γυμναστήριο και άρχισε να γίνεται πιο ανθεκτική και ανεξάρτητη» περιγράφει γλαφυρά.

«Η προσπάθειά μας να περιορίσουμε την πρόσβασή τους στην τεχνολογία μας απλώς τους ενθάρρυνε να την αναπτύξουν οι ίδιοι».

Η αγορά ομολόγων της Κίνας

Τα κινεζικά κρατικά ομόλογα αναδείχθηκαν σε ένα απρόσμενο προπύργιο σταθερότητας σε μια περίοδο κατά την οποία άλλα παραδοσιακά καταφύγια, όπως ο χρυσός και τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, δέχθηκαν σημαντικές πιέσεις.

Η απόδοση των 10ετών κινεζικών κρατικών ομολόγων παρέμεινε σε γενικές γραμμές σταθερή στο 1,81% από την έναρξη της σύγκρουσης, ενώ οι αποδόσεις των αμερικανικών κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά σχεδόν 50 μονάδες βάσης, φτάνοντας στο 4,297%.

Η Κίνα είναι επίσης μια από τις λίγες μεγάλες οικονομίες που δεν έχει βιώσει υψηλό πληθωρισμό από το 2022, γεγονός που ενδεχομένως ενισχύει την ελκυστικότητα των κινεζικών ομολόγων τον τελευταίο μήνα.

«Είναι σημαντικό ότι το κύριο πρόβλημα αυτής της κρίσης είναι η αδυναμία των χωρών να αντιδράσουν αποτελεσματικά, δεδομένων των πολύ επιδεινωμένων δημοσιονομικών ελλειμμάτων και επιπέδων χρέους και του πληθωρισμού σε δυσάρεστα επίπεδα» εξηγεί στο CNBC ο Gustavo Medeiros, επικεφαλής έρευνας στην εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων αναδυόμενων αγορών Ashmore.

«Η Κίνα παλεύει με τον αποπληθωρισμό, επομένως η αγορά ομολόγων της είναι λιγότερο εκτεθειμένη από άλλες μεγάλες αγορές. Οι χαμηλότερες αποδόσεις σημαίνουν ότι υπήρξε μικρότερη αυστηροποίηση των χρηματοοικονομικών συνθηκών στην Κίνα από ό,τι σε άλλες χώρες».

Η χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας

Παρά το γεγονός ότι είναι η μεγαλύτερη χώρα στον δείκτη MSCI Emerging Markets, λιγότερο από το 5% των μετοχών και των ομολόγων της κατέχεται από ξένους επενδυτές, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο για αναγκαστικές πωλήσεις, πρόσθεσε ο Medeiros.

Η χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας παρουσίασε επίσης λιγότερο σοβαρές μειώσεις από τις ευρωπαϊκές και ασιατικές αγορές τον Μάρτιο, με τον δείκτη αναφοράς blue chip, CSI 300, να υποχωρεί κατά 5,5% κατά τη διάρκεια του μήνα. Ο πανευρωπαϊκός Stoxx 600 υποχώρησε κατά 8%, ο ινδικός Nifty 50 έχασε 10% και ο ιαπωνικός Nikkei 225 υποχώρησε κατά 14%.

Κίνα vs ΗΠΑ

Παρά την πρόσφατη ανθεκτικότητα, η Κίνα μόλις τώρα βγαίνει από μια παρατεταμένη bear market.

Από το 2021, το κράτος παλεύει με την επιβράδυνση της οικονομικής παραγωγής, απογαλακτίζεται από την φούσκα στην αγορά ακινήτων και προσπαθεί να βρει μια ισορροπία μεταξύ της προώθησης μιας ελεύθερης αγοράς και του χρηματιστηρίου εντός μιας μονοκομματικής διακυβέρνησης.

Μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, πολλοί δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και επενδυτές αποκαλούσαν την Κίνα «μη επενδυτική».

Οι μέτοχοι έχουν βιώσει αποδόσεις που δεν είναι ικανοποιητικές κατά τη διάρκεια των δεκαετιών σε σύγκριση με τις δυτικές αγορές μετοχών, ακόμη και όταν η Κίνα έφερε επανάσταση στην ιστορία ανάπτυξής της και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.

Από το 2000, ο MSCI China έχει αποδώσει 302%, σε σύγκριση με πάνω από 500% για τον S&P 500. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο κινεζικός δείκτης δεν έχει ακόμη ξεπεράσει τα υψηλά του 2021, κατά τη διάρκεια των οποίων η αξία της αμερικανικής αγοράς έχει αυξηθεί πάνω από 80%.

Ως εκ τούτου, η Κίνα αποτελεί μόλις το 3% του δείκτη MSCI World, παρά το γεγονός ότι συνεισφέρει σχεδόν το 20% στο παγκόσμιο ΑΕΠ.

Κλειδί η τεχνολογία

Η ικανότητα της Κίνας να ανταγωνιστεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ξεπεράσει την τεχνολογική καινοτομία των ΗΠΑ ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για την δημιουργία πραγματικής αξίας για τους μετόχους τα επόμενα χρόνια.

«Υπάρχει μόνο μία χώρα, και αυτή είναι η Κίνα, που ανταγωνίζεται έντονα τις ΗΠΑ σε όλους τους κλάδους» τονίζει ο Liqian Ren, διευθυντής της Modern Alpha στη WisdomTree.

«Καμία άλλη χώρα δεν έχει αυτή τη στιγμή την ικανότητα να ανταγωνιστεί, όχι μόνο στον τομέα της τεχνολογίας, αλλά και στην εμπορευματοποίηση της τεχνολογίας.»

Η WisdomTree θεωρεί την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη βιοτεχνολογία, τα ηλεκτρικά οχήματα και τις μπαταρίες ως τους βασικούς τομείς όπου η Κίνα ανταγωνίζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Κίνα ως ασπίδα στην αστάθεια που προκαλούν οι ΗΠΑ

Οι αναλυτές βλέπουν επίσης τη δυνατότητα της Κίνας να παράσχει βοήθεια στους Ασιάτες γείτονές της στην ανάπτυξη της ενεργειακής ασφάλειας.

Ο Λι Σούο, διευθυντής του China Climate Hub στο Asia Society Policy Institute, εξηγεί ότι η Κίνα ελπίζει να πείσει τους περιφερειακούς εταίρους ότι μπορεί να προσφέρει σταθερότητα και να λειτουργήσει ως ασπίδα από την αστάθεια που προέρχεται από τις ΗΠΑ.

«[Η Κίνα λέει], «Είμαστε εδώ για να παρέχουμε οικονομική ανάπτυξη. Είμαστε εδώ και μπορούμε να σας βοηθήσουμε να διασφαλίσετε την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, επειδή αποτελούμε το 80% της παγκόσμιας παραγωγής ηλιακών πάνελ. Έτσι, ενώ εσείς εργάζεστε σκληρά για να προστατευτείτε από αυτή την αστάθεια, εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε και μπορούμε να παρέχουμε σταθερότητα», πρόσθεσε.

Πηγή: iskra.gr

Πιο κοντά η πολεμική σύγκρουση Ε.Ε. – Ρωσίας

του Γιώργου Χαρβαλιά

Η εκκωφαντική εκλογική συντριβή του Βίκτορ Όρμπαν την περασμένη Κυριακή προκάλεσε αλαλαγμούς χαράς σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: Τους νεοφιλελεύθερους «ευρωπαϊστές» με τα ουκρανικά σημαιάκια στα social, τους επαγγελματίες χρυσοκάνθαρους που σιτίζονται από τις Βρυξέλλες και κάτι αφελείς εγχώριους «προοδευτικούς» που θεώρησαν ότι ο διάδοχος είναι κάτι μεταξύ Τσίπρα και Σάντσεθ. Η χαρά, όταν είναι μεγάλη, δεν κρύβεται εύκολα, γι’ αυτό η Ντόιτσε Βέλε, ο επίσημος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του γερμανικού κράτους, χαιρέτισε την αποκαθήλωση του Όρμπαν με μια… χουλιγκανικού τύπου θριαμβευτική ανάρτηση στο Χ: «Το κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν κατατροπώθηκε στις εκλογές. Η νίκη του Πέτερ Μάγιαρ αποτελεί κόλαφο σε Πούτιν, Τραμπ, αλλά και τους λαϊκιστές εντός και εκτός Ευρώπης»!
Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα, η Γερμανίδα πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτισε την επικράτηση του Μάγιαρ ως ένδειξη ότι οι Ούγγροι επέλεξαν την Ευρώπη, δήλωση την οποία επανέλαβε με τα ίδια λόγια και ο Άλεξ Σόρος, γιος του Ούγγρου μεγιστάνα και γκουρού της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος (με τον οποίο ο Όρμπαν είχε ανοιχτούς λογαριασμούς).
Μάλιστα! Η Ουγγαρία, λοιπόν, επέλεξε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Pax Germanica, μας λένε. Κι εδώ ισχύει το… έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Γιατί στην πραγματικότητα η εικόνα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη. Ο πολλά υποσχόμενος αστέρας της ενωμένης ουγγρικής αντιπολίτευσης εξελέγη με «σκληρή» ατζέντα Όρμπαν σε μία σειρά από κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως η πάταξη της λαθρομετανάστευσης, η διατήρηση της παραδοσιακής δομής της οικογένειας και η ανάσχεση της υπογεννητικότητας των Ούγγρων. Και αυτά δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αποτελούν «σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες», όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται η κυρία Φον ντερ Λάιεν και η παρέα της.
Μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής αρνήθηκε πεισματικά να τοποθετηθεί ο θριαμβευτής των εκλογών, επικαλούμενος «λόγους πολιτικής υπευθυνότητας».
Για τον Τραμπ δεν τόλμησε να ψελλίσει μισή κουβέντα, παρότι ο τελευταίος στήριξε ανοιχτά τον Όρμπαν, απέναντι στον Πούτιν τοποθετήθηκε κριτικά, μα προσεκτικά (μολονότι οι διατυπώσεις του πρόδιδαν κρυμμένα αντιρωσικά ανακλαστικά…) και μόνο για την Ευρώπη είχε καλά λόγια, αλλά κι αυτά με μέτρο. Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι στις διαδηλώσεις των οπαδών του, σε αντίθεση με άλλες χειραγωγούμενες από τις Βρυξέλλες προεκλογικές εκστρατείες, δεν υπήρχαν σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά μόνο ουγγρικές.
Ο Μάγιαρ λοιπόν δεν έχει περάσει ακόμη τις εξετάσεις. Το πιο κρίσιμο τεστ θα είναι η στάση του απέναντι στην κατάργηση του βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής που επαναφέρει στην ατζέντα και προωθεί πυρετωδώς η πρόεδρος της Κομισιόν (καθ’ υπόδειξιν πάντα της Γερμανίας) και η στάση του βεβαίως στο περιβόητο θαλασσοδάνειο 90 δισ. ευρώ υπέρ Ζελένσκι, το οποίο κρατούσε παγωμένο ο Όρμπαν με την άρνησή του να συναινέσει.
Σε αυτό το τελευταίο ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας κρατάει μία κουτοπόνηρη στάση που, αν του βγει, είναι βέβαιο ότι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από άλλες χώρες. Ναι μεν δεσμεύεται να μην μπλοκάρει την καταβολή του, αλλά ζητά την εξαίρεση της χώρας του από το μερίδιο που της αναλογεί (opting out), επικαλούμενος τη δυσχερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της!
Οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές και κάποιοι έχουν φτάσει να ισχυρίζονται με αφορμή την πρότερη θητεία του Μάγιαρ στο κόμμα του Όρμπαν ότι οι δύο άνδρες δήθεν παριστάνουν τους θανάσιμους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά είναι σε ένα είδος άτυπης συνεννόησης προτάσσοντας κοινές «κόκκινες γραμμές» έναντι των Βρυξελλών.
Προσωπικά βρίσκω αυτή τη θεωρία τραβηγμένη από τα μαλλιά, γιατί πιστεύω ότι ο Μάγιαρ στρατολογήθηκε, χτίστηκε και «στήθηκε» από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που επέβαλαν την επαναφορά του φιλογερμανού Τουσκ στην Πολωνία και ματαίωσαν με δικαστικό πραξικόπημα την εκλογή Γκεοργκέσκου στη Ρουμανία. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που επιδιώκουν τη μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση της Ε.Ε. με τη Ρωσία. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν «μέτωπο προθύμων» στις τάξεις της. 
Ο Όρμπαν αποτελούσε το τελευταίο εμπόδιο και τώρα που ο Τραμπ μοιάζει να τα έχει χαμένα, όλοι αυτοί οι πολεμοχαρείς «Ευρωπαίοι», με προεξάρχοντες ασφαλώς τους αμετανόητους Γερμανούς, ετοιμάζονται για τον πόλεμο του εγγύς μέλλοντος, τη μεγάλη ρεβάνς του ναζισμού. Γι’ αυτό και οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων, σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, λες και μοιράζονται την ίδια συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων, συντονισμένα αφήνουν να διαρρεύσει ότι έρχεται ο Τρίτος Παγκόσμιος.
Ο ρόλος του Μάγιαρ ασφαλώς δεν είναι καθόλου εύκολος. Γιατί οι Πολωνοί με τον Τουσκ ήξεραν ακριβώς τι… ψώνιζαν και οι δύστυχοι οι Ρουμάνοι έμειναν στα κρύα του λουτρού. Ο νικητής των ουγγρικών εκλογών δεν εξελέγη σίγουρα για να πρωταγωνιστήσει στην τιμωρία των Ρώσων.
Ήδη βέβαια στην πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη φρόντισε να προλειάνει το έδαφος λέγοντας ότι η Ουκρανία είναι το θύμα και δεν είναι δυνατόν να της ζητούνται εδαφικές παραχωρήσεις στο όνομα της ειρήνης. Ταυτόχρονα όμως φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι διαφωνεί με μια ένταξη-εξπρές της «εμπόλεμης» Ουκρανίας στην Ε.Ε.
Ο Μάγιαρ, για να αλλάξει εντελώς τη στάση του, αναμένει χειροπιαστά ανταλλάγματα που θα μπορέσει να «πουλήσει» στον ουγγρικό λαό. Είναι και ο μόνος τρόπος για να περάσει μία τόσο άγαρμπη κωλοτούμπα. 
Την ίδια ώρα όμως και η θεία Ούρσουλα έχει θέσει τους δικούς της όρους. Πρώτα πρώτα δήλωση υπέρ της κατάργησης του βέτο και μετά 27 ολόκληρους όρους «προσαρμογής» της Ουγγαρίας για να ανοίξουν τα κοινοτικά ταμεία που κρατούν παγωμένα περισσότερα από 17 δισ. ευρώ.
Ο Μάγιαρ αντιστέκεται δηλώνοντας ότι θα δεχτεί μόνο κάποιες από αυτές τις προϋποθέσεις συμμόρφωσης, αλλά στην πορεία υποψιάζομαι ότι θα επιχειρήσει μία παράτολμη ακροβασία. Να συναρτήσει την ουγγρική συναίνεση στην κατάργηση του βέτο με την απαλλαγή της χώρας του από την οικονομική επιβάρυνση της δανειοδότησης Ζελένσκι. Είναι τέτοια η αγωνία των Ευρωπαίων πολεμοκάπηλων να ξεκινήσουν την αναμέτρηση με τη Ρωσία, που μπορεί και να το πετύχει κατά παράβαση κάθε έννοιας ισοτιμίας στις τάξεις της Ε.Ε.
Μικρή σημασία έχει ωστόσο τι θα πετύχει και τι όχι στο «παζάρι» του με τις Βρυξέλλες ο νέος ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας. Το μείζον είναι ότι ένα μετά το άλλο τα τελευταία οχυρά αντίστασης στη φιλοπολεμική παράνοια γκρεμίζονται και ο Τραμπ, που θα μπορούσε να ορθώσει φρένο ανάσχεσης στον δρόμο για τον Τρίτο Παγκόσμιο, έχει χάσει με τις παλινωδίες του κάθε εχέγγυο αξιοπιστίας. Τα χειρότερα έρχονται και δυστυχώς στην Ελλάδα η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στους τίτλους (σεμιναριακών) σπουδών ενός χαμηλού επιπέδου επαγγελματία αυλοκόλακα από αυτούς που συντηρεί σαν κατοικίδια η οικογένεια Μητσοτάκη…

Πηγή: www.antinews.gr

Στα τσατάδικα της γειτονιάς

 

Η αλγοριθμική προσέγγιση του σύμπαντος πλασάρεται στο πόπολο ως ευκολία καθημερινής εικόνας που γουστάρεις, συζήτησης στα μέτρα σου, αυθεντίας κατά παραγγελία και βρώμας χωρίς οσμή, και μάλιστα για την ώρα δωρεάν…

  

Λιάνα Κανέλλη 

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, τέλη του περασμένου και στις αρχές αυτού του αιώνα, ήταν της μόδας να παίρνουν οι δημοσιογράφοι φανταστικές συνεντεύξεις από αγάλματα ιστορικών προσώπων. Φανταστικές μεν, αλλά με προπαγανδιστικό όγκο ευθέως δυσανάλογο με το βάρος του αγάλματος. Απ’ τον Κολοκοτρώνη και τι δείχνει το δάχτυλό του, μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα και το ποιητικό του. Περίπου την ίδια εποχή γνώριζαν άνθηση μεγάλη ταινίες είτε με αόρατους εραστές, ως επί το πλείστον πεθαμένους, είτε με νεαρούς βρικόλακες και μεσήλικα ζόμπι. Και λεφτά βγήκανε και υπογραφές αποκτηθήκανε και υποδόρια προπαγάνδα της πώλησης ψευδοαθανασίας κατακυρώθηκε ως κοινωνική διαδικασία. Υστερα και ταχύτατα ήρθε ο κατακεραυνωτικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός της φιλμογραφίας του Τικ Τοκ, και της πορνογραφίας του σκοτεινού διαδικτύου. Πάνω από μια δεκαετία η τηλεόραση, εντός – εκτός πλατφόρμας, πρόβαλε το πορτοκαλί των φυλακισμένων ηρώων τε και θυμάτων, μαζί μ’ αυτό των επαναστάσεων, και μετά ήρθε το ισλαμικό κράτος με δυτικούς μισθοφόρους, ράπερ, τράπερ και φυγάδες κορασίδες και επιδείκνυε τη σφαγή αιχμαλώτων ντυμένων στα πορτοκαλί. Συχνά σε ζωντανή μετάδοση. Προδιαφημισμένα.

Το χρονικό χειραγώγησης του κοινού μας νου εξελίχθηκε ταχύτατα με την εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης. Ηδη βλέπουμε τις πρώτες αυτοκτονίες ερωτικής απογοήτευσης από τον εραστή – σύντροφο τεχνητής νοημοσύνης. Είδαμε και τις πρώτες απεργίες των εργαζομένων στο Χόλιγουντ ενάντια στην υποκατάστασή τους από τα αλγοριθμικά έργα και υπολογιστικά προϊόντα. Εσχάτως βλέπουμε και δημοσιογράφους ή γενικώς μιντιακούς γραφιάδες να πλάθουν εικονογραφήσεις πολιτικών δι’ ερωταπαντήσεων προς τις μηχανές τεχνητής νοημοσύνης. Στα ….τσατάδικα της γειτονιάς, μιλιούνια, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, χωρίς καπνούς από τσιγάρα και υπόγειες ταβέρνες, κατασκευάζονται ιδανικά προφίλια ιδανικών αυτόχειρων, που θα ‘λεγε πως έχουν καταστεί οι …κύκλοι των πολιτικών, ο ποιητής.

Θα πάρω την Τ(ου)Ν(ου) για να ταχτοποιήσω τον νου των υπηκόων μου, σκέφτεται κάθε ισχυρός ηγέτης και καπιτάλας εξουσιαστής στις μέρες μας, καθώς αρχίζει το δεύτερο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Και υλοποιεί, στη λιανική αγορά μάλιστα, την κριτική πολτοποίηση του κοινού νου, είτε με χιουμοριστικές ιδεοκατασκευές, είτε με ύπουλες απαγορεύσεις για το κοινό καλό. Και εδώ κρύβεται το μυστικό του άθλιου ειδυλλίου μεταξύ Τ.Νου και νου. Η αλγοριθμική προσέγγιση του σύμπαντος πλασάρεται στο πόπολο ως ευκολία καθημερινής εικόνας που γουστάρεις, συζήτησης στα μέτρα σου, αυθεντίας κατά παραγγελία και βρώμας χωρίς οσμή, και μάλιστα για την ώρα δωρεάν. Στο επίπεδο όμως των λεφτάδων η ΤΝ ξεφορτώνεται περιττό εργατικό δυναμικό, και σε επίπεδο μάλιστα κβαντικών υπολογιστών, καταφέρνει να βγάζει δισεκατομμύρια είτε με ακρίβεια σε βολές πυραύλου, είτε με ακρίβεια αγοραπωλησίας μετοχών, προλαβαίνοντας τον αντίπαλο, έστω και κατά ένα δευτερόλεπτο.

Στους πρόσφατους πολέμους έγινε ένα χυδαίο ξεφόρτωμα του παλιού οπλοστασίου προς όφελος των ενεργειάδων και των μεγάλων παικτών του στρατιωτικού – βιομηχανικού κατεστημένου. Και τώρα θα περάσουμε σ’ αυτό που όλοι ανερυθρίαστα αποκαλούν νέα αρχιτεκτονική του κόσμου. Οι τεχνοσυμμορίτες υπολογίζουν σε πολέμους υποδομών πλέον, έτσι ώστε να κατακτούν με εκβιασμό οικονομικά …«εδάφη», ανασκολοπίζοντας σύνορα, κράτη, λαούς, ζόμπι και ζωντανούς. Η βασική δομή στην οποία θα επιτίθενται από τούδε είναι ο ανθρώπινος νους. Εκεί θα παιχτούν όλα, μόλις οι μάζες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι οι μέλισσες που εξαφανίστηκαν και επανέρχονται διά της ΤΝ είναι ψηφιακές και δεν παράγουν μέλι. Οποιος δεν με πιστεύει, ας γλείψει την οθόνη του, νομίζοντας ότι ασκεί σύγχρονη …πολιτική.

www.katiousa.gr

62 εκατομμύρια clicks στον βιασμό. Και σας πείραξε το κραγιόν!

Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης.

από Τζένη Κριθαρά

Όσο η συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από την εμφάνιση, το μακιγιάζ και τις αισθητικές παρεμβάσεις της 19χρονης Μυρτώς που έχασε τη ζωή της στην Κεφαλονιά υπό συνθήκες που ερευνώνται για εγκληματικές ενέργειες, σε διεθνές επίπεδο προκαλεί αίσθηση – αλλά όχι έκπληξη – η αποκάλυψη για την ύπαρξη online «ακαδημίας βιασμού», η οποία είχε μάλιστα 62 εκατομμύρια επισκέψεις από άνδρες μέσα σε μόλις έναν μήνα! Τη στιγμή, λοιπόν, που μια ψηφιακή «ακαδημία» βιασμού μπορεί να συγκεντρώνει δεκάδες εκατομμύρια επισκέψεις μέσα σε τριάντα μέρες, το συλλογικό μας ένστικτο δεν είναι να αναρωτηθούμε τι πάει στραβά με τον τρόπο που διδάσκεται η βία. Είναι να αναρωτηθούμε πόσα ml υαλουρονικού είχε βάλει το θύμα μίας υπόθεσης με καταγγελίες για μαστροπεία και εμπλοκής σε κύκλωμα ναρκωτικών.

Έρευνα του CNN έφερε στο φως ένα συνδεδεμένο οικοσύστημα ιστοσελίδων, φόρουμ και κλειστών καναλιών επικοινωνίας (κυρίως στο Telegram) εντός του οποίου οι χρήστες ανταλλάσσουν οδηγίες για το πώς να ναρκώνουν γυναίκες, πώς να μοιράζονται βίντεο σεξουαλικής κακοποίησης με όλο και περισσότερα άτομα, πώς να αποφεύγουν τον εντοπισμό τους από τα θύματά τους και τις αρχές, πώς να πωλούν ουσίες (όπως το χάπι του βιασμού) τα οποία διαφημίζουν ως άοσμα και άγευστα και πώς να διοργανώνουν ζωντανές μεταδόσεις βιασμών και κακοποιήσεων έναντι πληρωμής σε κρυπτονομίσματα. 

Μάλιστα, σημαντικό μέρος του περιεχομένου κατηγοριοποιείται ως «sleep» ή «passed out», δηλαδή υλικό που οι γυναίκες έχουν αποκοιμηθεί ή έχουν λιποθυμήσει και βρίσκονται προφανέστατα σε μη συναινετική κατάσταση. Ένα από τα γκρουπ στο Telegram έχει την ονομασία «Zzz» και λειτουργούσε ως κόμβος ανταλλαγής οδηγιών και εμπορίας ουσιών που προωθούνταν ως μέσα αναισθητοποίησης θυμάτων. Είναι σαφές πως πρόκειται για μία διαδικτυακή κοινότητα στην οποία οι άντρες ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να ναρκώνουν και να κακοποιούν συντρόφους τους, μετατρέποντας στη συνέχεια την κακοποίηση σε περιεχόμενο προς κατανάλωση. 

Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης. Αυτό δεν είναι πρόβλημα ευαισθησίας, είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων δικαιοσύνης. Όσο, όμως, η αισθητική συνεχίζει να λειτουργεί ως άλλοθι αποφυγής της πραγματικής συζήτησης, τα 62 εκατομμύρια clicks δεν θα αποτελούν ανωμαλία, θα αποτελούν αγορά – και μάλιστα, εξαιρετικά κερδοφόρα! Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ πιο εύκολο και πιο βολικό να συζητάς το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά την κουλτούρα που παράγει άνδρες πρόθυμους να καταναλώσουν τον βιασμό ως θέαμα. Η υποκρισία δεν είναι απλώς ηθικό πρόβλημα, γίνεται μηχανισμός συγκάλυψης.

Στην Ελλάδα του 2026, το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι μια γυναίκα βρέθηκε μπλεγμένη σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης. Είναι ότι δεν πληρούσε τα αισθητικά στάνταρ μεταθανάτιας αξιοπρέπειας που έχει θεσπίσει το πάνελ σχολιαστών της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Αυτό που συμβαίνει θέλει πραγματικά πολύ κόπο για τα επιτευχθεί: σε μια εποχή που η βία κατά των γυναικών όχι μόνο υπάρχει, αλλά διδάσκεται, βελτιστοποιείται και αποκτά κοινό δεκάδων εκατομμυρίων θεατών, η κοινωνία εξαντλεί την ηθική της αυστηρότητα στο μακιγιάζ του θύματος.

Το ποινικό δίκαιο είναι σαφές: η εμφάνιση του θύματος δεν αποτελεί στοιχείο του εγκλήματος. Η κοινωνία, όμως, επιμένει να την αντιμετωπίζει σαν αποδεικτικό μέσο. Και έτσι, αντί να εξετάζουμε πιθανές ποινικές ευθύνες σε διεθνές επίπεδο, εξετάζουμε φωτογραφίες. Αντί να μιλάμε για οργανωμένα δίκτυα εκμετάλλευσης, μιλάμε για αισθητικές επιλογές. Αντί να εστιάζουμε στο ενδεχόμενο κακουργηματικής δραστηριότητας, εστιάζουμε στην εικόνα. Η μετάθεση της ευθύνης στο θύμα δεν είναι απλώς κοινωνικά προβληματική. Λειτουργεί συντριπτικά υπέρ της ατιμωρησίας. Κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται σε πάνελ αισθητικής, η βία κερδίζει χρόνο.

www.imerodromos.gr

"Αφηγήσεις από την περίοδο της δικτατορίας" Ιωάννα Καρυστιάνη

Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών εντάχθηκε στην ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές του 1973 εξελέγη πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην κατάληψη της Νομικής. Η συστηματική πολιτική της δράση οδήγησε, τον Μάιο του 1973, στη σύλληψη και φυλάκισή της από το καθεστώς, στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ύστερα από τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε από τη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, παρέμεινε στην παρανομία.

0:00 Τα πρώτα φοιτητικά χρόνια και η ένταξη στην Αντι-ΕΦΕΕ

10:30 Φοιτητική Ένωση Κρητών

16:20 Η κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου

26:06 Παρανομία μετά το Πολυτεχνείο

29:40 Βασανιστήρια και βασανιστές στην ΕΑΤ-ΕΣΑ

39:43 Η πτώση της χούντας

41:17 Η καθημερινότητα και ο αντιδικτατορικός αγώνας

44:37 Οι δίκες της χούντας και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια

47:58 Λογοτεχνία, βίωμα και μνήμη

55:27 Το Πανεπιστήμιο και ο αντιδικτατορικός αγώνας

58:11 Μια ιστορία από την Κύπρο

1:00:27 Τα χαρακτηριστικά της συμμετοχής στο αντιδικτατορικό κίνημα

1:08:35 Ένας απολογισμός

Το πρόσωπο που "έφαγε" στην πραγματικότητα τον Μακάριο Λαζαρίδη και ο Παύλος Πολάκης ως φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ

Οι αποκαλύψεις του "Big Mouth"

Σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr, ούτε η Ντόρα Μπακογιάννη καρατόμησε τον Μακάριο Λαζαρίδη, ούτε η συνέντευξη που έδωσε τον έφερε σε δύσκολη θέση
Το πρόσωπο που "έφαγε" στην πραγματικότητα τον Μακάριο Λαζαρίδη και ο Παύλος Πολάκης ως φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ
Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται ποιος «έφαγε» τον Μακάριο Λαζαρίδη. Σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr, ούτε η Ντόρα τον καρατόμησε ούτε η συνέντευξη που έδωσε τον έφερε σε δύσκολη θέση. Αυτός που έστειλε τον Μακάριο από κει που ήρθε και λίγο παρακάτω ήταν ο Παύλος Πολάκης, που με το «καλημέρα» της υπουργοποίησής του έσπευσε να αναδείξει το θέμα που τελικώς οδήγησε σε παραίτηση τον πρώην υφυπουργό Ανάπτυξης. Μάλιστα, προβληματισμό εγείρει η αδυναμία της ΝΔ να συγκροτήσει μια αξιόμαχη ομάδα τεκμηρίωσης στον δρόμο προς τις εκλογές, που αναμένεται να πραγματοποιηθούν, όπως έχει ξεκαθαρίσει κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προς την άνοιξη του ’27.

Ο Πολάκης φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ
Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο Πολάκης παίζει μπάλα μόνος του απέναντι στη ΝΔ και προσωπικά στον Μητσοτάκη. Κάνει πράξη τη θεωρία (αν μπορεί κάποιος να τον εντάξει στην κατηγορία της θεωρίας) του «όλοι σας και μόνος μου».
Ο Παυλής από τα Σφακιά, την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει, όχι μόνο καταφέρνει και βάζει θέματα στην πολιτική ατζέντα, αλλά είναι και ο μόνος που μπορεί και «τρώει» βουλευτές και υπουργούς, και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Η εξέλιξη αυτή προφανώς και του δημιουργεί ένα κεφάλαιο, στη λογική (αν και στην Κουμουνδούρου σπανίζει αυτό το είδος, της λογικής εννοώ) ότι μπορεί να ανατρέψει το «καθεστώς Μητσοτάκη».
Έχοντας φτιάξει ήδη ένα βαρύ βιογραφικό, φαίνεται πως δεν θα αργήσει η στιγμή που είτε θα σηκώσει είτε θα του το σηκώσουν (του Πολάκη) το χεράκι, προκειμένου να ηγηθεί εκείνος του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.
Εδώ που τα λέμε, αν θέλουν να έχουν μια τύχη οι ΣΥΡΙΖΑίοι, δεν μπορούν να επιμένουν στην Green Cola, από τη στιγμή που έχουν την original Coca-Cola. Εκτός κι αν θέλουν να αδυνατίσουν δημοσκοπικά ακόμη περισσότερο.

www.parapolitika.gr

Holy Shit!

Νόρα Ράλλη

Δεν το έχω δει πουθενά - κι όταν λέμε «πουθενά» εννοούμε «πουθενά». Με καμία εξαίρεση. Ούτε σε δημόσιο ούτε σε ιδιωτικό μουσείο ούτε στα μεγαλύτερα του κόσμου (δεν έχω πάει στο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη, αλλά ρώτησα και ούτε εκεί ισχύει): δεν πληρώνεις πουθενά για να πας τουαλέτα, ούτε για να βάλεις τα πράγματά σου στους ειδικούς φοριαμούς (lockers). Πουθενά όμως!
Και όχι μόνο σε μουσεία ανά τον κόσμο και αρχαιολογικούς χώρους ισχύει αυτό, αλλά και σε καφέ και εστιατόρια. Το πολύ πολύ να πρέπει να βάλεις έναν κωδικό που αναγράφεται στην απόδειξη για να μπεις στο μπάνιο, αλλά κι αυτό είναι γελοίο και ελάχιστα καφέ/ταχυφαγεία το έχουν (όπως π.χ. τα Starbucks και τα McDonald's, που, εντελώς τυχαία, είναι «σπόνσορες» του ισραηλινού στρατού).
Αυτό, λοιπόν, που δεν ισχύει πουθενά στον κόσμο, θα ισχύσει στη δική μας Ακρόπολη. Με το εισιτήριο για την Ακρόπολη να έχει φτάσει τα 30 ευρώ (!) κι όμως το ΥΠΠΟ έχει προκηρύξει διαγωνισμό για να μπει ιδιώτης που θα χρεώνει 1 ευρώ την τουαλέτα και 2 ευρώ τους φοριαμούς. Και τα δύο απολύτως απαραίτητα... Πέρα από τη χυδαιότητα του πράγματος, ε ρε γλέντια. Αυτό! Εχει να πάει το κατρουλιό στον Ιερό Βράχο σύννεφο. Για να μην πω για το άλλο... Holy Shit! Οπως η βραβευμένη ταινία των Τ. Δεληγιάννη, Β. Τσιουβάρα. Ακριβώς αυτό όμως!

efsyn.gr

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Χάνα Άρεντ

Γιώργος X. Παπασωτηρίου 

«Η ηθική εξόντωση του άλλου είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό», είπε από το βήμα της Βουλής ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και για να προσδώσει κύρος στην απόφανσή του την απέδωσε στην Χάνα Άρεντ. Αυτό του έγραψαν αυτό είπε. Αλί κι αν έχει διαβάσει σελίδα από Χάνα Άρεντ.

Η Άρεντ εξηγεί πώς η έλλειψη ενσυναίσθησης και η «αδυναμία σκέψης» (thoughtlessness) επιτρέπουν την ηθική αποσύνθεση μιας κοινωνίας. Όταν ο «άλλος» παύει να αναγνωρίζεται ως άνθρωπος με ηθική υπόσταση, ο δρόμος προς τον αυταρχισμό και τη βαρβαρότητα ανοίγει.

Αλλά έχει τάχα «ενσυναίσθηση» ο Κυρ. Μητσοτάκης; Δυστυχώς όχι.

«Ενσυναίσθηση» δεν είναι να μπαίνεις στη θέση του ομοίου σου (του δικού  σου, του εαυτού σου), αλλά του «άλλου», του διαφορετικού, του αντιπάλου, ακόμα και του εχθρού. Έχει αλήθεια ο Κυρ. Μητσοτάκη την «ενστικτώδη, ζωική αντίδραση οίκτου που προκαλεί σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο η παρουσία σωματικής οδύνης» όπως λέει η Χάνα Άρεντ; Όχι, δεν την έχει. Αν την είχε, θα καταδίκαζε την γενοκτονία στη Γάζα. Θα καταλάβαινε τον πόνο των μανάδων των δεκάδων χιλιάδων παιδιών που δολοφονήθηκαν. Αλλά ο κυρ. Μητσοτάκης θεωρεί τον… όρο «γενοκτονία βαρύ»! Αν είχε ενσυναίσθηση θα αποδοκίμαζε τον ρατσιστικό λόγο των υπουργών του, που επιτίθενται λεκτικά σε δυστυχισμένες υπάρξεις που ξεσπιτώνονται βίαια, θα αντιμετώπιζε αλλιώς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και θα καταργούσε τα φρικτά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν ένιωθε, θα είχε ένα λόγο αυτοκριτικής και συμπάθειας για τους γονείς των νεκρών των Τεμπών, για τους ευάλωτους πολίτες που πετάγονται στο δρόμο από τα funds και τις τράπεζες.

Αυτός που επικαλείται την Άρεντ την αγνοεί παντελώς. Η Χάνα Άρεντ χαρακτήριζε λαϊκισμό τον πολιτικό τρόπο να μιλάς και να πράττεις στους δημόσιους χώρους χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να διαλογίζεσαι και να διαλέγεσαι όχι επιχειρηματολογώντας, αλλά μόνο συνθηματολογώντας, χρησιμοποιώντας εκφράσεις κλισέ, ευφημισμούς, ψεύδη και λέξεις που δεν έχουν ως στόχο το διάλογο αλλά τον πόλεμο και την ψυχολογική εξόντωση του αντιπάλου (την «δολοφονία χαρακτήρα»). Γιατί είναι δολοφονία χαρακτήρα να κατηγορείς τους πολιτικούς σου αντιπάλους ως υπαίτιους για το εγκεφαλικό του συνεργάτη σου. Αυτό έκανε ο Κυρ. Μητσοτάκης: «δεν αναγνωρίζει τη σχετικότητα της δικής του αλήθειας, ...στην απολυτότητα της λεκτικής του βίας δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδώσει μια κάποια δικαιοσύνη στον αντίπαλο, αναγκαία προϋπόθεση για έναν μελλοντικό διάλογο, αναγκαίο όρο για τις δημοκρατικές συνθέσεις» επισημαίνει η Χ. Άρεντ.

 Γι’ αυτό ο λόγος του Κυρ. Μητσοτάκη είναι βαθιά διχαστικός. Επιχειρεί να συσπειρώσει τους δικούς του, σ’ αυτούς μόνο απευθύνεται. Σημασία έχουν «οι δικοί», οι ψηφοφόροι-πελάτες. Από εδώ εκκινεί η διαφθορά, η σήψη…

artinews.gr

Η πρώτη ήττα Μητσοτάκη- προανάκρουσμα για τις εκλογές;

Συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων για την κατάσταση του Κράτους Δικαίου, των Θεσμών και της λειτουργίας του Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στις 14 Απριλίου, 2026. Ο κ. Μητσοτάκης ηττήθηκε καθαρά στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή. Και όσο κι αν τέτοιες ήττες μπορεί να μην προσφέρονται για γενικότερα και απόλυτα συμπεράσματα, το γενικότερο κλίμα και η προσωπική του εικόνα δείχνουν ότι η θέση του έχει επιδεινωθεί πολύ και δεν θα είναι έκπληξη αν χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων.

Γιώργος Καρελιάς

 

Την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή ήταν η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπέστη μια εμφανή ήττα. Δεν είχε άνεση, ήταν σφιγμένος, αμήχανος και απολογητικός. Και στα σημεία που επιχείρησε να είναι επιθετικός απέτυχε.

Αντίθετα, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης- και ειδικά ο Νίκος Ανδρουλάκης– ήταν ουσιαστικοί και εύστοχοι, χτυπώντας τον πρωθυπουργό στα αδύνατα σημεία του, αναγκάζοντάς τον να λαϊκίζει και να μην τολμά να αναφέρει κάν τα ονόματα «ηρώων» των ημερών, όπως ο απολεσθείς υφυπουργός του Μακάριος Λαζαρίδης.

Για πρώτη φορά ήταν πολύ φανερή η αδυναμία του κ. Μητσοτάκη να εμφανιστεί ως ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Επιχειρούσε, αλλά δυσκολευόταν πολύ, να αφήσει πίσω του ενοχλητικές υποθέσεις(υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, Λαζαρίδης).

Με αποτέλεσμα να μην τολμά να απαντήσει ούτε καν χιουμοριστικά στις συνεχείς προκλήσεις για «εκλογές εδώ και τώρα»: δεν επανέλαβε κάν αυτό που είχε πει τις προάλλες από το ίδιο βήμα ο αντιπρόεδρός του Κ. Χατζηδάκης για «αιτήματα που ενίοτε γίνονται δεκτά». Ίσως επειδή, επίσης για πρώτη φορά, αρχίζει να παγιώνεται η αίσθηση ότι ο νυν πρωθυπουργός αισθάνεται ανασφάλεια για το πολιτικό του αύριο, αφού ο μεγάλος στόχος του, η τρίτη θητεία στην πρωθυπουργία, απομακρύνεται όλο και περισσότερο.

Η ανασφάλεια αυτή του κ. Μητσοτάκη οφείλεται στο γεγονός ότι έχει μπλέξει με δικαστικές υποθέσεις, που δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να ελέγξει.

1. Ναι μεν η υπόθεση των υποκλοπών «έχει κριθεί», όπως είπε(εννοώντας τις εκλογές), αλλά δεν έχει κλείσει. Ο επικεφαλής της εταιρείας που πούλησε στην κυβέρνηση το παράνομο λογισμικό PREDATOR, ο οποίος έχει βαριά καταδίκη και ακολουθεί ο δεύτερος βαθμός της δίκης του, εκτοξεύει απειλές προσωπικά για τον πρωθυπουργό(«Ο Νίξον έπεσε από το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ»). Ο πρωθυπουργός υποκρίθηκε στη Βουλή ότι δεν γνωρίζει ούτε το όνομά του(μόνο…Μπόμπ Ντίλαν δεν τον αποκάλεσε!). Και η αντιπολίτευση καταγγέλλει ότι μεθοδεύεται κάποιου είδους παραγραφή, ώστε ο καταδικασθείς να εξευμενιστεί και η υπόθεση να «σβήσει» κάπου μεταξύ του Αρείου Πάγου και του Πρωτοδικείου.

2. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι το ίδιο ενοχλητική για τον πρωθυπουργό, αφού η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι μη ελεγχόμενη, εξ ου και οι συνεχείς-και πρωτοφανείς για ευρωπαϊκή χώρα- επιθέσεις που δέχεται από υπουργούς, με πρώτο βιολί τον Άδωνη Γεωργιάδη. Οι ελεγχόμενοι υπουργοί και βουλευτές είναι πολλοί. Και ναι μεν ενδέχεται κάποιες υποθέσεις τους να μην αποδειχθούν ποινικά σοβαρές, αλλά υπάρχουν και άλλες που μπορεί να έχουν άλλη, απρόβλεπτη, εξέλιξη.

3. Τέλος, η υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη μπορεί να εντάσσεται στην- διαχρονική- πολιτική πρακτική του ρουσφετιού, αλλά ενδέχεται να βλάψει τον κ. Μητσοτάκη σε μικρά μεν αλλά κρίσιμα, για το τελικό αποτέλεσμα, εκλογικά κοινά. Τα οποία μπορεί να είχαν πιστέψει τις διακηρύξεις του για «αξιοκρατία» και «αριστεία» και τώρα συνειδητοποιούν ότι ήταν λόγια του αέρα, αφού και αυτός μετέρχεται παλαιοκομματικές και φαύλες μεθόδους, όταν πρόκειται να ευεργετήσει δικούς του ανθρώπους, όπως ήταν(;) ο Λαζαρίδης.

Η ήττα, λοιπόν, του κ. Μητσοτάκη στη συζήτηση της Βουλής ενδέχεται να μην είναι και τόσο ανώδυνη. Μπορεί να εξακολουθεί-δημοσκοπικά- να μην υπάρχει στην αντιπολίτευση ισχυρός αντίπαλος που να τον απειλεί ευθέως, αλλά η απειλή προέρχεται από αλλού. Δηλαδή, η ΝΔ να μην καταφέρει να ξεφύγει από το 28% των ευρωεκλογών, κάτι που θα δυσκολέψει πολύ τις κινήσεις του την επομένη των εκλογών.

Μάλιστα, αν επαναληφθεί αυτό που έγινε το 2024 και ελάχιστοι περίμεναν (το 33% που του έδιναν οι δημοσκοπήσεις έγινε 28%) και η ΝΔ δεν πιάσει το κρίσιμο 25%, η θέση του κ. Μητσοτάκη θα γίνει τραγική, καθώς τα όνειρα για τρίτη πρωθυπουργική θα αποδειχθούν απατηλά: θα είναι ένα είδος «ηττημένου νικητή», με τον οποίο ουδείς θα δεχθεί να συγκυβερνήσει.

Ο κ. Μητσοτάκης, λοιπόν, ηττήθηκε καθαρά στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή. Και όσο κι αν τέτοιες ήττες μπορεί να μην προσφέρονται για γενικότερα και απόλυτα συμπεράσματα, το γενικότερο κλίμα και η προσωπική του εικόνα δείχνουν ότι η θέση του έχει επιδεινωθεί πολύ και δεν θα είναι έκπληξη αν χάσει τον έλεγχο των εξελίξεων.

Είναι η πρώτη φορά που ο νυν πρωθυπουργός δεν μπορεί να πετύχει κανέναν από τους δύο στόχους που θέτει για έναν πολιτικό ο Νικολό Μακιαβέλι με αυτήν τη ρήση του: «Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εκμηδενίζεις»…

www.news247.gr

Βασίλης Λύκος: Η Ελλάδα ως Ιφιγένεια, θυσιάζεται σ’ένα ενεργειακό «πεδίο βολής»

Η δημόσια διαβούλευση του νέου σχεδίου νόμου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας έρχεται σε μια στιγμή που η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλες αυταπάτες. Η Κυβέρνηση παρουσιάζει την επιτάχυνση των ΑΠΕ ως μονόδρομο για τη μείωση του ενεργειακού κόστους και την πράσινη μετάβαση, ενώ το ίδιο το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας υποστηρίζει ότι οι ρυθμίσεις στοχεύουν στη μείωση της επιβάρυνσης των πολιτών. Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν τα ελληνικά νοικοκυριά είναι διαφορετική και πολύ πιο σκληρή. Αυτά υποστηρίζει μεταξύ άλλων, ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος, Βασίλης Λύκος, μιλώντας στον 98.4. Όπως υποστηρίζει, η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει γεμίσει με ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά πάρκα και πλέον με μονάδες αποθήκευσης, χωρίς να έχει προηγηθεί ολοκληρωμένος χωροταξικός σχεδιασμός και χωρίς δίκαιη κατανομή των βαρών ανά Περιφέρεια. Περιοχές όπως η Εύβοια και συνολικά η Στερεά Ελλάδα έχουν μετατραπεί σε ζώνες υπερσυγκέντρωσης έργων, ενώ οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν από τα ακριβότερα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος στην Ευρώπη. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και οικονομικό. Το κόστος των επιδοτήσεων, των δικτύων μεταφοράς, των υποδομών αποθήκευσης και των εγγυημένων αποδόσεων προς τους επενδυτές μετακυλίεται τελικά στον τελικό καταναλωτή, άμεσα ή έμμεσα. Οι Έλληνες καλούνται να χρηματοδοτήσουν μια μετάβαση που συχνά εξυπηρετεί πρώτα τα επενδυτικά σχήματα και μετά την κοινωνία. Το παρόν νομοσχέδιο, αντί να βάζει όρια, κινείται στη λογική της περαιτέρω επιτάχυνσης αδειοδοτήσεων και εγκαταστάσεων. Το ερώτημα είναι σαφές: πράσινη ανάπτυξη για ποιον και με ποιο τίμημα; Γιατί στο τέλος, τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν ξανά οι Έλληνες πολίτες. Όλα αυτά την ώρα που στα Στενά του Ορμούζ, οδηγούμαστε σε παγκόσμιο ενεργειακά πνιγμό, με πολυεπίπεδες προεκτάσεις . 

Αυτά που μας άφησε η χούντα

Πριν από 59 χρόνια, μια χούφτα αξιωματικών κατέλαβε την εξουσία. Δεν το έκανε σε κενό αέρος. Το έκανε σε μια κοινωνία που αιφνιδιάστηκε, φοβήθηκε, αλλά και προσαρμόστηκε. Και μας κληροδότησε παθογένειες που τις αντιμετωπίζουμε ακόμα και σήμερα.

Κώστας Γιαννακίδης

 

Λέμε ότι οι κοινωνίες έχουν την πολιτική εκπροσώπηση που τους αξίζει. Δυστυχώς, στην περίπτωση μας, ισχύει το ίδιο και για τις χούντες.

Συμπληρώθηκαν 59 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Η επίσημη ιστορική αφήγηση περιγράφει μία δράκα επίορκων αξιωματικών που κατέλυσαν το πολίτευμα με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Ήταν, λένε, η τελευταία πράξη του Εμφυλίου. Αν όμως κοιτάξεις χωρίς τα γυαλιά του ειδικού, με μια ανθρώπινη ματιά, θα διαπιστώσεις ότι επρόκειτο για μία χούφτα φαιδρών προσωπικοτήτων, ορισμένες δε, με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά. Το έλεγε άλλωστε ο πιο κωμικός από όλους, ο Στυλιανός Παττακός: θα μπορούσαν να πέσουν από τις πρώτες μέρες με ένα απλό φύσημα.

Γιατί δεν έπεσαν; Το ιστορικό ανάθεμα πέφτει στην κεφαλή του βασιλιά Κωνσταντίνου. Δεν αντέδρασε και τους όρκισε ως κυβέρνηση. Όμως αυτή είναι η θεσμική διάσταση των γεγονότων. Η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία κάθισε στην άκρη του δρόμου και έβλεπε τα τανκς να περνούν. Ναι, η πολιτική ηγεσία είχε ήδη εκτοπιστεί στο περιθώριο. Όμως ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος», κατά τον ποιητή, δεν είπε λέξη. Έκρυψε τους δίσκους του Θεοδωράκη και κοίταξε τη δουλίτσα του, για να ξοφλήσει τα γραμμάτια του διαμερίσματος με λουτροκαμπινέ. Άλλωστε, «κάποιος έπρεπε να βάλει τάξη». Ας ήταν ο λοχίας. Παιδί του λαού είναι και αυτός.

Βέβαια μερικά χρόνια αργότερα, ήταν όλοι τους αντιστασιακοί. Στο Πολυτεχνείο μπήκαν εκατομμύρια άνθρωποι. Και τότε έμαθαν ότι «όλοι οι αγώνες είναι δίκαιοι», όπως έχουν επισημάνει ο Σταύρος Τσακυράκης και ο Απόστολος Δοξιάδης. Γιατί αυτή ήταν μία από τις μεγάλες και χρόνιες παθογένειες που κληροδότησε η χούντα. Από τη στιγμή που δηλώνεις αγωνιζόμενος, έχεις όλο το δίκιο με το μέρος σου.

Το πραξικόπημα και, κατ’ επέκταση, η Μεταπολίτευση, είναι το big bang του σημερινού πολιτικού και κοινωνικού σύμπαντος. Και η χούντα δεν άφησε πίσω της μόνο μια επταετία αυταρχισμού, αλλά και μια μακρά σκιά που διαπερνά τη Μεταπολίτευση. Εγκατέστησε μια βαθιά καχυποψία απέναντι στο κράτος. Για πολλούς πολίτες, η εξουσία έπαψε να είναι ουδέτερη και έγινε εν δυνάμει απειλή. Η δημοκρατία μετά το 1974 υπερασπίστηκε θεσμικά, αν και όχι αποτελεσματικά σε όλες τις περιπτώσεις, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Αυτό ήταν ιστορικά αναγκαίο, αλλά συνοδεύτηκε συχνά από δυσκολία στην επιβολή κανόνων και ανοχή σε φαινόμενα ανομίας.

Ταυτόχρονα, η επαναφορά της πολιτικής θεσμικής ομαλότητας, έβαψε με κομματικά χρώματα κάθε έκφραση της δημόσιας ζωής. Πανεπιστήμια, συνδικάτα και δημόσιος λόγος μετατράπηκαν σε πεδία διαρκούς αντιπαράθεσης. Μαζί της επέστρεψε και μια διχαστική λογική, όπου η πολιτική σύγκρουση αποκτούσε ηθικό χαρακτήρα. Αν διαφωνούσες με αυτούς που είχαν αναλάβει την εκπροσώπηση της «προόδου», ήσουν ύποπτος για φιλοχουντικά αισθήματα. Σήμερα είσαι φασίστας, σκέτο.

Στην πιο σκοτεινή περίοδο της κρίσης επωάστηκε το αυγό του φιδιού από το μισό εκατομμύριο συμπολιτών μας που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή. Σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα και ειδικά στο TikTok συναντάς δημοφιλείς αναρτήσεις με ύμνους προς την επταετία, τον Παπαδόπουλο, την εποχή που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα και έπεφταν για ύπνο με ξεκλείδωτες πόρτες. Ασφαλώς και πρόκειται περί γραφικότητας. Ομως ο φασισμός δεν είναι ένας ιός εν υπνώσει. Μεταλλάσσεται σε βαθμό που δεν αναγνωρίζεται. Θρέφεται από την οργή και το φόβο που καλλιεργεί ο λαϊκισμός. Και όχι, οι χούντες, τουλάχιστον στις μέρες και στα μέρη μας, δεν πρόκειται να επιστρέψουν τανκς. Αλλά κάποια στιγμή, μπορεί όλα στο περίβλημα να θυμίζουν δημοκρατία, αλλά στο εσωτερικό να φουσκώνουν οι νέες μορφές του αυταρχισμού.

news247.gr

ΥΓ του blog: …..τι να τα κάνουμε σήμερα τα τανκς; ….. έχουμε, τις γραφίδες, τα μικρόφωνα τις οθόνες και τις σκιές που κρύβονται πίσω απ’ αυτές που τις καθοδηγούν και τις εξουσιάζουν, αυτοί κι αυτές είναι που έχουν αναλάβει τον ρόλο τους… α! και οι ελίτ του πλούτου της δύναμης και της ισχύος που έχουν κάνει την δημοκρατία πτώμα περιφερόμενο, είδος κενού περιεχομένου κι αξίας….

Κόψτε τα σόσιαλ στους πολιτικούς, όχι στους πιτσιρικάδες!

Δεν είναι μόνο τα παιδάκια που μπορεί να πάθουν ζημιές από το καινούριο κοσκινάκι. Είναι και τα καϊνάρια του πολιτικού συστήματος, που μπερδεύουν το λάικ με την ψήφο.

Χρήστος Ξανθάκης

Όταν ήμουνα πιτσιρίκι στα Τρίκαλα, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, έναν καφέ ξέραμε.

Τον μερακλίδικο τον “τούρκικο” και μην σπεύσει κάνας πατριδέμπορας να με διορθώσει τώρα ότι για τον “ελληνικό” μιλάμε, γιατί η γιαγιά μου ήταν προσφυγοπούλα απ’ την Πάνορμο και δεν κράταγε απ’ το Συκωβάρι ή τους Κωλομεδάγκωνες.

Η οποία γιαγιά Μίνα δε χάλαγε χατίρια και το βούταγε το μπισκότο Μιράντα στον καφέ πριν το προσφέρει στο εγγόνι της.

Το καλύτερό μου μιλάμε, που να την ξεχάσεις τέτοια αμβροσία…

Μπατ λετς γκόου μπακ του κόφι!

Πάμε στον αμερικάνικο νεωτερισμό, που έφεραν στο σπίτι μας, στα Προσφυγικά ο θείος Νίκ και η θεία Χέλεν από το Νιού Γιορκ.

Κάθε καλοκαίρι που σκάγανε μύτη Τρίκαλα για να μας δούνε, φέρνανε μαζί τους ένα σωρό φαντασμαγορίεςτου νέου κόσμου, από γκατζετιές της εποχής ως εδώδιμα αποικιακά.

Με κορυφαίες όλων τις σούπερ πρόστυχες τσίχλες “Juicy Fruit” της Wrigley’s, πεντακόσιες εκατόν τριάντα χιλιάδες χρόνια μπροστά από τις ταπεινές τις δικές μας.

Συν τον στιγμιαίο καφέ Sanka.

Αυτό το πράγμα απ’ το κουτί μέσα, που ρίχνανε μια κουταλιά στην κούπα μαζί με ζεστό νερό και ορίστε, έτοιμο το ρόφημα.

Μαγεία ρε φίλε, βουντού κανονικό, θαύμα θαυμάτων, ζωγραφισμένη η απορία στα μάτια του Χρηστάκου.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με το σύμπαν των στιγμιαίων απολαύσεων…

Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτό ακριβώς το σύμπαν κόντεψε να καταπιεί τόσο εμένα όσο και εκατοντάδες εκατομμύρια κορόιδα απ’ όλη την υδρόγειο.

Στα σόσιαλ αναφέρομαι, που έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, προσφέροντας μίνι δόσεις συγκίνησης, χαβαλέ, αναψύξεως και φυσικά θωπείας του εγωισμού  μας.

Μια καρβούλα εδώ, δυο ριτουί πιο πέρα, πέντε σχόλια παρακάτω, τους έδειξα, τους τάπωσα, τους μούρλανα, τους άφησα με το στόμα ανοιχτό.

Σε δευτερόλεπτα όλα μέσα, σε λεπτά έστω, που να περιμένεις τώρα βδομάδες επί βδομάδων για ένα πρότζεκτ, μήνες επί μηνών για ένα πέηπερ, έτη επί ετών για ένα πτυχίο (κανονικό όχι της Βοϊδοσχολής…) και δεν το συζητάμε καν για μεταπτυχιακά και ποστ ντοκ.

Κα δώσ’ του εκεί πρωί, μεσημέρι, βράδυ κολλημένοι  και κολλημένες στις οθόνες του λάπτοπ ή του κινητού, το σκυλί που κυνηγάει την ουρά του, το χάμστερ που ρολάρει στον τροχό του, για λίγες σταγόνες ευτυχίας που τραγούδαγε και ο γίγαντας Γιώργος Αιγύπτιος, για το πρόσωπο που οραματιζόταν ο νεορθόδοξος Διονύσης.

Και καλά να είσαι απλός πολίτης σ’ αυτό το γαμήδι που βαφτίστηκε αρμοδίως Ελλάδα 2.0.

Ο μισθός σου είναι της πλάκας, το αμάξι σου είναι δεκαπενταετίας, το ενοίκιο σε ξεφτιλίζει, κάπου πρέπει να ξεσπάσεις ρε φίλε και είναι μάλλον προτιμότερο να ξεδίνεις στα σόσιαλ παρά να δέρνεσαι στα γήπεδα.

Άμα είσαι πολιτικός, όμως;

Τι δουλειά έχεις να κοπανιέσαι τουέντι φορ σέβεν στην Τουήτα, στο Φέηζμπο, στο Ίνστα, στο Τικ Τοκ;

Για να μας δείξεις και καλά ότι δεν μασάς, ότι ισοπεδώνεις τους πάντες, ότι είσαι μαγκίτης και αλάνι;

Ότι σ’ αγαπάει ο κόσμος και κρέμεται απ’ τα ποσταρίσματά σου;

Ενώ την ίδια ώρα, σκάβεις τον πολιτικό σου λάκκο…

Το είδαμε παλιότερα με τον Πολάκη, που οδήγησε ουκ ολίγους συριζαίους στα αντιόξινα, το είδαμε με τον Παύλο Μαρινάκη που πούλαγε εμφύλιο πριν υιοθετήσει ντεμέκ συναινετικό προφίλ, το είδαμε και πριν από δέκα μέρες με τον Μακάριο Λαζαρίδη που ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή ξεκίνησε ένα αδιανόητο ξεφάντωμα στα σόσιαλ.

Έναν βλάχικο γάμο τριήμερης διάρκειας, που ανάγκασε ακόμη και τον Κυριάκο να πει “ήμαρτον” και να αποσύρει την υποστήριξή του από τον ιδιαιτέρως αγαπητό στο Μαξίμου υφυπουργό.

Το ραβασάκι, το παρέδωσε η Ντόρα…

Στο δια ταύτα, όμως.

Στο δια ταύτα δεν είναι μόνο τα παιδάκια που μπορεί να πάθουν ζημιές από το καινούριο κοσκινάκι.

Είναι και τα καϊνάρια του πολιτικού συστήματος, που μπερδεύουν το λάικ με την ψήφο.

Και οδηγούνται στην αυτανάφλεξη, εν μέσω ψηφιακών χειροκροτημάτων…

Υ.Γ.: Θα πρότεινα οι μητέρες και οι πατέρες του έθνους να περνάνε από φροντιστήριο για τα σόσιαλ πριν κάτσουν στα έδρανα του Βουλή, αλλά φοβάμαι ότι (και αυτό!) θα δοθεί Απευθείας Ανάθεση, οπότε το βουλώνω.

newpost.gr