Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2026

"Οι ζωές μας σε ολοκληρωτική επιτήρηση! Η σκοτεινή πλευρά της τεχνολογίας" Φεντερικό Καράσκο-Νικόλαος Μόκας


Ο «νέος ψηφιακός» κόσμος στον οποίο ήδη ζούμε, πολύ μας είχε ενθουσιάσει. Ίσως κάποιους να τους ενθουσιάζει ακόμη. Η «επέλαση» της τεχνητής νοημοσύνης, είναι η πιο πρόσφατη εξέλιξη που έχει μπει στις ζωές μας. 
Μόνο που η τεχνολογία έχει όχι μία αλλά πολλές ύποπτες και σκοτεινές πλευρές. Το θέμα που προέκυψε με τον γνωστό Άδωνι Γεωργιάδη ,ο οποίος μαγνητοσκοπούσε πολίτες χωρίς την έγκριση τους ,μπορεί να προκάλεσε πολύ γέλιο, αλλά θα έπρεπε να έχει προκαλέσει και πολύ μεγάλο προβληματισμό. Γιατί αν δεν το έχουμε καταλάβει βρισκόμαστε υπό διαρκή παρακολούθηση , κάθε μέρα ,όλη μέρα! Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.
Πόσο μπορεί η τεχνολογία να επηρεάσει πλέον ακόμη και τις αποφάσεις μας σε μία εκλογική αναμέτρηση;
Δύο καλεσμένοι στο στούντιο του militaire news φωτίζουν αυτές τις σκοτεινές γωνιές του ψηφιακού μας κόσμου. Και από την πλευρά της τεχνολογίας αλλά και από τη νομική διάσταση . Πόσο νόμιμη είναι η παρακολούθησή μας ακόμη και σε περιπτώσεις που υποτίθεται γίνεται για την «ασφάλεια» μας;
Φεντερικό Καράσκο ο πλέον ειδικός σε θέματα τεχνολογίας, ιδρυτής της εταιρείας Graypes και ο νομικός Νικόλαος Μόκας σε μία συνέντευξη που θα σας κάνει να ξανασκεφθείτε τη σχέση σας με την τεχνολογία.

Δεν υπάρχει εναλλακτική;


Η Ντόρα Μπακογιάννη ξαναχτύπησε: μίλησε προχθές για υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας που «έχουν κουράσει» και πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν», καταλήγοντας πως «δεν υπάρχει εναλλακτική»

Νόρα Ράλλη

Άνω Κάτω 

Η Ντόρα Μπακογιάννη ξαναχτύπησε: μίλησε προχθές για υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας που «έχουν κουράσει» και πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν», καταλήγοντας πως «δεν υπάρχει εναλλακτική». Επικοινωνιακά, η κίνηση είναι εύστοχη: αναγνωρίζει τη δυσαρέσκεια, τη χρεώνει σε ορισμένα πρόσωπα και διασώζει την κυβέρνηση ως τη μόνη ασφαλή επιλογή. Αν ήμουν μανατζαρέος, θα χειροκροτούσα. Έλα όμως που είμαι «ξενοδόχος». Και η κ. Μπακογιάννη φαίνεται πως τα λογάριασε δίχως αυτόν. Βλέπεις, η πολιτική εναλλακτική δεν προκύπτει από κατάλογο διαθέσιμων αρχηγών. Χτίζεται όταν κάποιος παίρνει στα σοβαρά όσα η εξουσία παρουσιάζει ως αναπόφευκτα. 
Και κοίτα να δεις που υπάρχουν και παραδείγματα και μάλιστα σε δύο πόλεις όπου δεν είχε ποτέ πρωτιά η Αριστερά: Ο ινδικής καταγωγής Ζοχράν Μαμντάνι κέρδισε τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Ο λόγος και οι πράξεις του είναι από τις πιο αριστερές που έχουν δει όχι μόνο οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Όσο για την τουρκικής καταγωγής Ελίφ Εράλπ, η ίδια οδήγησε την Αριστερά στην πρώτη θέση στις εκλογές του Βερολίνου!
Και οι δύο αυτές νίκες καταρρίπτουν συθέμελα τον ισχυρισμό ότι οι πολίτες είναι καταδικασμένοι να επιλέγουν μόνο ανάμεσα στη σημερινή κυβέρνηση και στον φόβο του αγνώστου (ή υπαρκτού, μα μη αποδεκτού από τη Δεξιά, γνωστού). Η σταθερότητα στη ζωή δεν κρίνεται από το πόσες φορές θα εκλεγεί ο Κ. Μητσοτάκης. 
Όσο για τη δημοκρατία, αυτή αρχίζει ακριβώς εκεί όπου το «δεν γίνεται αλλιώς» παύει να γίνεται πιστευτό.

Μουντάδα στ’ αριστερά, μόνη ελπίδα το δεξιό 25%…


Η εικόνα της αντιπολίτευσης, οι συσχετισμοί ενόψει εκλογών και το στοίχημα της επόμενης ημέρας για τον προοδευτικό χώρο.

Γιώργος Καρελιάς

Είναι, όντως, μουντή η εικόνα του προοδευτικού χώρου ή μήπως υπερβάλλουμε;
Ας δούμε όσο πιο ψύχραιμα μπορούμε τα δεδομένα:
Πρώτον, η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκονται σχεδόν στο τέλος της δεύτερης θητείας τους (σχεδόν οκτώ χρόνια) και δεν υπάρχει καμία-ορατή και αξιόπιστη-αμφισβήτηση της πρωτιάς τους.
Δεύτερον, αυτό είναι πρωτοφανές φαινόμενο. Δεν έχει ξανασυμβεί στο μισό και πλέον αιώνα της Μεταπολίτευσης. Τα κόμματα που συμπλήρωναν δύο θητείες ήξεραν ότι θα ηττηθούν, οι ψηφοφόροι ήξεραν ποια κυβέρνηση θα έχουν.
Τρίτον, αυτό που συμβαίνει σήμερα πάει κόντρα και στην επιθυμία της μεγάλης πλειοψηφίας των ψηφοφόρων (μεταξύ 65% και 70%) που συνοψίζεται σε δύο λέξεις: αλλαγή κυβέρνησης.
Τέταρτον, όμως αυτή η πλειοψηφία δεν βρίσκει, μέχρι στιγμής, ένα κόμμα το οποίο «να βγάλει μπροστά» και να (του) δείξει ότι θα του αναθέσει το σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Όπως έκανε από το 1981 μέχρι το 2009 με το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και από το 2012 μέχρι το 2019 με ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.
Η αιτία είναι μία και μοναδική: Ο πάλαι ποτέ ισχυρός προοδευτικός χώρος είναι και συρρικνωμένος (λόγω της αποχής μεγάλου κομματιού του στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις) και, κυρίως, διασπασμένος.
Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που σήμερα τον εκπροσωπούν, η νεόκοπη ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ανταγωνίζονται μεταξύ τους παρά με τη ΝΔ. Δίνουν τη «μάχη» της δεύτερης θέσης, παρά τις διακηρύξεις ότι «πάνε για νίκη». Το ξέρουν ότι δεν πάνε και η μοναδική ελπίδα να αλλάξει κάτι είναι το 25% (μείον μία ψήφο-θα φανεί παρακάτω γιατί).
Η κατάληψη της δεύτερης θέσης μπορεί να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου (ειδικά για το ΠΑΣΟΚ), αλλά για τη χώρα και τους προοδευτικούς πολίτες δεν(θα) λέει τίποτα, αν το αίτημα του 70% για «αλλαγή κυβέρνησης» πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων.
Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δηλαδή να μη διαφαίνεται εναλλακτική λύση, οι ψηφοφόροι που δεν θέλουν να δώσουν και τρίτη θητεία στη ΝΔ και στον Μητσοτάκη έχουν δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να ενισχύσουν πολύ ένα κόμμα στα δεξιά της ΝΔ (πχ το υπό ίδρυση του Αντώνη Σαμαρά), ώστε η πτώση των ποσοστών της ΝΔ να είναι τέτοια που θα την βγάλει από το κάδρο του σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης. Βέβαια, ο Σαμαράς άλλο επιδιώκει, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.
Και η δεύτερη επιλογή είναι να δώσουν (μη διακρινόμενη σήμερα) ώθηση σε ένα από τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης, ώστε στις δεύτερες εκλογές να μπορεί να διεκδικήσει εκείνο την πρωτιά και να ανοίξει ο δρόμος για σχηματισμό «άλλης κυβέρνησης», όπως (δηλώνουν ότι) θέλουν οι συντριπτικά περισσότεροι.
Αν δεν συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο, η «μάχη» για τη δεύτερη και τρίτη θέση με μικρομεσαία ποσοστά θα είναι ανούσια και, πάντως, χωρίς αποτέλεσμα για τον τελικό στόχο.
Αν τα συνυπολογίσουμε όλα αυτά, η μόνη ελπίδα για αλλαγή της κατάστασης είναι το 25%. Αν η ΝΔ δεν το πιάσει, το βράδυ των εκλογών θα γίνουν τα εξής δύο. Πρώτα η ίδια θα γίνει πεδίο εσωκομματικής μάχης και ο κ. Μητσοτάκης θα αποσυρθεί. Και μετά, αφού υποθέτουμε ότι κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης θα την έχει πλησιάσει (αλλιώς δεν βγαίνουν εύκολα τα εκλογικά νούμερα), θα ανοίξει ο δρόμος για νέους συσχετισμούς.
Πόσο ρεαλιστικά είναι όλα αυτά; Όποιος πει ότι γνωρίζει οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές καλύτερα να ανοίξει ένα γραφείο προβλέψεων, για να θησαυρίσει.
Σε κάθε περίπτωση, είναι θλιβερό ο προοδευτικός χώρος να ξεκατινιάζεται με την παραμικρή αφορμή και να εναποθέτει τις όποιες ελπίδες του για ανατροπή του στάτους κβο στον… Σαμαρά!
Όμως, όπως έχει πει ο Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, «η  ελπίδα δεν είναι νίκη».  Και αυτός έγραφε φανταστική λογοτεχνία…

Data Centers: Ρεύμα όσο μια πάλη


Η τεράστια κατανάλωση ενέργειας. Το Data center που θα καταναλώνει ρεύμα όσο η Βιέννη

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σφοδρές είναι οι αντιδράσεις καθώς μόνο ένα κέντρο δεδομένων της Google στο Κρόνστορφ της Αυστρίας θα καταναλώνει ηλεκτρική ενέργεια που αντιστοιχεί περίπου στο 7% της σημερινής ζήτησης ολόκληρης της χώρας!
Μετά την τεράστια κατανάλωση νερού, τα data centers που προωθεί μετ’ επιτάσεως και η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη ως το μέλλον των επενδύσεων στην χώρα, δείχνει ότι θα χρειάζονται και κολοσσιαία ποσά ενέργειας για να δουλεύουν. 
Ή απλά θα απαιτούν τόση ενέργεια που θα οδηγήσουν σε υψηλότερες τιμές γιατί απλά θα υπάρχει μεγάλη ζήτηση, επομένως η προσφορά θα καλύπτεται συνεχώς από τις ανταγωνιστικές εταιρείες εις βάρος του καταναλωτή.
Δηλαδή εφόσον η εταιρεία παραγωγής ενέργειας μπορεί να πουλήσει ακριβά, θα πρέπει ο καταναλωτής να πρέπει να καταβάλει το επιπλέον κόστος που οι ιδιώτες θα ζητούν για να αγοράσει και αυτός ρεύμα για το σπίτι του.
Το έργο, το οποίο κατασκευάζεται περίπου δύο ώρες από τη Βιέννη, αποτελεί μέρος της προσπάθειας των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών να δημιουργήσουν τις υποδομές που απαιτούνται για την ταχεία ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Ωστόσο, η τεράστια ενεργειακή απαίτηση της εγκατάστασης έχει προκαλέσει αντιδράσεις από κατοίκους, επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις.
«Θέλουμε πραγματικά να τους δυσκολέψουμε», δηλώνει ο ειδικός πληροφορικής Χάραλντ Μύλνερ, ιδρυτικό μέλος τοπικής ομάδας επιστημόνων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών.
«Πρέπει να δουν ότι ο κόσμος δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό», προσθέτει.

Από την Αυστρία μέχρι την Ιρλανδία
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο το Κρόνστορφ. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες οι αντιδράσεις απέναντι στα νέα data centers αυξάνονται, καθώς οι εγκαταστάσεις απαιτούν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας και νερού.
Στη Γαλλία έχουν καταγραφεί αντιδράσεις για νέα έργα, ενώ ανάλογες κινητοποιήσεις σημειώνονται και στην Ιταλία.
Στην Ιρλανδία, το θέμα είναι ακόμη πιο έντονο, καθώς τα data centers καταναλώνουν ήδη περίπου το ένα πέμπτο της συνολικής ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να αυξήσει σημαντικά την υπολογιστική της δυναμικότητα, προκειμένου να περιορίσει την τεχνολογική απόσταση από τις ΗΠΑ και την Κίνα.
Ο σχεδιασμός προβλέπει τριπλασιασμό της χωρητικότητας των ευρωπαϊκών data centers έως το 2035.

Η Google επενδύει σε μια τεράστια εγκατάσταση
Στο Κρόνστορφ οι εργασίες έχουν ήδη προχωρήσει σημαντικά. Το εργοτάξιο είναι τεράστιο, με εκσκαφείς, γερανούς, μεταλλικές κατασκευές και μεγάλους αγωγούς να καταλαμβάνουν την περιοχή.
Κοντά στον ποταμό Ενς έχουν κατασκευαστεί εγκαταστάσεις άντλησης νερού, το οποίο θα χρησιμοποιείται για την ψύξη του data center.
Παρά το μέγεθος της επένδυσης, το όνομα της Google δεν κυριαρχεί στο εργοτάξιο, καθώς οι σχετικές ενδείξεις είναι περιορισμένες.
Η εταιρεία υποστηρίζει από την πλευρά της ότι έχει λάβει μέτρα για τον περιορισμό του περιβαλλοντικού αποτυπώματος. Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες, ενώ σχεδιάζεται και η δημιουργία ταμείου για την ενίσχυση του οικοσυστήματος του ποταμού.
Σύμφωνα με τον Μίχιελ Σαλάετς, επικεφαλής επικοινωνίας της Google στην Ευρώπη για τις τεχνικές υποδομές, ανεξάρτητες εκθέσεις που εκπονήθηκαν στο πλαίσιο της αδειοδότησης δείχνουν ότι η επίδραση της εγκατάστασης στη θερμοκρασία του ποταμού Ενς θα είναι αμελητέα.

Η κατανάλωση ρεύματος προκαλεί τις μεγαλύτερες ανησυχίες
Η πρώτη φάση του data center προβλέπεται να λειτουργεί με ισχύ 150 MW και να καταναλώνει περίπου 1,31 TWh ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως.
Σε περίπτωση πλήρους ανάπτυξης, η ισχύς θα μπορούσε να αυξηθεί στα 500 MW και η ετήσια κατανάλωση να φτάσει περίπου τις 4,4 TWh.
Το μέγεθος γίνεται περισσότερο κατανοητό αν συγκριθεί με την κατανάλωση της αυστριακής πρωτεύουσας.
Τα νοικοκυριά της Βιέννης, μιας πόλης περίπου δύο εκατομμυρίων κατοίκων, καταναλώνουν συνολικά περίπου 3,4 TWh ηλεκτρικής ενέργειας τον χρόνο.
Έτσι, μετά την προβλεπόμενη επέκταση, μόνο το data center της Google θα μπορούσε να απαιτεί περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όλα τα νοικοκυριά της Βιέννης.

Η Αυστρία ποντάρει στις ΑΠΕ, αλλά υπάρχει και το υδροηλεκτρικό
Ένα από τα πλεονεκτήματα της Αυστρίας για τη Google είναι το ενεργειακό της μείγμα. Σχεδόν το 90% της ηλεκτροπαραγωγής της χώρας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές.
Το data center θα συνδέεται με το αυστριακό δίκτυο και όχι με ξεχωριστές μονάδες παραγωγής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα, όπως συμβαίνει σε ορισμένες εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ.
Ωστόσο, μεγάλο μέρος της αυστριακής παραγωγής ΑΠΕ βασίζεται στην υδροηλεκτρική ενέργεια. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή μπορεί να επηρεάζεται από παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας.
Οι κάτοικοι εκφράζουν παράλληλα φόβους ότι η προσθήκη μιας τόσο μεγάλης κατανάλωσης θα μπορούσε να αυξήσει τις πιέσεις στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και να επηρεάσει τις τιμές.
Ο ειδικός της Αυστριακής Υπηρεσίας Ενέργειας Κριστόφ Ντόλνα Γκρούμπερ εξηγεί ότι όταν η ζήτηση αυξάνεται ταχύτερα από την προσφορά, δημιουργούνται ανοδικές πιέσεις στις τιμές. Το τελικό αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι δύσκολο να απομονωθεί, καθώς η Αυστρία συμμετέχει στην ευρύτερη ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

Οι γεννήτριες ντίζελ
Το data center δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στο δίκτυο.
Στα σχέδια περιλαμβάνονται μεγάλες γεννήτριες ντίζελ, οι οποίες θα χρησιμοποιούνται ως εφεδρική τροφοδοσία σε περίπτωση διακοπής ηλεκτροδότησης.
Παρότι οι διακοπές ρεύματος στην Αυστρία είναι σχετικά σπάνιες, οι γεννήτριες θα πρέπει να τίθενται περιοδικά σε λειτουργία προκειμένου να ελέγχεται η ετοιμότητά τους.
Αυτό αποτελεί ένα ακόμη σημείο κριτικής από την πλευρά των περιβαλλοντικών οργανώσεων.

Η μάχη για την περιβαλλοντική αξιολόγηση
Οι αντιδράσεις έχουν πλέον περάσει και στο πολιτικό επίπεδο.
Οι Αυστριακοί Σοσιαλδημοκράτες ζητούν να υπάγονται τα data centers σε διαδικασίες περιβαλλοντικής αξιολόγησης. Το αίτημα στηρίζουν και οι Πράσινοι της αντιπολίτευσης.
Αντίθετα, το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα, που έχει τον έλεγχο του υπουργείου Ενέργειας, αντιτίθεται στην επιβολή πρόσθετων κανονιστικών απαιτήσεων.
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η νομοθεσία δημιουργεί διαφορετικά δεδομένα για έργα αντίστοιχου μεγέθους. Χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι ακόμη και μια ανεμογεννήτρια μπορεί να χρειάζεται περιβαλλοντική αξιολόγηση, ενώ ένα μεγάλο data center μπορεί να εξαιρείται από αντίστοιχη διαδικασία.

«Γιατί Google και όχι ευρωπαϊκή εταιρεία;»
Πέρα από το περιβαλλοντικό ζήτημα, η επένδυση έχει ανοίξει και συζήτηση για την τεχνολογική αυτονομία της Ευρώπης.
Ορισμένοι από τους επικριτές του έργου θέτουν το ερώτημα γιατί μια τόσο σημαντική ψηφιακή υποδομή φιλοξενεί έναν αμερικανικό τεχνολογικό κολοσσό και όχι μια ευρωπαϊκή εταιρεία.
Η επιλογή του Κρόνστορφ δεν είναι τυχαία. Η περιοχή προσφέρει διαθέσιμη έκταση, πρόσβαση σε νερό για την ψύξη και σημαντική ηλεκτρική υποδομή.
Η Google υποστηρίζει ότι η επένδυση θα δημιουργήσει περίπου 100 θέσεις εργασίας, ενώ το αυστριακό υπουργείο Οικονομίας εκτιμά ότι ένα έργο τέτοιου μεγέθους μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον οικονομική δραστηριότητα μέσω τοπικών συμβάσεων, επενδύσεων και πρόσβασης σε υποδομές cloud και τεχνητής νοημοσύνης.
Η κυβέρνηση αναγνωρίζει παράλληλα την ανάγκη να εξεταστούν οι ενεργειακές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις, χωρίς να θεωρεί ότι τέτοιου είδους επενδύσεις θα πρέπει να αποκλειστούν.

Η δεύτερη φάση στο επίκεντρο
Το έργο στο Κρόνστορφ έχει πλέον προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε η πλήρης ακύρωσή του να εμφανίζεται δύσκολη. Η αντιπαράθεση μεταφέρεται έτσι στην επόμενη φάση, η οποία θα αυξήσει δραστικά την ενεργειακή κατανάλωση.
Για τους επικριτές της επένδυσης, η υπόθεση αποτελεί προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς οι τεχνολογικοί όμιλοι αναζητούν νέες τοποθεσίες για data centers που θα υποστηρίξουν την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Το Κρόνστορφ βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής συζήτησης: πώς θα μπορέσει η ήπειρος να αναπτύξει τις υποδομές που απαιτεί η AI, χωρίς η αυξανόμενη ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια και νερό να δημιουργήσει νέες πιέσεις στο περιβάλλον και στα ενεργειακά δίκτυα.

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026

Γιώργος Κοντογιώργης: Εθνική Ταυτότητα και Ελευθερία στη Σύγχρονη Ελλάδα


Ο Γιώργος Κοντογιώργης μιλά για τη σχέση ανάμεσα στην εθνική ταυτότητα και την ελευθερία, καθώς και για τον ρόλο της πολιτισμικής ταυτότητας στη σύγχρονη εποχή. Στην ομιλία του αναφέρεται στις έννοιες του έθνους, του κράτους, της εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, εξετάζοντας παράλληλα την ιστορική πορεία του ελληνισμού και τη σχέση κοινωνίας και πολιτικής εξουσίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη συμμετοχή της κοινωνίας στην πολιτική, στη συλλογική ταυτότητα και στο ερώτημα ποιος τελικά αποφασίζει για το κοινό και εθνικό συμφέρον.

Τραπεζικός υπερδανεισμός / Πόλεμος των διαπλεκόμενων, επιτελικός πανικός και στη γωνία ο «εμποράκος»


του Θοδωρή Καραγιαννίδη

Ο ακήρυχτος πόλεμος των ιδιωτικών συμφερόντων, ιδιαίτερα μεταξύ της εταιρείας ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και του κατασκευαστικού ομίλου Aktor έχει φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση και απειλεί τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, σύμφωνα με πληροφορίες του Tvxs.
Oι δύο κατασκευαστικοί όμιλοι κονταροχτυπιούνται συστηματικά στους μεγάλους διαγωνισμούς του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για έργα και ΣΔΙΤ (Συνεργασία Δημόσιου με Iδιωτικό Tομέα) ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Το Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί να ελέγξει  τον επιχειρηματικό πόλεμο, που παίρνει νέα τροπή με τη συμμετοχή και εκδοτικών ομίλων.

Η προειδοποίηση του ΔΝΤ
Στα ψιλά φαίνεται πως είχε περάσει, τουλάχιστον για το ευρύ κοινό, η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου τον περασμένο Μάιο, η οποία χτυπούσε καμπανάκι για τη σταθερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Ενώ το τελευταίο διάστημα τα ΜΜΕ ασχολούνται με διαρροές του Μαξίμου για το καλάθι της ΔΕΘ και το κόμμα Τσίπρα,  ένα μεγάλο τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου κύκλωσε την παράγραφο 29 των συμπερασμάτων του διεθνούς οργανισμού.
Εκεί αναφερόταν ότι το 81% των κεφαλαίων ασφαλείας των τραπεζών αντιστοιχεί στην έκθεση τους στους δέκα μεγαλύτερους εταιρικούς οφειλέτες.
Αυτή η υπερσυγκέντρωση χορηγήσεων σε ελάχιστους «ισχυρούς παίκτες» μπορεί να αποδειχθεί προβληματική, σύμφωνα με τραπεζικούς αναλυτές.
Ο λόγος είναι ότι προβλήματα σε έναν ή δύο σημαντικούς πελάτες μπορούν να προκαλέσουν ισχυρούς κραδασμούς στα κεφάλαια των τραπεζών.
Τα «κεφάλαια ασφαλείας» των τραπεζών, γνωστά ως Tier 1 Capital, αποτελούν τον βασικό πυρήνα των εποπτικών κεφαλαίων που διαθέτει μια τράπεζα για να μπορεί να απορροφά ζημιές χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η λειτουργία της.

Στο επίκεντρο η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ
Οι περισσότερες αναφορές που ακολούθησαν συνέδεσαν τόσο την έκθεση του ΔΝΤ όσο και τα σχετικά δημοσιεύματα με τον όμιλο ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ του Γιώργου Περιστέρη, χωρίς πάντως το ΔΝΤ να κατονομάζει συγκεκριμένη επιχείρηση.
Δημοσιεύματα που έχουν επεξεργαστεί τις οικονομικές καταστάσεις του Ομίλου για το Α΄ Εξάμηνο του 2026 αναφέρουν ότι τα δάνεια ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ.
Αν προστεθούν σε αυτά ο δανεισμός για την απόκτηση του ΒΟΑΚ και οι εγγυητικές επιστολές των έργων, η συνολική έκθεση της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, σύμφωνα με τους ίδιους υπολογισμούς, αγγίζει τα 9,5 δισ. ευρώ, ποσό σχεδόν διπλάσιο της κεφαλαιοποίησης της εταιρείας, η οποία ανέρχεται περίπου στα 5 δισ. ευρώ.
Βουλευτές της αντιπολίτευσης, σε επικοινωνία με το TVXS, υποστηρίζουν ότι ο κατασκευαστικός όμιλος ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ οικοδομεί πάνω σε αυτόν τον «υπέρογκο δανεισμό» την επέκτασή του σε δημόσιες συμβάσεις και παραχωρήσεις, θέτοντας, κατά την εκτίμησή τους, σε πιθανό κίνδυνο τη σταθερότητα ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος.

Ανησυχία στο Μαξίμου
Το Μαξίμου φέρεται να έχει θορυβηθεί από τις πρόσφατες αποκαλύψεις όσον αφορά τον υπερδανεισμό επιχειρήσεων και, σύμφωνα με πληροφορίες, επιχειρεί να περιορίσει τις σχετικές αναφορές στον Τύπο.
Χθεσινό ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στις οικονομικές σελίδες της «Καθημερινής», με στοιχεία και πίνακες για τον δανεισμό των μεγαλύτερων εισηγμένων εταιρειών –μεταξύ αυτών και της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ–, πηγαινοερχόταν μεταξύ… αρχείου και τυπογραφείου, σύμφωνα με πληροφορίες.
«Μια επικίνδυνη μάχη διαπλεκόμενων συμφερόντων βρίσκεται σε εξέλιξη, με αποκαλύψεις για τον υπερδανεισμό συγκεκριμένων ομίλων, σχολίασε στο Χ ο πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος.
«Η μητσοτακική διαπλεκόμενη κερδοσκοπική φούσκα πρόκειται να σκάσει. Αυτό μας λέει ο πόλεμος συμφερόντων που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η Ν.Δ. μας χρεοκόπησε μία φορά μέσω του Δημοσίου, τώρα το επιχειρεί ξανά με Μητσοτάκη μέσω των καρτέλ και των ολιγαρχών».

Διαψεύδει η Τράπεζα της Ελλάδος
Στην έκθεση του, το  ΔΝΤ δεν κατονομάζει κάποιον από τους μεγάλους ομίλους. Πριν από λίγες ημέρες, ωστόσο, υπήρξαν δημοσιεύματα και ραδιοφωνικές αναφορές σύμφωνα με τις οποίες ο SSM –ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας– φέρεται να έχει στείλει προειδοποίηση προς τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, για συγκεκριμένο όμιλο με δανεισμό που ξεπερνά την κεφαλαιοποίησή του.
Κύκλοι της Τράπεζας της Ελλάδος έσπευσαν να διαψεύσουν τις παραπάνω αναφορές, αφήνοντας να διαρρεύσει ότι «ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα οι αναφορές στον Τύπο περί προβλημάτων που αφορούν δήθεν υπερδανεισμό ορισμένων επιχειρήσεων, επιστολών του SSM».
Οι ίδιοι κύκλοι ανέφεραν ότι «η εποπτεία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τόσο από τις ευρωπαϊκές όσο και τις ελληνικές αρχές», «ασκείται με τα αυστηρότερα διεθνή πρότυπα και ουδέν πρόβλημα υπάρχει».

Ο Μαρινάκης δείχνει Στουρνάρα και.. 2015
Όταν ρωτήθηκε για όλα τα παραπάνω ο Παύλος Μαρινάκης, αφού δήλωσε αναρμόδιος, επιχείρησε να πετάξει τη  μπάλα μεταξύ του Γιάννη Στουρνάρα και του…2015.
«Οι κανόνες είναι σαφείς. Δεν μπορώ να μπω σε αυτή τη λεπτομέρεια γιατί δίνει και δική μου αρμοδιότητα, ούτε της κυβέρνησης με την έννοια της εκπροσώπησης που έχω εγώ.
Είναι σαφές ότι από ένα τραπεζικό σύστημα το οποίο είχε capital controls και μια οικονομία που είχε κλειστό χρηματιστήριο μέσα σε κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια, έχουμε φτάσει στον πρόεδρο του Eurogroup, τον Κυριάκο Πιερρακάκη και ένα σταθερό τραπεζικό σύστημα το οποίο κανείς δεν αμφισβητεί, που μέρα με τη μέρα κάνει βήματα μπροστά και αυτό είναι σημαντικό για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Ο ίδιος ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδας με μια σειρά από παρεμβάσεις του έχει τεκμηριώσει αυτά τα δεδομένα που εκεί πέρα αν υπάρχουν σημειακά ζητήματα προφανώς οι αρμόδιοι πρέπει να τα δουν.
Δεν το γνωρίζω και δεν μπορώ να τοποθετήσω επίσης συγκεκριμένα» τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (Real) όταν ρωτήθηκε για την έκθεση του ΔΝΤ και τους υπερδανεισμούς.

Οι μεγάλοι παίρνουν το 42,9% των δανείων
Η κυβερνητική πολιτική έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συστηματική μετατόπιση της χρηματοδότησης υπέρ των ισχυρότερων επιχειρηματικών σχημάτων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της βάσης AnaCredit της Τράπεζας της Ελλάδος, μόλις 701 μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες αντιστοιχούν στο 1,2% των επιχειρήσεων με τραπεζικό δανεισμό, συγκεντρώνουν το 42,9% των συνολικών  επιχειρηματικών δανείων.
Από τον Δεκέμβριο του 2019 έως τον Ιούνιο του 2026, ο αριθμός των μεγάλων επιχειρήσεων που είχαν τραπεζική χρηματοδότηση αυξήθηκε κατά 25,4%, από 559 σε 701, ενώ τα υπόλοιπα των δανείων τους αυξήθηκαν πολύ περισσότερο, κατά 68,4%.

Η Επιτροπή Πισσαρίδη και ο θάνατος του εμποράκου
Η μετατόπιση της χρηματοδότησης προς μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα συναντά μια κεντρική κατεύθυνση του «αναπτυξιακού» μοντέλου που περιέγραψε ήδη από το 2020 η Επιτροπή Πισσαρίδη στο πόρισμα της: μεγέθυνση των επιχειρήσεων, οικονομίες κλίμακας, συγχωνεύσεις και συνεργασίες, με στόχο την αύξηση του αριθμού των μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων.
Οι επικριτές αυτής της κατεύθυνσης, αντιτείνουν ότι η εφαρμογή της οδηγεί στην περαιτέρω συρρίκνωση των «μικρών της αγοράς». Το σχετικό πόρισμα αντιμετωπίστηκε ως «Ευαγγέλιο» από την κυβέρνηση, σύμφωνα με αυτή την κριτική, και οι πολυεπίπεδες επιπτώσεις του έχουν πλέον οδηγήσει στον «αργό θάνατο του εμποράκου».
Πηγή: tvxs.gr

Αλέξης Τσίπρας: Γιατί;


Ο πιο ταλαντούχος πολιτικός της γενιάς του, «κάηκε» από την εγωπαθή χρήση του μεγαλύτερου προσόντος του: του λόγου του.

Γιώργος Λακόπουλος


«Μια λέξη και όλα σώζονται. Μια λέξη και όλα χάνονται». Αντρέ Μπρετόν.
Υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο που θα έπρεπε να διδάσκεται στις σχολές Πολιτικών Επιστημών και να το μελετούν πολιτικοί με υψηλούς στόχους. Είναι το προηγούμενο του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Ο πιο ταλαντούχος πολιτικός της γενιάς του, «κάηκε» από την εγωπαθή χρήση του μεγαλύτερου προσόντος του: του λόγου του.
Το 2007, με τη δεύτερη ήττα του Γ. Παπανδρέου από τον Καραμανλή, θα ήταν βέβαιος διάδοχός του, αν δεν έσπευδε να αναγγείλει: «Είμαι ο επόμενος αρχηγός της Δημοκρατικής Παράταξης». Αργότερα να πει στην Έλλη Στάη: «Έχω εγώ καμιά ανάγκη το ΠΑΣΟΚ;». Υποδηλώνοντας ότι το ΠΑΣΟΚ έχει την ανάγκη του.
Έτσι, η ενεργός πολιτική έχασε έναν συγκροτημένο εκπρόσωπο και η Βουλή τον καλύτερο ρήτορά της από τη Μεταπολίτευση — που άδειαζε το καφενείο όταν ανέβαινε στο βήμα.
Η έλλειψη είναι ζωτική σε περίοδο που η πολιτική υποχωρεί και επειδή οι πολιτικοί δεν διαθέτουν επάρκεια δημόσιας παρουσίας…
Ο Αλέξης Τσίπρας — υποδεέστερος του Βενιζέλου στον δημόσιο χώρο — ξεχώρισε από τη στιγμή που εμφανίστηκε με το μαλλί «καρφάκι», μετά το 10%, ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων.
Λόγω της χαρισματικής σκηνικής παρουσίας — και όχι φυσικά για αερολογίες περί κατάργησης του Μνημονίου «με ένα νόμο» — οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, όταν αισθάνθηκαν προδομένοι από τις ηγεσίες του, τον στήριξαν, ως ό,τι πιο κοντινό τους έβρισκαν, μεταξύ 2012-19.
Το 2023 του γύρισαν την πλάτη. Απογοητευμένοι από την ανιστόρητη ανάγνωση της εκλογικής νίκης του ως «πρώτη φορά Αριστερά», την ανάρμοστη συμμαχία με τον Καμμένο και την αδυναμία να απομονώσει τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ και να εδραιωθεί ως φυσικός επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης.
Πρακτικά να μετεξελιχθεί, συσπειρώνοντας την —περιορισμένης επιρροής— «μη κομμουνιστική Αριστερά» και πρωτίστως το μεγάλο ρεύμα όσων αυτοτοποθετούνται στον χώρο που διαμορφώνει η συνάντηση της ελληνικής Κεντροαριστεράς με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.
Παρά το 18% που συγκράτησε, τους γύρισε κι αυτός την πλάτη. Αφού περιέφερε την κομματική σφραγίδα από την Αχτσιόγλου και τον Χαρίτση —που την απέρριψαν— στον Κασσελάκη και τον Φάμελλο, αποχώρησε και από τη Βουλή που εκπνέει — χωρίς ούτε μια τουφεκιά στον Μητσοτάκη.
Η επανεμφάνισή του με την ΕΛΑΣ, ως απόπειρα δεύτερης καριέρας —με άλλα ιδεολογικά και πολιτικά γνωρίσματα— είναι το στοίχημα για την απόδοση του πολιτικού κεφαλαίου που αποκόμισε ως —μνημονιακός κι αυτός— Πρωθυπουργός…
Ένα μέρος εξανεμίστηκε με τις αυτοαναφορικές περιττολογίες της «Ιθάκης» και πλέον τον ακολουθούν, ως «αξιωματούχοι» του νέου κόμματος, παλαιοί, άγνωστοι Συριζαίοι, χωρίς ιδιαίτερο εκτόπισμα. Ωστόσο, δεδομένης και της ηλικίας του, μπορούσε να παραμείνει στο παιχνίδι του μέλλοντος.
Αυτό το χαρτί άρχισε να το «καίει» όταν, από τη Θεσσαλονίκη, δήλωσε ότι: «δεν δίνει δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό του, αλλά στη χώρα». Επίδειξη ισχύος, που παράκαμπτε αυτό που έλεγε η Θάτσερ: «Στην πολιτική, το να είσαι ισχυρός, είναι όπως το να είσαι Κυρία: αν πρέπει να το λες, δεν είσαι…».
Κινδυνεύει να το απωλέσει ολοσχερώς, με τον ισχυρισμό για την εκλογική νίκη επί της ΝΔ: «Ή εμείς ή κανείς». Ήτοι: μόνο εγώ και ουδείς άλλος.
Με δεδομένο ότι, από τον Μητσοτάκη μόνο ήττες αθροίζει, ορισμένοι σκέφθηκαν: «κόψε κάτι, ρε μεγάλε»… Και άλλοι παραφράζουν μια παλιά διαφήμιση: «Τους απογοήτευσες όλους — γιατί;».

Ο Μητσοτάκης έπαθε Μέρτς! «Ελπίς μου η… επανάκτηση των χαμένων κεντρώων»


Όπως ο Γερμανός καγκελάριος, ασφυκτιά κι εκείνος, μεταξύ «σκληρής ακροδεξιάς»  και… «μαλακωμένης ριζοσπαστικής Αριστεράς»
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής


«Πώς πάει ο φίλος σου ο Μητσοτάκης;» ρώτησα γνωστό εξηνταπεντάρη δημοσιογράφο που, προ επταετίας, όταν… έσφιξαν τα γάλατα της κρίσης στο χώρο των ΜΜΕ, αποσκίρτησε από την έντυπη δημοσιογραφία όπου εργαζόταν ως επιτελικό στέλεχος και πήγε να δουλέψει (στην κυριολεξία, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ) «παρά τω… πρωθυπουργώ»!.. «Άσε, ο πρόεδρος έπαθε Μέρτς» μου απάντησε χασκογελώντας, ευχαριστημένος προφανώς για τον γρίφο που μ’ έβαζε να λύσω, καθώς άφηνε ένα κέρμα για τον εσπρέσο που έπινε (στο ορθάδικο καφέ της Πλατείας Συντάγματος όπου, τυχαία, τον συνάντησα) κι έκοβε… ρόδα μυρωμένα προς την κατεύθυνση της Βουλής.
Αλήθεια, «τι έπαθε ο Μέρτς (ο καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο Μέρτς, αν δεν το ξέρετε) για να το πάθει κι ο Μητσοτάκης», άρχισα να μπαίνω σε σκέψεις, ξετυλίγοντας ασυναίσθητα τον… γρίφο. Ασφαλώς, το τελευταίο που έπαθε ο – ούτως ή άλλως – πολύπαθος Γερμανός καγκελάριος μετά τις απανωτές ακροδεξιές κατραπακιές που έφαγε (στο κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ και σε άλλες τοπικές εκλογές) από το φιλοναζιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), ήρθε ο καταποντισμός του ίδιου και του κόμματός του (CDU) στην τοπική κυβέρνηση του Βερολίνου μετά τη θριαμβευτική επικράτηση της   Αριστεράς (Die Linke) υπό την καθοδήγηση της 45χρονης, τουρκικής καταγωγής, Ελίφ Εράλπ.
Η οποία Ελίφ Εράλπ, εστιάζοντας την προεκλογική εκστρατεία της στην επίλυση του στεγαστικού και άλλων, άμεσου κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα τοπικών προβλημάτων ( σ. σ: κατά το πρότυπο της εκστρατείας του Ζοχράν Μαμντάνι της Νέας Υόρκης, προφανώς), πέτυχε μια καθαρή νίκη… «Τώρα έχει τη δυνατότητα να εισέλθει στο Κόκκινο Δημαρχείο ως “κυβερνήτρια” αν μπορέσει να σχηματίσει συνασπισμό με τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες» γράφουν οι αναλυτές, καθώς, «αντίθετα με τα προγνωστικά, το κόμμα της Αριστεράς έχει ένα σαφές προβάδισμα άνω των πέντε μονάδων από τους Χριστιανοδημοκράτες και με το 25% κατάφερε ουσιαστικά να διπλασιάσει τα ποσοστά του»… Εξάλλου, «ακόμα πιο συντριπτική για  τον Μέρτς είναι η ήττα της Χριστιανοδημοκρατίας στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, όπου μόλις και μετά βίας πέρασε το εκλογικό σκαλοπάτι του 5%, όταν πριν από πέντε χρόνια βρισκόταν στο 13,3%», σημειώνουν. Και καταλήγουν ότι «αυτό, είναι το χειρότερο αποτέλεσμα του CDU στην ιστορία του, σε όλη τη χώρα»!..
«Ωστόσο, ενώ ο ίδιος ο καγκελάριος Μέρτς παραδέχτηκε πως το αποτέλεσμα αυτό είναι «καταστροφικό», δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής και αλλαγής πορείας. «Επέμεινε και πάλι στη θεωρία των «δύο άκρων» και στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων με στόχο την επανάκτηση των… μυρίων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε», σχολιάζει την αντίδραση του Γερμανού καγκελαρίου, εύστοχος αναλυτής του POLITIKO..    
Τι έχουμε εδώ; «Έναν στριμωγμένο εκ δεξιών και εξ ευωνύμων Φρίντριχ Μέρτς έχουμε, να ασφυκτιά  μεταξύ της σκληρής ακροδεξιάς  και της… μαλακωμένης ριζοσπαστικής Αριστεράς: «ακριβώς ή περίπου, όπως ο Μητσοτάκης μετά και την προσθήκη και του… σκληρού εθνικιστή Σαμαρά εκ δεξιών του και, βέβαια, του… μαλακωμένου Τσίπρα εξ αριστερών του», σκέφτομαι. Και, καθώς μαθαίνω πως ο Μητσοτάκης (όπως ο Μέρτς) υπό την δημοσκοπική πίεση των… δυό άκρων ψάχνει επικοινωνιακούς τρόπους και μεταρρυθμιστικά τεχνάσματα για την επανάκτηση των εκατοντάδων χιλιάδων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε και χάνει, αισθάνομαι ότι έλυσα τον… γρίφο «Άσε, ο πρόεδρος έπαθε Μέρτς», που μ’ έβαλε να λύσω εκείνος ο «παρά τω πρωθυπουργώ» πρώην δημοσιογράφος. Που, όπως σας είπα, τον συνάντησα σ’ εκείνο το καφέ της Πλατείας Συντάγματος και «έκοψε ρόδα μυρωμένα» όταν τον ρώτησα «πως πάει ο φίλος σου ο Μητσοτάκης»!

ΥΓ: Το… γεγονός ότι «ο Μητσοτάκης έπαθε Μέρτς», υπό την έννοια ότι πιεσμένος εκ δεξιών και εξ ευωνύμων όπως και ο Γερμανός, «ψάχνει εναγωνίως επικοινωνιακούς τρόπους και μεταρρυθμιστικά τεχνάσματα για την επανάκτηση των εκατοντάδων χιλιάδων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε και χάνει», επιβεβαιώνεται και από τον έγκυρο – κυρίως ως προς τις εκ δεξιών πληροφορίες του –  «Βηματοδότη» της εφημερίδας Το Βήμα. Ο οποίος προ ημερών έγραφε ότι διακαής πόθος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να εξασφαλίσει ότι «στις επόμενες εκλογές θα έχει στο πλευρό του τους κεντρώους ψηφοφόρους», και ότι αυτό εκφράζεται και απ’ το γεγονός ότι πρόσφατα… «πήρε και ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο του γνωστού βρετανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Άντριαν Γούλντριτζ υπό τον τίτλο «Centrists of the World Unite!», που σε απλά ελληνικά αποδίδεται «Κεντρώοι όλου του κόσμου, ενωθείτε»… 

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

Μάνος Δανέζης: Η κβαντική φυσική, η "κβαντική" αγυρτεία και οι επίσημες σιωπές για τις αλήθειες που πονάνε

Ο ομότιμος καθηγητής Αστροφυσικής Μάνος Δανέζης, σε μια συνέντευξη - "ποταμός"  στον 98.4 , μιλάει για τις βασικές επιστημονικά θεωρήσεις της κβαντικής φυσικής , την "αμάθεια" ειδικών και μη,  που απλά αναμασούν άχρηστη πληροφορία του διαδικτύου, την "κβαντική αγυρτεία" ακόμη και στην ιατρική που θησαυρίζει τσέπες σε βάρος αδαών και ευκολόπιστων, αλλά και για το πώς συστήματα και πολιτικοί, συναγελάζονται και καλύπτουν ότι αγοραίο και επιστημονικοφανές κυκλοφορεί  "προς άγρα πελατών ". 
Όπως λέει, ένας κόσμος 4 διαστάσεων, προσκρούει στον ανθρώπινο "βιουπολογιστή" που προσλαμβάνει στο δικό του "καθρέπτη"  των 3 διαστάσεων αυτό που ορίζει ακόμη κι ως υλική πραγματικότητα. Αναρωτιέται γιατί έστω και τώρα που τόσα ακούστηκαν από διάφορους "κομπογιαννίτες" για την λεγόμενη "κβαντική ιατρική" , μεγάλοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των φυσικών επιστημών αποφεύγουν να μιλήσουν για την ουσία της κβαντικής, με φωτεινή εξαίρεση όπως λέει την Ένωση Ελλήνων Φυσικών.
Ο Μ. Δανέζης, σημειώνει , πως  αυτό που τον  πονάει περισσότερο στην πατρίδα μας είναι ότι " περάσαμε και περνάμε μια κρίση χωρίς να έχουμε μάθει τίποτα.Μια τόσο μεγάλη ανθρωπιστική και πολιτισμική κρίση θεσμών και αξιών, θα έπρεπε να μας έχει φέρει μπροστά στο ερώτημα πώς μπορούμε να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία ανθρώπων, και όχι να την αντιμετωπίζουμε απλώς ως μια κρίση οικονομικών παραμέτρων και διεκδίκησης προσωπικών εξουσιών…
Ο φοβισμένος Άνθρωπος είναι εύκολα χειραγωγούμενος. Το μόνο που πρέπει να μας φοβίζει είναι ο φόβος που μας δημιουργούν". 

Στοιχειώδη μαθήματα πολιτικής σε Μητσοτάκη – Τσίπρα


Γιατί δεν… τραβάνε οι «σωτήρες» μας

Μανώλης Κοττάκης

Η τηλεοπτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι και η προβολή του διλήμματος «Ή εμείς ή κανείς» ως απάντηση στο ερώτημα «ποιος μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη» είχε ένα παράδοξο αποτέλεσμα: Επισημοποίησε την κρίση στρατηγικής των δύο μονομάχων που μεταθέτουν τα αδιέξοδα από τον εαυτό τους στον κόσμο μήπως και συσπειρώσουν γύρω τους ευρύτερες δυνάμεις.
Ο κ. Τσίπρας δεν επισημοποίησε μόνο το δικό του αδιέξοδο ορίζοντας αντίπαλό του τον «κανένα», επισημοποίησε και του πρωθυπουργού. Του αντιπάλου του. Διότι και οι δύο (μόνο στα όνειρα) παίζουν αυτήν τη στιγμή επισήμως σε ένα αποτέλεσμα, ο Κυριάκος στην αυτοδυναμία της σταθερότητας και ο Τσίπρας στην πολιτική αλλαγή της ανατροπής. Κατά βάση όμως (για να μιλήσουμε με όρους πρόγνωσης ποδοσφαιρικών αγώνων) παίζουν για δύο αποτελέσματα. Διεκδικώντας -το παράδοξο συνεχίζεται- την ίδια νύφη! Το ΠΑΣΟΚ.
Ας αρχίσουμε από τα παράδοξα του κ. Τσίπρα. Την ώρα που διεκδικεί το προνόμιο να είναι αυτός που θα προκαλέσει τις διαδικασίες απομάκρυνσης του κ. Μητσοτάκη από την εξουσία (ενώ τον βλέπει με τα κιάλια στις μετρήσεις), αναγνώρισε ότι αυτή η στρατηγική του εξαρτάται από έναν τρίτο: Τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, στην κάθοδο του οποίου προσβλέπει, όπως είπε, για τη μείωση της διαφοράς με τη Ν.Δ.
Αρα δεν βασίζεται στις δυνάμεις του τις ίδιες για να αμφισβητήσει τον κ. Μητσοτάκη. Περιμένει να του ανοίξουν τον δρόμο προς την… πρωθυπουργία η αυθεντική Δεξιά και οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της. Αλλά οι διεργασίες στον χώρο αυτό δεν γίνονται για να έρθει ο Αλέξης στην εξουσία ή για να φύγει η Ν.Δ. από τη διακυβέρνηση, αλλά για να συνεχίσει η παράταξη να εγγυάται το μέλλον του τόπου υπό άλλη πρωθυπουργία. Κατά τα λοιπά όμως, ο Αλέξης αναφωνεί «Ή εμείς ή κανείς»!
Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ο πρώην πρωθυπουργός αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί μόνος και αναζητεί βοηθούς εκπληρώσεως εκεί που δεν υπάρχουν. Το βλέπει ότι δεν μπορεί και ενοχλείται από φωνές που προέρχονται από τον χώρο του (Δραγασάκης) που μαζί με πέντε έξι άλλους από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά θα ζητήσουν συνένωση της Κεντροαριστεράς και κοινή κάθοδο σε δεύτερες εκλογές.
Αν είναι όμως έτσι και υπάρχει προοπτική να συνεργαστούν μετά, ακυρώνεται το δίλημμα «Ή εμείς ή κανείς». Μπορεί κάποιος άνετα να ψηφίσει και ΠΑΣΟΚ και να περιμένει τη δεύτερη κάλπη. Η κρίση στρατηγικής του πρώην πρωθυπουργού προκύπτει όμως και από το εφεδρικό σενάριο που επέτρεψε να διακινείται από τον εκσυγχρονιστή συνεργάτη του και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ κ. Σιακαντάρη, χωρίς να το αποδοκιμάσει στη ΔΕΘ επί της ουσίας: Της μετεκλογικής συγκρότησης κυβερνήσεως εθνικού σκοπού από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ.
Ετσι σκέπτεται να «ρίξει» το κ. Μητσοτάκη ο Τσίπρας… Συνεργαζόμενος! Το πρόβλημα που έχει ο πρώην πρωθυπουργός είναι η αδυναμία συγχρονισμού και κοινού βηματισμού με τις επερχόμενες εξελίξεις. Εχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία, αν την είχε πραγματικά ποτέ.
Το 2015, όταν έπρεπε να είναι «συστημικός», να πάρει την καλύτερη συμφωνία που του έδιναν οι δανειστές και να διασφαλίσει τη χώρα, εκείνος ύψωσε σημαία αντισυστημισμού, ταλαιπώρησε τη χώρα, έκλεισε τις τράπεζες, έβγαλε την ψυχή των πολιτών και τελικώς διεύρυνε την κρίση και άρα την εξάρτηση από τους δανειστές (υποθήκευση δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, αλλοδαποί του ΤΧΣ στις διοικήσεις των τραπεζών κ.λπ.). Βούλιαξε και άλλο τη βουλιαγμένη χώρα.

«Γιαλαντζί»
Το 2026, που θα έπρεπε να είναι αυθεντικά και όχι «γιαλαντζί» αντισυστημικός, καθώς τα κέρδη των εταιριών είναι 36 δισ. ευρώ περισσότερα από το εισόδημα της εργασίας (Καλλίτσης) και το 75% του πληθυσμού είναι απέναντι από το 25%, εκείνος ξεκινά τη μεγάλη έφοδο από τα στούντιο του… Σκάι με «χαριτωμενιές»: Ως άλλος τεχνοκράτης εξηγούσε προχθές με υπευθυνότητα γιατί δεν πρέπει να δώσει 13η σύνταξη το κράτος στους ηλικιωμένους.

«Ανημπόρια»
Ακριβώς στην ίδια κατηγορία «ανημπόριας» συγκαταλέγεται και ο πρωθυπουργός. Διακήρυξε στη ΔΕΘ ότι θέλει την αυτοδυναμία την οποία εξειδίκευσε ο ιπποκόμος με τη θεωρία «για να έχουμε σταθερότητα και να μην κάνει ντου η Τουρκία». Νιώθει όμως τόσο σίγουρος για το δίλημμά του ο κ. Μητσοτάκης ώστε στην επόμενη στροφή άρχισε τις απειλές και τους εκβιασμούς στους πολίτες.
«Αν στείλετε μήνυμα διαμαρτυρίας στην πρώτη κάλπη, τη Δευτέρα δεν θα είμαι στο Μαξίμου για να το παραλάβω» απείλησε στη ΔΕΘ. Νιώθει τόσο σίγουρος για την αποδοχή του διλήμματος ώστε τα όνειρα για μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ή με μεμονωμένους βουλευτές του δεν τα εγκατέλειψε ποτέ με βάση όσα είπε στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Φθάνουμε στο επίδικο. Σε όλους αυτούς που ρωτούν με επιτηδευμένο ενδιαφέρον «εντάξει, να πέσει ο Μητσοτάκης, αλλά ποιος να έρθει;» η απάντηση είναι ότι αυτό το δίλημμα που τίθεται δημοσίως το έχει υπερβεί ήδη ο ίδιος ο πρωθυπουργός ιδιωτικώς. Που ήδη αναζητεί τον «Τζαννετάκη» του.
Το αυτό ισχύει και για τον αγέρωχο Τσίπρα: Διαλαλεί ότι μόνο αυτός μπορεί να απομακρύνει τον Μητσοτάκη, αλλά ταυτόχρονα «κόβει» κίνηση και γύρω του να δει αν μπορεί να βρει κανέναν πρόθυμο για να του κάνει την… εξυπηρέτηση. Δεν είναι ηγεσία αυτό. Το λάθος που κάνουν και οι δύο είναι ότι και τις αυτοδυναμίες και τις ανατροπές και τις συνεργασίες τις ορίζει ο λαός με την ψήφο του. Οι συμφωνίες στις λέσχες και στα κλειστά δωμάτια εξουσίας είναι ξεπερασμένα εργαλεία-κόλπα πλέον.
Οι κατά Σεφέρη «πλησιόσαυροι της εξουσίας» (όπως μου λέει η φίλη μου η Μάνια) που τους τα εισηγούνται αυτά δεν έχουν την παραμικρή ώσμωση με τον κόσμο, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα κοινωνίας. Και όπως θα προσέθετε ένας άλλος κορυφαίος πολιτικός, εν τέλει όλα αυτά είναι «γυμναστική στη ματαιότητα»…

Μούγκα στη στρούγκα


του Τάσου Παππά

Να συζητάμε ή όχι το θέμα της συνεργασίας των κομμάτων για τον σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης μετά τις εκλογές; Ο,τι κι αν λένε οι ηγεσίες τους, το ζήτημα έχει τεθεί και απασχολεί τους πολίτες. Οπότε ερωτήσεις θα γίνονται από δημοσιογράφους και θα δίνονται απαντήσεις, άλλοτε σοβαρές, άλλοτε αινιγματικές. Κι αυτό συμβαίνει επειδή όλες οι ενδείξεις λένε ότι η αυτοδυναμία είναι στόχος που ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε πολύ περισσότερο τα υπόλοιπα κόμματα μπορούν να πιάσουν. Με τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι σε γενικές γραμμές καθαρά. Θέλουμε την αυτοδυναμία, λένε, για να έχει η χώρα πολιτική σταθερότητα, για να μην τολμήσουν οι Τούρκοι να κάνουν ντου, για να μην μπλέξουμε σε περιπέτειες σε μια δύσκολη συγκυρία, για να μην το ένα, για να μην το άλλο…
Προσθέτουν όμως ότι αν δεν κερδίσουμε την αυτοδυναμία είμαστε ανοιχτοί για συνεργασίες. Προτιμούμε το ΠΑΣΟΚ, αναφέρουν (νοσταλγούν προφανώς την περίοδο 2012-2015), αλλά αν αυτό επιμείνει στην άρνησή του επικαλούμενο την απόφαση του τελευταίου συνεδρίου του, τότε δεν θα είμαστε αντίθετοι σε αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, όπως σημείωσαν με έμφαση ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Μάκης Βορίδης. Λεπτομέρειες δεν έδωσαν, ωστόσο άφησαν το θέμα ανοιχτό, ενδεχομένως για να μην κατηγορηθούν για αλαζονεία… Ποιος θα μπορούσε να είναι ο εταίρος τους; Τον κ. Βελόπουλο τον απέρριψε κατηγορηματικά ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με το κόμμα Σαμαρά δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε διάλογο, συνεννόηση και κατάληξη. Ούτε ο κ. Μητσοτάκης το θέλει ούτε ο κ. Σαμαράς.
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη τοποθετείται στο επίμαχο θέμα με εσκεμμένη ασάφεια. Τα στελέχη της προτάσσουν το πρόγραμμα του κόμματος ως βάση διαπραγμάτευσης και κόβουν τη συζήτηση. Ωστόσο παράγοντες που κινούνται ιδεολογικά στο ίδιο μήκος κύματος, όπως ο Γιώργος Σιακαντάρης και ο Γιάννης Δραγασάκης, βάζουν στην κυκλοφορία ξανά το σενάριο για τη δημιουργία μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων καθώς διαπιστώνουν συγκλίσεις και κοινούς τόπους στα προγράμματα της ΕΛΑΣ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς.
Η κουβέντα δεν αρέσει καθόλου στη Χαριλάου Τρικούπη. Τόλμησε ο βουλευτής Απόστολος Πάνας να πει ότι αν έρθουμε πρώτοι πρέπει να συζητήσουμε με την ΕΛΑΣ και σε χρόνο-ρεκόρ τον αποδοκίμασε επισήμως το κόμμα του. Πιο προωθημένη άποψη επί του θέματος κατέθεσε ο βουλευτής Αλέξανδρος Αυλωνίτης, αυτόν όμως δεν τον αποδοκίμασε επισήμως το κόμμα του, ίσως γιατί τώρα εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, τον υποχρέωσε όμως να αποδοκιμάσει ο ίδιος τον εαυτό του. Γιατί στο ΠΑΣΟΚ αποφεύγουν τη συζήτηση; Οι δύο βουλευτές είπαν το αυτονόητο. Οτι το ΠΑΣΟΚ την επομένη των εκλογών και αν δεν είναι αυτοδύναμο είναι υποχρεωμένο να αναζητήσει συμμάχους στην ευρύτερη περιοχή της προοδευτικής παράταξης. Εκεί υπάρχουν και λειτουργούν τα συγκεκριμένα κόμματα. Φοβούνται ότι αν μπουν σ’ αυτή τη συζήτηση θα δημιουργηθεί κλίμα εσωστρέφειας στο κόμμα, θα υπάρξουν ανταγωνιστικές προτάσεις και θα διχαστούν το στελεχικό δυναμικό, τα μέλη και οι οπαδοί. Συνεπώς μούγκα στη στρούγκα. Με την ευκαιρία να σημειώσουμε πως το «κανένα κόμμα» και ο «κανένας πρωθυπουργός» προηγούνται σταθερά.
Πηγή: www.efsyn.gr

Όνειδος και πολιτική ατιμία: Ο Μητσοτάκης χέρι – χέρι με τον γενοκτόνο Νετανιάχου


Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέπραξε μια ακόμα πολιτική ατιμία.  Ο άνθρωπος που στην απαγωγή Μαδούρο είπε το απίθανο ότι “δεν είναι..

Ημεροδρόμος

ΟΚυριάκος Μητσοτάκης διέπραξε μια ακόμα πολιτική ατιμία.. Ο άνθρωπος που στην απαγωγή Μαδούρο είπε το απίθανο ότι “δεν είναι η ώρα να μιλάμε για την διεθνή νομιμότητα”, ο άνθρωπος που “ευχόταν” στην έναρξη της γενοκτονίας τα θύματα να είναι… λίγα (και πλέον έχουν ξεπεράσει τις 75.000), ο άνθρωπος που υποτίθεται εκπροσωπεί τις θέσεις της Ελλάδας όσον αφορά τα εθνικά της συμφέροντα με βάση το Διεθνές Δίκαιο, κουρέλιασε για μια ακόμα φορά το διεθνές και κάθε είδους Δίκαιο, προχωρώντας σε μια ακόμα συνάντηση με τον εγκληματία, σύμφωνα και με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Πρόκειται για τον πολιτικό υπεύθυνο της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού. 
Αυτή τη φορά συναντήθηκαν στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Μάλιστα, ο Μητσοτάκης πήρε και τα συγχαρητήρια του Νετανιάχου για την «επιλογή ισραηλινών αμυντικών συστημάτων», μεταξύ των οποίων και η «Ασπίδα του Αχιλλέα», που φορτώνει στον ελληνικό λαό ένα χρέος 3 δισ. ευρώ, που εντείνει ακόμα την πολεμική εμπλοκή της χώρας, που μετατρέπει την Ελλάδα σε χρηματοδότη της πολεμικής μηχανής του ισραηλινού απαρχάιντ.  
Η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον γενοκτόνο έγινε ενώ λίγη ώρα αργότερα η αίθουσα της συνεδρίασης του ΟΗΕ κυριολεκτικά άδειασε, όταν ανέβηκε στο βήμα ο Νετανιάχου καθώς αντιπρόσωποι από δεκάδες χώρες αποχώρησαν, αρνούμενοι να νομιμοποιήσουν την παρουσία αυτού του στυγνού δολοφόνου. ” 
Αντίθετα ο Μητσοτάκης, ο “άριστος”, επέλεξε ακόμα και να συναντηθεί μαζί του, να αγκαλιαστεί μαζί του και να του δώσει και το χέρι. 
Πρόκειται για όνειδος. 
Ο λόγος στο μεγάλο θεατράνθρωπο, τον Χάρολντ Πίντερ: Όποιος σφίγγει το χέρι του δολοφόνου δεν έχει ηθική”.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026

Βασίλης Κοκοτσάκης : Δεν αποχωρούμε από την υπόθεση των Τεμπών, απλά ολοκληρώσαμε την βασική μας έρευνα


Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, επικεφαλής τεχνικής ομάδας συμβούλων , συγγενών θυμάτων των Τεμπών, μιλώντας στον 98.4 εξήγησε τη λογική κάτω από την οποία ο ίδιος και οι συνεργάτες του Μανώλης Παπαδάκης, Φεντερίκο Καράσκο και Μάρκος Χρυσός, με επιστολή τους γνωστοποίησαν την ολοκλήρωση της βασικής τους ερευνητικής εμπλοκής στην υπόθεση. Όπως είπε, δεν ολοκληρώσαμε  επειδή αλλάξαμε επιστημονική θέση ούτε γιατί  κουραστήκαμε ή απογοητευτήκαμε. Ολοκληρώθηκε ο βασικός ερευνητικός μας κύκλος. Παραδώσαμε 17 τεχνικές εκθέσεις, περισσότερες από 2.000 σελίδες, και όλο αυτό το υλικό βρίσκεται στη δικογραφία. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι το επιστημονικό αντικείμενο που ερευνήσαμε δεν αποτελεί στην παρούσα δικονομική διαμόρφωση αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης.
Επί τρία και πλέον χρόνια κάναμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε: επιστημονική διερεύνηση. Δεν αφήσαμε ένα κενό. Παραδώσαμε τη δουλειά μας. Η τελευταία έκθεση ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο. Επομένως, ο βασικός ερευνητικός κύκλος έκλεισε.Αυτό που αλλάζει τώρα είναι η δικονομική θέση μας. Οι εκθέσεις υπάρχουν, τα ευρήματα υπάρχουν, τα συμπεράσματα υπάρχουν. Εκείνο που δεν υπάρχει είναι το αντίστοιχο διαδικαστικό πεδίο ώστε το συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο να εξεταστεί και να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά μέσα στην κύρια δίκη. Άρα δεν είναι αποχώρηση από την υπόθεση. Είναι ολοκλήρωση μιας συγκεκριμένης θεσμικής φάσης.
Πολύ απλά: εμείς ερευνήσαμε την προέλευση, τον μηχανισμό και την εξέλιξη της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς και τη σχέση τους με τους θανάτους. Οι εκθέσεις μας υπάρχουν στη δικογραφία. Όμως η συγκεκριμένη δίκη έχει συγκεκριμένο κατηγορητήριο και συγκεκριμένο αντικείμενο κρίσης. Δεν υπάρχει αυτοτελής κατηγορία που να αντιστοιχεί στο σύνολο αυτού του επιστημονικού αντικειμένου. Άρα δεν υπάρχει και το αντίστοιχο πεδίο για ουσιαστική επιστημονική αντιπαράθεση.
Δεν λέμε ότι το δικαστήριο δεν μπορεί να αναφερθεί στη φωτιά. Αυτό θα ήταν λάθος. Λέμε κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο.
Η ομάδα μας ερεύνησε έναν ολόκληρο μηχανισμό: την προέλευση της πυρόσφαιρας, τον τρόπο δημιουργίας και εξέλιξής της, την επακόλουθη πυρκαγιά και τη σχέση της με τους θανάτους που εμείς τεκμηριώνουμε ως συνδεόμενους με αυτήν. Για να εξεταστεί όμως ένα τέτοιο επιστημονικό αντικείμενο σε βάθος μέσα σε μια ποινική δίκη, πρέπει να υπάρχει το αντίστοιχο δικονομικό αντικείμενο και η δυνατότητα ουσιαστικής εξέτασης και αντιπαράθεσης. Αυτό ακριβώς λέμε ότι σήμερα δεν υπάρχει στον βαθμό που θα απαιτούσε η δική μας επιστημονική εργασία. Όπως τονίζει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, σε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη του,  " δεν μελετήσαμε τη φωτιά ως ένα άσχετο περιστατικό μετά τη σύγκρουση. Μελετήσαμε τον μηχανισμό της και τις επιπτώσεις της στους ανθρώπους. Επομένως η φωτιά, ο μηχανισμός της και οι θάνατοι που συνδέονται με αυτήν αποτελούν για εμάς ένα ενιαίο επιστημονικό αντικείμενο. Για εμάς η αλληλουχία είναι συγκεκριμένη: σύγκρουση, δημιουργία της πυρόσφαιρας, εξέλιξη της πυρκαγιάς, συνθήκες που δημιουργήθηκαν μέσα και γύρω από τα βαγόνια και επιπτώσεις στους ανθρώπους. Δεν λέμε ότι κάθε θάνατος των Τεμπών έχει την ίδια αιτία. Αυτό θα ήταν επιστημονικά απαράδεκτο. Λέμε ότι η δική μας εργασία αφορούσε ειδικά τους θανάτους που συνδέονται με την πυρκαγιά και διερεύνησε τον μηχανισμό αυτής της σύνδεσης.
Γι' αυτό θεωρούμε ότι δεν μπορείς να απομονώσεις επιστημονικά τη φωτιά από τις συνέπειές της.. Η δίκη εξετάζει τα πραγματικά περιστατικά και τις ευθύνες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο. Αυτό που λέμε είναι ότι η αυτοτελής επιστημονική διερεύνηση του μηχανισμού της πυρόσφαιρας και της πυρκαγιάς, όπως την ερευνήσαμε εμείς, δεν αποτελεί αυτοτελές αντικείμενο της ποινικής κρίσης με αντίστοιχη κατηγορία. Αυτή είναι μια πολύ διαφορετική και πολύ πιο συγκεκριμένη θέση ". Η δήλωση ολοκλήρωσης της βασικής ερευνητικής δουλειάς τους, υποστηρίζει ο κ. Κοκοτσάκης, " αφορά  εκείνους που, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και με διαφορετικούς ρόλους, θεώρησαν χρήσιμη την επιστημονική μας δουλειά όταν αυτή έπρεπε να βγει προς την κοινωνία, να συζητηθεί και να επηρεάσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά σήμερα, που το ίδιο επιστημονικό έργο θα μπορούσε να αποκτήσει ουσιαστικό δικονομικό ρόλο, η παρουσία εκείνων που το παρήγαγαν δεν θεωρείται αντίστοιχα αναγκαία. Αυτό ακριβώς είναι η «ουσιώδης αντίφαση» που γράφουμε στη δήλωσή μας". 

Σκανδαλώδης προσπάθεια αμνήστευσης κατηγορουμένων για παράνομες ενισχύσεις για βοσκοτόπια χωρίς ζώα


του Αντώνη Βαγιάνου

Στο σχέδιο νόμου που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή, προτείνεται η ψήφιση άρθρου με την οποία νομιμοποιείται αναδρομικά η «φάμπρικα» της απάτης με την οποία «παραγωγοί του καναπέ» λάμβαναν από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ως νέοι ή νεοεισερχόμενοι αγρότες μέσω του Εθνικού Αποθέματος, επιδοτήσεις για βοσκοτόπια χωρίς ζώα.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την προτεινόμενη ρύθμιση, ενισχύσεις για τα έτη 2018 έως 2022 θεωρούνται νόμιμες, ακόμα ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΕΝΕΡΓΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΟΥΤΕ Η ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥΣ από τον παραγωγό (δηλαδή δεν αποδεικνύεται η ιδιοκτησία ή μίσθωσή τους από νόμιμο ιδιοκτήτη), υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

α) Να αφορούσαν αγροτεμάχια που είχαν συμπεριληφθεί στην Αίτηση Ενίσχυσης του οικείου έτους [Δηλαδή να είχαν δηλωθεί από τον αιτούντα «παραγωγό» έστω και για μία (1) μόνο χρονιά! Γιατί; Γιατί σύμφωνα με την κοινοτική νομοθεσία κάθε παραγωγός δικαιούται μία μόνο φορά να λάβει ενίσχυση και δικαιώματα μέσω του Εθνικού Αποθέματος, ως νέος ή νεοεισερχόμενος αγρότης. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με το γνωστό μοτίβο της απάτης, κάθε αγροτεμάχιο δηλωνόταν από κάθε «παραγωγό» για ένα μόνο έτος και την επόμενη χρονιά το δήλωνε το επόμενο μέλος  του κυκλώματος, δημιουργώντας το χαρακτηριστικό «καρουσέλ» του Εθνικού Αποθέματος]
β) Να ήταν καλλιεργούμενα ή τελούσαν σε καθεστώς αγρανάπαυσης ή υπό άλλη επιλέξιμη κατά το ενωσιακό πλαίσιο της ΚΑΠ γεωργική δραστηριότητα. [Τί κρύβεται πίσω από τη φράση «άλλη επιλέξιμη δραστηριότητα»; Εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν ως «παραγωγικοί βοσκότοποι» από παραγωγούς με ζώα για βόσκηση των ζώων τους και προπάντων εκτάσεις που χρησιμοποιούνταν ως «μη παραγωγικοί βοσκότοποι» από «παραγωγούς» ΧΩΡΙΣ ζώα, τις οποίες ο «παραγωγός» όφειλε υποτίθεται να διατηρεί σε καλή γεωργική κατάσταση χωρίς όμως στις εκτάσεις αυτές να ασκείται βόσκηση. Στην πράξη τέτοιες εκτάσεις στην Ελλάδα δεν υπάρχουν και το συγκεκριμένο παράθυρο της νομοθεσίας χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να λάβουν ενισχύσεις «παραγωγοί του καναπέ» που δεν ασκούσαν καμία γεωργική δραστηριότητα (όπως έχει αναφερθεί, η μόνη τους δραστηριότητα ήταν η μίσθωση της αντίστοιχης έκτασης)] και
 γ) Να ήταν επιλέξιμες στο υπόβαθρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη δασικοί χάρτες.

Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση υποτίθεται ότι η διάταξη αυτή εισάγεται για να προστατευθούν παραγωγοί που λαμβάνουν ενίσχυση για εκτάσεις που εκ των υστέρων θεωρήθηκαν δασικές. 
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η σχετική διάταξη επιδιώκει να αμνηστεύσει «παραγωγούς» οι οποίοι αν και δεν είχαν ζώα και δεν ασκούσαν καμία αγροτική δραστηριότητα, δήλωναν ότι διατηρούσαν σε καλή γεωργική κατάσταση έναν βοσκότοπο τον οποίο τάχα είχαν στη  «νόμιμη κατοχή» τους. Εξ αυτού του λόγου ελάχιστη υποχρέωσή τους ήταν να αποδεικνύουν ότι κατείχαν την αντίστοιχη έκταση ως νόμιμοι ιδιοκτήτες ή μισθωτές. Η παρούσα διάταξη απαλλάσσει τους «παραγωγούς» αυτούς ακόμα και από την ελάχιστη αυτή υποχρέωσή τους.
Συγκεκριμένα:

Α) αφορούσε ΜΟΝΟ καλλιεργήσιμες εκτάσεις και όχι βοσκοτόπια (δηλαδή αφορούσε ευχερώς αποδείξιμη, μέσω monitoring, δραστηριότητα).
Β) Ο παραγωγός είχε συμπεριλάβει τα αντίστοιχα αγροτεμάχια στις αιτήσεις του για ενίσχυση κατά τα τρία (3) τελευταία έτη (στοιχείο διαχρονικής σύνδεσης του παραγωγού με συγκεκριμένη έκταση).
Γ) Αποδεδειγμένα ασκούνταν σ’ αυτά ΕΝΕΡΓΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ.
Αντίθετα η παρούσα σκανδαλώδης διάταξη:
Α) Αφορά όχι μόνο καλλιεργήσιμες εκτάσεις αλλά και βοσκοτόπια (δηλαδή δραστηριότητα ως προς την οποία όχι μόνο υπάρχει δυσχέρεια απόδειξης αλλά προπάντων ειδικά ως προς τα βοσκοτόπια χωρίς ζώα, αποτελούσε κατεξοχήν όχημα απάτης και δημιουργίας τεχνητών προϋποθέσεων λήψης κοινοτικών ενισχύσεων]
Β) Δεν θέτει καμία προϋπόθεση ενεργής γεωργικής δραστηριότητας [κατά παράβαση των κοινοτικών κανονισμών]
Γ) Δεν απαιτεί συνεχή δήλωση της έκτασης επί τριετία αλλά αρκεί να έχει δηλωθεί από τον παραγωγό ευκαιριακά για ένα (1) έτος (όπως στην περίπτωση της απάτης του Εθνικού Αποθέματος).

Προπάντων, κραυγαλέα απόδειξη ότι πραγματική στόχευση της διάταξης είναι η αμνήστευση όσων δήλωναν βοσκοτόπια χωρίς ζώα, είναι το γεγονός ότι το πεδίο εφαρμογής της διάταξης περιορίζεται μόνο στα έτη αιτήσεων 2018 – 2022, καθώς από το 2023 και μετά δεν ενισχύονταν βοσκότοποι σε καλή γεωργική κατάσταση (βοσκοτόπια χωρίς ζώα)! 
Μέχρι σήμερα, πληθώρα υποθέσεων που αφορά κατηγορούμενους για λήψη παράνομων ενισχύσεων για βοσκοτόπια χωρίς ζώα, έχουν παραπεμφθεί στο ακροατήριο και όλες οι υποθέσεις έχουν οδηγήσει σε καταδίκες (άλλες πρωτόδικα και άλλες τελεσίδικα) των παραγωγών που συμμετείχαν στα παραπάνω σχήματα απάτης, ενώ αντίστοιχη καταδίκη σε πρώτο βαθμό έχει υπάρξει για το ρόλο υπηρεσιακών παραγόντων του ΟΠΕΚΕΠΕ στη συγκάλυψη του κυκλώματος αυτού. 
Αντίστοιχες υποθέσεις πρόκειται να εκδικαστούν, σε πρώτο ή δεύτερο βαθμό, τους επόμενους μήνες.
Τυχόν υπερψήφιση της προτεινόμενης διάταξης, εκτός του ότι είναι αντίθετη στους κοινοτικούς κανονισμούς, θα αποτελέσει την κερκόπορτα της αθώωσης πληθώρας κατηγορούμενων (κάποιων ήδη καταδικασμένων σε πρώτο βαθμό) υπαίτιων για τη διασπάθιση των αγροτικών επιδοτήσεων εις βάρος των πραγματικών αγροτών, αποτρέποντας ταυτόχρονα την ανάκτηση από το Δημόσιο εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ παράνομων ενισχύσεων, σύμφωνα με τις εξαγγελίες της κυβέρνησης και για το λόγο αυτό θα πρέπει με κάθε τρόπο να αποτραπεί.
Το σκανδαλώδες της προτεινόμενης διάταξης, γίνεται φανερό από την αντιπαραβολή του με αντίστοιχη (ορθή) διάταξη που είχε ψηφιστεί πριν λίγους μήνες, δυνάμει του άρθρου 100 του Ν. 5302/2026, για περιπτώσεις  αγροτεμαχίων, που εμφανίζονται ως Δημόσια στο Κτηματολόγιο. Με την τελευταία και πάλι αποσυνδεόταν η απόδειξη της νόμιμης κατοχής ενός αγροτεμαχίου από την ιδιοκτησία, για τη λήψη ενισχύσεων για το έτος 2025, εκεί όμως σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και υπό αυστηρές προϋποθέσεις. 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αντώνης Βαγιάνος. Δικηγόρος, νομικός συμπαραστάτης της κας Παρασκευής Τυχεροπούλου

Η εξέλιξη λοιπόν δεν είναι μία τρελή κούρσα στο άγνωστο αλλά σχετίζεται πάντα με την εποχή και τις ανάγκες της. Κάπου πρέπει να δίνει λόγο. Επιστήμη για την επιστήμη είναι αδειανό πουκάμισο όταν δεν γίνεται και επικίνδυνο.

Οδυσσέας Ιωάννου

Η ιστορία τής ανθρωπότητας είναι μία ιστορία εξέλιξης. Με τα πισωγυρίσματα, με τα κενά, με τις στασιμότητες, αλλά ο άνθρωπος σημαίνει εξέλιξη. Η εξέλιξη έχει ερμηνείες, όπως και όλες οι λέξεις και οι έννοιες. Οι αντιστοιχίες των λέξεων δεν είναι ίδιες για όλους.
Τα κόμματα την έχουν ταυτίσει με την οικονομική ανάπτυξη. Αυτό είναι μία παραφθορά της εξέλιξης ή έστω μία αρκετά επιμερισμένη αλήθεια.
Θεωρώ πως δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη επινόηση και ικανότητα ξέχωρες, αποστασιοποιημένες και αυθύπαρκτες, έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Η παραδοχή πως είμαστε φτιαγμένοι για να κοιτάμε πάντα μπροστά και να εξελισσόμαστε έχει και ψιλά γράμματα.
Ο νεολουδιτισμός που αναπτύσσεται ως φοβική και σκεπτικιστική αντίδραση απέναντι στην Τεχνητή Νοημοσύνη έχει σίγουρα ανησυχίες που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αλλά έχει και γνωρίσματα στείρας άρνησης σε κάθε τι καινούργιο και επαναστατικό.
Θα ξεπετάξω με μια μόνο φράση το πολιτικό ζήτημα που προκύπτει παντού και πάντα, πως όλα είναι θέμα Δημοκρατίας, σε τίνος τα χέρια συγκεντρώνεται η γνώση και η επιστήμη και υπέρ ποίου χρησιμοποιούνται, όχι γιατί είναι δευτερεύον -είναι το σοβαρότερο- αλλά γιατί είναι άλλη η στόχευση αυτού του κειμένου.
Ένα φιλοσοφικό ερώτημα είναι τι λογίζεται ως εξέλιξη, πάντα στην υπηρεσία του ανθρώπου. Φέρνω ένα -δεν ξέρω πόσο επιτυχές- παράδειγμα που η ανθρωπότητα «πισωγύρισε» δίχως κάποιο κόστος. Κάποτε καταφέραμε να διανύσουμε την απόσταση Ευρώπη-ΗΠΑ σε τρεισήμισι μόνο ώρες από επτά που ήταν μέχρι τότε. Με την κατάργηση των Concord ξαναγυρίσαμε στις επτά. Δεν νομίζω πως πάθαμε και τίποτα. Το οικονομικό αλλά και το περιβαλλοντικό κόστος εκείνων των αεροπλάνων -συν το γεγονός πως κλονίστηκε η εμπιστοσύνη στην ασφάλειά του μετά το δυστύχημα του 2000 στο Παρίσι- ξαναπήγε το ταξίδι στην προ Concord διάρκειά του.
Κατανοώ απόλυτα την θέση των επιστημόνων που είναι παθιασμένοι με το γνωστικό τους αντικείμενο και κυνηγάνε εφικτό και ανέφικτο με τον ίδιο ζήλο. Το ποτάμι της γνώσης δεν γυρίζει και δεν πρέπει να γυρίζει πίσω. Όμως η επιστήμη -όπως και η τέχνη- δεν είναι κάποιες «αντικειμενικότητες» που μπορούν να αξιολογηθούν ξέχωρες από τις ανθρώπινες ανάγκες και οφέλη. Αν το κοινό όφελος απαιτεί την κατάργηση των υπερηχητικών επιβατικών αεροπλάνων για λόγους περιβαλλοντικούς τότε οι επιστήμονες πρέπει να καταλάβουν πως το επίτευγμά τους είναι θαυμαστό αλλά για την ώρα πρέπει να μείνει ανεφάρμοστο.
Έχω γράψει ξανά την ερώτηση «το ομορφότερο τραγούδι του κόσμου, αν δεν το ακούσει ποτέ κανένας, αν δεν συγκινήσει ποτέ κανέναν, παραμένει το ομορφότερο τραγούδι του κόσμου;». Νομίζω πως όχι. Δεν αξίζει απολύτως τίποτα, είναι μηδέν.
Η εξέλιξη λοιπόν δεν είναι μία τρελή κούρσα στο άγνωστο αλλά σχετίζεται πάντα με την εποχή και τις ανάγκες της. Κάπου πρέπει να δίνει λόγο. Επιστήμη για την επιστήμη είναι αδειανό πουκάμισο όταν δεν γίνεται και επικίνδυνο.
Οι υπερβολές πως η Τεχνητή Νοημοσύνη θα αρχίσει να μας πολεμάει και θα μας αφανίσει στις επόμενες δεκαετίες -ωραίο εσχατολογικό κόμικ θα γινόταν αυτό- δημιουργούν δυστοπικές φοβίες και συσκοτίζουν το θέμα. Αν πρέπει να μπει κάπου ένα φρένο για λίγο επειδή δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να αφομοιώσουμε τέτοιες τεχνολογίες και να τις χρησιμοποιήσουμε για το καλό του ανθρώπου με όρους Δημοκρατίας, τότε το φρένο στην εξέλιξη δεν είναι πισωγύρισμα αλλά ένα σπουδαίο μάθημα ωριμότητας. Ίσως και ελευθερίας.

Ο πάτος έχει πάτο;


Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων, ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”, ο διαφημιστής του ναζιστικού..

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων,
ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”,
ο διαφημιστής του ναζιστικού οχετού του ναζί Κ.Πλεύρη,
ο αποδέκτης εγκάρδιων ευχετηρίων από τον Παττακό,
ο γλείφτης (επί… εκδημοκρατισμού του) του Νετανιάχου,
ο εγχώριος πολιτικός ποκοπίκος του Τραμπ,
ο “σιχαίνομαι τους κομμουνιστές” (απολύτως λογικό),
ο φοράω “έξυπνα” γυαλιά παρακολούθησης πολιτών,
ο “είστε μίζεροι” όσοι δεν προσκυνάτε τον Μητσοτάκη,
ο “είστε αχάριστοι” που θέλετε και μισθό ενώ έχουμε Ηλιο και θάλασσα,
ο “αν σας λέγαμε πως έχουν πρόβλημα τα τρένα ποιός θα έμπαινε μέσα”,
ο “ποιός ασχολείται με τα Τέμπη”,
ο “καλά έκανα και κανόνισα διαφήμιση από φαρμακευτική σε σάιτ γιατί το έχει φίλη μου”,
μέσα σε μια μέρα
– είπε ζωντανά στην τηλεόραση σε δημοσιογράφο αν έχει πάρει… “μπάφο” γιατί τον ρώτησε για το ενδεχόμενο να μην είναι ξανά πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης,
– είπε ότι καλά έκανε που ως υπουργός Υγείας διαφήμιζε (και ότι θα το ξανάκανε) ιδιωτική κλινική που την κατηγορούν ότι προχωρούσε σε… ευεξίες,
– είπε ότι αν είχανε την μονταζιέρα της “Ομάδας Αλήθειας” το 1946 – 1949, τότε θα είχανε γράψει αλλιώς την ιστορία…
Το ερώτημα δεν είναι αν έχει ξαναυπάρξει τέτοιος πολιτικός ακροδεξιός καραγκιόζης στην πολιτική ζωή.
Το ερώτημα είναι σε τι πολιτικό πάτο θα φτάσουν αυτοί που τον έχουν για να τους εκπροσωπεί.

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

Σταύρος Λυγερός "Στημένη προεκλογική ένταση από Μητσοτάκη-Ερντογάν"

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην Εντατική


Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων συνθλίβει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας

του Γεώργιου Φαράντου

Η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες στους διαδρόμους των δημόσιων νοσοκομείων συνθλίβει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν «αναβάθμισης» του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αυτό που συντελείται σήμερα μπροστά στα μάτια μας δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα διαχειριστικής ανεπάρκειας. Είναι μια βαθιά ταξική, ανάλγητη και συνειδητή πολιτική επιλογή. Πρόκειται για τη στρατηγική εγκατάλειψη και την προδιαγεγραμμένη κατάρρευση μιας από τις σπουδαιότερες κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, με τελικό στόχο την πλήρη εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας.
Η εικόνα στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών θυμίζει ζώνη πολέμου. Οπως αποκαλύπτουν αλλεπάλληλα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, τα νοσοκομεία μας κυριολεκτικά αδειάζουν από επιστήμονες. Τα τελευταία χρόνια, ένα τεράστιο κύμα γιατρών οδηγήθηκε στη μετανάστευση, αναζητώντας στοιχειώδεις συνθήκες εργασιακής και επιστημονικής αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα κράτος που τους απαξιώνει συστηματικά. Οσοι υγειονομικοί επιμένουν να κρατούν όρθιο το ΕΣΥ, καλούνται να σηκώσουν ένα απάνθρωπο βάρος. Λειτουργούν στα όρια της απόλυτης εργασιακής εξουθένωσης, εισπράττοντας την κοροϊδία, την ώρα που οι απολαβές τους παραμένουν εξευτελιστικά καθηλωμένες. Αυτή η μαζική φυγή είναι το απότοκο μιας πολιτικής που εχθρεύεται έμπρακτα τον δημόσιο λειτουργό.
Την ίδια στιγμή, η οικονομική ασφυξία του συστήματος παίρνει τρομακτικές διαστάσεις. Η υποχρηματοδότηση δεν είναι ατύχημα, είναι οργανωμένο σχέδιο. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων έχουν εκτοξευτεί σε ιλιγγιώδη ύψη, σύμφωνα με δημοσιεύματα, γεγονός που αποδεικνύει τον απόλυτο κυβερνητικό εμπαιγμό. Ενώ η δημόσια δαπάνη παραμένει πεισματικά και προκλητικά βαλτωμένη σε επίπεδα κατά πολύ κατώτερα του ευρωπαϊκού μέσου όρου, στρώνεται μεθοδικά το χαλί για την επέλαση των ιδιωτικών συμφερόντων.
Το μάρμαρο αυτής της κυβερνητικής λαίλαπας το πληρώνουν οι πολίτες, ενώ οι τοπικές κοινωνίες αφήνονται υγειονομικά ανοχύρωτες. Η δημόσια υγεία χάνει οριστικά τον δωρεάν χαρακτήρα της, καθώς τα νοικοκυριά, εν μέσω μιας σαρωτικής ακρίβειας, καλούνται να καλύψουν άμεσα από την τσέπη τους ένα υπέρογκο και δυσβάσταχτο μέρος των ιατρικών τους δαπανών. Πρόκειται για μια συνθήκη-ντροπή που γεννά επικίνδυνες ανισότητες και οδηγεί μαθηματικά στην «υγειονομική φτώχεια». Σε αυτό το τοπίο διάλυσης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αντί να διεκδικεί αγωνιστικά πόρους και στελέχωση για τα περιφερειακά νοσοκομεία και κέντρα υγείας, συχνά περιορίζεται σε ρόλο παθητικού θεατή ή διακοσμητικού χειροκροτητή στις κυβερνητικές φιέστες. Το μήνυμα της κεντρικής εξουσίας είναι κυνικό: όποιος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα, αφήνεται στη μοίρα του, και οι διοικήσεις των Περιφερειών συχνά αδυνατούν ή αρνούνται να αποτελέσουν ανάχωμα σε αυτή την ολέθρια πολιτική.
Αυτές οι πρακτικές κρύβονται πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και εξαγγελίες κενές περιεχομένου. Η απάντηση απέναντι στο ξήλωμα του κοινωνικού κράτους δεν μπορεί να είναι η ανοχή. Η υπεράσπιση του ΕΣΥ, η απαίτηση για γενναία ενίσχυση του προϋπολογισμού και μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, είναι καθήκον δημοκρατικής ευθύνης για κάθε πολίτη και κάθε προοδευτική φωνή στην Αυτοδιοίκηση. Δεν συνθηκολογούμε με τη βαρβαρότητα. Διεκδικούμε αταλάντευτα το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μια ποιοτική, αποκλειστικά δημόσια και πραγματικά δωρεάν περίθαλψη.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Γεώργιος Φαρλαντος είναι Δρ Διδάσκων Πολιτικών Δημόσιας Υγείας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Περιφερειακή Παράταξη «Πρώτα η Πελοπόννησος»
Πηγή: hwww.efsyn.gr

Ακροδεξιά: Η κανονικοποίηση του τέρατος και γιατί δεν μπορεί να υπάρξει συστημικός αντιφασισμός


Η Ακροδεξιά ανεβαίνει, αλλά το έδαφος το έχουν προλειάνει ήδη άλλοι – κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν και την απάντηση

Παναγιώτης Σωτήρης

Η αυτονόητη τοποθέτηση ότι ένα ηγετικό στέλεχος μιας εγκληματικής δολοφονικής οργάνωσης δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και πολιτική όχι απλώς τροφοδοτείται και ενισχύεται ποικιλότροπα, αλλά και κανονικοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θέση πώς ό,τι απωθείται στο συμβολικό επίπεδο, εν προκειμένω αυτό της πολιτικής προφάνειας, επιστρέφει στο πραγματικό, στην ίδια την υλικότητα των πολιτικών και κρατικών στοχεύσεων.
Αρκεί να αναλογιστούμε τις μετατοπίσεις στα ζητήματα που αφορούν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό όπου όχι μόνο έχει εμπεδωθεί η δανεισμένη από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ρητορική περί «υβριδικής απειλής» και έχει ξεχαστεί κάθε αναφορά σε ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη, αλλά και έχουμε τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην εφαρμογή της μεταφοράς μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πρόταση που λίγα χρόνια πριν, όταν εξετάστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, καταδικάστηκε ομοθύμως ως υποτίθεται ασύμβατη με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Ουσιαστικά, αυτό που κάποτε μόνο η Ακροδεξιά περιλάμβανε στην ατζέντα της, θεσμικά αλλά και ιδεολογικά, αποτελεί σήμερα τη συναίνεση όλων των «κομμάτων διακυβέρνησης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών.
Έπειτα αξίζει κανείς να δει τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν και σε άλλα πεδία. Ο αυταρχισμός και ο κρατικός πατερναλισμός, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης στη διαρκή αύξηση των φυλακίσεων και την επιπλέον αστυνόμευση ως μόνων θεμιτών αντιεγκληματικών πολιτικών, μια χαρά συντονίζεται με τη διαρκή ακροδεξιά επίκληση της ανάγκης για «τάξη». Την ίδια στιγμή, οι μετατοπίσεις ρητορικές σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις και ταυτότητες, η εκ νέου προβολή παραδοσιακών οικογενειακών προτύπων, και η διαρκώς επαναλαμβανόμενη καταδίκη της «woke ατζέντας», επίσης «κανονικοποιούν» τον λόγο και την πρακτικής της ακροδεξιάς.
Και βέβαια, εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που πλήττουν διαρκώς τα ασθενέστερα στρώματα και τα κάνουν να είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένα και δύσπιστα απέναντι στο επίσημο πολιτικό σύστημα, η συστηματική δαιμονοποίηση των συλλογικών αντιστάσεων, αλλά και όλων των μορφών αριστερής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών (συμπεριλαμβανόμενης της ανακύκλωσης της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων»), απλώς καταλήγει να καθιστά την ακροδεξιά μια «θεμιτή» πολιτική διέξοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδίως εάν δούμε π.χ. πώς σε χώρες όπως η Γαλλία ήδη η ακροδεξιά προβάλλεται ως ανεκτή επιλογή απέναντι στην καταστροφή που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά και στη χώρα μας είναι χαρακτηριστική η αναδίπλωση της κυβερνητικής παράταξης σε ένα είδος αντικομμουνισμού που μεταπολιτευτικά πρωτίστως με την ακροδεξιά συνδέθηκε. Έντονος έτσι και ο συμβολισμός της επιλογής των ηγετικών στελεχών της «Ομάδας Αλήθειας», στη γιορτή της οποίας πέρσι έδωσαν και στελέχη της κυβέρνησης, να επιλέξουν να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον Μελιγαλα, σε μια στιγμή που συνέπεσε με την πάνδημη θλίψη για το θάνατο του κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή.
Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι ήταν πάλι ένα ευρωβουλευτής της κυβερνητικής παράταξης αυτός που δήλωσε βαθιά εκτίμηση για τον καταδικασμένο για συμμετοχή στην ηγεσία μιας εγκληματικής οργάνωσης, ιδίως όταν και ο ίδιος επελέγη για τη θέση αυτή, παρά τις ουκ ολίγες σκιές στο παρελθόν του, ακριβώς για να δώσει το μήνυμα ότι η Ακροδεξιά χωράει στην κυβερνητική παράταξη.
Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών στη Γερμανία δείχνουν ότι η κεντροδεξιά αυτή τη στιγμή αφού προλείανε το έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς, δύσκολα μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο ή την απάντηση, και αυτό αφορά σε σημαντικό βαθμό και την κεντροαριστερά. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κεντροδεξιά δείχνει να προσπαθήσει να μετασχηματιστεί η ίδια στην πραγματική εκπρόσωπο της ακροδεξιάς ατζέντας και αυτό χωρίς βέβαια εκλογικά αποτελέσματα.
Και αυτό μας φέρνει στον πυρήνα του προβλήματος που είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπάρξει ένας «συστημικός αντιφασισμός», σε μια ιδιότυπη ιστορική επανάληψη της περιόδου πριν την άνοδο του ιστορικού φασισμού όταν οι «αστικές δυνάμεις» σε μεγάλο βαθμό διευκόλυναν την άνοδό του στην εξουσία. Αντιθέτως, μόνο μια πρόταση που να εκπροσωπεί όχι μόνο τη σύγκρουση με το φασισμό αλλά και με τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό», ιδίως στην τρέχουσα αυταρχική και ακροδεξιά  μετάλλαξή του, δείχνει να μπορεί να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι εκλογές στο Βερολίνο αυτό τουλάχιστον ανέδειξαν.
Πρωτίστως, γιατί μόνο μια τέτοια πρόταση μπορεί να διαμορφώσει μια πραγματική συλλογικότητα και ταυτότητα μέσα στην κοινή διεκδίκηση των λαϊκών τάξεων, δείχνοντας ακριβώς ότι και εφικτή είναι και αναγκαία μια διαφορετική οικονομική και κοινωνική πολιτική, να δείξει πώς η αλληλεγγύη μπορεί να γίνει πράξη και σε τελική ανάλυση να υπογραμμίσει ποιοι είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι. Διαφορετικά, η ακροδεξιά διεκδικεί αυτή που θα προσπαθήσει να «κατασκευάσει» εχθρούς, να εκμεταλλευτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια και να προσφέρει την «φαντασιακή κοινότητα» ενός έθνους που υποτίθεται ότι απειλείται από κάθε λογής «εισβολείς», επενδύοντας προφανώς στο γεγονός ότι ολοένα και περισσότερο οι άνθρωποι αποκτούν εικόνα της της πραγματικότητα από τα πολύ εύκολα χειραγωγήσιμα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης και πρωτίστως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.