Παναγίωτης Παύλος: Τι σηματοδοτεί η διπλή ήττα Τραμπ για τις ΗΠΑ αλλά και την γεωπολιτική σκακιέρα

Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και συνεργάτης - αρθρογράφος του hellasjournal.com  Παναγιώτης Παύλος σε μια άμεση αλλά βαθιά ανάλυση για την διπλή ήττα Τραμπ στις εκλογές των ΗΠΑ, τους συμβολισμούς αλλά και τις πολιτικές διεργασίες που απεγκλωβίζει, την ουσία της ψήφου στους Δημοκρατικούς, ως κατά βάση ψήφο διαμαρτυρίας στις πολιτικές Τραμπ σε οικονομία, μεσανατολικό αλλά και ποιότητα δημοκρατίας και θεσμών και την προσέγγιση νέων κοινωνικών στρωμάτων στις κάλπες. Σημειώνει ότι σε κάθε περίπτωση ο Τραμπ θα είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ για 2 ακόμη χρόνια με τις γνωστές υπερεξουσίες που διαθέτει ένας Πρόεδρος και το κρίσιμο άμεσο ερώτημα είναι αν θα αλλάξει στάση ιδίως στο πόλεμο με το Ιράν ή αν θα φουλάρει τις μηχανές σύγκρουσης εκ νέου όπως τον πιέζει το Ισμαήλ. Αίσθηση όμως προκαλούν όσα λέει ο κ. Παύλος για τις επιδράσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τα εθνικά μας θέματα, τονίζοντας πως το κρίσιμο δεν είναι τι κάνουν εχθροί και φίλοι της Ελλάδας, αλλά τι κάνει η κυβερνητική εξουσία και το πολιτικό μας σύστημα για τα εθνικά μας δίκαια, όταν είναι πασιφανές πως στις όποιες σημερινές και αυριανές προκλήσεις, πρέπει μόνοι μας να ανταπεξέλθουμε.

Επικές νίκες, δύσκολη συνέχεια

 

Για τον Λούλα και την Φοιτητική Λίστα στην Σερβία ο λόγος. Αξιοθαύμαστες οι εκλογικές επιδόσεις, αλλά τα προβλήματα καιροφυλακτούν.

Γιάννης Τριάντης

1) Βραζιλία: Η θεαματική ανατροπή στην διχασμένη αυτή χώρα οφείλεται κυρίως στην πρωτοφανή κινητοποίηση των ψηφοφόρων κατά τον δεύτερο γύρο. Όμως θα ήταν παράλειψη να μην σημειωθεί οτι παρά τα ασταθή δημοσιονομικά της χώρας, ο Λούλα δεν υπολείφθηκε του φρενιασμένου Μπολσονάρο σε διαγωνισμό παροχολογίας.
Η νίκη του Λούλα θορύβησε τις…αιώνιες αγορές με αποτέλεσμα να υπάρξει πτώση στο Χρηματιστήριο και κατάρρευση του νομίσματος(real) κατά 10% έναντι του δολλαρίου.
Αν στο ασταθές της οικονομικής πραγματικότητος συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη, τότε καθίσταται προφανές οτι ο Λούλα έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Και ίσως η λιγότερο δυσάρεστη θα είναι η αδυναμία του να υλοποιήσει τις περισσότερες από τις προεκλογικές εξαγγελίες…

Προβληματική εικόνα
Το News247 φιλοξένησε προσφάτως ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά τις εκλογές στην Βραζιλία. Τίτλος: «Η εντυπωσιακή επιστροφή του Λούλα και η δημοσιονομική αλήθεια».
Αντιγράφουμε:
«Ακόμη και πριν από την προεκλογική του εκστρατεία, τα δημόσια οικονομικά της Βραζιλίας είχαν αρχίσει να δείχνουν ασταθή. Κατά τη διάρκεια της τρίτης θητείας του Λούλα, η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2023, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά περισσότερο από 10 ποσοστιαίες μονάδες, ξεπερνώντας το 82% του ΑΕΠ, καθώς η κυβέρνηση επεδίωκε ταχύτερη ανάπτυξη μέσω αυξημένων δημόσιων δαπανών.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να διαμορφωθεί φέτος στο 8% του ΑΕΠ. Τα πραγματικά επιτόκια βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, αυξάνοντας το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους και διογκώνοντας το έλλειμμα. Κατά την άποψη πολλών επενδυτών, η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη.
Οι επενδυτές ομολόγων θορυβήθηκαν επίσης από μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία ο Λούλα και ο ακροδεξιός αντίπαλός του, Φλάβιο Μπολσονάρο, επιδόθηκαν σε έναν αγώνα υποσχέσεων παροχών προς τους ψηφοφόρους – από δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες τα Σαββατοκύριακα εκ μέρους του Λούλα, μέχρι αναστολή αποπληρωμής χρεών για τους καταναλωτές από πλευράς Μπολσονάρο».
Ένα βουνό, λοιπόν, μπροστά στον αδάμαστο ηγέτη της Βραζιλίας. Στα πλεονεκτήματά του καταχωρίζονται η εγγενής δυναμική της βραζιλιάνικης οικονομίας (προσοχή: η δυναμική αυτή δεν αποδίδει πάντοτε τα αναμενόμενα), η διεθνής ακτινοβολία του Λούλα, η εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του, η φυγή του Μπολσονάρο αλλά και η ήττα του Τράμπ.
Η πιθανότητα να πετύχει ο Λούλα στην διαχείριση των υπαρκτών δυσκολιών θα είναι βάλσαμο για τις προοδευτικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής η οποία κατά το μέγα μέρος της διαθέτει πλέον συντηρητικές κυβερνήσεις.

2)Το θαύμα της Σερβίας
Εδώ η λέξη πρωτοφανές αποκτά αδιαμφισβήτητη κυριολεξία. Το τραγικό γεγονός στο Νοβι Σαντ ήταν η θρυαλλίδα για να πάρουν φωτιά οι δρόμοι της χώρας, σε ένα ανεπανάληπτο σκηνικό αντιδράσεων και εκρήξεων μεγάλης διάρκειας.
Οι θαρραλέοι φοιτητές δεν περιόρισαν τα αιτήματά τους στην απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, αλλά επέκτειναν την καταιγιστική κριτική και εναντίωσή τους σχεδόν σε όλα τα πεδία της ασκούμενης πολιτικής.
Ούτε οι απειλές ούτε τα ΜΑΤ ούτε οι δηλώσεις του Βούτσιτς για ξένο δάκτυλο αναχαίτισαν την δυναμική των διαδηλώσεων, οι οποίες αποκτούσαν βαθμηδόν μεγάλη λαϊκή στήριξη και εξελίχθηκαν σε χιονοστιβάδα. Το αποτέλεσμα των εκλογών τους δικαίωσε.

Οι δυσκολίες
Η Φοιτητική Λίστα με την αρωγή διακεκριμένων πανεπιστημιακών και επιστημόνων παρουσίασε προεκλογικά ένα Πρόγραμμα πολλών σελίδων.
Εικάζεται οτι δεν ήταν το Πρόγραμμα αυτό που συνετέλεσε στον εκλογικό θρίαμβο, αλλά το ευήκοον ούς της σερβικής κοινωνίας προς κάτι εντελώς νέο και φρέσκο, και φυσικά η έντονη αρνητική διάθεση/τιμωρητική ψήφος εναντίον του Βούτσιτς.
Το «μετά» δεν προβλέπεται εύκολο. Η Λίστα δεν είναι συγκροτημένο κόμμα με όργανα, αρμοδιότητες και κατευθύνσεις. Επόμενο είναι να παραμένει ακόμη ασαφές πως θα συγκροτηθεί το επιτελείο, αν θα εκλεγεί-και πως- ο ηγέτης, ποιοι θα διοριστούν υπουργοί κλπ.
Πέραν αυτών, η νέα κυβέρνηση οφείλει να προωθήσει την ζητούμενη κάθαρση, να καταθέσει συγκεκριμένη οικονομική πρόταση για την χώρα και- ίσως το πιο σοβαρό-να καθορίσει των προσανατολισμό της στην διεθνή σκηνή.
Οι σοβαρές δεσμεύσεις της Λίστας και των «επωνύμων» που την υποστηρίζουν για αποτοξίνωση της κοινωνίας, για θεσμική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας, για την κραταίωση δημοκρατικών θεσμών κλπ, προϊδεάζουν για θετικό ξεκίνημα.
Φυσικά, απαιτείται να επιταχυνθούν οι αναγκαίες διαδικασίες για την συγκρότηση του ηγετικού επιτελείου και την αντιμετώπιση συναφών προβλημάτων και απαιτήσεων. Η αλκή και η εκλογική επιτυχία του εκπληκτικού κινήματος δεν αρκούν.
Η Λίστα λένε πολλοί ότι πιθανώς θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα στο μέλλον λόγω διαφορετικών τάσεων(ευρωπαϊστές, αριστεροί κ.α.) στους κόλπους της. Προβλήματα που ενδεχομένως να δημιουργήσουν αργότερα ρηγματώσεις και διασπάσεις.
Εν πάση περιπτώσει, το κυβερνάν απαιτεί Σχέδιο, ευελιξία, εμμονή στα υπεσχημένα και προπάντων την συναίσθηση ότι αν το ουτοπικό που έγινε πράξη, το μέγα θαύμα, εγκαταλείψει ή απαρνηθεί τα βασικά χαρακτηριστικά και τις δεσμεύσεις του, ενδέχεται να δημιουργήσει μια αποκαρδιωτική δυστοπία.

ΥΓ: Οι δυσκολίες των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ μετά την περιφανή εκλογική νίκη τους δεν εντοπίζονται τόσο και μόνο στην εφεξής αντιμετώπιση του πληγωμένου Τράμπ, αλλά στις εσωτερικές εξελίξεις του κόμματος.
Η υπαρκτή διαφοροποίηση των μετριοπαθών του «κέντρου» έναντι της ριζοσπαστικής τάσης ενδέχεται να εξελιχθεί σε πολεμική προσεχώς με απροσδιόριστες συνέπειες.
Πάντως, ο θρίαμβος στις ενδιάμεσες εκλογές θέτει τώρα στο περιθώριο τις διαφορές και προϊδεάζει για περαιτέρω θετική πορεία των Δημοκρατικών.

www.news247.gr

Η μεγάλη αρπαγή και η υποκρισία…

Του ΣΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Πιάστε τον Γιάννη Αγιάννη και σφάξτε τον!
Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας και οι παραφυάδες του, αρπάζουν όλοι μαζί τα σπίτια του κόσμου- τις α’ κατοικίες.
Και τσακώνονται για τον τρόπο που θα τις αρπάζουν.
Αυτός ο τρόπος είναι πιο «δίκαιος», λέει ο ένας. Αυτός ο τρόπος είναι τελείως «άδικος», λέει ο άλλος.
Και στο μεταξύ τα σπίτια πέφτουν στα σαγόνια των κορακιών, των πιράνχας και των σκορπιών, κατά κόσμον servisers.
Τους servicers, που είναι που, προστατεύουν τα κυρίαρχα κόμματα κι όχι τα σπίτια του κόσμου.
Η α’ κατοικία είναι πολύ απλό πράγμα! Ορίζεται πολύ εύκολα! Και, επίσης, είναι Συνταγματικό δικαίωμα. Που πρέπει να προστατεύεται κι όχι να διώκεται.
Ένα στοιχειωδώς ευνομούμενο κράτος και κάποια στοιχειωδώς ηθικά κόμματα, μπορούν να ξεχωρίσουν αμέσως τους κακοπληρωτές δανειολήπτες από τους κακοπληρωμένους δανειολήπτες. Από τους δυσπραγούντες.
Η δυσπραγία των οποίων μάλιστα οφείλεται στη διακυβέρνηση αυτών ακριβώς των κομμάτων.
Αυτά τα κόμματα, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και κάθε είδους Τσιπροειδές, μείωσαν το εισόδημα των δανειοληπτών με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις ή να βασανίζονται για να ανταποκριθούν.
Και τι κάνουν αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί;
Έχουν δημιουργήσει ένα πέλαγος νόμων, άρθρων και διατάξεων μέσα στο οποίο πνίγουν τους δανειολήπτες. Ένα πέλαγος λεπτομερειών και προϋποθέσεων, μια τεράστια σύγχυση μέσα στα οποία πνίγουν οικογένειες.
Και διαγωνίζονται ποιος τις πνίγει ηθικότερα!
Μέσα σε αυτό το πέλαγος πνίγουν το απλό του προβλήματος: Ποιος δεν πληρώνει ενώ μπορεί; – στο πυρ το εξώτερον. Ποιος δεν μπορεί να πληρώσει; (μάλιστα ενώ εμείς φταίμε γι’ αυτό) – να δούμε τι θα κάνουμε.
Έτσι, οι servicers θα έφευγαν απ’ τη χώρα! Δεν θα υπήρχε άλλο αίμα να πιουν. Επιπροσθέτως όλα τα αδικοχαμένα ακίνητα θα μπορούσαν να ανακτηθούν!
Όπως οι servicers απέκτησαν α’ κατοικίες για ένα κομμάτι ψωμί, έτσι το κράτος θα μπορούσε να τους αποζημιώσει με ένα κομμάτι ψίχουλο.
Επίσης, όσοι πολίτες απαλλάσσονταν από τον βραχνά των ανήθικων δόσεων, θα ήταν πιο χρήσιμοι στην πραγματική οικονομία.
Και το χειρότερο: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Τσιπροειδή και servicers έχουν ενισχύσει όλον εκείνο τον κοινωνικό βούρκο, όλον εκείνο τον όχλο που ευχαριστιέται «να ψοφάει η κατσίκα του γείτονα»!
Ανήθικα κόμματα που διαφθείρουν την ίδια την κοινωνία. Εις βάθος. Πολλά χρόνια τώρα…

Πηγή: www.militaire.gr

Οι ενδιάμεσες, η «πτώση» του Τράμπ και ένας... ψιλοτραμπιστής ονόματι Κυριάκος

Αν είχαμε στην Ελλάδα ενδιάμεσες εκλογές και ενωμένη αντιπολίτευση, ο «Μητσοτακισμός» θα ήταν μια άγνωστη λέξη
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Εσείς, εκεί στο Ellada, ενδιάμεσες εκλογές έχετε;», με ρώτησε ο Άλεξ, γιός μιας οικογενειακής φίλης, φοιτητής στο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Όχι, ούτε ενδιάμεσες εκλογές, ούτε προεδρική Δημοκρατία έχουμε, μόνο... Τράμπ – τρόπος του λέγειν – έχουμε, που ούτε Πρόεδρος, ούτε ακριβώς Τράμπ είναι, ένας ψιλοτραμπιστής πρωθυπουργός είναι, ονόματι Μητσοτάκης. Κι ούτε καν όπως ήταν ο Όρμπαν της Ουγγαρίας ή ο Βούσιτς της Σερβίας (σ. σ: και οι δυό έκπτωτοι, μετά συγχωρήσεως, είναι σήμερα), μόνο «ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης είναι», όπως λένε οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, αριστεροί ή δεξιοί, αντίπαλοί του ή... «σύμμαχοι». Ναι, τον Κυριάκο, το γιό του «συχωρεμένου» σήμερα – και εν ζωή ξεφωνημένου απ’ το πανελλήνιο – αποστάτη πατέρα του, Κώστα Μητσοτάκη... έχουμε! Εκόντες – άκοντες, να μας κάθεται στο σβέρκο για δεύτερη συνεχόμενη τετραετία τον έχουμε, ελέω της προαιώνια διαιρεμένης κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, κυρίως, αλλά και του πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου λαού μας
Ωστόσο, αν είχαμε «ενδιάμεσες», η κωδωνοκρουσία θανάτου του Μητσοτακισμού θα ηχούσε πιθανότατα πριν ενάμισι χρόνο, με τον τρόπο που ήχησε την περασμένη Τετάρτη η κωδωνοκρουσία θανάτου του Τραμπισμού στις ΗΠΑ και στα δυτικά πέριξ. Τι διάβολο, υποθέτω ότι η προαιώνια διαιρεμένη και νυν πολυδιασπασμένη κεντροαριστερή αντιπολίτευση θα ένωνε τις δυνάμεις της εντός κι εκτός Κογκρέσου – συγνώμη, εντός κι εκτός Βουλής, ήθελα να πω – προκειμένου το εκλογικό σώμα να ψηφίσει αποφασιστικά υπέρ του περιορισμού της εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως έκανε το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ, ψηφίζοντας  αποφασιστικά τον περιορισμό τη εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Ντόναλντ Τράμπ. Τώρα, καθώς οι Αμερικανοί ψηφοφόροι απορρίπτουν την ατζέντα του Τράμπ, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν την πλειοψηφία και τον έλεγχο της Γερουσίας. Έτσι, θα μπορούν να ερευνούν και να ελέγχουν τον πρόεδρο και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, να εφιστούν την προσοχή του κοινού στα δικά τους θέματα ημερήσιας διάταξης, να διεκδικούν τα συνταγματικά προνόμια του Κογκρέσου και να εμποδίζουν τους διορισμούς των Ρεπουμπλικανών δικαστών, κλπ., κλπ.
Εντάξει, έχετε δίκιο να το σκέφτεστε, έχω ξεφύγει, συγκρίνω δυό απολύτως διαφορετικά μεγέθη. Δυό μεγέθη ασύγκριτα, με χαώδεις διαφορές όσον αφορά τις ασκούμενες εξουσιαστικές δυνάμεις και δυναμικές κυρίως, αλλά και τα ποιοτικά μεγέθη... αλλοπροσσαλοτήτων που συνδέουν τους χαρακτήρες των συγκρινόμενων εξουσιαστών. Είπαμε εξ αρχής, ωστόσο, απ’ τη μια ο Τράμπ και ο Τραμπισμός αυτοπροσώπως κι απ’ την άλλη ένας Ευρωπαίος... ψιλοτραμπιστής, ονόματι Μητσοτάκης. Και, το δυστύχημα είναι ότι εμείς, εδώ στο... Ellada, ενδιάμεσες εκλογές δεν έχουμε. Έτσι, ενώ ο πρώτος θα εισέλθει στο 2027 σε ένα εχθρικό Κογκρέσο, με αισθητά μειωμένη  εξουσιαστική δύναμη, μια κατακόρυφη πτώση του ποσοστού αποδοχής του και ένα τετελεσμένο όριο θητείας, ο δεύτερος θα εισέλθει στο ίδιο έτος σχεδιάζοντας – με αρκετές, θαρρώ, πιθανότητες επιτυχίας – την... τρίτη κυβερνητική του θητεία.
 *****************************
 Κλείνω αυτό το απρόβλεπτα συγκριτικό – όπως, εν τέλει, προέκυψε – σημείωμα, με δυό παραγράφους του εξαιρετικού αρθρογράφου του Guardian Αντίτια Τσακραμπόρτι, ο οποίος εξηγεί πώς οι απλοί Αμερικανοί εργαζόμενοι οδήγησαν στον θρίαμβο των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές...
Πάμε απ’ την αρχή: Εκείνο το ξημέρωμα (σ.σ. μετά την δεύτερη εκλογή Τραμπ), το να είσαι ζωντανός ήταν ευδαιμονία, αλλά το να είσαι δισεκατομμυριούχος ήταν αληθινός παράδεισος. Γιατί, στο πρόσωπο του Τραμπ, οι μεγιστάνες της τεχνολογίας έβλεπαν έναν πολιτικό που μπορούσε να κάνει μαγικά κόλπα, σφυρηλατώντας μια αιώνια συμμαχία ανάμεσα στους ίδιους και την εργατική τάξη της Αμερικής...
»Αυτός ήταν ο πυρήνας του Τραμπισμού, το κόλπο που άφηνε άναυδους τους δεξιούς όλου του κόσμου: πώς μπορούσε να ενώσει τους εργαζόμενους με τον κατώτατο μισθό με το 1% της οικονομικής ελίτ, τους Λατίνους και τους μαύρους ψηφοφόρους με εκείνους που φλέρταραν με τον ρατσισμό, τους πολέμιους τον Έπσταϊν με τους  ομοίους του Έπσταϊν (ποιος μπορεί να ξεχάσει το email του Έλον Μασκ στον Τζέφρι: «Ποια μέρα/νύχτα θα γίνει το πιο ξέφρενο πάρτι στο νησί σου;»). Και το έκανε, όπως οι παλιοί  αλχημιστές, μετατρέποντας τον ταξικό ανταγωνισμό σε πολιτισμικό πόλεμο... «Ξεχάστε την αύξηση μισθών - έχετε ακουστά για τους Αϊτινούς που τρώνε σκύλους;» (......)
»Οι ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης της Σίλικον Βάλεϊ, της Γουόλ Στριτ και της ανατολικής ακτής είδαν τον Τραμπισμό όχι ως πολιτική στρατηγική, αλλά ως μια στροφή στο σύνολο του πολιτικού πολιτισμού: μια μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα δεξιά. Έκαναν λάθος. Το βράδυ της Τρίτης σήμανε την ολοκληρωτική απόρριψη του προέδρου. Πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, υπερπλούσιοι χορηγοί όπως ο Μασκ πόνταραν δισεκατομμύρια στους πληρεξουσίους του Τραμπ, αλλά η εργατική και η μεσαία τάξη δεν το δέχτηκαν. Ο σχετικά νέος συνασπισμός δυνάμεων που οδήγησε τον ‘πορτοκαλί άνδρα’ στον Λευκό Οίκο διαλύθηκε από την παραδοσιακή πάλη των τάξεων».

restaro.blogspot.com

Σταύρος Λυγερός "Το σταυροδρόμι του Τραμπ στον Κόλπο και το σωσίβιο Βανς"

Ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;

Πώς θα βγάλουμε εύκολα φράγκα; Θα εκμεταλλευτούμε την ανημποριά και την απόγνωση που όμοιά της δεν υπάρχει- να σώσουν τα παιδιά τους- με την ευαισθησία όσων έχουν ακόμα λίγο αίμα και θέλουν να βοηθήσουν. Ανίκητος συνδυασμός, φοβερή κέντα!

Οδυσσέας Ιωάννου

Αν βάλεις δίπλα δίπλα τις ειδήσεις για την απόπειρα ξεσπιτώματος της 92χρονης ανάπηρης γυναίκας στην Θεσσαλονίκη και της κομπίνας του ζεύγους που δεν έδωσε ποτέ τα χρήματα για τις θεραπείες που χρειάζονταν τα βαριά άρρωστα παιδιά, σού βγαίνει αυθόρμητα ένα παχύ «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;».
Δεν είναι εκείνο που ακούμε από μικρά παιδιά σχεδόν από όλους τους μεγαλύτερους «πώς έχει γίνει πια ο κόσμος!» είναι κάτι βαθύτερο.
Οι ψύχραιμοι θα πουν πως δεν είναι ιδιαίτερα πολιτική αυτή η αντίδραση και ίσως να την χαρακτηρίσουν και λιγάκι λαϊκίστικη, γιατί παραφυάδα του λαϊκισμού είναι και το να γενικεύσεις ένα μεμονωμένο παράδειγμα και να υποστηρίζεις πως είναι ο κανόνας.
Στην περίπτωση της ΜΚΟ σίγουρα δεν είναι ο κανόνας. Στην περίπτωση της γιαγιάς όμως είναι εντελώς ο κανόνας, δεδομένου πως νομικά ήταν εφικτό να γίνει. Ήταν εντελώς νόμιμο, άρα σίγουρα αφορά και πάρα πολλούς άλλους. (Αν και στην προκειμένη περίπτωση, ακόμα και ο ένας είναι αρκετός).
Η αντίδραση σε όσους πολιτικούς έχουν επιτρέψει να είναι νόμιμο είναι ακριβώς η ίδια: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»
Οι τελείως χαλασμένοι, όσοι έχουν μόνο πέτσα και κόκκαλα, δεν είναι κάτι που παλεύεται, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Τους ακούω -και δεν νομίζω πως πέφτω πολύ έξω- να στήνουν την μηχανή τους. «Πώς θα βγάλουμε εύκολα φράγκα; Θα εκμεταλλευτούμε την ανημπόρια και την απόγνωση που όμοιά της δεν υπάρχει- να σώσουν τα παιδιά τους- με την ευαισθησία όσων έχουν ακόμα λίγο αίμα και θέλουν να βοηθήσουν. Ανίκητος συνδυασμός, φοβερή κέντα!»
Στην άλλη περίπτωση όμως, το «μεμονωμένο περιστατικό» είναι κεντρική πολιτική επιλογή. Νομίζω πως πάλι τους ακούω να νομοθετούν, προσπαθώντας να χώσουν τελευταία στιγμή αστερίσκους και παραθυράκια σε πρακτικές που ξύνουν τον πάτο του ανθρώπινου πολιτισμού. Από ατόφια ιδεολογία προφανώς. Αποκλείω την οικονομική συναλλαγή και τον προσωπικό πλουτισμό και όποιος έχει στοιχεία για το αντίθετο να τα καταθέσει στον εισαγγελέα.
Η πλειονότητα, η μεγάλη πλειονότητα, δεν είναι σαν το ζεύγος. Δεν μας έχω μετρήσει αλλά είμαι σίγουρος πως δεν είναι. Για κάθε τέτοια περίπτωση υπάρχουν πολλές άλλες που δεν δημοσιοποιούνται, δεν τις μαθαίνουμε αλλά λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα. Σε μικρά και σε μεγάλα. Αλληλεγγύη, νοιάξιμο, ουσιαστική βοήθεια και παρηγοριά. Αλλά δυστυχώς έχουμε ξεμάθει να παίρνουμε κουράγιο από το καλό, μας τσαλαπατάει την ψυχολογία το κακό.
Στην μηχανή του χρόνου, πηγαίνουμε πίσω, βρίσκουμε τον Σαίξπηρ και τον Σοφοκλή, που έπιασαν τις δύο απάτητες κορυφές στην παγκόσμια δραματουργία, με όλον τον σπαραγμό της ανθρώπινης περιπέτειας, τον Άμλετ και την Αντιγόνη, και τους ζητάμε να γράψουν κάτι για αυτές τις δύο ειδήσεις.
Νομίζω πως και οι δύο, βλέποντας την τόσο μεγάλη «αστοχία υλικού» του ανθρώπου μέσα στα χρόνια,  θα απαντούσαν: «ε, αι στο διάλο πια, τι έχετε πάθει;»

www.news247.gr

Ο Κυριάκος, το 25% και το πολιτικό… AIDS

Δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση

του Γιώργου Χαρβαλιά 

Ο Kυριάκος πάσχει από πολιτικό… ΑΙDS, μου έλεγε τις προάλλες ιστορικό στέλεχος της παράταξης με μεγάλη εμπειρία στις εσωκομματικές ζυμώσεις. Προς στιγμήν μπερδεύτηκα. «Τι εννοείτε; Οτι σε λίγο δεν θα τον πλησιάζουν ούτε οι δικοί του;» είπα. «Οχι» αποκρίθηκε.
«Οι πραιτοριανοί εκεί θα είναι για κάποιο καιρό. Αλλωστε, αυτοί ειδικεύονται στην τελευταία μαχαιριά, τη θανατηφόρο. Εγώ αναφέρομαι στην καθαρά ιατρική έννοια του όρου και την παραβολική αναγωγή της. Την αναλογία στην πολιτική, δηλαδή, όταν μιλάμε για τη δημόσια εικόνα ενός προσώπου.
Οπως γνωρίζεις, το AIDS, που ευτυχώς στις μέρες μας θεραπεύεται πλήρως, γκρεμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ενα απλό κρυωματάκι, που άλλοτε θα το περνούσες στο πόδι, μπορεί να σε στείλει στην Εντατική. Ετσι και στην πολιτική, αγαπητέ μου. Οταν βρίσκεσαι σε πολιτική ανοσοκαταστολή, μία γρατσουνιά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε γάγγραινα, σε σηψαιμία. Αυτό έχει πάθει ο Κυριάκος, που μέχρι σήμερα βγήκε αλώβητος από πολλές επικίνδυνες καταστάσεις. Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι το προσδόκιμο της πολιτικής του ζωής είναι απρόβλεπτο. Γι’ αυτό πιθανότατα, λίγο πριν από τις εκλογές ή αμέσως μετά, θα αποσυρθεί οικειοθελώς».
Ομολογώ ότι βρήκα την παραβολή περί ανοσοκαταστολής εύστοχη. Διαφώνησα, όμως, ως προς την τελευταία πρόβλεψη. Ο Μητσοτάκης δεν έχει καμία πρόθεση να αποχωρήσει «οικειοθελώς». Ούτε που του περνάει από το μυαλό. Ακριβώς επειδή, όπως ο Μακρόν, δεν έχει καμία επίγνωση της κατάστασης. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση.
Τούτων δοθέντων προκαλεί μεγάλη εντύπωση η πρόσφατη αναφορά από τον ίδιο στον εκλογικό πήχη του 25% ως καταλύτη γεγονότων, πιθανότατα και αποφάσεων. Βεβαίως, η αναφορά ήταν αμφίσημη. Δεν είπε ο άνθρωπος ότι θα παραιτηθεί, αυτό έλειπε. Ομως, κάτω από το όριο εκλογικής επίδοσης, η αρνητική κριτική, ανεπίτρεπτη μέχρι σήμερα για έναν ηγέτη τέτοιου διαμετρήματος, καθίσταται «εύλογη», αν και όχι απαραίτητα καλοδεχούμενη.
Παραλίγο να μέναμε με την απορία, αλλά την κρίσιμη διευκρίνιση έδωσε η πρωθυπουργική αδελφή, που σε δική της συνέντευξη, προ ημερών, είπε ότι αν η Νέα Δημοκρατία στις επερχόμενες εκλογές πέσει κάτω από 25%, ο Κυριάκος θα παραιτηθεί. Προσοχή, για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις. Η Ντόρα δεν έχει καμία πρόθεση να υπονομεύσει τον Κυριάκο αμφισβητώντας την κυριαρχία του στον δρόμο προς μια κρίσιμη αναμέτρηση που μοιάζει με αγώνα επιβίωσης για ολόκληρη τη φαμίλια. Ακριβώς γιατί στη φαμίλια τα μέλη μπορεί να έχουν διαφορετικές ατζέντες, ως προς τα θέματα βιοπορισμού, αλλά μπροστά στην προοπτική νομής της εξουσίας ενώνονται σαν μια γροθιά. Και βγαίνουν μπροστά ακόμη κι αν φάνε τη σφαίρα.
Η Ντόρα, λοιπόν, δεν υπονομεύει τον Κυριάκο. Νιαουρίζει στα κανάλια και παζαρεύει ενδοοικογενειακά, εκ του ασφαλούς, για τον εαυτό της, κυρίως όμως για το «μη απολύτου αρτιότητος», όπως θα έλεγε ο μεγάλος Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, πρωτότοκο τέκνο της. Το 25% συνεπώς δεν το ξεφούρνισε για να δυσκολέψει τον αδελφό της, αλλά για να θέσει ένα όριο συναγερμού σε όλους που σιτίζονται αδρά από τα «γαλάζια» ταμεία (που γεμίζουν με χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου), αλλά και στους αθεράπευτα αφελείς που πιστεύουν ότι αν πέσει ο Κυριάκος θα αφανιστεί όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολάκερος ο πλανήτης!
Δεύτερες εκλογές
Εχω ξαναγράψει ότι ο επιτελικός σχεδιασμός του Μεγάρου Μαξίμου επικεντρώνεται στις δεύτερες εκλογές. Τις «επαναληπτικές», στις οποίες οδηγούμαστε νομοτελειακά, εκτός κι αν στις πρώτες η Νέα Δημοκρατία υποστεί εκλογική καθίζηση τεκτονικών προδιαγραφών. Πέσει, δηλαδή, κάτω από το ψυχολογικό αλλά και ουσιαστικό όριο του 25%, που, ως γνωστόν, ενεργοποιεί το εκλογικό bonus για το πρώτο κόμμα με άμεσο «δώρο» 20 εδρών κι από κει και πέρα μία έδρα για κάθε μισή μονάδα.
Κάποιοι, λοιπόν, έχουν πείσει τη φαμίλια ότι ο Κυριάκος έχει στο τσεπάκι του το 25%. Σεισμός, λιμός, καταποντισμός, Σαμαράς μαινόμενος να προκύψει, η σημερινή μεταλλαγμένη Ν.Δ. δεν πέφτει πιο κάτω. Εχει το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος βάση «μπετόν-αρμέ». Κύριος οίδε πώς και γιατί. αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου αυτό πιστεύουν. Τους το είπε ο Γκρίνμπεργκ, τους το έβγαλε ο καημένος ο Λιβάνιος με το μπακαλοτέφτερο, ο εξωγήινος του Υμηττού, θα σας γελάσω. Αλλά κοιμούνται ήσυχοι και ξυπνούν με το μυαλό στον επαναληπτικό γύρο, όπου θα ρίξουν τα σκληρά διλήμματα (έρχεται ο Τσίπρας, έρχεται ο Πούτιν, κλείνουν οι τράπεζες κ.λπ.), ελπίζοντας να επαναπατρίσουν ψηφοφόρους.
Ολα καλά στον συλλογισμό, αλλά προσωπικά αυτό το σιγουράκι του 25% εγώ δεν το βλέπω. Βάση μπετόν-αρμέ όχι του 25% αλλά του 40% είχε και ο Βούτσιτς, όταν όμως η προσέλευση στην κάλπη αυξήθηκε κατά 15 ποσοστιαίες μονάδες, έχασε πανηγυρικά. Αν αυτό συμβεί -που θα συμβεί- στις ερχόμενες «πρώτες» εκλογές, όταν θα σπεύσουν να ψηφίσουν όλοι όσοι θέλουν να… ξεκαπνίσουν μαυρίζοντας το σημερινό καθεστώς, μαύρο φίδι που τον έφαγε τον Κυριάκο. Οποιαδήποτε αύξηση της συμμετοχής θα είναι σε συντριπτικό ποσοστό «τιμωρητικού χαρακτήρα» κι αυτό το ομολογούν σήμερα όλοι οι δημοσκόποι. Αν η προσέλευση αυξηθεί κατά δέκα έστω μονάδες και ο Σαμαράς γράψει μια αξιοπρεπή επίδοση, όπως όλα δείχνουν, η Νέα Δημοκρατία δεν θα γράψει μπροστά «2» στην εκλογική της επίδοση. Με απλή αριθμητική δεν βγαίνουν τα νούμερα.
Αν, λοιπόν, το βράδυ των εκλογών δείτε πολύ αυξημένη συμμετοχή, Σαμαρά και Βελόπουλο πάνω από 7%, αλλά τον Κυριάκο να κρατά το οχυρό του… 25%, να ξέρετε ότι άλλο θα έχει συμβεί. Ενα θαύμα, ας πούμε, ισάξιο και εφάμιλλο με αυτά του Μωυσή στην Παλαιά Διαθήκη.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιώργος Χαρβαλιάς, Συγγραφέας του βιβλίου  «Γιαβόλ! Αίμα, Λήθη και Υποτέλεια»

Πηγή: www.dimokratia.gr

Δεν έβαλε η Κοβέσι την Ελλάδα στο στόχαστρο της ΕΕ, αλλά τα σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Η Λάουρα Κοβέσι ολοκλήρωσε τη θητεία της στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα μας πήρε συγχωροχάρτι…

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Παρατηρώ ότι υπάρχει, από διάφορες πλευρές, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών στελεχών, ένα κλίμα ενθουσιασμού για το γεγονός ότι η Λάουρα Κοβέσι ολοκλήρωσε τη θητεία της ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Ο ενθουσιασμός αυτός στηρίζεται σε ένα αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο η κυρία Κοβέσι καταχράστηκε το αξίωμά της, είχε δική της ατζέντα και στοχοποίησε άδικα τη χώρα μας αναδεικνύοντας σκάνδαλα, που, βάσει των αφηγητών, δεν υπήρχαν, και με αυτόν τον τρόπο τροφοδότησε μια σκανδαλολογία που μόνο σκοπό είχε να πλήξει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τώρα που η κυρία Κοβέσι δεν είναι πια η Ευρωπαία Εισαγγελέας, συνεχίζει το «πανηγυρικό» αφήγημα, θα σταματήσει ο «διωγμός» της κυβέρνησης και θα επανέλθει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην «κανονικότητα», δηλαδή δεν θα ενοχλεί την ελληνική κυβέρνηση.

Βεβαίως υπάρχουν μερικά κρίσιμα στοιχεία που το αφήγημα αυτό δεν περιλαμβάνει. Η κυρία Κοβέσι δεν καθαιρέθηκε από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Δεν την έδιωξαν. Δεν την θεώρησαν ανεπαρκή. Ολοκλήρωσε, «ευδοκίμως» όπως θα λέγαμε παλιά, τη θητεία της, όπως ακριβώς προβλεπόταν.

Ούτε, με εξαίρεση την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει ένα γενικό κύμα διαμαρτυρίας στην Ευρώπη κατά του θεσμού.

Στην πραγματικότητα, η Λάουρα Κοβέσι έκανε τη δουλειά της, που ήταν ακριβώς να είναι δραστήρια και σε συντονισμό με τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς κάθε χώρας να δώσει τη μάχη ενάντια στη διασπάθιση των ευρωπαϊκών πόρων και τις διασυνοριακές απάτες με τον ΦΠΑ. Για την ακρίβεια να διαλευκάνει υποθέσεις, να φτιάξει δικογραφίες και στη συνέχεια να αναλάβουν τα αρμόδια δικαστικά όργανα να κρίνουν ποιοι πρέπει να παραπεμφθούν και περαιτέρω ποιοι πρέπει να καταδικαστούν και ποιοι είναι αθώοι.

Το γεγονός ότι σε αυτό το πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έφερε στο προσκήνιο και ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες υπουργών και πολιτικών, συνέβη ακριβώς επειδή έκανε τη δουλειά της. Γιατί υπήρχαν σαφείς ενδείξεις. Ότι η Νέα Δημοκρατία αντιμετώπισε την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία ως διαρκές απαλλακτικό βούλευμα και εξασφάλισε ότι κάποιοι υπουργοί δεν θα βρεθούν τελικά αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, αυτό αφορά το πώς η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τη νομιμότητα και την ακεραιότητα, όχι το εάν υπήρχαν ποινικές ευθύνες υπουργών.

Επομένως, το εάν υπήρξαν ή όχι σκάνδαλα δεν είναι κάτι που θα το αποφασίσει η κυβέρνηση. Και αυτό γιατί πολύ απλά τα σκάνδαλα υπήρξαν και δεν τα «κατασκεύασε» η κυρία Κοβέσι.

Γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι υπήρξε σοβαρό πρόβλημα με τις συμβάσεις για το σιδηροδρομικό δίκτυο και ξέρουμε πολύ καλά ότι εάν είχαν ολοκληρωθεί τα σχετικά έργα δεν θα είχε γίνει η τραγωδία των Τεμπών. Αυτό είναι ένα πραγματικό σκάνδαλο, με τραγικές επιπτώσεις, και έχει σημασία να διερευνηθεί και να αποδοθούν ευθύνες.

Ξέρουμε επίσης πολύ καλά ότι υπήρξε σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ότι υπήρξε εκτεταμένη διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων, καθώς ένας κομματικός μηχανισμός χρησιμοποιούσε πόρους για να διαμορφώσει ευνοϊκότερο πολιτικό συσχετισμό για τη Νέα Δημοκρατία.

Ξέρουμε ακόμη ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα με αρκετές από τις συμβάσεις του Ταμείου Ανάκαμψης, είτε αυτό αφορούσε «στημένους διαγωνισμούς», είτε υπέρμετρες αμοιβές των διαφόρων εταιρειών συμβούλων και ότι για αυτόν τον λόγο αυτές οι υποθέσεις ερευνώνται. Ξέρουμε ότι υπάρχουν προβλήματα με άλλους διαγωνισμούς και προμήθειες.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασχολήθηκε και ασχολείται με τέτοιες υποθέσεις, ακριβώς γιατί υπάρχει ζήτημα διασπάθισης πόρων, κακοδιαχείριση, και διαφθοράς. Όχι επειδή έχει κάποιο γινάτι με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί υπάρχουν πραγματικά σκάνδαλα. Και όσο υπάρχουν θα συνεχίσει να τα ψάχνει, ακόμη και εάν αυτό δεν αρέσει σε όσους θεωρούν κανονικότητα τη κατασπατάληση πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα.

Άλλωστε, το τι συμβαίνει με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το πώς θα κάνουν τη δουλειά τους ευτυχώς δεν το καθορίζουν τα non papers μιας κυβέρνησης που πιάστηκε υπερβολικά πολλές φορές «με τη γίδα στην πλάτη». Το καθορίζουν η ευρωπαϊκή νομοθεσία και οι αρχές του κράτους δικαίου. Αυτές που η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί εύκολα να προσπερνά.

Πηγή: www.in.gr

Στάθης Σταυρόπουλος:Όλη η χώρα μια σουρεαλιστική παιδική χαρά της παρακμής και εθνικής αυτό-υπονόμευσης

Ο σκιτσογράφος - αρθρογράφος και συγγραφέας, ΣΤΑΘΗΣ  Σταυρόπουλος, σε μια επισκόπηση πάνω στη εσωτερική και διεθνή επικαιρότητα, με έμφαση στις σουρεαλιστικές καταστάσεις της διαφθοράς, σήψης και παρακμής που έρχεται στην δημοσιότητα, τονίζοντας πως προφανώς αυτά δεν είναι τα "μεγάλα ψάρια" αλλά το θέαμα της επικοινωνιακής ανάγκης για να μην πάει η συζήτηση σε βάθος για την πραγματική αφαίμαξη της χώρας από μονοπώλια και καρτέλ ολιγαρχών, όπως στο χώρο της ενέργειας.  Ο Στάθης, μιλάει για τις δραματικές εξελίξεις  στην Ευρώπη, τις αντιδράσεις των κοινωνιών, την άνοδο της ακροδεξιάς που μόνο αντισυστημική δεν είναι,  αλλά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος του βαθέως κράτους όπως λέει, αλλά και για την  μεγάλη κρίση των κομμάτων της παγκοσμιοποίησης που ανεξαρτήτως ταμπέλας, υπηρετούν το ίδιο στρατόπεδο ενός ολοκληρωτικού ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Ο Στάθης μιλάει με οξύτητα για την τροπή που παίρνουν τα εθνικά θέματα, σημειώνοντας πως οι προφάσεις πίσω από μια γαλλική εταιρεία για το καλώδιο ανατολικά της Κάσου, δεν μπορούν να καλύψουν την φοβικότητα στο να προβάλλουμε αποτρεπτική ισχύ στο πεδίο, την ώρα που είναι προφανές πως βρισκόμαστε σε οριακές καταστάσεις. 

Καθολικές ρηγματώσεις στις πολιτικές ιδεολογίες έχει προκαλέσει η επικράτηση της οικονομίας επί της πολιτικής και της τεχνοκρατίας έναντι της φιλοσοφίας;

Οφείλουμε να επαναφέρουμε τον Άνθρωπο στο προσκήνιο…

του Γιώργου Κ. Στράτου

Τα μεγαλύτερα δεινά από τα οποία υποφέρει η ανθρωπότητα στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, οφείλονται κατά την άποψή μας σε δύο πραγματικότητες. Η πρώτη αφορά την επικράτηση της οικονομίας επί της πολιτικής. Η δεύτερη, άρρηκτα συνδεδεμένη με την πρώτη, την επικράτηση της τεχνοκρατίας έναντι της φιλοσοφίας.

Αμφότερες οδηγούν στην από-ανθρωποποίηση των κοινωνιών μας, καθώς ο πολίτης, τα δικαιώματα και η ευημερία του, περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην επίτευξη οικονομικών στόχων και στον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των κερδών.

Οι μεγιστάνες του πλούτου, επιβάλλουν με κάθε τρόπο τη θέλησή τους στους πολιτικούς οι οποίοι για διάφορους λόγους, αδυνατούν να αρθρώσουν ουσιαστική αντίσταση.

Για να σερβιριστεί πιο ευπρόσωπα αυτό το «σαρκοβόρο» έργο εις βάρος των κοινωνιών, ενδύεται τον τεχνοκρατικό μανδύα μίας «επιστημοσύνης» η οποία ενώ είναι πλήρως απαλλαγμένη από κάθε έννοια ηθικής, καμώνεται ότι αποτελεί και την αναμφισβήτητη προάσπιση των συμφερόντων μας !

Το ουσιωδέστερο χαρακτηριστικό του τρόπου που εκδηλώνονται οι πραγματικότητες αυτές, είναι η παντελής αδυναμία τους να συνθέσουν διαφορετικές ιδέες. Δηλαδή στερούνται του βασικού προαπαιτούμενου για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία μίας Δημοκρατικής Πολιτείας.

 Αυτή η αδυναμία, έχει καταλάβει σχεδόν ολοκληρωτικά το φάσμα των πολιτικών ιδεολογιών. Γι’ αυτό και στα μάτια μας, μοιάζουν και εν πολλοίς δυστυχώς είναι (!) όλα τα προγράμματα και όλοι οι επίδοξοι κυβερνώντες ίδιοι!

Η … «αποσύνθεση» αυτή, εμφανίστηκε κατά συμβολικά οξύμωρο τρόπο, μαζί με την παγκοσμιοποίηση και τις νέες τεχνολογίες. Εκεί λοιπόν που οι διαπρύσιοι κήρυκες της απελευθέρωσης των αγορών, της ανεξέλεγκτης κερδοφορίας, της συσσώρευσης τεράστιου πλούτου στα χέρια ελάχιστων, επέμεναν ότι η ζωή στον πλανήτη μέσω των πρακτικών αυτών και με την τεχνολογική βοήθεια που τους παρείχε η ιλιγγιώδης εξέλιξη της επιστήμης, θα γινόταν κάτι σαν επίγειος παράδεισος, μία τεράστια «ρηγμάτωση» κυριαρχεί.

Ξεκίνησε από την Αριστερά. Βρέθηκε παντελώς απροετοίμαστη να αντι-ληφθεί πως επηρεάζουν την κοσμοθεωρία της τα παραπάνω νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου και πλήρως αδύναμη να παράξει πολιτική που να αντιστοιχεί στο παρόν και να την παρουσιάσει πειστικά ακόμα και στα παραδοσιακά ακροατήριά της. Αποσυντίθεται με τρόπο ανυπόληπτο, μέσα σ’ ένα περιβάλλον που δεν ταιριάζει αλλά και δεν τιμά τη μεγάλη συμβολή της στην πρόοδο, των ευρωπαϊκών τουλάχιστον κρατών.

Η Δεξιά, αφελώς αλλά και κουτοπόνηρα, χάζευε επιχαίροντας την αποδυνάμωση της αντιπάλου. Δεν φανταζόταν ότι την περίμεναν τα ίδια και χειρότερα! Γιατί τα νέα «φρούτα» ούτε έχουν ανάγκη ούτε πολυγουστάρουν τον κορμό των πεποιθήσεων της. Οι αγορές δεν καταλαβαίνουν ούτε από έθνη ούτε από θρησκείες ούτε από ταυτότητες ούτε από κανονικότητες! Η δουλειά τους να γίνεται και ο παράς να ρέει. Και έτσι ξημέρωσε … αΔέξια στο νέο κόσμο καθώς δεν ξέρει και αυτή κατά που να κάνει.

Αμφότερες θα πορεύονται ως αναλώσιμα υποχείρια των εντολέων τους, αν δεν επανέλθουν στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του πολιτισμού.

Για αρχή, ας θυμηθούν και ας συνειδητοποιήσουν το βαθύτατα Ρεαλιστικό που είπε ο Γάλλος ιδρυτής του Σουρεαλισμού, Αντρέ Μπρετόν: «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση». Για να το υπηρετήσουν ας αντιληφθούν επιτέλους ότι γι’ αυτό απαιτείται φιλοσοφία, ηθική και αντίσταση.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Γιώργος Κ. Στράτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 και μεγάλωσε στην Καισαριανή. Είναι Βλάχικης, εκ πατρός, και Μικρασιατικής, εκ μητρός, καταγωγής. Εργάστηκε ως Δημοσιογράφος στις εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ & ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στο ΜΕΓΚΑ και το ραδιοφωνικό σταθμό ΚΑΝΑΛΙ 15, στην περίοδο 1983-1990. Δικηγόρησε επί 30 χρόνια στη Ρόδο και την Αθήνα. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, έχοντας διατελέσει: Αντιπρόεδρος και μέλος του δ.σ. της ΕΠΟ, πρόεδρος της ΣΟΥΠΕΡΛΙΓΚΑ, Αντιπρόεδρος του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ και της ΞΑΝΘΗΣ. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ από της εκδόσεώς της και στην ιστοσελίδα HELLAS JOURNAL.

Πηγή: hellasjournal.com

Αισιόδοξες εξελίξεις στην αμερικανική Αριστερά

του Μανώλη Δουβίτσα

Η πόλωση που κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ, με επίκεντρο την εμφάνιση των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, και η διαφαινόμενη ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές εστιάζει εκ των πραγμάτων το ενδιαφέρον ειδικά της Αριστεράς στις διεργασίες που συντελούνται εντός του Δημοκρατικού Κόμματος.
Στη συνέχεια, όπως και σε άλλα άρθρα που θα ακολουθήσουν, αναλύονται οι απόψεις και οι στρατηγικές των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών.

Η αμερικανική Αριστερά εντός και γύρω από το DSA: ανάμεσα στην απαξίωση και την αποθέωση
Εδώ και περίπου δέκα χρόνια, στο πλαίσιο μιας πορείας που σίγουρα δεν είναι ούτε γραμμική ούτε ενιαία, βλέπουμε στις ΗΠΑ να αναδύεται μια αριστερή πολιτική δύναμη, η οποία εκφράζεται κυρίως, αλλά όχι μόνο, μέσα από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA). Η δύναμη αυτή, που κατεβάζει συχνά υποψηφίους με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, έχει αυξήσει τα τελευταία χρόνια τις εκλογικές της επιτυχίες, με τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα την εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Τα μέλη του DSA ξεπέρασαν τις 100.000 στις αρχές του 2026, και τις 120.000 τον Ιούλιο και, σίγουρα, η κινητικότητα που παρατηρείται σε αυτόν τον χώρο στρέφει τα βλέμματα πολλών αριστερών προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Πολλές φορές, όταν η δική μας Αριστερά αναλογίζεται τι ακριβώς είναι η αμερικανική Αριστερά, γύρω και μέσα στο DSA, κινείται ανάμεσα σε δύο λογικές. Από τη μία, την απαξιώνει απόλυτα ως μια «αριστερή» παραλλαγή του νεοφιλελεύθερου και ιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος. Από την άλλη, σε ορισμένες περιπτώσεις, την αποθεώνει και την καθιστά πρότυπο, ωσάν αυτή τη στιγμή στη Νέα Υόρκη να συνεδριάζουν τα σοβιέτ. Σε μια συγκυρία διεθνούς και εγχώριας υποχώρησης των δυνάμεων της Αριστεράς, η απόλυτη απαξίωση, ως αντανάκλαση της ήττας αλλά και της πεποίθησης ότι τίποτα δεν ξεφεύγει από την πολιτική μας ματιά, και, από την άλλη, η αποθέωση, ως σανίδα σωτηρίας, είναι στάσεις που δύσκολα αποφεύγονται.
Η συζήτηση στη δημόσια σφαίρα των ΗΠΑ έχει ενταθεί, και θέσεις και πολιτικές λογικές που δεν έβρισκαν έκφραση, τώρα εισέρχονται στο, δύσκολο και επικαθορισμένο επί χρόνια από την απουσία μαζικής Αριστεράς, πολιτικό τοπίο της χώρας. Είναι ενδιαφέρον ότι σε μια χώρα που υπήρξε και εξακολουθεί να είναι βασικός εξαγωγέας αντικομμουνισμού, και όπου ακόμη και η λέξη «σοσιαλισμός» αποτελούσε για χρόνια ταμπού, σχεδόν το 40% των ερωτηθέντων δήλωσε, σε δημοσκόπηση της Washington Post τον περασμένο Ιούλιο, ότι θα εξέταζε το ενδεχόμενο να ψηφίσει έναν δημοκρατικό σοσιαλιστή για πρόεδρο. Το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 46% μεταξύ των ψηφοφόρων κάτω των 30 ετών και στο 64% μεταξύ των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος. Σε άλλη δημοσκόπηση, της Gallup, το 43% των Αμερικανών δήλωσε ότι βλέπει θετικά τον σοσιαλισμό, το υψηλότερο ποσοστό από το 2010, ενώ στους νέους ηλικίας 18–34 ετών το αντίστοιχο ποσοστό έφτανε στο 57%.
Το DSA είναι μια Αριστερά πολυτασική και αντιφατική, που διαμορφώνεται από τις ιστορικές ιδιαιτερότητες και τα όρια του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Μέσω της πολιτικής του παρουσίας εκφράζονται προτεραιότητες όπως τα δωρεάν και καθολικά δημόσια αγαθά και υπηρεσίες (παιδεία, υγεία), η αύξηση των μισθών, η μείωση του χρόνου εργασίας, το θέμα της στέγης, η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, η Πράσινη Νέα Συμφωνία, καθώς και η δραστική περικοπή του στρατιωτικού προϋπολογισμού και το κλείσιμο όλων των αμερικανικών βάσεων στο εξωτερικό. Η εκλογή πολλών υποψηφίων του σε θεσμικά όργανα, αλλά και η ίδια η ιδεολογική και πολιτική πολυμορφία του, οδηγούν αυτόν τον χώρο να ισορροπεί ανάμεσα σε μια ριζοσπαστικοποίηση του πολιτικού τοπίου και σε στοιχεία συμβιβασμού με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.
Όπως και να έχει, πρέπει γενικότερα να μελετήσουμε τι συμβαίνει στην αμερικανική κοινωνία, τι σηματοδοτεί η ιστορικά επικίνδυνη τομή του τραμπικού MAGA, τι εκπροσωπεί, αλλά και ποιες αντιστάσεις υπάρχουν απέναντί του και ποιες δυναμικές αναδύονται. Εξάλλου, η ανάπτυξη του DSA συνέπεσε με την άνοδο του τραμπισμού. Πρόκειται για δύο διαφορετικές απαντήσεις στην κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ και στις μακροχρόνιες συνέπειες της βαθιάς κρίσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, που συνδέθηκε με την επιδείνωση των συνθηκών ζωής ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αναμφίβολα, η εκτίναξη της αμερικανικής Αριστεράς γενικότερα, και του DSA ειδικότερα, εκφράζει κοινωνικές δυναμικές οι οποίες ριζοσπαστικοποιούνται στο έδαφος αυτής ακριβώς της κρίσης και, φυσικά, της όξυνσης του κοινωνικού ζητήματος στο εσωτερικό της χώρας.
Οι ΗΠΑ, η νικήτρια δύναμη του σταδίου του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, διαμόρφωσαν οι ίδιες τις συνθήκες ώστε, στον καπιταλισμό της εποχής μας, η ηγεμονία τους να απειλείται ολοένα και περισσότερο. Η παρακμή του αμερικανικού και συνολικότερα του δυτικού μοντέλου, καθώς και η αδυναμία του να ξεπεράσει οριστικά την κρίση του 2007–2008, εκφράζουν τα όρια αναπαραγωγής του συστήματος εν γένει.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ συσσωρεύονται εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις, οι οποίες αντανακλούν τη στρατηγική του κεφαλαίου να αυξάνει διαρκώς τον βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας. Σύμφωνα με το Economic Policy Institute, από το 1979 έως το 2026 η καθαρή παραγωγικότητα αυξήθηκε κατά 93,7%, ενώ η αμοιβή του τυπικού εργαζόμενου μόλις κατά 32,7% [1]. Ο πραγματικός μέσος ωριαίος μισθός κορυφώθηκε το 1973 και για περισσότερα από είκοσι χρόνια κινήθηκε πτωτικά, ενώ ο διάμεσος μισθός αυξήθηκε από το 1979 κατά περίπου 0,6% τον χρόνο. Όπως επισημαίνει ο μαρξιστής οικονομολόγος Michael Roberts, το ποσοστό υπεραξίας έχει αυξηθεί κατά 57% από το 1980 [2]. Παράλληλα, η αποβιομηχάνιση δημιούργησε εκτεταμένες ζώνες ανεργίας και φτώχειας σε ολόκληρη την αμερικανική περιφέρεια, οι οποίες εν πολλοίς καθορίζουν τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις. Αντίστοιχα, η μακροχρόνια επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας αποτελεί έναν ακόμη δείκτη που μαρτυρά τα βαθιά αδιέξοδα του αμερικανικού κεφαλαίου.
Το τελευταίο διάστημα, σε έντυπα και ιστοσελίδες της αμερικανικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχουν δημοσιευτεί τρία κείμενα-ντοκουμέντα, τα οποία αποτυπώνουν ευρύτερες αντιλήψεις για τη στρατηγική της Αριστεράς, για το τι είναι, επί της ουσίας, το DSA και για την κατεύθυνση προς την οποία κινείται. Το πρώτο είναι το «Προς τα πού κατευθύνεται το DSA;» (Where Is DSA Going?) του Paul Heideman, [3] το δεύτερο είναι «Τα διλήμματα της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης ενός καπιταλιστικού κράτους» (The Dilemmas of Socialist Governance of a Capitalist State) του Max Elbaum [4] και το τρίτο είναι το «Η αναγκαιότητα της επανάστασης» (The Necessity of Revolution) του Bhaskar Sunkara  [5].
Σε αυτά τα κείμενα διατυπώνονται σκέψεις της αμερικανικής Αριστεράς για την τακτική και τη στρατηγική, για τον σοσιαλισμό και για το κόμμα που θα τον προωθήσει, για το κράτος, τη σχέση μεταρρύθμισης και επανάστασης και τη διαλεκτική του πολέμου θέσεων και κινήσεων. Παράλληλα, τα κείμενα προσφέρουν στοιχεία για το DSA, τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του, τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα, τον βαθμό συνοχής του και τη συνολική πορεία του.
Κάποιες από τις απόψεις που διατυπώνονται έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κάποιες άλλες είναι περισσότερο αντιφατικές, ορισμένες μπορεί να μας φαίνονται ξένες, εκφράζοντας μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, ενώ άλλες περισσότερο οικείες. Όπως και να έχει, αυτά τα κείμενα δίνουν μια εικόνα της συζήτησης και της κατάστασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην αμερικανική Αριστερά και αξίζει όχι μόνο να παρουσιαστούν, όπως επιχειρούμε να κάνουμε σε αυτό το άρθρο, αλλά και να διαβαστούν.

Ο Heideman και η πορεία του DSA
Το πρώτο κείμενο είναι του Paul Heideman και έχει τίτλο «Προς τα πού κατευθύνεται το DSA;». Δημοσιεύτηκε στο Catalyst, περιοδικό σοσιαλιστικής θεωρίας, το καλοκαίρι του 2026. Ο Heideman είναι ιστορικός της αμερικανικής Αριστεράς και έχει ασχοληθεί με το ευρύτερο ζήτημα των σοσιαλιστικών κομμάτων στις ΗΠΑ. Έτσι, το κείμενο ξεκινά με αναφορές στην άγνωστη σε πολλούς ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς, η οποία χαρακτηρίζεται από απότομες ανόδους και πτώσεις. Κόμματα όπως το Λαϊκό Κόμμα στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα στα μέσα της δεκαετίας του 1940, γνώρισαν μεγάλη άνοδο, για να ακολουθήσει στη συνέχεια η συρρίκνωσή τους. Τα παραδείγματα αυτά δεν παρουσιάζονται ως ιστορικά ανάλογα με το DSA, χρησιμοποιούνται όμως για να τεθεί το ερώτημα «Μήπως η σημερινή άνοδος του DSA είναι η κορυφή πριν από την υποχώρηση;»
Για να απαντηθεί, όμως, αυτό το ερώτημα, πρέπει να δούμε τι ήταν και τι είναι η συγκεκριμένη οργάνωση, ποιους στόχους θέτει και σε ποιο πλαίσιο κινείται. Από τα 6.500 μέλη το 2014, το DSA έφτασε να αριθμεί 120.000 το 2026, ενώ μέλη του και υποψήφιοι που υποστήριξε εξελέγησαν σε σημαντικές θεσμικές θέσεις.
Σε πρώτη φάση, ο Heideman εξηγεί τον ισχυρό δικομματικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Όλοι έχουμε αναρωτηθεί: Γιατί κυριαρχούν δύο μεγάλα κόμματα; Γιατί μια αριστερή εναλλακτική δεν εμφανίζεται ως ανεξάρτητο κόμμα, αλλά το DSA στηρίζει συχνά υποψηφίους που κατεβαίνουν με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών;
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ ευνοεί όσους διεκδικούν μια θέση μέσα από τα δύο μεγάλα κόμματα και δυσκολεύει όσους επιχειρούν να τα αμφισβητήσουν από τα έξω. Οι κανόνες πρόσβασης στο ψηφοδέλτιο είναι αυστηροί και η σχετική διαδικασία εξαιρετικά κοστοβόρα για τα τρίτα κόμματα, που πρέπει πρώτα να συγκεντρώσουν υπογραφές, ενώ οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί συχνά εξαιρούνται από αυτές τις απαιτήσεις. Παράλληλα, οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων επιλέγονται μέσω προκριματικών εκλογών, πριν από τις γενικές εκλογές. Αυτό δίνει στους σοσιαλιστές τη δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρίσμα των Δημοκρατικών και να συμμετάσχουν στις γενικές εκλογές αξιοποιώντας ένα ήδη υπάρχον εκλογικό μονοπάτι, χωρίς να αναλάβουν εξαρχής το βάρος της οικοδόμησης ενός νέου εκλογικού κόμματος.
Έτσι, ο αρθρογράφος, χωρίς να υποστηρίζει ότι μια ανεξάρτητη επιλογή είναι αδύνατη, εξηγεί γιατί η συμμετοχή στις προκριματικές αποτελεί μια πιο προσιτή εκλογική διαδρομή για το DSA. Η επιλογή αυτή, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες στο εσωτερικό του για τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα και τα όρια της συνεργασίας μαζί του.
Στη συνέχεια, ο Heideman περνά σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κομμάτι, που αφορά την προέλευση και τη μετέπειτα πορεία του DSA. Το παλιό Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ διασπάστηκε το 1972. Η πλειοψηφία του στοιχήθηκε με τον αντικομμουνισμό του Ψυχρού Πολέμου, συγκροτώντας τους Social Democrats, USA, ενώ μεγάλο μέρος της αντιμετώπιζε εχθρικά τη Νέα Αριστερά και τα κινήματα της δεκαετίας του 1960. Η μειοψηφία, με επικεφαλής τον Michael Harrington, ίδρυσε τη Democratic Socialist Organizing Committee (DSOC).
Ο Harrington ήταν ένας σοσιαλιστής ρεφορμιστής κλασικού τύπου της μεταπολεμικής Αμερικής, με αναφορά στο εργατικό κίνημα, που φιλοδοξούσε να προωθήσει μεταρρυθμίσεις συγκροτώντας έναν σοσιαλιστικό πόλο στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Το 1962 είχε γράψει το βιβλίο The Other America, στο οποίο ανέδειξε την έκταση της φτώχειας και της ανισότητας στις ΗΠΑ, σε μια περίοδο κατά την οποία αυτές συχνά έμεναν αόρατες πίσω από την εικόνα μιας ευημερούσας χώρας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η DSOC συγχωνεύτηκε με το New American Movement, μια ομάδα που προερχόταν από τη Νέα Αριστερά, και έτσι συγκροτήθηκε το DSA. Κατά τη ρηγκανική δεκαετία του 1980 και αργότερα, στη δεκαετία του 1990, η οργάνωση έμεινε στάσιμη. Με την αλλαγή του αιώνα, όμως, γεγονότα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ και το Occupy Wall Street συνέβαλαν στην αναζωογόνηση της αμερικανικής Αριστεράς, δημιουργώντας το έδαφος για τη μετέπειτα ανάπτυξή της.
Το γεγονός, ωστόσο, που έδωσε στο DSA μεγάλη ορατότητα και συνέβαλε καθοριστικά στη μετατροπή του από μια οργάνωση με κυρίως ηλικιωμένα μέλη στη μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση των ΗΠΑ ήταν η προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς το 2016. Ο Σάντερς διεκδίκησε το προεδρικό χρίσμα μέσα από τις προκριματικές των Δημοκρατικών, μιλώντας ανοιχτά για «δημοκρατικό σοσιαλισμό». Μέλη του DSA συμμετείχαν ενεργά στην εκστρατεία του και η οργάνωση, επειδή ήδη αυτοπροσδιοριζόταν ως δημοκρατική σοσιαλιστική και ήταν εύκολο να γίνει κανείς μέλος της, μπόρεσε να προσελκύσει πολλούς από όσους πολιτικοποιήθηκαν μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Η περίοδος μετά την πρώτη εκστρατεία του Σάντερς ήταν καθοριστική και για την πολιτική κατεύθυνση του DSA. Στο συνέδριο του 2017, η οργάνωση ψήφισε υπέρ της αποχώρησης από τη Σοσιαλιστική Διεθνή και της υποστήριξης του BDS, τασσόμενη έτσι με την παλαιστινιακή υπόθεση και σηματοδοτώντας μια αλλαγή σε σχέση με τη φιλοϊσραηλινή στάση που διατηρούσε τις προηγούμενες δεκαετίες. Παράλληλα, στους κόλπους της αναπτύχθηκε μια βασική συζήτηση για το τι στάση πρέπει να κρατήσει απέναντι στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Εδώ πάντως παρουσιάζεται ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο. Ενώ αρκετά κόμματα της Αριστεράς ακολούθησαν με τον καιρό πιο μετριοπαθείς ή σοσιαλφιλελεύθερες κατευθύνσεις, στην περίπτωση του DSA βλέπουμε μια αντίστροφη κίνηση, μια οργάνωση που γίνεται πιο ριζοσπαστική, όπως δείχνουν οι αλλαγές στις θέσεις της και οι συζητήσεις για την πολιτική της αυτονομία. Αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο κατά την οποία γεγονότα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ, η οικονομική κρίση, το Occupy Wall Street και, αργότερα, η άνοδος του Τραμπ διαμόρφωσαν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα η νέα αμερικανική Αριστερά.
Στη συνέχεια του άρθρου του, ο Heideman παρουσιάζει δύο κείμενα που επηρέασαν τη συζήτηση στο εσωτερικό του DSA για τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το ένα είναι του Seth Ackerman, ιστορικού και συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι σοσιαλιστές μπορούν να χρησιμοποιούν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, χτίζοντας ταυτόχρονα τη δική τους οργάνωση, με ξεχωριστό πρόγραμμα, μέλη και δομή. Το άλλο είναι του Eric Blanc, ερευνητή του εργατικού κινήματος και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Rutgers, ο οποίος προτείνει τη στρατηγική της «βρόμικης ρήξης» (dirty break). Σύμφωνα με αυτήν, η χρήση του ψηφοδελτίου των Δημοκρατικών μπορεί αρχικά να βοηθήσει τους σοσιαλιστές να αποκτήσουν δύναμη, με στόχο να συγκροτήσουν αργότερα μια ανεξάρτητη εκλογική δύναμη. Η διαφορά είναι ότι ο Blanc θέτει ρητά ως επόμενο βήμα την αποχώρηση από το εκλογικό πλαίσιο των Δημοκρατικών. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, το ζητούμενο είναι να μη χαθεί η αυτονομία της σοσιαλιστικής οργάνωσης μέσα από τη συνεργασία με τους Δημοκρατικούς.
Εδώ ο αρθρογράφος μας ξετυλίγει, κατά κάποιον τρόπο, την πολιτική λογική πίσω από τη σχέση του DSA με το Δημοκρατικό Κόμμα, ένα κόμμα με βαθιά αντιδραστικό ρόλο στην ιστορία των ΗΠΑ και διεθνώς. Το ότι οι προκριματικές προσφέρουν ένα πιο προσιτό εκλογικό μονοπάτι εξηγεί γιατί το DSA στράφηκε προς αυτό, δεν σημαίνει όμως ότι το Δημοκρατικό Κόμμα είναι ένα ουδέτερο πεδίο που μπορεί απλώς να χρησιμοποιηθεί ή να καταληφθεί. Είναι ένας από τους δύο βασικούς διαχειριστές του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κράτους, ενώ η εκλογική πορεία μέσα από το ψηφοδέλτιό του φέρνει τις καμπάνιες της Αριστεράς αντιμέτωπες με τους μηχανισμούς και τους όρους λειτουργίας του.
Το ζήτημα, σε τελική ανάλυση, είναι ποιος κάνει εισοδισμό σε ποιον: το DSA στο Δημοκρατικό Κόμμα ή το Δημοκρατικό Κόμμα στο DSA; Γιατί, όσο κι αν μέσα από τις προκριματικές εκφράζονται, έστω ατελώς, πραγματικές κοινωνικές δυναμικές και τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, το πιο προσιτό εκλογικό μονοπάτι που περιγράφει ο Heideman δεν είναι πολιτικά ουδέτερο. Αντίθετα, αυτές οι δυναμικές κινδυνεύουν να ενσωματωθούν σε ένα κόμμα του οποίου την πολιτική θα έπρεπε να αντιπαλεύουν.
Μέσα σε αυτή τη λογική, ούτε η «βρόμικη ρήξη» λύνει το πρόβλημα, καθώς μεταθέτει την ανεξάρτητη συγκρότηση για αργότερα. Όσο περισσότερο η οργάνωση στηρίζεται στο ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών για να αναπτυχθεί εκλογικά, τόσο δυσκολότερο γίνεται να απεξαρτηθεί από αυτό.
Υπάρχουν συγκεκριμένα γεγονότα που επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική εκπροσώπηση μέσα από τους Δημοκρατικούς όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την πολιτική αυτονομία του DSA, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις κάνει τους εκπροσώπους του ανάχωμα απέναντι στους εργατικούς, αντιιμπεριαλιστικούς και ευρύτερους αγώνες. Για παράδειγμα το 2022, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, η Κόρι Μπους και ο Τζαμάλ Μπόουμαν ψήφισαν υπέρ της επιβολής συμφωνίας στους σιδηροδρομικούς, στερώντας τους τη δυνατότητα να προχωρήσουν στην απεργία που ετοίμαζαν. Η Ρασίντα Τλάιμπ, επίσης μέλος του DSA, ψήφισε κατά, δείχνοντας ότι υπήρχε και άλλη επιλογή. Την ίδια χρονιά, η Οκάσιο-Κορτέζ στήριξε πακέτο βοήθειας προς την Ουκρανία που περιλάμβανε και στρατιωτική χρηματοδότηση, ενώ το 2025 ψήφισε κατά τροπολογίας που θα περιόριζε τη χρηματοδότηση του ισραηλινού Iron Dome.

Εκλογικές επιτυχίες και εσωτερικές αντιπαραθέσεις
Πέρα, πάντως, από το θέμα των συνεργασιών με τους Δημοκρατικούς, οι διαφωνίες και η συγκρότηση τάσεων αποτελούν δομικό στοιχείο του DSA. Τα τελευταία χρόνια, η εσωτερική αντιπαράθεση εκφράστηκε μέσα από διαφορετικά ρεύματα, όπως η Praxis και η Build, που προέτασσαν την τοπική αποκέντρωση, η Bread & Roses με μαρξιστικό προσανατολισμό και έμφαση στη συνδικαλιστική βάση, αλλά και η Socialist Majority Caucus, που έδινε προτεραιότητα στην εκλογική δράση μέσω των Δημοκρατικών.
Ήδη από το 2018–2019, το DSA εξέλεξε μέλη του σε δημόσια αξιώματα. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια Σαλαζάρ κέρδισε μια έδρα στη Γερουσία της πολιτείας και η Οκάσιο-Κορτέζ στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ενώ στο Σικάγο έξι μέλη του εξελέγησαν στο δημοτικό συμβούλιο, με σημαντική στήριξη από συνδικάτα. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η οργάνωση λειτουργούσε συχνά περισσότερο ως σύνολο τοπικών ομάδων παρά ως ενιαία δύναμη σε πανεθνικό επίπεδο, κατάφερνε να διεξάγει αποτελεσματικές εκλογικές εκστρατείες με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο.
Το 2021 το DSA βρέθηκε αντιμέτωπο με νέες σημαντικές αντιπαραθέσεις. Ο βουλευτής Τζαμάλ Μπόουμαν, τον οποίο είχε υποστηρίξει η οργάνωση, ψήφισε υπέρ της χρηματοδότησης του ισραηλινού αντιπυραυλικού συστήματος Iron Dome και συμμετείχε σε ταξίδι στο Ισραήλ. Οι κινήσεις αυτές προκάλεσαν μεγάλη εσωτερική σύγκρουση, με την ομάδα εργασίας για το BDS να ζητά τη διαγραφή του, αλλά με την Εθνική Πολιτική Επιτροπή να αρνείται. Η αντιπαράθεση αυτή άνοιξε ένα ευρύτερο ερώτημα: τι σχέση πρέπει να έχει η οργάνωση με έναν αιρετό που έχει στηρίξει; Πώς συνεργάζεται μαζί του και τι μπορεί να κάνει όταν εκείνος διαφωνεί με τις θέσεις της;
Παράλληλα, από το 2021 έως το 2024, το DSA γνώρισε κάμψη στον αριθμό των μελών του, τα οποία από περίπου 94.000 μειώθηκαν σε περίπου 50.000. Νέα ώθηση, ωστόσο, του έδωσε η εκλογική πορεία του Ζοχράν Μαμντάνι, που εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Ήδη η νίκη του στις προκριματικές των Δημοκρατικών το 2025 είχε φέρει ένα νέο κύμα εγγραφών, συμβάλλοντας ώστε η οργάνωση να φτάσει για πρώτη φορά τα 100.000 μέλη στις αρχές του 2026.
Προς το τέλος του κειμένου, ο Heideman θέτει τρεις προβληματισμούς που αποτυπώνουν τη σημερινή οργανωτική και πολιτική πραγματικότητα του DSA. Πρώτον, το κατά πόσο λειτουργεί ως ενιαία οργάνωση. Όπως παρατηρεί, ενώ σε ορισμένες περιοχές τα παραρτήματά του οργανώνουν μαζικές εκστρατείες, σε άλλες λειτουργούν περισσότερο ως κλειστοί πολιτικοί κύκλοι, με χαρακτηριστικά υποκουλτούρας. Η χαλαρή πανεθνική δομή επιτρέπει να συνυπάρχουν αυτές οι διαφορετικές πρακτικές, χωρίς η εμπειρία των πιο επιτυχημένων παραρτημάτων να γίνεται κοινή κατεύθυνση για όλο το DSA.
Δεύτερον, μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης υποεκπροσωπούνται στα μέλη του. Σύμφωνα με την έρευνα που παραθέτει ο Heideman, περίπου το 80% των μελών ηλικίας 25 ετών και άνω έχει πτυχίο. Οι εργαζόμενοι στο λιανεμπόριο, στην εστίαση και σε άλλες υπηρεσίες αποτελούν περίπου το 20% της συνολικής απασχόλησης, αλλά μόλις το 6% των μελών του DSA. Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι σε χειρωνακτικά επαγγέλματα αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο της απασχόλησης, αλλά περίπου το 4% των μελών του. Αυτό δείχνει ότι η οργάνωση έχει πολύ μεγαλύτερη παρουσία ανάμεσα σε πτυχιούχους εργαζομένους παρά σε άλλα μεγάλα τμήματα της παραδοσιακής εργατικής τάξης.
Τρίτον, παρά τις εκλογικές της επιτυχίες, η επιρροή του DSA στα συνδικάτα και στα κοινωνικά κινήματα δεν είναι ανάλογη. Ο Heideman αναγνωρίζει σημαντικές συνδικαλιστικές παρεμβάσεις, θεωρεί όμως ότι δεν έχουν ακόμη δώσει στην οργάνωση βαθιές ρίζες στους χώρους εργασίας. Επιπλέον, όταν οι σοσιαλιστές εκλέγονται με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, η διακριτή πολιτική τους ταυτότητα δεν είναι πάντα ορατή στους ψηφοφόρους. Κατά τον συγγραφέα, χωρίς ισχυρότερη εργατική οργάνωση και κινητοποίηση, ακόμη και οι εκλεγμένοι σοσιαλιστές θα δυσκολεύονται να προωθήσουν το πρόγραμμά τους απέναντι στην αντίσταση του κεφαλαίου.
Η διαπίστωση αυτή διαψεύδει τους εξωραϊσμούς και θέτει ένα ερώτημα που αφορά συνολικά τη σύγχρονη δυτική Αριστερά, δηλαδή ποια είναι η σχέση της με τα λαϊκά στρώματα και πώς μπορεί να την ανακτήσει.

Πηγή: kommon.gr

Οι… «καθωσπρέπει»

Τους ενόχλησε το «βουλώστε το» της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ). Όχι όμως και η λάσπη που εκτοξεύεται συστηματικά εναντίον του κόμματος και του προέδρου του, Αλέξη Τσίπρα. Ούτε οι ατεκμηρίωτες κατηγορίες περί χρηματισμού. Ούτε τα παραμύθια με τις γεμάτες λεφτά βαλίτσες και τον Μαδούρο. Το «βουλώστε το», όμως, τους σόκαρε!

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Σε αυτό στάθηκαν τις τελευταίες ώρες οι κατά τα άλλα «πολυευαίσθητοι» τιμητές της ποιότητας του δημόσιου διαλόγου. Πολιτικοί και πολιτικάντηδες της (ακρο)δεξιάς και της νεο-(ακρο)δεξιάς μπάντας, «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι, σχολιαστές και πρόθυμοι αναμεταδότες της κυβερνητικής γραμμής, έσπευσαν να παραδώσουν κατ’ οίκον μαθήματα πολιτικής ευπρέπειας. Και το σουλάτσο των επιθεωρητών «καλής συμπεριφοράς» στα μίντια συνεχίζεται, με τους τεντιμπόηδες της ΕΛ.Α.Σ στο εδώλιο για… ανάρμοστη συμπεριφορά.

Τί έγραφε – μεταξύ άλλων – η ανακοίνωση;
«Με την κοινωνία σε κατάσταση πολιορκίας από την ακρίβεια, τη διαφθορά, την απειλή του παγωμένου χειμώνα, ο υπόλογος πρωθυπουργός καταφεύγει στο τελευταίο καταφύγιο των ενόχων: στη λάσπη εναντίον εκείνων που ξεσκεπάζουν την πολιτική του και τα κίνητρά της. Λογικό να είναι πρώτος και κύριος στόχος του ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ., Αλέξης Τσίπρας».
Και τι ζητούσαν από την ΕΛ.Α.Σ.; Αυτό που θα απαιτούσε οποιοσδήποτε, πολιτικός ή απλός πολίτης, εάν βρισκόταν αντιμέτωπος με μια συστηματική επιχείρηση σπίλωσης της προσωπικότητάς του. «Μιλήστε με ονόματα, όχι με γαβγίσματα. Αλλιώς βουλώστε το…», ήταν το σαφές μήνυμα.
Το φιλοκυβερνητικό σύστημα πήρε φωτιά όταν, στις 2 Νοεμβρίου, από την Καλαμάτα, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «αρχιερέα της διαφθοράς». Ένας χαρακτηρισμός που εντασσόταν στην ευρύτερη πολιτική κριτική του για τη λειτουργία της κυβέρνησης, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα funds, τα καρτέλ και τη σχέση της εξουσίας με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Ο πρωθυπουργός, όμως, επέλεξε να απαντήσει στον Τσίπρα επαναφέροντας την ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα το 2019 και αφήνοντας σαφείς αιχμές περί εξόφλησης «γραμματίων». Τον κάλεσε, μάλιστα, να εξηγήσει γιατί κράτησε ανοιχτή τη Βουλή λίγο πριν από τις εκλογές για να ψηφιστεί ο νέος Κώδικας. Μόνο που εδώ δεν έχουμε μια απλή πολιτική αντιπαράθεση για μια νομοθετική επιλογή, αλλά έναν βαρύτατο υπαινιγμό περί εξυπηρέτησης συμφερόντων. Και όταν ο Μητσοτάκης διατυπώνει έναν τέτοιο υπαινιγμό, οφείλει να κατονομάζει εκείνους που υποτίθεται ότι εξυπηρετήθηκαν και να παρουσιάζει στοιχεία.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν άφησε αναπάντητη την αιχμή του πρωθυπουργού. Υπενθύμισε ότι η αναμόρφωση του Ποινικού Κώδικα, που ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2019, ήταν προϊόν εργασίας πολυμελούς νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, αποτελούμενης από επιστήμονες του νομικού κόσμου, με προεργασία που, όπως επισήμανε, είχε ξεκινήσει από το 2010. Το έργο της επιτροπής παραδόθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή, με τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων και βουλευτών. Και υπενθύμισε ότι λίγους μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2019, η κυβέρνηση της ΝΔ άλλαξε τον νόμο, δίνοντας στις ίδιες τις τράπεζες τη δυνατότητα να αποφασίζουν αν θα κινηθεί ποινική διαδικασία για υποθέσεις απιστίας σε βάρος τους.

Την σκυτάλη αμέσως μετά πήρε, ποιος άλλος;
Τη σκυτάλη πήρε αμέσως μετά, ποιος άλλος; Ο Άδωνις Γεωργιάδης! Επαναφέροντας στο προσκήνιο τον Μαδούρο και τις παλιές ιστορίες περί χρηματοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βενεζουέλα. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να μιλήσει για συγκεκριμένη βαλίτσα με χρήματα, που, όπως ισχυρίστηκε, αξιωματούχος της Βενεζουέλας παρέδωσε προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα το 2012. Επέμεινε στην καταγγελία, για να παραδεχθεί όμως στη συνέχεια ότι δεν γνωρίζει αν τα χρήματα δόθηκαν στον ίδιο ή προορίζονταν για το κόμμα. Επικαλέστηκε, επιπλέον, την υπόθεση των Podemos. Μόνο που οι καταγγελίες περί παράνομης χρηματοδότησής τους από τη Βενεζουέλα αρχειοθετήθηκαν επανειλημμένα από την ισπανική Δικαιοσύνη, χωρίς να προκύψουν επαρκή στοιχεία. Πού είναι, λοιπόν, τα στοιχεία για τη βαλίτσα; Ποιος την παρέδωσε, πότε και πού; Ή μήπως αρκούσε απλώς να εκτοξευθεί μια καταγγελία, διανθισμένη με ολίγον από Podemos, ώστε η υποψία να μείνει και ο καταγγελλόμενος να τρέχει να αποδείξει ότι δεν συνέβη;
Στην πολιτική ιστορία υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον. Όταν του πρότειναν να διαδώσει μια εξωφρενική κατηγορία για τον αντίπαλό του, φέρεται να απάντησε: «Ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια. Θέλω όμως να τον δω να το διαψεύδει!». Η ιστορική της ακρίβεια δεν έχει επιβεβαιωθεί. Η μέθοδος, όμως, είναι απολύτως υπαρκτή: εκτοξεύεις μια κατηγορία, υποχρεώνεις τον άλλον να απολογηθεί και αφήνεις την υποψία να κάνει τη δουλειά της. Στο τέλος, η διάψευση γίνεται είδηση και η αρχική κατηγορία αποκτά τη δική της ζωή.
Τα παίζουν στα δάχτυλα αυτά, στην (ακρο)Δεξιά.
Και το έχουν ξανακάνει με ολόκληρη… γκάμα από παραμύθια. Από τις κατασκευασμένες ιστορίες για τις δήθεν σχέσεις του πατέρα του Αλέξη Τσίπρα με τη Χούντα, μέχρι τα δημοσιεύματα του 2015 που ήθελαν τον Πούτιν να στέλνει ακόμη και 125 Ρώσους κομάντος στην Ελλάδα για την προσωπική ασφάλεια του τότε πρωθυπουργού. Από την παλιά σατιρική φωτογραφία του protagon.gr, που το 2019 ανακυκλώθηκε ως δήθεν ντοκουμέντο συνομιλίας του Τσίπρα με τον Τζορτζ Σόρος μέσα στη Βουλή, μέχρι την καταγγελία ότι «αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις». Διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρονομαστή την ανακύκλωση ισχυρισμών που, ακόμη κι όταν καταρρίπτονται, εξακολουθούν να στοιχειώνουν τον δημόσιο διάλογο ως… «αλήθειες».
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ήρθε χθες η ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ. για να βάλει ένα όριο στην ασυδοσία των ψευδών. Και ακριβώς εκείνη την στιγμή ήταν που σοκαρίστηκαν(!) οι κατά τα άλλα ανεκτικοί στη λάσπη, με το… «βουλώστε το».
Μόνο που, εν μέσω ακρίβειας και σκανδάλων διαφθοράς, οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από επαγγελματίες «καλής συμπεριφοράς», αλλά από πολιτικούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους και από δημοσιογράφους που απαιτούν αποδείξεις για τους ισχυρισμούς τους.
Ας κρατήσουν, λοιπόν, οι κάθε λογής… «καθωσπρέπει» τις υποδείξεις για τα σαλόνια τους. Κι αν πράγματι ανησυχούν τόσο πολύ για την ποιότητα του δημόσιου (δια)λόγου, ας ξεκινήσουν από εκεί όπου αρχίζει η πραγματική του απαξίωση. Από τους χειριστές της πολιτικής μπετονιέρας που παράγει τη λάσπη.

thefaq.gr

"Από το «Α» και «ΟΥ» μέχρι το «κλείστο ρε πουλάκι μου»" Μαρία Δεναξά

Η Μαρία Δεναξά αναφέρεται στις συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, με αφορμή τη στάση του υπουργού Υγείας και το περιστατικό με τη Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία απευθύνθηκε σε εργαζόμενο λέγοντας «κλείστο ρε πουλάκι μου». Παράλληλα, σχολιάζει τις αναφορές της για την κατάσταση του ΕΣΥ και θέτει ζητήματα σχετικά με τη συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στους πολίτες και το δικαίωμά τους να εκφράζουν τη διαφωνία τους. «Στη δημοκρατία οι λαοί δεν έχουν υποχρέωση μόνο να ψηφίζουν. Έχουν δικαίωμα και να μιλούν και να διαμαρτύρονται», τονίζει.

Ο Μητσοτάκης και το … ταμπόν

Νίκος Μπογιόπουλος 

από Ημεροδρόμο

Βγήκε σήμερα ο πρωθυπουργός να μας πει ότι για λόγους … «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» θα μειώσει κατά 0,16 έως 0,44 λεπτά – ανάλογα με τη συσκευασία και τη μάρκα – τις τιμές στα προϊόντα περιόδου. Θα κάνει μία μετάταξη του ΦΠΑ από το 24% στο 13%.
Δηλαδή, θα κάνει έκπτωση στις γυναίκες από 2 έως 5 ευρώ τον χρόνο. Γιατί τυχαίνει αυτή η βιολογική ανάγκη να είναι μία φορά τον μήνα. Αυτά τα 2-5 ευρώ στο μυαλό αυτού του ανθρώπου είναι … κοινωνική δικαιοσύνη. Και είναι προφανές ότι δουλεύει έτσι το μυαλό του γιατί αν δούλευε διαφορετικά, η Ελλάδα δεν θα κατείχε την 22η θέση στην Ευρώπη στην ισότητα των φύλων.
Εάν δούλευε αλλιώς το μυαλό του, ο μισθός των γυναικών στην Ελλάδα δεν θα ήταν 15% χαμηλότερος, σύμφωνα με τα στοιχεία,
δεν θα βρίσκονταν υψηλότερα στην ανεργία από τους άντρες,
θα είχαν δουλειά,
δεν θα τιμωρούνταν για την μητρότητα,
δεν θα έβρισκαν τοίχο στην επαγγελματική τους ανέλιξη,
θα έβλεπαν πραγματικά μέτρα στήριξης για τις μονογονεϊκές οικογένειες,
δεν θα έρχονταν αντιμέτωπες με την έλλειψη δομών φροντίδας για τα παιδιά τους,
θα ένιωθαν ασφάλεια σε μια κοινωνία που προστατεύει έμπρακτα τα θύματα έμφυλης βίας.
Αλλά, για μην σας λέμε και ψέματα, δεν περιμέναμε και άλλη αντίληψη από τον Μητσοτάκη περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Μας επιβεβαίωσε, επίσης, και ως προς το πού μπορεί να φτάσει η πολιτική γελοιότητα.

www.imerodromos.gr

Οι πειραγµένοι αλγόριθµοι του νέου πατριωτισµού

Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση.

Χρύσα Κακατσάκη

Πέρασε άλλη μια επέτειος που γιορτάστηκε με παρελάσεις, εντυπωσιακές φιγούρες των Rafale και πανομοιότυπα μηνύματα των πολιτικών αρχηγών που ομνύουν κάθε φορά στο ίδιο κατά συνθήκη ψεύδος περί εθνικής ομοψυχίας, κάτι που δεν ίσχυσε ούτε στον Αγώνα του ’21 ούτε επί γερμανικής κατοχής.
Φέτος όμως, την ώρα που η γαλανόλευκη κυμάτιζε στα μπαλκόνια, η «γαλάζια πατρίδα» των γειτόνων μας προχωρούσε με βήμα ταχύ στην πραγματοποίησή της. Τα ήρεμα νερά του Αιγαίου αναταράχτηκαν σφόδρα από την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου και τα προβλήματα στην πόντιση του καλωδίου. Αν και η σύμπραξη Τουρκίας – Λιβύης είναι γνωστή εδώ και καιρό, ο Δένδιας και ο Γεραπετρίτης νόμιζαν ότι θα πάρουμε τους φυλάρχους με το μέρος μας τραπεζώνοντας τον Χαφτάρ στα Βλάχικα της Βάρης. Ετσι, ο Μητσοτάκης κατήγγειλε το μνημόνιο ως παράνομο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ύστερα από 22 μήνες αφωνίας. Τίποτε δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα τη διπλωματική ήττα από τη λακωνική έκφραση του βουλευτή Καλογερόπουλου: «Τον ήπιαμε». Τρέχουμε τώρα να μπαλώσουμε το διπλωματικό φιάσκο με μια δήλωση της Ούρσουλας και με το ξεπούλημα της Μονής Σινά για να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη της Αιγύπτου.
Ποιο είναι λοιπόν σήμερα το περιεχόμενο του όρου πατριωτισμός; Να έχεις τους Patriot στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες αντί να διαφυλάσσουν τα εθνικά σύνορα; Να βυθίζουν οι ισραηλινοί πύραυλοι την παροπλισμένη φρεγάτα «Μπουμπουλίνα» σαν σκηνή παρωδίας από την υπολοχαγό Νατάσα; Η κυβέρνηση κατάφερε, πετώντας και το τελευταίο φύλλο συκής από την πολιτική ηθική, να αλλάξει και την έννοια του πατριωτισμού. Η αγάπη για την πατρίδα σταματά εκεί όπου αρχίζει η εφορία. Η αγάπη για το μπάσκετ εκδηλώνεται με τον χρηματισμό των διαιτητών. Η νέα πίτσα, αντί για μανιτάρια και μπέικον, περιέχει ακριβά ρολόγια και κοσμήματα. Ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας Fan είχε απολύσει τον κωμικό Πάρη Ρούπο επειδή πρόσβαλε τα σύμβολα του έθνους, ο ίδιος όμως θεωρεί πατριωτικό καθήκον τη φοροδιαφυγή και την απάτη. Ο Mr Χωριάτικο ήταν γνωστός για τον βίο και την πολιτεία του, αλλά τον συνέλαβαν όταν τελείωσε το σίριαλ Μαζωνάκη.
Στη στρατιωτική τακτική εφαρμόζεται ο αντιπερισπασμός όταν θέλεις να αποπροσανατολίσεις τον εχθρό. Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση. Επιτρέπει στους σύγχρονους μαυραγορίτες να κερδοσκοπούν ανενόχλητοι, αφήνοντας το «προνόμιο» του επαίτη στους ευάλωτους. Νανουρίζει τους πολίτες μιας αναιμικής δημοκρατίας με ιάμβους και διθυράμβους. Διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις, απαξιώνει τους θεσμούς. Ευνοεί τα δικά της παιδιά και μετά παριστάνει τον άγγελο με τη ρομφαία που έρχεται να πατάξει τη διαφθορά.
Τα στελέχη της ΝΔ διακηρύσσουν σε κάθε ευκαιρία ότι ο σύγχρονος εχθρός είναι η τοξικότητα της αντιπολίτευσης. Ωστόσο ισχύει μάλλον αυτό που έλεγε ο Τόμας Πέιν: «Είναι καθήκον κάθε πατριώτη να προστατεύει τη χώρα του από την κυβέρνησή της». Το ΟΧΙ στον φασισμό το μετέτρεψε σε ΝΑΙ σε 1940 σκάνδαλα. O πατριωτισμός τους έχει τόση σχέση όση και των αλόγων που συμμετέχουν στις παρελάσεις.

www.documentonews.gr

Είπαμε να ανήκουμε εις την Δύση, αλλά όχι κι έτσι Κυριάκο…

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι κυρίαρχες Δυνάμεις της χώρας – οι ελίτ – είναι προφανές ότι δεν διαθέτουν τις πνευματικές δυνάμεις και ικανότητες για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Διαθέτουν ασφαλώς πολλά χρήματα. Αλλά δεν ψάχνουν ούτε έχουν κάποιο ενδιαφέρον για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Βολεύονται με την πλήρη και αστόχαστη υποταγή στους ξένους, χθες με τους Άγγλους, σήμερα με τους Αμερικάνους αύριο με τον αφέντη της ημέρας – δεν κάνουν διακρίσεις.
Ένας συντηρητικός πολίτης δεν θα είχε αντίρρηση να ακολουθεί με συνέπεια τον δρόμο που χαράσσουν οι ηγέτιδες Δυνάμεις της Δύσης. Αλλά καταπίνει δύσκολα την επίδειξη δουλοπρέπειας που έχει ακολουθήσει η σημερινή κυβέρνηση όπως και οι περισσότερες στο παρελθόν. Για παράδειγμα  δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε, διόλου αναγκαία η επίδειξη δουλοφροσύνης περί «σωστής πλευράς της Ιστορίας» που αποδείχθηκε ότι στήριζε ένα φαταούλα διεφθαρμένο όπως ο Ζελένσκι. 
Όσο άλλες κρίσιμες πλευρές, ιδίως στην Οικονομία, ακολουθούσαν ένα υποφερτό δρόμο οι πολίτες τηρούσαν στάση υποστήριξης ή ανοχής ακόμα και  σε περιπτώσεις εξόφθαλμης παρανομίας πχ ΟΠΕΚΕΠΕ, και όχι μόνο. Αλλά και αυτές οι διέξοδοι στέρεψαν όταν περάσαμε από την χρήση στην αδιάντροπη κατάχρηση. Αιτία δεν ήταν μόνο η απλούστευση ότι το εύκολο χρήμα είναι το παράνομο. 
Η ελληνική Οικονομία είχε περιόδους άνθισης χωρίς παρανομία: Πχ όταν ανθούσαν επιχειρήσεις όπως η Πειραϊκή Πατραϊκή, η Ιζόλα κλπ. Αλλά τότε ισχυροί ξένοι (πχ Ιταλοί) ανταγωνιστές συνέπραξαν με ελληνικές κυβερνήσεις  που αντί να στηρίξουν τους Έλληνες επιχειρηματίες συνεργάστηκαν με τους ξένους πχ η τσιμεντοβιομηνία  όπου ο πατέρας Μητσοτάκης ενέδωσε στο γεμάτο πορτοφόλι, των Ιταλών…
 
Η σωστή και η κακή πλευρά της ιστορίας
Με λόγια απλά μπορούσαμε να καταπιούμε τα περί σωστής πλευράς της Ιστορίας για όσο καιρό ο κόσμος περνούσε υποφερτά και για όσο καιρό πχ η Τουρκία δεν μας πολύ-ενοχλούσε. Δυστυχώς η κυβέρνηση έχασε και αυτά τα δυο ατού. Η «σωστή πλευρά» δεν μας εξασφάλιζε Ειρήνη αντιθέτως ήταν απαραίτητη κάθε υποχώρηση και ανάθεση σε Γαλλους-Άγγλους-Πορτογάλους το καθήκον υπεράσπισης της πατρίδας.
Οι Γάλλοι έχουν πχ την πολυτέλεια να παριστάνουν τζάμπα τους παλληκαράδες απέναντι στους Ρώσους που ούτε διεκδικούν το Αιγαίο ούτε θέλουν να εγκατασταθούν στο Παρίσι. Η Ελλάδα, ούτε καν παζάρεψε για να εξασφαλίσει ότι οι «Μεγάλοι» σύμμαχοι θα έπνιγαν στην κούνια κάθε απειλή από την «φίλη Τουρκία»-με τέτοιους φίλους οι εχθροί περισσεύουν.  
Αλλά και πάλι όλη η αλήθεια είναι ότι πρέπει εσύ ο ίδιος πρωτίστως να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Οι ΗΠΑ όταν μας οδήγησαν στο ΝΑΤΟ μαζί με την Τουρκία είχαν κατανείμει τους ρόλους, στην πρώτη γραμμή η Τουρκία απέναντι στους Ρώσους και η Ελλάδα στα μετόπισθεν. Δεν ήθελαν κυρίαρχη την Τουρκία ούτε στο Αιγαίο ούτε αλλού.
Δεν ήθελαν ούτε τότε ούτε τώρα κυρίαρχη την Τουρκία πουθενά στην γειτονιά. Ούτε οι Ρώσοι θέλουν ένα φιλόδοξο αγκάθι στα πλευρά τους. Η Τουρκία είναι χρήσιμη όταν τελεί υπό έλεγχο. Αλλά όταν εμείς το παίζουμε διάδοχοι του Σημίτη (σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω) μοιραία βγάζουμε την Τουρκία αφέντη. Το χειρότερο είναι ότι οι διανοούμενοι αρχικά εξαφανίστηκαν σαν να τους κατάπιε ένας κακός δράκος (φαινόμενο που σημάδεψε όλο τον Δυτικό Κόσμο) και όσοι απόμειναν ελάχιστα πρόσφεραν σαν να τους στείρωσαν το μυαλό. Υπομονή για καλύτερες μέρες. 

Πηγή: slpress.gr

Σταύρος Λυγερός "Γιατί η πυρκαγιά που σαρώνει την Ευρώπη δεν ήλθε στην Ελλάδα"