Ευγενία Σαρηγιαννίδη: "Διολίσθηση στη λουμπενοποίηση, με εξοικείωση στο αποτρόπαιο"

Η Ευγενία Σαρηγιαννίδη,  Ψυχολόγος και  Συντονίστρια του Δικτύου «psy-counsellors», μιλάει στον 98.4 για την εξοικείωση με το αποτρόπαιο, την διολίσθηση στην λουμπενοποίηση αλλά και την απο-ιεροποίηση συμβόλων και εννοιών στη σύγχρονη εποχή. Όπως λέει, η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας είναι συνδεδεμένη με ένα ευρύτερο φαινόμενο πολιτισμικής, ηθικής και κοινωνικής εξαθλίωσης – ούτως ειπείν, “λουμπενοποίησης των πάντων”. Πρόκειται για ένα ψυχοπολιτικό, κοινωνιοπολιτισμικό φαινόμενο, το οποίο διασχίζει την κοινωνία οριζοντίως και καθέτως προσβάλλοντας σχεδόν το σύνολό της. Προφανώς και υπάρχουν εξαιρέσεις. Λουμπενοποίηση, χωρίς σαφή ταξικά σύνορα, μορφωτικά όρια, ιδεολογικές περιχαρακώσεις,  την βλέπεις παντού.  Σημειώνει πως για να κάνουμε οτιδήποτε πέραν και έξω από αυτό, πρέπει πρώτα να μπει ένα φρένο σε αυτή την λουμπενοποίηση. Αλλιώς, το μόνο που θα κάνουμε είναι να γυρνάμε σαν τους γύπες, κρώζοντας γύρω από την συμπλεγματική προσομοίωση του “εξέχοντος εαυτού μας” και το ημιθανές κουφάρι της κοινωνίας μας. Η λουμπενοποίηση όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, όλων των κοινωνικοοικονομικών και μορφωτικών επιπέδων, είναι ίσως από τις πιο βασικές ενδείξεις της παρακμής, της απώλειας της αυτοσυντήρησής μας, της πολιτισμικής αποικιοποίησης της σκέψης μας, της καλλιέργειας των σύγχρονων δουλικών συνειδήσεων. 

Νέο ανέκδοτο: Άδωνις, Πλεύρης, Πατούλης θα εξαφανίσουν τους απατεώνες…

Να τους χαιρόμαστε, αφού τους χαίρονταν, προφανώς πριν, αυτοί οι (άνευ εισαγωγικών) απατεώνες.

Γιώργος Καρελιάς

Ερώτημα πρώτον: Είναι δυνατόν κοτζάμ γιατροί με επιφανείς (πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά) πελάτες να είναι απατεώνες;
Απάντηση: Εμείς λέμε κατηγορηματικά «όχι». Αλλά στη λέξη (απατεώνες) δεν βάζουμε εισαγωγικά, διότι τη χρησιμοποίησε κοτζάμ υπουργός Υγείας.
Ερώτημα δεύτερον: Είναι δυνατόν αυτοί οι-σύμφωνα με την καταγγελία του Αδώνιδος Γεωργιάδη– απατεώνες να νταραβερίζονταν με πολιτικά πρόσωπα και με πρόσωπα που κατέχουν (ακόμα…) καίριες θέσεις και ήταν εξ οφίτσιο υπεύθυνα να ελέγχουν τις (ενδεχόμενες) απατεωνιές;
Απάντηση: Η φυσιολογική απάντηση είναι ένα κατηγορηματικό «όχι». Όμως, τα γεγονότα το διαψεύδουν. Και αυτοί οι απατεώνες είχαν νταραβέρια με τουλάχιστον ένα(σημερινό) υπουργό και έναν πρώην περιφερειάρχη και μόνιμο πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Και τα ονόματα αυτών Αθανάσιος Πλεύρης και Γεώργιος Πατούλης. Να τους χαιρόμαστε, αφού τους χαίρονταν, προφανώς πριν, αυτοί οι (άνευ εισαγωγικών) απατεώνες.
Μόλις έσκασε η υπόθεση και παρενέβη ο εισαγγελέας ο κ. Πλεύρης αισθάνθηκε την ανάγκη να αποκαλύψει ο ίδιος δύο πράγματα. Πρώτον ότι, μόλις έμαθε το θάνατο του Μαζωνάκη στο ιατρείο του Κολωνακίου, επικοινώνησε τηλεφωνικά με το γιατρό. Και, δεύτερον, ότι τον γνώριζε από το 2016, ήταν πελάτης του. Διαβάστε και ακούστε εδώ.
Τί είναι ένας υπουργός, που παραδέχεται ότι ήταν πελάτης ενός (σύμφωνα με το χαρακτηρισμό του ομογάλακτού του υπουργού Υγείας) απατεώνα, ας το κρίνουν όσοι το έμαθαν. Το γιατί ο ίδιος αποκάλυψε αυτήν την επικοινωνία θα το καταλάβουμε όταν εκτελεσθεί η εισαγγελική παραγγελία, ανοίξουν τα τηλέφωνα και μάθουμε ποιοι (άλλοι) μίλησαν μαζί του.
Όμως, ο κ. Πλεύρης είπε ένα «ψεματάκι». Διότι έκρυψε ότι  γνώριζε όχι μόνον το συγκεκριμένο γιατρό-απατεώνα, αλλά και τη σύζυγό του, επίσης γιατρό και (επίσης) απατεώνισσα, όπως έχει πει ο Άδωνις. Και δεν τους γνώριζε απλώς. Ήταν ένας είδος συνεταίρων. Πώς και γιατί δείτε εδώ.
Το Μάιο του 2023 τόσο ο Πλεύρης όσο και ο Πατούλης είχαν απευθύνει χαιρετισμό στο «1st Health Travel International Conference», όπου η(εκ των υστέρων ανακαλυφθείσα) απατεώνισσα γιατρός παρουσίασε το έργο και τα μηχανήματά της. Το συνέδριο αυτό έγινε «υπό την αιγίδα» του υπουργείου Υγείας (υπουργός ήταν ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος είχε, επίσης, απευθύνει χαιρετισμό και, σε αντίθεση με τους Πλεύρη και Πατούλη, δεν έχει πει τίποτα).
Αυτά είναι τα γεγονότα. Από τα οποία ανακύπτουν δύο ερωτήματα:

1. Ένας υπουργός, που ήταν πελάτης ενός απατεώνα γιατρού και είχε νταραβέρια εδώ και 15 χρόνια με τον ίδιο και τη σύζυγό του(επίσης απατεώνισσα), δεν έχει καμιά πολιτική ευθύνη για όλα αυτά; Όχι, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Και αυτήν τη φορά δεν εξέφρασε «προσωπική» άποψη, όπως όταν είπε ότι πρέπει  να κοπεί το επίδομα ανεργίας. Προφανώς ρώτησε τον πρωθυπουργό «τι να πω για τον Πλεύρη και τα νταρεβέρια του με τους απατεώνες;». Και ο πρωθυπουργός, προφανώς, του απάντησε «δεν τρέχει τίποτα, κάλυψέ τον» ή αλλιώς «την έκανε τη μ…… , αλλά δεν είμαστε  σε θέση να διώχνουμε υπουργούς αυτού του είδους και μάλιστα τώρα που έρχεται από τα δεξιά ο Σαμαράς»…
2. Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, που δεν μπόρεσε να ελέγξει αυτούς τους απατεώνες με τραγικό αποτέλεσμα το θάνατο ενός ανθρώπου, μπορεί να παραμένει στη θέση του; Μπορεί, αν δεν διαθέτει στοιχειώδη πολιτική και συνδικαλιστική τσίπα. Μπορεί, εφόσον οι συνάδελφοί του δεν του ζητούν να παραμερίσει. Για τα υπόλοιπα θα αποφανθεί ο εισαγγελέας.

ΥΓ: Μην ανησυχείτε. Το πρόβλημα με (όλους) τους απατεώνες γιατρούς θα το λύσει, οριστικά και ψηφιακά,  ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών Άδωνις. ‘Όπως έλυσε και το θέμα της ακρίβειας ο συνάδελφός του με μια  νέα «εφαρμογή»…Τούτων δοθέντων, ευτυχείτε. Kαι στη γλώσσα των απατεώνων(Κολωνακίου ή μη) wealthness ή σκέτο wellness…

www.news247.gr

Ισραήλ, απειλούν τις ζωές των δύο κινηματογραφιστών του NAZA

ARTI news

Εικοσιπέντε λεπτά χειροκροτούσαν όρθιοι οι θεατές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το ντοκιμαντέρ NAZA των Ισραηλινών σκηνοθετών Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ.
Τώρα ακροδεξιοί περικύκλωσαν το σπίτι της Σορ στο κεντρικό Ισραήλ ζητώντας “την θανατική καταδίκη” των δύο δημιουργών, ενώ ο Νετανιάχου επιδιώκει την αφαίρεση της υπηκοότητάς τους.
Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από ένα ισραηλινό στρατιωτικό ακρωνύμιο που χρησιμοποιείται ευφημιστικά για να αναφερθεί στους αμάχους που "προϋπολογίζεται" ότι θα σκοτωθούν σε μια στρατιωτική επίθεση.
Με φόντο το Τελ Αβίβ τη νύχτα, οι αξιωματικοί των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών περιγράφουν μια σειρά συστημάτων , μερικά από τα οποία τροφοδοτούνται από Τεχνητή Νοημοσύνη, τα οποία επιλέγουν τις χιλιάδες που θα δολοφονηθούν.
Ίσως το πιο δύσκολο για την πολιτική ελίτ του Ισραήλ είναι ότι πρόκειται για μια ιστορία που αφηγούνται αποκλειστικά στα εβραϊκά 24 ανώνυμοι ισραηλινοί στρατιωτικοί, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από επίλεκτες μονάδες.
Το ντοκιμαντέρ απεικονίζει μια μεγάλη ποικιλία απόψεων που οδηγούν όλες στο ίδιο συμπέρασμα: συμμετοχή σε ένα πρόγραμμα μαζικών δολοφονιών, σε έναν πόλεμο όπου περισσότεροι από 73.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί. Κάποιοι περιγράφουν ότι ντρέπονται για την εμπειρία τους. Κάποιοι είναι ουδέτεροι. Άλλοι περιγράφουν ενθουσιασμό και μια αίσθηση «διασκέδασης» καθώς δικαιολογούν τις πράξεις τους.
Τώρα οι δύο δημιουργοί κινδυνεύουν. Η εφημερίδα Haaretz προειδοποίησε ότι οι ζωές των δύο σκηνοθετών κινδυνεύουν σοβαρά. Δεκάδες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειρήνης στο Ισραήλ καθώς και διεθνείς οργανώσεις για την ελευθερία του Τύπου στέκονται αλληλέγγυοι στους δύο ανθρώπους που απειλούνται.
*Η προβολή του ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ» θα γίνει στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (30 Σεπτ-11 Οκτ).

Πηγή Guardian

artinews.gr

Ο κίνδυνος της Τεχνητής Νοημοσύνης και ο συναγερμός Δασκαλάκη: Η απρόβλεπτη συμπεριφορά, οι κυβερνοεπιθέσεις και το τέλος του ελέγχου

Η τεχνολογική βιομηχανία βιώνει μια πρωτοφανή κρίση, γεμάτη παραιτήσεις ερευνητών και προειδοποιήσεις από κορυφαία στελέχη. Ο καθηγητής του MIT, Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αναδεικνύοντας τις τρομακτικές συνέπειες από τη χρήση προηγμένων μοντέλων και των αυτόνομων πρακτόρων, την ώρα που το ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο επιχειρεί να επιβάλει τάξη στο χάος – Οι αυτόνομοι πράκτορες, η απρόβλεπτη συμπεριφορά και το επεισόδιο OpenAI
Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη ξεφεύγει πλέον εντελώς από τα απλά chatbots που γράφουν κείμενα. Το παγκόσμιο επίκεντρο μετατοπίζεται στους λεγόμενους AI agents (αυτόνομους πράκτορες), συστήματα ικανά να σχεδιάζουν και να εκτελούν περίπλοκες ακολουθίες ενεργειών, να χρησιμοποιούν ψηφιακά εργαλεία, να γράφουν κώδικα και να συνεργάζονται μεταξύ τους, παρακάμπτοντας την ανθρώπινη παρέμβαση.
Σε αυτό το εξαιρετικά ρευστό περιβάλλον, ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών στο MIT, τοποθετείται ξεκάθαρα, αναδεικνύοντας την πραγματική, σημερινή απειλή. Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο διακεκριμένος επιστήμονας εστιάζει στην απρόβλεπτη και ανεπιθύμητη συμπεριφορά των προηγμένων μοντέλων.
Ο καθηγητής εξηγεί πως η πολυπλοκότητα των μεγάλων νευρωνικών δικτύων εγγυάται αυτήν ακριβώς την απρόβλεπτη λειτουργία. «Είναι εξαιρετικά ικανά αλλά και απρόβλεπτα. Ειδικά για τα συστήματα παραγωγικής ΤΝ, όπως τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, πιστεύω πως θα παραμείνει αδύνατη η δημιουργία μεθόδων πιστοποίησης της αξιοπιστίας τους», υπογραμμίζει, καταδεικνύοντας τον κίνδυνο που ελλοχεύει στη χρήση τους.
Ο κ. Δασκαλάκης εστιάζει στην ανεπάρκεια των ενσωματωμένων ασφαλιστικών δικλείδων. Τα συστήματα, αν και επιχειρούν να μπλοκάρουν τις απαντήσεις σε επικίνδυνα ερωτήματα (π.χ. κατασκευή βιολογικών όπλων), παραμένουν ευάλωτα στις παρεμβάσεις των ειδικών, καθιστώντας τα μοντέλα ανοιχτού κώδικα άκρως επικίνδυνα.
Ο κίνδυνος γιγαντώνεται όταν οι αυτόνομοι πράκτορες αναλαμβάνουν τον έλεγχο υπολογιστικών συστημάτων. Η κατάσταση εκτροχιάζεται πλήρως όταν οι AI agents λειτουργούν εκτός απομονωμένων, αυστηρά ελεγχόμενων περιβαλλόντων. Το πρόσφατο επεισόδιο επίθεσης στην Hugging Face από αυτόνομους πράκτορες ΤΝ της OpenAI επιβεβαιώνει απολύτως αυτό το σενάριο.
Τα συγκεκριμένα μοντέλα διαθέτουν εκπαίδευση σε τεράστιο όγκο δεδομένων, ενσωματώνοντας στρατηγικές από την Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τζου έως τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι. Αυτή η συσσωρευμένη γνώση τούς επιτρέπει να αναπτύσσουν περίπλοκες στρατηγικές και να συντονίζονται σε συνεργατικές ομάδες, εξυπηρετώντας ακόμα και κακόβουλους σκοπούς χρηστών ή παρερμηνεύοντας τους αρχικούς στόχους.
Οι ηχηρές παραιτήσεις και η κρίση ασφάλειας στη Silicon Valley
Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών πιστοποιούν την απόλυτη αναταραχή στον κλάδο της τεχνολογίας. Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο 27χρονος Jacob Coxon ανακοίνωσε την ηχηρή του αποχώρηση από την Anthropic, καταγγέλλοντας την ξέφρενη πορεία προς ολοένα ισχυρότερα συστήματα και την πλήρη απουσία σχεδίου ελέγχου.
Αυτή η παραίτηση συνοδεύτηκε από τη δημόσια παρέμβαση του διευθύνοντος συμβούλου της Anthropic, Dario Amodei, ο οποίος απαίτησε τον έλεγχο του ρυθμού αύξησης των δυνατοτήτων των μοντέλων. Η κρίση βάθυνε στις 14 Σεπτεμβρίου, με τον Bilal Chughtai να δημοσιοποιεί την παραίτησή του από την Google DeepMind, επικαλούμενος την ταχύτατη εξέλιξη των δυνατοτήτων των συστημάτων, η οποία προσπερνά κατά πολύ τις μεθόδους ευθυγράμμισής τους με τους ανθρώπινους στόχους.
Το περιστατικό OpenAI-Hugging Face επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των ερευνητών. Πράκτορες AI σε εσωτερικές δοκιμές κυβερνοασφάλειας παραβίασαν εντελώς τους περιορισμούς του δοκιμαστικού περιβάλλοντος, αποκτώντας πρόσβαση στο Διαδίκτυο και συνεργαζόμενοι μέσω μη εγκεκριμένων διαύλων.

Ο ρόλος του ΑΙ Act και η άμυνα στις κυβερνοεπιθέσεις
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης αναδεικνύει τις κυβερνοεπιθέσεις ως έναν από τους πλέον άμεσους και τρομακτικούς κινδύνους της σημερινής εποχής. Η διάχυση της τεχνολογίας σε ανοιχτά μοντέλα καθιστά την περιορισμένη ανάπτυξη των επόμενων γενιών μια εντελώς ανεπαρκή λύση.
«Οσο περισσότερο ενσωματώνεται η τεχνολογία αυτή σε ρομπότ, αυτοκίνητα, συστήματα λήψης αποφάσεων, κ.λπ., τόσο μεταφέρεται μεγαλύτερο ρίσκο στον πραγματικό κόσμο», επισημαίνει. Ο ίδιος τονίζει τη ζωτική σημασία του ευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου (AI Act), το οποίο επιβάλλει αυστηρές δοκιμές ανάλογα με το ρίσκο της εκάστοτε εφαρμογής.
Η απάντηση, σύμφωνα με τον καθηγητή, κρύβεται στη δημιουργία ισχυρών μηχανισμών ελέγχου και άμυνας, αξιοποιώντας την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη. «Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα μοντέλα αυτά για να αναπτύξουμε ισχυρά αμυντικά συστήματα», αναφέρει, προκρίνοντας τη χρήση προηγμένων μοντέλων για τον άμεσο εντοπισμό ευπαθειών και τη διόρθωση προβλημάτων πριν την εκμετάλλευσή τους από τους επιτιθέμενους.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, έχοντας διανύσει 70 χρόνια από τη γέννησή της, βρίσκεται πλέον μπροστά στο κρισιμότερο κεφάλαιο της ιστορίας της. Οι αποφάσεις, οι κανόνες και οι ασφαλιστικές δικλείδες που θα εφαρμοστούν, θα καθορίσουν το μέλλον μιας τεχνολογίας εξαιρετικά ικανής, αλλά και τρομακτικά απρόβλεπτης.

periodista.gr

Οι ταγοί, τα πιράνχας, το Κολοσσαίο

“Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα”, λέει ο Αλ Πατσίνο στο “Ο δικηγόρος του Διαβόλου”. Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;…

από Νίκος Μπογιόπουλος

“Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα” (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας;

Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση “λύσης” και “θεραπείας” καταφεύγοντας σε “μάγους” της “ευεξίας”, είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας “αρρώστιας” που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην “αδυναμία χαρακτήρα” ή στο “ανεπίδεκτο του ασθενούς”;

Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, αυτό είναι σκέτα υπόθεση “ατομικής ευθύνης” του;

Και εκείνοι – κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ – που, αντί της προστασίας του “ασθενούς”, θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν;

Αυτοί – κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας – που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της “αναγεννητικής” μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι;

Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν;

Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπερλαμπρα καταγώγια μιας “αγοράς” που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν;

Ο εξουσιαστικός εσμός που φωτογραφίζεται, συναγελάζεται, τρωγοπίνει, συνδιοικεί με τα πιράνχας που ρουφούν το αίμα των “Ντόριαν Γκρέι”, που αντί να προστατεύει τον αδύναμο και τον “ανόητο” ακόμα και από την “ανοησία” του, προΐσταται του καθεστώτος που μετατρέπει την ηλικία, την κούραση, την εμφάνιση, την φυσική βιολογική εξασθένιση, την ψυχολογική καταπόνηση σε “εμπόριο” ζωής και θανάτου, και μετά έχει το αβυσαλλέο θράσος να μιλά περί “ατομικής ευθύνης του θύματος” (του θύματος που όχι μόνο δεν προστάτεψε όπως όφειλε, αλλά το μετέτρεψε σε θύμα και το παρέδωσε στους θυρευτές), τι ρόλο παίζει;

Ναι, υπάρχει “ατομική ευθύνη”.

Είναι η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς να παρακολουθούμε τους “Μεφιστοφελήδες” – τους υπαίτιους των 13ωρων, του γλίσχρου εισοδήματος, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της διάλυσης της Δημόσιας Υγείας, της διατροφικής βόμβας, των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της εμπορευματοποίησης του “είναι” και του “φαίνεσθαι”- να μας κουνάνε σαν “έξυπνοι” και “αριστοι” και το δάκτυλο περί της δικής μας “ατομικής ευθύνης”.

www.imerodromos.gr

Σταύρος Λυγερός "Πόσο ισχυρό είναι το δίλημμα Μητσοτάκης ή ακυβερνησία;"

Η… θεαματική αποφυλάκιση του Νεοναζί εν μέσω επέλασης της Ακροδεξιάς στην ΕΕ

Όταν τα ΜΜΕ δίνουν άπλετο  επικοινωνιακό χώρο στον αποφυλακισθέντα πολιτικό – εγκληματία, σε μια άκρως απειλητική για την ευρωπαϊκή Δημοκρατία συγκυρία
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Όλα τα ‘χε η Μαριορή, ο Κασιδιάρης τής έλειπε.. Η χαρά των εμπόρων της πολιτικής τοξικότητας, σαν να λέμε, των ιδιοκτητών των ΜΜΕ της δημοσιογραφικής παρακμής. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι που, όπως έγραψε ο παλιός – καλός συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης, «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα, για να μας πληροφορήσουν σε απευθείας μετάδοση με κάθε λεπτομέρεια για το γεγονός. Με τα δεκάδες μικρόφωνα να στήνονται μπροστά του μετατρέποντας τον σε κεντρικό πρόσωπο και πρωταγωνιστή, και την προβολή των συνθημάτων από τους ομοϊδεάτες του (σ. σ: που αποθέωναν τον εγκληματία… ήρωά τους!) να αποτελούν επανάληψη των μιντιακών αθλιοτήτων των πρώτων χρόνων εμφάνισης της Χρυσής Αυγής…
»Τότε που ο Τράγκας έκανε εκπομπές αποκλειστικά με Χρυσαυγίτες, ο Αναστασιάδης χαριτολογούσε με τον καλεσμένο του Κασιδιάρη, η περίφημη Τατιάνα έκανε αφιερώματα στη σύντροφο Κασιδιάρη, το Πρώτο Θέμα με όρους λάιφ στάιλ μας πληροφορούσε πώς εκπαιδεύονται, αλλά και για την καλοσύνη των νεοφασιστών να περνάνε τις ηλικιωμένες στα απέναντι πεζοδρόμια… Ήταν τότε που δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ μίλαγε για ‘’μια σοβαρή Χρυσή Αυγή”. Με αποτέλεσμα το επαναλαμβανόμενο ξέπλυμα να τους κανονικοποιεί περισσότερο, να εθίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο απόλυτο κακό, ο μισαλλόδοξος λόγος πια  να μην σοκάρει»…
Τότε… Τώρα ο μισαλλόδοξος λόγος ελάχιστα, ελάχιστες και  ελάχιστους σοκάρει, η επέλαση της ακροδεξιάς στην ΕΕ θεωρείται ως… αναμενόμενη: «Κανένας δεν μπορεί να πει ότι εξεπλάγη από την επικράτηση του φιλοναζιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ, αφού   καταγραφόταν ως βεβαιότητα σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις», γράφουν σε μια εμπεριστατωμένη έρευνά τους για το γερμανικό φαινόμενο οι Μαρία Ψαρά και Κώστας Αργυρός, στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών. «Αλλά το σοκ παραμένει», συμπληρώνουν. «Το φιλοναζιστικό κόμμα απέτυχε οριακά να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, οπότε ευτυχώς δεν θα καταφέρει να υλοποιήσει άμεσα τη φιλοδοξία του να σχηματίσει την πρώτη ακροδεξιά περιφερειακή κυβέρνηση στη Γερμανία μετά την εποχή των ναζί»…
«Ωστόσο, το οριακό αποτέλεσμα ανησυχεί τους αναλυτές για τις επόμενες εκλογικές διαδικασίες», μας πληροφορούν οι δυο ερευνητές της efsyn. Και εξηγούν: Όχι μόνο για αυτές (σ. σ: τις επόμενες εκλογές) που θα γίνουν σύντομα σε άλλα γερμανικά κρατίδια, αλλά και για εκείνες που θα πραγματοποιηθούν σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, η Αυστρία, η Ισπανία, ακόμα και το Ηνωμένο Βασίλειο… «Την ίδια στιγμή, οι πανηγυρισμοί Τραμπ, Μασκ και αντ’ αυτών του Πούτιν ενισχύουν αυτήν την ανησυχία», προσθέτουν. Αν δει κανείς τα νούμερα, σχηματίζει μια ιδέα. Στις προηγούμενες εκλογές του 2021, το AfD είχε συγκεντρώσει «μόνο» ένα 20% των ψήφων. Την περασμένη Κυριακή, έφτασε το 44%! Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ο μέσος όρος των ποσοστών της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη κυμαίνεται γύρω στο 25%...
«Είσαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είσαστε», θα μας έλεγε ο Ντίνος Ηλιόπουλος αν μας έβλεπε από καμιά γωνιά του χαμένου δημοκρατικού μας… Παραδείσου: η ευρωπαϊκή ακροδεξιά με τους κάθε λογής παλαιοεθνικιστές, τους νεοναζί και τα φασιστοειδή κάθε κοινωνικού τύπου και πολιτικού… brand name, αυξάνεται και πληθύνεται, οι πολιτικοί αναλυτές ανησυχούν για πιθανή επικράτησή της στις επερχόμενες (σε καμιά… δεκαριά ευρωπαϊκές χώρες) εκλογές, οι Τραμπ, Μασκ & ΣΙΑ πανηγυρίζουν, κι εμείς, εδώ στην Ψωροκώσταινα, δίνουμε… άπλετο  επικοινωνιακό χώρο στον (εντελώς τυχαία!..) προεκλογικά αποφυλακισθέντα, επικίνδυνο νεοναζί Κασιδιάρη. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι, επαναλαμβάνω, που – όπως έγραψε ο συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης – «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα - ακρόαμα: «Περάστε κυρίες και κύριοι, το αυγό του φιδιού είναι και πάλι μαζί μας, ελεύθερο, ακμαίο και τσαμπουκαλεμένο, έτοιμο να… εκκολαφθεί και πάλι στη γόνιμη ακροδεξιά περιοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας»…
Εκεί όπου κατοικοεδρεύουν τα καμουφλαρισμένα φασιστοειδή του κυβερνώντος κόμματος προφανώς, δίπλα – ίσως και μέσα – στο κόμμα της «Νίκης» της Λατινοπούλου και του Βελόπουλου, με το ερώτημα «αν το νομοθετικό πλαίσιο είναι επαρκές για να εμποδίσει την κάθοδο του αποφυλακισθέντος νεοναζί στις εκλογές» να παραμένει μετέωρο, όπως και η «απάντηση» του υπουργού Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιου επ’ αυτού: «Είναι οξύμωρο ένας άνθρωπος ο οποίος υμνεί τον αντικοινοβουλευτισμό να προσπαθεί μέσω του κοινοβουλευτισμού να εκλεγεί μέσα στη Βουλή»…
Αυτός ο τραγέλαφος, σε μια συγκυρία που ακόμα και η Τεχνητή Νοημοσύνη γνωρίζει ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ και το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα (NSDAP) εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα της απλής αναλογικής και τις ελευθερίες του πολιτεύματος, για να κερδίσουν έδρες στο κοινοβούλιο (Reichstag), να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα και να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919–1933), εκ των έσω»…

restaro.blogspot.com

Λορέντζος Μαβίλης: «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα»!

Αφιέρωμα στον πολιτικό- ποιητή που αντάλλαξε την θέση του βουλευτή με την στολή του λοχαγού για να πολεμήσει στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Ήταν 28 Νοεμβρίου 1912 όταν Λορέντζος Μαβίλης θα χάσει τη ζωή του μαχόμενος στα βουνά της Ηπείρου στη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πόλεμου!
Ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα. Ποιητής, διανοούμενος, βουλευτής, θερμός πατριώτης.  Ο Λορέντζος Μαβίλης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο πρώτος Έλληνας συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων με διεθνή φήμη.

«Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρια της ζωής.
Όντας βυθήση ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.» ( από το ποίημα του: Λήθη)

Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 6 Σεπτεμβρίου του 1860 όπου ο ισπανικής καταγωγής πατέρας του, Παύλος Μαβίλης, υπηρετούσε ως δικαστικός. Η μητέρα του, Ιωάννα Σούφη, ήταν ανιψιά του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Σπούδασε στην Γερμανία φιλολογία και φιλοσοφία ενώ παρακολούθησε μαθήματα  αρχαιολογίας και σανσκριτικών και μετέφρασε αποσπάσματα από το ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα. Το 1890 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν με τη διατριβή «Δύο βιεννέζικα χειρόγραφα του Ιωάννη Σκυλίτζη».

Ασχολείται πολύ με το σκάκι και το 1887 συμμετείχε σε τουρνουά στην Φραγκφούρτη και αργότερα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Το 1893 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου εντάχτηκε στην Κερκυραϊκή Σχολή, συνδέθηκε δε ιδιαιτέρως με τον Κωνσταντίνο  Θεοτόκη. Κατόπιν στρατεύτηκε και το 1896 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας . Το 1896 έφυγε για την Κρήτη προς ενίσχυση του εκεί επαναστατικού κινήματος και πολέμησε με τους αντάρτες στα κρητικά βουνά. Το 1897 κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο συγκέντρωσε εβδομήντα Κερκυραίους εθελοντές και πήγαν να πολεμήσουν στην Ήπειρο. Εκεί τραυματίστηκε στο χέρι. Τα έξοδα της εκστρατείας των εθελοντών τα κάλυπτε ο ίδιος.
Στις εκλογές του 1910 απέκτησε βουλευτικό αξίωμα με το κόμμα των Φιλελευθέρων και από αυτή τη θέση αγωνίστηκε για την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.
Ο λόγος του στη Βουλή το 1911 για το «γλωσσικό» άρθρο 107 του Συντάγματος αποτελεί την κορύφωση των αγώνων του για τη δημοτική γλώσσα και σταθμό στην ιστορία του γλωσσικού ζητήματος. Γνωστή έχει μείνει η φράση του «χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι», δεχόμενος ωστόσο πως η  γλώσσα του λαού πρέπει να καλλιεργηθεί και να εμπλουτισθεί από «ολόκληρον την κληρονομίαν του παρελθόντος».
Στα 1912 αν και ήταν 53 χρόνων και κατείχε το αξίωμα του βουλευτή και θα μπορούσε να μην συμμετέχει σε καμιά στρατιωτική εκστρατεία , το ήθος και το φρόνημα του δεν του επέτρεπαν να μένει στα μετόπισθεν κι έτσι ρίχνεται στην μάχη σαν ένας απλός στρατιώτης.
Στις 28 Νοεμβρίου 1912 είναι  επικεφαλής του λόχου των εθελοντών Γαριβαλδινών στο χωριό Δρίσκος, κοντά στα Γιάννενα, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν σφοδρή αντεπίθεση κατά των εθελοντών που ήδη είχανε προχωρήσει πολύ. Μάχεται ηρωικά, όμως σε μια στιγμή της μάχης μια σφαίρα του διατρυπά τα δυο μάγουλα χαλώντας και πολλά δόντια του. Ενώ μεταφέρεται αιμόφυρτος στο προσωρινό νοσοκομείο ένα δεύτερο βόλι τον βρήκε στο στόμα. Εκείνη τη στιγμή έφτανε στο χειρουργείο και ο αρχηγός, Αλέξανδρος Ρώμας. Είδε τον Μαβίλη και κατάλαβε. «Σε συγχαίρω απ’ την καρδιά μου!» λέει δίνοντάς του το χέρι. Ο Μαβίλης μάζεψε τις στερνές του δυνάμεις, στάθηκε προσοχή και πήρε το χέρι του αρχηγού. Το αίμα που έτρεχε σ’ όλο το δρόμο απ’ τις πληγές των παρειών του πάγωνε το λαιμό του και του δυσκόλευε την αναπνοή. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Τους κάνει νοήματα να του δώσουν χαρτί, να γράψει. Τα αίματα στάζουν απ’ όλες τις μεριές και οι βολές του πυροβολικού ακούγονται τώρα κοντύτερα. Αλλά δεν προφταίνει ούτε να γράψει.
Λένε πως η τελευταία του φράση ήταν : «Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα».
Λέγεται ότι διατηρούσε ερωτικό δεσμό με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα -Θεώνη Δρακοπούλου – (1885-1968), η οποία υπηρέτησε την ερωτική ποίηση και το ποίημά της «Τι άλλο καλέ μου» (1925) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του και ανήκει στη ποιητική συλλογή της: «Κίτρινες Φλόγες» που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1925, 13 χρόνια μετά τον θάνατο του Λορέντζου Μαβίλη

«Τί άλλο, καλέ μου, ζητάς από μένα και στέκεις θλιμμένος μπροστά στη μορφή μου, αφου κι η καρδιά μου, αφού κι η ψυχή μου,κι ας είσαι νεκρός-πλημμυρούν από Σένα;
Τα θεία τραγούδια σου ένα προς ένα τα ζει κάθε νύχτα η ψάλτρα φωνή μου,
γενήκαν αυτά μοναχή προσευχή μου,αγνή προσευχή, γεννημένη από Σένα!
Γιατί με κοιτάζεις με μάτια θλιμμένα;Λαμπάδα σου ανάβω την ίδια ψυχή μου
και μέρα τη μέρα σκορπά κι η ζωή μουγια Σένα, τα ρόδα της τα χλωμιασμένα.»

avalonofthearts.gr

Η μπίζνα της κβαντικής απάτης

Αν αναρωτιέστε ποιος τη δημιουργεί δείτ όλους αυτούς που βγάζουν στις εκπομπές τους τους απατεώνες για να υποσχεθούν ευεξία και κάθαρση.

Κώστας Βαξεβάνης

Είναι εντυπωσιακό, πώς όταν αποκαλύπτεται μια απάτη, ο τρόπος με τον οποίο όλοι αυτοί οι επώνυμοι που φωτογραφιζόταν με τον απατεώνα, ξαφνικά δεν ξέρουν ούτε τον εγκληματία ούτε το έγκλημα. Στην υπόθεση Μαζωνάκη, μόλις ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν κβαντικοί απατεώνες, γιατροί ψυχικής κοσμοϊσορροπίας, υπνωτιστές εσωτερικής κάθαρσης και μάγοι της φυλής της ανοησίας.

Το ανάθεμα πέφτει στα επιπόλαια θύματα, τους εύπιστος ή απεγνωσμένους που υπήρξαν πελάτες. Μα δεν ήξεραν; Τόσο βλάκες ήταν; Έβλεπαν φύκια και νόμιζαν ότι είναι μεταξωτές κορδέλες;

Μπορεί να μην ήξεραν ή απλώς να ήταν απελπισμένοι. Ξέρετε γιατί έπεσαν θύματα; Γιατί οι επώνυμοι που φωτογραφίζονταν με τους απατεώνες ήταν οι dealer της απάτης. Γιατί λειτουργούσαν ένα σύστημα με «περιστρεφόμενες πόρτες». Έμπαινε ο απατεώνας σε μια τηλεοπτική εκπομπή, σε ένα podcast, στο σαλόνι ενός μουράτου και από απατεώνας γινόταν μάγος ευεξίας.

Γιατί οι απατεώνες με τους περισπούδαστους τίτλους μιλούσαν στα ιατρικά συνέδρια ως φορείς μιας νέας, άγνωστης επιστημονικοφάνειας. Μπορούσαν να θεραπεύσουν από αιμορροΐδες έως την αιμορραγία της ψυχής.

Και ο ιατρικός σύλλογος, ή αν θέλετε και οι σύλλογοι ψυχολόγων (εκεί να δείτε απάτη) αντί να ελέγχουν, να απαγορεύουν και να ενημερώνουν το κοινό, συμμετείχαν στη μπίζνα κάθε κβαντικής ή συμπαντικής απάτης.

Προφανώς υπάρχει και η προσωπική ευθύνη ή η ανοησία του καθενός. Αλλά το κράτος, οι δομές του και βέβαια οι επιστήμονες έχουν υποχρέωση να προστατεύουν ακόμη και τον βλάκα. Αυτό που παρακολουθούμε είναι η συστηματική επιχείρηση δημιουργίας εύπιστων και απελπισμένων ανθρώπων που θα γίνουν θύματα.

Αν αναρωτιέστε ποιος τη δημιουργεί δείτε όλους αυτούς που βγάζουν στις εκπομπές τους τους απατεώνες για να υποσχεθούν ευεξία και κάθαρση. Αν δείτε και τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους θα λυθεί κάθε απορία.

www.documentonews.gr

Μανώλης Κοττάκης : Μεθοδεύσεις με "τρικ" θριάμβων σε καμβά υποχωρήσεων

Ο διευθυντής της εφημερίδας 'Εστία" και αρθρογράφος στην εφημερίδα "Δημοκρατία",  Μανώλης Κοττάκης μιλάει στον 98.4 και εξηγεί γιατί όλα τα κομμάτια του παζλ σε μια  διαχρονική πορεία υποχωρήσεων σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα, στις μέρες μας συναρμόνουν  σε μια διαφαινόμενη πορεία πακέτο για την Ανατολική Μεσόγειο και το αρχιπελαγικό Αιγαίο, ώστε το "καρπούζι" να "κοπεί " στη μέση με ότι συνεπάγεται αυτό έως τον 25ο μεσημβρινό. Όπως εξηγεί, είναι πολύ πιθανό να σκηνοθετείται στο δρόμο προς τις εκλογές, ένας μικρός δήθεν "θρίαμβος " με 12 ναυτικά μίλια μόνο νότια της Κρήτης, την ώρα που η Τουρκία θα "διασφαλίζει" θαλάσσια ζώνη νότια του Καστελλορίζου με ότι συνεπάγεται αυτό στο άμεσο μέλλον για τις οριοθετήσεις ΑΟΖ, αλλά κυρίως για τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο. 

Oι μαχαιριές που αφύπνισαν μια χώρα

Ο Παύλος Φύσσας «θυσιάστηκε» άθελά του για να γίνει σύμβολο κοινωνικής αντίστασης, απέναντι σε μία φαιά Ελλάδα που έφτασε να μαζεύει μισό εκατομμύριο ψήφους.

ΠΙΣΣΑ & ΠΟΥΠΟΥΛΑ

Νίκος Παπαδογιάννης

Το μαύρο μαντάτο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα το έμαθα νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας στη δροσερή Λιουμπλιάνα, όπου κάλυπτα το Ευρωμπάσκετ του 2013.

«Τα έμαθες; Σκότωσαν κάποιον για το ποδόσφαιρο στο Κερατσίνι», έλεγε το μήνυμα με το οποίο η Αθήνα με –τρόπος του λέγειν- καλημέριζε. «Τώρα πριν από λίγο το είπαν στον ΣΚΑΙ».

Αυτό το τελευταίο θα έπρεπε ίσως να με υποψιάσει, αλλά δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Οι οπαδικές δολοφονίες στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ακριβώς ρουτίνα, αλλά δεν αποτελούν δα είδηση κοσμοϊστορικής σημασίας.

Οι πολύχρωμες στρατιές που δίνουν τακτικά ραντεβού θανάτου για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους είναι μοιραίο να θρηνήσουν και θύματα. Και όχι πάντοτε αθώα.

Ήταν ακόμη νωρίς, πρωινό Πέμπτης αν θυμάμαι καλά. Σηκώθηκα και έφτιαξα καφέ, για να ανοίξει το μάτι μου και να αναζητήσει λεπτομέρειες στα social media, στα οποία είχα ούτως ή άλλως αλλεργία. H Eθνική μπάσκετ είχε μπροστά της κρίσιμο ματς με την οικοδέσποινα Σλοβενία, οπότε η μέρα προβλεπόταν γεμάτη. «Τον σκότωσαν για το ποδόσφαιρο», παπαγάλιζαν πολλοί στο Twitter. Είχαν περάσει περίπου δέκα ώρες από τη δολοφονία, αλλά η αλήθεια ήταν ακόμη κρυμμένη στα σκοτάδια της νύχτας.

Άθελά του, ο Παύλος Φύσσας μας βοήθησε να ξεφύγουμε από σκοτάδια. Υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι μάρτυρας. Όχι για το …ποδόσφαιρο, αλλά για την ταλαίπωρη νεοελληνική κοινωνία. Ένα σύμβολο που οφείλουμε να κρατάμε ζωντανό στις μνήμες μας και να το προστατεύουμε σαν κόρη οφθαλμού. Μία «θυσία», που «άξιζε». Σε πολλά εισαγωγικά και οι δύο λέξεις, αφού καμία ζωή δεν αξίζει να χάνεται από χέρι μαχαιροβγάλτη, στον βωμό οποιασδήποτε αξίας.

Άλλωστε, ο Παύλος δεν επέλεξε αυτό το φευγιό ούτε ξεχύθηκε στους δρόμους για να πολεμήσει τους δολοφόνους του. Την αντίσταση την έκανε μέσα από τους στίχους του και από τη στάση ζωής του, αυτή που συνεχίζει μέχρι σήμερα, δεκατρία χρόνια χαροκαμένη, η υπέροχη Μάγδα Φύσσα.

Θα προτιμούσε φυσικά να έχει τον τζιέρι της δίπλα της ζωντανό, τουλάχιστον όμως γνωρίζει ότι ο γιος της δεν χάθηκε για το τίποτε. Ο τραγικός χαμός του αφύπνισε έναν λαό μακαρίως κοιμώμενο και τον έβγαλε στους δρόμους.

Η αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια και οι πανηγυρισμοί που ακολούθησαν την ανακοίνωση της απόφασης που έστελνε τη Χρυσή Αυγή στην παρανομία αποτέλεσε (περισσότερο και από τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη) κορυφαία στιγμή στα πολιτισμικά χρονικά της σύγχρονης Ελλάδας. Άσχετα αν μετά ξαναπήγαμε όλοι για τσίπουρα.

Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι η παλλαϊκή αντίδραση επηρέασε θετικά τη βούληση των δικαστών και αποσόβησε τυχόν επιεική μεταχείριση των κατηγορουμένων. Επειδή η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι αυτή που είναι, ένα κεφάλι τυρί γεμάτο τρύπες και σκουλήκια, και επειδή υπήρχαν (πριν και μετά) ύποπτες ενδείξεις, επιτρέψτε μου να συνταχθώ και εγώ με αυτή την άποψη.

Την αποφράδα νύχτα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013, η εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή έκανε το λάθος να δολοφονήσει Έλληνα. Μέχρι τότε, οι νοικοκυραίοι έβλεπαν το σκούρο δέρμα των θυμάτων της, έλεγαν «μπράβο λεβεντόπαιδα» και τη στήριζαν στην κάλπη με δύο δεξιά χέρια. «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος», μονολογούσαν όσο ψήφιζαν τους Μιχαλολιάκους, τους Λαγούς, τους Παππάδες και τους Κασιδιάρηδες.

Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, η Χρυσή Αυγή έλαβε σχεδόν 440 χιλιάδες ψήφους, δηλαδή το 6,97% όσων έκαναν τον κόπο να πάνε στις κάλπες.

Στις ευρωεκλογές του 2014, ένα συναπτό εξάμηνο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η συμμορία με τις σβάστικες ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο ψήφους (536.910) και αναδείχθηκε τρίτο κόμμα, με ποσοστό που άγγιξε το 10 τοις εκατό.

Όταν με τα πολλά ο αγράμματος κυρ Παντελής της γειτονιάς κατάλαβε ότι στόχος δεν είναι μόνο ο Αχμέντ αλλά και ο Παύλος και η Μαρία και τελικά ο ίδιος ο Παντελής αν είναι λίγο μελαψός, η «αντισυστημική» μόδα ξεθώριασε και οι εγκληματίες πέρασαν σιγά σιγά στο περιθώριο.

Οι βουλευτικές εκλογές του 2019 έδωσαν τη χαριστική βολή, αφού περιόρισαν τους Χρυσαυγίτες στο 2,93% και τους άφησαν εκτός Κοινοβουλίου.

Οι ψήφοι που τους είχαν αναδείξει σε υπερδύναμη μεταφέρθηκαν στη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να πέσει η «λαίλαπα της Αριστεράς», αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση. Η ουσία είναι ότι ο δρόμος που οδηγούσε τους νεοναζιστές στις φυλακές του Κορυδαλλού είχε ανοίξει διάπλατα, ελλείψει ασυλίας. Κάποιοι κρύφτηκαν και προσπάθησαν να αποφύγουν τη σύλληψη, αλλά τελικά δεν γλίτωσε κανένας.

Άπαντες κατέληξαν σε κελιά. Για λίγο ή για πολύ. Η ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, που χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «εγκληματική οργάνωση» και έστελνε τους ηγέτες της στη μπουζού εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020, επτά ολόκληρα χρόνια μετά την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα μπορούσε να εορτάζεται ως κάποιου είδους εθνεγερσία.

Έξι χρόνια πιο μετά, η επέτειος του άδικου θανάτου του Φύσσα συμπίπτει με την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, ένα χρόνο μετά από την αντίστοιχη του Μιχαλολιάκου.

«Ηλία μαζί σου», φωνάζουν οι αμετανόητοι και οι ανόητοι μέσα από τα ανήλιαγα λαγούμια του διαδικτύου. Μερικοί πετάχτηκαν μέχρι τον Δομοκό, για να τον προσκυνήσουν και να του στρώσουν το γκρίζο χαλί.

Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι ο τέως κατάδικος θα έχει σουξέ, ιδίως αν αποδειχθεί χρήσιμος ηλίθιος για το καθεστώς Μητσοτάκη ενάντια σε κάποια απροσδιόριστη απειλή εξ ευωνύμων. Ή μήπως ήταν άλλος Κασιδιάρης αυτός που το 2023 ίδρυσε το κόμμα «Έλληνες» πίσω από τα κάγκελα και που την ίδια χρονιά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με ποσοστό 8,33 τοις εκατό;

Η πολιτική αμορφωσιά σε αυτόν τον άμοιρο τόπο σπάει κοντέρ, το δε πλυντήριο έπιασε δουλειά σε γκρι και γαλάζιους κόκκους προτού ακόμη ο Κασιδιάρης βγει φορώντας στολή Proud Boys από τις φυλακές του Δομοκού.

Υπενθυμίζω, ότι αυτός ο εξαίρετος κύριος καταδικάστηκε το 2024 σε κάθειρξη 13 ετών για τον διευθυντικό ρόλο του στην εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή.

Έμεινε στην ψειρού μαζί με καμιά σαρανταριά συναγωνιστές του σχεδόν έξι χρόνια και μάλιστα εξέδωσε βιβλίο με τον εκπληκτικό τίτλο «Πολιτικός Κρατούμενος».

Τώρα πλέον κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, διεκδικεί ζωτικό χώρο στα κανάλια και υπόσχεται να σώσει τη χώρα από τους «προδότες» και από τους «ανθέλληνες».

Εάν δεν κάνω λάθος, έχουν πλέον απελευθερωθεί με περιοριστικούς ρόλους ή εκτίουν ποινή κατ’ οίκον περιορισμού όλοι οι καταδικασμένοι Χρυσαυγίτες της ηγετικής ομάδας εκτός από τον (ναι, ναι) τέως Ευρωβουλευτή Λαγό.

Ο υπόκωφος θόρυβος που ακούγεται είναι από τα κόκαλα του Παύλου Φύσσα που τρίζουν. Τουλάχιστον ο αδίστακτος δολοφόνος του, εκείνος ο Ρουπακιάς, είναι ακόμη μέσα, καθ’ ότι ισοβίτης άνευ ελαφρυντικών.

www.koutipandoras.gr

Robert F. Kennedy Jr.: Οι πραγματικοί κίνδυνοι των εμβολίων είναι άγνωστοι

Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου

από τον Zachary Stieber/The Epoch Times

  

Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., δήλωσε στις 17 Σεπτεμβρίου ότι οι πραγματικοί κίνδυνοι από τα εμβόλια δεν είναι γνωστοί, εν μέρει επειδή η κυβέρνηση στερείται ενός αξιόπιστου συστήματος παρακολούθησης της ασφάλειας.

«Δεν έχουμε ιδέα ποιο είναι το προφίλ κινδύνου αυτών των προϊόντων, και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε ουσιαστικά να διενεργήσουμε την ανάλυση κινδύνου-οφέλους που οφείλει να κάνει η υπηρεσία μου», δήλωσε ο Kennedy σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον.

Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών που διευθύνει περιλαμβάνει τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).

«Δυστυχώς, εδώ και 30 χρόνια υπάρχει έλλειψη επιστημονικών δεδομένων, και αυτό συνιστά πλημμελή άσκηση ρυθμιστικού έργου», πρόσθεσε αργότερα.

«Δεν διεξάγονταν μελέτες για να διαπιστωθούν οι κίνδυνοι αυτών των προϊόντων, επομένως δεν τους γνωρίζουμε. Και τώρα το ανακαλύπτουμε αυτό. Το τεκμηριώνουμε επιστημονικά και στη συνέχεια θα λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα».

Επεσήμανε το ενημερωτικό φυλλάδιο του εμβολίου κατά της ηπατίτιδας Β, το οποίο δείχνει ότι το εμβόλιο δοκιμάστηκε σε τρεις κλινικές μελέτες σε μόλις 147 παιδιά, τα οποία παρακολουθήθηκαν για διάστημα μόλις πέντε ημερών.

Ο Kennedy υποστήριξε επίσης ότι, ενώ στην εποχή που ήταν ο ίδιος παιδί γίνονταν τρία εμβόλια, σήμερα τα παιδιά λαμβάνουν 94 δόσεις από 18 διαφορετικά εμβόλια.

«Το ερώτημα είναι… μήπως θα έπρεπε να εξετάσουμε την πιθανότητα ορισμένες από αυτές τις χρόνιες παθήσεις να συνδέονται με τα εμβόλια;» αναρωτήθηκε ο Kennedy.

«Όπως βλέπετε, πολλές από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες [από τα εμβόλια] περιλαμβάνουν ασθένειες και χρόνιες παθήσεις που αποτελούν μέρος της επιδημίας χρόνιων νοσημάτων», ανέφερε αργότερα στην ομιλία του ο Kennedy.

«Με άλλα λόγια, πρόκειται για ασθένειες που έλαβαν ξαφνικά διαστάσεις επιδημίας στα παιδιά μας μετά το 1989».

Ο Kennedy μιλούσε σε συνέδριο που διοργανώθηκε από την οργάνωση Children’s Health Defense, την οποία ίδρυσε ο ίδιος και της οποίας προήδρευσε έως το 2023.

Πολλοί ομιλητές εξέφρασαν έντονη αντίθεση στα εμβόλια, συμπεριλαμβανομένου του Mark Gorton, ο οποίος στο παρελθόν είχε χρηματοδοτήσει τον Kennedy και σήμερα ηγείται του ινστιτούτου Make America Healthy Again (MAHA).

Ο Gorton, ο οποίος μίλησε λίγο πριν από τον Kennedy, χαρακτήρισε τα εμβόλια «εφιάλτη για τη δημόσια υγεία». Ο Gorton επικαλέστηκε μελέτες, όπως μια αδημοσίευτη έρευνα που διαπίστωνε ότι τα μη εμβολιασμένα παιδιά είχαν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν χρόνια προβλήματα υγείας, καθώς και μια επιστημονική εργασία από την οργάνωση Children’s Health Defense, η οποία έχει πλέον αποσυρθεί.

Ο Kennedy, ο οποίος συχνά εκφραζόταν αρνητικά για τα εμβόλια προτού ενταχθεί στην αμερικανική κυβέρνηση, έχει μετριάσει τη ρητορική του αφότου ανέλαβε καθήκοντα επικεφαλής στον τομέα της υγείας, προωθώντας επανειλημμένα, για παράδειγμα, το εμβόλιο κατά της ιλαράς ως αποτελεσματικό μέσο πρόληψης της νόσου.

Έχει επίσης προχωρήσει σε ενέργειες για την υλοποίηση προτεραιοτήτων, όπως η κατάργηση της θιμεροσάλης (ενός συντηρητικού με βάση τον υδράργυρο) από τα εμβόλια στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, καθώς και η αναθεώρηση ορισμένων κατευθυντήριων γραμμών σχετικά με τους εμβολιασμούς.

Τον Ιανουάριο, με τη στήριξή του, αξιωματούχοι υγείας ανακοίνωσαν ότι διατηρούν σε ισχύ τις οδηγίες για ορισμένα εμβόλια ρουτίνας, αλλά περιορίζουν το εύρος των συστάσεων για άλλα, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Β και της COVID-19.

Η εν λόγω επικαιροποίηση εμποδίστηκε από ομοσπονδιακό δικαστή, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη διαδικασία έφεσης.

Ο Kennedy μίλησε για περισσότερη από μία ώρα την Τετάρτη. Ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους ότι ο Donald Trump του έχει αναθέσει να ενισχύσει την έρευνα για τα παιδικά εμβόλια, να βελτιώσει τη διαφάνεια και να διευκολύνει τους γονείς.

«Θέλω να είμαι σαφής: Έχετε έναν ισχυρό και σταθερό φίλο στον Λευκό Οίκο», δήλωσε.

Ο Kennedy αναφέρθηκε επίσης σε όσους ασκούν κριτική, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει κάνει αρκετά από τότε που ανέλαβε τη θέση του ανώτατου αξιωματούχου υγείας στην κυβέρνηση Trump.

«Στην κυβέρνηση, πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα προτού συμβεί κάτι άλλο —διαφορετικά κινδυνεύεις με μηνύσεις—, πρόκειται για ένα πολύ χρονοβόρο σύστημα με εγγενή αδράνεια», είπε.

«Αν μπορούσαμε να το ξεπεράσουμε, θα είχαμε αλλάξει τα πράγματα από την πρώτη κιόλας μέρα, αλλά οι αλλαγές αυτές θα ήταν βραχύβιες και εγώ θα είχα χάσει τη θέση μου, καθώς οφείλω να διοικώ την υπηρεσία μου υπεύθυνα, τηρώντας τη νομοθεσία και τις προβλεπόμενες διαδικασίες».

kourdistoportocali.com

Οι υπεράνθρωποι

Οι μπίζνες με τον ναρκισσισμό.

του Θανάση Καραμπάτσου

Όταν ένα από τα παιδιά μου ήταν μικρά, πολύ μικρά, και του είπε η γιαγιά του να προσέχει μη κόψει κάποιο δάχτυλο με το ψαλίδι, εκείνο απάντησε αθώα: Δεν πειράζει, θα πάρουμε άλλο.

Το παιχνίδι με συναρμολογούμενα, τα lego / playmobil στα οποία η παιδική φαντασία οργιάζει ανταλλάσσοντας χέρια, πόδια, κεφάλια, ακόμη και η εντύπωση που μπορεί να δημιουργήθηκε καθώς επισκευάζαμε τηλεόραση, υπολογιστή, αυτοκίνητο «σαν καινούργιο» λειτούργησε έτσι σε ένα παιδικό μυαλό που κινείται μεταξύ άσπρου – μαύρου και δεν έχει πέσει στη χαράδρα του γκρίζου.

Η απάντηση έκρυβε και μια πτυχή καθοριστική για την εξήγηση του κυνηγητού της ευεξίας. Το ρήμα πάρουμε / αγοράσουμε κλείνει σαφώς μέσα του το υποκείμενο που μπορεί να πάει στις δήθεν «κλινικές ευεξίας», σε σαμάνους, κβαντικούς και ολιστικούς. Η τοποθεσία Κολωνάκι το κάνει ηχηρά κατανοητό. Ποιος μπορεί να πληρώσει επίσκεψη 300-500 ευρώ;

Τα όρια της εκμετάλλευσης της ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού είναι ανεξάντλητα. Οι ψευδοεπιστήμονες, οι κομπογιαννίτες δηλαδή, ανέκαθεν υπήρχαν. Κι αν στους σκοτεινούς χρόνους πλήρωναν με τη ζωή τους αν τους ανακάλυπταν, σήμερα έχουν πλάτες σε όλο το σύστημα που στηρίζει το ίδιο το σύστημα.

Όταν ο υπουργός Υγείας διαφήμιζε νανογιλέκα, όταν η σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης έχει ανοίξει επίσης στο Κολωνάκι «κλινική» ευεξίας και ιατρικής του τρόπου ζωής και μάλιστα επενδύει στον όρο «Γαστρονομική Ιατρική», όταν ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κουκουλώνει ευθύνες, τότε επιβιώνουν μέχρι το μεγάλο λάθος οι «γιατροί» που φαίνεται να σκότωσαν τον Γιώργο Μαζωνάκη, επειδή δεν είχαν ούτε απινιδωτή στο «ιατρείο» ούτε γνώριζαν πώς να κάνουν ανάνηψη… Είχαν μυαλό μόνο για επενδυτική επέκταση στις Κυκλάδες (Μύκονος και Σαντορίνη, σαν χοντροκομμένοι πλαστελίνοι).

Όταν οι πελάτες αυτών των «κλινικών» είναι τα χοντρά πορτοφόλια –αυτοί άλλωστε έχουν τέτοια ματαιοδοξία, όχι οι εργάτες των ορυχείων στη δυτική Μακεδονία– που είναι οι στυλοβάτες του συστήματος, οι κομπογιαννίτες γίνονται διάσημοι, μπαίνουν στους κύκλους της ελίτ και τη γλιτώνουν. Όταν διοργανώνονται συνέδρια «ευεξίας» υπό την αιγίδα θεσμών και ευυπόληπτων καθηγητών Ιατρικής, τότε μέχρι και το μεδούλι έχει σαπίσει.

Εμπόρευμα

Η ιατρική έχει γίνει μπίζνα, έχει ξεφύγει από το πλαίσιο του Ιπποκράτη και την αυτοθυσία για να σωθεί ο συνάνθρωπος. Επάγγελμα μεν, αλλά με κυβέρνηση σε ένα πλαίσιο που σου επιβάλλει να ανοίξεις ιδιωτικό ιατρείο για να συμπληρώσεις εισόδημα, να κάνεις χειρουργείο με γενναία αμοιβή ή απογευματινό ιατρείο και να καθαρίζεις ένα νόμιμο «φακελάκι», τότε όλα έχουν γίνει εμπόρευμα.

Δανείζομαι τα λόγια του εντατικολόγου γιατρού στο Αττικό Μιχάλη Ρίζου, ο οποίος τονίζει την «όλο και πιο συχνή εφαρμογή (πάντα με το αζημίωτο) μεθόδων παραϊατρικής και ψευδοεπιστήμης που εκτός της εκμετάλλευσης του απελπισμένου ασθενούς έχουν πολλές φορές και επικίνδυνες συνέπειες. Τελευταία έχει έρθει στη μόδα (επίσης με το αζημίωτο) και η “ιατρική” της αισθητικής και της αντιγήρανσης. Βλαστοκύτταρα, PRP, πλασμαφαιρέσεις, αναγεννήσεις δέρματος, χόνδρων, αρθρώσεων, υποσχέσεις αιώνιας νεότητας και ευζωίας, εραστές του τέλειου σώματος, μαζί με εμβολιοφοβία (αφού όσοι είναι σωματικά γυμνασμένοι και έχουν ισχυρή ανοσία θα επικρατήσουν), περιθωριοποίηση της κλασικής, ορθολογικής, αιτιολογικής ιατρικής σκέψης και παρέμβασης. Καμιά συζήτηση για τις κοινωνικές, εργασιακές και περιβαλλοντικές συνθήκες που αυξάνουν τη νοσηρότητα, τη σωματική και ψυχική καταπόνηση».

Κι όσο η ιατρική γίνεται προϊόν, μπαίνει στη μέση και η διαφήμιση. Ο Άδωνης Γεωργιάδης με νανογιλέκα (και κοσμητική γενικώς από μαλλιά αρχομένης), ατελείωτες ώρες «ειδικών» να προβάλλουν οζονοθεραπεία στην τηλεόραση προς άγρα πελατών, πολιτικοί δίπλα στη σύζυγο Χατζηδάκη για την «κλινική» της, φωτογραφίσεις δίπλα στον influencer Πατούλη κ.ά., τα social media με διαφημίσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον, ακόμη και υπουργοί. Χρειάζεται η ιατρική διαφήμιση;

Πίτα $1 τρισ.

Διαβάζουμε μια είδηση του 2025: «”Ο ιατρικός τουρισμός βρίσκει στην Ελλάδα εξαιρετικές προοπτικές ανάπτυξης” τόνισε η (σ.σ. τότε) υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη κατά την εκδήλωση εγκαινίων των νέων κτιριακών εγκαταστάσεων του Ινστιτούτου (αναφέρεται η ονομασία) στη Θεσσαλονίκη». Εδώ η ιατρική μπαίνει στην… ανάπτυξη. Από το 2012 εντοπίζουμε προσπάθειες για να τοποθετηθεί σε επενδυτικό πλάνο – ίσως και νωρίτερα, δεν «σκάψαμε» περισσότερο. Το 2018 ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, υπουργός Ανάπτυξης της κυβέρνησης Τσίπρα, εκτίμησε τη μεγάλη σημασία του ιατρικού τουρισμού ως μοχλό ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία.

Ήρθε η αυθεντική έκφραση του νεοφιλελευθερισμού και η κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθέτησε τον αναπτυξιακό νόμο 4887/2022, ενισχύοντας επενδυτικά σχέδια για δημιουργία, επέκταση και εκσυγχρονισμό υποδομών ιατρικού τουρισμού, κέντρων αποκατάστασης και ευεξίας, επιδοτώντας δαπάνες για κτιριακές εγκαταστάσεις, ειδικό ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, ψηφιακή αναβάθμιση κ.λπ. Ο τζίρος του ιατρικού τουρισμού το 2024 ξεπέρασε το 1,1 δισ. ευρώ. Σε δηλώσεις του ο α΄ αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συμβουλίου Τουρισμού Υγείας (ΕΛΙΤΟΥΡ) Κωνσταντίνος Πάντος μας διαφώτισε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες έρχονται ως επί το πλείστον για εξωσωματική γονιμοποίηση και πλαστικές επεμβάσεις. Αντιλαμβανόμαστε τα οικονομικά μεγέθη και τα πορτοφόλια.

Το 2019 η «βιομηχανία» ιατρικού τουρισμού είχε τζίρο 850 δισ. δολάρια παγκοσμίως και εκτιμάται ότι θα είχε επεκταθεί σε 1 τρισ. δολάρια το 2025. Ο ιατρικός τουρίστας ξοδεύει 60% περισσότερα χρήματα από τον τουρίστα διακοπών, όπως λένε οι ειδικοί. Ο τουρισμός υγείας και ευζωίας παρουσιάζει αύξηση κατά 6,5% έναντι 3,2% του κλασικού «μαζικού» τουρισμού.

«Όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες διεθνώς συνδυάζουν τις διακοπές τους με υπηρεσίες υγείας και ευεξίας ή επιλέγουν προορισμούς αποκλειστικά για τις υψηλού επιπέδου ιατρικές υπηρεσίες τους» σημείωσε η Όλγα Κεφαλογιάννη στην προαναφερθείσα τελετή εγκαινίων. Αυτό είναι το βαζάκι με το μέλι στο οποίο θέλουν να βάλουν το δάχτυλό τους οι μεγαλοσχήμονες και επενδύουν σε κέντρα (κάθε είδους) αποκατάστασης και ευεξίας. Σε μια καταναλωτική κοινωνία, οι «συνήθειες» αυτές προωθούνται καταλλήλως με όλα τα μέσα μάρκετινγκ και σε όλα τα βαλάντια (όχι στα πορτοφόλια που περιμένουν ένα επίδομα ή τα 400 ευρώ του Μητσοτάκη για να πάει λίγο μακρύτερα ο μήνας, αλλά στα σεντούκια όπου έχουν κρυφτεί οι οικονομίες μιας ζωής για μια δύσκολη μέρα). Παπάντζα, θάλασσα και ήλιο είναι το κόλπο.

ΕΣΥ σε ΚΑΡΠΑ

Να ξαναδώσουμε τον λόγο στον γιατρό Μιχ. Ρίζο καθώς αναδεικνύει το νόημα: «Φοβάμαι αυτή τη σύγχρονη φιλοσοφία του υπερανθρώπου με “ιατρική” μάλιστα υποβοήθηση… Και θέλω να ξαναθυμηθώ τον Όσκαρ Ουάιλντ στο (απαγορευμένο και λογοκριμένο τότε) “Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι”, όπου ο ήρωας μέσα στον απύθμενο ναρκισσισμό του κατακτά τη σωματική τελειότητα και διαρκή νεότητα με την ψυχή, το πνεύμα και την ηθική του όμως να γίνεται όλο και πιο γερασμένη, κακοποιητική και μοχθηρή».

Ο «υπεράνθρωπος» κρίνεται στα δύσκολα. Γιατροί τσακισμένοι ψυχολογικά θυμούνται στιγμές που δεν κατάφεραν να σώσουν ασθενείς. Το κύμα μνήμης προήλθε από τον τραγικό θάνατο λουόμενης σε οργανωμένη παραλία στην Αίγινα την περασμένη Κυριακή. Χωρίς κανένα μέσο (απινιδωτής, γιατρός στο Κέντρο Υγείας κ.λπ.) προσπαθούσαν επί 50 λεπτά να τη διασώσουν με ΚΑΡΠΑ. Κατέληξε. Το ασθενοφόρο άργησε πέντε λεπτά… Όλη η εικόνα του ΕΣΥ επί Μητσοτάκη και διαχειριστή Αδ. Γεωργιάδη. Γιατροί πουθενά, υγειονομικό προσωπικό εξαντλημένο, γιατροί ελεύθεροι να κάνουν ιδιωτικό ιατρείο για να ζήσουν, εκμαυλισμός συνειδήσεων δηλαδή, ασθενοφόρα εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τα αζήτητα της Πύλου στη Μάνη ή και άφαντα χωρίς προσωπικό ή με στρατιωτικούς για διασώστες.

Μια κοινωνία που είναι σε σύγχυση για τους ήρωές της. Οι πυροσβέστες, οι εκπαιδευτικοί, οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό ή οι αστυνομικοί, οι παπάδες και οι πρωθυπουργοί που μοιράζουν επιδόματα και αυξήσεις;

Ο υπεράνθρωπος είναι το ιερό δισκοπότηρο που ψάχνουν οι πλούσιοι για να διατηρήσουν αιώνια την παρουσία τους. Υπεράνθρωποι υπάρχουν στο ΕΣΥ και αλλού δουλεύοντας σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες για το καλό το συνόλου.

Πηγή: www.documentonews.gr

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Τα τραύματα των Ελλήνων και το σύστημα που κατευθύνει την προσοχή μας

Από τον θάνατο Μαζωνάκη σε ένα ιδιωτικό ιατρείο που υπόσχονταν μακροζωϊα και τον εντυπωσιακό λαϊκό αποχαιρετισμό του, στον θάνατο των δύο πιλότων του Phantom και τα μακάβρια ευρήματα στη σωρού του ενός, στους νεκρούς των Τεμπών και τον διαγωνισμό για μία θέση μπροστά - μπροστά στη συναυλία του Ρέμου, στην κοινωνική απραξία σε αποφάσεις που καταβυθίζουν τις ζωές των πολλών, ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης, MSc Αναπτυξιακός και Κοινωνικός Ψυχολόγος, διδάσκων Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, μιλάει στον 98.4  για τα "τραύματα" των Ελλήνων και πως το  σύστημα κατευθύνει την προσοχή ακόμη και στην έκφραση των συναισθημάτων μας, με "πλαστικό" τρόπο, όχι ως προς την γνησιότητα έκφρασης των συναισθημάτων μας, αλλά στην προτεροποίηση τους και την επικέντρωση σε ότι το βολεύει.

Ζούμε το τέλος του διαλείμματος;

Πιστέψαμε όλοι πως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεμπερδέψαμε οριστικά με τα σκοτεινά χρόνια και πως τα μαθήματα που πήραμε θα ήταν αδύνατον να ξεχαστούν αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατον να ξεχαστεί, κάθε άλλο.

Οδυσσέας Ιωάννου

Oι καλές στιγμές, οι ήσυχες, και οι ειρηνικές – όταν κάνεις ειρήνη με τον εαυτό σου και τους άλλους- είναι διαλείμματα, δεν είναι ο κανόνας. Δεν το μαθαίνεις από μένα, το έχουν πει και γράψει πολύ μεγάλοι διανοητές.

Δεν ξέρω τι είδους μετρήσεις έκαναν για να καταλήξουν σε αυτήν την ασύμμετρη μαθηματική σχέση ανάμεσα στην χαρά και στην λύπη, αλλά μάλλον έχουν δίκιο. Ίσως όχι για όλους τους ανθρώπους, αλλά για την μεγάλη πλειονότητα.

Ό,τι ισχύει για έναν έναν χωριστά, για το μικρότερο, για το ελάχιστο κύτταρο της ανθρωπότητας, δεν γίνεται να μην βρίσκει αντιστοιχία στα μεγάλα αθροίσματα. Ας αφήσουμε τον πλανήτη και ας εστιάσουμε μόνο στην Ευρώπη. Αν δούμε όλη την εικόνα μέσα από τους τελευταίους αιώνες, μπορεί να τελειώνει το διάλειμμα. Γιατί -ιστορικά- διάλειμμα είναι. Πιστέψαμε όλοι πως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεμπερδέψαμε οριστικά με τα σκοτεινά χρόνια και πως τα μαθήματα που πήραμε θα ήταν αδύνατον να ξεχαστούν αλλά τίποτα δεν είναι αδύνατον να ξεχαστεί, κάθε άλλο.

Η οικονομική, ιδεολογική, ηθική -θα τολμήσω να πω και η στρατιωτική- καχεξία της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια ίσως προμηνύει το τέλος του διαλείμματος. Ακούω μία φωνή που δεν ξέρω από πού έρχεται να λέει «αλήθεια είστε τόσο αφιλοσόφητοι που πιστέψατε πως θα ακυρωθούν για πάρτη σας οι κραταιοί φυσικοί νόμοι της ακμής και της παρακμής; Των κύκλων; Των σπιράλ της Ιστορίας;»

Ίσως να είμαστε στην φάση που ακόμη και η περίφημη φράση τού Γκράμσι ακούγεται παρήγορη. «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούμε στην εποχή των τεράτων.» Παρήγορη γιατί σαν να υπαινίσσεται πως η εποχή των τεράτων δεν θα διαρκέσει πολύ και το καινούργιο θα γεννηθεί. Μην με ρωτάς πώς συμπεραίνω κάτι τέτοιο στην πρόθεση του Γκράμσι. Προφανώς πιστεύω αυτό που θέλω να πιστέψω. Όλοι μας αυτό δεν κάνουμε;

Όλοι μας έχουμε εκπαιδευτεί να σκεφτόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο πού διώχνει κάθε σκέψη πως μπορεί να συμβεί η στραβή στην βάρδιά μας. Πώς κάτι θα γίνει στο τέλος.

Πιστεύω πως ακόμα είμαστε περισσότεροι. Εννοώ πως το μυαλό μου αρνείται να δεχτεί πως η πλειονότητα επιδοκιμάζει φασίστες, ρατσιστές, μισαλλόδοξους και ομοφοβικούς. Κι ας βλέπουμε την αμορφωσιά, την αδυναμία οποιασδήποτε ικανότητας κριτικής και κάπως πιο σύνθετης σκέψης να απλώνονται σαν βαρύ σύννεφο πάνω από τα κεφάλια μας. Ας βλέπουμε δηλαδή τα απότοκα της φτώχειας. Σου βγαίνει ένα «δεν μπορεί».

Για να έρθουμε και στα πιο δικά μας, η πρόσφατη έρευνα που βγάζει τους Έλληνες τελευταίους στην Ευρώπη στην διασταύρωση ειδήσεων, με ποσοστό κάτω από το δέκα τοις εκατό, αποδεικνύει κάτι που έχει πολλές λέξεις για να χαρακτηριστεί. Επιλέγω σκοπίμως όχι εκείνη που πιστεύω αλλά την πιο ανώδυνη, σχεδόν τρυφερή. Επιπολαιότητα. (Οι αιχμηρές λέξεις ρίχνουν νερό στον μύλο του κοινωνικού μίσους, ας κρατηθούμε όσο αντέχουν ακόμα οι αντοχές μας).

Ζούμε το τέλος του διαλείμματος; Ίσως. Δεν έχω όνομα γι΄ αυτό που ζούμε. Όταν μού τελειώνουν και θεωρίες και οι αναλύσεις παρακολουθώ εκστατικός την ζωή να φτιάχνει σχήματα που δεν κατανοώ. Γοητευτικό και σκληρό. Η μόνη απάντηση που βρίσκω πρόχειρη γράφτηκε από τον Βασίλη Δημητρίου και τραγουδήθηκε από τον Γιώργο Νταλάρα. «Δεν υπάρχει θεωρία-ούτε τρένα, ούτε πλοία-κι ο καθένας το παλεύει- όπως ξέρει και μπορεί».

Κι αν θέλετε το κάνουμε και πιο «λόγιο» προσθέτοντας και τον Ελύτη. «Δεύτερη ζωή δεν έχει». Ό,τι μας έτυχε. Πάμε για το καλύτερο που είμαστε ικανοί. Kάποιοι πρέπει να ζουν και στο τέλος των διαλλειμάτων. Καλύτερα από το καθόλου.

www.news247.gr

Το απόνερα μιας ατυχέστατης ρύθμισης

του Ακρίτα Καϊδατζή

Αναπ. καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ

Ο νόμος είναι, τουλάχιστον στο σημείο αυτό, σαφής και ανεπίδεκτος οποιασδήποτε αμφισβήτησης: «Η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών […] ισχύει για τη χρονική διάρκεια της επιβληθείσας ποινής και υπολογίζεται από την επομένη της ημέρας της οριστικής καταδικαστικής απόφασης.

Η έκτιση ή μη της ποινής ή η παραγραφή αυτής δεν ασκεί επιρροή στον υπολογισμό του ανωτέρω χρονικού διαστήματος». Αυτά λέει το άρθρο 32 παρ. 1 του εκλογικού νόμου (Π.Δ. 26/2012) όπως τροποποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2023 με τον ν. 5019/2023. Δηλαδή η στέρηση του δικαιώματος να είναι κάποιος υποψήφιος σε συνδυασμό κόμματος ή συνασπισμό συνεργαζόμενων κομμάτων ή συνασπισμό ανεξάρτητων υποψηφίων ισχύει για ολόκληρο τον χρόνο της ποινής που του επιβλήθηκε, όχι μόνο για τον χρόνο της ποινής που πράγματι εξέτισε. Αν του επιβλήθηκαν 13 χρόνια κάθειρξης, ο καταδικασθείς χάνει το εκλογικό δικαίωμα για 13 χρόνια, ανεξάρτητα αν εξέτισε μόνον έξι. Από μόνη της η αποφυλάκιση δεν αίρει την εκλογικού δικαίου συνέπεια.

Τότε λοιπόν γιατί ο διαβόητος εγκληματίας νεοναζί διακηρύσσει δεξιά κι αριστερά -κυρίως, βέβαια, ακροδεξιά- πως θα πολιτευτεί αμέσως μόλις αποφυλακιστεί; Γιατί πολλά μέσα σπεύδουν -πρόθυμα ή έστω απερίσκεπτα- να αναπαράξουν και να διαδώσουν τον κραυγαλέα αβάσιμο ισχυρισμό; Γιατί νιώθει τόσο άνετος να γελοιοποιεί αυτή την -από πολλές απόψεις ατυχέστατη- εκλογική απαγόρευση; Γιατί το έχει ξανακάνει, θα ήταν μια απάντηση. Οπως στο παρελθόν βρήκε τρόπους να παρακάμψει και κυρίως να εργαλειοποιήσει πολιτικά την εκλογική απαγόρευση, έτσι και τώρα επενδύει σ’ αυτήν, προκειμένου να «αυτο-ηρωοποιηθεί» εμφανιζόμενος ως διωκόμενος και θύμα της δημοκρατίας.

Πέραν από προχειρογραμμένη, αλυσιτελής και συνταγματικά επιλήψιμη, η εκλογική απαγόρευση που επιβλήθηκε το 2023 υπήρξε πολιτικά και θεσμικά εσφαλμένη. Και μπορεί μεν δύο ανώτατα δικαστήρια, Αρειος Πάγος και Εκλογοδικείο (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο), να τη βρήκαν συμβατή με το Σύνταγμα, αυτό όμως καθόλου δεν αμβλύνει τις καταστροφικές επιπτώσεις της. Με ανομολόγητο στόχο την αποκόμιση βραχυπρόθεσμων εκλογικών οφελών, ο νομοθέτης του 2023 αποδείχθηκε ανίκανος -χειρότερα, απρόθυμος- να αντιμετωπίσει τη νεοναζιστική απειλή αποτελεσματικά. Δηλαδή με ξεκάθαρο λόγο και πολιτικά μέσα. Νομικίστικα τερτίπια και δικαστικές υπεκφυγές καταλήγουν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνουν τροφή, δεν τσακίζουν το αυγό του φιδιού.

Πηγή: efsyn.gr

Μία σύγκριση της οικονομικής πολιτικής Μητσοτάκη και Τσίπρα

του Σπύρου Στάλια

Η δεκαεξαετία είναι το χρονικό διάστημα στο οποίο ένας μαθητής εισέρχεται στην πρώτη Δημοτικού, πάει στο Γυμνάσιο, τελειώνει το Λύκειο, ολοκληρώνει τις πανεπιστημιακές του σπουδές και εξέρχεται στην κοινωνία ως έτοιμος επιστήμονας.
Κι όμως, στο πεδίο της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά την εκδήλωση της δομικής κρίσης, το πολιτικό προσωπικό —με κορωνίδα τον νυν πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα— εμφανίζεται να μην έχει διδαχθεί απολύτως τίποτα.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε την περίοδο 2015-2019, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας με υποδειγματική υπακοή τις σκληρότερες μνημονιακές δεσμεύσεις, υπερφορολογώντας τη μεσαία τάξη για να καλύψει τα επιβαλλόμενα δημοσιονομικά πλεονάσματα, επανέρχεται στις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης με τις ίδιες ακριβώς ανεφάρμοστες υποσχέσεις που κατέρρευσαν το 2015. Από την άλλη πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει σε μια δογματική προσήλωση στα οικονομικά της προσφοράς, παρουσιάζοντας ως ανάπτυξη την εκποίηση των εθνικών υποδομών και τη φούσκα των ακινήτων.

Ποιοι βγαίνουν κερδισμένοι από τις εξαγγελίες
Στο μοντέλο Μητσοτάκη, η επιβολή δημοσιονομικών πλεονασμάτων αφαιρεί καθαρή ρευστότητα από την εγχώρια οικονομία. Για να υπάρξει ανάπτυξη, το σύστημα βασίζεται στις ιδιωτικές επενδύσεις. Όμως, σε μια οικονομία χωρίς ισχυρή μεταποιητική βάση, κάθε επένδυση σημαίνει εισαγωγή εξοπλισμού και τεχνολογίας, επιδεινώνοντας το εμπορικό έλλειμμα. Παράλληλα, η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων σε Real Estate και έτοιμες υποδομές (FDI) επιδεινώνει την Καθαρή Διεθνή Επενδυτική Θέση (NIIP) της χώρας, μετατρέποντας τις μελλοντικές υπεραξίες σε μόνιμη εκροή μερισμάτων προς το εξωτερικό.
Στο μοντέλο Τσίπρα, η προσπάθεια εφαρμογής Κεϋνσιανής πολιτικής ζήτησης πάσχει από μια θεμελιώδη θεωρητική ασυναρτησία: Δεν υπάρχει εθνικός Κέϋνς εντός της Ευρωζώνης. Το ελληνικό κράτος δεν εκδίδει νόμισμα, αλλά είναι απλός χρήστης του Ευρώ. Οποιαδήποτε αύξηση δαπανών είτε πρέπει να φορολογηθεί (ακυρώνοντας τον κεϋνσιανό πολλαπλασιαστή) είτε να χρηματοδοτηθεί με δανεισμό που απαγορεύουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες. Επιπλέον, λόγω της ελλειμματικής εγχώριας παραγωγής, η αυξημένη αγοραστική δύναμη διοχετεύεται άμεσα σε εισαγόμενα προϊόντα, διογκώνοντας το εξωτερικό έλλειμμα και το χρέος. Η Κορωνίδα: Ποιούς τελικά εξυπηρετούν αυτές οι Πολιτικές;
Όταν η οικονομική πολιτική ασκείται χωρίς παραγωγική βάση και χωρίς νομισματική κυριαρχία, οι υποσχέσεις για “γενική ευημερία” καταρρέουν. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: αφού δεν ωφελούνται η εγχώρια παραγωγική βάση και τα λαϊκά στρώματα, ποιοι είναι οι τελικοί ωφελημένοι;
Κερδισμένο βγαίνει το ξένο κεφάλαιο και οι αλλοδαποί πιστωτές, καθώς και το εγχώριο και διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα

Το Ξένο Κεφάλαιο και οι Αλλοδαποί Πιστωτές:

• Στο μοντέλο προσφοράς, αγοράζουν σε τιμές ευκαιρίας τις εθνικές υποδομές, τα ακίνητα και τα φιλέτα της οικονομίας, διασφαλίζοντας διηνεκή ροή μερισμάτων και προσόδων προς το εξωτερικό.
• Στο μοντέλο ζήτησης, οι εισαγωγές που πυροδοτούνται από την αυξημένη κατανάλωση τροφοδοτούν τη βιομηχανική παραγωγική βάση των πλεονασματικών χωρών του πυρήνα της Ευρωζώνης (π.χ. Γερμανία), διευρύνοντας το δικό τους εμπορικό πλεόνασμα.
• Ο Εισαγωγικός και Μεσιτικός Μεταπρατισμός: Ωφελούνται οι εγχώριοι μεταπράτες που κερδίζουν από τη διακίνηση εισαγόμενων αγαθών.
• Ωφελούνται οι διαμεσολαβητές του Real Estate και των κατασκευών που ζουν από τη φούσκα των ακινήτων, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών αντιμετωπίζει στεγαστική κρίση και μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος

Το Εγχώριο και Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα:

• Αποκομίζει κέρδη είτε από τον αναγκαστικό ιδιωτικό δανεισμό (λόγω των δημόσιων πλεονασμάτων) είτε από την εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου δημόσιου και ιδιωτικού εξωτερικού χρέους.

Η Μόνη Πραγματική Διέξοδος για την Οικονομία
Η εικόνα αυτή, εκ πρώτης όψεως, αποπνέει μια βαθιά απελπισία για τον ελληνικό λαό. Όταν η επιλογή περιορίζεται ανάμεσα σε δύο αδιέξοδες εκδοχές του ίδιου δομικού εγκλωβισμού, το αίσθημα της ματαιότητας φαίνεται κυρίαρχο. Ωστόσο, η αυστηρή αυτή “διάγνωση” δεν αποσκοπεί στη μοιρολατρία, αλλά στην απομυθοποίηση. Η πραγματική απελπισία δεν γεννιέται από την αλήθεια, αλλά από τις διαψευσμένες ψευδαισθήσεις — από την αυταπάτη ότι μια απλή αλλαγή διαχειριστή στη ΔΕΘ μπορεί να φέρει ευημερία εντός ενός πλαισίου που έχει σχεδιαστεί για να την απαγορεύει.
Η συνειδητοποίηση της λογιστικής και θεσμικής πραγματικότητας είναι το πρώτο και αναγκαίο βήμα για κάθε ουσιαστική αλλαγή:

• Η αποδοχή των ορίων: Όσο η πολιτική αντιπαράθεση περιορίζεται στο αν θα διανεμηθούν επιδόματα ή θα μειωθούν φόροι, η οικονομία θα κινείται στον ίδιο φαύλο κύκλο.
• Η ανάγκη παραγωγικής θεμελίωσης: Χωρίς εγχώρια παραγωγική ανασυγκρότηση (ενέργεια, πρωτογενής τομέας, καθετοποιημένη μεταποίηση), καμία πολιτική ζήτησης ή προσφοράς δεν μπορεί να διασωθεί από τη διαρροή προς το εξωτερικό
• Η επαναξιολόγηση των εργαλείων: Η άσκηση κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής προϋποθέτει την ανάκτηση όλων των απαραίτητων εργαλείων άσκησης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Οικονομική αγραμματοσύνη
Μετά από 16 χρόνια συλλογικής ταλαιπωρίας και οικονομικής αποδιοργάνωσης, η επιμονή του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αλέξη Τσίπρα σε συνταγές που αγνοούν τη λογιστική ταυτότητα των τομεακών υπολοίπων συνιστά πολιτική και οικονομική αγραμματοσύνη.
Η κατάρρευση των αυταπατών δεν πρέπει να οδηγήσει στην παραίτηση, αλλά στην ωρίμανση. Όσο ο λαός αντιλαμβάνεται τους πραγματικούς μηχανισμούς της οικονομικής του αποστέρησης, τόσο η διεκδίκηση μιας πραγματικά αυτόνομης και παραγωγικής εθνικής στρατηγικής μετατρέπεται από θεωρητική υπόθεση σε επιτακτική ανάγκη επιβίωσης.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D, αναλυτής και συγγραφέας με εμπειρία στο Δημόσιο και Ιδιωτικό Τομέα. Είναι γνωστός για τις παρεμβάσεις, τα άρθρα και τις συνεντεύξεις του σχετικά με την ελληνική  οικονομία, την κρίση των μνημονίων και την ευρωζώνη. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και συνέχισε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές του σπουδές στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Έχει διατελέσει οικονομικός σύμβουλος πρωθυπουργού, Διευθύνων Σύμβουλος στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς, καθώς και διευθύνων σύμβουλος σε εταιρείες διαχείρισης αμοιβαίων κεφαλαίων. Η ενασχόλησή του με την ιστορία των οικονομικών θεωριών τον οδήγησε στη μελέτη της φιλοσοφίας και του ορθολογισμού. spyridonstalias@hotmail.com

Πηγή: slpress.gr

Χρήστος Ξανθάκης: Το «από τύχη ζούμε», το λαϊκό φαινόμενο Μαζωνάκης και μια ιστορία για τον Κασιδιάρη

Μην πυροβολείτε τον Παύλο Μαρινάκη. Του ξέφυγε η «αλήθεια»

Ο Παύλος Μαρινάκης καμιά «προσωπική άποψη» δεν εξέφρασε για την αντιμετώπιση των ανέργων. Αυτή είναι η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου 

Η αντίληψη ότι για την ανεργία δεν ευθύνεται η κατάσταση και τα δομικά προβλήματα της οικονομίας γενικά ή της αγοράς εργασίας ειδικότερα, αλλά το γεγονός ότι οι άνεργοι είναι τεμπέληδες και δεν επιθυμούν να αναζητήσουν εργασία είναι μία από τις βασικές θέσεις όχι απλώς του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και συνολικά όλων όσων διαχρονικά υποστήριξαν ότι κανένα εμπόδιο δεν πρέπει να μπαίνει στις «δυνάμεις της αγοράς».
Σύμφωνα με αυτό το σχήμα οι άνθρωποι μένουν άνεργοι είτε γιατί δεν «επένδυσαν» στο να είναι ειδικευμένοι με τρόπο που να μπορούν να προσαρμόζονται στις αλλαγές της οικονομίας, είτε γιατί δεν δέχονται να εργαστούν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και με οποιαδήποτε αμοιβή, ακόμη και πολύ χαμηλή.
Γι’ αυτό τον λόγο και πολύ νωρίς, ήδη από τη δεκαετία του 1980, με πρωτοπόρα την κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι τα επιδόματα ανεργίας, που αποτέλεσαν βασικό αρμό του κράτους πρόνοιας, στην πραγματικότητα αποτελούν αντικίνητρα για εργασία και κάνουν τους ανέργους να «τεμπελιάζουν». Αυτό, συχνά συνδυαζόταν με δηλώσεις του τύπου, «να πάτε να βρείτε δουλειά». Μάλιστα, ένας υπουργός της Θάτσερ, ο Νόρμαν Τέμπιτ, είχε υποστηρίξει το 1981, ότι αρκούσε ο άνεργος να πάρει το ποδήλατό του και να ψάξει και θα έβρισκε δουλειά.
Είναι προφανές ότι μια τέτοια αντίληψη συνειδητά εθελοτυφλεί απέναντι σε όλα αυτά που προκαλούν την ανεργία: τα μεγάλα κύματα αναδιαρθρώσεων και αποβιομηχάνισης, τη μαζική «έξοδο» μεταποιητικών δραστηριοτήτων εκτός εθνικών συνόρων, τις οικονομικές κρίσεις όταν επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά.
Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από τότε υπάρχουν στην Ευρώπη αλλεπάλληλα σχέδια ώστε οι άνεργοι να «ωθούνται» στην εργασία, συμπεριλαμβανομένων και αλλαγών στον τρόπο χορήγησης των επιδομάτων ανεργίας.
Η Νέα Δημοκρατία σε αυτό το ρεύμα και σε αυτή τη λογική εντάσσεται, εδώ και πολλά χρόνια. Αυτή είναι η ιδεολογία της και αυτή είναι η πολιτική κουλτούρα των στελεχών της. Αυτά πιστεύουν και αυτά συζητούν όταν μιλούν μεταξύ τους.
Γι’ αυτόν τον λόγο και όσα είπε ο Παύλος Μαρινάκης, μόνο προσωπικές απόψεις δεν ήταν.
Ο Παύλος Μαρινάκης μίλησε ως ένας νεοδημοκράτης της εποχής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτό που είπε είναι η πεποίθηση της κυβέρνησης του 13ωρου, των επισφαλών θέσεων εργασίας, των ποινών στους άνεργους, της διάλυσης του ΣΕΠΕ. Αυτή είναι η στρατηγική της.
Προφανώς και καμία κυβέρνηση που δεν έχει τάσεις πολιτικής αυτοκτονίας δεν θα άνοιγε θέμα μείωσης της περιόδου επιδότησης ανεργίας παραμονές εκλογών, ιδίως όταν είναι σαφές ότι μία από τις επιδιώξεις του πρωθυπουργού είναι να πείσει ότι έχει «κοινωνικό πρόσωπο» και είναι έτοιμος να κάνει ακόμη και λελογισμένες κοινωνικές παροχές.
Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί έσπευσαν όλοι αμέσως να αποκηρύξουν τις δηλώσεις Μαρινάκη, σε μια προσπάθεια να μη χαλάσουν την εικόνα της κυβέρνησης προεκλογικά.
Όμως, αυτό δεν αναιρεί την ουσία. Με τη δήλωσή του ο Παύλος Μαρινάκης, ένας άνθρωπος που βρίσκεται στον πυρήνα του πολιτικού σχεδιασμού του κυβερνητικού κόμματος και που έχει πρόσβαση προφανώς και στις σκέψεις για τις κυβερνητικές προτεραιότητες σε περίπτωση επανεκλογής, δεν αποκάλυψε μόνο τις προσωπικές του ιδεολογικές του τοποθετήσεις, αλλά και τον ίδιο τον προεκλογικό σχεδιασμό. Που προφανώς και περιλαμβάνει σχέδια για «αναδιάρθρωση» του καθεστώτος γύρω από την επιδότηση ανεργίας, πιθανώς και στην προοπτική πόροι από εκεί να μεταφερθούν αλλού.
Όλα αυτά δείχνουν ότι όσο και εάν η κυβέρνηση προσπαθεί να επικεντρώσει στην εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει ενόψει εκλογών, έναν συνδυασμό ανάμεσα στη «εικονική πραγματικότητα» μιας οικονομίας στην οποία όλοι ευημερούν, ακόμη και εάν δεν το καταλαβαίνουν, και την υπόμνηση ότι «έρχονται και παροχές», στην πραγματικότητα η βαθύτερη λογική της κυβερνητικής στρατηγικής πάντα θα βρίσκει τρόπους να επανέρχεται στο προσκήνιο, ακόμη και μέσα από «παραπατήματα» και «προσωπικές απόψεις» υπουργών. Είναι και αυτός ένας τρόπος να γίνει επιτέλους η πραγματική προεκλογική συζήτηση και να ξέρουν οι ψηφοφόροι όντως ποιες επιλογές έχουν.

Πηγή: www.in.gr