Mpelalis Reviews
Παρασκευή 3 Απριλίου 2026
Κουμάσι, από τα λίγα
Κατ’ αρχάς, δεν έμοιαζε καθόλου. Στην εμφάνιση έμοιαζε, αλλά στον χαρακτήρα καμία σχέση. Ενεκα όμως λογοτεχνικής αδείας, ήταν κι ομορφόπαιδο (ο ήρωας, όχι ο συγγραφέας) συγχωρούμε κάπως τον Αλέξανδρο Δουμά που άλλαξε την προσωπικότητα του Ντ’ Αρτανιάν στους Τρεις του Σωματοφύλακες. Βλέπεις, ο εν λόγω υπήρξε στ’ αλήθεια (ο ήρωας – και ο συγγραφέας βέβαια, αλλά ο ήρωας μας νοιάζει τώρα). Σαρλ ντε Μπατ ντε Καστελμόρ ήταν τ’ ονοματάκι του, για τους φίλους «Ντ’ Αρτανιάν».
Αυτός, λοιπόν, ο Σαρλ πήγε και κόλλησε σ’ έναν πανίσχυρο καρδινάλιο, κι έτσι ομορφούλης και ψευτολεβεντάκος που ήταν, έλαβε πολλές θέσεις στη Βασιλική Σωματοφυλακή, που ’χαν κάτι ονόματα στραπατσούρα, αλλά από κύρος να φάν’ κι οι όρνιθες. Μόλις πέθανε ο καρδινάλιος, ο ίδιος κληροδοτήθηκε στον Βασιλιά Ηλιο. Εκεί πια, ήρθε ο Ντ’ Αρτανιάν κι απέδωσε: όχι ως ιππότης της ηθικής και της ακεραιότητας όπως τον εμφανίζει ο Δουμάς, αλλά κάνοντας όλες τις βρομοδουλειές του Λουδοβίκου. Μέχρι και κάτι δόλιους χωρικούς κατέσφαξε, που είχαν φτάσει σε απελπιστική κατάσταση κι εξεγέρθηκαν. Οσο για το... ιππότης, μη χολοσκάς και πολύ. Ούτε αυτός χολόσκαγε: όσο καιροσκόπος ήταν, άλλο τόσο ήταν βλάκας και τεμπέλης. Σαν οι Γάλλοι πολιόρκησαν το Μάαστριχτ (ναι, εκεί όπου ιδρύθηκε η Ε.Ε. και μας πρόκοψε), ο Ντ’ Αρτανιάν ξεκουραζόταν. Μια μέρα, εκεί που έτρωγε στη βαρύθυμη αμεριμνησία του, βλέπει έναν Αγγλο κόμη να μάχεται πρώτος απ’ όλους. Μη ανεχόμενος να του δώκει μαθήματα γενναιότητας ένας Αγγλος, παράτησε κοψίδια και ταραμοσαλάτες κι έτρεξε στη μάχη όπως ήταν το ζαγάρι, με τις σαλιάρες και τις παντόφλες, και φυσικά έγινε σουρωτήρι από τους Ολλανδούς που υπερασπίζονταν τους πολιορκημένους Μααστριχτιανούς.
Αυτό ήταν το τέλος του Ντ’ Αρτανιάν, που πέθανε όσο γελοία έζησε. Αλλά, φίλε μου, αν είσαι κολλητάρι με καρδιναλίους και Λουδοβίκους, τουτέστιν παιδί (έστω και βλαμμένο) της εξουσίας, χαμένος δεν πας ούτε μετά θάνατον: δεν φτάνει που καθαγιάστηκε λόγω Δουμά, θάφτηκε κιόλας κάτω από την Αγία Τράπεζα «σε καθαγιασμένο έδαφος» εκκλησίας του Μάαστριχτ. Τώρα τονε βρήκανε, μετά από 353 χρόνια. Εντελώς νεκρό βέβαια, αλλά και εντελώς Ντ’ Αρτανιάν. Και θα βάλουν τους καλύτερους επιστήμονες, σου λέει, για να κάνουν όλες τις εργαστηριακές εξετάσεις που είναι δυνατόν να γίνουν (μετά τόσους αιώνες!) ώστε να διαπιστωθεί αν πράγματι είναι αυτός ο ίδιος αφ’ εαυτού του. Δεν φτάνει που τους είχε πολιορκήσει, τον έχουν και περί πολλού. Διεξάγουν, λέει, κάθε είδους αναλύσεις σε εσωτερικό κι εξωτερικό και όλο αυτό, αν ο θαμμένος δηλαδή είναι ο εν λόγω βλάκας, έχει πραγματικά μετατραπεί σε έρευνα υψηλού επιπέδου. Ετσι το είπαν: «υψηλού επιπέδου»! «Θέλουμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι πρόκειται για τον Ντ’ Αρτανιάν», είπαν.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήρθα και την ελυπήθηκα την Αννούλα μας. Βλέπεις η δικιά μας, η δικιά της δηλαδή, της Λίνας το καμάρι, δεν εδέησε να γίνει υπουργός Τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αν ήταν Ολλανδέζα, θα είχε άλλες δόξες. Ε, τυχερά ειν’ αυτά. Τουλάχιστον εδώ η Αννα εργάζεται υπό την πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη, γιου του Κωνσταντίνου και συζύγου της Αψογοτάτης. Εκεί έχουν έναν πρωθυπουργό, ανοιχτά γκέι, που απέτρεψε την άνοδο της Ακροδεξιάς – τα ύστερα του κόσμου! Ενώ ο δικός μας, τεφαρίκι. Ούτε εξετάσεις για να βρεθούν τα αίτια του θανάτου των θυμάτων των Τεμπών δεν επιτρέπει. Οχι τα κόκαλα του Ντ’ Αρτανιάν δεν θα ’ψαχνε να δει αν του ανήκουν, ούτε του πατέρα του του ίδιου. Θα φοβόταν μην αναστηθεί και του πάρει την εξουσία.
Γιατί μόνο αυτό τους καίει: η εξουσία που πηγάζει απ’ το χρήμα κι απ’ τις θέσεις. Λες πως τυχαία μπέρδεψε το αποπαίδι του Αβέρωφ το 1821 με το 1981; Δεν λέω πως είναι και πρώτο μυαλό (ούτε καν), αλλά εκείνη τη στιγμή μίλησε το τραύμα του. Που πάει πίσω, στη στιγμή που ο Ανδρέας τούς πήρε αυτή τη λεξούλα, αυτή τη μόνη που έχουν για να υπάρχουν... «Ανάξιοι όσοι την εξουσία κατακτούν με την ανηθικότητά τους». Ο Δουμάς το είχε πει κι αυτό. Που ήξερε πολύ καλά τι κουμάσια ήταν οι ήρωές του.
Εμείς; Ξέρουμε;
Πράσινη ανάπτυξη και … μαύρη υποκρισία
Ο πόλεµος στο Ιράν έχει αποκαλύψει µια σκληρή αλήθεια
του Βασίλη Λύκου
Ζούµε σε καιρό που η «πράσινη ανάπτυξη» έχει γίνει δηµοφιλές µοτίβο για πολιτικούς, εταιρείες και media. Είναι το πανό που υψώνουν στις συνόδους για το κλίµα, οι διακηρύξεις εταιρικής υπευθυνότητας και τα επιχειρηµατικά σχέδια ESG («Environmental, Social, Governance»). Ολοι µιλούν για µείωση ρύπων, για βιωσιµότητα, για οικολογία – αλλά όταν η πραγµατική κρίση χτυπάει τις ενεργειακές υποδοµές και το περιβάλλον, αναδεικνύεται η γυµνή, ωµή αλήθεια: αυτό που νοιάζει την εξουσία και το κεφάλαιο είναι η αγορά, όχι η ζωή του πλανήτη.
Το καλύτερο παράδειγµα βρίσκεται στον Περσικό Κόλπο τον Μάρτιο του 2026. Οι ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις σε µερίδα του τεράστιου κοιτάσµατος φυσικού αερίου South Pars/North Dome GasCondensate field στον Περσικό Κόλπο –το µεγαλύτερο στον κόσµο– και στη συνοδευόµενη ενεργειακή υποδοµή γύρω από το Ασαλουγέχ (Asaluyeh) στο Ιράν είχαν αποτέλεσµα τη ζηµιά σε ποσοστό που αντιστοιχεί σε περίπου 12% της συνολικής παραγωγής φυσικού αερίου του Ιράν.
Το πεδίο αυτό, που συνδέει Ιράν και Κατάρ, λειτουργούσε ως πηγή ζωής για εκατοµµύρια τόνους ενέργειας που κινούν την παγκόσµια οικονοµία. Αυτή την οικονοµία που µε υπερηφάνεια δηλώνει πράσινη όταν υπόσχεται ανανεώσιµες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), αλλά γίνεται αδίστακτη όταν χάνει δολάρια από διακοπές της παραγωγής fossil fuels.
Η επίθεση πυροδότησε φωτιές και εκτεταµένες ζηµιές σε αγωγούς, δεξαµενές και εγκαταστάσεις στον Κόλπο, χαλώντας αµέσως όχι µόνο ενεργειακές ροές αλλά και την αυταπάτη ότι οι «οικολογικές αξίες» είναι πάνω από τα κέρδη. Η στόχευση ενός ενεργειακού πόρου τέτοιας σηµασίας δείχνει καθαρά την πραγµατική ιεράρχηση: αρχικά η αγορά και τα χρηµατιστήρια, µετά η γεωπολιτική δύναµη και τελευταίο –αν ποτέ– το περιβάλλον ή οι άνθρωποι.
Τα αποτελέσµατα ήταν άµεσα: οι τιµές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου εκτοξεύτηκαν. Το αργό τύπου Brent crude είδε άνοδο πάνω από 114 δολάρια το βαρέλι µόνο την ηµέρα που εκδηλώθηκε η ένταση, στο υψηλότερο επίπεδο της χρονιάς, ενώ οι αγορές φυσικού αερίου σηµείωσαν πολύ σηµαντικά άλµατα.
Ταυτόχρονα οι φοβίες για διακοπή της διέλευσης πόρων από τα κρίσιµα Στενά του Ορµούζ –απ’ όπου διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσµιου εµπορίου πετρελαίου– ενίσχυσαν περαιτέρω τις ανησυχίες για ενεργειακή ασφάλεια και πίεσαν τις χρηµαταγορές.
Αυτό που δεν άκουσες στις λεονταρίστικες δηλώσεις για «πράσινη πρόοδο» είναι η αλήθεια για το τι σηµαίνει αυτή η κρίση για τον πλανήτη: οι εκποµπές ρύπων αυξήθηκαν, οι τοξικές ουσίες που απελευθερώθηκαν στην ατµόσφαιρα λόγω καµένων εγκαταστάσεων δεν µετρήθηκαν, η βιοποικιλότητα στον Κόλπο απειλείται και οι παραγωγικές ζωές εκατοµµυρίων ανθρώπων κινδυνεύουν – όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που το υπερασπίζονται µε λόγια αλλά όχι µε πράξεις.
Και τι έγινε; Οι τράπεζες, οι πολιτικοί, τα funds που επενδύουν σε «πράσινες επιχειρήσεις» έσπευσαν να µιλήσουν για σταθερότητα αγορών, για σχέδια εξισορρόπησης της προσφοράς και για οµαλοποίηση τιµών, ενώ κανείς δεν πραγµατοποίησε λεπτοµερή εκτίµηση περιβαλλοντικών συνεπειών.
Οταν µια «πράσινη ανάπτυξη» αποδεικνύεται ικανή να επιβιώνει µόνο όταν οι τιµές στην ενέργεια είναι ευνοϊκές για κέρδη και εξαφανίζεται όταν η φύση πληρώνει το τίµηµα, τότε ξέρεις ότι δεν έχεις µπροστά σου οικολογία – έχεις κάποια καλοσχεδιασµένη βιτρίνα.
Η ίδια η ιδέα της πράσινης µετάβασης µεταλλάσσεται σε µια «πράσινη διαφήµιση»: επενδύσεις σε ΑΠΕ χρησιµοποιούνται για να καλύψουν την αµείλικτη εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιµα, που τελικά αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του σύγχρονου καπιταλισµού. Οι πολιτικοί υπόσχονται ΑΠΕ, αλλά στρατηγικές όπως η επέκταση του φυσικού αερίου, των υποδοµών LNG και των δικτύων µεταφοράς «πράσινης» ενέργειας λειτουργούν –στην πραγµατικότητα– ως δίχτυ ασφαλείας για τα κέρδη των εταιρειών και όχι για το περιβάλλον.
Ο πόλεµος στο Ιράν –και σε πολλές άλλες γωνιές του πλανήτη– έχει αποκαλύψει µια σκληρή αλήθεια: οι ενεργειακές κρίσεις και οι στρατιωτικές συγκρούσεις που επηρεάζουν την παγκόσµια παραγωγή και ροή ενέργειας εµπνέουν φόβο στις αγορές, αλλά όχι ανάλογη ευαισθησία για το περιβάλλον. Οι κυβερνήσεις που υποστηρίζουν περιβαλλοντικές πολιτικές δεν διακόπτουν τις συµφωνίες για πετρέλαιο, δεν περιορίζουν την εξόρυξη ούτε επιβάλλουν αυστηρούς κανόνες σε όσους καταστρέφουν το περιβάλλον σε καιρό ειρήνης ή πολέµου.
Ισως η µεγαλύτερη απάτη στην ανθρωπότητα σήµερα να µην είναι οι αεροπορικές επιθέσεις ή οι γεωπολιτικές τακτικές, αλλά το γεγονός ότι πληρώνουν για να κάνουν εκατοµµύρια ανθρώπους να πιστεύουν ότι οι λέξεις «πράσινη» και «δίκαιη» ανάπτυξη έχουν νόηµα όταν οι πράξεις δείχνουν το αντίθετο.
Αν θέλουµε πραγµατικά να σώσουµε τον πλανήτη, πρέπει πρώτα να σταµατήσουµε να κάνουµε πράσινη διαφήµιση και να αρχίσουµε να κάνουµε πράσινες πράξεις. Αυτό σηµαίνει να βάλουµε το περιβάλλον πάνω από τα χρηµατιστήρια, πάνω από τα κέρδη, πάνω από το χρήµα. Είναι καιρός να σταµατήσουµε να θρηνούµε για την απώλεια περιβαλλοντικών αξιών µόνο όταν αυτές γίνονται οικονοµικές απώλειες και να αρχίσουµε να τις υπερασπιζόµαστε ακόµα και όταν οι αγορές λένε ότι «δεν συµφέρει».
Αυτή είναι η πραγµατική πρόκληση και όχι οι στρογγυλές λέξεις στα συνέδρια, αλλά οι σκληρές αποφάσεις που θυσιάζουν το κέρδος για τη ζωή.
------------------------------------------------------------
Ο Βασίλης Λύκος είναι δρ Ολοκληρωµένης Περιβαλλοντικής ∆ιαχείρισης του Πανεπιστηµίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύµβουλος Στερεάς Ελλάδας
Πηγή: www.documentonews.gr
Δεν είμαστε σε “φάση”, μάς κάνουν ότι θέλουν
Περνάνε όλα, περνάνε ότι θέλουν, ακόμη κι εκείνα που μας υποτιμούν και μας προσβάλλουν, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα ενεργοποιούσαν τα αντανακλαστικά του εγωισμού μας. Οι εφεδρείες της αξιοπρέπειάς μας τελειώνουν.
Υπάρχει μία στενοχώρια που τη κόβεις με μαχαίρι. Και μία παραίτηση από προοπτική και ελπίδα. Η μεγάλη εικόνα έχει μικρύνει όσο ποτέ, στις τελευταίες δεκαετίες, και όλος ο κόσμος είναι αγώνας για να βγει η μέρα, ο μήνας, με τις μικρότερες απώλειες. Δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε καμία διάθεση για τα «κοινά».
Το ξέρουν. Ξέρουν ότι κυβερνάνε έναν κουρασμένο λαό που δεν έχει πια αντανακλαστικά και έχουν ξεσαλώσει. Δεν αδικώ κανέναν που κόβει αμέσως την συζήτηση όταν εκείνη πηγαίνει σε θέματα που υπό άλλες συνθήκες θα μας είχαν όλους στο πόδι. Η πίεση της φτώχειας, της ανασφάλειας και του αποκλεισμού είναι τόσο έντονη σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου, που ακόμη και καταφανείς παραβιάσεις δομικών στοιχείων της Δημοκρατίας δεν μας ανησυχούν. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τέτοιες ανησυχίες.
Οι υποκλοπές, σε μία άλλη εποχή θα συνδέονταν άμεσα με την Δημοκρατία που απειλείται και κάτι διαφορετικό θα κάναμε, πέρα από το να τα περιμένουμε όλα από κάποιους outsiders δικαστικούς που δεν τα παρατάνε.
Οι απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων -που πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να πιστεύεις πως δεν έχουν «επιστροφές» -θα μας θύμωναν τόσο που δεν θα αισθάνονταν άτρωτοι και τόσο βουλιμικοί για πλουτισμό, κατέχοντας δημόσια αξιώματα.
Θα έλεγα πως ο καθένας επιλέγει τις μάχες που θα δώσει, επιλέγει ποιοι πόλεμοι είναι δικοί του, αλλά ούτε αυτό συμβαίνει. Δεν επιλέγουμε πια. Επιλογές έχουν οι ελεύθεροι άνθρωποι, δηλαδή εκείνοι που είναι ελεύθεροι από την ανάγκη, την ανάγκη των βασικών για να βγει ο μήνας. Σίγουρα όχι όσοι πληρώνουν το μισό τους εισόδημα για στέγαση, σίγουρα όχι όσοι έχουν μουδιάσει από ένα πρωτόγνωρο κυνισμό της κεντρικής εξουσίας, που όμοιό του δεν θυμάμαι ποτέ.
Δεν θα γκρινιάξω πάλι για την παντελή απουσία αξιόπιστου αντιπολιτευτικού μετώπου. Ένα τέτοιο μέτωπο δεν φύεται ελεύθερα στην φύση, να πάμε να το μαζέψουμε, δημιουργείται από εμάς, όχι εργαστηριακά σε κάποια γραφεία. Κι εμείς δεν είμαστε σε φάση. Δεν βλέπω κανέναν να είναι σε φάση.
Περνάνε όλα, περνάνε ότι θέλουν, ακόμη κι εκείνα που μας υποτιμούν και μας προσβάλλουν, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα ενεργοποιούσαν τα αντανακλαστικά του εγωισμού μας.
Οι εφεδρείες της αξιοπρέπειάς μας τελειώνουν και είσαι κα λαϊκιστής όταν αναφέρεις απλά πως δεν γίνεται να θησαυρίζουν μπροστά στα μάτια μας και να θριαμβολογούν πρόστυχα για τα ψίχουλα των παροχών και των κουπονιών που μοιράζουν. (Το κουπόνι είναι κομμουνιστικός όρος, το fuel pass είναι πιο σαλονάτος, πιο φιλελεύθερος).
Κάποτε φέρναμε την κουβέντα εκεί που τώρα δεν αντέχουμε να μείνουμε πάνω από ένα λεπτό, βιαζόμαστε να αλλάξουμε θέμα, ίσως και από ντροπή. Δεν είμαι εξαίρεση. Προσωπικά, στις ελάχιστες εξόδους και συνευρέσεις με φίλους εκείνο που αναζητάω πια είναι το γέλιο, η ελαφρότητα, να ξαναζήσουμε μία αόριστη ανάμνηση ξεγνοιασιάς.
Και έχουμε πια, μεγαλώνοντας, να φροντίσουμε και ανθρώπους που τους συνθλίβει ένα σύστημα υγείας της ντροπής, ένα κράτος που θεωρεί την πρόνοια και την υπεράσπιση των αδύναμων ως χαμένα λεφτά, ως υπονόμευση των οικονομικών δεικτών.
Παλεύουμε μόνοι μας να βρούμε την άκρη μας, όπως μπορεί ο καθένας, δεν υπάρχει κανένα κουράγιο για θεωρητικές συζητήσεις και αιτήματα περί Δημοκρατίας.
Με μαθηματική ακρίβεια, έρχονται χειρότερα, και τα φρένα μοιάζουν σπασμένα. Αλλά για όλους έχει ο Θεός…
Πέμπτη 2 Απριλίου 2026
Γιάννης Μπασιάς: Πίσω από τον πόλεμο, οι μεγάλες ενεργειακές ανατοποθετήσεις
Ο ενεργειακός αναλυτής και άλλοτε πρόεδρος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων, Γιάννης Μπασιάς, μιλάει στον 98.4 για τις εξελίξεις στα ενεργειακά πεδία, όσο ο πόλεμος με επίκεντρο το Ιράν, αλλά και τις άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, παρατείνεται, η αύξηση των τιμών σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τόσο οι μεγάλες εταιρείες του χώρου ακόμη και στη Σαουδική Αραβία, κερδίζουν ημερησίως εκατοντάδες εκατομμύρια. Ο κ. Μπασιάς, μιλάει για τις νέες ενεργειακές ανατοποθετήσεις για την επόμενη δεκαετία, τονίζει ότι ακόμη και το μπλε υδρογόνο που στηρίζεται στο φυσικό αέριο, είναι επένδυση της ερχόμενης δεκαετίας. Με την μέχρι τώρα ανάλυση λοιπόν, υποστηρίζει πως οι εταιρείες στο χώρο των υδρογονανθράκων με τα υπερκέρδη που αποκομίζουν από την άνοδο των τιμών λόγω του πολέμου, θα επενδύσουν ακόμη πιο γενναία σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Εξηγεί γιατί οι τιμές στον καταναλωτή είναι δυσβάσταχτες στην αντλία όπως στην Ελλάδα, αλλά και τις προοπτικές και επιπτώσεις στην αγορά ενέργειας, ακόμη κι αν η κατάσταση αποκλιμακωθεί τις επόμενες ημέρες αλλά και τι θα συμβεί αν η κρίση κρατήσει το επόμενο εξάμηνο.
Έχεις ζήσει με 800 ευρώ το μήνα;...
Με αφορμή τις πανηγυρικές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη για την «αύξηση» στον κατώτατο μισθό, ο...
...Τομεάρχης Οικονομικών & Ανάπτυξης Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Βουλευτής Ηρακλείου Χάρης Μαμουλάκης προχώρησε στην ακόλουθη δήλωση:
«Το 2011 ο κ. Μητσοτάκης έλεγε ξεκάθαρα ότι δεν ζεις με 800 ευρώ το μήνα. Σήμερα το παρουσιάζει σας επιτυχία, ανακοινώνοντας 920 ευρώ μεικτά, δηλαδή 800 ευρώ καθαρά, βασικό μισθό. Πριν από 15 χρόνια, με το κόστος ζωής 50% χαμηλότερα, μας έλεγε ότι ευτυχώς που δεν χρειάζεται να ζει μόνο με αυτά. Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από ποτέ. Η Ελλάδα σήμερα είναι η τελευταία χώρα στην Ευρώπη σε αγοραστική δύναμη. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί. Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Οι οικογένειες δεν αντέχουν άλλο. Αυτή δεν είναι αύξηση, είναι διαχείριση φτώχειας...»
Τα ξενιτεμένα χελιδόνια επέστρεψαν...
εκπαιδευτικός
To μικρό κορίτσι ξύπνησε από κάτι φωνούλες περίεργες, φωνούλες αλλόκοτες. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι, έστησε αυτί και προσπαθούσε να καταλάβει τα λόγια.-Λίγο ακόμα, κιχ κιχ. Κοντεύουμε να τελειώσουμε. Μα αν είσαι κουρασμένη, χελιδόνα μου, θα φέρω εγώ το χώμα και συ βάλε το σάλιο να γίνει λάσπη. Και μόλις ξαναχτίσουμε τη φωλιά μας, θα δεις αγκαλίτσες και παιχνίδια που θα σου κάνω.
-‘Ώστε ήρθαν τα χελιδόνια σκέφτηκε η μικρή. Ας πάω να τους πω μια καλημέρα
-Καλώς ήρθατε. Ήταν καλό το ταξίδι σας;
- Όλα τα ταξίδια είναι όμορφα, κιχ κιχ. Πετάξαμε πάνω από πολιτείες με ανθρώπους να τρέχουν βιαστικοί στις δουλειές τους, να τσακώνονται και να αγαπιούνται. Είδαμε χιονισμένα βουνά και αγριεμένες θάλασσες, ανθισμένα λιβάδια και γεμάτες πλατείες, τρένα να σφυρίζουν και απλωμένες μπουγάδες
-Κάποια στιγμή κινδυνεύσαμε, πετάχτηκε η χελιδόνα . Πέσαμε σε μια αμμοθύελλα που μας θόλωσε τα βλέμμα. Κιχ κιχ. Ευτυχώς μας φιλοξένησε ένας πελαργός που είχε το σπίτι του σε μια καμινάδα. κιχ κιχ
-Και πώς ξέρετε το δρόμο και γυρνάτε πάντα στο ίδιο μέρος; Έχετε gps;
-Κάτι καλύτερο, μικρή μου. Τα φτερά μας εντοπίζουν τα μαγνητικά πεδία κι αυτά μας οδηγούν.
-Και γιατί δεν πάτε και κάπου αλλού ;
-Εμείς είμαστε σαν τους ξενιτεμένους . Επιστρέφουμε εκεί που είναι οι δικοί μας. Τους κουβαλάμε τα δώρα της άνοιξης, τα λουλούδια, το φως τη μέρας που μεγαλώνει, τα σύννεφα που παίζουν κρυφτό με τα φύλλα των δέντρων, τις πολύχρωμες φορεσιές της φύσης . Σε αφήνουμε τώρα, γιατί έχουμε δουλειά. Πρέπει να κυνηγήσουμε μύγες και κουνούπια να φάμε Να χουμε δύναμη. Κιχ κιχ.
-Πείτε μου κάτι ακόμα. Είστε ευχαριστημένα από τους ανθρώπους;
-Και ναι και όχι, απάντησε η χελιδόνα.
-Μας κάνουν ποιήματα και τραγούδια κι ύστερα μας παρατάνε, σαν ψαλιδάκι στο ράφι δίπλα στο κουτί με τα κοσμήματα. Κιχ κιχ.
-Εσείς τι θα θέλατε;
-Να φυτέψουν οι άνθρωποι στους ώμους τους φτερά, να αγναντεύουν τις ανταύγειες του δειλινού, να ψαλιδίζουν τον αέρα τις φεγγαρόλουστες νύχτες, να ψηλαφούν με το ίδιο άγγιγμα τον ουρανό και τους γυμνούς γρανίτες, κιχ κιχ.
Καθώς φάνηκε ψηλά η άσπρη τους κοιλιά και κατάπιναν με τις μυτούλες τους το απέραντο γαλάζιο, το μικρό κορίτσι άνοιξε τα χέρια του, που μονομιάς γέμισαν με όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Η χερσαία εισβολή και η οικονομία που δαγκώνει
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν είναι χαρακτηριστικές του πού οδεύουν οι καταστάσεις.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν είναι χαρακτηριστικές του πού οδεύουν οι καταστάσεις: η λέξη που περιγράφει καλύτερα αυτήν τη στιγμή τις προοπτικές είναι «κλιμάκωση». Ή καλύτερα, ακόμα μεγαλύτερη από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, κλιμάκωση. Αεροπορικές επιδρομές έπληξαν αρκετές σημαντικές υποδομές στο Ιράν. Ως αποτέλεσμα, ορισμένες ιρανικές πόλεις έμειναν προσωρινώς χωρίς ρεύμα. Το Ιράν είχε δηλώσει προηγουμένως ότι τα χτυπήματα στον ενεργειακό του τομέα θα αποτελούσαν η κόκκινη γραμμή η οποία θα το ανάγκαζε να αρχίσει να χτυπά αντίστοιχες στρατηγικές εγκαταστάσεις των αντιπάλων του. Η Χάιφα το ζει ήδη και μάλλον και άλλες υποδομές μοναρχιών του Κόλπου που υποστηρίζουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Το Ιράν εξαπέλυσε αρκετές πυραυλικές επιθέσεις και υπόσχεται ακόμα περισσότερες. Η μεγαλύτερη μονάδα αφαλάτωσης του Κουβέιτ έκλεισε κατόπιν χτυπήματος, το οποίο όμως το Ιράν απέδωσε στο Ισραήλ. Εάν ξεκινήσει η ολοκληρωτική καταστροφή ζωτικών υποδομών στην περιοχή, θα οδηγήσει σε καταστροφικές και απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή αλλά για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Το Ιράν αφού είχε δεχτεί ξανά και ξανά χτυπήματα στην περιοχή του Μπουσέρ όπου βρίσκεται ένα μέρος των πυρηνικών εγκαταστάσεών του, έπληξε επίσης (ξανά) την περιοχή του ισραηλινού πυρηνικού αντιδραστήρα στη Ντιμόνα. Και την προηγούμενη μέρα, έπληξε με επιτυχία ένα χημικό εργοστάσιο στο Neot Hovav (Ισραήλ) και ένα εργοστάσιο αλουμινίου στο Al-Taweel (ΗΑΕ), τα οποία υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Τα χτυπήματα κατέστρεψαν επίσης ολοσχερώς το κύριο διυλιστήριο πετρελαίου (έως και 400.000 βαρέλια την ημέρα) στο Μπαχρέιν. Στο τελευταίο, η λαϊκή εξέγερση εναντίον της βασιλικής οικογένειας φαίνεται να εντείνεται.
Παραλλήλως, το Ιράν επικεντρώνεται όλο και περισσότερο σε χτυπήματα κατά αμερικανικών στρατιωτικών υποδομών. Ένα από αυτά τα χτυπήματα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός ακόμα αεροσκάφους E-3G Sentry AWACS σε αεροπορική βάση της Σαουδικής Αραβίας, εκ των οποίων, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ δεν έχει πλέον περισσότερα από 14. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων ενημέρωσης, υποφέρουν από περίπου το ίδιο πρόβλημα με τα αντίστοιχα A-50. Τα αεροσκάφη είναι παλιά και ο εξοπλισμός για αυτά δεν παράγεται πλέον. Ως εκ τούτου, περίπου τα μισά από αυτά δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η απώλεια τουλάχιστον δύο τέτοιων αεροσκαφών αποτελεί μια πολύ σοβαρή απώλεια για την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Επιπλέον, ένα αεροπλάνου ανεφοδιασμού KC-135, που βλήθηκε από την ιρανική αεράμυνα, προσγειώθηκε στο Ισραήλ. Ανεφοδίαζε μαχητικά αεροσκάφη πάνω από το δυτικό Ιράκ. Δεν είναι ακόμα σαφές τι ακριβώς το έπληξε (σύστημα SAM ή ίσως το Shahed-136 με πυραύλους αέρος-αέρος). Αν πρόκειται για ένα drone Shahed που βασίζεται στο ρωσικό πρωτότυπο και διαθέτει ικανότητα να φέρει πυραύλους αέρος- αέρος, τότε οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν νέα μεγάλα προβλήματα μπροστά τους.
Επιπροσθέτως, αξιοσημείωτο γεγονός ήταν το χτύπημα σε μονάδες drones των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (από την 79η Ταξιαρχία) που σταθμεύουν στα ΗΑΕ. Σύμφωνα με ιρανικά στοιχεία, 21 Ουκρανοί στρατιώτες (που συμμετείχαν στην άμυνα των Εμιράτων) σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα. Σήμερα το πρωί, άρχισαν να εμφανίζονται πληροφορίες σε ουκρανικά στρατιωτικά ιστολόγια που επιβεβαιώνουν τους θανάτους σημαντικού αριθμού από τους 100 «Ουκρανούς ειδικούς» που στάλθηκαν στην περιοχή.
Οι ΗΠΑ ολοκλήρωσαν την εκκένωση των στρατευμάτων τους από το κεντρικό και νότιο Ιράκ. Ήδη έχουν αρχίσει να φαίνεται η ενεργοποίηση ανταρτικών φιλό- ιρανικών δυνάμεων στη Συρία και η πιθανότητα πληγμάτων εναντίον στρατιωτών των ΗΠΑ στην Ιορδανία.
Όλες οι στρατιωτικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο των διαρκών απειλών Τραμπ περί «ανατίναξης» του Ιράν και της ενεργοποίησης των σχεδίων χερσαίας εισβολής, η οποία προς το παρόν δεν φαίνεται να συγκινεί καθόλου ούτε τους πολίτες των ΗΠΑ αλλά ούτε και τους στρατιωτικούς τους.
Στον τομέα της οικονομίας, τα πράγματα είναι παγκοσμίως εξίσου εν δυνάμει καταστροφικά. Η άνοδος των τιμών σε έναν μήνα σε όλα τα αγαθά σχεδόν είναι δραματική. Το βιοτικό επίπεδο σε όλο τον κόσμο μειώνεται. Οικονομολόγοι όπως ο Μάικλ Χάντσον και ο Στιβ Κεν προειδοποιούν ότι έρχεται ταυτοχρόνως υπερπληθωρισμός και στασιμοπληθωρισμός: «Το βασικό σημείο είναι το εξής: τα κυρίαρχα οικονομικά δεν κατανοούν την εξάρτηση της οικονομίας από την ενέργεια. Η καταστροφή του ενεργειακού εφοδιασμού, των λιπασμάτων και των κρίσιμων εισροών παραγωγής θα προκαλέσει βουτιά στην παγκόσμια φυσική παραγωγή -αυτό και μόνο. Και δεν καταλαβαίνουν το ιδιωτικό χρέος. Έχουν εμμονή με το δημόσιο χρέος. Αγνοώντας το ιδιωτικό χρέος, δεν μπορούν να δουν την αποπληθωριστική συνέχεια -όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι και εταιρείες δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, αυτό καταστρέφει χρήματα, συρρικνώνει την οικονομία και πιέζει τις τιμές προς τα κάτω… Αποπληθωρισμός και πληθωρισμός ταυτόχρονα. Αυτό που διογκώνεται είναι οι τιμές της ενέργειας. Αυτό που ξεφουσκώνει είναι η υπόλοιπη οικονομία – η οποία χρειάζεται αυτή την ενέργεια και δεν έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να λειτουργήσει.»
Δεν είναι τυχαίο ότι το κλίμα μεταξύ των καταναλωτών στις ΗΠΑ επιδεινώνεται. Στις τελευταίες μετρήσεις του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, οι μετρήσεις που βγήκαν για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν έδειξαν χαμηλά επίπεδα που συνήθως παρατηρούνται κατά τη διάρκεια βαθιών υφέσεων. Η Joanne Hsu, διευθύντρια ερευνών, σημείωσε ότι «παρατηρήθηκαν μειώσεις σε όλες τις ηλικίες και τα πολιτικά κόμματα» και ήταν ιδιαίτερα μεγάλες μεταξύ των «καταναλωτών με μεσαία και υψηλότερα εισοδήματα και πλούτο μετοχών».
Το 20% του πετρελαίου που παράγεται παγκοσμίως, καθώς και μεγάλα κομμάτια φυσικού αερίου και λιπασμάτων, προέρχονται από τα στενά του Ορμούζ. Και αυτή η πλωτή οδός είναι ουσιαστικά κλειστή. Αυτό πλήττει και τις ΗΠΑ, παρόλο που έχουν τη δική τους εγχώρια προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η τιμή της βενζίνης, εκτινάχθηκε κατά ένα δολάριο τον τελευταίο μήνα. Το ντίζελ επίσης. Επίσης αυξάνονται οι τιμές της ρητίνης πολυαιθυλενίου στη Βόρεια Αμερική (βασική για συσκευασίες, πλαστικές σακούλες, μπουκάλια απορρυπαντικών, κύπελλα, βάζα, δεξαμενές καυσίμων αυτοκινήτων, διαφανές περιτύλιγμα τροφίμων, συνθετικές ίνες κ.λπ.)
Μέσα στην αύξηση των τιμών λόγω κόστους μεταφορών και υλικών, προστίθεται η παλιά, «καλή» κερδοσκοπία. Ορισμένες αυξήσεις τιμών δεν έχουν καμία σχέση με το Ιράν, αλλά ενσωματώνονται μέσω της προϋπάρχουσας χρήσης της ισχύος στην αγορά.
Το Netflix, το οποίο έχει προφανή ισχύ στην αγορά, μόλις αύξησε τις χρεώσεις του κατά 1$/μήνα για το επίπεδο διαφημίσεων και 2$/μήνα για τα επίπεδα χωρίς διαφημίσεις, λίγο πάνω από 10% συνολικά. Οι αναλυτές της Wall Street χαρακτήρισαν αυτή την αύξηση «καλά νέα» και «μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση για τους επενδυτές». Ο συνδρομητικός τομέας υπηρεσιών βίντεο του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή αυξήθηκε κατά 15,2% τον τελευταίο χρόνο. Οι παραγωγοί ηλεκτρονικών ειδών γενικά προειδοποιούν για αυξήσεις 20% στην τιμή ως αποτέλεσμα της ζήτησης κέντρων δεδομένων AI για τσιπ μνήμης. Η Sony χρεώνει τώρα 650 $ για την κονσόλα παιχνιδιών PS5, από 550 $, λόγω των υψηλότερων τιμών DRAM. Οι αναλυτές αναμένουν ήδη ότι η Nintendo και η Microsoft θα ακολουθήσουν.
Φυσικά, υπάρχει το κόστος του χρήματος. Η κύρια οικονομική στρατηγική του Τραμπ ήταν να διατηρήσει τα επιτόκια χαμηλά. Το συγκεκριμένο επιτόκιο που τον ενδιαφέρει είναι το 10ετές ομόλογο του Δημοσίου, το επιτόκιο με το οποίο η κυβέρνηση δανείζεται από επενδυτές για περίοδο δέκα ετών. Το συγκεκριμένο μέσο είναι, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών του Τραμπ, Σκοτ Μπέσεντ, «ίσως το πιο σημαντικό επιτόκιο στη χώρα, καθώς τα στεγαστικά δάνεια και ο σχηματισμός κεφαλαίου βασίζονται σε αυτό».
Ο πόλεμος στο Ιράν έπληξε (αν όχι αναίρεσε) τη στρατηγική τους, με το 10ετές να εκτινάσσεται από 3,96% στα τέλη Φεβρουαρίου σε 4,42% στα τέλη Μαρτίου. Οι συνέπειες μόλις αρχίζουν. Τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων έχουν αυξηθεί, το κόστος αγοράς ενός σπιτιού έχει αυξηθεί και ως εκ τούτου, οι αιτήσεις στεγαστικών δανείων μειώνονται. Στις χρηματοπιστωτικές αγορές, μια σειρά από σκιώδεις τράπεζες -Apollo Global Management Inc., BlackRock Inc. και Ares Management Corp- είπαν στους επενδυτές ότι δεν μπορούν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Αυτές οι εταιρείες συχνά δανείζουν χρήματα για εξαγορές, πράγμα που σημαίνει ότι η αγορά συγχωνεύσεων και εξαγορών είναι πιθανό να έχει προβλήματα.
Από την άλλη, ο Dow υποχώρησε μόλις κατά 10%, όταν ένα παρόμοιο σοκ προσφοράς στη δεκαετία του 1970 οδήγησε σε πτώση 50%. Δεν υπάρχουν ακόμη ελλείψεις στην Αμερική, οι ελλείψεις μόλις αρχίζουν να πλήττουν την Ασία και την Ευρώπη. Αν τα πράγματα όμως συνεχιστούν θα φτάσουν και στις ΗΠΑ σύντομα.
Το καθαρό ποσοστό αποδοχής του Τραμπ βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό για τη δεύτερη θητεία του, αλλά εξακολουθεί να είναι περίπου στο 40% έγκριση και 60% αποδοκιμασία, που είναι στα κανονικά όρια μιας μη δημοφιλούς Προεδρίας. Αυτό το ποσοστό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδεύσει προς τα κάτω καθώς τα πράγματα χειροτερεύουν, η βάση του MAGA διασπάται και η χερσαία εισβολή βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.
Χερσαία εισβολή με σπάσιμο της φούσκας στις ΗΠΑ και την υπόθεση Έπσταϊν μαζί με την απόρριψη του σιωνισμού από τις νεότερες γενιές των πολιτών στις ΗΠΑ. Δεν ακούγονται πολλά υποσχόμενα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος παρασύρει σε έναν βούρκο τη χώρα του και την παγκόσμια οικονομία.
ΥΓ. Η Ισπανία φέρεται να απαγόρευσε τη χρήση των βάσεων των ΗΠΑ και του εναερίου χώρου της από τις ΗΠΑ για τους σκοπούς του πολέμου. Έρμε Ελληνισμέ ποιοι σου έχουν τύχει… Κάποιοι εθνικόφρονες που νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν τα κράτη της περιοχής, ενώ εκτελούν εντολές των αφεντικών τους.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2026
Καλό Μήνα Απρίλη
Καλό Μήνα Απρίλη.....ψεύτη
αν και τα ψέματα εμείς τα τρώμε overdose καθημερινά τα
τελευταία χρόνια από τους κυβερνήτες και κτήτορες αυτής της χώρας Να’ μαστε
όλοι κι όλες καλά
Μετά τον Μητσοτάκη, τι;
Στην πολιτική, υπάρχει ένα ερώτημα που συνήθως το διατυπώνει, το τυπώνει, το εντυπώνει, το φουσκώνει εκείνος που έχει τη βολική απάντηση. Και το αποφεύγει, υπεκφεύγει ή καταφεύγει σε άρες μάρες εκείνος που δεν την έχει. Σε κάπως χυδαία, κατά κανόνα δεξιά απόδοση, το ερώτημα είναι: Μετά από μένα, ή από μας, τι; Κάπως έτσι το θέτουν σήμερα ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. Και το καταληκτικό «τι» είναι εντελώς σκοτεινό και δυσοίωνο. Εννοεί και υπονοεί ότι μπορεί να κάνουμε «λάθη», να μας βαραίνουν σκάνδαλα, ακόμα και εγκλήματα, αλλά προσέξτε: Μετά από μας, καραδοκούν η αστάθεια, η ανασφάλεια, η αναστάτωση, οι περιπέτειες. Ακόμα πιο παραστατικό και επίφοβο, αν και χιλιοπαιγμένο: Το χάος!
Ο Τσίπρας προχτές στη Λαμία έθεσε το ίδιο ερώτημα πιο πολιτικά. Οι δημοσκοπήσεις και η εμπειρία καταγράφουν το «όχι» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτό είναι καλό, αλλά παραμένει μισό και μετέωρο, εφόσον δεν υπάρχει το «ναι». Εφόσον δεν δίνεται σαφές, ρεαλιστικό, προοδευτικό περιεχόμενο στο «τι». Εφόσον δεν υπάρχει, δεν έχει διαμορφωθεί μια συνεκτική και αξιόπιστη απόδραση από τα σύρματα της Δεξιάς. Ενας πολιτικός σχηματισμός ικανός να αντιπαρατεθεί στη Ν.Δ. του Μητσοτάκη, αλλά και να πείσει ταυτόχρονα ότι είναι σε θέση να κυβερνήσει χωρίς κλυδωνισμούς και περιπέτειες. Με αίσθηση της ανάγκης για βαθιές αλλαγές, αλλά και συναίσθηση των συσχετισμών και των κινδύνων.
Η κατάσταση αυτή είναι βούτυρο στο ψωμί μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης, την οποία είναι ζήτημα αν στηρίζει πια το ένα δέκατο της κοινωνίας. Είναι όμως και κάτι ίσως ακόμα χειρότερο: μια βαριά κάκωση της δημοκρατίας, ένας ακρωτηριασμός του πολιτεύματος, που εκπίπτει έτσι σε αυταρχικό μονόδρομο. Πράγμα που δεν θέλουν, ή απλώς δεν μπορούν -δεν διαφέρουν αυτά και τόσο-, να αντιληφθούν οι δυνάμεις που θα έπρεπε να έχουν χάσει τον ύπνο τους. Και αρκούνται σε ξόρκια νίκης, καβγάδες αν θα συνεργαστούν με τη Δεξιά, αδιέξοδες προτάσεις συγκόλλησης, διασπάσεις, παραιτήσεις, εκφυλιστικές μετακινήσεις. Και αφορισμούς του γνωστού απίστου από πρόσφατα χειροτονημένους ιερείς της αριστερής καθαρότητας.
Είναι κοινός δημοκρατικός τόπος ότι πρέπει να μπει τέρμα σ’ αυτή την παγίδευση στον μονόδρομο του Μητσοτάκη. Γιατί το «τι» θα διαπράξει η Δεξιά του, αν κερδίσει άλλη μια τετραετία, δεν το ξέρει μόνο η Αριστερά του. Το φωνάζουν τα πεπραγμένα του. Από κει και πέρα οι προτάσεις έχουν κατατεθεί. Και όταν έρθει η ώρα -που δεν φαίνεται να αργεί- το δίλημμα θα είναι σαφές: Με τη «διεύρυνση», τη συγκόλληση, την αναπαραγωγή μηχανισμών, τα γνωστά και προβλέψιμα, ή με μια νέα συλλογική προσπάθεια να υπάρξει επιτέλους αντίπαλος πόλος. Και να μην παίζει ο Μητσοτάκης μόνος του. Με τις τύχες της χώρας…
Ο Θάνος Πλεύρης εκκολάφθηκε από το αυγό του φιδιού
Τι ακριβώς νοσταλγεί σήμερα ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής;
Ο υπουργός της κυβέρνησης είναι γέννημα θρέμμα μισαλλόδοξων ιδεών, κυριολεκτικά και ιδεολογικά. Υιός του αμετανόητου φασίστα Κων/νου Πλεύρη γαλουχήθηκε ως άξιο τέκνο του κακού. Τούτων δοθέντων η πολιτική του πορεία ξεκινά από τα σκοτάδια της ακροδεξιάς. Κι επί της ουσίας τέτοια παραμένει. Τι κι αν διαχώρισε την θέση του από τον πατέρα του που επιμένει να χαιρετά ναζιστικά, ο υιός με υπουργική γραβάτα και κοστούμι ταΐζει κυνισμό, μίσος, ξενοφοβία κι εμφυλιοπολεμική ρητορική το εκλογικό σώμα.
Ο Θάνος Πλεύρης είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης που επιδιώκει τον απανθρωπισμό του πλήθους. Την διευκολύνει δηλαδή να περάσει στο εκλογικό της ακροατήριο να μη θεωρεί τα θύματα ισότιμα ή άξια μέλη της κοινωνίας.
Βασικός του ρόλος είναι να νομοθετεί με σκληρότητα κατά προσφύγων και μεταναστών. Λίγο καλύτερα απ΄ όταν έλεγε να τους σκοτώνουμε στα σύνορα. Επικουρικά όμως, ως γνήσιος ακροδεξιός βραχίονας της κυβέρνησης, έχει χρεωθεί την αναπαραγωγή του αντικομουνισμού δίνοντας έμφαση στη δεκαετία του ’40 και την αμέσως μεταπολεμική περίοδο.
Δεν επιχειρεί απλά μια στερεότυπη αντικομουνιστική προπαγάνδα. Ασχημονεί εξοργιστικά εις βάρος χιλιάδων νεκρών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που υπερασπίστηκαν την εθνική ανεξαρτησία της χώρας και την αξιοπρέπεια του λαού και εναντίον όσων εξ αυτών στη συνέχεια συκοφαντήθηκαν, φυλακίστηκαν, εκτελέστηκαν και για χρόνια ήταν υπό διωγμό επί πάλευαν για μια κοινωνία ισοτιμίας και δικαιοσύνης.
Και τα ερωτήματα είναι:
Σε τι εξυπηρετεί αυτή η προκλητική στάση Πλεύρη, όταν είμαστε η μοναδική χώρα, όπου δεν δικάστηκαν δωσίλογοι, μαυραγορίτες, οικονομικοί και πολιτικοί συνεργάτες των Γερμανών, αλλά αντιθέτως χρίσθηκαν πατριώτες και αξιότιμοι;
Γιατί αποκαλεί την Αριστερά βάρος του έθνους θυμίζοντας τον Ιωάννη Ράλλη που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρα το ’43 λέγοντας «Υψώ την σημαίαν του αντικομουνιστικού αγώνος» και ίδρυσε τα Τάγματα Ασφαλείας ευρέως γνωστά ως Γερμανοτσολιάδες;
Τι ακριβώς νοσταλγεί σήμερα ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής;
Ποια απριλιανή εθνικοφροσύνη ονειρεύεται;
Εκλογές ως απόηχος μέσα σε κλειστούς διαδρόμους
Είναι εκείνο το θολό σημείο όπου το «νόμιμο» μπλέχτηκε επικίνδυνα με το «παράνομο».
Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Η πολιτική ατμόσφαιρα στο Μαξίμου θυμίζει αυτές τις παλιές, ξεχασμένες σοφίτες, που είναι γεμάτη σκόνη, με βαριά υγρασία και εκείνη τη χαρακτηριστική μυρωδιά του «κάτι κρύβουμε αλλά δεν το ανοίγουμε». Και κάπου μέσα σε αυτή τη θολούρα, σαν ψίθυρος που δεν λέει να γίνει κραυγή, διαρρέει ότι «τον Μάη πάμε για εκλογές». Όχι επίσημα βεβαίως γιατί ποτέ δεν είναι επίσημα αυτά τα πράγματα. Πάντα έρχονται ντυμένα με τον μανδύα της «εκτίμησης», της «πληροφορίας», της «αίσθησης των κύκλων».
Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν θα γίνουν εκλογές. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τώρα; Και κυρίως, γιατί έτσι;
Μήπως πρόκειται για μια κλασική δοκιμαστική διαρροή; Ένα πολιτικό «μπαλόνι», από αυτά που αφήνονται στον αέρα για να μετρηθεί η φορά του ανέμου; Να δουν αντιδράσεις, να καταγράψουν νεύρα, να αφουγκραστούν τη σιωπή που συχνά λέει περισσότερα από τις φωνές. Γιατί σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί να εκπλήσσεται, η απουσία αντίδρασης είναι ίσως η πιο ηχηρή αντίδραση απ’ όλες.
Ή μήπως το Μαξίμου αναζητά κάτι βαθύτερο; Ίσως μια νέα αφήγηση; Μια υποψία συναίνεσης που θα μπορούσε να φυτρώσει μέσα σε ένα πολιτικό τοπίο που μοιάζει περισσότερο με ξερό χωράφι παρά με εύφορη γη; Γιατί οι συναινέσεις δεν προκύπτουν πια από ιδεολογικές συγκλίσεις, αλλά προκύπτουν από ανάγκη, από κόπωση, από το «ας τελειώνουμε με αυτό».
Και εδώ αρχίζει η ειρωνεία να γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη.
Γιατί όταν ένα κυβερνητικό κέντρο σκέφτεται εκλογές όχι ως κορύφωση πολιτικής στρατηγικής αλλά ως πιθανή έξοδο κινδύνου, τότε η διαδικασία μοιάζει λιγότερο με δημοκρατική ανανέωση και περισσότερο με διαχείριση κρίσης. Σαν να τραβάς το χειρόφρενο ενώ το αυτοκίνητο τρέχει, όχι επειδή θέλεις να σταματήσεις, αλλά επειδή δεν ξέρεις πια πώς να το οδηγήσεις.
Και ποια είναι αυτή η κρίση;
Είναι εκείνο το θολό σημείο όπου το «νόμιμο» μπλέχτηκε επικίνδυνα με το «παράνομο». Όχι απαραίτητα με την αυστηρή νομική έννοια αυτή άλλωστε έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ελαστική όταν χρειάζεται, αλλά με την πολιτική και ηθική έννοια. Εκεί όπου οι θεσμοί αρχίζουν να μοιάζουν περισσότερο με εργαλεία παρά με όρια, όπου οι μηχανισμοί λειτουργούν όχι για να υπηρετούν, αλλά για να προστατεύουν. Και όπου τα πρόσωπα παύουν να είναι φορείς ευθύνης και γίνονται απλώς ρόλοι σε ένα κακογραμμένο έργο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα «κλειστά δωμάτια» αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, δεν είναι απλώς μεταφορά, είναι σχεδόν γεωγραφικός όρος. Εκεί όπου λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς φως, χωρίς θόρυβο, χωρίς την ενοχλητική παρουσία της δημόσιας λογοδοσίας. Οι διάδρομοι γεμίζουν ψιθύρους, από συμφωνίες που δεν καταγράφονται, μαζί με συνεννοήσεις που δεν επιβεβαιώνονται ποτέ και όλα γίνονται ένα παιχνίδι ειδικού σκοπού που όλοι το γνωρίζουν ότι υπάρχει αλλά το κρύβουν πίσω από τα σκηνικά της πολιτικής παράστασης.
Και τότε, ξαφνικά, εμφανίζεται η ιδέα των εκλογών, σαν καθαρτήριο, σαν επανεκκίνηση, σαν να μπορεί η κάλπη να ξεπλύνει ό,τι δεν ξεπλένεται αλλιώς.
Αλλά μπορεί;
Ή μήπως πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια διάσωσης; Να σωθεί ό,τι μπορεί να σωθεί όπως οι μηχανισμοί που έχουν ήδη φθαρεί, οι φορείς που έχουν ήδη εκτεθεί, τα πρόσωπα που έχουν ήδη ταυτιστεί με επιλογές που δύσκολα εξηγούνται. Να διατηρηθεί μια ισορροπία που δεν στηρίζεται πια σε πολιτική δυναμική, αλλά σε φόβο απώλειας και ελέγχου.
Σε αυτό το σημείο, η διακωμώδηση δεν είναι επιλογή, είναι σχεδόν υποχρέωση.
Διότι η εικόνα ενός πολιτικού κέντρου που διαρρέει εκλογικά σενάρια για να δει «πώς θα κάτσει» θυμίζει περισσότερο εργαστήριο δημοσκοπήσεων παρά κυβέρνηση. Σαν να δοκιμάζουν τίτλους πριν γράψουν το κείμενο, σαν να αποφασίζουν το τέλος πριν καταλάβουν την πλοκή.
Και η κοινωνία; Εκείνη παρακολουθεί ως συνήθως. Όχι απαραίτητα αδιάφορη, αλλά σίγουρα πιο δύσπιστη από ποτέ. Γιατί έχει δει πολλές φορές αυτό το έργο και έχει μάθει να αναγνωρίζει τις κινήσεις, να προβλέπει τις διαρροές, να καταλαβαίνει πότε μια «πληροφορία» είναι στην πραγματικότητα μήνυμα.
Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνουν εκλογές τον Μάιο.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτές οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα μπορέσουν να βγάλουν τη χώρα από τη σκόνη ή απλώς θα την ανακατέψουν λίγο ακόμα.
Πηγή: www.documentonews.gr
Η κανονικοποίηση του θανάτου ως «δικαίωμα»
από NewsRoom3
Όταν η αφαίρεση ζωής ενός αθώου και βαθιά τραυματισμένου ανθρώπου παρουσιάζεται ως κορύφωση μιας «δημοκρατικής» διαδικασίας, τότε διαμορφώνεται ένα πλαίσιο όπου η ίδια η έννοια της προστασίας αναστρέφεται. Η κρατική συμμετοχή σε μια τέτοια κατάληξη εγγράφεται ως επιλογή, ως πράξη που βαφτίζεται δικαίωμα και προβάλλεται ως αποτέλεσμα προόδου, σε μια πραγματικότητα όπου τα όρια μεταξύ φροντίδας και εγκατάλειψης γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.
Η σύγχρονη αφήγηση γύρω από τον υποβοηθούμενο θάνατο διαμορφώνεται μέσα από μια γλώσσα που επικαλείται τη συμπόνια, την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Στην πράξη, όμως, το βάρος μετατοπίζεται από την υποχρέωση της κοινωνίας να στηρίζει, στην αποδοχή της εξόδου ως λύσης. Η έννοια της επιλογής αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο όταν διατυπώνεται μέσα σε συνθήκες απελπισίας, ψυχικού τραύματος και κοινωνικής απομόνωσης. Σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση δεν προκύπτει σε κενό, αλλά μέσα από μια αλυσίδα γεγονότων που έχουν προηγουμένως διαμορφώσει το αδιέξοδο.
Η υπόθεση της 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στην Ισπανία αναδεικνύει με ωμό τρόπο αυτές τις αντιφάσεις. Πρόκειται για μια διαδρομή που ξεκινά από μια διαλυμένη οικογενειακή πραγματικότητα και εξελίσσεται σε μια πορεία ψυχικής κατάρρευσης. Από νεαρή ηλικία, η Νοέλια βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά τραύματα, με επαναλαμβανόμενες απόπειρες αυτοκαταστροφής και με μια διαρκή εναλλαγή μεταξύ ιδρυμάτων και θεραπευτικών δομών. Το κράτος, αντί να λειτουργήσει ως σταθερός μηχανισμός προστασίας, τη μετέφερε σε ένα περιβάλλον που αποδείχθηκε επικίνδυνο, όπου υπέστη κακοποίηση που δεν τιμωρήθηκε και δεν διερευνήθηκε σε βάθος.
Η απόπειρα αυτοκτονίας που ακολούθησε την άφησε ζωντανή αλλά με σοβαρή σωματική αναπηρία. Από εκεί και πέρα, η ζωή της εξελίχθηκε μέσα σε συνθήκες πόνου, τόσο σωματικού όσο και ψυχικού. Η απομόνωση, η αίσθηση εγκατάλειψης και η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης δημιούργησαν ένα πλαίσιο όπου ο θάνατος εμφανίστηκε ως διέξοδος. Το αίτημα για ευθανασία κατατέθηκε σε αυτή τη συγκυρία, όχι ως αφηρημένη φιλοσοφική επιλογή, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πορείας που είχε ήδη οδηγήσει σε πλήρη εξάντληση.
Η αντίδραση του πατέρα της, που προσπάθησε να μπλοκάρει τη διαδικασία φτάνοντας μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ανέδειξε τη σύγκρουση μεταξύ προσωπικής βούλησης και θεσμικής απόφασης. Παρά την αντίσταση, η διαδικασία ολοκληρώθηκε και δόθηκε το τελικό πράσινο φως. Η εξέλιξη αυτή καταγράφηκε δημόσια μέσα από έναν λόγο που εστίασε στην «υπομονή» και στην «ικανοποίηση» ενός αιτήματος, αποφεύγοντας να εξετάσει το σύνολο των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτό.
Στον δημόσιο διάλογο, η υπόθεση παρουσιάστηκε μέσα από ένα πρίσμα που υπογράμμισε την ελευθερία της επιλογής, χωρίς να δοθεί αντίστοιχη έμφαση στην προηγούμενη κακοποίηση, στην ατιμωρησία των δραστών και στην ευθύνη των δομών που όφειλαν να προστατεύσουν. Οι φωνές που θα μπορούσαν να αναδείξουν αυτές τις πτυχές παρέμειναν περιορισμένες, ενώ η προσοχή μετατοπίστηκε στη θεσμική κατοχύρωση της διαδικασίας.
Η διαμόρφωση αυτής της αφήγησης συνοδεύεται από μια ευρύτερη πολιτισμική μετατόπιση. Η έννοια της φροντίδας υποχωρεί και αντικαθίσταται από την αποδοχή της αποχώρησης ως λύσης. Η ευθύνη της κοινωνίας να στηρίζει τα ευάλωτα μέλη της μετατρέπεται σε δυνατότητα να διευκολύνει την έξοδό τους. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται συμβάλλει σε αυτή τη μετατόπιση, καθώς όροι όπως «ανακούφιση» και «αξιοπρέπεια» επαναπροσδιορίζουν την ίδια την πράξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, δημιουργείται μια αντίφαση. Από τη μία πλευρά, προβάλλεται η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων, από την άλλη, η ίδια η προστασία αποσύρεται όταν το άτομο βρίσκεται στο πιο ευάλωτο σημείο του. Η επιλογή αποκτά διαφορετική σημασία όταν δεν συνοδεύεται από πραγματικές εναλλακτικές. Όταν η στήριξη είναι ανεπαρκής και οι δομές δεν ανταποκρίνονται, η «ελευθερία» περιορίζεται σε ένα στενό πεδίο.
Η υπόθεση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συζήτησης για τα όρια της ιατρικής, της πολιτικής και της ηθικής. Η ιατρική, από χώρος θεραπείας, καλείται να διαχειριστεί και το τέλος της ζωής. Η πολιτική, από πεδίο προστασίας, μετατρέπεται σε ρυθμιστή της αποχώρησης. Η κοινωνία καλείται να επαναπροσδιορίσει τη στάση της απέναντι στον πόνο, την ασθένεια και την ευαλωτότητα.
Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα της ισότητας. Ποιοι έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές δομές στήριξης και ποιοι οδηγούνται σε συνθήκες όπου ο θάνατος εμφανίζεται ως λύση. Η κοινωνική ανισότητα επηρεάζει άμεσα τις επιλογές, καθώς οι πιο ευάλωτοι βρίσκονται συχνά χωρίς επαρκή υποστήριξη. Σε αυτό το περιβάλλον, η θεσμική κατοχύρωση του υποβοηθούμενου θανάτου αποκτά διαφορετική διάσταση.
Η δημόσια συζήτηση παραμένει περιορισμένη ως προς τις βαθύτερες αιτίες. Η έμφαση δίνεται στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδρομή που οδηγεί σε αυτό. Η κακοποίηση, η ψυχική υγεία, η κοινωνική απομόνωση και η λειτουργία των δομών παραμένουν στο περιθώριο. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αποσπασματική, αφήνοντας εκτός το σύνολο των παραγόντων.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για μια ευρύτερη προβληματική. Αναδεικνύει τις αντιφάσεις ενός συστήματος που καλείται να ισορροπήσει μεταξύ προστασίας και επιλογής, μεταξύ φροντίδας και αποδοχής της αποχώρησης. Η κατανόηση αυτών των αντιφάσεων αποτελεί βασική προϋπόθεση για μια ουσιαστική συζήτηση.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων και των απροστάτευτων. Καλώς ήρθαμε στην εποχή του ψηλαφητού σκότους…
Ο Νετανιάχου στηρίζεται σε μία Αμερική που δεν υπάρχει πια
Ο πόλεμος δεν θα σταματήσει όταν ο Νετανιάχου το θέλει. Θα σταματήσει όταν ο Τραμπ θα έχει βαρεθεί.
O Joshua Leifer, ιστορικός, υποψήφιος διδάκτορας του πανεπιστημίου Yale και αρθρογράφος, θεωρεί ότι ο εν εξελίξει πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν είναι βγαλμένος από μιαν άλλη εποχή. Σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz υποστηρίζει ότι η προθυμία της ισραηλινής ηγεσίας να σύρει τους υπερατλαντικούς της φίλους σε αυτή την αναμέτρηση βασίζεται σε παρωχημένες αντιλήψεις για τη μεταξύ τους σχέση και κυρίως για την αμερικανική ισχύ. Και είναι το Ισραήλ αυτό που πρωτίστως θα πληρώσει το τίμημα αυτής της παρανάγνωσης της πραγματικότητας.
Όπως αναφέρει, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζιαμιν Νετανιάχου πέρασε μεγάλο μέρος της εφηβείας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν η χώρα βρισκόταν στο απόγειο της μεταπολεμικής της ισχύος. Ο νεαρός Μπίμπι αποφοίτησε το 1967 από το Λύκειο Τσέλτεναμ στα προάστια της Φιλαδέλφειας (όπου οι μαθητές προσπαθούν τώρα να αφαιρέσουν τη φωτογραφία του από τo hall of fame των αποφοίτων του σχολείου).
Γεννημένος το 1949, ο Νετανιάχου είναι, με άλλα λόγια, ένας αρχετυπικός «boomer» και ως εκ τούτου, ένας αληθινός πιστός στην εξαιρετική καλοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών και στην παντοδυναμία των ενόπλων δυνάμεών τους -ασπίλωτη από ήττες στο Βιετνάμ ή μεταγενέστερες καταστροφές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Η συνεχιζόμενη κοινή αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν είναι το αποκορύφωμα αυτού που ο Νετανιάχου, τις πρώτες ημέρες του πολέμου, είπε ότι «λαχταρούσε να κάνει εδώ και 40 χρόνια». Και, πράγματι, από τότε που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ως ο τηλεγενής Ισραηλινός πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το όνειρό του για μια επίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία δεν είχε εξασθενίσει, ακόμη και όταν κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ αρνήθηκε να ρισκάρει αμερικανικό αίμα σε μια τόσο προφανώς επικίνδυνη και δυνητικά καταστροφική προσπάθεια.
Αυτό, μέχρι που ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να στοιχηματίσει την κληρονομιά του στην επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, την οποία ο Ισραηλινός πρωθυπουργός λαχταρούσε εδώ και καιρό.
Κατά τον Leifer, η βασική στρατηγική υπόθεση του Νετανιάχου φαίνεται να ήταν ότι η συντριπτική στρατιωτική ισχύς της Αμερικής θα αποδεικνυόταν η απαραίτητη μεταβλητή (ο παράγοντας Χ, αν θέλετε) που σχεδόν θα εγγυόταν την επιτυχία στο Ιράν. Αλλά αυτό που ο Νετανιάχου δεν έλαβε υπόψη είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της μεταπολεμικής παιδικής του ηλικίας στα προάστια: ότι ενώ η Αμερική εξακολουθεί να είναι μια υπερδύναμη, αν όχι η κυρίαρχη στον κόσμο, βρίσκεται επίσης στη δίνη μιας εξουθενωτικής παρακμής, της οποίας η επαναλαμβανόμενη εκλογή του μεγιστάνα των ριάλιτι είναι ένα εμφανές σύμπτωμα. Οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι του Ισραήλ συχνά αστειεύονται για τις διαφορές μεταξύ της οργανωτικής κουλτούρας του αμερικανικού στρατού και της δικής τους. Οι Αμερικανοί προετοιμάζουν λεπτομερείς παρουσιάσεις PowerPoint σκιαγραφώντας τις επιχειρήσεις βήμα προς βήμα. Οι Ισραηλινοί λειτουργούν ενστικτωδώς και αυτοσχεδιάζουν εν κινήσει. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για αυτή την σχολαστική προετοιμασία για τον τρέχοντα πόλεμο.
Αν μη τι άλλο -κρίνοντας από τις παραληρηματικές, μανιακές συνεντεύξεις τύπου του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και τους φλύαρους, αντιφατικούς στοχασμούς του προέδρου των ΗΠΑ- είναι οι Αμερικανοί αυτή τη φορά που φαίνεται να προχωρούν λιγότερο σύμφωνα με μια στρατηγική και περισσότερο σύμφωνα με (πώς να το πούμε;), τις διαισθήσεις τους.
Η φαινομενική έλλειψη σχεδιασμού εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών υποδηλώνει ένα ιστορικό επίπεδο ανικανότητας, που ξεπερνά κατά πολύ αυτό που κάποτε θεωρούνταν η θρυλική βλακεία της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους τζούνιορ. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μια επιχείρηση που γρήγορα επεκτάθηκε, όπως είχε προβλεφθεί, σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, ωστόσο δεν συγκέντρωσαν κανέναν πραγματικό περιφερειακό ή διεθνή συνασπισμό – σε έντονη αντίθεση με το τεράστιο δίκτυο συμμαχιών που ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος κατάφερε να συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια του πρώτου Πολέμου του Κόλπου για να εκδιώξει τις δυνάμεις του Σαντάμ Χουσεΐν από το Κουβέιτ.
Αντίθετα, ο Τραμπ πέρασε τους μήνες που προηγήθηκαν του πολέμου του Ιράν απειλώντας να καταλάβει τη Γροιλανδία με τη βία, εναντιούμενος στους συμμάχους στην Ευρώπη που η κυβέρνησή του έκτοτε επιδίωξε να στρατολογήσει.
Προφανείς απρόβλεπτες καταστάσεις είτε αγνοήθηκαν είτε απορρίφθηκαν ως εύκολα επιλύσιμες. Παρά τις προηγούμενες απειλές του Ιράν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο, η κυβέρνηση Τραμπ φαινομενικά δεν προέβλεψε την πιθανότητα και μέχρι στιγμής αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση που τώρα απειλεί να καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία. Ούτε φαίνεται να έχουν προετοιμάσει κανένα σχέδιο για το σενάριο στο οποίο οι επιθέσεις αποκεφαλισμού κατά της ηγεσίας του Ιράν θα αποτύγχαναν να ρίξουν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας πέρα από το «συνεχίστε τους βομβαρδισμούς και ελπίζετε για το καλύτερο».
Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε τη σχέση μεταξύ της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ και εκείνης των Ρεπουμπλικανών προκατόχων της είναι ότι πρόκειται για μια ριζοσπαστικοποίηση τάσεων που υπάρχουν εδώ και καιρό στην αμερικανική δεξιά. Η βασική υπόθεση του νεοσυντηρητισμού της εποχής του Τζορτζ Μπους ήταν ότι το σύστημα διεθνούς δικαίου και κανόνων που η ισχύς των ΗΠΑ είχε υποστηρίξει μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε φτάσει να εμποδίζει, αντί να διευκολύνει, τους αμερικανικούς γεωπολιτικούς στόχους. Ο Μπουσισμός στόχευε να ξεφύγει από αυτό το σύστημα, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι μπορούσε ακόμα να κινητοποιήσει έναν «συνασπισμό των προθύμων», ενωμένο μέσω συναίνεσης πίσω από την αμερικανική ηγεμονία.
Ο Τραμπισμός, στον βαθμό που έχει μια συνεκτική λογική, όχι μόνο απορρίπτει την εργασία μέσω των πολυμερών θεσμών που κάποτε όριζαν την φιλελεύθερη τάξη. Απορρίπτει και κάθε μορφή διεθνούς συνεργασίας που δεν βασίζεται στην πλήρη κυριαρχία των ΗΠΑ, στην υποταγή στα αμερικανικά προνόμια. Αυτό είναι το νόημα του συνθήματος «Πρώτα η Αμερική» του Τραμπ. Είναι επίσης αυτό που προσδίδει στην προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ στον πόλεμο την αλαζονική, ακόμη και παραισθησιογόνο ιδιότητά της: την πεποίθηση ότι ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να υποταχθεί στη βούληση της Αμερικής, με την απειλή όπλου αν χρειαστεί.
Παρά τις διαδόσεις για το πώς ο Νετανιάχου ώθησε τον Τραμπ να χτυπήσει το Ιράν, αυτός ο πόλεμος είναι πόλεμος της Αμερικής. Οι παράμετροί του, το είδος των αποδεκτών στόχων, τα μέσα με τα οποία επιτρέπονται οι επιθέσεις, ακόμη και αν συχνά μεταβάλλονται, καθορίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πόλεμος δεν θα σταματήσει όταν ο Νετανιάχου το θέλει. Θα σταματήσει όταν ο Τραμπ θα έχει βαρεθεί, θα τρομάξει από τις χρηματιστηριακές αγορές ή θα χάσει το ενδιαφέρον του.
Ενώ η Αμερική, μια ηπειρωτική αυτοκρατορία που προστατεύεται από ωκεανούς και στις δύο πλευρές της, θα είναι σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη από οποιαδήποτε καταστροφική κατάσταση θα γνωρίζει πιθανώς η Μέση Ανατολή όταν τελειώσει ο πόλεμος (μια τραυματισμένη αλλά ανυπότακτη Ισλαμική Δημοκρατία στο Ιράν, μια νέα επισφαλή κατάσταση στις χώρες του Κόλπου, μια πιθανή παγκόσμια ύφεση που προκαλείται από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου) το Ισραήλ δεν θα είναι τόσο τυχερό.
Σε περίπτωση αποτυχίας του πολέμου, το Ισραήλ θα πρέπει να ζήσει σε μια περιοχή στην οποία αυτό θα θεωρείται όλο και περισσότερο ως απειλή για τη σταθερότητα, ως μια επεκτατική δύναμη που απειλεί την κυριαρχία όχι μόνο των γειτόνων του, αλλά ακόμη και εκείνων των κρατών με τα οποία δεν μοιράζεται σύνορα.
Ο Νετανιάχου ήλπιζε να συμμετάσχει στην επιτυχία ενός κοινού πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Αλλά φαίνεται ότι δεν φαντάστηκε ότι ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου μπορεί να μην καταφέρει να επιτύχει τους στόχους του -ούτε ότι το Ισραήλ θα αναγκαστεί να υπολογίσει τις συνέπειες αυτής της αποτυχίας, να φέρει την ευθύνη γι’ αυτήν, να πληρώσει το τίμημα, με τρόπο που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν το κάνουν και δεν θα το κάνουν ποτέ.
Όντας ίσως ο τελευταίος αμετανόητος νεοσυντηρητικός της Δύσης, ο Νετανιάχου, πίεσε για τον πόλεμο στο Ιράν με την πεποίθηση ότι η αμερικανική ισχύς είναι ουσιαστικά απεριόριστη. Μαθαίνει, πολύ καθυστερημένα, ότι δεν είναι, καταλήγει ο Leifer.
Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο capital.gr
Τρίτη 31 Μαρτίου 2026
Η «Εθνική Παλιγγενεσία» του 1981
Όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Είναι ρόλος.
Θα μπορούσε να ήταν μία απρόσμενη, αμήχανη στιγμή – από αυτές που συμβαίνουν συχνά σε πολιτικούς μπροστά στις κάμερες. Μία κακή διατύπωση, ένα μπέρδεμα της στιγμής, κάτι που θα περνούσε και θα ξεχνιόταν. Αλλά η γκάφα του Κωνσταντίνου Τασούλα σε πανελλήνια μετάδοση δεν ήταν ακριβώς Areti Athanasiouστο X
*** Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, δεν έχει να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες καταστάσεις. Το πρόγραμμά του είναι συγκεκριμένο, επαναλαμβανόμενο και απολύτως προβλέψιμο: Δοξολογία στη Μητρόπολη, κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, παρουσία στην παρέλαση και, στο τέλος, δηλώσεις σε απευθείας μετάδοση. Δεν υπάρχει αιφνιδιασμός. Υπάρχει μόνο προετοιμασία. Και μάλιστα άφθονη, αφού οι υποχρεώσεις του θεσμικού του ρόλου τις προηγούμενες ημέρες είναι περιορισμένες. Καλά ως εδώ; 🇬🇷Dimitris Savvidisστο X:
*** Πάμε παρακάτω. Ο ίδιος άνθρωπος, ως βουλευτής και – να μου επιτραπεί ο όρος – ως ένα ιδιότυπα «εξωθεσμικό» στήριγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει μάθει να κινείται με όρους μιντιακής υπεροπλίας. Να ελέγχει το πλαίσιο, να καθορίζει τον ρυθμό, να επιβάλλει την αφήγηση. «Να το πω από την αρχή;» ρώτησε τους δημοσιογράφους και τους οπερατέρ, σαν να μην επρόκειτο για ζωντανή μετάδοση, σαν να μπορούσε να επαναλάβει τη στιγμή μέχρι να του «κάτσει» σωστά. Σαν να ήταν ένα ακόμα τηλεοπτικό απόσπασμα που μπορεί να κοπεί και να ραφτεί.Σαν να ήταν η ΕΡΤ δικό του εργαλείο. Jack Sparrowστο X
*** Αλλά το ζήτημα δεν είναι καν αυτό. Το ζήτημα είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας δεν εμφανίζεται πρώτη φορά να αντιμετωπίζει την ιστορία εργαλειακά. Το 2017, από το βήμα της Βουλής, ως αυτόκλητος θεματοφύλακας του Έθνους και της Δημοκρατίας – παιδί του Αβέρωφ γαρ – είχε σπεύσει να απορρίψει την άποψη ότι ο Νίκος Μπελογιάννης αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία, υποστηρίζοντας ότι η επιδίωξη κομμουνιστικής δικτατορίας δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατική πράξη. Giorgos Trapeziotisστο X
*** Χρόνια μετά, ο ίδιος άνθρωπος στέκεται μπροστά στις κάμερες για να μιλήσει για την Ελληνική Επανάσταση, για τους προγόνους, για τους αγώνες, για το Έθνος. Φοράει το κατάλληλο ύφος, τις κατάλληλες λέξεις, την αναμενόμενη σοβαρότητα. Και όμως, τα κάνει μαντάρα. Όχι επειδή μπέρδεψε ημερομηνίες και είπε 1981 αντί για 1821. Όχι επειδή ζήτησε να ξαναρχίσει. Τα κάνει μαντάρα γιατί, για άλλη μία φορά, αποδεικνύεται ότι όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Δεν είναι καν ουσιαστική πίστη.Τασος Παπαδοπουλος...στο X
*** Ένας ρόλος που πρέπει να παιχτεί δημόσια – σε μια παρέα, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, σε μια ζωντανή δήλωση. Ένας ρόλος που λειτουργεί ως σήμα αναγνώρισης προς το ακροατήριο: «Είμαι εδώ, είμαι δικός σας, παραμένω εθνικόφρων». Και κάπου εκεί, η γκάφα παύει να είναι γκάφα. Γίνεται αποκάλυψη. Marka2‼️στο X
*** Είναι σαν να παρακολουθείς τους χιλιάδες χρήστες στο Χ που πλημμυρίζουν από εθνική περηφάνια για οτιδήποτε συνδέεται – άμεσα ή έμμεσα – με την (αρχαία) Ελλάδα, αλλά αδυνατούν να βάλουν πέντε λέξεις στη σωστή σειρά. Που επικαλούνται την Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για έναν ανώνυμο λογαριασμό.Πρόκειται για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. aNameToComeστο X:
*** Και αυτό δεν είναι απλώς αστείο ή θλιβερό. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Δείχνει πόσο επιφανειακά και ενίοτε κυνικά χρησιμοποιούνται οι πιο «βαριές» λέξεις αυτού του τόπου. Όχι ως πεδίο γνώσης ή ευθύνης, αλλά ως εργαλείο ταύτισης και επιβεβαίωσης. Κάπως έτσι, η ιστορία μετατρέπεται σε σκηνικό. Η πατρίδα σε ρητορικό σχήμα και ο πατριωτισμός σε ατάκα για ζωντανή μετάδοση.
Νίκος Μπελογιάννης, 74 χρόνια πριν
Ήταν 74 χρόνια πριν. Τέτοια ώρα περίπου, ξημερώματα Κυριακής και πάλι, 30 Μάρτη του 1952. Ο Νίκος Μπελογιάννης μαζί με 3 ακόμα συντρόφους του, τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση και τον Ηλία Αργυριάδη ανεβαίνουν σε ένα στρατιωτικό φορτηγό στις φυλακές τις Καλλιθέας με προορισμό το στρατόπεδο του Γουδή.
Το κράτος των δοσίλογων και των προδοτών της Κατοχής, το κράτος των ταγματασφαλιτών, το κράτος των μαυραγοριτών και των λαθρεμπόρων αποφασίζει να τους εκτελέσει πριν ακόμα ξημερώσει, με το φως τον προβολέων, ημέρα Κυριακή που ούτε οι Ναζιστές δεν εκτελούσαν. Άλλωστε τα σκουλίκια μόνο στο σκοτάδι ξέρουν να λειτουργούν. Η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του είναι ίσως η πιο γνωστή μαζί με αυτή του Πλουμπίδη σε μια περίοδο που εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες πάνω από 400 κομμουνιστές.
Το ανάκαλύψαμε και πρόσφατα με τους μαζικούς τάφους των εκτελεσμένων της ίδιας περιόδου που βρέθηκαν στο Γεντί Κουλέ. Τους εκτελεσμένους που δεν τους έδωσαν καν στις οικογένειες τους για να τους θάψουν. Τους εκτελεσμένους που τα καθάρματα που πάτησαν την σκανδάλη στην συνέχεια ξέσκισαν τα ρούχα τους σαν λάφυρα πολέμου. Όλοι αυτοί αρκούσε απλά να υπογράψουν ένα χαρτί, μια δήλωση μετάνοιας για να γλυτώσουν τα 6 βήματα της εκτέλεσης, δεν δέχτηκαν. Άλλωστε όπως είπε στην απολογία του ο Μπελογιάννης "αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας".
Να το γράψουμε απλά; Για μια ιδέα, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για έναν καλύτερο κόσμο, για να μην προδώσουν τους συντρόφους τους επέλεξαν να προχωρήσουν στην μεγαλύτερη θυσία που θα μπορούσαν να κάνουν, να μην ξαναζήσουν την άνοιξη, το χάδι στο κορμί τους, τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπο τους, τα όνειρά τους. Γιατί ήξεραν πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ελεύθερο από μια ψυχή που δεν υποτάσσεται. Και τελικά κατάφεραν η ιστορία να γραφτεί με το αίμα τους και όχι με την υπογραφή τους.
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της και συ να λείπεις.
Να `ρχονται οι άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα και συ να λείπεις.
Να `ρχονται τα κορίτσια στο παγκάκι του κήπου με χρωματιστά φορέματα και συ να λείπεις.
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό, πολλές σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια, να λένε δυνατά τη λέξη "σύντροφος" και συ να λείπεις.
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται και σένα να σου λείπουν τα χέρια. Δυο κορμιά να παίρνουνται και συ να κοιμάσαι κάτω από το χώμα.
Και τα κουμπιά του σακακιού σου, να αντέχουν πιότερο από σένα κάτω απ’ το χώμα κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει, όταν η καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο θα `χει λιώσει.
Πηγή: Facebook
ΗΠΑ: Εκατομμύρια λαού διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο!
Νέα Υόρκη Πηγή: Associated Press Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην..
από Ημερδρόμος
Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Μητρόπολη του Καπιταλισμού, ο λαός καλείται να πληρώσει τα «σπασμένα» μιας πολιτικής που τον βάζει στο στόχαστρο και τσακίζει τη ζωή του. Την στιγμή που γιγαντώνεται ο πόλεμος και παράλληλα, φουντώνουν οι ενδοαστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο αμερικάνικος λαός διαμαρτύρεται για τις πολιτικές που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως κορυφαία εκφράζεται και στις εγκληματικές επιθέσεις στο Ιράν, την ένταση της καταστολής κατά του εχθρού λαού που βάζει στο στόχαστρο και μετανάστες εργαζόμενους και του αυξανόμενου κόστους ζωής.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Σαββάτου, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων της Νέας Υόρκης, της Ουάσινγκτον, του Λος Άντζελες, της Βοστώνης, του Νάσβιλ και του Χιούστον. Πλήθη συγκεντρώθηκαν επίσης σε μικρότερες πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη τη χώρα. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν επίσης στην Times Square της Νέας Υόρκης, διαδηλώνοντας στη γειτονιά Midtown του Μανχάταν.
Στο Λος Άντζελες έγιναν «πολλαπλές συλλήψεις» και οι αρχές χρησιμοποίησαν δακρυγόνα κοντά σε ένα ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης στο κέντρο της πόλης, σύμφωνα με το Associated Press. Το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες συνέλαβε αργότερα άτομα επειδή δεν διασκορπίστηκαν.
Περισσότερες από 3.200 εκδηλώσεις έγιναν στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες έγιναν και στο Λονδίνο, στο Παρίσι και τη Ρώμη.
Οι χιλιάδες διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αλάσκα, από πόλεις μέχρι αγροτικές περιοχές.
«Πιστεύουμε ότι το Σύνταγμα απειλείται από πολλές απόψεις. Η κατάσταση δεν είναι φυσιολογική, δεν είναι αποδεκτή. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να βοηθήσουμε να παραμείνουν οι άνθρωποι ασφαλείς και να διασφαλίσουμε ότι η φωνή τους θα ακουστεί», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μαρκ ΜακΚόχι, ένας 36χρονος βετεράνος πολέμου που πήγε να διαδηλώσει στην Ατλάντα της Τζόρτζια.
Στην Ουάσινγκτον, λίγους μόλις δρόμους από τον Λευκό Οίκο, ο 67χρονος Ρόμπερτ Παβόσεβιτς δηλώνει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ «λέει μόνο ψέματα». «Νομίζω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και νομίζω ότι τα πράγματα σιγά σιγά θα αλλάξουν», τονίζει.
Την ίδια ώρα ο Αμερικανός πρόεδρος έπαιζε γκολφ στην ιδιωτική του λέσχη στη Φλόριντα το απόγευμα του Σαββάτου.
Ο Ντε Νίρο στη διαδήλωση της Νέας Υόρκης
Στη Μινεάπολη, τη Φιλαδέλφεια, τη Βοστώνη, πολίτες διαδήλωσαν με πλακάτ που έφεραν αντιπολεμικά μηνύματα και σύμβολα ειρήνης, έπειτα από έναν μήνα σύγκρουσης στο Ιράν.
Στην πολιτεία του Μίσιγκαν, στο Λάνσινγκ, ένας διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Όχι Βασιλιάδες, Όχι ICE, Όχι Πόλεμος”.
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου ο ηθοποιός Ρόμπερτ Ντε Νίρο, σφοδρός επικριτής του Ντόναλντ Τραμπ, ηγήθηκε της πορείας.
«Και άλλοι πρόεδροι έχουν δοκιμάσει τα συνταγματικά όρια της εξουσίας τους, αλλά κανείς δεν αποτέλεσε τέτοια υπαρξιακή απειλή για τις ελευθερίες και την ασφάλειά μας. Πρέπει να τον σταματήσουμε», προέτρεψε.
Συγκεντρώσεις και στην Ευρώπη
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Ρώμη, το Άμστερνταμ, τη Μαδρίτη και την Αθήνα, πραγματοποιήθηκαν επίσης συγκεντρώσεις κατά του Αμερικανού προέδρου.
Περίπου είκοσι χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στην ιταλική πρωτεύουσα, γιορτάζοντας επίσης την ήττα της ακροδεξιάς κυβέρνησης σε δημοψήφισμα για τη δικαιοσύνη.
«Δεν θέλουμε έναν κόσμο που κυβερνάται από βασιλιάδες, ολιγαρχίες, που αποφασίζουν πάνω από εμάς, πολεμούν τους λαούς και πολεμούν μεταξύ τους», δήλωσε ο Αντρέα Νόσα, ένας 29χρονος ερευνητής από το Μιλάνο, φορώντας ένα μπλουζάκι που υμνούσε τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Μπρους Σπρίνγκστιν στη Μινεάπολη
«Μετά την τελευταία μας διαμαρτυρία, η κυβέρνηση αυτή μας βύθισε ακόμη περισσότερο στον πόλεμο|, καταγγέλλει ο Ναβίντ Σαχ, επικεφαλής της Common Defense (Κοινή Άμυνα), μιας οργάνωσης βετεράνων πολέμου και μέλος του συνασπισμού No Kings.
«Στην πατρίδα μας, είδαμε πολίτες να σκοτώνονται στον δρόμο από στρατιωτικοποιημένη αστυνομία. Έχουμε δει οικογένειες να ξεκληρίζονται και κοινότητες μεταναστών να γίνονται στόχος», προσθέτει ο βετεράνος αυτός, αναφερόμενος στα γεγονότα που συγκλόνισαν πρόσφατα τη Μινεάπολη.
Αυτή η δημοκρατική πόλη των μεσοδυτικών ΗΠΑ, επίκεντρο στην αρχή του έτους της βάναυσης αντιμεταναστευτικής επίθεσης της αμερικανικής κυβέρνησης, παρουσιάζεται ως το νευραλγικό σημείο των διαδηλώσεων, μαζί με τη δίδυμη πόλη της, το Σεντ Πολ, όπου 200.000 άνθρωποι διαδήλωσαν, σύμφωνα με το No Kings.
Ο θρύλος της ροκ Μπρους Σπρίνγκστιν ερμήνευσε το τραγούδι του “Streets of Minneapolis”, που έγραψε ως φόρο τιμής στη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι, τους δύο Αμερικανούς που έπεσαν νεκροί από τα πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων της αστυνομίας μετανάστευσης.
Μέσα στο πλήθος, ορισμένοι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν “έξω η ICE”, ενώ άλλοι ζητούσαν “δικαιοσύνη” για τα δύο θύματα.
Στα σκαλιά του πολιτειακού Καπιτωλίου, ένα μεγάλο πανό αποτύπωνε το γενικό πνεύμα: «Η Επανάσταση αρχίζει στη Μινεσότα».
Οι διοργανωτές διευκρινίζουν ότι τα δύο τρίτα των πολιτών που δήλωσαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατοικούν εκτός των μεγάλων πόλεων, ένα στοιχείο που δείχνει σημαντική αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα της κινητοποίησης.
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026
«Όμως εγώ σε είχα δει!» της Κατερίνας Γώγου
Σιωπηλά ταξίδευα
μέρα και νύχτα στον καιρό
τίποτα…
Δεν ήξερα αν μέρα είν’ ή νύχτα
και ασεβής, το νερό που τόσες φορές
με βοήθησε, ψηλά στον ουρανό κοιτούσα.
Αγάπησα εσένανε, αετέ
που ζύγωνες τον ήλιο πιο πολύ.
Και μην ακούς τον άνθρωπο
που γέρνει άηχος
από τη μοναξιά
εσύ κι εγώ γνωρίζουμε
πώς είναι η Ελευθερία.
Τους γλάρους έπαψα καιρό
ν’ αγαπώ
γιατί τη λεία τους
με δόλο έτρωγαν:
εκείνοι με φτερά
τα ψάρια χωρίς απάνω κοίταγμα
κάτω και μέσα στο νερό
αθώα προχωρούσαν.
Αετέ, πόνεσα όταν έμαθα
πως κι εσύ κάνεις το ίδιο
όμως εγώ σε έχω δει
να συνομιλείς μ’ ένα παιδί
κι έτρωγες απ’ τη χούφτα του φαΐ
κι ύστερα ξανά ψηλά πετούσες.
Τα αρπαχτικά τα κάνανε αδηφάγοι θεοί
κι οι άνθρωποι ύστερα
αρπαχτικά εγίνανε
και υποταχτικά ακολουθούσαν
κι οι ίδιοι, όπως τους λεν, θεοί
ήρωες τους ονόμασαν, παράγωγο της ηρωίνης.
Μη!
Ένα σπουργίτι. Τώρα! Τώρα!
Μου κάνει κωλοτούμπες και κούνια στο κλαδί
κάνει πως μου χτυπάει τυχαία τη μύτη στο τζάμι.
«Πρόσω!» μου παραγγέλνει. Ολοταχώς!
Οι Ιθάκες μας υπάρχουν.
Το ποίημα «Όμως εγώ σε είχα δει!» εμπεριέχεται στη συλλογή «Με λένε Οδύσσεια», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της. Απόσπασμα από την ανάρτηση "Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα" στον ιστότοπο Κατιούσα
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)