Τικτόκισε ο Σαμαράς και προσπαθούν να… συνέλθουν τα άσπονδα αδέλφια!

Κόμπρα

Για να πω την αλήθεια δεν του το ‘χα του Μεσσήνιου! Τον είχα για πιο βαρύ, αλλά μας βγήκε φρέσκος κι άνετος με το πουκαμισάκι του να πυροβολήσει με δυο βιντεάκια τα… άσπονδα αδέλφια!

Είπαμε ρε Αντώνη, αλλά τους πήρες σβάρνα οικογενειακώς! Και καλά την πρωθυπουργάρα μας, τη φουκαριάρα την Ντόρα, που ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει πως της πήρες την μπουκιά μέσα απ’ το στόμα, δεν τη λυπάσαι;

Σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη τον Β’ που παρά τις πολλές πρόβες, παραμένει… κούτσουρο αυτοθαυμαζόμενος στο TikTok για τα… κατορθώματά του, ο Σαμαράς έδειξε ότι το ‘χει!

Τι να σου κάνει κι ο Πίνατ, όταν τ’ αφεντικό του δεν τραβάει; Χωμένος στην παγίδα του cringe ο Κυριάκος και δεν λέει να βγει!

Τα βίντεο του Σαμαρά μου μοιάζουν με trailer του επικείμενου κόμματος, αν και ορισμένοι ρωτάνε ακόμα αν θα το κάνει! Αν δεν είχε διαβεί τον Ρουβίκωνα τι το ‘θελε το TikTok ρε παιδιά;

Και μεταξύ μας δεν έχει άδικο για την κριτική του! Ε, πως να το κάνουμε, ο Σαμαράς φταίει για παράδειγμα που η ΝΔ του Κυριάκου έχει χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους της;

Ας διαβάσουν στο Μαξίμου τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων για να βρουν την αιτία!

Θα μου πείτε ότι αυτά λέει το πόπολο! Υπάρχουν, όμως, και οι… πεφωτισμένοι kyriakistas! Μεταξύ τους και οι… ογκόλιθοι τύπου Πορτοσάλτε, Ζαχαρού, Μουμτζή και σια!

Το πιο ωραίο, πάντως, ήταν το… κάρφωμα στην Ντόρα. Δεν χάνει ευκαιρία να την πέφτει στο Μεσσήνιο! Τον κατηγορεί ότι έχει γινάτι, αλλά μάλλον αυτό που κραυγάζει είναι το δικό της γινάτι μαζί του!

Και για να πω την αλήθεια, την καταλαβαίνω. Πως να μην έχει γινάτι, όταν από αναμφισβήτητο φαβορί βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει νοκ άουτ!

Θα μου πείτε, όμως, μια χαρά τα πήγε στη ζωή της, αν αναλογιστεί κανείς την αδυναμία της στα… Άρλεκιν! 

Πηγή: slpress.gr

Τι έδειξε το Μουντιάλ για την Τουρκία του Ερντογάν

Όταν οι ιστορικοί θα γράφουν για την «ύστερη περίοδο Ερντογάν», μπορεί κάλλιστα να αναφέρουν τον αποκλεισμό στο Μουντιάλ ως ορόσημο στην πτώση αυτού του καθεστώτος.

του Κώστα Ράπτη. 

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο Capital

Καθώς η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Τουρκίας προετοιμαζόταν για τον πρώτο της αγώνα στο Μουντιάλ εναντίον της Αυστραλίας, ο Ερντογάν κυκλοφόρησε ένα πιασάρικο μουσικό βίντεο.

Ήταν βασισμένο σε ένα κλασικό, λαϊκό τραγούδι με δυνατό ρυθμό. Το ρεφρέν είχε αλλάξει σε «siz hepiniz, biz Türkiye!» [εσείς όλοι μαζί, εμείς ως Τουρκία], κάτι σαν πρόκληση σχολικού καβγά: «Όλοι σας και μόνος μου!» Επειδή η τουρκική ομάδα έσφυζε από τόση ενέργεια που θα αντιμετώπιζε ολόκληρο τον κόσμο.

Το βίντεο κολάζ εικόνιζε επίσης επιθετικά ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη, άρματα μάχης, ηλεκτρικά οχήματα εγχώριας παραγωγής: όλα αφηγούνταν την ιστορία μιας χώρας που ανέβαινε στο επόμενο γεωπολιτικό επίπεδο.

Και ο Ερντογάν δεν προσποιούνταν πλέον ότι δεν επρόκειτο να πολιτικοποιήσει την εθνική ομάδα. Υπήρχαν διάσπαρτες αρκετές ηρωικές φωτογραφίες του και όλο αυτό τελείωνε με το λογότυπο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Και νά που ήταν: η αγία τριάδα της Νέας Τουρκίας, ο στρατός, η εντεκάδα και ο reis [ηγέτης], συγχωνευμένη σε έναν τρίλεπτο ύμνο.

Δεν μπορούσες πλέον να υποστηρίζεις την εθνική ομάδα και να μην υποστηρίζεις το πολιτικό σχέδιο του Ερντογάν – μολονότι η πλειοψηφία των πολιτών της Τουρκίας υποστηρίζουν την αντιπολίτευση.

Μετά από δύο ταπεινωτικές ήττες, η γενναία Εθνική Τουρκίας αποκλείστηκε και επέστρεψε στην πατρίδα.

Κατά τον Τούρκο κοινωνιολόγο Σελίμ Κορού, αυτό είναι ένα γεγονός πραγματικής πολιτικής σημασίας. Όπως υποστηρίζει σε άρθρο του στο Substack, όταν οι ιστορικοί θα γράφουν για την «ύστερη περίοδο Ερντογάν», μπορεί κάλλιστα να αναφέρουν τον αποκλεισμό στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 ως ορόσημο στην πτώση αυτού του καθεστώτος.

Σίγουρα, οι εθνικιστές είναι πάντα ανένδοτοι στον αθλητισμό, αλλά κατά τον Κορού ορισμένα είδη εθνικιστών ενδιαφέρονται περισσότερο για αυτόν από άλλα. Μερικά είδη εθνικιστών δεν θέλουν απλώς την επιτυχία στον αθλητισμό, την χρειάζονται.

Ο τουρκικός ισλαμισμός του είδους που ενσαρκώνει ο Ερντογάν είναι μια μορφή αναβιωτικού εθνικισμού ή αυτό που ο Ρότζερ Γκρίφιν έχει ονομάσει «παλινγενετικό υπερεθνικισμό». Στον τουρκικό ισλαμισμό, αυτό είναι, όπως το πρότεινε ο Σεζάι Καρακότς, το δόγμα του «Diriliş», που κυριολεκτικά σημαίνει «ανάσταση». Η ιδέα είναι ότι πρώτα αποκαθιστάς την αυθεντική ταυτότητα του έθνους και στη συνέχεια παρακολουθείς την πολιτισμική του δύναμη να εκδηλώνεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ερντογάν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί ή για την εκπαίδευση μιας «ευσεβούς γενιάς». Μόλις γίνει αυτό, η δημιουργικότητα, το πάθος και οι ζωτικές ενέργειες του έθνους υποτίθεται ότι θα απελευθερωθούν. Οι οικογένειες θα ευημερήσουν, η οικονομία θα ανθίσει, ο στρατός θα κυριαρχήσει και οι τουρκικές εταιρείες τεχνολογίας θα βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος.

Ωστόσο, αν ο μεγάλος ηγέτης κρατήσει την εξουσία για αρκετό καιρό, θα διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα πράγματα όπως τα βλέπει αυτός. Μπορεί να επικεντρωθούν στον πληθωρισμό παρά στην οικονομική ανάπτυξη. Μπορεί να μιλήσουν για κυκλοφοριακή συμφόρηση, αντί για τους δρόμους που χτίζει. Μπορεί να αμφισβητήσουν τις στρατιωτικές βάσεις σε άλλες χώρες και να ζητήσουν εμπορικές συμφωνίες. Για κάποιο λόγο, οι άνθρωποι είναι αδιάκοπα αρνητικοί και ισχυρίζονται ότι ο «αιώνας της Τουρκίας» δεν υλοποιείται καθόλου. Κάποιοι μάλιστα έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι η χώρα είναι σε χειρότερη θέση από πριν.

Αλλά το ένα πράγμα που είναι αναμφισβήτητο είναι η αθλητική επιτυχία. Ο πίνακας αποτελεσμάτων δεν λέει ψέματα. Το διεθνές χρυσό είναι αναμφισβήτητο.

Γι’ αυτό ο Ερντογάν ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την αθλητική απόδοση. Γι’ αυτό μπήκε τόσο σκληρά στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Προς τιμήν του, είναι άνθρωπος που παίρνει ρίσκα, πιστεύει, και ήταν πρόθυμος να στοιχηματίσει ότι η εθνική ομάδα θα μπορούσε να του χαρίσει ενθουσιασμό και τελικά τη νίκη. Πιθανότατα ήθελε να παίξουν οι Τούρκοι διεθνείς εναντίον των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων, και ακόμα και αν δεν κέρδιζαν, θα έκαναν τους ανθρώπους να νιώσουν ότι η χώρα ήταν πλέον μια δύναμη που έπρεπε να ληφθεί υπόψη.

Αν είχε συμβεί αυτό, η τριάδα στρατός-αθλητισμός-πρόεδρος θα ήταν πλήρης και θα του έφερνε την τόσο αναγκαία πολιτική ανακούφιση.

Δεν συνέβη όμως. Και αυτό, κατά τον Κορού, αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ιστορίας αθλητικής χαμηλής απόδοσης και, τελικά, μιας ιστορίας της ευρύτερης θεσμικής αποτυχίας του καθεστώτος Ερντογάν.

Αλλά ας δούμε πρώτα εν συντομία την αθλητική απόδοση της Τουρκίας. Με μέτρο τον αριθμό των μεταλλίων της χώρας στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1964, υπάρχει μια ανοδική τάση στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, αλλά ο αριθμός είναι ασήμαντος και τελικά καταρρέει στο μηδέν το 2024. Μετά από σχεδόν ένα τέταρτο αιώνα διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), η Τουρκία τερματίζει 64η στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δεν υπάρχει «εθνική αναγέννηση» εδώ.

Το ίδιο ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι Τούρκοι μνημονεύουν ακόμη την πορεία της ομάδας τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Η Εθνική Τουρκίας έπαιξε μερικά καταπληκτικά παιχνίδια, κατέλαβε την τρίτη θέση και απέκτησε μια φήμη για την άνιση ιδιοφυΐα της, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα.

Ακολούθησαν 24 χρόνια χωρίς η Τουρκία να προκριθεί σε άλλο Παγκόσμιο Κύπελλο, πράγμα που κατάφερε μόλις φέτος, καθώς η FIFA επέκτεινε το τουρνουά από 32 σε 48 ομάδες.

Και έχασε. Άσχημα.

Ο Κορού υποστηρίζει ότι οι εθνικοί αθλητές της Τουρκίας χάνουν πιο άσχημα όσο πιο κοντά βρίσκονται στο παλάτι του Ερντογάν. Οι ολυμπιακές ομάδες πάλης και άρσης βαρών, καθώς και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, είναι εντελώς Ερντογανικές, επομένως είναι ήδη απελπιστικά πολιτικοποιημένες. Όπως συμβαίνει με κάθε θεσμό που μπαίνει στην τροχιά του παλατιού, κατακλύζονται από φίλους και τυχοδιώκτες, και όποιες δυνατότητες έχουν διαχέονται στον αέρα.

Σε άλλα αθλήματα, η δηλητηριώδης επιρροή της ακροδεξιάς πολιτικής είναι ακόμη πιο εμφανής. Ο νεαρός τοξότης, Μετέ Γκαζόζ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Κέρδισε τον τίτλο του ατομικού recurve στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023 στο Βερολίνο, πρώτος Τούρκος τοξότης που το κατάφερε, και στη συνέχεια τον Μάιο του 2024 (περίπου τρεις μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού) κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Έσσεν.

Πηγαίνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν στην τηλεόραση όλη την ώρα, είτε σε διαφημίσεις, είτε σε επισκέψεις σε σχολεία, είτε σε χειραψία με την οικογένεια Ερντογάν. Επειδή ήταν η τοξοβολία, το «προγονικό άθλημα των Τούρκων», το καθεστώς τον μετέτρεψε σε υπερήρωα του πολιτισμού του. Και ιδού, πήρε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.

Δεν φταίνε οι μεμονωμένοι αθλητές. Διαμορφώνονται από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται. Ο Μετέ Γκαζόζ θα έπρεπε ή θα μπορούσε να αποκρούσει την προσοχή του καθεστώτος. Τον χρειάζονται πάρα πολύ.

Ωστόσο, η επαφή με το καθεστώς Ερντογάν είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη μετριότητα, ή και χειρότερα.

Το μόνο αθλητικό γεγονός όπου η Τουρκία τα πάει καλά είναι το γυναικείο βόλεϊ, όπου η ομάδα της είναι αναμφισβήτητα στις τρεις πρώτες στον κόσμο, και (έκπληξη!) είναι αρκετά μακριά από τους κύκλους του παλατιού. Η πολιτιστική τους αύρα είναι σαφώς κοσμική και το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξής τους προέρχεται από τους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης.

Αυτό λέει κάτι για τις ικανότητες του καθεστώτος Ερντογάν γενικά. Δεν είναι καλοί στην παραγωγή αποτελεσμάτων, ακόμη και όταν πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτό. Μια ισχυρή απόδοση στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα ήταν ένα όφελος για τον Ερντογάν, αλλά μια ήττα είναι χειρότερη, επειδή επιβεβαιώνει τους φόβους που έχουν οι άνθρωποι για το καθεστώς του.

Πριν από δέκα χρόνια, οι ισχυρισμοί τους περί παλιγγενεσίας ήταν πολύ πιο εμφανείς. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονταν ότι διαχειρίζονταν καλά την οικονομία, ότι η κοινωνία άκμαζε, ότι οι οικογένειες ήταν ευτυχισμένες και ότι η χώρα άνθιζε. Δεν το κάνουν πλέον. Περιορίζονται στην ασφάλεια και τη γεωπολιτική ως εναπομείναντες τομείς αρμοδιότητας, αλλά ακόμη και αυτό είναι εξαιρετικά αμφίβολο, καταλήγει ο Κορού

kosmodromio.gr

Τα δώρα του ΝΑΤΟ προς την Τουρκία απειλούν την ειρήνη

από Νίκος Ταυρής

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα πραγματοποιείται σε μία από τις πιο κρίσιμες γεωπολιτικές συγκυρίες των τελευταίων ετών. Λίγες μόλις ημέρες μετά την εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, και ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται σε νέα φάση κλιμάκωσης, το ΝΑΤΟ καλείται να καθορίσει τις προτεραιότητές του για τα επόμενα χρόνια. Επισήμως, στην ατζέντα βρίσκονται η αύξηση των αμυντικών δαπανών, η ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας, η περαιτέρω στρατιωτική στήριξη προς την Ουκρανία και η προσαρμογή της δομής διοίκησης του ΝΑΤΟ στις νέες προκλήσεις.

Πίσω όμως από τις επίσημες διακηρύξεις διαμορφώνεται μία ακόμη σημαντικότερη εξέλιξη: η συνεχής αναβάθμιση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας. Η Άγκυρα εμφανίζεται πλέον ως ο βασικός πυλώνας της νοτιοανατολικής πτέρυγας της «Συμμαχίας», και ως ο φυσικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ευρώπης, Μαύρης Θάλασσας, Καυκάσου και Μέσης Ανατολής.

Η αναβάθμιση της Τουρκίας

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο φαίνεται ότι επιταχύνει την επαναπροσέγγιση Ουάσινγκτον-Άγκυρας. Παράλληλα, και η Ε.Ε. δείχνει να επιδιώκει στενότερη συνεργασία με την Τουρκία σε ζητήματα άμυνας, μεταναστευτικής πολιτικής και περιφερειακής ασφάλειας. Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι επαφές υψηλού επιπέδου, ενώ η Άγκυρα διεκδικεί ενεργότερη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και στα μεγάλα αμυντικά προγράμματα της Ευρώπης.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι πληροφορίες που κυκλοφορούν αυτήν την περίοδο για τη δημιουργία δύο νέων ΝΑΤΟϊκών δομών στην Τουρκία. Η πρώτη αφορά μια νέα Maritime Component Command (Διοίκηση Ναυτικής Συνιστώσας) στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή τον συντονισμό των επιχειρήσεων στη Μαύρη Θάλασσα. Η δεύτερη αφορά ένα πολυεθνικό στρατηγείο στα Άδανα, με πυρήνα το 6ο Σώμα Στρατού της Τουρκίας και περιοχή ευθύνης που θα εκτείνεται από τον Καύκασο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική. Αν και οι συγκεκριμένες δομές δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί επισήμως από το ΝΑΤΟ, αποτελούν αντικείμενο έντονης δημόσιας συζήτησης και παρουσιάζονται από τουρκικές πηγές ως μέρος του νέου περιφερειακού σχεδιασμού της Συμμαχίας.

Εφόσον οι σχεδιασμοί αυτοί υλοποιηθούν, η Τουρκία θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο ρόλο ως περιφερειακός ρυθμιστής, αναλαμβάνοντας αυξημένες ευθύνες σε μια γεωγραφική ζώνη ιδιαίτερης σημασίας για τη δυτική στρατηγική.

Προετοιμασία για μια μακρά αντιπαράθεση

Η Σύνοδος της Άγκυρας δεν περιορίζεται μόνο στην αναβάθμιση της Τουρκίας. Στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε περίοδο μακροχρόνιας πολεμικής προετοιμασίας. Η συμφωνία για περαιτέρω αύξηση των αμυντικών δαπανών των κρατών μελών σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια οικονομία μεγαλύτερης στρατιωτικής κινητοποίησης.

Ταυτόχρονα, η νέα δέσμη στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία επιβεβαιώνει ότι το ΝΑΤΟ θεωρεί τη σύγκρουση με τη Ρωσία ως μακροχρόνια πρόκληση, και όχι ως μια κρίση που βαίνει προς εκτόνωση. Η εικόνα αυτή ενισχύεται από τις επενδύσεις σε νέες διοικητικές δομές, στην αμυντική βιομηχανία και στις στρατιωτικές υποδομές. Όλα δείχνουν ότι το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη περίοδο ανταγωνισμού υψηλής έντασης…

Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν εύλογα ερωτήματα. Η αναβάθμιση της Τουρκίας σε βασικό στρατηγικό εταίρο της Δύσης, σε συνδυασμό με τη διαιώνιση των γνωστών ελληνοτουρκικών διαφορών, καθιστά αναγκαία μια σαφή εθνική στρατηγική. Η διατήρηση της ισορροπίας ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη όταν το ΝΑΤΟ ενισχύει συνεχώς τον γεωπολιτικό ρόλο μιας χώρας που εξακολουθεί να διατηρεί ανοιχτές διαφορές με άλλο κράτος μέλος του οργανισμού.

Η ειρήνη, εάν βέβαια αποτελεί ειλικρινή επιδίωξη, δεν διασφαλίζεται μόνο με περισσότερα όπλα και νέες στρατιωτικές δομές. Προϋποθέτει ισορροπία, σεβασμό του διεθνούς δικαίου, και αποφυγή πολιτικών που δημιουργούν την εντύπωση ότι ορισμένοι σύμμαχοι αναβαθμίζονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επιπτώσεις στην περιφερειακή σταθερότητα.

Μαζικές προληπτικές συλλήψεις για την ασφάλεια της Συνόδου

Λίγες ημέρες πριν από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το καθεστώς Ερντογάν έδωσε ένα καλό μάθημα για το τι σημαίνει «ασφάλεια» για το καθεστώς της Άγκυρας. Με εντολή της Εισαγγελίας Άγκυρας, αστυνομία και στρατός πραγματοποίησαν στις 23 Ιουνίου ταυτόχρονες εφόδους, συλλαμβάνοντας 225 άτομα, με διακηρυγμένο στόχο την «αποκάλυψη τρομοκρατικών δραστηριοτήτων». Μετά τις ανακρίσεις στην αστυνομία, 135 ύποπτοι οδηγήθηκαν στο Δικαστικό Μέγαρο Άγκυρας. Η εισαγγελία άφησε ελεύθερους έξι από αυτούς, ενώ τους υπόλοιπους 129 τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «συμμετοχής σε ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση» και αίτημα προφυλάκισης. Το δικαστήριο διέταξε την προσωρινή κράτηση 103 υπόπτων και επέβαλε περιοριστικούς όρους σε 26 άτομα.

Το προφίλ των «τρομοκρατών» είναι αποκαλυπτικό. Στους προφυλακισμένους περιλαμβάνονται ο εκπρόσωπος του περιβαλλοντικού ιδρύματος TEMA στην Άγκυρα, Νεβζάτ Όζερ, η επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Άγκυρας Εμέλ Μεμίς Παρμακσίζ, η διευθύντρια σύνταξης του πόρταλ Kaos GL για τα δικαιώματα της LGBTI+ κοινότητας Γιλντίζ Ταρ καθώς και οι δικηγόροι Σέμρα Ντεμίρ και Κιουρσάτ Μπαφρά

Το πιο εξωφρενικό: Δεκατρείς εθελοντές οικολόγοι, ηλικίας 65 έως 73 ετών, κρατούνται επειδή, επιστρέφοντας από καταφύγιο πτηνών, διασταυρώθηκαν με διαδήλωση και τη χαιρέτισαν. Ο συνήγορός τους υπενθυμίζει ότι στο τουρκικό δίκαιο «κράτηση για προληπτικούς λόγους δεν υπάρχει» και ότι δεν είναι δυνατόν να συλλαμβάνεται κάποιος «λόγω μιας απλής πιθανότητας» ‒ αλλά η αποφυλάκισή τους αναμένεται μόνο μετά το πέρας της συνόδου.

Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επισήμανε ότι η κατάχρηση των αντιτρομοκρατικών νόμων για μαζικές συλλήψεις και φίμωση αντίκειται στις θεμελιώδεις αξίες του ΝΑΤΟ. Η ειρωνεία, όμως, είναι βαθύτερη: Η «συμμαχία των αξιών του ΝΑΤΟ» επιθυμεί να συνεδριάσει ανενόχλητη σε μια πρωτεύουσα όπου το να είσαι οικολόγος ή απλά πολίτης που εξασκεί τα δικαιώματά του συνιστά ένδειξη τρομοκρατίας.

ΝΑΤΟϊκοί τεμενάδες

Ηελληνική εξωτερική πολιτική εμμονικά συγχέει τη συμμετοχή σε συμμαχίες με την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Κάθε νέα ΝΑΤΟϊκή αποστολή, κάθε επίσκεψη Αμερικανού αξιωματούχου, κάθε κοινή άσκηση με το Ισραήλ, παρουσιάζονται ως απόδειξη γεωπολιτικής αναβάθμισης. Στην πραγματικότητα, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσο χρήσιμη είναι η Ελλάδα για τους συμμάχους της, αλλά πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι συμμαχίες για την Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προβολή της ανάληψης της εκ περιτροπής διοίκησης της ΝΑΤΟϊκής ναυτικής δύναμης SNMG2 ως μεγάλης εθνικής επιτυχίας, ενώ πρόκειται για μια επιχειρησιακή αποστολή που απέχει πολύ από το να μεταβάλλει τη στρατηγική θέση της χώρας εντός ΝΑΤΟ. Την ίδια ώρα, η Τουρκία εμφανίζεται να διεκδικεί νέες δομές διοίκησης, αυξημένες αρμοδιότητες και ρόλο περιφερειακού ρυθμιστή από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.

Και η Αθήνα πώς «απαντά»; Εξακολουθώντας να επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στον άξονα ΝΑΤΟ-Ισραήλ… Λες και η υπεράσπιση της Κύπρου ή η αντιμετώπιση της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής μπορεί να ανατεθεί σε τρίτους (και τι τρίτους!). Οι κατά καιρούς προσδοκίες ότι το Ισραήλ θα «λύσει τους λογαριασμούς του» με την Άγκυρα αποδεικνύουν περισσότερο έλλειμμα εθνικής στρατηγικής παρά ρεαλιστική αποτίμηση των διεθνών σχέσεων.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται κι άλλους ΝΑΤΟϊκούς τεμενάδες, ούτε επικοινωνιακές πανηγυρικές ανακοινώσεις. Χρειάζεται εξωτερική πολιτική με πυξίδα τα δικά της συμφέροντα, πολυδιάστατες σχέσεις και αυτοπεποίθηση. Οι συμμαχίες είναι πολύτιμες όταν λειτουργούν ως εργαλείο της εθνικής στρατηγικής. Όταν, όμως, η εθνική στρατηγική περιορίζεται στην άκριτη προσαρμογή στις επιδιώξεις των «συμμάχων», τότε η χώρα παύει να είναι πρωταγωνιστής και μετατρέπεται σε απλό εκτελεστή ξένων σχεδιασμών.

edromos.gr

Γιάννης Στουρνάρας: Σοκολατάκια

του Γιώργου Λακόπουλου

Μεταπήδησε στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας από το υπουργείο Οικονομικών, το 2014, με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά. Παρά την προτίμηση του κυβερνητικού εταίρου Βαγγέλη Βενιζέλου στην ανανέωση της θητείας του αείμνηστου Γιώργου Προβόπουλου.

Ο Γιάννης Στουρνάρας ίσως σήμερα θα ήταν ένας ακόμη πρώην αν από το 2015 δεν είχε τον φύλακα -άγγελό του στον …ΣΥΡΙΖΑ!

Πρώτα με τη μορφή της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ως πρόεδρος της Βουλής επιδίωκε τη “βίαιη προσαγωγή” του στις επιτροπές της για την κατάργηση των ελληνικών δανείων και τις οφειλόμενες γερμανικές αποζημιώσεις.

Πολλά δισ. όφελος για τη χώρα, αντί να τρέχει η κυβερνώσα “πρώτη φορά Αριστερά” στον Πούτιν για διευκολύνσεις -κι αυτός να τη στέλνει στο ΔΝΤ!

Δεν ήταν εκτός θέματος, όπως δεν ήταν και ο Βαρουφάκης: κάπως έτσι είχε εμφανιστεί προεκλογικά η απαλλαγή της χώρας από τα μνημονιακά δεσμά.

Απλώς ο Τσίπρας κατάλαβε ότι κόβοντας αυτά τα δεσμά- πανεύκολο, με εταίρο τον Καμμένο- αποκόβει και την Ελλάδα από τον υπόλοιπο κόσμο.

Πολύ σοφά τα ανανέωσε, με την ευφυή επιλογή του Δημοψηφίσματος. Υπολογίζοντας ότι θα το χάσει – ώστε να υποχωρήσει με… λαϊκή εντολή- αν είχε ως υπονοούμενο την έξοδο απο τη Ευρωζώνη. Την οποία δεν ήταν κορόιδο να επιδιώκει.

Όταν το κέρδισε η πολιτική απόφαση να το παραβλέψει δεν ήταν “κολοτούμπα” -όπως του χρεώνουν ακόμη άσχετοι και αντίπαλοί του- αλλά επιλογή ευθύνης.

Πού είχαμε μείνει; Α, στον Στουρνάρα και τις ευεργεσίες που οφείλει στον Τσίπρα.

Αν ως νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός ζητούσε με τον κανονικό τρόπο από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζας την αντικατάστασή του – με το επιχείρημα ότι είχε λειτουργήσει ως πολιτικός του αντίπαλος -αν μη τι άλλο- θα έφερνε σε δύσκολη θέση το Κολέγιο της Φρανκφούρτης.

Με τα καμώματα της Ζωής, τον ισχυροποίησε και του έμενε ως καβάτζα ότι δεν θα ανανέωνε τη θητεία του- εφόσον έβγαινε νικητής από τις κάλπες του 2019.

Αν είχε μια πιθανότητα την έχασε, όταν προκήρυξε πρόωρες εκλογές με ψυχολογία “τα ρέστα μου”. Ως αντίδραση στην, επανορθώσιμη θεωρητικά, ήττα στις ευρωεκλογές και τους ΟΤΑ.

Στις αρχές του τρέχοντος έτους, εν όψει ανανέωση της θητείας Στουρνάρα, ο Τσίπρας προκάλεσε τον Μητσοτάκη να… μην το κάνει! Ακόμη και αν το σκέφθηκε-, για μην του πουν ότι του προσφέρει ισοβιότητα- ποιος Πρωθυπουργός θα ακολουθούσε τέτοια υπόδειξη;

Η περίεργη “σχέση” Τσίπρα με τον “αρχιτραπεζίτη” -που έλεγε και ο Πολάκης- ανακυκλώνεται με την αντιπαράθεση για τον διαβόητο “αναβαλλόμενο φόρο” στις τράπεζες. Στην χρονική σύντμηση του οποίου, που υπόσχεται ο Τσίπρας, αντέδρασε αμέσως ο Στουρνάρας έχοντας ένα “χαρτί”:

-Και να κερδίσει τις εκλογές η ΕΛΑΣ, πάλι ο ίδιος θα είναι διοικητής στην ΤτΕ – οπότε ό,τι σχεδιάζει για τις τράπεζες θα βρει τοίχο. Ήδη έσπευσε να προεξοφλήσει τους λόγους- ακυρώνοντας την ιδέα,ως προεκλογικό όπλο.

Σ’ αυτά πρέπει να προστεθεί και το παράδοξο Χουλιαράκη- ως … συνδετικού κρίκου: ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ συμβουλεύει ταυτοχρόνως και τους δυο.

Είτε προσφέρει κακές υπηρεσίες στον πρώην Πρωθυπουργό ως στέλεχος του Ινστιτούτου του, είτε υπονομεύει τον προϊστάμενο του ως συνεργάτης του στην Τράπεζα, παραδόξως από καμιά πλευρά δεν τίθεται θέμα.

Τελικά, σε όσα μπορεί να πει κανείς για τον Στουρνάρα , προτίθεται η αχαριστία: ούτε ένα κουτί σοκολατάκια στον άνθρωπο που φροντίζει για τη μακροημέρευσή του;

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

Γιώργος Κοντογιώργης "Ζούμε σε ένα Κράτος διαφθοράς-διαπλοκής και αναποτελεσματικότητας!"

Προετοιμάζουν την χώρα για προτεκτοράτο των… Τούρκων!

Ο π. Πρύτανης στο Πάντειο Γ. Κοντογιώργης στο newshub.gr

Καταβυθίζεται η εμπιστοσύνη των πολιτών για την λειτουργία των θεσμών στην χώρα μας σύμφωνα με τελευταία έρευνα του ΟΟΣΑ και αυτό, όπως λέει ο ομότιμος καθηγητής πρώην Πρύτανης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργος Κοντογιώργης, εδράζεται στην διαφθορά, στην διαπλοκή και την αναποτελεσματικότητα του Κράτους. Το Ελληνικό Σύνταγμα, εξηγεί ο καθηγητής, είναι ίσως το μοναδικό που δεν προβλέπει την έννοια της κύρωσης, το περιεχόμενο του είναι ένα ευχολόγιο μη προβλέποντας τα στοιχειώδη… Ο τόπος διαφεντεύεται από πολιτικούς και οικονομικούς κηφήνες που πλουτίζουν εις βάρος του Ελληνικού λαού, ενώ ο ελεγχόμενοι από την Κυβέρνηση Άρειος Πάγος και Συμβούλιο Επικρατείας λειτουργούν μη αξιόπιστα…, λέει ο πρώην Πρύτανης. Αναφορικά με την λειτουργία των κομμάτων σημειώνει ότι…σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα δώσει τις μεγαλύτερες παροχές για να εξαγοράσουν τον λαό με πελατειακούς όρους…«Πρόκειται για ένα εκφυλισμένο και αυταρχικό καθεστώς, στην Ευρώπη τουλάχιστον υπάρχει ένα «υπόστρωμα» δημοσίου χώρου που λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας». Ο κ. Κοντογιώργης μιλάει επίσης για την ενημέρωση, και τα… «μπουκωμένα» με χρήμα μέσα ενημέρωσης από το διεφθαρμένο Κράτος. Τέλος για τα εθνικά μας θέματα ο καθηγητής, εκφράζει την μεγάλη του ανησυχία για τις επερχόμενες εξελίξεις όπου στο πλαίσιο των …ήρεμων νερών η χώρα κινδυνεύει να γίνει προτεκτοράτο των Τούρκων…

B.B. 

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία

του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε μέσα στην δίνη της μονόπλευρης πληροφόρησης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με κυρίαρχη θέση σε αυτήν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι... "έγκυροι δημοσιογράφοι τους".
Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, έχει στον ένα ή το άλλο βαθμό κατανοήσει ότι παίζουν με την νοημοσύνη του.
Όμως παρ’ όλα αυτά η παραπληροφόρηση στο θέμα του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου σε όλο τον λεγόμενο Δυτικό κόσμο ακολουθεί την γνωστή οδηγία του Γκέμπελς "Ένα ψέμα που λέγεται μια φορά παραμένει ψέμα, αλλά ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται χίλιες φορές γίνεται αλήθεια".
Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και ένα ακόμα μεγαλύτερο των χωρών της Νατοϊκής Δύσης βρίσκεται σε μια σύγχυση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται στην καθοριστική για τους λαούς του πλανήτη αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.
Το θλιβερό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι πολιτικοί φορείς, κόμματα και οργανώσεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντινατοϊκά κρατούν ίσες αποστάσεις σιγοντάροντας ουσιαστικά την δυτική προπαγάνδα.
Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι άσχετοι με το αν μας αρέσει η όχι ο Πούτιν, άσχετοι με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που υπάρχει στην Ρωσία ή τις ΗΠΑ και τις χώρες στις οποίες ηγείται. (Αυτό είναι κάτι που θα εκτιμήσουν οι λαοί σε δεύτερο χρόνο).
Εάν όμως η Ρωσία ηττηθεί σε αυτήν την αναμέτρηση τότε θα επικρατήσει ο μονοπολικός κόσμος όπως τον έχει σχεδιάσει η ιμπεριαλιστική Δύση.
Θα έχουμε δηλαδή την επικυριαρχία της μίας υπερδύναμης σε όλο τον πλανήτη, η οποία μας έχει δώσει μέχρι τώρα άπειρα δείγματα γραφής του τί σημαίνει αυτό.
Θα επικρατήσει η παγκοσμιοποίηση των μονοπωλίων και της λεηλασίας των λαών.
Όσοι λαοί "σηκώσουν κεφάλι" θα έχουν την μοίρα της Λιβύης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Γιουγκοσλαβίας, και της Συρίας.
Θα διαλύουν χώρες και θα εξαθλιώνουν λαούς δημιουργώντας καραβάνια προσφύγων εξαπλώνοντας τον πόνο και την δυστυχία στο μεγαλύτερο ποσοστό των λαών του πλανήτη.
Ενώ παράλληλα θα παρεμβαίνουν στις χώρες που δεν τους αρέσει η εκλεγμένη κυβέρνηση με τις γνωστές πλέον "έγχρωμες επαναστάσεις" και πραξικοπήματα όπως συμβαίνει τώρα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως έγινε στην Ουκρανία και όπως πήγε να γίνει και στην Λευκορωσία αλλά εκεί απέτυχε λόγο της Ρωσικής υποστήριξης.
Αλλά και αν κάποιοι λαοί αποφασισμένοι και μαχητικοί αντισταθούν, θα τους στραγγαλίσουν οικονομικά με αποκλεισμούς και εμπάργκο όπως την Κούβα, το Ιράν, τη Βενεζουέλα, τη Συρία, και όπως πήγε να γίνει και με την Ρωσία.
Θα επικρατήσει ένας Οργουελιανός δυστοπικός κόσμος που μια οικονομική ελίτ θα καθορίζει τις μοίρες των κρατών και των λαών τους.
Αντίθετα!
Με την ήττα του ΝΑΤΟ και την κατάρρευση του νεοταξικού μοντέλου της παγκοσμιοποίησης, μπαίνουμε σε μια νέα παγκόσμια ισορροπία ενός πολυπολικού κόσμου.
Οι σχέσεις μεταξύ των κρατών θα μπορούν να έχουν την δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής και έτσι να λειτουργούν στην βάση της αμοιβαίας επωφελούς σχέσης, ανοίγοντας προοπτικές σε χώρες προτεκτοράτα, ημιαποικίες και καθηλωμένες από την εκμετάλλευση και την φτώχια, να διεκδικήσουν μια καλύτερη μοίρα κάτω από τον ήλιο αυτού του γαλάζιου πλανήτη.
Ενώ οι λαοί θα μπορούν να επιλέξουν το κοινωνικό μοντέλο που θα βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης τους χωρίς τον φόβο των "ανθρωπιστικών" βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ.
Η πατρίδα μας έχει όλα εκείνα τα πλεονεκτήματα που μπορούν να παρέχουν μια ανθρώπινη και ποιοτική ζωή στο λαό της.
Για να μπορέσουμε όμως να τα αξιοποιήσουμε πρέπει να απαλλαγούμε από την "επιτροπεία" των ιμπεριαλιστών της Δύσης και να ανατρέψουμε το ξενόδουλο (δωσιλογικό) πολιτικό καθεστώς, που για πάνω από ένα αιώνα έχουν μετατρέψει τον πλούτο της πατρίδας σε προίκα των ξένων αφεντάδων τους και τον λαό μας σε "επαίτη" και την χώρα μας σε δουλοπαροικία χρέους.
Αυτό δεν θα γίνει ποτέ σε έναν μονοπολικό καπιταλιστικό πλανήτη!
Η ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία αποτελεί το πρώτο βήμα για την απελευθέρωση του λαού μας και των λαών όλης της Οικουμένης.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Κλιματικός φόρος ή υπερεθνική φορολόγηση χωρίς λογοδοσία;

 

Ο ΟΗΕ επαναφέρει σχέδιο φόρου άνθρακα σε ναυτιλία και αεροπορία, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.

από NewsRoom2

Ο ΟΗΕ επανέρχεται τον Οκτώβριο με μια νέα προσπάθεια να αποκτήσει δική του πηγή εσόδων, αυτή τη φορά μέσω ενός μηχανισμού φορολόγησης των εκπομπών άνθρακα στη διεθνή ναυτιλία και την αεροπορία. Πίσω από το επίσημο επιχείρημα της αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης, οι επικριτές βλέπουν μια επικίνδυνη απόπειρα επέκτασης εξουσίας από μη εκλεγμένους διεθνείς οργανισμούς.

Το σχέδιο αφορά δύο βασικούς οργανισμούς του ΟΗΕ: τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό και τον Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας. Οι φορείς αυτοί προωθούν την επιβολή επιβαρύνσεων στη ναυτιλία και στις αερομεταφορές για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ανοίγοντας τον δρόμο για μια μορφή διεθνούς φορολόγησης χωρίς άμεση δημοκρατική λογοδοσία.

Η κριτική που διατυπώνεται είναι σαφής: για πρώτη φορά ένας μη εκλεγμένος θεσμός επιχειρεί να αποκτήσει φορολογική ισχύ πάνω σε κρίσιμους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας. Αν αυτό το μοντέλο εφαρμοστεί, τότε δεν θα πρόκειται απλώς για περιβαλλοντικό μέτρο, αλλά για θεσμικό προηγούμενο με βαριές συνέπειες.

Οι υποστηρικτές της πρότασης παρουσιάζουν τον φόρο άνθρακα ως εργαλείο για τη μείωση των εκπομπών και την αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων. Οι επικριτές, όμως, υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός στόχος είναι η δημιουργία μιας μόνιμης ανεξάρτητης χρηματοδοτικής ροής προς διεθνείς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, οι οποίοι δεν ελέγχονται άμεσα από τους πολίτες.

Φόροι σε ναυτιλία και αεροπορία

Η ναυτιλία ευθύνεται περίπου για το 2% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, όμως διακινεί πάνω από το 80% του παγκόσμιου εμπορίου. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πρόσθετη επιβάρυνση στη ναυτιλία μπορεί να περάσει σχεδόν σε κάθε προϊόν που μεταφέρεται διεθνώς, από πρώτες ύλες και τρόφιμα έως βιομηχανικά αγαθά και καταναλωτικά προϊόντα.

Αντίστοιχα, η πολιτική αεροπορία αντιπροσωπεύει περίπου το 2,5% των παγκόσμιων εκπομπών. Η απαίτηση για αγορά αντισταθμίσεων διοξειδίου του άνθρακα θα αυξήσει το κόστος των διεθνών πτήσεων, με την τελική επιβάρυνση να μεταφέρεται στους επιβάτες, στις επιχειρήσεις και στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Brenda Shaffer στην Telegraph, ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να αποφέρει έσοδα δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός εμφανίζεται να αναμένει ποσά που μπορεί να κινηθούν μεταξύ 11 και 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων, εφόσον οι σχετικές υποχρεώσεις εφαρμοστούν στο πλαίσιο των διεθνών μεταφορών.

Το πολιτικό πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ύψος του κόστους. Το κρίσιμο ζήτημα είναι ποιος αποφασίζει, ποιος εισπράττει και ποιος ελέγχει. Η φορολογία χωρίς δημοκρατική εκπροσώπηση αποτελεί θεσμική κόκκινη γραμμή για κάθε δημοκρατική κοινωνία. Όταν η φορολογική εξουσία μεταφέρεται σε υπερεθνικούς οργανισμούς, οι πολίτες χάνουν τη δυνατότητα άμεσης πολιτικής λογοδοσίας.

Το κόστος για τη Δύση και το πλεονέκτημα της Κίνας

Ένα ακόμη σημείο έντονης κριτικής είναι ότι το βάρος τέτοιων πολιτικών θα πέσει κυρίως στις δυτικές οικονομίες. Οι χώρες που θα συμμορφωθούν άμεσα με τους νέους κανόνες θα δουν το κόστος μεταφορών και εμπορίου να αυξάνεται, ενώ ανταγωνιστές όπως η Κίνα μπορεί να βρεθούν σε ευνοϊκότερη θέση, αξιοποιώντας τις ασυμμετρίες της παγκόσμιας εφαρμογής.

Έτσι, ένα μέτρο που παρουσιάζεται ως παγκόσμια περιβαλλοντική παρέμβαση μπορεί στην πράξη να λειτουργήσει ως νέα επιβάρυνση για τις δυτικές κοινωνίες, αυξάνοντας τον πληθωρισμό και μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα. Το κόστος δεν θα το πληρώσουν οι διεθνείς οργανισμοί. Θα το πληρώσουν οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και οι φορολογούμενοι.

Η πιο σκληρή κριτική αφορά το λεγόμενο «Blob», δηλαδή το ευρύτερο πλέγμα διεθνών γραφειοκρατών, συμβούλων, οργανισμών, ΜΚΟ και τεχνοκρατικών δικτύων που ζουν και επεκτείνονται μέσα από τέτοιες χρηματοδοτήσεις. Κάθε νέο έσοδο προς αυτό το σύστημα, υποστηρίζουν οι επικριτές, δημιουργεί περισσότερη εξουσία, περισσότερη προπαγάνδα και περισσότερα κίνητρα για νέους φόρους.

Το επιχείρημα είναι απλό: αν ο ΟΗΕ αποκτήσει ανεξάρτητη φορολογική βάση, δεν θα σταματήσει εκεί. Θα ζητήσει περισσότερα. Χωρίς άμεση δημοκρατική λογοδοσία, χωρίς εκλογικό έλεγχο και χωρίς σαφή όρια, οι διεθνείς γραφειοκρατικοί μηχανισμοί θα μπορούν να διευρύνουν διαρκώς την επιρροή και τους προϋπολογισμούς τους.

Η υπόθεση δεν αφορά μόνο την κλιματική πολιτική. Αφορά την ίδια τη σχέση ανάμεσα στους πολίτες, τα κράτη και τους υπερεθνικούς θεσμούς. Αν η ναυτιλία και η αεροπορία γίνουν η πρώτη πύλη διεθνούς φορολόγησης, τότε αύριο μπορεί να ακολουθήσουν άλλοι τομείς της οικονομίας, πάντα με το ίδιο επιχείρημα της παγκόσμιας ανάγκης.

Το βασικό ερώτημα είναι ποιος έχει το δικαίωμα να φορολογεί. Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις, που λογοδοτούν στους πολίτες, ή διεθνείς οργανισμοί που λειτουργούν μέσα από κλειστές διαδικασίες, τεχνοκρατικές επιτροπές και πολιτικά δίκτυα χωρίς άμεση λαϊκή εντολή;

Ο ΟΗΕ παρουσιάζει το σχέδιο ως αναγκαία απάντηση στην κλιματική κρίση. Οι επικριτές το βλέπουν ως κακόβουλη απόπειρα κατάληψης δημοσιονομικής εξουσίας. Αν εφαρμοστεί, το προηγούμενο θα είναι βαρύ: ένας υπερεθνικός μηχανισμός θα έχει ανοίξει την πόρτα στη φορολόγηση της παγκόσμιας οικονομίας χωρίς την έγκριση των κοινωνιών που θα πληρώσουν τον λογαριασμό.

www.primenews.press

Οι φαρσέρ ζουν ανάμεσά μας

του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου

Ειλικρινά δεν αισθάνθηκα καμία έκπληξη από την εξαπάτηση του κ. Θάνου Ντόκου, Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού, από δύο Ρώσους φαρσέρ.

Αντίθετα, θεώρησα πολύ φυσιολογικό το στέλεχος μιας κυβέρνησης φαρσοκωμωδίας, να συνομιλεί ισότιμα με φαρσέρ και να συνεννοείται εποικοδομητικά μαζί τους. Ο βαρύγδουπος τίτλος του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας φοβάμαι ότι δεν εξυπηρετεί για κανέναν λόγο την ανασφάλεια που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες.

Όχι φυσικά οι προσκεκλημένοι των δεξιώσεων της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, ούτε οι μόνιμοι θαμώνες του Αργυρού, αλλά όλοι οι υπόλοιποι πολλοί, από τους οποίους στις 15 του μήνα αδυνατούν να περάσουν έξω από το σουπερμάρκετ της γειτονιάς.

Αυτοί που αποτελούν το εκλογικό σώμα, από το οποίο φιλοδοξούν να αρδεύσουν ψήφους ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης και οι λοιποί φτωχοσυγγενείς. Με μία διαφορά τούτη τη φορά.

Τη φάρσα, οι Έλληνες πολίτες την αντιλαμβάνονται καλύτερα από τον κ. Ντόκο, επειδή το πολιτικό σύστημα φρόντισε να τους εκπαιδεύσει επί σειρά ετών με τον πλέον οδυνηρό τρόπο. Τόσο άθλιο που οι κυρίες Καρυστιανού και Λατινοπούλου να εμφανίζονται ως θεόκλητοι σωτήρες του δυστυχούντος Έθνους… Πόσο πιο κάτω δηλαδή;

www.zougla.gr

Το Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι: 

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

Χρύσανθος Τάσσης , Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης με αντικείμενο την Πολιτική Κοινωνιολογία και το Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα 

-----------------------------------------------------------------

_ Η Πορεία του κόσμου σε συνθήκες "γυμνής μετάβασης", οι γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ανακατανομές ισχύος

_ Είναι η κυριαρχία, η δυνατότητα απόφασης και χάραξης γενικών γραμμών για το παρόν και το  μέλλον, η αυτεξουσιότητα ενός έθνος, λαού, χώρας στις ημέρες μας , κρίσιμο στοιχείο;

_ Η θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο που αλλάζει ραγδαία, η Ελλάδα της «σωστής πλευράς» της Ιστορίας και το κεντρικό Υπαρξιακό της Ζήτημα

 _ Είναι δομικό ή όχι το μεταπρατικό εξαρτημένο μοντέλο της χώρας και ποια η προσαρμογή μας στα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα;

 _ Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας,  ως πολυπαραγοντική μεταβλητή

_ Η Εγκατάλειψη της περιφέρειας – η  φτωχοποίηση – το εκρηκτικό και πολυπαραγοντικό  Δημογραφικό, ως όρος ύπαρξης του Ελληνισμού …

_ Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, η μετατροπή του σε  "εκλόγιμη μοναρχία" και ο ρόλος του στην αναπαραγωγή του μεταπρατικού μοντέλου στη χώρα

_ Η σχέση της νεολαίας με την προωθητική δυναμική αλλαγών και ο εγκλωβισμός της στα συστημικά αδιέξοδα

_  Ποια η σημερινή εικόνα της κοινωνικής διαθεσιμότητας , το πολιτικό σύστημα ως κατεστημένο  αυτοεκπλήρωσης και επιβίωσης , τα προσωποκεντρικά κόμματα, ο κατακερματισμός, ο ρόλος των δίπολων και ο συστημικός λαϊκισμός

_ Είναι αναγκαίο  ένα νέο όραμα για την Ελλάδα του 21ου αιώνα ; Είναι ο "ριζοσπαστικός ρεαλισμός" μια εναλλακτική πρόταση για το Υπαρξιακό ζήτημα της χώρας και πως ορίζεται αυτός στις ημέρες μας , ως αίτημα κοινωνικών αλλαγών και διαρκούς και σε βάθος εκδημοκρατισμού , θεσμικά, πολιτικά και κοινωνικά;

_  Είναι κομβικό ζήτημα για την αλλαγή πορείας με ορίζοντα,  για την Ελλάδα σε ένα κόσμο που αλλάζει ποικιλοτρόπως, η ύπαρξη ενός κρίσιμου 3,5 % του κοινωνικού σώματος,  αποφασισμένου για ριζικές αλλαγές ως "κοινωνικός πυροκροτητής";

_ Ποιες βαθιές τομές συντελούνται ανθρωπολογικά στις κοινωνίες μας στον αιώνα της διαρκούς τεχνολογικής επανάστασης ;

📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

Τραμπουκομάνα...

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

"Τραμπουκομάνα Σαλονίκη

μ’ άδεια καλάζνικοφ σ’ εκδικούνται

παλιννοστούντες συμμορίτες απ' την Οδησσό

στην άκρη των χειλιών σου ιδρύεται η Εχθρική Εταιρία

πάνω σε νεοορθόδοξα τρίκυκλα τ' άμφια αλωνίζουν

και μ' εξαπτέρυγα σιρίτια βαράνε μπαλωθιές

ροπαλοφόροι αγιογδύτες

βαρόνοι θεσμικοί

η αγάπη μου για σένα είναι κάτω απ' τη γη

ναι, η αγάπη μου για σένα θα' ναι πάντα

κάτω απ' τη γη".

Είναι ο Γιώργος Πρεβεδουράκης που μιλεί στο "Κλέφτικο". Κι ο Θωμάς Κοροβίνης που συνεχίζει στο arti:

“...τα τρίκυκλα έχουν ίσως μεταμφιεσθεί

(είσαι η πόλη της καθημερνής Αποκριάς)

σε ηλίθια σκυλοπόπ που ξεκουφαίνουνε 

την Τσιμισκή

και την οδό Ανθέων

γόνοι νεοαστών γράφουνε τώρα το τραγούδι σου

αβασάνιστα…”

Οι προβοκάτορες-τραμπούκοι της Θεσσαλονίκης παραμένουν εκείνοι οι παλιοί, που έχουν γίνει χρυσαυγίτες, αλλά κι ετούτοι που έχουν μεταμφιεστεί σε αναρχικούς και μπάχαλα.

Οι δολοφόνοι δεν θα βρεθούν ποτέ. Όπως κι εκείνοι της Marfin δεν βρέθηκαν ποτέ.

Για να μπορεί να λέει και να δείχνει ο κάθε τυχάρπαστος της δοτής από τους “πάνω” εξουσίας ως δολοφόνο τον… Άρη Βελουχιώτη!

Πηγή: artinews.gr

Τζιμ Μόρισον: Γιατί μπήκε η ελληνική επιγραφή στον τάφο του

Στις 3 Ιουλίου του 1971 πέθανε ο εμβληματικός Jim Morrison. Σπουδαίος performer, τραγουδιστής, στιχουργός, frontman των Doors, μα πάνω απ’ όλα ποιητής, ο Morison άφησε το στίγμα του με κάθε του πράξη.

Το όνομα “Doors” το επέλεξε εμπνευσμένος από το βιβλίο του Aldous Huxley “The Doors of Perception”, ο οποίος με τη σειρά του έκανε αναφορά στο ποίημα του Άγγλου William Blake “The Marriage of Heaven and Hell”, και συγκεκριμένα στους στίχους “If the doors of perception were cleansed/ everything would appear to man as it is, infinite“.

Γνωστός και ως “The Lizard King”, ο κατά κόσμον James Douglas Morrison γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1943, στην πόλη Melbourne της Φλόριντα των ΗΠΑ, και ήταν πρωτότοκος γιος του στρατιωτικού George Stephen Morrison και της Clara Clarke Morrison. Σε ηλικία τεσσάρων ετών έγινε μάρτυρας τροχαίου δυστυχήματος στην έρημο, όπου πιθανόν έχασαν τη ζωή τους τα μέλη μιας οικογένειας ιθαγενών. Ήταν ένα γεγονός που τον σημάδεψε και επανερχόταν σε αυτό στη θεματολογία των στίχων του.

Λόγω της καριέρας του πατέρα του η οικογένεια ήταν σε διαρκή κίνηση με τον “Jim” να περνά από πολλά σχολικά ιδρύματα. Το 1964 μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου αποφοίτησε στις Καλές Τέχνες. Ενώ φοιτούσε στο UCLA, δημιούργησε δυο ταινίες και συνεργάστηκε με την εφημερίδα Los Angeles Free Press.

Ο ίδιος και ο συμμαθητής του Ray Manzarek ήταν τα δυο πρώτα μέλη των The Doors. Σύντομα μπήκαν στο συγκρότημα ο ντράμερ John Densmore και ο κιθαρίστας Robby Krieger.

Με ηγέτη τον Morrison, η μπάντα κυκλοφόρησε έξι απόλυτα επιτυχημένα άλμπουμ, ενώ μετά τον θάνατο του frontman τους, κυκλοφόρησαν ακόμη δύο και διαλύθηκαν το 1973.

Ο Morrison βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος που νοίκιαζε στο Παρίσι, στις 3 Iουλίου του 1971, από τη σύντροφό του Pamela Courson. Δεν διενεργήθηκε ποτέ αυτοψία στη σορό του μουσικού, κάτι που έδωσε τροφή σε πλήθος σεναρίων σχετικά με την αιτία θανάτου του. Σύμφωνα με την Courson, ο θάνατός του προήλθε από κατά λάθος λήψη υπερβολικής ποσότητας ηρωίνης, που ο Morrison νόμισε πως ήταν κοκαΐνη. Η ίδια η Courson πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης τρία χρόνια αργότερα. O Jim Morrison ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Père Lachaise στο ανατολικό Παρίσι.

Στη δεκαετία του 1990, ο πατέρας του τοποθέτησε στον τάφο του μια μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει στα αρχαία ελληνικά “ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ”, που ερμηνεύεται ελεύθερα ως “πιστός στο ίδιο του το πνεύμα”.

Η λέξη “δαίμων” παραπέμπει στη μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και ακολουθούσε ως προσδιορισμός οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές.

Η θεότητα-προστάτης, κάτι σαν τον “φύλακα άγγελο”, περιγραφόταν μέσα από το “Δαίμων εαυτού”. Ήταν ένας “δίαυλος” ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών.

Το “πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” σημαίνει “πράττω κατά συνείδηση”.

Έτσι, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” που γράφτηκε από τον πατέρα του Morrison στον τάφο του, σημαίνει πως ο σπουδαίος τραγουδιστής έπραξε κατά τη σύντομη ζωή του αποκλειστικά κατά συνείδηση, αδιαφορώντας για το τι θα πουν “οι άλλοι”, αδιαφορώντας για τις επιταγές της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, είναι η φράση που περιέγραφε πλήρως την ασυμβίβαστη φύση του.

Όντας ένας frontman-ορόσημο για την εποχή του, ο Morrison συνήθιζε άλλωστε από σκηνής να προκαλεί τα συντηρητικά ήθη της Αμερικής. Συνελήφθη κατά την καριέρα του για παραβίαση των χρηστών ηθών, ενώ συναυλίες των Doors είχαν απαγορευτεί με πρόσχημα τη διασάλευση της δημόσιας τάξης.

Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1970 καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα έξι μηνών επειδή είχε δείξει τα γεννητικά του όργανα στο κοινό, κατά τη διάρκεια συναυλίας των Doors στο Μαϊάμι την άνοιξη του 1969.

Το 1971 αποφάσισε να αποφορτιστεί από το εναντίον του κλίμα που είχε διαμορφωθεί στις ΗΠΑ και μαζί με τη σύντροφό του Πάμελα Κούρσον (1946-1974) εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να ασχοληθεί απερίσπαστος με την ποίηση. Ένα χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει η ποιητική του συλλογή The Lord and Creatures.

Λίγο αργότερα βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του διαμερίσματος, σε ηλικία 27 ετών. Τάφηκε στη “γωνιά των ποιητών” του ονομαστού παρισινού νεκροταφείου “Περ Λασέζ”, κοντά στους Μπαλζάκ, Μολιέρο και Όσκαρ Γουάιλντ.

Πηγή: www.news247.gr

Ποιον αντιγράφει ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης;

Ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. μιμείται πιστά τον αρχηγό και εντολέα του

του Δημήτρη Ψαρρά

Την έντονη αντίδραση των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης προκάλεσαν οι δηλώσεις του Κωνσταντίνου Κυρανάκη στο «Action 24» την Τετάρτη το βράδυ, με τις οποίες ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. επιχείρησε να τους αποδώσει την ευθύνη για τις δολοφονικές επιθέσεις αγνώστων στη Θεσσαλονίκη, που είχαν στόχο στελέχη του κόμματός του. Κύριος στόχος του ο Αλέξης Τσίπρας και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.). Τα ίδια συνέχισε και την επομένη στον «ΑΝΤ1».

Ενδεικτική η φράση του κ. Κυρανάκη ότι «πολιτική ένταση την πυροδοτεί αυτός που διχάζει τον ελληνικό λαό με ένα όνομα του εμφυλίου την πυροδοτεί αυτός ο οποίος επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς». Βέβαια τόσα γνωρίζει ο νέος γραμματέας, τόσα λέει. Ποιος «εμφύλιος»; Πού να φανταστεί ότι ο αντιστασιακός ΕΛΑΣ ιδρύθηκε στις αρχές του 1942; Ίσως βέβαια τον έχει πείσει ο άλλος στενός συνεργάτης του κ. Μητσοτάκη, ο Στάθης Καλύβας, ο οποίος την εθνική αντίσταση την έχει μεταπλάσει σε εμφύλιο, μοιράζοντας τις ευθύνες ανάμεσα στους αντιστασιακούς και τους γερμανοτσολιάδες. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις ίδιες δηλώσεις ο κ. Κυρανάκης δεν δίστασε να απειλήσει και τους δικαστές: «Απαιτούμε και από τους δικαστές να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Διότι σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν επειδή δεν υπήρχαν επαρκείς ενδείξεις, επειδή, επειδή, επειδή, τους αφήνουν ελεύθερους, αθωώνονται και λοιπά. Λοιπόν και οι δικαστές πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους σε αυτή την περίπτωση».

Δυστυχώς δεν θα ’πρεπε να εκπλαγεί κανείς. Ο κ. Κυρανάκης επελέγη για το πόστο του γραμματέα του κόμματος της Δεξιάς από τον κ. Μητσοτάκη, ακριβώς επειδή είναι έτοιμος να ξεφουρνίσει όλα αυτά σε βάρος της Αριστεράς και να απειλήσει ακόμα και τους δικαστές. Έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο και γύρω από τον κ. Μητσοτάκη παίρνουν θέση μάχης οι έμπιστοί του: οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι και οι πωρωμένοι ακροδεξιοί. Ο νέος γραμματέας διαθέτει και τις δύο αυτές ιδιότητες. Όχι μόνο υποστηρίζει ανοιχτά κάθε μέτρο ελάφρυνσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά έχει ταυτιστεί και με κάθε ακροδεξιό επιχείρημα έχοντας στόχο και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα και την πολιτική της κυβέρνησης της Αριστεράς.

Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, μεταφέρω δυο χαρακτηριστικές ειδήσεις για το πολιτικό παρελθόν του κ. Κυρανάκη, με πηγές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «αντιδεξιές» ή «αντιμητσοτακικές»:

Η πρώτη είναι από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»:

«Ηγετικό ρόλο στη νέα “Ομάδα Αλήθειας” έχει ο Κώστας Κυρανάκης» (Νεφέλη Λυγερού, «Η σαρανταποδαρούσα των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ», 5.11.2017).

2.Η δεύτερη είναι από τον ιστότοπο «iefimerida»:

«Το Μαξίμου τηλεφώνησε στον Κυρανάκη για το μπάρμπεκιου -Δυσαρέσκεια και “άδειασμα” και από Κουμουτσάκο» (8.11.2019). Σ’ αυτή την περίπτωση ο κ. Κυρανάκης υποστήριξε τους περιβόητους ακροδεξιούς που έκαναν επιδεικτικά μπάρμπεκιου με χοιρινό και αλκοόλ έξω από χώρο μεταναστών στα Διαβατά. Τον κατάγγειλε και η Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ «ενοχλήθηκε» και ο κ. Μητσοτάκης!

Περιττό να θυμίσουμε και τις βαριές κι ασήκωτες δηλώσεις του κ. Κυρανάκη κατά της σημαντικής Συμφωνίας των Πρεσπών: «Δεν θα λέω τη γειτονική χώρα Βόρεια Μακεδονία». Μη στεναχωριέστε, βέβαια. Ο νέος γραμματέας της Ν.Δ. έχει να επιδείξει τη στενή του συνεργασία με τον Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος περηφανευόταν πριν από λίγες μέρες στη σειρά του «Σκάι» την επιτυχία του να συμφωνήσει με τον Αλέξη Τσίπρα στο όνομα της «Βόρειας Μακεδονίας»!

Ο κ. Κυρανάκης είναι λοιπόν απλώς ένας έμπιστος του κ. Μητσοτάκη. Σήμερα έχει αναλάβει στην επιχείρηση πολιτικής συκοφάντησης της Αριστεράς και του Αλέξη Τσίπρα. Αυτά λέει σήμερα, επειδή αυτά πρέπει να πει. Κι αν χρειαστεί, μπορεί αύριο να πει και άλλα.    

x-efimerida.gr

Στην «αγία» Ε.Ε είναι άλλο οι «μπίζνες» και άλλο η γενοκτονία στη Γάζα

Συνολικά, οι θεσμοί της ΕΕ υπέγραψαν 194 συμβάσεις αξίας σχεδόν 2,7 δισεκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες

Τα κράτη μέλη της «αγίας» Ε.Ε έχουν υπογράψει συμβάσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες, σύμφωνα στοιχεία της οργάνωσης Statewatch που δημοσιεύει το Al Jazeera

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι πως στην «αγορά» είναι άλλο οι «μπίζνες» κι άλλοι οι (υποκριτικές) καταδίκες. Υπενθυμίζουμε, άλλωστε, πως τα κράτη μέλη της Ε.Ε μιλούν για «ανθρωπιστική κρίση» και όχι για γενοκτονία στη Γάζα, από το ισραηλινό κράτος – δολοφόνο στο οποίο αναγνωρίζουν το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα».

Τα στοιχεία σύμφωνα με το δημοσίευμα του Al Jazeera είναι αποκαλυπτικά:

– Συνολικά, οι θεσμοί της ΕΕ υπέγραψαν 194 συμβάσεις αξίας σχεδόν 2,7 δισεκατομμυρίων ευρώ με ισραηλινές εταιρείες.

– O αριθμός των συμβάσεων αυξήθηκε μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα. Συγκεκριμένα, από τον Ιανουάριο του 2022 έως τον Οκτώβριο του 2023 υπάρχουν 82 συμφωνίες αξίας άνω των 1,2 δισ. ευρώ, ενώ στους επόμενους 21 μήνες (έως τον Ιούλιο του 2025) έχουν υπογραφεί συμβάσεις ύψους 1,6 δισ. ευρώ.

– Η Γερμανία υπέγραψε δεκάδες συμβάσεις συνολικής αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για στρατιωτικό εξοπλισμό, κυβερνοασφάλεια, εργαστηριακά εργαλεία κ.α . Το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας, άλλωστε, έχει αναφέρει ότι οι ισραηλινές εταιρείες μπορούν να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς όπως όλες οι άλλες, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

– Η Ισπανία, που έχει επικρίνει, στα λόγια, εντονότερα το Ισραήλ, συμφώνησε σε 14 συμβάσεις αξίας σχεδόν 227 εκατομμυρίων ευρώ από τον Ιανουάριο του 2022 έως τον Ιούλιο του 2025. Μάλιστα, η μεγαλύτερη σύμβαση ήταν αξίας 207 εκατομμυρίων ευρώ. Επρόκειτο για σύμβαση του Υπουργείου Άμυνας με εταιρεία για αεροπορικά οπλικά συστήματα. Επιπλέον, οι ισπανικές αστυνομικές δυνάμεις, αγόρασαν αλεξίσφαιρα γιλέκα από την εταιρεία Marom Dolphin.

– Η Ιταλία, μέσω του υπουργείου Εσωτερικών της, υπέγραψε σύμβαση για αλεξίσφαιρα γιλέκα,

– Η Ουγγαρία υπέγραψε 42 συμβάσεις αξίας σχεδόν 603 εκατομμυρίων ευρώ.

«Μπίζνες» με πανεπιστήμια και άλλους φορείς  

Οι συμβάσεις δεν αφορούν μόνο πολεμικά και αστυνομικά συστήματα. Πανεπιστήμια και άλλοι φορείς κάνουν «μπίζνες» με ισραηλινές εταιρείες:

-Το Πολυτεχνείο της Μαδρίτης υπέγραψε δύο συμβάσεις για εξοπλισμό κβαντικών υπολογιστών.

-Το πανεπιστημιακό νοσοκομείο Λουβέν στο Βέλγιο υπέγραψε σύμβαση για λογισμικό γονιδιακής ανάλυσης.

-Η βελγική εταιρεία ενέργειας ORES διατηρεί σύμβαση με ισραηλινή εταιρεία πληροφορικής.

Πηγή: www.imerodromos.gr

Σταύρος Λυγερός "Θα αναδειχθεί σε game changer ο Σαμαράς;"

Είναι πιο τοξικοί απ’ τον λαγοκέφαλο

Εις τα νερά της θαλασσίας / μετά μεγίστης αγωνίας / εφάνη ψάρι τρομερόν / με βλέμμα λίαν πονηρόν

Νόρα Ράλλη

Εις τα νερά της θαλασσίας / μετά μεγίστης αγωνίας / εφάνη ψάρι τρομερόν / με βλέμμα λίαν πονηρόν.

Είναι λέει σαν λαγός / κάπως έτσι προφανώς / βγήκε και τ’ ονοματάκι / για το δόλιο το ψαράκι.

Είναι λέει τοξικός / ο λαγοκέφαλος αυτός / τοξικός όσο δεν πάει / και τα ψάρια κυνηγάει.

Κι η κυβέρνησις φωνάζει: / «Οποιος το πιάσει, να το σφάζει! / Θα λάβει αμέσως μετρητά, / διότι σώζει τα νερά».

Γιατί, σου λέει, το ψάρι αυτό, / αν κι είν’ εις βάθος τρυφερό, / επιτίθεται με μένος και αποτελεί απειλή!

Ετσι το είπαν: απειλή! / Τρώει, λέει, όλα τα ψάρια, / έως και φυτοπλαγκτόν, / καταστρέφει παραγάδια, / δίχτυα, βάρκες και παρόν.

Αυτό το παρόν είναι που διαγράφεται κάπως σκοτεινόν. Μα πιο πολύ προς ιλαρόν το λέω εγώ, προς το παρόν. Διότι, κύριοι κύριοι της κυβερνήσεως και της διακυβερνήσεως του τόπου τούτου, που έχετε ξοδέψει 26 δισ. (26 δισ.!) από το Ταμείο Ανάκαμψης και κανείς (κανείς όμως!) δεν ξέρει πού έχουν πάει αυτά τα χρήματα, που έχετε στην κυριολεξία ξεπουλήσει τη «μεσαία τάξη», έχετε πτωχεύσει τις πιο κάτω και παρ’ όλα τα σκάνδαλα, παρ’ όλα τα δισεκατομμύρια που έχουν φαγωθεί, ακόμα δεν σταματάτε, είναι κάπως ιλαρό να τρομάζετε από το ψάρι αυτό, δεν βρίσκετε; Γιατί στη στεριά εγώ βλέπω πολύ περισσότερο τοξικά πλάσματα, που μόνο καταστρέφουν, δεν χρησιμεύουν πουθενά και το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε (στην κυριολεξία) τα πάντα και να μην αφήνουν μήτε κοκαλάκι!

www.efsyn.gr

Το ενεργειακό ανοσιούργημα Μητσοτάκη (Μέρος Α’: Η ανατίναξη, η ομολογία και ο… άφαντος εισαγγελέας)

του Γιώργου Χαρβαλιά

Στο διάστημα των αμέσως προηγούμενων ημερών συνέβησαν δύο συνταρακτικά γεγονότα που σε οποιαδήποτε κανονική χώρα θα είχαν προκαλέσει αυτεπάγγελτη εισαγγελική παρέμβαση: Αφενός, η καταστροφή δημόσιας περιουσίας με τη μέθοδο της ανατίναξης, και, αφετέρου, η δημόσια ομολογία από διορισμένο κρατικό λειτουργό ότι συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα εμποδίζουν την εγκατάσταση μπαταριών αποθήκευσης ρεύματος, με αποτέλεσμα τη διαιώνιση της ληστείας εις βάρος του Έλληνα καταναλωτή και φορολογουμένου.

Τα πράγματα είναι ακριβώς όπως σας τα περιέγραψα. Στις 18 Ιουνίου, χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση ή διαβούλευση με τους κατοίκους της περιοχής, η κρατική ΔΕΗ ανατίναξε τρεις γιγαντιαίους λειτουργικούς εκσκαφείς στο ορυχείο της Μαυροπηγής Πτολεμαΐδας και δύο μέρες αργότερα ο διορισμένος εκτελεστικός αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ, ένας κύριος με κομψό μουστάκι, αποκάλυψε εξίσου κομψά στη διάρκεια παρέμβασής του σε συνέδριο για θέματα ενέργειας, ότι, σε αντίθεση με γειτονικές χώρες, το έργο της αποθήκευσης ενέργειας στην Ελλάδα που θα είχε ως αποτέλεσμα τον… εξανθρωπισμό στα τιμολόγια ρεύματος δεν προχωρά γιατί υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα (οι δυνάμεις προφανώς του περιβόητου καρτέλ) που επιθυμούν την παράταση του σημερινού καθεστώτος αφαίμαξης των Ελλήνων.

Κατανοώ ασφαλώς ότι οι εισαγγελείς στο ευνομούμενο βασίλειο του Μωυσή έχουν άλλες έγνοιες και προτεραιότητες. Κατά την ίδια έννοια και τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης δεν έδωσαν τη δέουσα αξία στα δύο συνταρακτικά -επαναλαμβάνω- γεγονότα που αποδεικνύουνότι το ενεργειακό σύστημα της χώρας έχει παραδοθεί σε μαφιόζους με λευκά κολάρα.

Για το σκάνδαλο της ανυπαρξίας αποθηκευτικής επάρκειας (μόλις 2%…) που οδηγεί στην εξαγωγή του πλεονάζοντος ρεύματος από τις ΑΠΕ σε εξευτελιστικές τιμές και την πανάκριβη επανεισαγωγή του τις ώρες υψηλής ζήτησης θα μιλήσουμε στο επόμενο, β’ μέρος, αυτής της μικρής έρευνας, όταν έρθει η ώρα να συγκρίνουμε την καταστροφική πολιτική της παρούσας κυβέρνησης με το αντίστοιχο κοινωφελές ενεργειακό μοντέλο της «πτωχής και υποανάπτυκτης» Βουλγαρίας που σέβεται τους πολίτες και τον μόχθο τους. Προς το παρόν, ας μείνουμε στο άλλο σκάνδαλο, την αψυχολόγητη ανατίναξη των γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στην Πτολεμαΐδα με μεθόδους Ανατολικής Γερμανίας…

Το έγκλημα που αποφασίστηκε στα μουλωχτά παραλίγο να μείνει στην αφάνεια, αν δεν είχε την έξυπνη ιδέα να το… διαφημίσει η ίδια η ΔΕΗ βιντεοσκοπώντας το! Η ανατίναξη των εκσκαφέων προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και η κυβέρνηση επέλεξε αρχικά να την υποβαθμίσει μέσω της λαλίστατης αναπληρώτριας εκπροσώπου Τύπου Αλεξάνδρας Σδούκου, γνωστής και από τη θητεία της στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, η οποία απέδωσε την πρωτοβουλία στον επικεφαλής του τοπικού λιγνιτικού κέντρου. Κι αυτός με τη σειρά του, σε μια λιτή και μάλλον αμήχανη ανακοίνωση, διευκρίνιζε ότι τα μηχανήματα ήταν παροπλισμένα γιατί η λιγνιτική παραγωγή αποτελεί παρελθόν.

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: ποιος αποφασίζει τον «θάνατο» λειτουργικών λιγνιτωρυχείων και την ταυτόχρονη καταστροφή του παραγωγικού εξοπλισμού που απαιτείται για τις εξορύξεις;

Για να μη σας κουράζω, η απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα συνοψίζεται στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού. Αυτός, καθ΄υπαγόρευσιν ασφαλώς τρίτων που τον χρησιμοποίησαν ως τον χαζό της παρέας, αποφάσισε τον «ξαφνικό θάνατο» της λιγνιτικής παραγωγής. Της ίδιας που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμη και ο ίδιος διαφήμιζε φανατικά ως συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας. Και το έπραξε με πάθος νεοφώτιστου ζηλωτή, ξενόδουλου και ξενομανή, εμφανίζοντας την απαλλαγή από τον λιγνίτη ως δείγμα… πολιτισμικής ανωτερότητας! Ότι τάχα φεύγουμε από τη βαλκανική μουτζούρα και γινόμαστε αληθινοί Ευρωπαίοι, πιο πράσινοι κι απ’ τους δασκάλους μας τους Γερμανούς (που κρατούν τα ορυχεία του λιθάνθρακα ορθάνοιχτα…).

Σε αυτόν ακριβώς τον μανιχαϊστικό φανατισμό εντάσσεται και η βιντεοσκόπηση της ανατίναξης των εκσκαφέων με διαταγή που ήρθε από πολύ ψηλά. Να δείξουμε στην κοινωνία την έμπρακτη αποκοπή από το «κακό λιγνιτικό παρελθόν» με τη μέθοδο της κατεδάφισης.

Το σόου της «κάθαρσης από τη μουτζούρα της υπανάπτυξης» είχε δυστυχώς διαφορετικό αποτέλεσμα από αυτό που ανέμεναν οι εμπνευστές του. Η τοπική κοινωνία ξεσηκώθηκε, το έγκλημα πήρε διαστάσεις, το φάντασμα κάποιου ευσυνείδητου εισαγγελέα άρχισε να αχνοφαίνεται και η ΔΕΗ, με καθυστέρηση πέντε ολόκληρων ημερών, αναγκάστηκε να απαντήσει.

Δεν θα μείνω στο μακροσκελές κείμενο της απάντησης που δόθηκε στα πληρωμένα μέσα ενημέρωσης σαν σκονάκι. Γιατί απλούστατα, αφού επαναλαμβάνει όλα τα στερεότυπα περί «ασύμφορου» σε ό,τι αφορά τον λιγνίτη, αναλώνεται σε επιχειρήματα υπέρ της ανατίναξης των εκσκαφέων από αυτά που επιστράτευσαν όλες τις προηγούμενες μέρες τα κυβερνητικά τρολ στο διαδίκτυο. Ξέρετε τώρα… Τα μηχανήματα ήταν παλιά και παροπλισμένα, πιο πολύ θα στοίχιζε να τα αποσυναρμολογήσουμε, δεν πουλιούνται στην αγορά, θα κάνουμε διαλογή υλικού και αναμόρφωση του τοπίου, έτσι γίνεται και στο εξωτερικό κ.λπ. κ.λπ.

Πράγματι έτσι γινόταν στην Ανατολική Γερμανία την εποχή της ενοποίησης όταν αποφασίστηκε να κλείσουν μονομιάς 32 ορυχεία. Αλλά τουλάχιστον εκεί είχαν το θάρρος να αφήσουν άθικτα κάποια από τα γιγαντιαία μηχανήματα και να τα μετατρέψουν σε ζωντανά μνημεία θύμησης μιας βιομηχανικής παράδοσης για την οποία οι Γερμανοί δεν ντρέπονται, όπως ο Μητσοτάκης.

Όμως, σε αντίθεση με το γερμανικό προηγούμενο, η περίπτωση της Πτολεμαΐδας εγείρει σοβαρά ερωτηματικά: Γιατί δεν προηγήθηκε διαβούλευση με την τοπική κοινωνία; Γιατί δεν έγινε ανοιχτός διαγωνισμός για την πώληση των εκσκαφέων, έστω και για σκραπ (μιλάμε για χιλιάδες τόνου χάλυβα); Γιατί δεν κοστολογήθηκε η αποσυναρμολόγησή τους; Πόσο κόστισε, αντιστοίχως, το σόου της ανατίναξης (προϋποθέτει εξειδικευμένη μελέτη στατικότητας και άλλα πολλά). Και, εν τέλει, με δεδομένο ότι ανάλογα μηχανήματα εξόρυξης έχουν διάρκεια ζωής αρκετών δεκαετιών, ας μας πουν υπεύθυνα: Οι εκσκαφείς ήταν ή δεν ήταν λειτουργικοί; Στο σημείο αυτό θα παραθέσω αυτούσια την εκτίμηση του ενεργειακού πραγματογνώμονα δόκτορα Χρήστου Κολοβού: «Στον συγκεκριμένο τύπο των 100% ηλεκτροκίνητων μηχανημάτων, η παλαιότητα καθόλου δεν σημαίνει πως είναι για πέταμα, πολύ περισσότερο για καταστροφή. Κατά τη συντήρηση γίνονται αντικαταστάσεις βασικών εξαρτημάτων (ερπύστριες, συρματόσχοινα, συστήματα περιφοράς) κι επειδή η αντικατάσταση με νέα μηχανήματα είναι πανάκριβη το μόνο που πρακτικά ενδιαφέρει είναι η κατάσταση της κύριας μεταλλικής δομής. Στα συγκεκριμένα μηχανήματα είχε γίνει εκτενής έλεγχος από ευρωπαϊκό οίκο πριν ενταχθούν στο ορυχείο Μαυροπηγής».

Και ο κ. Κολοβός καταλήγει: «Η ανατίναξη αφορούσε λειτουργικό εξοπλισμό σε λειτουργικό ορυχείο. Και αυτό είναι ασυγχώρητο».

Μάλιστα. Κι εγώ τώρα ποιον πρέπει να πιστέψω; Τον χρυσοκάνθαρο μάνατζερ Στάσση και τα golden boys που εμπνεύστηκαν το σόου της ανατίναξης ή τον Κολοβό που είχε ως αντικείμενο διατριβής του διδακτορικού του στο ΕΜΠ τη λειτουργία αυτών ακριβώς των εκσκαφέων και διετέλεσε διευθυντής Μεταλλευτικών Μελετών στο λιγνιτικό κέντρο δυτικής Μακεδονίας; Εσείς τι λέτε, κύριε εισαγγελέα;…

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: www.antinews.gr

Ηγέτες «τσέπης»

Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τσέπης»- μικρού βεληνεκούς δηλαδή, δεν μας έχουν συνηθίσει σε κινήσεις αντίστασης μπροστά στον Τραμπ

Μιχάλης Ψύλος, 

psilosm@naftemporiki.gr

Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα πληρώσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες 300 δισεκατομμύρια δολάρια για να αγοράζουν οι χώρες της ΕΕ στρατιωτικό εξοπλισμό.
Το αποκάλυψε με «υπερηφάνεια» ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μάρκ Ρούτε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο, προσπαθώντας με τον γνωστό ρόλο του «κόλακα» να κερδίσει την εύνοια του προέδρου Τραμπ.
«Τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη του ΝΑΤΟ έχουν παραγγείλει όπλα αξίας περίπου 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, για τα επόμενα χρόνια», είπε ο Ρούτε. Δεν παρέλειψε φυσικά να επαινέσει τον Αμερικανό πρόεδρο ως «τον ηγέτη του ελεύθερου κόσμου που αναλαμβάνει την ευθύνη για τον υπόλοιπο κόσμο πέρα ​​από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών». Ο Τραμπ εμφανώς κολακευμένος, ευχαρίστησε τον ΓΓ του ΝΑΤΟ, λέγοντας: «Ευχαριστώ, Μαρκ, πολύ ωραία».
Η «παράσταση» στο Οβάλ Γραφείο πραγματοποιήθηκε έχει την αξία της, καθώς πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 7 και 8 Ιουλίου, στην Αγκυρα.
Μια σύνοδο, στην οποία τα ευρωπαϊκά κράτη μέλη αναμένεται να συμφωνήσουν σε σημαντικά υψηλότερες αμυντικές δαπάνες.
 
Ρήξη ή υποταγή;
Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ ξεκινά πάντως, υπό το φως μιας σαφούς ρήξης μεταξύ των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων συμμάχων τους: Ο Τραμπ δεν είναι ευχαριστημένος από τη στάση των Ευρωπαίων στον πόλεμο στον Κόλπο. Εχει  ήδη επικρίνει τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιταλία επειδή δεν βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες, στον πόλεμο με το Ιράν. Ξεχνώντας φυσικά, ότι ο πόλεμος ήταν μια απόφαση που έλαβε μόνος του, χωρίς να ενημερώσει καν τους Ευρωπαίους.
Τώρα όμως ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να αποσπάσει και την προσοχή της κοινής γνώμης από τη σαφή ήττα που έχουν υποστεί οι Ηνωμένες Πολιτείες από το Ιράν. Και χρειάζεται τους Ευρωπαίους για να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, που σιγοκαίει.
Μένει να φανεί λοιπόν, αν η ρήξη αυτή θα κλιμακωθεί στον τομέα των αμυντικών δαπανών.  Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα σηκώσουν κεφάλι ή θα υποταχθούν ,αναγκάζοντας  τους… φορολογούμενούς τους να πληρώσουν τα 300 δις για την αγορά αμερικανικών όπλων. Για να τα στείλουν και στην Ουκρανία φυσικά, προκειμένου να συνεχίζεται ο πόλεμος;
Δυστυχώς, οι Ευρωπαίοι ηγέτες «τσέπης»- μικρού βεληνεκούς δηλαδή, δεν μας έχουν συνηθίσει σε κινήσεις αντίστασης μπροστά στον Τραμπ.
Το πιθανότερο είναι να κάνουν ότι τους ζητήσει ο Αμερικανός πρόεδρος για να αποτρέψουν τις γνωστές εκρήξεις του.

Το πραγματικό «δώρο» στην Τουρκία;
Ευρωπαίοι διπλωμάτες λένε μάλιστα ότι ο Τραμπ για να ικανοποιήσει τον οικοδεσπότη της συνόδου του ΝΑΤΟ, πρόεδρο Ερντογάν, θα δώσει στην Τουρκία βασικό ρόλο στον έλεγχο της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου, από ναυτικής άποψης. Ισως αυτό να είναι και το πραγματικό «δώρο» που μπορεί να δώσει άμεσα ο Τραμπ στον Ερντογάν, αντί να περιμένει την-όχι εύκολη- άδεια του Κογκρέσου για χορήγηση μαχητικών F-35 ή κινητήρων για τα τουρκικά αεροσκάφη KAAN.
Ένα τέτοιο «δώρο» του Τραμπ θα έδινε αέρα στα πανιά του νέο-Οθωμανικού δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» του Ερντογάν. Ηδη, η Ιταλία φαίνεται να συζητά τη συνεργασία με την Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο. Και η Αθήνα πρέπει να προετοιμαστεί καλά για να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο «δώρο» του Τραμπ στα επεκτατικά σχέδια της Αγκυρας…
--------------------------------------------------------------------------------------

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Θέμης Τζήμας "Ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια ολιγαρχών και ξένων"

«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας, οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας… Γι’  αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα, η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας. Μπορεί κάτι να «σπάσει» αυτόν τον κύκλο; Ο Θέμης Τζήμας σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση για τις αυταπάτες με τις οποίες μας τροφοδοτούν κάθε μέρα κυβέρνηση, κόμματα και μέσα ενημέρωσης.