Mpelalis Reviews
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026
Θέμης Τζήμας: Ένα εξαρτημένο πολιτικό σύστημα σε αποδρομή, σε καιρούς εθνικών & γεωπολιτικών κινδύνων
Η Big Pharma δαπάνησε πέρυσι στις ΗΠΑ το ποσό-ρεκόρ των 456,9 εκατ. δολαρίων για άσκηση πίεσης στην Ουάσινγκτον [The Defender]
Ο κλάδος ενδέχεται να αισθάνεται ότι απειλείται από την παρουσία του Robert F. Kennedy Jr. στην κορυφαία θέση για τη δημόσια υγεία στη χώρα και από τη διαρκώς αυξανόμενη δυναμική του κινήματος για την ελευθερία στον τομέα της υγείας
Οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, οι αποκαλούμενες και «Big Pharma», σημείωσαν νέο ρεκόρ δαπανών για άσκηση πίεσης (lobbying) το 2025 — και το 2026 διαμορφώνεται ως άλλη μια χρονιά υψηλών δαπανών, καθώς ο κλάδος επιδιώκει να επηρεάσει την πολιτική υγείας των ΗΠΑ.
Συγκεκριμένα, ο κλάδος της φαρμακοβιομηχανίας και της υγείας δαπάνησε συνολικά 456,9 εκατομμύρια δολάρια για δραστηριότητες άσκησης πίεσης το 2025, σύμφωνα με την OpenSecrets, σημειώνοντας αύξηση 16,7% σε σχέση με το 2024. Σύμφωνα με την εφημερίδα «The Boston Globe» (η οποία επικαλείται το STAT), επρόκειτο για τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση δαπανών lobbying που έχει καταγραφεί ποτέ.
Οι δαπάνες αυτές αποτέλεσαν μέρος του ποσού-ρεκόρ των 868 εκατομμυρίων δολαρίων που διέθεσε ο τομέας της υγείας για άσκηση πίεσης το 2025, όπως ανέφερε η OpenSecrets.
Η κυριότερη επαγγελματική ένωση του κλάδου, η Pharmaceutical Research and Manufacturers of America (PhRMA), πρωτοστάτησε, δαπανώντας σχεδόν 38 εκατομμύρια δολάρια για lobbying πέρυσι, ποσό αυξημένο κατά 22% σε σχέση με το 2024, σύμφωνα με το Politico. Στην προσπάθεια αυτή συμμετείχαν επίσης «εννέα από τις 13 αμερικανικές φαρμακευτικές εταιρείες που περιλαμβάνονται στη λίστα Fortune 500», οι οποίες κατέγραψαν «τις υψηλότερες δαπάνες τους για lobbying εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία».
Και δεν υπάρχουν ενδείξεις επιβράδυνσης. Τα στοιχεία της OpenSecrets δείχνουν ότι η φαρμακοβιομηχανία έχει δηλώσει δαπάνες ύψους 245,7 εκατομμυρίων δολαρίων για lobbying μέχρι στιγμής φέτος, ποσό που αποτελεί μέρος των 459,3 εκατομμυρίων δολαρίων που έχει δαπανήσει συνολικά ο τομέας της υγείας το 2026.
Η PhRMA δαπάνησε 19,8 εκατομμύρια δολάρια για lobbying το 2026, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση μεταξύ των επιχειρηματικών και επαγγελματικών οργανώσεων για το τρέχον έτος, θέση που κατείχε και το 2025, όταν οι δαπάνες της είχαν ανέλθει στα 38,19 εκατομμύρια δολάρια.
Μεταξύ των φαρμακευτικών εταιρειών, η Eli Lilly έχει δαπανήσει πάνω από 7 εκατομμύρια δολάρια για lobbying φέτος. Η Pfizer έχει δαπανήσει 6,62 εκατομμύρια δολάρια και η Merck 6,58 εκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με την OpenSecrets, οι δαπάνες-ρεκόρ της PhRMA κινήθηκαν αντίθετα προς τη γενικότερη τάση, βάσει της οποίας «ορισμένοι από τους φορείς με τις μεγαλύτερες δαπάνες στην Ουάσιγκτον, όπως το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ και η Εθνική Ένωση Μεσιτών Ακινήτων, περιέκοψαν τις δαπάνες τους για άσκηση πίεσης (lobbying) για το 2024».
Οι φαρμακευτικοί κολοσσοί «χρησιμοποιούν τα τεράστια κέρδη τους για να επηρεάσουν πολιτικούς»
Η εφημερίδα «Congressional Times» χαρακτήρισε τις δαπάνες της φαρμακοβιομηχανίας για άσκηση πίεσης (lobbying) το 2025 όχι ως «παρέκκλιση», αλλά ως «την κορύφωση ενός διαρκούς και θεσμοθετημένου προτύπου δαπανών που εκτείνεται σε διάστημα άνω των δύο δεκαετιών», κατά το οποίο ο κλάδος επιδίωκε να ελέγξει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και τις ομοσπονδιακές ρυθμιστικές αρχές.
Ο Daniel O’Connor, πρόεδρος και ιδρυτής του TrialSite News, δήλωσε ότι οι υπέρογκες αυτές δαπάνες αναδεικνύουν ένα ευρύτερο ζήτημα εκπροσώπησης και επιρροής της βιομηχανίας στην Ουάσιγκτον.
«Το πρόβλημα ξεπερνά τους φαρμακευτικούς κολοσσούς. Η Ουάσιγκτον έχει οικοδομήσει ένα σύστημα όπου το χρήμα αγοράζει πρόσβαση, η πρόσβαση αγοράζει επιρροή και η επιρροή μπορεί να διαμορφώσει τους κανόνες που διέπουν την αμερικανική υγειονομική περίθαλψη», δήλωσε ο O’Connor.
Για τη Leslie Manookian, πρόεδρο και ιδρύτρια του Health Freedom Defense Fund, οι μεγάλες δαπάνες της φαρμακοβιομηχανίας για lobbying υποδηλώνουν ότι ο κλάδος ενδέχεται να αισθάνεται απειλούμενος από την παρουσία του Kennedy στην κορυφαία θέση του τομέα υγείας της χώρας, καθώς και από τη διαρκώς αυξανόμενη δυναμική του κινήματος για την ελευθερία στην υγεία.
«Πρώτον, με τον Kennedy στη θέση του Υπουργού, η φαρμακοβιομηχανία υπόκειται σε αυστηρότερο έλεγχο από ποτέ. Δεύτερον, λόγω της ανόδου του κινήματος για την ελευθερία στην υγεία, έχει στραφεί μεγαλύτερη προσοχή στα προϊόντα της φαρμακοβιομηχανίας», δήλωσε η Manookian.
Η ίδια επικαλέστηκε δημοσκόπηση του 2025, σύμφωνα με την οποία το 90% των Αμερικανών ψηφοφόρων ανησυχεί για τη διαβρωτική επιρροή της φαρμακοβιομηχανίας. Ανέφερε ότι «η φαρμακοβιομηχανία νιώθει την πίεση και χρησιμοποιεί τα τεράστια κέρδη της για να επηρεάσει πολιτικούς».
Την άποψη αυτή συμμερίστηκε και ο Jeffrey Tucker, πρόεδρος και ιδρυτής του Brownstone Institute. Δήλωσε ότι η πανδημία COVID-19 αποτέλεσε για τη φαρμακοβιομηχανία το «απόγειο της επιρροής της στη χάραξη πολιτικής — αλλά θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί και η αιτία της πτώσης της».
«Ενδέχεται ο κλάδος να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού λόγω της αυξανόμενης αντίδρασης του κοινού», δήλωσε ο Tucker.
Η ομάδα άσκησης πίεσης της φαρμακοβιομηχανίας: ένας «οργανισμός-κολοσσός»
Για να αντιληφθεί κανείς την οικονομική ισχύ των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών (Big Pharma), αρκεί να εξετάσει την οικονομική κατάσταση της PhRMA.
Η «Washington Post» ανέφερε την Τρίτη ότι, παρά το γεγονός ότι διέθετε «μόλις 30 μέλη το 2024», η PhRMA «κατέγραψε έσοδα άνω των 520 εκατομμυρίων δολαρίων» εκείνο το έτος, επικαλούμενη την πιο πρόσφατη δημόσια διαθέσιμη φορολογική δήλωση (έντυπο IRS 990) του οργανισμού.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, η PhRMA, την οποία η «Post» χαρακτήρισε ως «οργανισμό-κολοσσό», διατηρεί επίσης συνεργασίες με «περισσότερα από 40 γραφεία άσκησης πίεσης (lobbying)».
Με τα τρέχοντα 34 μέλη της, μεταξύ των οποίων οι AstraZeneca, Bayer, Eli Lilly, Gilead, GSK, Johnson & Johnson, Merck, Pfizer και Sanofi, η PhRMA αυτοπροσδιορίζεται ως οργανισμός που προωθεί «δημόσιες πολιτικές οι οποίες ενθαρρύνουν την ανακάλυψη σημαντικών, νέων φαρμάκων για τους ασθενείς από βιοφαρμακευτικές ερευνητικές εταιρείες».
Την Τρίτη, η PhRMA έδειξε την πρόθεσή της να αξιοποιήσει την επιρροή της για τη διαμόρφωση πολιτικής, ανακοινώνοντας την πρόσληψη του πρώην επικεφαλής της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Eric Cantor, ως επόμενου προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου (CEO), με ισχύ από τις 9 Νοεμβρίου, σύμφωνα με το Reuters.
Ο Cantor, Ρεπουμπλικανός, υπηρέτησε στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ από το 2000 έως το 2014 και διετέλεσε επικεφαλής της πλειοψηφίας μεταξύ 2011 και 2014.
Σύμφωνα με την «Post», ο Cantor διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής για την υγεία και των νομοθετικών προσπαθειών διακομματικής συνεργασίας στον τομέα της υγείας κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.
Η «Post» επικαλέστηκε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Merck, Rob Davis, ο οποίος προεδρεύει του διοικητικού συμβουλίου της PhRMA, ο οποίος δήλωσε ότι ο «μοναδικός συνδυασμός παγκόσμιας επιχειρηματικής οξύνοιας και εμπειρίας σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια, καθιστούν τον Cantor το ιδανικό πρόσωπο για να ηγηθεί της PhRMA σε αυτό το κρίσιμο επόμενο κεφάλαιο».
Για τον O’Connor, η πρόσληψη του Cantor αποτελεί ένδειξη «νομοθετικής άλωσης» (legislative capture) στην Ουάσιγκτον. «Οι ασθενείς, οι ανεξάρτητοι ιατροί, οι επιστήμονες και οι μικρότεροι καινοτόμοι δεν μπορούν να ανταγωνιστούν αυτόν τον μηχανισμό», δήλωσε ο O’Connor. «Η πρόσληψη του Cantor από την PhRMA απλώς υπογραμμίζει τη δύναμη του φαινομένου της “περιστρεφόμενης πόρτας” (revolving door) στην Ουάσιγκτον».
Άσκησε η Big Pharma πίεση στην κυβέρνηση Trump για την απομάκρυνση αξιωματούχων υγείας;
Τα δημοσιεύματα σχετικά με την πρόσληψη του Cantor υποδηλώνουν ότι ο ίδιος και η PhRMA θα επικεντρωθούν σε πιέσεις για τη «μείωση των τιμών» και τη «διαχείριση των πολιτικών της κυβέρνησης Trump για την τιμολόγηση των φαρμάκων, καθώς και του συνεχιζόμενου ελέγχου από το Κογκρέσο σχετικά με τις υψηλές τιμές των φαρμάκων».
Τον Φεβρουάριο, το STAT ανέφερε ότι «οι ενώσεις του κλάδου έχουν επίσης δαπανήσει μεγάλα ποσά για μηνύματα προσαρμοσμένα στην κυβέρνηση», συμπεριλαμβανομένης της «προώθησης της αμερικανικής κυριαρχίας στη βιοφαρμακευτική καινοτομία».
Όμως, μήπως η PhRMA επιδιώκει κάτι περισσότερο από μια εντονότερη εστίαση στην πολιτική τιμολόγησης φαρμάκων ή στα κίνητρα για την παραγωγή και την καινοτομία φαρμάκων;
Κανένα από τα 10 νομοσχέδια που συγκέντρωσαν τη μεγαλύτερη δραστηριότητα άσκησης πίεσης φέτος στις ΗΠΑ δεν αφορά άμεσα τη μεγάλη φαρμακοβιομηχανία, δήλωσε στο The Defender ο ερευνητής και συγγραφέας James Lyons-Weiler, Ph.D. Ωστόσο, «ο αριθμός των νομοσχεδίων αποτυπώνει μόνο ένα μέρος της δραστηριότητας άσκησης πίεσης», σημείωσε.
Ο Lyons-Weiler ανέφερε ότι η άσκηση πίεσης μπορεί επίσης να εστιάζει σε κανόνες και κανονισμούς της εκτελεστικής εξουσίας, στην εφαρμογή προγραμμάτων και σε διορισμούς που απαιτούν επικύρωση από τη Γερουσία των ΗΠΑ. Επομένως, η «απουσία ενός νομοσχεδίου που αφορά προφανώς τον φαρμακευτικό κλάδο από τη λίστα των 10 κορυφαίων δεν αποδεικνύει ότι οι δαπάνες στερούνται στόχων που σχετίζονται με τη φαρμακευτική πολιτική», είπε.
Η έκθεση του STAT τον Φεβρουάριο ανέφερε ότι οι λομπίστες που εμπλέκονται σε «ευρύτερες» προσπάθειες επηρεασμού του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) έχουν ενσωματώσει μια «πρόσθετη πολιτική στρατηγική» στις ενέργειές τους.
Αυτές οι προσπάθειες περιλαμβάνουν την προσπάθεια επηρεασμού της κυβέρνησης Trump σχετικά με τις εγκρίσεις φαρμάκων, όπως ανέφερε τότε το STAT.
Το STAT αναφέρθηκε στην Disc Medicine, μια φαρμακευτική εταιρεία που «έλαβε αρνητική απόφαση» από τον FDA και αμέσως «προσέλαβε την πρώτη της εταιρεία άσκησης πίεσης» τον Ιανουάριο, προκειμένου να «ασκήσει πίεση στους νομοθέτες σχετικά με τις εγκρίσεις του FDA για σπάνιες ασθένειες».
Σε συνέντευξή του τον Απρίλιο, ο Kennedy δήλωσε ότι ο τότε Επίτροπος του FDA, Marty Makary, «έλαβε τη σωστή απόφαση» απορρίπτοντας το φάρμακο, αλλά «όλοι στρέφονται εναντίον του επειδή η [φαρμακευτική] βιομηχανία είναι τόσο ισχυρή».
Το STAT αναφέρθηκε επίσης στην «αλλαγή στάσης» του FDA σχετικά με την αίτηση της Moderna για το νέο της εμβόλιο κατά της γρίπης. Ο FDA απέρριψε την αίτηση τον Φεβρουάριο, αλλά γρήγορα ανακάλεσε την απόφασή του. Σε συνέντευξη που παραχώρησε τον Φεβρουάριο στον podcaster Theo Von, ο Kennedy δήλωσε ότι ο FDA «βρισκόταν υπό τον έλεγχο των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών και των μεγάλων βιομηχανιών τροφίμων, και ο Marty Makary το έχει αλλάξει αυτό τώρα».
Ωστόσο, μέχρι τον Μάιο, ο Makary απομακρύνθηκε, όπως συνέβη και με άλλα βασικά στελέχη του FDA, συμπεριλαμβανομένων της Tracy Beth Høeg (M.D., Ph.D.), η οποία κατείχε ανώτατη θέση στον τομέα της έγκρισης φαρμάκων του οργανισμού, και του Dr. Vinay Prasad, ο οποίος παραιτήθηκε τον Απρίλιο από το Κέντρο Αξιολόγησης και Έρευνας Βιολογικών Προϊόντων του FDA— για δεύτερη φορά.
Οι πιέσεις από τη φαρμακοβιομηχανία ενδέχεται να οδήγησαν και στην πρώτη παραίτηση του Prasad, πέρυσι.
Πέρυσι, ο οργανισμός Biotechnology Innovation Organization (BIO), ένας κορυφαίος εμπορικός φορέας του κλάδου της βιοτεχνολογίας, διέψευσε ότι γνώριζε οτιδήποτε σχετικά με ένα έγγραφο που διέρρευσε και το οποίο φέρεται να περιείχε τα πρακτικά μιας σύσκεψης, κατά την οποία σχεδιαζόταν η ενδεχόμενη απομάκρυνση του Kennedy.
H Manookian δήλωσε ότι αυτά αποτελούν ενδείξεις πως οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες εξακολουθούν να ασκούν τεράστια επιρροή. «Φοβάμαι ότι η κυβέρνηση Trump γενικότερα —και όχι ο Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών (HHS)— δείχνει υπερβολική υποχωρητικότητα απέναντι στη βιομηχανία, και τα χέρια του υπουργού είναι συχνά δεμένα με πολλούς τρόπους».
«Κάποια στιγμή, οι Αμερικανοί οφείλουν να αναρωτηθούν: Η πολιτική υγείας διαμορφώνεται με γνώμονα τους ασθενείς ή εκείνους που έχουν την οικονομική δυνατότητα να ασκήσουν τη μεγαλύτερη επιρροή;» διερωτήθηκε ο O’Connor.
Η PhRMA δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα του The Defender για σχολιασμό μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης.
ΥΓ του blog: "Ένα από τα πρώτα καθήκοντα του γιατρού είναι να εκπαιδεύσει τον κόσμο στο να μην παίρνει φάρμακα" William Osler*. Από το site "Λοίμωξη/Infection" του αείμνηστου Διευθυντή Παιδιατρικής του Λοιμωδών Θεσσαλονίκης Γιάννη Καβαλιώτη. *Ο Σερ Γουίλιαμ Όσλερ (12 Ιουλίου 1849 - 29 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Καναδός γιατρός, διακεκριμένος δάσκαλος της κλινικής ιατρικής και ένας από τους τέσσερις καθηγητές ιατρικής - ιδρυτές του νοσοκομείου Johns Hopkins Hospital.
Τα κορμιά γερνάνε, οι ψυχές όχι...
εκπαιδευτικός
Δεν έδινα σημασία στην ανεβασμένη πίεση, σε κάτι πονάκια στα νεφρά. Μια μέρα που ένας νεαρός σηκώθηκε στο λεωφορείο για να μου παραχωρήσει τη θεση του, άρχισα να καταλαβαίνω τον Αλεξανδρινό ποιητή. Το γήρασμα του σώματος και της μορφής είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι δεν μ’ ένοιαξε και πολύ. Είχα ακόμα τη γυναίκα μου. Πάνω από 50 χρόνια με ξύπναγε ο ήχος από τα κατσαρολικά και η φωνή της «έτοιμος ο καφές». Πηγαίναμε ακόμα στο θέατρο, πίναμε μπίρες στο καφενείο της γειτονιάς. Πέρασα πολέμους, πείνες και μπόρες μα δεν λύγισα. Απ’ όλα τα όνειρα που ανέθρεψα, το πιο ζωντανό που κράτησα ήταν να μη μείνω μόνος.
Μα ήρθε εκείνος ο μικρός ανακατωσούρας που τον λένε καρκίνο και φυτεύτηκε στο στομάχι της. Οι γιατροί μιλούσαν για λίγους μήνες. Κάναμε βολτες κοντινές. Της ζητούσα να βάζει διαφορετικό φόρεμα κάθε φορά, σαν να την πρωτοβλέπω. Ο αδυσώπητος χρόνος εισβάλλει στα κορμιά σαν πειρατής και αρπάζει ο,τι βρει. Για τη μέρα του αποχαιρετισμού διάλεξα εγώ εκείνο το καφέ ταγιέρ για να ταιριάζει με τη μελαγχολία του φθινοπώρου.
Πασχίζω να εξημερώσω τη μοναξιά μου, μα έχει γίνει πια ένα κατοικίδιο που γουργουρίζει συνεχώς. Φίλοι και παρέες λιγόστεψαν. Μόνο στο καφενειο πάιζω κανένα τάβλι, μα θα το κόψω κι αυτό. Ολο ντόρτια φερνω τελευταία Θα μπορούσα να πάω να μείνω με τα παιδιά, αλλά δεν θέλω να τους γίνω βάρος. Εχουν τις δουλειές και τις σκοτούρες τους. Πού και πού κανένα τηλεφώνημα σπάει τη σιωπή.
Τα βράδια πιάνω κουβέντα με τους πεθαμένους μέχρι να με βρει το ξημέρωμα. Δεν είναι νοσταλγία, ούτε υστερόγραφα του παρελθόντος. Είναι το φάρμακο της αντοχής. Πιασμένος στα πλουμιστά δίχτυα της νιότης, της γενναιότητας στις ηδονές και στους έρωτες . Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο:. Να θυμάμαι ή να φοβάμαι το τέλος; Μια σκιά στο δωμάτιο μαντεύει τις σκέψεις μου. Να πουλήσω την ψυχή μου για μιας πεντάρας νιάτα .
-Μην της πουλήσεις την ψυχή σου. Αυτή δεν ασπρίζει σαν τα μαλλιά. Εχεις ακόμη τα χέρια σου να χαϊδεύει το άδειο μαξιλάρι, να καρφιτσώνει ένα κλαδάκι γιασεμί στο πέτο. Μπορείς ακόμη να ακούς ειδήσεις , το σκυλί της διπλανής, τη μουσική που αγαπούσες. Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος που να μην ξέρει ότι μπορεί να τραβήξει όλον τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο στο δώρο της ζωής.
ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ
Σ.Σ.: Ο David Bowie απαντά στην Τάνια Τσανακλίδου και στο Μαμά γερνάω με το ποτέ δεν θα γεράσω. Ζητάει δηλαδή κάτι μη φυσιολογικό που κανένα μηχάνημα, καμιά πλαστική δεν μπορεί να αποτρέψει. Ας το αποδεχτούμε επιτέλους.
Υπουργός Δικαιοσύνης αμφισβητεί βούλευμα ανώτατων δικαστών!
Ζούμε μια πολιτική αυτοχειρία σε εξέλιξη. Το πού θα καταλήξει αφορά το Μαξίμου. Η διαβολή κατά των θεσμών όμως αφορά τους πάντες
Πάει, τα έχουν χάσει οριστικώς. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ο Γιώργος Φλωρίδης είναι ο υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας. Μπορεί να είναι εριστικός, διχαστικός, εμπρηστικός, με γωνίες, πείσμων, άνευ μέτρου, αλλά είναι νομικός, σε οικογένεια νομικών, και όταν μιλά νομικά, κατά βάση ξέρει τι λέει. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του. Αυτό δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς. Οταν όμως επιχειρεί να διορθώσει ένα πολιτικό λάθος, όσα τραγικά είπε για το μπάζωμα και τα μπάζα και διολισθαίνει σε νέο λάθος, βαρύτερο, κατά των θεσμών και κατά των καθηκόντων του, η επιεικέστερη εκδοχή που θα μπορούσε να υιοθετήσει κανείς είναι ότι τον έχουν… ματιάσει! Και ότι θέλει επειγόντως ξεμάτιασμα!
Τον παρακολουθούσα χθες νωρίς το πρωί να σχολιάζει στον Σκάι το βούλευμα των αρεοπαγιτών του Ειδικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου που παραπέμπει τον τέως υφυπουργό Χρήστο Τριαντόπουλο στο Ειδικό Δικαστήριο και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Αυτός είναι ο Φλωρίδης που ξέρω, παρά τις κατά καιρούς σφοδρές διαφωνίες μας; Ετσι κάνει η εξουσία τους ανθρώπους; Να χάνουν κάθε επαφή με την πραγματικότητα;
Ο κύριος υπουργός Δικαιοσύνης κλήθηκε να σχολιάσει το περιεχόμενο του βουλεύματος που τονίζει μεταξύ άλλων ότι με το μπάζωμα έγινε αθέμιτη παρέμβαση στην ανακριτική διαδικασία με σκοπό τη «βλάβη του κράτους και της λειτουργίας της Δικαιοσύνης» με στόχο τον «προσπορισμό παράνομου ηθικού οφέλους στους υπαιτίους των διερευνωμένων αδικημάτων». Κάνει δε λόγο για «αλλοιώσεις στον τόπο της συγκρούσεως ικανές και πρόσφορες να δυσχεράνουν τις έρευνες για τη συλλογή ουσιωδών αποδεικτικών στοιχείων από τις ανακριτικές Αρχές, καθώς και τη ματαίωση της εξασφάλισης των ιχνών του εγκλήματος». Επισημαίνεται επίσης στο βούλευμα των ανώτατων δικαστών ότι «προκλήθηκε βλάβη στους παθόντες και στις οικογένειες των θυμάτων που αποστερήθηκαν κρίσιμο αποδεικτικό υλικό προς άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων τους». Βαριές, πολύ βαριές «κουβέντες» αυτές.
Το ότι ο κύριος υπουργός επέμεινε ξεροκέφαλα στην άποψη ότι όσοι μιλούσαν για το μπάζωμα είναι «συνωμότες», εξακολουθούν να είναι για τα μπάζα και δηλώνει… δικαιωμένος, αυτό είναι δικό του θέμα. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Πολιτικά μιλάει, πολιτικά θα αξιολογηθεί. Μεταξύ μας, αν συνεχίσει να μιλάει έτσι, αυτός κι αν έχει την τεχνογνωσία να κάνει κακό στην παράταξη, κύριε Μητσοτάκη! Νομίζει ότι μιλάει σε πασόκους που αγαπούν αυτό το ύφος. (Προχθές είπε ότι τα έργα Κυριάκου στη Θεσσαλονίκη είναι τα μόνα αξιοσημείωτα στα… 2.500 τελευταία χρόνια στην πόλη, ο Κωνσταντίνος και ο Κώστας Καραμανλής δεν υπήρξαν ποτέ.)
Το γεγονός όμως ότι, όντας υπουργός Δικαιοσύνης, αμφισβήτησε ένα βούλευμα που καταγγέλλει την παρεμπόδιση της ίδιας της Δικαιοσύνης ενώ θα έπρεπε να το υπερασπιστεί μετά πάθους είναι κάτι που πραγματικά μας ξεπερνά. Εδώ ταιριάζει η εισαγωγική φράση «πάει, τα έχουν χάσει οριστικώς». Ο κύριος υπουργός αμφισβήτησε το βούλευμα γιατί, όπως είπε, «αυτό δεν προσδιορίζει ποια αποδεικτικά στοιχεία χάθηκαν»! Είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια πράγματα από υπουργό Δικαιοσύνης; Ο εγγυητής του κράτους δικαίου αμφισβητεί το κράτος δικαίου; Δεν επέτρεψαν οι κυβερνώντες στους δικαστές να κάνουν την έρευνα για τη συλλογή του αποδεικτικού υλικού και είναι κατηγορουμένη η Δικαιοσύνη; Μα, γι’ αυτό δεν βρέθηκαν τα αποδεικτικά στοιχεία. Γιατί παρεμποδίστηκε η Δικαιοσύνη. Οταν, κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης, επιτίθεστε, έστω κομψά, σε δικαστές που στέλνουν πολιτικούς στο Ειδικό Δικαστήριο, το ερώτημα που γεννάται αυτομάτως είναι το εξής: Ποια είναι η διαφορά σας από τον ΣΥΡΙΖΑ; Η διαφορά της Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως καμία; Ειλικρινώς πείτε μας. Πραγματικά σηκώνουμε τα χέρια ψηλά. Ζούμε μια πολιτική αυτοχειρία σε εξέλιξη. Το πού θα καταλήξει αφορά πάλι το Μαξίμου. Η διαβολή κατά των θεσμών όμως αφορά τους πάντες.
Η επιστροφή της «κουτσής πάπιας»
Θα αντέξει το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ μία τελευταία διετία με τον Τραμπ;
Ο πρόεδρος που δεν ελέγχει το Κογκρέσο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία αποκαλείται «κουτσή πάπια».
Η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση κατέγραψε νέα πτώση της δημοτικότητας του Τραμπ σε ποσοστό 3%, με την αποδοχή του να έχει ήδη συρρικνωθεί στο 32%.
Ενας μήνας και λίγες μέρες έχουν απομείνει για τις ενδιάμεσες εκλογές που θα αναδείξουν τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων και θα εκλέξουν το ένα τρίτο της Γερουσίας.
Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο κατά πόσον ο Τραμπ θα χάσει τον έλεγχο του Κογκρέσου με την εκλογική του βάση να τον τιμωρεί για την αδιέξοδη εμπλοκή του στο Ιράν.
Μπορεί να επιβιώσει ο τραμπισμός χωρίς τον Τραμπ;
Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν ένα χρόνο και λίγες βδομάδες να απαντήσουν στο ερώτημα καθώς οι προκριματικές εκλογές αρχίζουν στις αρχές του 2028.
Τι θα κάνει ο Τραμπ; Θα επιλέξει τη σκληρή γραμμή που ακολούθησε στην προεκλογική εκστρατεία του 2024, δεσμευόμενος να αποδεχθεί ως αδιάβλητο αποτέλεσμα μόνον τη νίκη του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων, που άλλωστε θα είναι δική του επιλογή;
Θα αντέξει το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ την τελευταία διετία Τραμπ με τον ένοικο του Λευκού Οίκου να συντηρεί κλίμα εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης;
Ποιος άλλωστε μπορεί να εμποδίσει τον Τραμπ να διεκδικήσει τρίτη θητεία, που ως στόχος μπορεί να είναι ανέφικτος, αλλά θα είναι μια συνέχεια της αντισυστημικής προεκλογικής εκστρατείας του 2016, του 2020 και του 2024;
Με μια ματιά στον ορίζοντα των πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ ξεχωρίζει ως αποφασιστική χρονιά το 2027, δηλαδή το διάστημα ανάμεσα στις ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου και τις πρώτες προκριματικές εκλογές στις αρχές του 2028.
Για πρώτη φορά υπάρχει μια άγνωστη μεταβλητή στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, ένα διακομματικό μέτωπο με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων να εναντιώνονται στις υπερπόντιες στρατιωτικές επεμβάσεις.
Η περίπτωση του Ιράν είναι χαρακτηριστική, με τον Τραμπ να μεταθέτει για μετά τις ενδιάμεσες εκλογές όλες τις κρίσιμες αποφάσεις για θέματα εξωτερικής πολιτικής που θα μπορούσαν να έχουν πολιτικό κόστος.
Πηγή: www.efsyn.gr
Καρυστιανού: «Νόμιμο το μηχάνημα βιοανάδρασης, με έλεγξαν χθες – Να αποκαταστήσει την αλήθεια ο Γεωργιάδης»
«Ήρθαν, είδαν τα μηχανήματα, τους έδωσα τις πιστοποιήσεις και έφυγαν οι άνθρωποι», ανέφερε η Μαρία Καρυστιανού για το «απαγορευμένο» μηχάνημα στο ιατρείο της
Pandora Newsroom
Στον Νίκο Χατζηνικολάου και την εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω» του ΑΝΤ1 βρέθηκε το βράδυ της Πέμπτης (01/10) η Μαρία Καρυστιανού, η οποία μεταξύ άλλων απάντησε ξανά στις «κατηγορίες» που έχει δεχθεί γύρω από το μηχάνημα που έχει στο ιατρείο της και την «κβαντική ιατρική».
Η ίδια υποστήριξε ότι το μηχάνημα βιοσυντονισμού που διαθέτει είναι νόμιμο, δεν χρειάζεται ειδική άδεια και δεν εγκυμονεί κίνδυνο, ενώ χαρακτήρισε πολιτικά υποκινούμενη τη δημοσιοποίηση του ελέγχου στο ιατρείο της, ενώ αποκάλυψε πως ο έλεγχος πραγματοποιήθηκε μία μέρα πριν από τη συνέντευξη.
Η πρόεδρος της «Ελπίδας για Δημοκρατία» δέχθηκε επίσης ερώτηση για το εάν υπάρχει αναγνωρισμένη ειδικότητα «κβαντικού ιατρού», απαντώντας ότι κάτι τέτοιο δεν υφίσταται.
«Όχι, δεν υπάρχει. Υπάρχει, όμως, η κβαντική ιατρική. Δεν υπάρχει εξειδίκευση.
Η κβαντική ιατρική, λοιπόν, ουσιαστικά αφορά τεχνολογία και μηχανήματα. Το λέιζερ είναι κβαντικό.
Το MRI έχει μέσα, δηλαδή, κβαντική τεχνολογία. Ο βιοσυντονισμός μπορεί να είναι», ανέφερε συγκεκριμένα.
Παράλληλα αναφέρθηκε και στο μηχάνημα βιοσυντονισμού που διαθέτει στο ιατρείο της, ισχυριζόμενη ότι η διαδικασία είναι μη επεμβατική και ότι για τη συγκεκριμένη συσκευή δεν απαιτείται ειδική άδεια.
«Είναι ένα μηχάνημα με το οποίο μπορείς να σκανάρεις το σώμα μέσω συχνοτήτων.
Δηλαδή, από τις συχνότητες που εκπέμπουν τα κύτταρα και οι ιστοί, να πάρεις πληροφορίες.
Δεν υπάρχει καμία επιβάρυνση και καμία επικινδυνότητα», είπε συγκεκριμένα.
«Δεν απαιτείται άδεια. Υπάρχουν και κέντρα βιοσυντονισμού, ενώ το έχουν πάρα πολλές κλινικές Wellbeing και Longevity Medicine.
Χθες ελέγχθηκα, κύριε Χατζηνικολάου. Ήρθαν, είδαν τα μηχανήματα, τους έδωσα τις πιστοποιήσεις και έφυγαν οι άνθρωποι.
Ξέρετε, όμως, τι έμεινε; Έμεινε στον αέρα όλη η φασαρία», κατέληξε η Μαρία Καρυστιανού.
«Να ανακαλέσει ο Γεωργιάδης»
Η πρόεδρος της «Ελπίδας για Δημοκρατία» εξαπέλυσε τα πυρά της και προς τον Άδωνι Γεωργιάδη, ακριβώς επειδή, όπως υποστήριξε, το όνομά της δημοσιοποιήθηκε πριν ακόμη ενημερωθεί η ίδια για τον έλεγχο που επρόκειτο να γίνει στο ιατρείο της.
Όπως τόνισε, πληροφορήθηκε την υπόθεση από την τηλεόραση και άκουσε το όνομά της να αναφέρεται, ενώ, σύμφωνα με όσα είχε μεταφέρει ο υπουργός, υπήρχαν και άλλοι γιατροί που περιλαμβάνονταν στην ίδια υπόθεση, χωρίς όμως να κατονομαστούν.
«Υπάρχει ειδικό ενδιαφέρον για μένα προσωπικά; Δεν άκουσα το όνομα των άλλων ιατρών.
Το δικό μου, όμως, αναφέρθηκε πολάκις και, μάλιστα, με πολύ άσχημους χαρακτηρισμούς. 100% έχει πολιτικό κίνητρο», δήλωσε συγκεκριμένα.
Παράλληλα κάλεσε τον υπουργό Υγείας «να ανακαλέσει και να αποκαταστήσει την αλήθεια», καθώς, σύμφωνα με την ίδια, ο έλεγχος έδειξε ότι για το συγκεκριμένο μηχάνημα δεν απαιτείται άδεια.
«Η κα Παγώνη θα πρέπει να τιμά τη θέση της»
Η Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκε και στη στάση της Ματίνας Παγώνη, καλώντας την να ανακαλέσει τη θέση ότι το συγκεκριμένο μηχάνημα απαγορεύεται.
«Δεν απαγορεύεται. Δεν έχω κανένα παράνομο μηχάνημα. Είμαι μία έντιμη επαγγελματίας. Είμαι 16 χρόνια στον χώρο. Δεν έχω ούτε ένα πειθαρχικό», σημείωσε.
Τέλος τόνισε ότι όταν «ένας γιατρός δέχεται bullying για πολιτικούς λόγους», η κα Παγώνη θα πρέπει, όπως είπε, «να τιμά τη θέση της και να σταθεί με τον σωστό τρόπο».
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026
Διεκδικώντας λίγη χαρά
Μπήκα στο αεροπλάνο για επιστροφή στην Ελλάδα από ένα επαγγελματικό ταξίδι, την Κυριακή στις δέκα παρά τέταρτο το βράδυ, ακριβώς την ώρα που ξεκινούσε το παιχνίδι μας με την Γερμανία. Αν με έπιανες απ’ την μύτη θα έσκαγα. Δεν κατάφερα να συνδεθώ με τo wi fi του αεροπλάνου και θα μάθαινα το αποτέλεσμα στην προσγείωση.
Άνοιξα το κινητό μου στη μια μετά τα μεσάνυχτα και ένα υπέροχο 0-1, σαν πίνακας ζωγραφικής, γέμισε τα μάτια μου. Ας κερδίζουμε κι ας μην το βλέπω. Παρά το γεγονός πως ήμουν κομμάτια, μόλις έφτασα στο σπίτι κόλλησα για μισή ώρα στον υπολογιστή μου βλέποντας στιγμιότυπα και διαβάζοντας διάφορα για το παιχνίδι. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι.
Το πρωί της Δευτέρας ξανά τα ίδια. Δεν το χόρταινα. Είδα ένα βίντεο με δηλώσεις του παίκτη Μανώλη Σάλιακα: «Ξέρω πόσο πειράζουν τους Έλληνες στην Γερμανία, αλλά αύριο θα πάνε στις δουλειές τους πολύ χαρούμενοι». Δεν είναι κάτι πρωτότυπο, το έχουμε ξανακούσει, συμβαίνει πολλά χρόνια, να πηγαίνουν χαρούμενοι στην δουλειά τους την επόμενη μέρα κάποιοι μετανάστες που η μικρή τους χώρα είχε κερδίσει το μεγαθήριο-οικοδέσποινα. Ούτε θα μιλήσω για την δύναμη του ποδοσφαίρου, αυτό το καταλαβαίνουμε όσοι το αγαπάμε αλλά βέβαια δεν κρίνω όσους δεν μοιράζονται αυτήν την αγάπη και τους είναι παντελώς αδιάφορο.
Σκέφτομαι πως για κάποιους λόγους αντέχουν ακόμη αυτές οι αντιδράσεις και αυτά τα αισθήματα. Εννοώ πως αν βάλεις κάτω τα πράγματα και τα ζυγίσεις και τα δεις στις σωστές τους διαστάσεις- αλλά και ποιος ορίζει το σωστό;- σε μία Ευρώπη που σκοτεινιάζει, σε έναν κόσμο που σκοτεινιάζει, κάτι τέτοιες «περηφάνειες» είναι σαν να μαρκάρουμε με τα μάτια την πραγματικότητα που βιώνουμε– για να χρησιμοποιήσω ποδοσφαιρικό όρο.
Όμως επειδή μάλλον η ζωή μας είναι άθροισμα στιγμών, δεν μπορείς αβασάνιστα να υποτιμήσεις ή να λοιδορήσεις και τέτοιες στιγμές. Χωρίς τα δευτερεύοντα που χαρίζουν πρόσκαιρες ανάσες, η ζωή μας θα ήταν ένας μόνιμος ανήφορος χωρίς χαρά.
Εντάξει, το ποδόσφαιρο δεν θα αλλάξει την ζωή μας, τα τραγούδια δεν θα αλλάξουν την ζωή μας, τα γκομενικά δεν θα αλλάξουν την ζωή μας, το κουτσομπολιό δεν θα αλλάξει την ζωή μας, η ελαφρότητα δεν θα αλλάξει την ζωή μας, το χάζεμα δεν θα αλλάξει την ζωή μας, αλλά ήδη έχω αναφέρει την μισή τουλάχιστον ζωή μας!
Πρέπει κάποτε να συμφιλιωθούμε. Όχι να συμβιβαστούμε, να συμφιλιωθούμε. Να συμφιλιωθούμε δίχως ενοχές με εκείνον τον εαυτό που δεν έχει χάσει ακόμα το κέφι του για παιχνίδι. Εκείνον τον εαυτό που γίνεται «ωραία φτηνός» διεκδικώντας λίγη χαρά. Δεν είναι αυτές οι στιγμές που μας εμποδίζουν να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή μας και να είμαστε παρόντες στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας. Γίνονται και τα δύο. Και μάλλον το να βιώνουμε τα «φτηνά» ίσως είναι ένας δρόμος να φτάσουμε κάποτε και στα πολύ ακριβά.
Γιατί ακόμη και τα πολύ σοβαρά, αν το καλοσκεφτείς, περιέχουν το παιχνίδι. Με άλλου ειδικού βάρους διακυβεύματα, με σαφώς πιο ακραίους κινδύνους, αλλά έχουν κι εκείνα την δομή του παιχνιδιού.
Φυσικά και δεν είναι το ίδιο μία ποδοσφαιρική ήττα με έναν θάνατο στον αγώνα για μία καλύτερη ζωή αλλά πραγματικά δεν μπορώ να υποστηρίξω με σιγουριά πως ήταν τζάμπα θάνατοι όλοι εκείνοι -δεν είναι λίγοι- που επήλθαν μετά από ένα δοκάρι στο 90΄. Είναι και οι δύο θάνατοι στον δρόμο για την διεκδίκηση της χαράς.
Προκλητική η σύγκριση ναι, αλλά κάποιες φορές η πρόκληση και η ακρότητα του παραδείγματος βοηθάνε να πεις αυτό που θέλεις.
Πηγή: www.news247.gr
Οι τέσσερις ημέρες που η Νάπολη απελευθερώθηκε μόνη της από τους Ναζί
Οι τέσσερις ημέρες της εξέγερσης και το αυθόρμητο αντάρτικο πόλης που απελευθέρωσε τη Νάπολη (27-30 Σεπτεμβρίου 1943) από τη γερμανική ναζιστική κατοχή (Quattro Giornate di Napoli), πριν από την άφιξη των συμμαχικών δυνάμεων.
Στη δίνη του πολέμου, μετά τους αλλεπάλληλους βομβαρδισμούς και αποκλεισμούς, ο πληθυσμός της Νάπολης ζούσε σε άθλιες συνθήκες, χωρίς νερό, ηλεκτρικό και με τρομερές ελλείψεις τροφίμων.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους (8 Σεπτεμβρίου 1943), στη Νάπολη, ο Γερμανός διοικητής, συνταγματάρχης Βάλτερ Σολ (Walter Scholl), επέβαλε σκληρό στρατιωτικό νόμο:
Διέταξε τον εκτοπισμό όλων των ανδρών ηλικίας 18 έως 33 ετών (περίπου 30.000 άτομα) για εργασία στη βόρεια Ιταλία και τη Γερμανία και την υποχρεωτική εκκένωση μιας παραλιακής ζώνης 300 μέτρων, ξεσπιτώνοντας βίαια σχεδόν 250.000 πολίτες.
Οι Γερμανοί άρχισαν να καταστρέφουν τις υποδομές της πόλης (όπως το ναυπηγείο του Μπανιόλι) και να καίνε πολιτιστικούς θησαυρούς, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν το μέτωπο για πολύ, ενώ έστηναν μπλόκα στις λαϊκές συνοικίες και έκαναν λεηλασίες, αρπάζοντας ό,τι έβρισκαν.
Οι καθημερινές εκτελέσεις παρτιζάνων, αλλά και οι αναίτιες δολοφονίες απλών πολιτών, οδήγησαν τον λαό της Νάπολης σε ανοιχτή εξέγερση.
Η Νάπολη θα γίνει η πρώτη μεγάλη ιταλική πόλη που απελευθερώθηκε μόνη της.
Πρώην Ιταλοί στρατιώτες στήνουν τα πρώτα οδοφράγματα. «Άγνωστοι» μοιράζουν στα στενά δρομάκια όπλα, τα οποία είχαν κρύψει στο «άσυλο ανιάτων»…
Χωρίς κάποια κεντρική πολιτική καθοδήγηση, γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών, εργάτες, υπάλληλοι, διανοούμενοι, φαντάροι, μέχρι και τα «πιτσιρίκια» (τα scugnizzi), βγήκαν στους δρόμους και πολέμησαν με κάθε μέσο για την απελευθέρωση της πόλης τους.
Οι μάχες γενικεύονται σε όλη την πόλη. Οι εξεγερμένοι, αν και ελλιπώς εξοπλισμένοι, χρησιμοποιούν κυνηγετικά όπλα, πιστόλια, χειροβομβίδες και αυτοσχέδιες βόμβες, χτυπώντας τις γερμανικές περιπόλους.
Οι Γερμανοί φασίστες προσπάθησαν να τους αποκρούσουν. Η δύναμη πυρός, όμως, και η αποφασιστικότητα του αυθόρμητου λαϊκού αντάρτικου πόλης θα τους αναγκάσουν να υποχωρήσουν.
Ένα από τα κεντρικά σημεία σύγκρουσης ήταν το στάδιο Collana στο Βόμερο, όπου οι Γερμανοί κρατούσαν ομήρους.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο ηττημένος γερμανικός στρατός θα εγκαταλείψει τη Νάπολη, πιεζόμενος από το αντάρτικο πόλης και γνωρίζοντας ότι οι Σύμμαχοι πλησιάζουν, αφού πρώτα προβεί σε εκδικητικά αντίποινα.
Την 1η Οκτωβρίου, όταν πλέον τα αγγλοαμερικανικά συμμαχικά στρατεύματα εισέρχονται στην πόλη, η Νάπολη έχει ήδη απελευθερωθεί από τη ναζιστική κατοχή με τον αγώνα και το αίμα του ίδιου του λαού της.
Η απελευθέρωση της Νάπολης είχε ως τίμημα τον θάνατο τουλάχιστον 168 εξεγερμένων και 140 στρατιωτικών.
Η πόλη θα τιμηθεί με το «Χρυσό Στρατιωτικό Μετάλλιο της Τιμής».
Η εξέγερση των Ιταλών παρτιζάνων στον Βορρά
Η 25η Απριλίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, επειδή ήταν η ημέρα που οι βιομηχανικές πόλεις του Βορρά, το Μιλάνο και το Τορίνο, απελευθερώθηκαν.
Το πρωί της 25ης Απριλίου 1945 εξαγγέλθηκε γενική απεργία από τον παρτιζάνο Σάντρο Περτίνι (ο οποίος έγινε αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας).
Καταλήφθηκαν εργοστάσια, συμπεριλαμβανομένου και του πιεστηρίου όπου τυπωνόταν η εφημερίδα «Corriere della Sera», η οποία ήταν όργανο του φασιστικού καθεστώτος.
Οι άνδρες των ανταρτών χρησιμοποίησαν το πιεστήριο για να εκτυπώσουν φυλλάδια για τη νίκη.
«Δεν έρχονται να μας κατακτήσουν» – Οι Βαλτικές χώρες κατεβάζουν τους τόνους για Ρωσία
Ειδικοί στις βαλτικές χώρες καλούν τους πολίτες να μην παρασύρονται από την εντύπωση ότι επίκειται ρωσική εισβολή.
Βαγγέλης Γεωργίου
«Πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση, διότι βλέπουμε από τις πληροφορίες των υπηρεσιών ότι η Ρωσία σχεδιάζει περισσότερες ενέργειες δολιοφθοράς», δήλωσε η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας, τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου. Η αμερικανική δεξαμενή σκέψης ISW, βλέπει ενδείξεις ότι το Κρεμλίνο εξετάζει σοβαρά και προετοιμάζει επιλογές ακόμη και να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ. Ποιος θα περίμενε όμως ότι οι Βαλτικές χώρες θα ήταν πολύ πιο συγκρατημένες;
Ενώ μέχρι σήμερα, οι χώρες της Βαλτικής ήταν εκείνες που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για μια ενδεχόμενη ρωσική επίθεση, τώρα ειδικοί, πολιτικοί και θεσμοί των βαλτικών χωρών, -από τις πιο έντονα αντιρωσικές φωνές- δεν διαπιστώνουν αναβάθμιση της στρατιωτικής απειλής εκ μέρους της Ρωσίας.
«Κανείς δεν σχεδιάζει αυτή τη στιγμή να μας κατακτήσει, ούτε τώρα ούτε μέσα στη φετινή χρονιά. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι πιθανότερες συγκεκριμένες, πολύ στοχευμένες επιθέσεις ή προκλήσεις, σχεδιασμένες όχι τόσο για να προκαλέσουν υλικές ζημιές όσο για να σπείρουν σοβαρό πανικό στις συνειδήσεις των ανθρώπων», δήλωσε τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου στο λιθουανικό πρακτορείο LRT ο Ντέιβιντας Σλέκις, καθηγητής στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Βίλνιους.
Δεν φαίνεται να παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στη διάταξη των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων που να δικαιολογούν φόβους για προετοιμασία κάποιας επίθεσης από τη Ρωσία. Σύμφωνα με τον υπουργό Άμυνας της Εσθονίας, Μάρτιν Χέρεμ, η εκτίμηση της χώρας για τη ρωσική απειλή παραμένει αμετάβλητη. Αυτό, όπως σημειώνει ο EUobserver, σημαίνει ότι η κύρια προσπάθεια της Ρωσίας εξακολουθεί να επικεντρώνεται στον πόλεμο στην Ουκρανία και ότι ούτε η Εσθονία ούτε η Δανία ούτε άλλοι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ διακρίνουν επί του παρόντος κάποια απειλή που να απαιτεί αυξημένη στρατιωτική ετοιμότητα.
Όσον αφορά την αξιολόγηση συγκεκριμένων περιστατικών, ο επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Διαχείρισης Κρίσεων (NKVC) της Λιθουανίας, Βιλμάντας Βιτκάουσκας καλεί τους πολίτες να διαχωρίζουν τα επιβεβαιωμένα γεγονότα από τις εικασίες και να βασίζονται στις επίσημες πληροφορίες που παρέχουν οι αρμόδιοι θεσμοί.
«Με βάση τις επίσημες πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που εισήλθαν στον εναέριο χώρο της Λιθουανίας είχαν ως στόχο λιθουανικές εγκαταστάσεις», δήλωσε ο Βιτκάουσκας.
Δεν είναι κάτι καινούργιο
Ειδικοί επιχειρούν να περιορίσουν τον πανικό που προκαλούν δηλώσεις περί μεγάλης ρωσικής απειλής, τονίζοντας πως οι υβριδικές επιθέσεις εκ μέρους της Ρωσίας δεν είναι κάτι νέο, ενώ αντιμετωπίζονται επαρκώς.
«Κατά τη γνώμη μου, η κατάσταση παραμένει όπως ήταν, λέει ο Σλέκις. Το βασικό είναι ότι οι Ρώσοι πράγματι δεν έχουν σταματήσει, επομένως οι συζητήσεις περί πιθανών προκλήσεων δεν αποτελούν κάτι νέο», δήλωσε ο ειδικός σε στρατιωτικά ζητήματα.
Υπενθυμίζεται ότι οι Ευρωπαίοι συμμετέχουν έμμεσα στον πόλεμο στην Ουκρανία εις βάρος της Ρωσίας, παρέχοντας χρήματα, εκπαίδευση και όπλα στο Κίεβο. Συνεπώς, η Μόσχα δεν αποκλείεται να αποσκοπεί στην υπονόμευση της παραγωγικής ικανότητας των Ευρωπαίων όσον αφορά εξοπλισμούς. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, οι εσθονικές αρχές απέδωσαν στις ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας τον εμπρησμό της Milrem Robotics στο Ταλίν, εταιρείας αμυντικής ρομποτικής που προμηθεύει την Ουκρανία με μη επανδρωμένα χερσαία οχήματα. Η Ρωσία αρνείται την κατηγορία.
Κατά την εκτίμησή του Σλέκις, πιθανότερο σενάριο δεν είναι στρατιωτικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας, αλλά συγκεκριμένες προκλήσεις που θα αποσκοπούσαν όχι τόσο στην πρόκληση υλικών ζημιών όσο στην καλλιέργεια πανικού στην κοινωνία και στην άσκηση πολιτικής πίεσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, μέσω τέτοιων προκλήσεων η Ρωσία θα μπορούσε να επιδιώξει να διχάσει τη λιθουανική κοινωνία και να υπονομεύσει την ενότητα των κρατών του ΝΑΤΟ.
Αναφερόμενος στο πρόσφατο περιστατικό της νύχτας 14 προς 15 Σεπτεμβρίου 2026, όταν ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος εισήλθε στον εναέριο χώρο της Λιθουανίας από τη Λευκορωσία, ο Σλέκις έδωσε έμφαση στη λειτουργία του μηχανισμού αντίδρασης των συμμάχων. «Η ζημιά ήταν ελάχιστη, κανείς δεν τραυματίστηκε, κανείς δεν σκοτώθηκε. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες και με πολύ ομαλό τρόπο. Έτσι λειτουργεί το ΝΑΤΟ», δήλωσε.
Εξάλλου, και για τον Βιτκάουσκας η υβριδική πίεση της Ρωσίας εναντίον της Λιθουανίας και άλλων ευρωπαϊκών κρατών δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. «Από το 2024 έχουν ήδη καταγραφεί και στη Λιθουανία αρκετές επιθέσεις ή προκλήσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν ενέργειες δολιοφθοράς, κυβερνοεπιχειρήσεις και επιχειρήσεις πληροφόρησης».
Όχι πανικός
Όπως ανέφερε, οι προειδοποιήσεις και τα μέτρα προετοιμασίας των γειτονικών και συμμαχικών κρατών αποτελούν υπεύθυνη αντίδραση στο σημερινό περιβάλλον ασφαλείας. «Η έγκαιρη προειδοποίηση, η προετοιμασία των θεσμών και η ενημέρωση της κοινωνίας περιορίζουν τον αντίκτυπο των προκλήσεων και ενισχύουν τη συνολική ανθεκτικότητα του ΝΑΤΟ», δήλωσε ο επικεφαλής του NKVC.
Υπενθύμισε ότι στη Λιθουανία έχει ενισχυθεί η προστασία των στρατηγικών υποδομών και ότι το NKVC, από κοινού με τις υπηρεσίες πληροφοριών και άλλους αρμόδιους φορείς, έχει εκδώσει συστάσεις προς επιχειρήσεις και οργανισμούς που ενδέχεται να αντιμετωπίζουν κίνδυνο ενεργειών δολιοφθοράς ή σαμποτάζ.
Ο Βιτκάουσκας καλεί επίσης την κοινωνία να παραμένει σε επαγρύπνηση και να μην αναπαράγει μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες, καθώς περιστατικά φυσικών επιθέσεων ή προκλήσεων ενδέχεται να συνοδεύονται από επιχειρήσεις πληροφόρησης που αποσκοπούν στην πρόκληση φόβου και στη μείωση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.
Αξιοσημείωτη η αλλαγή τόνου
Να σκεφτεί κανείς ότι μόλις τον Ιούλιο του 2026 ο τότε υπουργός Άμυνας της Λιθουανίας Ρομπέρτας Κάουνας δήλωνε ότι το Κρεμλίνο αναζητούσε μια νέα κλιμάκωση και ότι οι Βαλτικές χώρες και η Πολωνία αποτελούσαν τον «πλησιέστερο στόχο». Οι λιθουανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν προειδοποιήσει ήδη από το 2025 ότι, μέσα σε 3-5 έως πέντε έτη, η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει επαρκείς δυνατότητες για περιορισμένη στρατιωτική ενέργεια εναντίον μίας ή περισσότερων χωρών του ΝΑΤΟ.
Ακόμη και ο σημερινός υπουργός Άμυνας της Εσθονίας Μάρτιν Χέρεμ, ο οποίος τώρα τονίζει ότι η εκτίμηση της ρωσικής απειλής παραμένει αμετάβλητη, δήλωνε στις 11 Σεπτεμβρίου ότι η Ρωσία θα μπορούσε να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ εναντίον της Εσθονίας ακόμη και σε χρονικό ορίζοντα ενός έτους, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να εξεταστεί εάν η χώρα θα ήταν επαρκώς προετοιμασμένη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Στην κύρια φωτογραφία: Οι τρεις χώρες της Βαλτικής σχεδιάζουν να κατασκευάσουν αμυντικές εγκαταστάσεις κατά μήκος των συνόρων τους με τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. (Υπουργείο Άμυνας της Εσθονίας)
Βασίλης Κοκοτσάκης: Με αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος η κύρια δίκη γίνεται χωρίς "κρίσιμα στοιχεία"
Ο τεχνικός σύμβουλος συγγενών θυμάτων των Τεμπών, Βασίλης Κοκοτσάκης, μιλώντας στον 98.4 με αφορμή την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου του Αρείου Πάγου, για παραπομπή σε ειδικό δικαστήριο του άλλοτε υφυπουργού, Τριαντόπουλου για παράβαση καθήκοντος με την παράνομη αλλοίωση του χώρου του δυστυχήματος στην τραγωδία των Τεμπών, ομού μετά των πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστού, του Αγάπιου Χαρακόπουλου (τότε αστυνομικός διευθυντής Λάρισας), Ευάγγελου Φαλάρα (Περιφερειάρχης Θεσσαλίας της Πυροσβεστικής), και του τέως γ.γ. Πολιτικής Προστασίας, Βασίλης Παπαγεωργίου , σημειώνει ότι και μόνο αυτό το βούλευμα του ανωτάτου δικαστηρίου, θέτει το εύλογο ερώτημα, για το με ποια στοιχεία γίνεται τελικά η λεγόμενη κύρια δίκη στη Λάρισα , από την στιγμή που βασικά ευρήματα στο τόπο του δυστυχήματος - εγκλήματος με την αλλοίωση του χώρου έχουν χαθεί, εξαφανιστεί ή δεν έχουν καν αξιολογηθεί. Όπως σημειώνει, η τεχνική του ομάδα, ουδέποτε στις εκθέσεις της αναφέρεται στον όρο «μπάζωμα» ως τεχνική περιγραφή των κρίσιμων επεμβάσεων-παρεμβάσεων στον τόπο του δυστυχήματος ,ούτε όμως και οι δικαστικοί λειτουργοί χρησιμοποιούν τέτοιο όρο. Κι αυτό επειδή μπάζωμα, με την τεχνική του έννοια, είναι η προσθήκη υλικού. Αν είχε απλώς καλυφθεί ο χώρος με πρόσθετα μπάζα, θα αρκούσε η απομάκρυνσή τους για να αποκαλυφθεί το έδαφος από κάτω. Εδώ όμως δεν συνέβη μόνο αυτό.Από τον τόπο απομακρύνθηκε τεράστια ποσότητα υλικού και, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας και την τεχνική εργασία των ειδικών πραγματογνωμόνων της ANUBIS, που διορίστηκαν από τον Ειδικό Εφέτη Ανακριτή, γίνεται λόγος για περίπου 750 m³ χωμάτων και οχι 300 κυβικά.Το φυσικό έδαφος ενός τόπου εγκλήματος δεν είναι απλώς “χώμα”.Μπορεί να αποτελεί φορέα αποδεικτικών στοιχείων, όπως χημικών καταλοίπων, προϊόντων καύσης, βιολογικού υλικού, μικροαντικειμένων και κάθε άλλου υλικού που κατέληξε σε αυτό.Όταν λοιπόν αφαιρείται το ίδιο το έδαφος και μεταφέρεται (εν αγνοία των δικαστικών λειτουργών) , από την αρχική του θέση, δεν αφαιρείται απλώς ένα κάλυμμα. Αφαιρείται τμήμα του ίδιου του αποδεικτικού πεδίου, και αυτό δεν είναι θεωρητικό.
Τα υλικά που απομακρύνθηκαν αποτέλεσαν αντικείμενο μεταγενέστερης (χρονικά σε μεγάλη απόσταση) με αποκάλυψη βιολογικού υλικού...Επομένως, το πραγματικό τεχνικό ερώτημα δεν είναι, «Έγινε μπάζωμα;» Το ερώτημα είναι. Τι αφαιρέθηκε; Από πού; Σε ποια ποσότητα; Πού μεταφέρθηκε; Τι περιείχε; Και τι αποδεικτική πληροφορία χάθηκε μαζί του από την αρχική του θέση; Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν. Το έδαφος που αφαιρέθηκε δεν “ξεμπαζώθηκε”απλά. Απομακρύνθηκε κρυφά.Και μαζί του μπορεί να είχαν φύγει και αποδεικτικές πληροφορίες.
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026
"Κορίτσι του Οκτώβρη" Σαββέρια Μαργιολά Μίκη Θεοδωράκη
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΟΚΤΩΒΡΗ
....για όλους κι όλες που στοχάζονται, καρτερούν, αναμένουν και προσπαθούν καθημερινά “Να θυμούνται το χτες που μας ψήλωσε τόσο / ν’ ακονίζουν του σήμερα τη μάχιμη ώρα / ν’ αρματώνουν το μέλλον, τον πιστό σύμμαχό / τραγουδώντας τον ήλιο μες στη δίσεχτη μπόρα” …..παραφράζοντας αδόκιμα το ποίημα του Αλέξη Πάρνη ο "Γράμμος"
Από Πλάκα… ταφόπλακα
Eμφανής απελπισία από τη φτωχοποίηση και ανεξέλεγκτη αποδιοργάνωση
Εχω την εντύπωση πως αυτό που ζούμε στην Ελλάδα επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ξεκάθαρα εφιάλτης πλέον. Λες και μας καταράστηκε ο ίδιος ο Θεός. Στην Πλάκα, δίπλα στην Ακρόπολη, ένα παλιό σπίτι τινάχτηκε στον αέρα από διαρροή αερίου και έθαψε κάτω από τα συντρίμμια έξι ανθρώπους. Ανάμεσά τους τέσσερις Αμερικανοί τουρίστες, που ήρθαν στη χώρα μας για τον ήλιο, την Ιστορία μας και για να ζήσουν τον μύθο που διαφημίζει το υπουργείο Τουρισμού, και θα φύγουν μέσα σε φέρετρα. Στην Κυψέλη από τις αστοχίες του μετρό κοσμάκης κινδυνεύει να χάσει τα σπίτια του, ενώ πριν από λίγο καιρό στα Πετράλωνα πολυκατοικία κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος από τα σκαψίματα δίπλα της. Την ίδια ώρα καράβια παίρνουν ξαφνικά φωτιά στη μέση του Αιγαίου, ολόκληρα εργοστάσια τινάζονται στον αέρα, τρένα συγκρούονται και χάνουν τη ζωή τους 57 άνθρωποι, συν οι ανθρώπινες απώλειες από τις φυσικές καταστροφές χειμώνα καλοκαίρι, ενώ κάθε τρεις και λίγο ακούς για δολοφονίες, γυναικοκτονίες, αιματοβαμμένους καβγάδες…
Τα πάντα καταρρέουν, τίποτα δεν λειτουργεί σε μια χώρα όπου οι άνθρωποι τα τελευταία χρόνια είναι στα κάγκελα, αλλά κανείς δεν λογοδοτεί, καθώς όλα είναι… ζάχαρη, σύμφωνα με τα λεγόμενα του αλαζόνα ινφλουένσερ Αδωνη Γεωργιάδη, που, μεταξύ άλλων, παριστάνει και τον υπουργό Υγείας όταν του μένει λίγος χρόνος από τα εγκαίνια ιδιωτικών κέντρων υποτιθέμενης ευζωίας, από τα τηλεοπτικά στασίδια και από τα μακροσκελή φιρμάνια που βγάζει στα κοινωνικά δίκτυα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της κυβέρνησης ή για να επιτεθεί στους λιγοστούς δημοσιογράφους που τολμούν να τον βγάλουν στη σέντρα.
Ομως, σε έναν τόπο που πανηγυρίζει κάθε χρόνο για ρεκόρ αφίξεων και η ηγεσία του υπερηφανεύεται για το ελληνικό success story, δεν γίνεται επισκέπτες να πεθαίνουν κάτω από τα ερείπια ενός Airbnb στην καρδιά της πρωτεύουσας, δίπλα στο πιο διάσημο μνημείο της. Η εικόνα που στέλνει η τραγωδία στην Πλάκα δεν είναι απλώς άλλη μία ατυχής είδηση, είναι το σύμπτωμα μιας ανοχύρωτης χώρας, όπου ο έλεγχος ασφαλείας κτιρίων, τουριστικών καταλυμάτων, δικτύων αερίου και υποδομών έχει υποβαθμιστεί σε επικοινωνιακή λεπτομέρεια για να μην κλονιστούν τα συμφέροντα και τα κέρδη ενός επιχειρηματία ή ενός εργοστασιάρχη ή για να μη διαταραχθεί η τουριστική περίοδος της μπανανίας.
Είναι επίσης άλλη μία ένδειξη πως χάλασε ακόμα και ο αυτόματος πιλότος που έχει θέσει την πατρίδα μας η διεφθαρμένη κλίκα Μητσοτάκη, την ώρα που περνά τροπολογίες μέσα στη μαύρη νύχτα για να μείνουν στο απυρόβλητο της ατιμωρησίας και της αρπαχτής όλες οι «γαλάζιες ακρίδες», όπως είναι οι ανώμαλοι Μίχοι, οι «Χασάπηδες» και οι «Φραπέδες» του ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν φάει το καταπέτασμα και συνεχίζουν ακάθεκτοι!
Ωστόσο, το χειρότερο απ’ όλα είναι πως φαίνεται να έχουμε συνηθίσει τη μαυρίλα, την εγκατάλειψη, την αυταρέσκεια και την κακοποίηση της εμπιστοσύνης μας από εκείνους που έλαβαν την εντολή να οδηγήσουν τη χώρα σε καλύτερες ημέρες μετά τις περιπέτειες της πρόσφατης χρεοκοπίας και της υποτιθέμενης διάσωσης των Μνημονίων από τους εταίρους μας.
Πίσω από την επικοινωνιακή βιτρίνα, που είναι φτιαγμένη για σανοφάγους, για τα ξένα ΜΜΕ και για τους «επενδυτές», μια βόλτα στην πραγματική Ελλάδα και θα διαπιστώσει κανείς την άλλη όψη της «σταθερότητας»: εμφανής απελπισία από τη φτωχοποίηση και ανεξέλεγκτη αποδιοργάνωση. Στις υπηρεσίες, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις μεταφορές, στην ασφάλεια, σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας του πολίτη. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που δεν χωρά στα πανηγυρικά δελτία Τύπου των χρυσοπληρωμένων επικοινωνιολόγων του Μαξίμου ούτε στους δείκτες της δήθεν ανάπτυξης των «νοικοκύρηδων». Δελτία και αριθμοί επιστρατεύονται για να σερβίρουν ψευδώς στους «κακομοίρηδες» -όπως αποκάλεσε τους Ελληνες που δοκιμάζονται από την ανέχεια ο υφυπουργός Εξωτερικών Χάρης Θεοχάρης- την εικόνα μιας χώρας που υποτίθεται πως είναι κυρίαρχη και προχωρεί μπροστά, ενώ κατά τα άλλα εξακολουθεί να υπάρχει από τύχη, αλλά κυρίως από την καλή θέληση των εκβιαστών της!
Κι αυτό επιβεβαιώνεται από τα επικινδύνως απαξιωτικά και ταυτοχρόνως εκβιαστικά λεγόμενα της Αμερικανίδας πρέσβεως στην Ελλάδα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία, όπως αποκάλυψε το περασμένο Σάββατο η «WSJ», κατά τη διάρκεια δείπνου αναφέρθηκε στην πτώση της ρουμανικής κυβέρνησης σε συνομιλία που είχε με τον υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου, λέγοντας ότι «μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας», αν δεν αγόραζε πακέτο LNG από τις ΗΠΑ! Να τη χαιρόμαστε!
Μπάζα ναι, τσίπα όχι: Με ένα πλημμεληματάκι “καθαρίζουν”…
Στην τραγωδία των Τεμπών ενδέχεται να δούμε καταδίκες υπαλλήλων για κακουργήματα, ενώ οι πολιτικοί θα “καθαρίσουν” με ένα απλό πλημμέλημα.
Η χτεσινή απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου να παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο έναν πρώην υφυπουργό, έναν πρώην περιφερειάρχη και άλλα τρία μη πολιτικά πρόσωπα μας οδηγεί σε ένα συμπέρασμα και, κυρίως, σε έναν προβληματισμό.
Το συμπέρασμα δεν έχει σχέση τόσο με την ουσία της υπόθεσης που αποκαλείται «μπάζωμα στα Τέμπη» όσο με τη συμπεριφορά, πριν από την παραπομπή, πλήθους κυβερνητικών αξιωματούχων με επικεφαλής τον-δυστυχώς ακόμη…- υπουργό Δικαιοσύνης.
Όλοι οι κυβερνητικοί εν χορώ έχουν αποφανθεί ότι στα Τέμπη δεν διεπράχθη κανένα αδίκημα. Όμως, ο Γ. Φλωρίδης το τερμάτισε. Σε μια ανοίκεια επίδειξη αλαζονείας και περιφρόνησης προς αυτονόητες αρχές της πολιτικής και δικαστικής δεοντολογίας είχε αποφανθεί ότι όσοι μιλάνε για μπάζωμα στα Τέμπη «είναι για τα μπάζα».
Η πρώτη «φάπα» ήρθε πριν από δύο μήνες, όταν ο αρμόδιος εισαγγελέας όχι μόνο αποφάνθηκε ότι μπάζωμα έγινε, αλλά πρότεινε και παραπομπές. Ουσιαστικά ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός αποφάνθηκε ότι «για τα μπάζα» ήταν η υπουργική δήλωση.
Ήταν ένα είδος προειδοποίησης προς τον υπουργό να κλείσει το στόμα του ή τουλάχιστον να περνάει από το μυαλό του αυτό που πρόκειται να βγάλει από το στόμα του. Δυστυχώς, την έγραψε εις τα παλαιότερα των υποδημάτων του. Το τελευταίο του κατόρθωμα ήταν όταν είπε ότι, αν δεν επανεκλεγούν ο Μητσοτάκης και η ΝΔ, «θα γίνει ντου» από τους Τούρκους.
Χτες ήρθε η δεύτερη «φάπα» από το Δικαστικό Συμβούλιο. Ο Τριαντόπουλος και ο Αγοραστός παραπέμπονται για το μπάζωμα. Σε μια χώρα με στοιχειώδεις κανόνες πολιτικής δεοντολογίας και αξιοπρέπειας ο πολιτικός που είχε εκστομίσει αυτήν τη χοντράδα θα έπρεπε να παραιτηθεί. Κι αν δεν είχε την τσίπα να το κάνει, θα έπρεπε να τον υποχρεώσει ο πρωθυπουργός. Αλλά αυτά δεν γίνονται στη χώρα όπου η πολιτική τσίπα είναι προϊόν εν πλήρει ανεπαρκεία.
Όμως, πέρα από τη συμπεριφορά του Φλωρίδη και για να μη χάνουμε και την ουσιαστική πτυχή της υπόθεσης, η όποια τιμωρία πολιτικού προσώπου για την τραγωδία στα Τέμπη θα είναι επιδερμική.
Ο Τριαντόπουλος θα δικαστεί για «παράβαση καθήκοντος». Πλημμέλημα.
Και ο τότε αρμόδιος για το σιδηρόδρομο υπουργός Κώστας Αχ. Καραμανλής, αν παραπεμφθεί, πάλι για πλημμέλημα θα δικαστεί. Κι αυτός για «παράβαση καθήκοντος».
Γιατί; Διότι έτσι αποφάνθηκε η κυβερνητική πλειοψηφία της Βουλής. Η οποία δεν αποφασίζει μόνο για τον αν θα παραπεμφθεί ένας υπουργός, αλλά και για ποιο αδίκημα. Το προσδιορίζει.
Κι αν οι δικαστές του Δικαστικού Συμβουλίου εντοπίσουν και άλλα, βαρύτερα, αδικήματα, τι θα γίνει; Άγνωστο. Σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, δεν μπορούν να υπερβούν την «εντολή» της Βουλής και η παραπομπή θα γίνει μόνο για «παράβαση καθήκοντος».
Έτσι, στην τραγωδία των Τεμπών ενδέχεται να δούμε καταδίκες υπαλλήλων για κακουργήματα, ενώ οι πολιτικοί θα «καθαρίσουν» με ένα απλό πλημμέλημα. Όπως έχει πει ο Αμερικανός εγκληματολόγο Έντουιν Σάδερλαντ, θα είναι θρίαμβος «εγκληματιών του λευκού κολάρου»…
Νεοφιλελεύθερο καθεστώς και ακροδεξιά: µια ένοχη σχέση
Τα ριζοσπαστικά προγράμματα και οι έντιμες στάσεις μπορούν να ξαναδώσουν ελπίδα.
Οι ακροδεξιές αντιλήψεις και δράσεις, το ίδιο το νεοφασιστικό φαινόµενο, δεν αποτελούν απλώς (στρεβλές) ιδεολογικοπολιτικές αντιλήψεις που ανήκουν στην περιοχή του εποικοδοµήµατος. Πολλοί µάλιστα που ανακάλυψαν πρόσφατα τον νεοφασισµό στην Ευρώπη και αρκούνται στον εξορκισµό του δεν κατανόησαν και δεν θέλουν να κατανοήσουν ότι η ακροδεξιά, ο νεοφασισµός, η βία έχουν ιστορικά θεµέλια. Παράγονται και τροφοδοτούνται στην οικονοµική βάση, στους θεσµούς, στον τρόπο µε τον οποίο λειτουργούν η δηµοκρατία και οι αξίες που τη συγκροτούν. Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και η αποδυνάµωση και ο ευτελισµός των δηµοκρατικών θεσµών αποτελούν δυστυχώς τους γενετήριους µηχανισµούς αυτών των φαινοµένων.
Οι ακραίες µονεταριστικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι τροµερές ανισότητες, η ασύδοτη δράση των µηχανισµών που ιδιοποιούνται τον δηµόσιο και κοινωνικό πλούτο οδηγούν σε περιθωριοποίηση και απόγνωση µεγάλα τµήµατα της κοινωνίας. Το καθεστώς της περιθωριοποίησης, της εξαθλίωσης των πολιτών, η απουσία οποιασδήποτε σοβαρής κοινωνικής προστασίας οδηγούν ένα τµήµα της κοινωνίας στην αποστασιοποίηση κι ένα άλλο στην αναζήτηση ερεισµάτων στη βία, την κατασκευή «αντιπάλων», την απόρριψη των ίδιων των δηµοκρατικών θεσµών.
Στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης θριαµβεύουν ο ατοµικισµός, ο απηνής ανταγωνισµός, η διάλυση των συλλογικοτήτων που στηρίζονταν στις αξίες της αλληλεγγύης και της συνεργασίας.
Στη θέση αυτής της χαµένης συλλογικότητας το αποµονωµένο άτοµο αναζητά µια άλλη «συλλογικότητα» που τη συγκροτούν η βία, η περιφρόνηση της δηµοκρατίας, η εχθρότητα προς τον «άλλον» που πρέπει να εξοντωθεί.
Η ακροδεξιά και ο νεοφασισµός έχουν δυναµική παρουσία στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. Αναλαµβάνουν ακόµη και κυβερνητικές εξουσίες (Ιταλία) και ταυτόχρονα καθορίζουν την πολιτικοϊδεολογική «ατζέντα» σε πολλές κυβερνήσεις. Ιδιαίτερα µε τον Τραµπ η ακροδεξιά έχει «πετύχει» µια διεθνούς τύπου «νοµιµοποίηση» που επεκτείνεται σε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και χώρες. Ως και η θεωρία του «ζωτικού χώρου» του Χίτλερ επιβραβεύτηκε µε την περίπτωση της Γροιλανδίας.
Θα επισηµάνουµε ότι η ακροδεξιά και ο νεοφασισµός δεν συγκρούονται µε το νεοφιλελεύθερο πρότυπο. Καταγγέλλουν ανέξοδα την παγκοσµιοποίηση χάρη ενός στείρου εθνικισµού, αλλά δεν θίγουν τα δοµικά χαρακτηριστικά του νεοφιλελεύθερου καθεστώτος. Αντίθετα, διαµορφώνεται µεταξύ τους ένα συνεκτικό, οργανικό δίπολο. Ο νεοφιλελευθερισµός και οι αυταρχικές – αντικοινωνικές πολιτικές του διαµορφώνουν τα πεδία ανάπτυξης των νεοφασιστικών και ακροδεξιών µορφωµάτων. Με τη σειρά τους τα µορφώµατα αυτά πολιτικοποιούν και ιδεολογικοποιούν τις αντιλήψεις τους και διεκδικούν θέσεις στην κεντρική ή τοπική εξουσία.
Στη συνέχεια οι πολιτικοί φορείς που υπηρετούν και χειραγωγούνται από τα νεοφιλελεύθερα οικονοµικοπολιτικά συµφέροντα «ευαισθητοποιούνται» και χρησιµοποιούν τα νεοφασιστικά κινήµατα και την ακροδεξιά ως φόβητρο προκειµένου να διατηρήσουν την εκλογική τους πελατεία.
Η συνεργασία αυτή είναι µεν άτυπη, λειτουργεί όµως αποτελεσµατικά και για τους δύο πόλους του ζεύγους… Ασφαλώς η αντιπαράθεση, η σύγκρουση των δηµοκρατικών πολιτών και φορέων µε τον νεοφασισµό, πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί και σε πολιτικό και σε ιδεολογικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Όµως πριν από όλα δεν πρέπει να παραβλέψουµε τη «µήτρα», τη Λερναία Υδρα που παράγει αυτά τα απαράδεκτα φαινόµενα.
Τα ριζοσπαστικά προγράµµατα που αντιµετωπίζουν τα κρίσιµα προβλήµατα, οι έντιµες και καθαρές φωνές και στάσεις, οι συλλογικές δράσεις µπορούν να ξαναδώσουν ελπίδα και προοπτική στους νέους και σ’ εκείνους που έχασαν την πίστη τους στη δηµοκρατία. Και αυτή είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Μενέλαος Γκίβαλος είναι Αν. καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης ΕΚΠΑ
Πηγή: www.documentonews.gr
Δεν σας προλαβαίνουμε παιδιά!
Τι μπορεί να συμπεράνει κανείς από τις τελευταίες, καταιγιστικές, εξελίξεις στην επικαιρότητα; Το γεγονός πως η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ με τη δράση της στα Βαλκάνια ουσιαστικά έβαλε και τον «τίτλο» για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της επταετίας Μητσοτάκη! Με μία διαφορά όμως. Η τραμπική ανθυποσελέμπριτι, πρώην παρουσιάστρια του Fox News, ερχόμενη από τις ΗΠΑ έκανε αυτό που περιέγραφε χθες εύστοχα το The Nation. Λειτουργεί ως «αρχιτέκτονισσα μιας διπλωματίας τύπου μαφίας», η οποία «κάνει ύποπτες συμφωνίες για τους κολλητούς της». Στον αντίποδα κι ακριβώς επάνω στο… γέρμα της δεύτερης τετραετίας της κυβέρνησης των «αρίστων», δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι – οι κατά Θεοχάρη… «κακομοίρηδες» – που εκτιμούν πως από «χώρα», καταντήσαμε «χώρος» για δουλειές κάθε είδους. Υπό την ανοχή των «αρχιτεκτόνων μιας πολιτικής τύπου μαφίας», οι οποίοι «κάνουν ύποπτες συμφωνίες για τους κολλητούς τους».
Και όχι. Ο κόσμος δεν τρελάθηκε. Απλώς βλέπει αυτό που συμβαίνει, ενώ πληρώνει ακριβά την επιβίωσή του για να βγει ο μήνας. Και πλέον, ακριβώς αυτός ο κόσμος, όχι μόνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κύμα ακρίβειας που σαρώνει τα πάντα, αλλά δεν προλαβαίνει ούτε επεξεργαστεί το τσουνάμι των σκανδαλωδών υποθέσεων που έχουν μετατρέψει μια δημοκρατική χώρα σε βαλκανική μπανανία. Με αδιανόητη, θεσμική κι ελεγκτική χαλαρότητα.
Από πού να το πιάσει και πού να το αφήσει κανείς; Μόνο χθες, απασχόλησαν την επικαιρότητα, υποθέσεις που δεν προλαβαίναμε ούτε να τις διαβάσουμε. Κι αυτό αποτελεί πλέον σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Θέματα όπως το… σίκουελ της «Γκιλφοϊλιάδας». Με τους Financial Times, προεκτείνοντας το ρεπορτάζ της WSJ, να αποκαλύπτουν την ανθρωπογεωγραφία του επίμαχου «μυστικού δείπνου», στη διάρκεια του οποίου η πρέσβης της καρδιάς του δεξιού-ακροδεξιού «πατριωτικού χώρου» της ημεδαπής, φέρεται να εκτόξευσε απειλές και κατά της Ελλάδας, με φόντο τις πολιτικές εξελίξεις στη Ρουμανία, παρουσία του Σταύρου Παπασταύρου.
«Η Γκιλφόιλ μίλησε για τη Ρουμανία με αυτούς τους όρους στις 18 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, στο οποίο παρευρέθηκαν περισσότερα από δώδεκα άτομα, μεταξύ των οποίων πολιτικοί, προσωπικό της πρεσβείας και στρατιωτικό προσωπικό, όπως δήλωσε στους FT ένα άτομο που γνωρίζει το θέμα», έγραφε η βρετανική οικονομική εφημερίδα σε ρεπορτάζ της, στον απόηχο της «διάψευσης» Μαρινάκη. Αλλά και με φόντο όσα έγραφε στη στήλη «Θεωρείο» η εφημερίδα Καθημερινή: «(…) Παρών ήταν και ο τότε αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο οποίος σε επικοινωνία με την ‘Κ’ τόνισε ρητά πως ‘ήμουν μπροστά. Δεν υπήρξε καμία απειλή προς την Ελλάδα’, διαψεύδοντας το περιστατικό όπως μεταφέρθηκε». Αναρωτιέται πάντως κανείς, γιατί χρειάστηκε να περάσουν τόσες ημέρες μετά την κυκλοφορία του ρεπορτάζ της WSJ για να τοποθετηθούν από την πλευρά της κυβέρνησης. Γιατί δεν το έκαναν ευθύς-εξαρχής;
Χθες επίσης, μάθαμε… πραγματάκια και για την Interview. Η σοβαρότατη καταγγελία που είδε το φως της δημοσιότητας ανοίγει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται και δημοσιοποιούνται δημοσκοπήσεις. Εφόσον επιβεβαιωθούν τα στοιχεία της καταγγελίας, θα έχουμε μπροστά μας ένα πολύ σοβαρό ζήτημα με θεσμικές προεκτάσεις.
Όμως το… real estate των σκανδαλωδών υποθέσεων και θεμάτων, δεν έχει τελειωμό. Την ίδια ώρα χθες, η παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος, σχετικά με τους χειρισμούς στον χώρο των Τεμπών, έρχεται να προσθέσει ένα βαρύ δικαστικό δεδομένο στην υπόθεση του λεγόμενου «μπαζώματος». Και να επιβεβαιώσει το πόσο μακριά έχει φτάσει πλέον η δικαστική διερεύνηση των κυβερνητικών χειρισμών. Το αν το οργανωμένο και μεθοδικό μπάζωμα των Τεμπών, η απροκάλυπτη επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος από την πρώτη στιγμή, έχει βαθιές κυβερνητικές ρίζες, παραμένει το μείζον πολιτικό ερώτημα. Η Δικαιοσύνη καλείται πλέον να εξετάσει και ευθύνες κυβερνητικού αξιωματούχου, αποδομώντας πλήρως το βολικό δόγμα των «ανθρώπινων λαθών». Κι αυτό, ενώ σε πολιτικό επίπεδο, ο «όποιος μιλάει για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα», Φλωρίδης, παραμένει στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Προφανώς υπό την σκέπη, της πολιτικής ανοχής Μητσοτάκη.
Δεν τους προλαβαίνουμε!
Η ταχύτητα με την οποία παράγονται, επιχειρείται να συγκαλυφθούν ή να μπαζωθούν, αλλά τελικά αποκαλύπτονται οι κάθε-λογής σκοτεινές υποθέσεις που λαμβάνουν χώρα επί επταετίας τους, υπερβαίνει πια την κοινωνική αντοχή αλλά και τα ίδια τα αντανακλαστικά της ενημέρωσης. Περί τίνος πρόκειται όμως; Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική στρατηγική «σοκ και δέους» που τρέφεται μέσω της διαφθοράς ή απλώς για την απόλυτη αποθράσυνση ενός καθεστώτος που ένιωθε για χρόνια πως μπορεί να παραμείνει στο απυρόβλητο; Η απάντηση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο ύποπτων συναλλαγών που χρίζουν διερεύνησης, μια χώρα όπου το δημόσιο συμφέρον θυσιάζεται καθημερινά στο βωμό «κολλητών».
Το ποτήρι, όμως, έχει πλέον ξεχειλίσει. Και οι πολίτες, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην οικονομική πίεση και στην ηθική κατάπτωση της Ελλάδας, συνειδητοποιούν ότι η «σταθερότητα» που τους υποσχέθηκαν ήταν το προκάλυμα για τη μεγαλύτερη επιχείρηση λεηλασίας της μεταπολιτευτικής Ιστορίας.
Οι παλάντζες και οι παπάτζες
Τα κόμματα είναι συνονθυλεύματα προσωπικών συμφερόντων που προάγονται μέσα από τον μεσσιανισμό. Η πρόσφατη ρήση του Αλέξη Τσίπρα «ή εμείς ή κανείς», που αποτελεί ψευτοσεμνότυφη έκφραση του «ή εγώ ή κανείς», δεν θυμίζει μόνο την αλαζονεία του Βαγγέλη Βενιζέλου, αλλά δείχνει ολόκληρη πορεία προς τον νεοηγεμονισμό.
Ο όρος «παλάντζα» χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικός προσδιορισμός για τον ∆ημήτρη Παπασπύρου, βουλευτή ο οποίος πέρασε από πολλά πολιτικά κόμματα. Ο προσδιορισμός δεν ήταν καθόλου τιμητικός. Η παλάντζα είναι η παλιά ζυγαριά, η οποία πότε κινείται δεξιά και πότε αριστερά μέχρι να ισορροπήσει σε κάποια θέση. Η πολιτική πορεία του βουλευτή ήταν μια συνεχής μετατόπιση σε κόμματα.
Ξεκίνησε από το Προοδευτικό Κόμμα του Καφαντάρη, πέρασε από την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα, εξελέγη το 1956 με τη Φιλελευθέρα ∆ημοκρατική Ενωση του Σοφοκλή Βενιζέλου, αργότερα εντάχθηκε στην Ενωση Κέντρου και αποχώρησε το 1965 προχωρώντας μαζί με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη σε αποστασία που έριξε την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Η Αποστασία οδήγησε τελικώς στη χούντα. Μετά τη δικτατορία εντάχθηκε στη Νέα ∆ημοκρατία. Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή τον επιβράβευσε για το πολιτικό του παλαντζάρισμα προφανώς, εκλέγοντάς τον πρόεδρο της Βουλής.
Μέχρι να υπάρξουν τα πρόσφατα φαινόμενα πολιτικών όπως ο Νίκος Μπίστης, ο Γρηγόρης Ψαριανός και ο Βασίλης Οικονόμου, που άλλαζαν κόμματα σαν τα πουκάμισα, και να φτάσουμε τελικώς στις ποδοσφαιρικού τύπου πολιτικές μεταγραφές, οι μετατοπίσεις από κόμμα σε κόμμα ήταν κάτι κατακριτέο.
Υπήρξαν τρεις περίοδοι που οι πολιτικές μετατοπίσεις σηματοδότησαν ευρείες πολιτικές μεταβολές. Η πρώτη ήταν στα Ιουλιανά το 1965, όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι αποστάτες αποχώρησαν από την Ένωση Κέντρου και έριξαν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση. Η δεύτερη ήταν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ από τον Αντρέα Παπανδρέου μετατόπισε πολιτικούς από την καταρρέουσα πλέον Ένωση Κέντρου. Η τρίτη ήταν μετά το 2012, όταν εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως πιθανή κυβερνητική δύναμη και κατάφερε να αποσπάσει πολιτικούς από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και κατ’ επέκταση ψηφοφόρους, κάτω από οραματικές εξαγγελίες για μια νέα Αλλαγή.
Στις τρεις αυτές περιόδους οι μετατοπίσεις καθορίζονταν ως επί το πλείστον από ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις και όχι αυστηρά από τη βούληση και το προσωπικό συμφέρον όσων αποφάσιζαν να μετακινηθούν. Στη μεταπολίτευση κάθε μεταπήδηση από κόμμα σε κόμμα αντιμετωπιζόταν ως προδοσία και πολιτική παρακμή. Ακόμη και η ίδρυση νέων κομμάτων, όπως η ∆ΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου, η Πολιτική Ανοιξη από τον Αντώνη Σαμαρά αλλά και το ΚΕΠ, το κόμμα-φωτοβολίδα του ∆ημήτρη Αβραμόπουλου, αντιμετωπιζόταν από τους μητρικούς πολιτικούς χώρους ως πολιτική προδοσία.
Τα κόμματα έως πρόσφατα παρέμεναν φορείς πολιτικής και ιδεολογίας και καλούσαν τα μέλη και τα στελέχη τους να στηρίξουν πολιτικά προγράμματα και οραματικές θέσεις. Ακόμη κι όταν αυτές οι θέσεις ήταν επιζήμιες για την κοινωνία, συνοδεύονταν από εξαγγελίες για μια καλύτερη κοινωνία. Γύρω από τον ηγέτη του κόμματος (λιγότερο ή περισσότερο προικισμένο) υπήρχαν οργανωμένες δυνάμεις, κομματικά όργανα και έλεγχος.
Ακόμη και ο Αντρέας Παπανδρέου, που υπήρξε ο πιο χαρισματικός ηγέτης της μεταπολίτευσης, δεν τόλμησε ποτέ να εμφανίσει το κόμμα ως προσωπικό του φέουδο, αν και ήταν στον μεγαλύτερο βαθμό προσωπικό του δημιούργημα.
Όταν ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε την κομματική και κυβερνητική εξουσία, το ΠΑΣΟΚ έχασε τα βαριά χαρακτηριστικά που το συνέδεαν με κοινωνικούς αγώνες και άρχισαν να επικρατούν οι «εκσυγχρονιστές». Αυτός ο εκσυγχρονισμός δεν ήταν τίποτε άλλο από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού στο ΠΑΣΟΚ και τη μετατόπιση σε πολιτικές θέσεις που εξέφραζε η Ν∆. ∆εν είναι καθόλου τυχαίο που οι εκσυγχρονιστές μεταρρυθμιστές του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής στελεχώνουν τις κυβερνητικές θέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη σήμερα.
Η ομογενοποίηση των πολιτικών χώρων (γίναμε αυγοτάραχο, που θα έλεγε και η Μαρίκα Μητσοτάκη) και η επέλαση των νεοφιλελεύθερων θέσεων (ιδιωτικοποιήσεις παντού, κατάργηση κοινωνικού κράτους, λειτουργία ανέλεγκτων και ανεξέλεγκτων καρτέλ στην οικονομία, επικράτηση επιχειρηματικής ελίτ) έδειξε να αναστέλλεται όταν την εξουσία ανέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας. Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα; Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν κατάφερε να δημιουργήσει μόνιμες κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές, αλλά διαλύθηκε με ευθύνη της ηγεσίας του και ο πρώην αρχηγός του, δημιουργώντας ένα νέο κόμμα, την ΕΛΑΣ, πέρα από τις προσωπικές του φιλοδοξίες επιβεβαίωσε το συμπέρασμα ότι τα κόμματα στην Ελλάδα είναι πλέον ομογενοποιημένα-καρτελοποιημένα.
Ο Αλέξης Τσίπρας φροντίζει καθημερινά να επιδεικνύει και να αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει αντιπαραθετικός πολιτικός χώρος που θα μπορούσε να είναι εναλλακτική πρόταση στα μάτια των πολιτών. Μέσα σε έναν μήνα ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ έδωσε δύο ισχυρές δημόσιες αποδείξεις για τη νεοφιλελεύθερη αντίληψή του.
Στη ∆ιεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης πρόσφερε εθελοντικά το οικονομικό του πρόγραμμα προκειμένου αυτό να αξιολογηθεί αν είναι μέσα στα δημοσιονομικά επιτρεπτά της λογικής Μητσοτάκη. Λίγες μέρες μετά ωστόσο ο ίδιος ο Μητσοτάκης έδειξε λιγότερο μητσοτακικός από τον Τσίπρα, ανακαλύπτοντας ξαφνικά (κάτω από την κοινωνική δυσαρέσκεια) ότι μπορεί να υπάρξει μια κάποια δημοσιονομική ελαστικότητα για να γίνουν ελαφρύνσεις για τις τιμές των καυσίμων.
Η δεύτερη επίδειξη λογικής κόμματος-αυγοτάραχου από τον Τσίπρα έγινε όταν σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ έβαλε στον πάγο τον 13ο μισθό και τη 13η σύνταξη λέγοντας ότι «θα μπορούσα κι εγώ να τα εξαγγείλω, αλλά σε αυτήν τη φάση πρέπει να στηρίξουμε τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας». Την ώρα που η κυβέρνηση προπληρώνει χωρίς λόγο δόσεις του δανείου, αντί να δώσει τμήμα όσων έχουν απολέσει οικονομικά οι πολίτες, ο Αλέξης Τσίπρας ευθυγραμμίζεται με τον Γιάννη Στουρνάρα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Στο διπλανό ΠΑΣΟΚ, που δείχνει πιο ριζοσπαστικό και συγκροτημένο από το «λίγο απ’ όλα για την ΕΛΑΣ», η Αννα ∆ιαμαντοπούλου δεν κρύβει ότι είναι πιο φιλική προς τη Ν∆ και τον Μητσοτάκη απ’ ό,τι προς τον πρόεδρο του κόμματός της Νίκο Ανδρουλάκη.
Με βάση αυτή την ώσμωση των κομμάτων, που μετατρέπει την οραματική πολιτική σε παιχνίδι εξουσίας, όπου επαγγελματίες του αναπάγγελτου ψάχνουν τις συνθήκες και την ευκαιρία για να τακτοποιηθούν, είναι πολύ φυσικό οι βουλευτές να γίνονται και παλάντζες και παπάτζες.
Τα κόμματα είναι συνονθυλεύματα προσωπικών συμφερόντων που προάγονται μέσα από τον μεσσιανισμό. Η πρόσφατη ρήση του Αλέξη Τσίπρα «ή εμείς ή κανείς», που αποτελεί ψευτοσεμνότυφη έκφραση του «ή εγώ ή κανείς», δεν θυμίζει μόνο την αλαζονεία του Βαγγέλη Βενιζέλου, αλλά δείχνει ολόκληρη πορεία προς τον νεοηγεμονισμό. Η πολιτική κατ’ αυτή την έννοια είναι ίδια, πρέπει απλώς να επιλεγεί το κατάλληλο «εγώ» και το καλάμι του.
Το αν ενόψει των εκλογών θα γίνουν μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ προς τη Ν∆ ή αντίστροφα, το αν θα κλέψει η ΕΛΑΣ έναν νέου τύπου Μπίστη από το ΠΑΣΟΚ είναι λεπτομέρεια, με όνομα μεν και εντυπώσεις αλλά χωρίς ουσία.
ΥΓ.: Οταν ρωτάνε τον Νίκο Μπίστη για την πολιτική του ευελιξία, απαντά με ελαφρά παράφραση αυτού που είχε πει ο Τσόρτσιλ για να δικαιολογήσει τη μετατόπισή του από το κόμμα του: «Αλλαξα κόμμα ώστε να μην αλλάξω αρχές». Τώρα πλέον, όπως καλά γνωρίζει φαντάζομαι και ο Μπίστης, αλλάζουν κόμμα γιατί δεν υπάρχουν κομματικές αρχές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)