Ο ρεπόρτερ Ξανθάκης στο Rush Hour

Νέα, αναλύσεις και εξελίξεις από Ελλάδα και διεθνείς αγορές, με την υπογραφή της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ.

Πως Κατέρρευσε η Αγοραστική Δύναμη

Σουβλάκι: Πόσα πιτόγυρα αγοράζαμε με έναν βασικό μισθό το 1985 και πόσα σήμερα

Newsroom | email: info@pronews.gr

Το 1985 ένας εργαζόμενος με τον βασικό μισθό μπορούσε να αγοράσει 482 πιτόγυρα, ενώ σήμερα μπορεί να αγοράσει μόλις 165.
Η διαφορά αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο πόσο έχει περιοριστεί η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, ακόμη και για ένα από τα πιο αγαπημένα και συνηθισμένα γεύματα της καθημερινότητάς τους.Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η σύγκριση με το 1998, όταν ο βασικός μισθός αντιστοιχούσε σε 597 πιτόγυρα, δηλαδή σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που μπορεί να αγοράσει σήμερα ένας εργαζόμενος με τα ίδια εισοδηματικά δεδομένα.
Τα στοιχεία παρουσιάζονται σε βίντεο της Ioanna Fo στο TikTok και αναδεικνύουν τη μεταβολή της σχέσης ανάμεσα στους μισθούς και τις τιμές ενός προϊόντος ευρείας κατανάλωσης.
Ειδικότερα, η σύγκριση δείχνει ότι από τα 482 πιτόγυρα του 1985, η αγοραστική δυνατότητα έφτασε τα 597 το 1998, για να υποχωρήσει στα 165 σήμερα.

Με βάση αυτούς τους αριθμούς, ένας εργαζόμενος μπορεί πλέον να αγοράσει περίπου το ένα τρίτο της ποσότητας που μπορούσε να εξασφαλίσει το 1985 με έναν βασικό μισθό.
Το σουβλάκι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, καθώς πρόκειται για ένα γεύμα που βρίσκεται σταθερά στις διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων και η τιμή του γίνεται εύκολα αντιληπτή από τους καταναλωτές.

Η συγκεκριμένη σύγκριση φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της ακρίβειας και της πραγματικής αξίας των μισθών.

Οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων και των υπηρεσιών έχουν επιβαρύνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα δεν ακολουθεί πάντοτε τον ίδιο ρυθμό.
Βέβαια, η τιμή ενός πιτόγυρου δεν αποτελεί από μόνη της ολοκληρωμένο δείκτη για την πορεία της οικονομίας. Είναι, όμως, ένας απλός τρόπος να γίνει αντιληπτό πόσο διαφορετική είναι σήμερα η αγοραστική δυνατότητα ενός εργαζομένου σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες.

www.pronews.gr

Οι βλάβες από τα εμβόλια στο προσκήνιο Το αμερικάνικο Medicare θα αποζημιώνει τους γιατρούς για τη διάγνωση και τη θεραπεία τους

Το νέο σχέδιο θα συμβάλει επίσης στη βελτίωση της παρακολούθησης της ασφάλειας των εμβολίων, μια βασική αρχή της πρωτοβουλίας MAHA

από τον Michael Nevradakis, Ph.D./The Defender
  
Το Ομοσπονδιακό πρόγραμμα ασφάλισης υγείας των ΗΠΑ Medicare θα αποζημιώνει τους γιατρούς για το κόστος διάγνωσης και θεραπείας πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με εμβόλια, σύμφωνα με μια νέα πολιτική των Κέντρων Υπηρεσιών Medicare & Medicaid (CMS), η οποία ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα και δημοσιεύθηκε εχθές στο Ομοσπονδιακό Μητρώο (Federal Register).
Βάσει του νέου κανονισμού, το CMS εισάγει τον κωδικό χρέωσης G0576, προκειμένου να αποζημιώνει τους ιατρούς και άλλους δικαιούχους παρόχους του Medicare για κάθε 15 λεπτά εργασίας που αφορά την αξιολόγηση, τη διάγνωση, τη θεραπεία ή την παροχή συμβουλών σε ασθενείς με πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με εμβόλια.
Η εν λόγω αποζημίωση θα καταβάλλεται επιπλέον των ποσών που το Medicare καταβάλλει ήδη για μια τυπική ιατρική επίσκεψη στο ιατρείο.
Οι γιατροί μπορούν να λάβουν την αποζημίωση εφόσον τεκμηριώνουν τον χρόνο εμφάνισης της πιθανής ανεπιθύμητης ενέργειας σε σχέση με τον εμβολιασμό, αξιολογούν άλλες πιθανές αιτίες των συμπτωμάτων του ασθενούς και τηρούν τα σχετικά ιατρικά αρχεία.
Εκπρόσωπος του CMS δήλωσε στο The Defender ότι η αποζημίωση δεν θα εξαρτάται από το αν θα διαπιστωθεί τελικά ότι κάποιο εμβόλιο προκάλεσε τα αναφερόμενα συμπτώματα.
«Οι γιατροί δεν θα αμείβονται με βάση το αν μια αναφορά κριθεί τελικά ότι σχετίζεται με εμβόλιο, ούτε η αποζημίωση αυτή πρόκειται να μεταβάλει τα κριτήρια αξιολόγησης τέτοιων αναφορών», ανέφερε ο εκπρόσωπος.
Το CMS παρουσίασε τον νέο κωδικό ως μέσο υποστήριξης της πρωτοβουλίας «Make America Healthy Again» της κυβέρνησης Trump.
«Το Medicare οφείλει να επιβραβεύει τους κλινικούς ιατρούς για τη διατήρηση της υγείας των πολιτών», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr.
Τον περασμένο μήνα, το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (HHS) έκανε αναφορά στη συγκεκριμένη πρωτοβουλία κατά την έναρξη λειτουργίας ενός ομοσπονδιακού Κέντρου για τις Βλάβες από Εμβόλια («Vaccine Injury Center»). Τότε, αξιωματούχοι του HHS είχαν δηλώσει ότι οι γιατροί θα αποζημιώνονται για τον χρόνο που αφιερώνουν στην αναφορά πιθανών βλαβών από εμβόλια στο Σύστημα Αναφοράς Ανεπιθύμητων Ενεργειών Εμβολίων (VAERS).
Ωστόσο, ο τελικός κανονισμός δεν προβλέπει ρητά την αποζημίωση, ούτε την αποκλείει, για την υποβολή αναφορών στο VAERS, αφήνοντας ασαφές το αν οι ιατροί μπορούν να χρεώσουν τον χρόνο που δαπανούν για τη συμπλήρωση και την υποβολή των εν λόγω αναφορών.
Ο κωδικός, ο οποίος θα ισχύει και για επισκέψεις μέσω τηλεϊατρικής, τίθεται σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2027.

«Μια κίνηση υπέρ της επιστήμης»
Σε ανάρτησή της στο Facebook την περασμένη εβδομάδα, η MAHA Action, μια μη κερδοσκοπική ομάδα υπεράσπισης που στηρίζει την ατζέντα MAHA, ανέφερε ότι η νέα πολιτική αποτελεί μέρος της «ευρύτερης προσπάθειας του HHS για την ενίσχυση της έρευνας σχετικά με τις βλάβες από εμβόλια, της καταγραφής τους και της φροντίδας των ασθενών».
Ο Tony Lyons, πρόεδρος της MAHA Action, δήλωσε στο The Defender ότι η νέα πολιτική αλλάζει τη δομή των κινήτρων για τους Αμερικανούς γιατρούς «για πρώτη φορά εδώ και μία γενιά» και αποτελεί μέρος μιας «συγκλονιστικής αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνησή μας ενημερώνεται για τις βλάβες από εμβόλια, ανταποκρίνεται σε αυτές, παρέχει θεραπεία και χορηγεί αποζημιώσεις».
Ομάδες που εκπροσωπούν άτομα που έχουν υποστεί βλάβες από εμβόλια χαιρέτισαν επίσης τη νέα πολιτική.
Η Brianne Dressen, συνιδρύτρια της React19, μιας οργάνωσης που υποστηρίζει τα άτομα που έχουν υποστεί βλάβες από εμβόλια και τις οικογένειές τους, δήλωσε ότι η νέα πολιτική έρχεται ως αποτέλεσμα πολυετούς δράσης και διεκδικήσεων.
«Είχαμε συναντηθεί με το CMS (Κέντρα Υπηρεσιών Medicare και Medicaid) και τους είχαμε ζητήσει να το κάνουν αυτό», ανέφερε η Dressen. «Χαίρομαι που βλέπω ότι κατάφεραν να το φέρουν εις πέρας».
Η Dressen δήλωσε ότι η οργάνωσή της «στηρίζει πλήρως» τη νέα πολιτική, χαρακτηρίζοντάς την «μια κίνηση υπέρ της επιστήμης», η οποία ενδέχεται να βοηθήσει τους γιατρούς στη θεραπεία σοβαρών βλαβών από εμβόλια, περιπτώσεις που συγκαταλέγονται «μεταξύ των πιο περίπλοκων καταστάσεων που καλούνται να αντιμετωπίσουν».
«Η μεγαλύτερη πολυπλοκότητα συνεπάγεται περισσότερο χρόνο σε προσωπική επαφή με τον ασθενή, περισσότερο χρόνο για τη διερεύνηση της βλάβης και των συνυπαρχουσών παθήσεων, καθώς και χρόνο για συνεργασία με άλλους επαγγελματίες υγείας. Όλος αυτός ο χρόνος έχει κόστος», εξήγησε η Dressen.
Ωστόσο, ορισμένοι ιατρικοί φορείς εξέφρασαν επιφυλάξεις για τη νέα πολιτική.
Σε επιστολή που απέστειλε τον Σεπτέμβριο προς τον επικεφαλής του CMS, Mehmet Oz, η Αμερικανική Ακαδημία Οικογενειακών Ιατρών («American Academy of Family Physicians») επισήμανε ότι ο συγκεκριμένος κωδικός «επικαλύπτεται με ήδη υπάρχοντες κωδικούς» και ότι το CMS θα πρέπει να διαχωρίσει σαφέστερα τις υπηρεσίες που καλύπτει από εκείνες για τις οποίες προβλέπεται ήδη αποζημίωση.
Η οργάνωση πρόσθεσε ότι «δεν αναμένει να χρησιμοποιείται συχνά ο εν λόγω κωδικός», καθώς οι αντιδράσεις στα εμβόλια «δεν είναι συνηθισμένες» και, συνήθως, είναι ήπιες.
Αντιθέτως, η παιδίατρος Dr. Michelle Perro χαιρέτισε τον νέο κωδικό, καθώς και την «αναγνώριση» εκ μέρους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ότι «η αξιολόγηση μιας βλάβης από εμβόλιο απαιτεί χρόνο, κλινική διερεύνηση και παρακολούθηση της πορείας του ασθενούς».
Οι γιατροί «χρειάζονται εκπαίδευση» στον εντοπισμό και τη θεραπεία βλαβών που προκαλούνται από εμβόλια
Ορισμένοι γιατροί και εκπρόσωποι ατόμων που έχουν υποστεί βλάβες από εμβόλια επισημαίνουν ότι οι γιατροί στις ΗΠΑ είναι εδώ και καιρό διστακτικοί στο να εξετάζουν ασθενείς για πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με εμβόλια ή να εξετάζουν το ενδεχόμενο σύνδεσης μεταξύ του εμβολιασμού και των εν λόγω βλαβών. Παράλληλα, τονίζουν ότι οι γιατροί λαμβάνουν περιορισμένη εκπαίδευση για την αναγνώριση ή τη θεραπεία τέτοιων βλαβών.
«Οι περισσότεροι κλινικοί ιατροί που δέχονται ασθενείς μέσω του προγράμματος Medicare δεν γνωρίζουν πώς να εντοπίζουν και να θεραπεύουν βλάβες που προκαλούνται από εμβόλια», δήλωσε η παιδίατρος Dr. Elizabeth Mumper. «Χρειάζονται εκπαίδευση ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν αυτές τις βλάβες». Μέχρι να υπάρξει τέτοια εκπαίδευση, ο κωδικός του CMS (Centers for Medicare & Medicaid Services) πιθανότατα «δεν θα επαρκεί για την αποκατάσταση της υγείας όσων έχουν υποστεί βλάβες από εμβόλια».
Σύμφωνα με την Perro, ενώ οι γιατροί «έχουν εδώ και καιρό τη δυνατότητα να χρεώνουν υπηρεσίες για την αξιολόγηση και τη θεραπεία ανεπιθύμητων ενεργειών από φάρμακα», επί του παρόντος δεν υπάρχουν αντίστοιχοι ιατρικοί κωδικοί χρέωσης για ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με εμβόλια.
Οι εκπρόσωποι των ασθενών ανέφεραν ότι η νέα πολιτική του CMS ενδέχεται να ενθαρρύνει τους γιατρούς να διενεργούν τέτοιες αξιολογήσεις και θεραπείες.
«Οι ασθενείς που αναφέρουν ανεπιθύμητες ενέργειες από εμβόλια δηλώνουν εδώ και καιρό ότι δυσκολεύονται να βρουν γιατρούς πρόθυμους ή ικανούς να αφιερώσουν επαρκή χρόνο στις περιπτώσεις τους. Τώρα, το Medicare δημιουργεί μια συγκεκριμένη οδό για την υποστήριξη αυτής της φροντίδας», ανέφερε η οργάνωση MAHA Action.
Η Perro σημείωσε ότι η επιτυχία του νέου κωδικού θα εξαρτηθεί από το αν «οι γιατροί γνωρίζουν την ύπαρξή του, αν η αμοιβή καλύπτει επαρκώς την εργασία που απαιτείται και αν οι ασθενείς μπορούν να βρουν κλινικούς ιατρούς πρόθυμους να διερευνήσουν τα συμπτώματά τους».
Θα μπορούσε ο νέος κωδικός να δημιουργήσει οικονομικά κίνητρα για τους γιατρούς;
Η νέα πολιτική εγείρει επίσης ερωτήματα σχετικά με το αν η πρόσθετη αποζημίωση θα μπορούσε να ωθήσει τους γιατρούς να αποδίδουν τα συμπτώματα στον εμβολιασμό, κατά τρόπο παρόμοιο με τα οικονομικά κίνητρα που παρέχονται στους γιατρούς για τη χορήγηση των συνιστώμενων παιδικών εμβολίων, μια πρακτική που συχνά επικρίνεται από τους υποστηρικτές της ιατρικής ελευθερίας.
Η Perro δήλωσε ότι τέτοια κίνητρα «χρήζουν προσεκτικής εξέτασης» και ότι οι πληρωμές «θα πρέπει να στηρίζουν τη σχολαστική κλινική εργασία, χωρίς να επιβραβεύουν ένα προκαθορισμένο συμπέρασμα».
«Ένας γιατρός θα πρέπει να αμείβεται για τη λήψη ιατρικού ιστορικού, την εξέταση του ασθενούς, την εξέταση εναλλακτικών εξηγήσεων, την καταγραφή των ευρημάτων και την κατάρτιση ενός σχεδίου θεραπείας. Αυτή η εργασία έχει αξία, ανεξάρτητα από το αν το τελικό συμπέρασμα επιβεβαιώνει ή όχι μια ανεπιθύμητη αντίδραση σε εμβόλιο», δήλωσε η Perro.
Η Dressen αμφισβήτησε την αντίληψη ότι οι γιατροί θα «αποκομίζουν κέρδος» από τη διάγνωση βλαβών που σχετίζονται με εμβόλια, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής.
Ανέφερε ότι η αξιολόγηση πιθανών βλαβών από εμβόλια αποτελεί συχνά μια σύνθετη και δαπανηρή διαδικασία, γεγονός που ωθεί ορισμένους γιατρούς να στραφούν σε μοντέλα άμεσης πληρωμής από τον ασθενή (cash-pay practices), αντί να βασίζονται στις αποζημιώσεις από ασφαλιστικούς φορείς.
«Κανένας γιατρός με τον οποίο συνεργαζόμαστε στο React19 δεν “κερδοσκοπεί” από τη θεραπεία ασθενών που έχουν υποστεί βλάβες. Συνήθως, αναγκάζονται να αντισταθμίσουν την απώλεια εσόδων, που προκύπτει από τη φροντίδα αυτών των περιστατικών υψηλής πολυπλοκότητας, εξυπηρετώντας άλλους ασθενείς», δήλωσε η Dressen.
Ο Lyons ανέφερε ότι το νέο σχέδιο θα δώσει κίνητρα στους γιατρούς να επικεντρωθούν στη θεραπεία των ασθενών, αντί να συνταγογραφούν φάρμακα ή θεραπείες που ενδέχεται να είναι περιττές.
«Αν το σχέδιο αποδώσει όπως προβλέπεται, οι γιατροί θα μπορούν να έχουν περισσότερα έσοδα βελτιώνοντας τα αποτελέσματα υγείας των ασθενών τους, σε σύγκριση με τα έσοδα που αποκόμιζαν προηγουμένως μέσω της υπερβολικής ιατρικοποίησης (overmedicalization). Πρόκειται για μια πραγματικά κοσμοϊστορική εξέλιξη στην ιστορία της ιατρικής», δήλωσε ο Lyons.
Ο εκπρόσωπος του CMS δήλωσε ότι το νέο σχέδιο θα συμβάλει επίσης στη βελτίωση της παρακολούθησης της ασφάλειας των εμβολίων, μια βασική αρχή της πρωτοβουλίας MAHA. Πέρυσι, ο Kennedy υποσχέθηκε καλύτερη καταγραφή των βλαβών που σχετίζονται με εμβόλια, στο πλαίσιο της ατζέντας MAHA της κυβέρνησης.
«Η αυστηρή επιτήρηση, η περαιτέρω διερεύνηση των περιστατικών και η διαφάνεια σχετικά με τα ευρήματα των στοιχείων είναι απαραίτητες προϋποθέσεις, ώστε να παρέχεται στους Αμερικανούς πολίτες ακριβής πληροφόρηση και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του κοινού», δήλωσε ο εκπρόσωπος.
Η Perro σημείωσε ότι η εν λόγω πολιτική θα μπορούσε επίσης να «ενθαρρύνει τους ασθενείς να εκφράσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με βλάβες που αποδίδουν σε εμβόλια». Η ευρύτερη αναγνώριση και τεκμηρίωση των πιθανών ανεπιθύμητων αντιδράσεων, πρόσθεσε, «θα μπορούσε επίσης να βελτιώσει την παρακολούθηση της ασφάλειας».

kourdistoportocali.com

Αποκάλυψη για το Καλώδιο: Τι αναφέρει η γαλλική διακοίνωση στην Τουρκία – Η φράση κλειδί και πώς αναγνωρίζει το ρόλο της Άγκυρας

Δημήτρης Μηλάκας

«Η Γαλλία δεν επιθυμεί να έχει οποιαδήποτε ανάμιξη (implication) σε θέματα που αφορούν κυριαρχικά δικαιώματα χωρών». Αυτή είναι η χαρακτηριστική αναφορά που περιλαμβάνεται στη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα για τις επικείμενες εργασίες πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, σύμφωνα με όσα μετέφερε στο «Ποντίκι» Έλληνας διπλωμάτης που έχει γνώση του εγγράφου.

Η  συγκεκριμένη διατύπωση αποτυπώνει την επιλογή του Παρισιού να κρατήσει αποστάσεις από τις ελληνοτουρκικές διαφορές για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες στην Ανατολική Μεσόγειο, παρά τη στρατηγική συνεργασία της Γαλλίας με την Ελλάδα και την άμεση εμπλοκή της γαλλικής Nexans στο έργο.

Με άλλα λόγια, η Γαλλία δεν αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά αποφεύγει και να τοποθετηθεί υπέρ τους στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδικασίας. Μια στάση που μπορεί να εξηγείται από την επιθυμία της να αποφύγει μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, δημιουργεί όμως  πολιτικές συνέπειες.

Κι αυτό γιατί  η ουσία της υπόθεσης δεν περιορίζεται στο εάν η γαλλική διακοίνωση αποτελεί απλή ενημέρωση ή αίτημα άδειας προς την Τουρκία, όπως σπεύδει να διευκρινίσει η ελληνική κυβέρνηση. Αφορά κάτι σημαντικότερο: Κατά πόσο η Άγκυρα κατορθώνει, χωρίς να εξασφαλίσει νομική αναγνώριση των αξιώσεών της, να επιβάλει στην πράξη την παρουσία της ως αναγκαίου παράγοντα για τις δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ενημέρωση και η ουσία της διαφοράς

Η γαλλική ρηματική διακοίνωση έχει, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί αίτημα άδειας προς την Τουρκία. Κατά τη συνήθη διπλωματική πρακτική, μια τέτοια γνωστοποίηση περιλαμβάνει τα στοιχεία του πλοίου, τη φύση και τον χρόνο των εργασιών, καθώς και τις συντεταγμένες της περιοχής στην οποία πρόκειται να κινηθεί.

Η ελληνική κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι οι απαιτούμενες άδειες έχουν χορηγηθεί αποκλειστικά από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές και ότι καμία άδεια δεν ζητήθηκε από την Τουρκία. Πρόκειται για μια ουσιαστική νομική διάκριση, η οποία όμως δεν εξαντλεί την πολιτική διάσταση της υπόθεσης.

Διότι το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την αρμοδιότητα να χορηγήσει την άδεια, αλλά και γιατί κρίθηκε αναγκαίο να ενημερωθεί επισήμως η Άγκυρα για δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές στις οποίες η Ελλάδα θεωρεί ότι ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Η «γκρίζα» περιοχή της διπλωματίας

Η επιλογή του Παρισιού να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί εμπλοκή σε ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια να αποφύγει οποιαδήποτε τοποθέτηση επί των αντικρουόμενων ελληνικών και τουρκικών διεκδικήσεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Γαλλία αναγνωρίζει νομικά μια «γκρίζα ζώνη» ή ότι αποδέχεται τις τουρκικές αξιώσεις. Σημαίνει, ωστόσο, ότι επιλέγει να μην πάρει θέση στη συγκεκριμένη αντιπαράθεση, αφήνοντας το ζήτημα της θαλάσσιας δικαιοδοσίας έξω από τη διαδικασία ενημέρωσης. Και εδώ βρίσκεται το πολιτικά ευαίσθητο σημείο.

Η Τουρκία επιδιώκει συστηματικά να εμφανίζεται ως αναγκαίος συνομιλητής για κάθε δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η έκδοση της τουρκικής αντι-NAVTEX, με την οποία απαιτεί τον συντονισμό των ερευνών με τις δικές της αρχές, εντάσσεται σε αυτή τη στρατηγική.

Η γαλλική ενημέρωση, ακόμη και αν δεν αναγνωρίζει τουρκική δικαιοδοσία, προσφέρει στην Άγκυρα ένα επιχείρημα: ότι οι δραστηριότητες στην περιοχή δεν μπορούν να προχωρούν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η τουρκική παρουσία και αντίδραση.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκην να εξασφαλίσει νομική αναγνώριση των αξιώσεών της για να επιδιώξει ένα πολιτικό αποτέλεσμα. Της αρκεί να καθιερώσει στην πράξη την προσδοκία ότι θα προηγείται συνεννόηση ή έστω επίσημη ενημέρωσή της.

Το δόγμα Ερντογάν στην πράξη

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο ερήμην της Τουρκίας. Αυτό ακριβώς το πολιτικό δόγμα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην υπόθεση του καλωδίου.

Η Άγκυρα έχει ήδη διατυπώσει τις αξιώσεις της μέσω της αντι-NAVTEX, ενώ το Παρίσι επέλεξε τη διπλωματική οδό για να γνωστοποιήσει τις προγραμματισμένες εργασίες. Η ελληνική πλευρά υποστηρίζει ότι δεν παραχωρεί κανένα δικαίωμα και ότι η ενημέρωση δεν επηρεάζει το νομικό καθεστώς της περιοχής.

Ωστόσο, η νομική κατοχύρωση ενός δικαιώματος και η δυνατότητα ανεμπόδιστης άσκησής του δεν είναι πάντοτε το ίδιο πράγμα. Εάν μια χώρα καταφέρνει, με την απειλή αντίδρασης, να καταστήσει την παρουσία της αναπόφευκτο παράγοντα στον σχεδιασμό ενός διεθνούς έργου, αποκτά πολιτική επιρροή χωρίς να χρειάζεται να μεταβληθεί το ισχύον διεθνές δίκαιο.

Το ερώτημα για την Αθήνα

Η ελληνική κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι το έργο προχωρά κανονικά και ότι η γαλλική διακοίνωση δεν δημιουργεί κανένα ζήτημα κυριαρχικών δικαιωμάτων. Απομένει, ωστόσο, να αποδειχθεί στην πράξη εάν η διαδικασία που επιλέχθηκε θα επιτρέψει την απρόσκοπτη πραγματοποίηση των ερευνών ή θα αποτελέσει προηγούμενο για αντίστοιχες τουρκικές απαιτήσεις στο μέλλον.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν το γαλλικό πλοίο θα αποπλεύσει από την Κρήτη και θα ολοκληρώσει τις εργασίες του, αλλά εάν, προκειμένου να πραγματοποιηθούν αυτές οι εργασίες, καθιερώνεται σταδιακά μια διπλωματική πρακτική που δίνει στην Τουρκία ρόλο σε δραστηριότητες για τις οποίες η Αθήνα υποστηρίζει ότι δεν έχει καμία αρμοδιότητα.

Διότι η πραγματική δοκιμασία για την ελληνική διπλωματία δεν είναι να αποδείξει ότι δεν ζητήθηκε τουρκική άδεια, αλλά να διασφαλίσει ότι η τουρκική ενημέρωση δεν θα μετατραπεί αύριο σε προϋπόθεση για την άσκηση ελληνικών δικαιωμάτων.

www.topontiki.gr

ΑΑΔΕ: Μια αρχή που ελέγχει τους πάντες και δεν λογοδοτεί σε κανέναν

Η θεσμική απόκλιση των ανεξάρτητων αρχών, οι σκιές γύρω από τον μηχανισμό της ΑΑΔΕ και η κρίση λογοδοσίας

Χάρης Φραντζής

Η σύγχρονη κρατική μηχανή λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως ένα απρόσωπο, τεχνοκρατικό πανοπτικό, όπου η ασυμμετρία ορατότητας συνιστά τον πυρήνα από όπου αντλεί την ισχύ της.
Από τη μία πλευρά, ο ελεγκτικός μηχανισμός διαθέτει τα εργαλεία να καταγράφει, να αναλύει και να αξιολογεί κάθε πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας του πολίτη· από την άλλη, περιχαρακώνεται πίσω από ένα αδιαπέραστο πέπλο όταν επιχειρείται ο έλεγχος της δικής του λειτουργίας.
Η πρόσφατη θεσμική κρίση γύρω από την ηγεσία τηςΑΑΔΕ, τις αποκαλύψεις του Documento για τη δράση κεντρικών στελεχών της που χρηματίζονταν και την ποινική αντεπίθεση κατά της ερευνητικής δημοσιογραφίας τεκμηριώνει ότι η κρίση λογοδοσίας δεν είναι συγκυριακή, αλλά δομική.

Η γραφειοκρατική γνώση ως μηχανισμός αδιαφάνειας
Ο Μαξ Βέμπερ ανέδειξε ότι κάθε γραφειοκρατία επιδιώκει να αυξήσει την υπεροχή του επαγγελματία μέσω της απόκρυψης της γνώσης και των προθέσεών του, και «τείνει να αποκλείει το κοινό, να κρύβει τη γνώση και τη δράση της από την κριτική όσο μπορεί». Το «υπηρεσιακό απόρρητο» είναι, κατά τον Βέμπερ, «η ειδική εφεύρεση της γραφειοκρατίας», και η επίκλησή του συχνά δεν εξυπηρετεί λειτουργικές ανάγκες αλλά την ίδια τη θέση ισχύος του μηχανισμού.
Στην ελληνική περίπτωση, η ΑΑΔΕ επικαλείται το απόρρητο όχι για να προστατεύσει ευαίσθητα δεδομένα τρίτων, αλλά για να θωρακίσει τις εσωτερικές της δυσλειτουργίες από τον έλεγχο, μια διαστροφή της βεμπεριανής λογικής θα λέγαμε, όπου το μέσο (απόρρητο) υποκαθιστά τον σκοπό (προστασία του δημοσίου συμφέροντος).
Η αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι στις αποκαλύψεις ακολουθεί μια τακτική διπλής οδού. Από τη μία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επικαλείται τις «επιτυχίες» της Αρχής ωσάν  να είναι δικές της και διατυπώνει τη γενικόλογη αρχή ότι «όποιος παρανομεί πρέπει να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη», χωρίς να αγγίζει το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης της ηγεσίας που επέλεξε και διατηρεί.
Από την άλλη, αποποιείται την ευθύνη επικαλούμενη τη θεσμική ανεξαρτησία, παραπέμποντας τα ζητήματα στην ίδια την Αρχή που ελέγχεται. Το αποτέλεσμα είναι ένα κενό ουσιαστικής λογοδοσίας καθώς η ΑΑΔΕ δεν υπόκειται σε άμεσο πολιτικό έλεγχο, ενώ ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, αν και προβλέπεται, ασκείται πλημμελώς.

Η βιασύνη των ελέγχων και οι εσωτερικές διαρροές
Το βάθος αυτής της κρίσης αποκαλύφθηκε μεσούσης της επιχείρησης εξάρθρωσης δικτύου φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την έρευνα του Documento, η κορύφωση της επιχείρησης επισπεύσθηκε τεχνητά υπό την πίεση του επικεφαλής της ΔΕΟΣ, Νίκου Μπατσίλα, προκειμένου να παραχθεί ένα ηχηρό επικοινωνιακό αποτέλεσμα ικανό να αντιστρέψει το κλίμα που είχαν δημιουργήσει οι αποκαλύψεις για συστηματικές επαφές στελεχών με επιχειρηματικά κυκλώματα και ειδικότερα με τον Mr. «Χωριάτικο».
Η επιχείρηση, αντί να πλήξει τους «εγκεφάλους», κατέληξε στη σύλληψη περιφερειακών προσώπων, καθώς οι βασικοί υπεύθυνοι είχαν ενημερωθεί εκ των έσω και είχαν διαφύγει. Το γεγονός δεν συνιστά απλώς επιχειρησιακή αστοχία, αλλά σύμπτωμα ενός μηχανισμού όπου η ροή της κρίσιμης πληροφορίας διαμεσολαβείται από προσωπικές και υπηρεσιακές σκοπιμότητες.

Η ποινικοποίηση της κριτικής και η στρατηγική της σιωπής
Αντί η ηγεσία της ΑΑΔΕ να απαντήσει στις καταγγελίες για λίστα χρηματισμού 25 στελεχών, για ψευδή βεβαίωση προς τις διωκτικές αρχές την οποία φέρεται να εξέδωσε ο ίδιος ο επικεφαλής της ΔΕΟΣ και για συγκάλυψη παλαιότερων υποθέσεων, επέλεξε τη νομική αντεπίθεση.
Η μήνυση για παραβίαση υπηρεσιακού απορρήτου από τη δημοσιοποίηση πληροφοριών του Documento επιχειρεί να μετατοπίσει το πεδίο της αντιπαράθεσης από την ουσία μιας υπόθεσης διαφθοράς στον έλεγχο των ίδιων των δημοσιογράφων που την ανέδειξαν. Η στάση αυτή αποκαλύπτει μια αντίληψη που θεωρεί την αποκάλυψη της αλήθειας απειλή και όχι συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση, διά του εκπροσώπου της, έθεσε μεν ένα τυπικό όριο («χωρίς στοχοποίηση δημοσιογράφου»), αλλά η παραπομπή της υπόθεσης αποκλειστικά στα ποινικά δικαστήρια αφήνει ανέπαφο το πεδίο της πολιτικής και θεσμικής ευθύνης για την υπόθεση Πιτσιλή.

«Ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;»
Το ερώτημα που έθεσε ο Δέκιμος Ιούνιος Γιουβενάλης στις Σάτιρές του ταιριάζει γάντι στην εν λόγω περίπτωση. Η συνταγματική κατοχύρωση των ανεξάρτητων αρχών σχεδιάστηκε για να προστατεύει τις Αρχές αυτές από την κομματική παρέμβαση, όχι για να τους απαλλάσσει από τη λογοδοσία.
Όταν η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής δεν ασκεί συστηματικά τον ελεγκτικό της ρόλο –παρά τα κατά καιρούς αιτήματα για κλήση του διοικητή της ΑΑΔΕ–, όταν η εκτελεστική εξουσία αποποιείται την ευθύνη επιλογής και εποπτείας των προσώπων που τοποθέτησε, και όταν ο Τύπος αντιμετωπίζεται ως εχθρός, η λογοδοσία καθίσταται κενό γράμμα.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, καμία εξουσία δεν στέκεται υπεράνω του δημοκρατικού ελέγχου. Το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση της ανεξαρτησίας, αλλά η θεσμική θωράκιση της λογοδοσίας ώστε να μην βασιλεύει κάτι σάπιο στην καρδιά της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.

www.koutipandoras.gr

Κύρα Αδάμ: Η "γλοιώδης" Ελληνική navtex είναι η υποχώρηση & η αποκάλυψη της Γαλλικής ρηματικής

Η γνωστή αρθρογράφος και αναλύτρια με έγγραφα στα εθνικά θέματα και επί χρόνια στο ρεπορτάζ το διπλωματικό και του υπουργείου Εξωτερικών, Κύρα Αδάμ, μιλώντας σήμερα στον 98.4 αποκάλυψε τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, που αποδεικνύει όπως λέει, ότι η Ελλάδα μέσω Γαλλίας όχι μόνο απεμπολεί κυριαρχικά δικαιώματα στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά έχασε και την ευκαιρία να προκαλέσει ανοιχτά και επίσημα την Τουρκία για όπου υπάρχει διαφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ/ υφαλοκρηπίδας. Η Κύρα Αδάμ, εξήγησε ότι η Navtex η Ελληνική το απόγευμα της Παρασκευής περιγράφει μια πορεία με συντεταγμένες για έρευνα του ηλεκτρικού καλωδίου, περίπου ως "κρουαζιέρα" στην Ανατολική Μεσόγειο, νότιο-νοτιοανατολικά της Κρήτης, χωρίς καμία αναφορά σε ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ab initio και ipso facto υφαλοκρηπίδας, ούτε αναφοράς σε μερική οριοθέτηση ΑΟΖ στο σημείο με την Αίγυπτο, καν αναφορά σε μη οριοθετημένη ΑΟΖ με την Τουρκία, αλλά η σχεδόν ταυτόχρονη αντι-navtex της Τουρκίας κάνει συγκεκριμένη αναφορά σε δική της ΑΟΖ και παραπέμπει και στην τουρκολιβυκή ΑΟΖ με συντεταγμένες στη ίδια περιοχή  όπως κατατέθηκαν στον ΟΗΕ. Η Ελλάδα όχι μόνο μέχρι σήμερα δεν απάντησε σε αυτή την αντι-navtex με νέα navtex με στοιχεία τόσο της οριοθετημένης μερικώς ΑΟΖ με την Αίγυπτο στο σημείο, αλλά και με στοιχεία ελληνικής υφαλοκρηπίδας και δυνητικής ΑΟΖ, αλλά ακόμη χειρότερα όπως αποκάλυψε, διαβάζοντας, όπως υποστήριξε στον 98.4, τμήμα της Γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης, η Γαλλία για λογαριασμό, όπως αναγράφεται,  του Ελληνικού κράτους, γνωστοποιεί στη Τουρκία ότι στην αντι-navtex της,  την πολύ συγκεριμένη περί ύπαρξης δικαιωμάτων ΑΟΖ και Αοζ του τουρκολιβυκού μνημονίου, η Γαλλία, όπως αποκάλυψε, ενημερώνει την Τουρκία πως η Ελλάδα δεν θα εκδώσει άλλη navtex απαντητική. Η Γαλλία, λέει η Κύρα Αδάμ, στη ουσία πρωτοφανώς στα διπλωματικά ειωθότα, ανακοινώνει για λογαριασμό της Αθήνας, την απεμπόληση μέσω της ελληνικής navtex, κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, "νομιμοποιώντας"  τις τουρκικές αιτιάσεις για τουρκική ΑΟΖ αλλά και το τουρκολιβυκό μνημόνιο. 

Το καλώδιο, οι κορόνες και η πραγματικότητα…

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει πάμπολλες αφορμές για να της ασκηθεί σκληρή αντιπολίτευση. Όμως, στις σχέσεις με την Τουρκία όλες οι κυβερνήσεις πάνω κάτω την ίδια πολιτική ακολουθούν. Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.

Γιώργος Καρελιάς

Αν πιστέψουμε την ελληνική κυβέρνηση, η μόνη χώρα που έδωσε «άδεια» για το περίφημο καλώδιο είναι η Ελλάδα. Φυσικά, πρόκειται για αστειότητα. Διότι μας λέει ότι έδωσε άδεια στον εαυτό της, αφού οι εργασίες θα γίνουν σε ελληνικά ύδατα.
Αν πιστέψουμε την τουρκική, «όλα καλά, όλα φυσιολογικά», που είπε ο Φιντάν. Δηλαδή, η Τουρκία έδωσε την «άδειά» της και το έργο θα ξεκινήσει. Την «άδεια» αυτή ζήτησαν οι Γάλλοι μέσω «ρηματικής διακοίνωσης», που αποτελεί μια συνήθη μορφή ενημέρωσης.
Αν πιστέψουμε την εγχώρια εθνικιστική δεξιά(πολιτική και μιντιακή), έχει ήδη διαπραχθεί ένα είδος εθνικής μειοδοσίας(ή και προδοσίας), αφού δεν έπρεπε να γίνει καμιά ενημέρωση στην Τουρκία, γιατί αυτό σημαίνει ότι ζητάμε «άδεια».
Αν πιστέψουμε την άλλη, εξ αριστερών, αντιπολίτευση(είναι πιο μετρημένη), η κυβέρνηση επιδεικνύει «υποχωρητικότητα» έναντι της Τουρκίας(λέει ΕΛ.Α.Σ) και πρέπει να επιβληθούν ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία(λέει το ΠΑΣΟΚ).
Τι από αυτά είναι αλήθεια και τι εφικτό να γίνει; Ας δούμε πώς έχουν τα πράγματα πέρα από τα προπαγανδιστικά της κυβέρνησης και τις υπερβολές της αντιπολίτευσης.
Πρώτον, η Ελλάδα λέει ότι το καλώδιο θα περάσει μόνο από ελληνικά και κυπριακά νερά, άρα η Τουρκία δεν νομιμοποιείται να κάνει καμιά παρέμβαση.
Δεύτερον, η Τουρκία λέει ότι το καλώδιο θα περάσει και από δικά της νερά, τα οποία έχει δηλώσει πρόσφατα στον ΟΗΕ.
Τρίτον, τι συμβαίνει στην πράξη; Ένα μέρος του θαλάσσιου χώρου, από τον οποίο θα περάσει το καλώδιο, είναι διαφιλονικούμενο. Για την Ελλάδα είναι η λεγόμενη δυνητική υφαλοκρηπίδα. Όμως, επειδή δεν έχει οριοθετηθεί(το… αιώνιο πρόβλημα με την Τουρκία), η Τουρκία εμπλέκεται εξ αντικειμένου.
Τέταρτον, οπότε το δίλημμα είναι: Ενημερώνουμε την Τουρκία και προχωράει το καλώδιο ομαλά ή δεν κάνουμε καμιά ενημέρωση, προχωράμε και περιμένουμε την τουρκική αντίδραση; Η κυβέρνηση επέλεξε μια μεσοβέζικη λύση. Στην επίσημη ρητορεία της κυριάρχησε το «άδεια δίνει μόνο η Ελλάδα». Αποφεύγει έτσι τα της «ενημέρωσης», για να αποκρούσει τα πυρά της εθνικιστικής δεξιάς(Σαμαράς κ.α). Και αναθέτει την ενημέρωση στη Γαλλία.
Πέμπτον, κάπως έτσι λύνεται το πρόβλημα. Η Ελλάδα λέει ότι δεν ζητήσαμε καμιά άδεια. Η Τουρκία εκλαμβάνει την ενημέρωση που της έκανε η Γαλλία ως άδεια κι έτσι «όλα καλά», που είπε ο Φιντάν.
Υπάρχουν δύο σκοπιές από τις οποίες μπορεί κάποιος να δει το θέμα:

1.Η απόλυτη ή αλλιώς ούλτρα «πατριωτική». Κάνουμε ό,τι θέλουμε, η Τουρκία δεν έχει καμιά δουλειά, άρα ούτε συζήτηση για ενημέρωση.

2.Η μεσοβέζικη. Είναι αυτή που επέλεξε η κυβέρνηση. Αφήνουμε τους Γάλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα(ενημέρωση).

Η κυβέρνηση θα είχε και μια τρίτη, αν τολμούσε να μιλήσει καθαρά, να πει την αλήθεια και χωρίς να φοβάται τη ρετσινιά της «προδοσίας», που της κολλάει έτσι κι αλλιώς το πάλαι ποτέ δικό της (ακρο)δεξιό κομμάτι με εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Η κυβέρνηση, δηλαδή, αντί να κρύβεται πίσω από υπεκφυγές του τύπου «μόνο εμείς δίνουμε άδεια», να πει καθαρά: Ναι, θα ενημερώσουμε τα παράκτια κράτη, δηλαδή και την Τουρκία. Αυτό δεν είναι άδεια. Και θα το κάνουμε γιατί αυτό που προέχει είναι να γίνει το έργο.
Οι οπαδοί της απόλυτης άρνησης(«καμιά ενημέρωση») ουσιαστικά δεν θέλουν να προχωρήσει το έργο. Ο ισχυρισμός ότι η ενημέρωση σημαίνει άδεια της Τουρκίας και αυτό κατοχυρώνει τις μελλοντικές διεκδικήσεις της είναι έωλος. Αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς. Από τη στιγμή που δεν γίνεται οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών(υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ), υπάρχει κανείς που να πιστεύει σοβαρά ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο;
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει στα σοβαρά ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει στο Αιγαίο τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και θα ενώσει την ΑΟΖ της με την κυπριακή από το Καστελλόριζο μέχρι το Νησί χωρίς καμιά τουρκική αντίδραση;
Αυτά είναι αστειότητες. Το ήξεραν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις, γι’ αυτό ΚΑΜΙΑ δεν άσκησε το δικαίωμα των 12 μιλίων. Ούτε του Κώστα Καραμανλή ούτε του Αντώνη Σαμαρά(που σήμερα είναι οπαδοί της απόλυτης άρνησης-«καμία ενημέρωση στην Τουρκία») ούτε του Αλέξη Τσίπρα. Και σωστά έπραξαν.
Γι’ αυτό σήμερα οι πολιτικοί, τουλάχιστον αυτοί που έχουν κυβερνήσει, να αποφεύγουν τις ανεύθυνες- δήθεν πατριωτικές- κορόνες. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι, αν δεν οριοθετήσουμε την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ με την Τουρκία(αυτό σημαίνει προσφυγή στη Χάγη), η Τουρκία θα έχει λόγο και δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάει μονομερώς στα 12 μίλια. Διότι, εκτός από την Τουρκία, δεν συμφωνούν οι ΗΠΑ και(πιθανότατα) η Ρωσία. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είτε είναι ανεύθυνος «υπερπατριώτης» είτε απλώς πολιτικός καιροσκόπος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δίνει πάμπολλες αφορμές για να της ασκηθεί σκληρή αντιπολίτευση. Όμως, στις σχέσεις με την Τουρκία όλες οι κυβερνήσεις πάνω κάτω την ίδια πολιτική ακολουθούν. Δεν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές.
Γι’ αυτό ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του καλό είναι να αφήσουν την κουτοπόνηρη προπαγάνδα και να μιλήσουν τη γλώσσα της αλήθειας, αντί να τρέμουν την από τα δεξιά τους εθνικιστική ρητορεία. Και τα υπεύθυνα κόμματα να βρουν άλλα αντιπολιτευτικά πεδία.
Αλήθεια, τι το διαφορετικό θα έκανε αύριο μια κυβέρνηση της ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα ή του ΠΑΣΟΚ; Τίποτα. Το πιστοποιεί το παρελθόν.
Εν κατακλείδι: Αυτό που προέχει σήμερα είναι να προχωρήσει το έργο με το καλώδιο. Και αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η Τουρκία δεν μπορεί να κάνει καμιά ουσιαστική παρέμβαση. Τέτοια παρέμβαση θα ήταν η παρεμπόδιση και, τελικά, η ματαίωση του έργου. Αν το έργο γίνει, όλα τα άλλα(«ενημέρωση», «άδεια» κτλ) είναι ήσσονος σημασίας. Οι ανεύθυνες, δήθεν πατριωτικές, κορόνες δεν θα έχουν καμιά σημασία.
Αυτή είναι η δουλειά που έχουν να κάνουν ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του, λέγοντας την αλήθεια και όχι παίζοντας με προπαγανδιστικές πιρουέτες και λέξεις…

www.news247.gr

Εφτά χρόνια στην κυβέρνηση κι ακόμα φταίει ο Τσίπρας…

Θανάσης Καρτερός

Η πραγματικότητα έχει τη συνήθεια να φωνάζει, αλλά τι και πώς ακούει ο καθένας είναι μια άλλη ιστορία. Ετσι γινόταν πάντα, έτσι γίνεται και τώρα με τη σκληρή, αυτό είναι αλήθεια, σύγκρουση του Τσίπρα με την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Η Δεξιά, αλλά και κάποιοι στην ίδια γραμμή από αριστερά, αποδίδουν τους υψηλούς τόνους όχι στις δεξιές πολιτικές, αλλά στην επιστροφή της ΕΛΑΣ και του επικεφαλής της σε αριστερές τακτικές. Βγάζει αριστερό φλας γιατί απέτυχε ως κεντρώος. Ξέχασε το rebranding και θυμήθηκε την Αριστερά, γιατί οι δημοσκοπήσεις δεν τον ευνοούν. Δεν του βγήκαν οι ήπιοι τόνοι και καταφεύγει σε ύβρεις – αυτό είναι της Ντόρας. Επανέρχεται στον παλιό εαυτό του, αμετανόητος, πολωτικός και επικίνδυνος.
Αυτά κι άλλα παρόμοια. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που ακούνε τον αχό των γεγονότων πίσω από την αντιπαράθεση. Για παράδειγμα: Πληθωρισμός 5,6% στην Ελλάδα, έναντι 4% στην ευρωζώνη. Αύξηση 29,3% τον Νοέμβριο στη χρέωση της ΔΕΗ σε πράσινα τιμολόγια. 68% δηλώνουν ότι η οικονομική τους κατάσταση χειροτέρεψε το τελευταίο δωδεκάμηνο. 63% μόλις τα βγάζουν πέρα. Ενα στα πέντε νοικοκυριά θα παγώσει τον χειμώνα, χωρίς θέρμανση. Για τον Νοέμβριο μόνο έχουν προγραμματιστεί 1.107 πλειστηριασμοί κατοικιών. Οι κτηνοτρόφοι χάνουν το βιος τους και η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει με ψίχουλα. Και ο Πιτσιλής δεν είδε το πάρτι του «Χωριάτικου», ούτε τη διαφθορά στην αυλή του, αλλά έχει αναλάβει να εξυγιάνει τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτά «έσκασαν» και εμφανίστηκαν στη δημοσιότητα, αν και κάποια «θάφτηκαν» στα ψιλά, τις τελευταίες μέρες. Και –ω του θαύματος!– ακριβώς τις ίδιες μέρες ο Μητσοτάκης έδωσε τη «γραμμή» της επίθεσης στην ηθική του Τσίπρα. Θυμήθηκε το 2019 και τους Κώδικες, ο γαβ γαβ του κυρίου του θυμήθηκε τον Μαδούρο, ο πρόθυμος για κάτι τέτοια Φλωρίδης τους κακούργους που βγήκαν από τη φυλακή, ο πλειστηριασμένος Πιερρακάκης τους πλειστηριασμούς της Αριστεράς. Και όλη η ορχήστρα της Δεξιάς μάς έχει πάρει τα αυτιά στο δεκαήμερο αυτό της έξαψης να στριγγλίζει, να φωνάζει, να κορυβαντιά.
Για τον Τσίπρα! Εφτά χρόνια στην κυβέρνηση, πολιορκημένοι από τα γεγονότα που οι ίδιοι δημιούργησαν και δημιουργούν, και άντε πάλι στον Τσίπρα.
Τι καταλαβαίνει ο καθένας, δικό του θέμα βέβαια. Ποιος να στερήσει το δικαίωμα σε σοφούς δεξιούς, επιφανείς τεχνοκράτες, ακόμα και πολύ ριζοσπάστες αριστερούς, να ασχολούνται με τα δήθεν ταπεινά κίνητρα του Τσίπρα και όχι με τα υπερήφανα έργα του Μητσοτάκη; Μάτι βγάζει ο λόγος που ώθησε τον τελευταίο να καταφύγει στην ανασκολόπιση του παρελθόντος, αλλά αν κάποιος θέλει να πιστεύει ότι ο Τσίπρας βγάζει νεύρα γιατί δεν του βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις, τι να του πεις; Ας προμηθευτούν λασπωτήρες οι υποψιασμένοι, πάντως. Μια κυβέρνηση και ένας πρωθυπουργός που λειτουργούν με όρους διαφθοράς και συμβολαίων θα διαπράξουν μέχρι τις εκλογές όλες τις ασχήμιες, εκ των οποίων προσφορότερη η λάσπη, για να εκτροχιάσουν την επί της ουσίας αντιπαράθεση. Μπας και γλιτώσουν από τη λαϊκή καταδίκη που έρχεται…

www.efsyn.gr

Τα ball boys της λάσπης

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Σύμφωνα με μια ανεκδοτολογική φράση που αποδίδεται στον Λίντον Τζόνσον και στην οποία αναφερθήκαμε εδώ από τη στήλη και την περασμένη εβδομάδα (σ.σ.https://thefaq.gr/oi- kathosprepei-tou-giorgou-trapezioti/), όταν κάποτε του πρότειναν να διαδώσει μια εξωφρενική κατηγορία σε βάρος του πολιτικού του αντιπάλου, φέρεται να απάντησε στους συνεργάτες του πως «Ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια. Θέλω όμως να τον δω να το διαψεύδει!».
Τι περιγράφει ιδιαιτέρως εύγλωττα η φράση που αποδίδεται στον Αμερικανό πρώην πρόεδρο; Ακριβώς όσα παρακολουθούμε να… έρπονται και να ξεδιπλώνονται μεθοδικά τις τελευταίες ημέρες στον δημόσιο διάλογο. Μια επιχείρηση πολιτικής σπίλωσης, με όχημα την επιλεκτική και παραπλανητική ανάγνωση των Ποινικών Κωδίκων του 2019 και με προφανή στόχο τον Αλέξη Τσίπρα.
Με τους προεκλογικούς τόνους να ανεβαίνουν, καθώς πλησιάζουν οι κάλπες του 2027, και ενώ οι αποκαλύψεις για υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής διαδέχονται η μία την άλλη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που εσχάτως πουλάει – και – αφήγημα «κάθαρσης», βρίσκει την ευκαιρία να στρέψει τη συζήτηση και στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, μιλώντας για τις συγκεκριμένες υποθέσεις, επέλεξε να εξαπολύσει ταυτόχρονα προσωπικές πολιτικές επιθέσεις κατά του πρώην πρωθυπουργού. Στόχος; Να μετατρέψει τη συζήτηση για τη διαφάνεια και τη νομιμότητα, στο πλαίσιο της επικοινωνιακής αναβάθμισης του δόγματος «νόμος και τάξη», σε ακόμη ένα πεδίο αμφισβήτησης του πολιτικού και ηθικού αποτυπώματος της κυβέρνησης του 2015-2019 και βέβαια του ίδιου του Τσίπρα.
Ουδείς ισχυρίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι υπεράνω πολιτικής κριτικής. Πολλά μπορεί να του καταλογίσει κάποιος για αστοχίες,
αβλεψίες ή παραλείψεις κατά τη διακυβέρνησή του. Διαφθορά και προσωπικό χρηματισμό, όμως, δεν μπορεί κανείς να του καταλογίσει χωρίς συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία. Εάν δε, είχε καρπωθεί έστω και μισό ευρώ με παράνομο τρόπο, είναι σαφές άλλωστε πως ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της Δεξιάς θα είχε ήδη… φροντίσει να αξιοποιήσει την υπόθεση μέχρι τελευταίας ρανίδας. Λάσπη λοιπόν, υπονοούμενα και ό,τι πιάσει.
Κάπως έτσι λοιπόν, στο έργο της αποδόμησης του «ηθικού πλεονεκτήματος» επιστρατεύονται οι οικοδόμοι αλλά και τα νεο- μαστοράκια του κυβερνητικού αφηγήματος. Άλλοι μιλούν για βαλίτσες με λεφτά και Βενεζουέλες και άλλοι ανασύρουν επιλεκτικά τους Ποινικούς Κώδικες. Κοινός παρονομαστής; Η αναπαραγωγή ενός αφηγήματος που, όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να καταστεί ως «αλήθεια».
Μετά τον Άδωνι Γεωργιάδη, που επιχείρησε την περασμένη εβδομάδα να «βενεζουελοποιήσει» τον δημόσιο διάλογο με τις αναφορές του στον Τσίπρα, τη σκυτάλη πήρε ο Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος των Δημοκρατών και συμπαίκτης του υπουργού Υγείας στο τένις, μεταφέροντας τη συζήτηση στους Ποινικούς Κώδικες του 2019.
«Το να πληρώσει ένας σαν τον Τζέφρι Έπστιν ένα 14χρονο κορίτσι για σεξουαλική πράξη, σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα που ψήφισε ο Αλέξης Τσίπρας το 2019, ήταν πλημμέλημα και όχι κακούργημα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Στέφανος Κασσελάκης σε βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακολούθησαν και νέες παρεμβάσεις του, με τις οποίες επανήλθε στο ζήτημα, επιχειρώντας να διευκρινίσει τη θέση του.
Στη συνέχεια, ο Κασσελάκης χαρακτήρισε τη διάταξη «κατάπτυστη», υποστηρίζοντας ότι ψηφίστηκε «μέσα σε μία νύχτα» και ότι ουδέποτε του είχε αναφερθεί. Μόνο που η συνολική αναμόρφωση των Ποινικών Κωδίκων δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά, ούτε αποτέλεσε προσωπική νομοθετική πρωτοβουλία του Τσίπρα. Ήταν προϊόν πολυετούς εργασίας νομοπαρασκευαστικών επιτροπών.
Eπειδή όμως η νομική πραγματικότητα δεν χωρά στα βολικά βίντεο των λίγων δευτερολέπτων που αναρτώνται στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης, ας θυμίσουμε ορισμένα πράγματα.
Ο βιασμός ανηλίκων (άρθρο 336 παρ. 3 ΠΚ), το trafficking ανηλίκων (αρθρο 323Α ΠΚ), η κατάχρηση ανηλίκων σε γενετήσιες πράξεις (άρθρα 339 και 342ΠΚ), η γενετήσια πράξη ανηλίκων έναντι αμοιβής (άρθρο 351Α ΠΚ), η προσέλκυση παιδιών για γενετήσιους λόγους (άρθρο 348Β ΠΚ), η πορνογραφία ανηλίκων (άρθρα 348Α, 348Γ ΠΚ), αλλά και άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης ανηλίκων τυποποιούνται σε διαφορετικές διατάξεις στον Ποινικό Κώδικα, με διαφορετικές αντικειμενικές υποστάσεις, πράγμα το οποίο αποτυπώνει την αγωνιώδη προσπάθεια του νομοθέτη να προβλέψει και να ποινικοποιήσει όλο το εύρος του modus operandi των επικίνδυνων εγκληματιών που στρέφονται ενάντια σε παιδιά.
Μάλιστα, ο νομοθέτης του 2019 συμπεριέλαβε στον Ποινικό Κώδικα νεοπαγείς διατάξεις που ποινικοποιούν Εγκλήματα τα οποία δεν θα μπορούσε να έχει προβλέψει ο νομοθέτης του 1950 (προηγούμενου Ποινικού κώδικα), όπως το grooming ανηλίκων μέσω διαδικτύου ή η παιδική πορνογραφία στο dark web ακόμα και η AI generated πορνογραφία για την όποια έχουν αλιευθεί από το ίντερνετ φωτογραφίες υπαρκτών ανηλίκων.
Προφανώς καθένα εξ αυτών των αδίκημα έχει διαφορετικό πλαίσιο ποινής, αναλόγως της βαρύτητας της πράξης – πρόκειται για την
θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας των ποινών, σύμφωνα με την οποία όμως και πάλι, τα ειδεχθέστερα Εγκλήματα (σ.σ. όπως αυτό του βιασμού ή του trafficking ανηλίκων) αντιμετωπίζεται με ισόβια κάθειρξη, τουτέστιν τα εγκλήματα αυτά παρέμειναν κακουργήματα.
Εντούτοις, αυτό που επιλέγουν να μην αναφέρουν οι δημοσιολογούντες, είναι ότι ένα από τα στοιχήματα του νέου Ποινικού Κώδικα του 2019 ήταν η εναρμόνιση της επιβληθείσας από το δικαστήριο (σ.σ «ονομαστικής») ποινής με την πραγματικά εκτιτέα, τουτέστιν έλαβαν χώρα αλλαγές στα άρθρα που αφορούν την υφ' όρων απόλυση ώστε ο καταδικασμένος να εκτίει περισσότερο χρόνο. Το γεγονός ότι τα αδικήματα κατά των ανηλίκων παρέμειναν κακουργήματα και με τον νέο ΠΚ υπενθύμισε και ο δικηγόρος Γιάννης Απατσίδης, παραθέτοντας τις σχετικές διατάξεις. Ο ίδιος δε, χαρακτήρισε την παρέμβαση Κασσελάκη «την πιο χυδαία παράσταση που παίζεται πάνω στις πλάτες των θυμάτων παιδικής κακοποίησης». Αντίστοιχες επισημάνσεις έκαναν και νομικοί που παρενέβησαν δημόσια στη συζήτηση. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι πλέον απλό: όταν κάποιος εμφανίζεται ως τιμητής της αλήθειας και επικαλείται το ιερότερο όλων, την προστασία των παιδιών, δεν έχει τουλάχιστον την υποχρέωση να γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στα εγκλήματα για τα οποία μιλά;
Σχεδόν ταυτόχρονα όμως, κατά την στιγμή που ο πάλαι ποτέ «με φύτεψε ο Αλέξης» Κασσελάκης, ο οποίος συγχρόνως αντιλαμβάνεται πλέον τη Νέα Δημοκρατία ως «Νέα Δημοκρατία»(σκέτο) και την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ) ως «κόμμα μόρφωμα» και ο Σταύρος Κοντονής και η Ζωή Κωνσταντοπούλου αλλά κ.α. συνειδητά πλέον επιλέγουν να βαδίσουν εκκινώντας από διαφορετικές(;) πολιτικές αφετηρίες, το ίδιο γεμάτο από λάσπες, μονοπάτι. Παραδίδοντας ταυτόχρονα και τα απαραίτητα «ιδιαίτερα μαθήματα αριστερής ηθικής». Εκ δεξιών, όπως γινόταν πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις. Και λειτουργώντας τελικά, «συνειδητά» λένε οι πιο καχύποπτοι, «ασυνείδητα» ισχυρίζονται οι πιο αθώοι, ως τα πολιτικά ball boys της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η τελευταία, κουβαλά στις πλάτες της και προσπαθεί να απαλλαγεί από δεκάδες σκάνδαλα, όπως αυτά των υποκλοπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και το έγκλημα των Τεμπών.
Μέχρι τις κάλπες όμως έχουμε ακόμη δρόμο. Και μέχρι τότε, μέχρι και ο τελευταίος ψηφοφόρος (πλην εμμονικών ή ανοήτων) θα εχει
εμπεδώσει το ποιοι στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και ποιοι, ιδεολογικά πια, λειτουργούν ως οι νεροκουβαλητές της. Είτε για να επιπλεύσουν της πολιτικής τους αορατότητας, είτε για να νοηματοδοτήσουν την αντιπολιτική τους ασημαντότητα – ή και για τα δύο μαζί. Προσφέροντας όμως τελικά «καλή υπηρεσία» στην ομολογουμένως χειρότερη κυβέρνηση στην Ιστορία της Γ´ Ελληνικής Δημοκρατίας.

thefaq.gr

Οι Δημοκρατικοί ανέδειξαν νέους αστέρες, στρεφόμενοι από την ατζέντα των δικαιωμάτων στο κόστος ζωής. Μπορεί όμως η νέα γενιά να ευθυγραμμιστεί με το κομματικό κατεστημένο;

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Το όνομά μου είναι Αμπντουλραχμάν Μοχάμεντ ελ Σαγέντ. Σας ευχαριστώ που ποντάρατε στον πιο απίθανο υποψήφιο». Με αυτά τα λόγια άρχισε την επινίκια ομιλία του ο γιος Αιγυπτίων μεταναστών, ο οποίος, χάρη στην ψήφο των πολιτών του Μίσιγκαν, θα γίνει ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην αμερικανική Ιστορία. Ηταν μία από τις πολλές πρωτιές των ενδιάμεσων εκλογών, που ανέτρεψαν εκ βάθρων το πολιτικό σκηνικό στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλάζοντας ταυτόχρονα, σε σημαντικό βαθμό, το πρόσωπο των Δημοκρατικών.
Ο 42χρονος γιατρός από το Ντιτρόιτ πέρασε από σαράντα κύματα για να φτάσει στη νίκη. Στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών όλο το κατεστημένο του κόμματος υποστήριξε την ανθυποψήφιά του, βουλευτή Χέιλι Στίβενς, την καμπάνια της οποίας ενίσχυσε το ισραηλινό λόμπι μέσω της AIPAC με 30 εκατ. δολάρια. Ο Ντόναλντ Τραμπ τον χαρακτήρισε «αποτυχημένο κομμουνιστή που μισεί τους Εβραίους». Από την πλευρά του, ο Στιβ Σκαλίσε, επικεφαλής της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, θεώρησε την επικράτηση του Ελ Σαγέντ και άλλων αριστερών, που υποστηρίχθηκαν από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA), ως απόδειξη ότι το κόμμα των Δημοκρατικών «αλώθηκε από τους μπολσεβίκους». Δύο ημέρες προτού ανοίξουν οι κάλπες, η Χέιλι Στίβενς επιχείρησε να μαχαιρώσει πισώπλατα τον υποψήφιο του κόμματός της, δηλώνοντας ότι θα ψηφίσει τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του. Παρ’ όλα αυτά, ο χαρισματικός Ελ Σαγέντ νίκησε πειστικά, με επτά μονάδες διαφορά.
Δαυίδ και Γολιάθ
Εξίσου δύσκολη ήταν η μάχη για ένα άλλο νέο αστέρι των Δημοκρατικών, τον Τζέιμς Ταλαρίκο, ο οποίος χάρισε στο κόμμα του νίκη σε εκλογές για τη Γερουσία στο Τέξας για πρώτη φορά από το 1988. Με θεολογικές σπουδές, ο 37χρονος πρώην εκπαιδευτικός παρομοίαζε τον εαυτό του με τον Δαυίδ που τα έβαλε με τον Γολιάθ – τον Ελον Μασκ, που έχει τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα στο Τέξας και διέθεσε 45 εκατ. δολάρια στην καμπάνια του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς ξεπέρασε ακόμη και τον Τραμπ σε πολιτική χυδαιότητα, χαρακτηρίζοντας τον Ταλαρίκο «τρελαμένο αριστεριστή» και αφήνοντας υπαινιγμούς ότι είναι ομοφυλόφιλος και δείχνει αρρωστημένο ενδιαφέρον για τα παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, ο Δημοκρατικός υποψήφιος κατατρόπωσε τον αντίπαλό του με διαφορά 12 μονάδων.
Ταλαρίκο και Ελ Σαγέντ ήταν τα πιο λαμπερά νέα πρόσωπα στον πιο σαρωτικό θρίαμβο των Δημοκρατικών από τις αντίστοιχες εκλογές του 1974, στον απόηχο του «Γουότεργκεϊτ». Το «μπλουνάμι» (μπλε τσουνάμι) της 3ης Νοεμβρίου τούς εξασφάλισε άνετο έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, τις θέσεις κυβερνήτη σε εννέα από τις δέκα μεγαλύτερες πολιτείες και πλεονέκτημα περίπου δεκατριών μονάδων στη λαϊκή ψήφο. Οι Δημοκρατικοί ψηφίστηκαν από το 72% των νέων 18-29 ετών, το 69% των ισπανόφωνων, το 88% των μαύρων και το 48% των ανθρώπων χωρίς τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η γενική εικόνα έδωσε στο κόμμα τους ισχυρή ώθηση στη μάχη για τις προεδρικές εκλογές του 2028, που ουσιαστικά έχει κιόλας ξεκινήσει.
Θα ήταν αφελές, πάντως, να θεωρηθεί η ψήφος της Τρίτης λευκή επιταγή. Οι Δημοκρατικοί σερφάρισαν άνετα πάνω σε ένα κύμα λαϊκής αποδοκιμασίας του εν ενεργεία προέδρου που δεν είχε προηγούμενο από την εποχή του Χάρι Τρούμαν, αλλά εάν αυτό το κύμα τούς βγάλει ύστερα από δύο χρόνια σε μια ειδυλλιακή ακτή ή σε κοφτερά βράχια, είναι πολύ νωρίς για να το πούμε. Οι ενδιάμεσες εκλογές δεν κρίθηκαν στα μαρμαρένια αλώνια αντίπαλων ιδεολογιών, αλλά στο βενζινάδικο και στο σούπερ μάρκετ.

Με ποια ατζέντα
Ερευνα του NBC στα τέλη Οκτωβρίου ανέφερε ότι το 37% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων έβλεπε θετικά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ενώ το ποσοστό αυτό υποχωρούσε στο 30% αναφορικά με τους Δημοκρατικούς – χαμηλότερα και από την εφορία. Οι αρχηγοί τους στη Βουλή και στη Γερουσία, Χακίμ Τζέφρις και Τσακ Σούμερ, προκαλούν έντονη αντιπάθεια στη λαϊκή βάση του κόμματός τους και θα δυσκολευτούν στις προκριματικές εκλογές του 2028 στην προοδευτική Νέα Υόρκη, που έβγαλε δήμαρχο τον σοσιαλιστή Ζοράν Μαμντάνι. Ουδείς γνωρίζει με ποιο πρόγραμμα και με ποιον υποψήφιο θα κατέβουν οι Δημοκρατικοί στις προεδρικές εκλογές – ο επικεφαλής της εκστρατείας του Μπαράκ Ομπάμα στις εκλογές του 2012, Τζιμ Μεσίνα, είπε πρόσφατα ότι έχει ήδη μιλήσει με 29 πιθανούς υποψηφίους.
Στο απερχόμενο Κογκρέσο, τρία διακριτά ρεύματα διεκδικούσαν επιρροή στο «γαλάζιο» στρατόπεδο. Η δεξιά πτέρυγα εκφραζόταν μέσα από την ομάδα των «Μπλε Σκύλων», με μόνο δέκα μέλη. Η κεντρώα ομάδα του Νέου Δημοκρατικού Συνασπισμού (NDC) ήταν η μεγαλύτερη, με 110 μέλη. Υπερασπιζόταν προοδευτικές θέσεις στα κοινωνικά θέματα, αλλά στα ζητήματα οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής υιοθετούσε παραδοσιακές επιλογές, κοντά σε εκείνες του οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου. Αριθμητικά ισχυρή, με 101 μέλη, ήταν και η Ομάδα Προοδευτικών του Κογκρέσου, στους κόλπους της οποίας ενεργό ρόλο είχαν ριζοσπάστες αριστεροί όπως ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς και η βουλευτής Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ.
Τις δύο βασικές «φυλές» των Δημοκρατικών χωρίζουν βαθιές διαφορές πολιτικών θέσεων και στρατηγικής. Οι μετριοπαθείς θεωρούν ότι οι εκλογικές αναμετρήσεις κερδίζονται από τον χώρο του Κέντρου και ότι οι αριστεροί μπορεί μεν να επικρατούν σε παραδοσιακά «γαλάζιες» περιοχές, αλλά είναι καταδικασμένοι να χάσουν στις κρίσιμες, αμφιταλαντευόμενες πολιτείες, αφού απωθούν τους ταλαντευόμενους. Οι εκλογές της Τρίτης δεν τους επιβεβαίωσαν, καθώς οι αριστεροί κατάφεραν να συγκινήσουν και να φέρουν στα εκλογικά τμήματα πολίτες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ψήφιζαν. Ο Ελ Σαγέντ νίκησε στο Μίσιγκαν, όπου είχε επικρατήσει ο Ντόναλντ Τραμπ το 2024, και ένας άλλος υποστηριζόμενος από τον Μπέρνι Σάντερς, ο υλοτόμος Τρόι Τζάκσον, επικράτησε στο Μέιν, απέναντι στην επί 30 χρόνια γερουσιαστή των Ρεπουμπλικανών Σούζαν Κόλινς.
Το 2007 ο Σάντερς ήταν ο μόνος σοσιαλιστής στο Κογκρέσο. Το 2018, δύο μέλη του DSA, η Οκάσιο Κορτέζ και η Ρασίντα Ταΐμπ, εξελέγησαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το επόμενο Κογκρέσο θα έχει τρεις αριστερούς γερουσιαστές και οκτώ βουλευτές υποστηριζόμενους από το DSA, με επιρροή και σε αρκετούς άλλους. Με τη νίκη της Νίθια Ράμαν στις δημοτικές εκλογές του Λος Αντζελες απέναντι στην απερχόμενη δήμαρχο, που υποστηρίχθηκε από το κατεστημένο των Δημοκρατικών, το DSA κρατάει τα ηνία των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας. Το exit poll του CNN φέρει το 33% των ψηφισάντων να έχει θετική άποψη για τον σοσιαλισμό, ποσοστό που μεταξύ των Δημοκρατικών φτάνει στο 57%.

Η πάλη των τάσεων
Το εκλογικό αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν προσφέρεται για μονοδιάστατες ερμηνείες. Στο Κάνσας οι Δημοκρατικοί εξέλεξαν για πρώτη φορά από το 1932 γερουσιαστή, τον πάστορα Ανταμ Χάμιλτον, ο οποίος μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο ήταν εγγεγραμμένος ως Ρεπουμπλικανός. Πολλά από τα νέα πρόσωπα των Δημοκρατικών, συμπεριλαμβανομένων των Ταλαρίκο, Ελ Σαγέντ και Τζάκσον, έκαναν καμπάνια εναντίον των εγκλημάτων του Ισραήλ στη Γάζα και του πολέμου στο Ιράν, αλλά ο Τζέφρις και ο Σούμερ απολαμβάνουν πάντα την υποστήριξη της AIPAC. Δύο από τα ονόματα που ακούγονται για το προεδρικό χρίσμα του 2028, ο κυβερνήτης της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο και ο γερουσιαστής της Τζόρτζια Τζον Οσοφ, κατήγαγαν συντριπτικές νίκες την Τρίτη υποστηρίζοντας μετριοπαθείς θέσεις.
Αν υπάρχει μια μείζων αλλαγή στην πολιτική συνισταμένη του άκρως ετερογενούς κόμματος, αυτή βρίσκεται στη μετατόπιση από τη woke ατζέντα, που είχε αποκτήσει μεγάλο ειδικό βάρος την περίοδο των κινημάτων Black Lives Matter και Metoo, προς τον «οικονομικό λαϊκισμό». Για τους Αμερικανούς, ο όρος δεν παραπέμπει στην πολιτική δημαγωγία, όπως στην Ελλάδα, αλλά σε πολιτικές που επιδιώκουν να εκφράσουν τις λαϊκές τάξεις απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα. Η στροφή ξεκίνησε από τον Ζοράν Μαμντάνι, ο οποίος, χωρίς να κάνει υποχωρήσεις σε θέματα όπως η γυναικεία ισότητα, η καταπολέμηση του ρατσισμού ή τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, έριξε το κύριο βάρος της εκστρατείας του στο κόστος ζωής, στο στεγαστικό και στα εργατικά δικαιώματα.
Η επιτυχία του Μαμντάνι άσκησε καταλυτική επιρροή σε αυτή την αναμέτρηση. Ο Τζέιμς Ταλαρίκο έκανε μαχητική εκστρατεία εναντίον του Μασκ και των data centers που θέλουν να κατασκευάσουν οι «βαρώνοι» της ΑΙ στο Τέξας, υπογραμμίζοντας ότι «η πραγματική μάχη σε αυτήν τη χώρα διεξάγεται όχι ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά, αλλά ανάμεσα στους από πάνω και στους από κάτω. Οι από πάνω μάς διαιρούν ανάλογα με το κόμμα, τη φυλή, το φύλο, τη θρησκεία, την κουλτούρα, έτσι ώστε να μην προσέχουμε όταν μας κλέβουν το πορτοφόλι». Πριν από μερικά χρόνια, μόνο πολιτικοί σαν τον Μπέρνι Σάντερς θα υποστήριζαν τέτοιες θέσεις. Το 2028 είναι πιθανό ότι ακόμη και οι ισχυρότεροι υποψήφιοι του κομματικού κατεστημένου θα χρειαστούν κάποιες δόσεις οικονομικού λαϊκισμού για να επικρατήσουν. Αλλωστε, ισχύει πάντα ο αφορισμός του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα ότι «πρέπει να αλλάξουν πολλά για να μείνουν όλα ίδια».
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Η Καθημερινή" της Κυριακής

www.dnews.gr

«Ηγέτες υποχείρια τραπεζιτών, χειραγωγούν τον κόσμο με το φόβο του πολέμου»-Βασίλης Λύκος

«Οι περισσότερες ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι ελεγχόμενες …Είναι υποχείρια τραπεζών…Θυμηθείτε ότι ο Μακρόν έγινε πρόεδρος της Γαλλίας χωρίς κόμμα…Που ήταν και που είναι η Ευρώπη σ’ όλα τα μεγάλα θέματα; Που είναι στο θέμα της ενέργειας, όπου η Γερμανία έχει φθάσει στο 60% των αποθεμάτων της; Η Ευρώπη πυροβόλησε τα πόδια της».
Ο Διδάσκων Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης είναι καυστικός για όσα ζούμε στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Εξηγεί με γεγονότα και στοιχεία ,γιατί οι υποτιθέμενοι ευρωπαίοι ηγέτες δεν κάνουν όσα αυτονόητα μπορούν να κάνουν για να ανακουφίσουν την καθημερινότητα των πολιτών τους. Αντιθέτως τους ζητάνε ,σχεδόν το απαιτούν πλέον, να πολεμήσουν!
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση έχει βυθίσει τον κόσμο σε απόγνωση και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει. Ο κ. Λύκος αποκαλύπτει ότι τα 145 data centers που υποδέχεται με …υπερηφάνεια η κυβέρνηση , η χώρα θα χρειαστεί 20% περισσότερη ενέργεια, την οποία θα την βρει σε πανάκριβο φυσικό αέριο που θα το πληρώσουν οι πολίτες! 
Ο κ. Λύκος αποκαλύπτει ότι παγκοσμίως έχουν σπαταληθεί 30 τρις σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η συμμετοχή τους στο ενεργειακό μείγμα δεν ξεπερνά το 3%!
Για την Ελλάδα ο κ. Λύκος δηλώνει βέβαιος ότι πάμε «σίγουρα σε νέο μνημόνιο, που θα φέρει νέες περικοπές». Πιστεύει όμως ότι ο κόσμος αυτή τη φορά θα αντιδράσει. Στην Ευρώπη ήδη αντιδρά.
Μπορεί οι πολιτικές ελίτ να αντιμετωπίσουν αυτές τις αντιδράσεις με έναν πόλεμο; «Πως θα κάνουν πόλεμο ,χωρίς ενέργεια οι Ευρωπαίοι; Μάλλον προσπαθούν να χειραγωγήσουν τον κόσμο με τον φόβο του πολέμου», λέει ο κ. Λύκος.

«Χαρούμενο ποίημα – Χαιρετισμός στον André Breton» του Ρόκε Δάλτον

Χαρούμενο ποίημα

Στην πατρίδα μου φτιαγμένη για να δοκιμάζουν καταπέλτες και παγίδες
ζει αυτός ο τύπος γυναίκας που αγαπώ.
Ω πώς ξεπηδά απ’ το δειλό πρωινό η γυναίκα μου
πληγωμένη στα μικρά της χρόνια από τη θάλασσα που σκέφτηκαν λιγότερο
ενάντια σε ορισμένες χαοτικές παρθενιές.
Ω πώς ξεπηδά η γυναίκα μου που φυλάει σ’ ένα σακουλάκι
την καρδιά κι έναν σπόνδυλο των ετοιμοθάνατων γονιών της
ω πώς λάμπει η γυναίκα μου με τους άπληστους πόρους στους τόπους της συνάντησης
σε κάτι πυρπολημένα απομεσήμερα απ’ της αγριοφράουλες της χαύνωσης
ω πώς κενώνει το φαΐ η αντάρτισσα γυναίκα μου που την κατασκοπεύουν
κατοικημένη από υγρά ερπετά
που ανακουφίζουν τα μεγάλα σκονισμένα ζώα
ώ πώς με δένει η γυναίκα μου που ζει χωρίς να μου πει
πώς κερδίζει το ψωμί με τη ντροπή του κόσμου
αφέντισσα μεγάλων φλογών σκλάβα
ραχιτικών δασκάλων που έφυγαν απελπισμένοι
σαν έμαθαν για την εγκυμοσύνη της μάνας μου.
Η γυναίκα μου είναι η πιο ένδοξη ρητορική αυτής της πατρίδας
όπου δε θα πεθάνουνε ποτέ ο Μπαλζάκ ή ο Κοπέρνικος
ούτε οι στραγγαλισμένοι κομμουνιστές θα δείξουν τις αποσυνθέσεις τους
στις βιτρίνες για την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ
η γυναίκα μου είναι η συνομιλία των ψαριών κάτω από το φεγγάρι
ο πυρετός εκείνου που ζωγράφισε τις κηλίδες του λεόπαρδου
οι γεύσεις του ψωμιού οπλισμένου με αγγελτήρια
η απαγόρευση ενός καινούριου νόμου ενάντια στα λυκόφωτα.
Τα μάτια της πλημμυρισμένα πράγματα
παρακινούν το κλάμα στους δώδεκα ωραιότερους πολυελαίους του κόσμου
αφού ανάμεσα σε πέτρινα κύματα ανάμεσα σε ενορχηστρώσεις
σαλιγκαριών κοπιαστικά χτισμένων
ήθελε να ξεκουράσει τους πονεμένους αφρούς της.
Το αίμα της ωραίο και τρομερό σταματά μόνο από τα γεράκια
από κάτι σκασίματα στον ήχο των κόκκινων δακτύλων
κι από τους ύπερους του κρίνου που διαπερνάν τις παρτιτούρες του τυφλού.
Είναι αρρώστιες είναι πίνακες νέων Γάλλων ζωγράφων
καταυλισμένων στην παρακμή του μύρτου
στα αλληλούια των απόκρυφων
ή στην τελική τρυφεράδα των δολοφονημένων πλάι σ’ ένα ποτάμι από γύψο.
Τα μαλλιά της είναι σφριγηλοί χορευτές από χρυσάφι φλεγόμενοι
πρωταρχικές κλωστές της μεσημβρίας κλεμμένης από την καταιγίδα
ξαφνικές πυρκαγιές
κομμένες από την ντροπή στα βάθη της θύμησης.
Το σώμα της είναι όλα τα πράγματα.
Τη γυναίκα μου τη λένε Χιμένα ή ουράνιο λαγουδάκι ή απλά κοπέλα
και την γνώρισα πριν πέντε λεπτά.
“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Ρόκε Δάλτον (Roque Antonio Dalton García), ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ,  γεννήθηκε στις 14 του Μάη 1935 και δολοφονήθηκε στις 10 του Μάη 1975.
Γιος ενός Αμερικανού μετανάστη και μιας νοσοκόμας από το Ελ Σαλβαδόρ, σπούδασε νομικά και ανθρωπολογία. Άρχισε να γράφει ποίηση όντας φοιτητής.
Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ σε ηλικία 22 ετών, το 1957, ενώ την ίδια χρονιά επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση.
Στην πατρίδα του διώχτηκε άγρια για την πολιτική του δράση και φυλακίστηκε επανειλημμένως.
Έζησε εξόριστος στη Γουατεμάλα, στην Τσεχοσλοβακία, όπου εργάστηκε ως ανταποκριτής για το περιοδικό «Προβλήματα της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού», και στην Κούβα, όπου δημοσιεύτηκε το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου.
Υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή στρατευμένος ποιητής και φλογερός μαρξιστής επαναστάτης, ο οποίος με το έργο του και τη ζωή του εξέφραζε την αφοσίωσή του στη σοσιαλιστική υπόθεση σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, κυρίως όμως στην Κούβα και στην πατρίδα του, το Ελ Σαλβαδόρ.
Ο Ρόκε Δάλτον από την Κούβα επέστρεψε στο Ελ Σαλβαδόρ και βγήκε στο βουνό ως μέλος του επαναστατικού κινήματος. Όπως σημειώνεται στο αφιέρωμα «Λατινοαμερικάνοι δημιουργοί νεκροί και εξαφανισμένοι από δικτατορίες» (Κική Αλεξοπούλου, Κυριακάτικος Ριζοσπάστης 20 Γενάρη 2008) ο σημαντικότερος ποιητής του Ελ Σαλβαδόρ, στις 10 του Μάη 1975 «δολοφονήθηκε υπό περίεργες συνθήκες. Πολύ πιθανόν ο δολοφόνος του να ήταν πράκτορας της CIA, ο οποίος είχε διεισδύσει στις γραμμές των ανταρτών και όχι ότι έπεσε θύμα σε σύγκρουση αντιτιθέμενων ομάδων, όπως υποστηρίχτηκε».
Το συγγραφικό έργο του Δάλτον περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, μια προσωπική μαρτυρία και ένα θεατρικό έργο, καθώς και διηγήματα, κριτικές και δοκίμια που αφορούν τόσο τη λογοτεχνία όσο και την πολιτική. Μέρος της ποίησής του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, τσεχικά, ρωσικά και ιταλικά.
«Γλεντζές, αφοσιωμένος στις ιδέες του και στους φίλους, ήταν μια καταπληκτική παρουσία, με τη ρωμαλέα του ποίηση και τον γλυκό και ήπιο χαρακτήρα του, ανάμεσα στους ποιητές της γενιάς του. Έφυγε όπως έζησε στην ποίησή του: ένας ακαταμάχητος αγωνιστής που παλεύει ενάντια στη σκληρή πραγματικότητα ενός άδικου σήμερα και στο ιδεατό μιας καλύτερης κοινωνίας του μέλλοντος, ανάμεσα στην αδυσώπητη λογική εμπειρία της στιγμής και στο όνειρο που θα λυτρώσει αυτόν και τον κόσμο από την τόση οδύνη του» σημειώνει ο Ρήγας Καππάτος στην «Γενική Ανθολογία Σύγχρονης Λατινο-αμερικανικής ποίησης 1892-1975» (Εκλογή – Πρόλογος – Σημειώσεις – Μετάφραση από τα Ισπανικά: Ρήγας Καππάτος) που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Εκάτη, και στην οποία εμπεριέχεται το «Χαρούμενο ποίημα» που φιλοξενεί η στήλη.

katiousa.gr

Σκάνδαλα με το τσουβάλι, μνήμη με το σταγονόμετρο

Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους.

Ντάμα

Πόσα σκάνδαλα μπορεί να αντέξει μια χώρα; Και, κυρίως, πόσα μπορεί να θυμάται μια έρμη προλετάρια; Διότι στην Ελλάδα έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται κανείς σημειωματάριο, ημερολόγιο και αρκετές ώρες από τον ελεύθερο χρόνο του για να παρακολουθήσει τις σκανδαλώδεις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή τα τελευταία 7,5 χρόνια. Και πάλι, δεν τα θυμάμαι όλα.

*** Είχα μια συζήτηση σήμερα με μία φίλη, εκλεκτό μέλος της μπουρζουαζίας και ψηφοφόρο του Μητσοτάκη, και της παρέθεσα, όσες θυμόμουν τέλος πάντων, τις δεκάδες υποθέσεις που έχουν προκαλέσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, δημοσιογραφικές αποκαλύψεις (οι περισσότερες, εννοείται, από το Documento και το Documentonews.gr), εισαγγελικές έρευνες ή ακόμη και δικαστικές αποφάσεις. Εκεί που της ανέφερα τη μία υπόθεση, αυτομάτως μου ερχόταν μια άλλη στο μυαλό. Και μετά μια τρίτη, μια τέταρτη, μια πέμπτη. Στο τέλος έχασα και το μέτρημα. Εννοείται ότι η φίλη μου ότι τα είχε ξεχάσει όλα. Afroditi Aslanidouστο X

*** Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, δημόσιες συμβάσεις, απευθείας αναθέσεις, καταγγελίες για διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Υποθέσεις διαφορετικές μεταξύ τους, με διαφορετική βαρύτητα και διαφορετική εξέλιξη. Δεν είναι όλες ίδιες, ούτε μπορεί κάθε καταγγελία να θεωρείται απόδειξη ενοχής. Υπάρχει, όμως, ένα κοινό ερώτημα: Πόσες από αυτές έχουν απαντηθεί επαρκώς στη συνείδηση της κοινωνίας; Συναχωμένο Τσιτάχστο X

*** Για παράδειγμα, οι υποκλοπές. Τέσσερις άνθρωποι καταδικάστηκαν πρωτοδίκως για την υπόθεση του Predator. Η υπόθεση, ωστόσο, εξακολουθεί να έχει ανοιχτά δικαστικά μέτωπα. Ή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις ποινικές διώξεις για παράνομες επιδοτήσεις και τις δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που έφτασαν στη Βουλή. Δεν μιλάμε, δηλαδή, μόνο για πολιτικές καταγγελίες που εκτοξεύονται από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Μιλάμε και για υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, ορισμένες μάλιστα με καταδικαστικές αποφάσεις. Gina Tzakστο X

*** Το πρόβλημα με τη διαρκή εναλλαγή αποκαλύψεων είναι ότι πλέον συνηθίζουμε. Αντιμετωπίζουμε κάθε νέα υπόθεση που ξεσπάσει σαν άλλο ένα επεισόδιο της αγαπημένης μας τηλεοπτικής σειράς (εξαιρετικός ο νέος κύκλος του «Lupin», παρεμπιπτόντως). Να εξοργιζόμαστε για δύο ημέρες, να συζητάμε για άλλες τρεις και την επόμενη εβδομάδα να ασχολούμαστε με κάτι καινούργιο. Όχι επειδή η προηγούμενη υπόθεση αποδείχθηκε ασήμαντη, αλλά επειδή η επόμενη έχει ήδη τραβήξει την προσοχή μας. Λεμουριοςστο X

*** Κι εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της πολιτικής ζωής. Η λογοδοσία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής μιας είδησης. Μια υπόθεση δεν κλείνει επειδή έπαψε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Κλείνει όταν διερευνηθεί, όταν δοθούν απαντήσεις και όταν αποδοθούν οι ευθύνες που πράγματι προκύπτουν. Για το αν θα το δούμε ποτέ στην πράξη όλο αυτό, με κυβέρνηση Μητσοτάκη, με αυτή τη Δικαιοσύνη, την απάντηση την ξέρετε.

*** Και κάτι τελευταίο. Όταν χρειάζονται δεκάδες σελίδες για να καταγράψεις τις υποθέσεις που έχουν απασχολήσει τη δημόσια ζωή, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες είναι. Είναι πόσες από αυτές θυμόμαστε, πόσες παρακολουθούμε μέχρι τέλους και για πόσες απαιτούμε ακόμη απαντήσεις.
Το χειρότερο δεν είναι να αποκαλύπτονται πολλά σκάνδαλα. Το χειρότερο είναι να πάψει να μας εκπλήσσει η αποκάλυψή τους. Ε, κάπου εκεί είμαστε κι εμείς…

www.documentonews.gr

Βλέποντας τη σύγχρονη δυτική πολιτική, αναρωτήθηκα γιατί η Ευρώπη φοβάται σήμερα τη Ρωσία;;;

του Χρυσοβαλάντη Αποστολίδη

Παρόλο που η Ρωσία είναι ανοιχτή, από όλες τις πλευρές του Προέδρου και ο Αρχηγός του ΥΠΕΞ λέει συνεχώς :
Ή Ρωσία δεν έχει σχέδια να επιτεθεί στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ”! Αλλά η Ευρώπη εξακολουθεί να φοβάται και να ετοιμάζεται για πόλεμο με τη Ρωσία, και όχι για πρώτη φορά! Άρχισα να μελετώ τις ρίζες αυτού του φόβου και να τι πήρα.
Αν πετάξεις το ιδεολογικό κέλυφος, είναι πολύ πιο εύκολο : Η Ευρώπη δεν φοβάται μια επιθετική και κακή Ρωσία, φοβάται μια ισχυρή Ρωσία. Να φοβάστε τον Συναγωνιστή !
Ας θυμηθούμε την ιστορία! Η Ρωσία δεν πήγε ποτέ να κατακτήσει την Ευρώπη όπως έκανε, για παράδειγμα, Βρετανία ή Γαλλία στις αποικίες. Η Ρωσία πάντα προσπαθούσε να επιστρέψει μόνο ό,τι της ανήκε προηγουμένως τα εδάφη της, την έξοδό της στις θάλασσες, τα παλιά της σύνορα.
Για παράδειγμα ο Βόρειος Πόλεμος. Ο Πέτρος ο Πρώτος πολεμάει τη Σουηδία, αλλά την πολεμάει ΟΧΙ κοντά στα σύνορα της, αλλά αντίθετα οι Σουηδοί είναι στη Ρωσία! Είναι αποδεκτό να πιστεύουμε ότι η νίκη του Πέτρου κοντά στην Πολτάβα έδωσε στη Ρωσία μια διέξοδο προς τα κράτη της Βαλτικής. Αλλά στην πραγματικότητα, λίγοι γνωρίζουν ότι η Ρωσία δεν κατέκτησε εκείνη την εποχή, αλλά ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ τον δρόμο προς τη Βαλτική Θάλασσα, την οποία έχασε κατά τη διάρκεια πολέμων σε περιόδους αναταραχής στις αρχές του 17ου αιώνα. 
Η Ρωσία ΕΙΧΕ έξοδο στη Βαλτική από την εποχή του Ιωάννη του Γ’ και του Ιωάννη του Δ’, που γνωρίζουμε ως Τρομερό. Ώστε η Ρωσία είχε παράθυρο στην Ευρώπη πριν τον Πέτρο! Σείστηκε τότε η Ευρώπη: «Οι Ρώσοι επέστρεψαν την πρόσβαση στη θάλασσα;! Λοιπόν, τώρα είναι ναυτική δύναμη! Και αυτό είναι επικίνδυνο για εμάς, γιατί η Ρωσία θα γίνει ισχυρή! »
Τώρα για την Κριμαία. Αυτή η χερσόνησος κατακτήθηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες τον 7ο αιώνα π.Χ., την πόλη Χερσώνα, Ποντικαπέι (cov. Kerch), Θεοδοσία. Οι εσωτερικές στέπες καταλαμβάνουν τους ουρανούς. Αργότερα, η περιοχή εμπίπτει στη σφαίρα επιρροής του Βασιλείου του Βοσπόρου (το Ελληνοσυθιακό κράτος). Αργότερα η Κριμαία πέφτει στην τροχιά της Ρωμαϊκής, μετά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στους 9-10 αιώνες στη Χερσώνα, σύμφωνα με τη χρονολογία, βαπτίστηκε ο πρίγκιπας Βλαντιμίρ – κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της Ρωσίας.
Τον 8ο αιώνα μ.Χ. – η κατάκτηση των Μογγόλων, αργότερα η χερσόνησος γίνεται μέρος της Χρυσής Ορδής. 1441 σχηματίζεται το Χανάτο της Κριμαίας ένα τουρκικό κράτος υπό την εξουσία της δυναστείας Gireyev. Ακολουθεί η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 1475 – Το Χανάτο της Κριμαίας γίνεται υποτελής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η κύρια δραστηριότητα του Χανάτου ήταν οι επιδρομές σε ρωσικά εδάφη, η σύλληψη κρατουμένων και το δουλεμπόριο μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Φυσικά, αυτό δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ. Η Ρωσία πολεμά τακτικά με την Κριμαία και την Τουρκία. 1774 Ειρήνη Κιουτσούκ Καϊναρντζία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Το Χανάτο αναγνωρίζει την ανεξαρτησία από την Τουρκία. Και το 1783, ως αποτέλεσμα της νίκης της Αικατερίνης Β ́, ο Χαν Σαγκίν-Γκιρέι υπέγραψε μια πράξη εθελοντικής προσάρτησης της Κριμαίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ξεκινάει η ενεργή κατασκευή πόλεων: Σεβαστούπολη, Συμφερόπολη, Κερτς. Η Ρωσία μετατρέπει την Κριμαία σε ναυτική βάση στη Μαύρη Θάλασσα. Προφανώς σε ποιον ανήκει η Κριμαία, ανήκει η Μαύρη Θάλασσα.
Ακούγεται ξανά θόρυβος στην Ευρώπη :
«Η Ρωσία σκαρφαλώνει στη Μεσόγειο!
Είναι επικίνδυνο! » Και ξανά φόβος, μύθοι, δαιμονοποίηση.
Οι Ευρωπαίοι βασιλιάδες, και αργότερα τραπεζίτες και πολιτικοί, πάντα φοβόντουσαν ότι η Ρωσία θα γινόταν υπερβολικά ισχυρή. Αν όμως η Ρωσία είναι ισχυρή, τότε σε ποιον να πουλήσει τα αγαθά της, σε ποιον να επιβάλει κανόνες ;;; Είναι καλύτερο να την κρατάς υπό πίεση, να την εκθέτεις ως «βάρβαρους», «απειλή για τον κόσμο» και «μια αυτοκρατορία του κακού. ”
Εάν το δείτε από την άποψη των ίσων δικαιωμάτων και σχέσεων, η ίδια η Ευρώπη διεξάγει συνεχώς πολέμους μεταξύ της και με τις αποικίες. Αγγλία και Γαλλία χώρισαν την Αφρική, η Ισπανία λήστεψε την Αμερική, η Γερμανία ξεκίνησε δύο φορές Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά κατηγόρησαν τη Ρωσία έτσι κι αλλιώς. Γιατί έτσι ;;; Επειδή η Ρωσία απέτυχε να γίνει «της» ανάμεσά τους.
Έχει διαφορετικό τρόπο, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική αντίληψη για δικαιοσύνη και εξουσία.
Φοβάται η Ευρώπη τη Ρωσία ;;;
Ας φανταστούμε αυτή την κατάσταση. Είμαστε όλοι για δίκαιο και δίκαιο ανταγωνισμό, έτσι δεν είναι;;;
Ποιοι Ευρωπαίοι θα πουν ότι είναι κατά της τιμής και της δικαιοσύνης ;;; Κανείς!
Ας φανταστούμε όμως αυτή την κατάσταση : Αγώνες ποδοσφαίρου. Έχει προγραμματιστεί η συνάντηση δύο ισχυρών ομάδων. Αλλά η μία ομάδα φοβάται την άλλη και…. ρίχνει κάποιου είδους χημεία στο φαγητό των αντιπάλων για να τους αποδυναμώσει, προκαλεί ατύχημα με το λεωφορείο τους, πείθει το κοινό να μισήσει τους αντιπάλους του δημιουργώντας μια νευρική ατμόσφαιρα. Δεν είναι δίκαιο, έτσι δεν είναι ;;; Και στη μεγάλη πολιτική, οι “πολιτισμένες” χώρες κάνουν ακριβώς αυτό και λέγεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΑΤΗΣΗΣ! Για τι είδους δίκαιους και δίκαιους διαγωνισμούς μιλάμε αυτή την περίπτωση ;;;
Επιστρέφοντας στο θέμα ότι η Ρωσία δεν εστίασε ποτέ σε κάποιου άλλου, αλλά μόνο επέστρεψε το δικό της. Θυμηθείτε το περίφημο πέρασμα του Suvorov μέσω των Άλπεων! Ρωσικά στρατεύματα βρίσκονταν στην Ιταλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά δεν άφησαν ούτε μία πόλη. Επέστρεψαν στη Ρωσία. Ο ρωσικός στρατός βρισκόταν στη Βουλγαρία και την Πολωνία, αλλά δεν προσάρτησε αυτές τις χώρες. Οι Ρώσοι βρίσκονταν στο Παρίσι υπό τον Ναπολέοντα, αλλά δεν κατέκτησαν τη Γαλλία, αλλά επέστρεψαν στην πατρίδα τους, εμπλουτίζοντας τη γαλλική γλώσσα με νέες λέξεις όπως «BistrO».
Υπήρχαν ρωσικά στρατεύματα στο Βερολίνο τρεις φορές : Κατά τον Επταετή Πόλεμο το 1760. Τραβήχτηκε σε 4 μέρες. Το 1813 κατά τη διάρκεια του πολέμου με τον Ναπολέοντα και το 1945 κατά τη διάρκεια του πολέμου με τη Ναζιστική Γερμανία. Και κάθε φορά που η Ρωσία επέστρεφε στα εδάφη της, εκτός από την τελευταία. Αλλά μετά υπήρξε ένα διαφορετικό πολιτικό σενάριο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, που οργάνωσαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άφησαν τα στρατεύματά κατοχής τους στην Ευρώπη και η ΕΣΣΔ δεν είχαν παρά να δημιουργήσουν τη δική τους ζώνη κατοχής. 
Το ΝΑΤΟ είναι οι ίδιες δυνάμεις κατοχής με τους ίδιους στόχους, αλλά σε βάρος της ίδιας της Ευρώπης! Εάν η ΕΣΣΔ είχε εγκαταλείψει την Ευρώπη, τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ θα στεκόνταν κοντά στα σύνορα της ΕΣΣΔ ήδη το 1949, κάτι που ήταν πολύ κρίσιμο για την ΕΣΣΔ όσον αφορά την στρατιωτική ασφάλεια. Νομίζω ότι κανείς δεν έχει αμφιβολίες.
Ώστε η Ρωσοφοβία δεν είναι μόνο μίσος.
Αυτό είναι εργαλείο. Επινοήθηκε για να συγκρατήσει τη Ρωσία, να επιβραδύνει την ανάπτυξη της. Η Ρωσοφοβία μολύνεται από ανθρώπους γύρω και ακόμη και εντός της Ρωσίας. Οι συγγραφείς της Ρωσοφοβίας έχουν ανάγκη να μην υπάρχει ενότητα ούτε εντός της Ρωσίας ούτε με τους πιο κοντινούς της γείτονες! Αρχικά, μοναρχίες όπως η Αγγλία και η Σουηδία το έκαναν. Τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες εντάχθηκαν μαζί τους, τώρα η ιδέα πήρε μεγάλες οργανώσεις όπως το ΝΑΤΟ και μέρος της ευρωπαϊκής ελίτ.
Θυμάστε για το σύστημα παροχών που δημιούργησαν οι παγκόσμιες ελίτ για το κράτος των ΗΠΑ τον “πολιτισμένο” κόσμο ;;;
Η σύνδεση και το κύριο σημείο αυτής της έκδοσης είναι άμεση η εξάλειψη των ανταγωνιστών και η δημιουργία πλεονεκτημάτων για τον εαυτό σας! Και χρειάζεται ρωσοφοβική προπαγάνδα για να κρατήσουν τους και τους ξένους λαούς τους υπό τον φόβο της δήθεν επιθετικής σατανικής Ρωσίας, που δεν θα έρθει σήμερα, αλλά αύριο, θα καταστρέψουν τα σπίτια τους, θα κακομαθαίνουν τις γυναίκες τους και θα γευτούν την πίτσα τους, όχι να κάνουν ερωτήσεις όπως “Γιατί το χρειάζεται αυτό η Ρωσία”, αλλά εύκολα, με μίσος στην καρδιά, πήραν ένα όπλο και πήγαν σε πόλεμο με αυτό. Κατάφεραν να το κάνουν με την Ουκρανία.
Ποιο από όλα τα ειπωμένα πράγματα μπορεί να βγει στο συμπέρασμα ;;; Αυτό είναι απλό! Ο κόσμος είναι στα δεξιά της ωμής βίας και του ψεύδους. Αυτό ήταν προφανές εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη και διεθνές δίκαιο στον κόσμο. Υπάρχει ένας άγριος και αιματηρός ανταγωνισμός, όπου οι ζωές των ανθρώπων, ακόμη και των κρατών δεν κοστίζουν τίποτα, γιατί δεν είναι παρά εργαλεία στα χέρια των παγκόσμιων ελίτ.
Η Ρωσία δεν είναι Ευρώπη και δόξα στον Παντοδύναμο! Αυτή είναι μια διαφορετική! Είναι Ανεξάρτητη και αυτάρκης! Κάθε φιλοδοξία για έναν “πολιτισμένο” κόσμο είναι εξευτελισμός όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά και για άλλες χώρες, γιατί αυτή η φιλοδοξία είναι να αναγνωρίσουμε την ανωτερότητα αυτού του κόσμου έναντι του εαυτού του. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι πολιτισμένοι, αλλά κάθε έθνος έχει τον δικό του πολιτισμό και όλοι είμαστε ίσοι!
Η Ευρώπη δεν θα δεχτεί ποτέ τη Ρωσία ως ίσους. Που σημαίνει ότι η Ρωσία πρέπει να είναι ισχυρή για να αντέξει την ενωμένη δύναμη του “πολιτισμένου” κόσμου. Και η δύναμη της Ρωσίας θα δοθεί μόνο από την ενότητα μέσα της. Και εμείς, οι γείτονες της Ρωσίας, πρέπει να θυμόμαστε ένα πράγμα εάν η Δύση δεν αποδεχτεί τη Ρωσία ως ισότιμη, τότε δεν είμαστε πιο πολύτιμοι για αυτούς από τους Ινδιάνους, τους οποίους κατέστρεψαν κατά 95%. Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι αν εμπνεόμαστε να μισήσουμε κάποιον, αυτό σημαίνει ότι είμαστε προετοιμασμένοι για πόλεμο μαζί του.

Υ.Γ. Δείτε τα πολιτικά καρτούν στον πάτο.
131 χρόνια μεταξύ τους! Τίποτα δεν έχει αλλάξει ! Που σημαίνει ότι πρόκειται για στοχευμένη προπαγάνδα αιώνων, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα…

Πηγή: iskra.gr

Παναγίωτης Παύλος: Τι σηματοδοτεί η διπλή ήττα Τραμπ για τις ΗΠΑ αλλά και την γεωπολιτική σκακιέρα

Ο ερευνητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και συνεργάτης - αρθρογράφος του hellasjournal.com  Παναγιώτης Παύλος σε μια άμεση αλλά βαθιά ανάλυση για την διπλή ήττα Τραμπ στις εκλογές των ΗΠΑ, τους συμβολισμούς αλλά και τις πολιτικές διεργασίες που απεγκλωβίζει, την ουσία της ψήφου στους Δημοκρατικούς, ως κατά βάση ψήφο διαμαρτυρίας στις πολιτικές Τραμπ σε οικονομία, μεσανατολικό αλλά και ποιότητα δημοκρατίας και θεσμών και την προσέγγιση νέων κοινωνικών στρωμάτων στις κάλπες. Σημειώνει ότι σε κάθε περίπτωση ο Τραμπ θα είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ για 2 ακόμη χρόνια με τις γνωστές υπερεξουσίες που διαθέτει ένας Πρόεδρος και το κρίσιμο άμεσο ερώτημα είναι αν θα αλλάξει στάση ιδίως στο πόλεμο με το Ιράν ή αν θα φουλάρει τις μηχανές σύγκρουσης εκ νέου όπως τον πιέζει το Ισμαήλ. Αίσθηση όμως προκαλούν όσα λέει ο κ. Παύλος για τις επιδράσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τα εθνικά μας θέματα, τονίζοντας πως το κρίσιμο δεν είναι τι κάνουν εχθροί και φίλοι της Ελλάδας, αλλά τι κάνει η κυβερνητική εξουσία και το πολιτικό μας σύστημα για τα εθνικά μας δίκαια, όταν είναι πασιφανές πως στις όποιες σημερινές και αυριανές προκλήσεις, πρέπει μόνοι μας να ανταπεξέλθουμε.

Επικές νίκες, δύσκολη συνέχεια

 

Για τον Λούλα και την Φοιτητική Λίστα στην Σερβία ο λόγος. Αξιοθαύμαστες οι εκλογικές επιδόσεις, αλλά τα προβλήματα καιροφυλακτούν.

Γιάννης Τριάντης

1) Βραζιλία: Η θεαματική ανατροπή στην διχασμένη αυτή χώρα οφείλεται κυρίως στην πρωτοφανή κινητοποίηση των ψηφοφόρων κατά τον δεύτερο γύρο. Όμως θα ήταν παράλειψη να μην σημειωθεί οτι παρά τα ασταθή δημοσιονομικά της χώρας, ο Λούλα δεν υπολείφθηκε του φρενιασμένου Μπολσονάρο σε διαγωνισμό παροχολογίας.
Η νίκη του Λούλα θορύβησε τις…αιώνιες αγορές με αποτέλεσμα να υπάρξει πτώση στο Χρηματιστήριο και κατάρρευση του νομίσματος(real) κατά 10% έναντι του δολλαρίου.
Αν στο ασταθές της οικονομικής πραγματικότητος συνυπολογιστεί το γεγονός ότι η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη, τότε καθίσταται προφανές οτι ο Λούλα έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Και ίσως η λιγότερο δυσάρεστη θα είναι η αδυναμία του να υλοποιήσει τις περισσότερες από τις προεκλογικές εξαγγελίες…

Προβληματική εικόνα
Το News247 φιλοξένησε προσφάτως ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά τις εκλογές στην Βραζιλία. Τίτλος: «Η εντυπωσιακή επιστροφή του Λούλα και η δημοσιονομική αλήθεια».
Αντιγράφουμε:
«Ακόμη και πριν από την προεκλογική του εκστρατεία, τα δημόσια οικονομικά της Βραζιλίας είχαν αρχίσει να δείχνουν ασταθή. Κατά τη διάρκεια της τρίτης θητείας του Λούλα, η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2023, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά περισσότερο από 10 ποσοστιαίες μονάδες, ξεπερνώντας το 82% του ΑΕΠ, καθώς η κυβέρνηση επεδίωκε ταχύτερη ανάπτυξη μέσω αυξημένων δημόσιων δαπανών.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα αναμένεται να διαμορφωθεί φέτος στο 8% του ΑΕΠ. Τα πραγματικά επιτόκια βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα, αυξάνοντας το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους και διογκώνοντας το έλλειμμα. Κατά την άποψη πολλών επενδυτών, η τρέχουσα δυναμική του χρέους δεν είναι βιώσιμη.
Οι επενδυτές ομολόγων θορυβήθηκαν επίσης από μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία ο Λούλα και ο ακροδεξιός αντίπαλός του, Φλάβιο Μπολσονάρο, επιδόθηκαν σε έναν αγώνα υποσχέσεων παροχών προς τους ψηφοφόρους – από δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες τα Σαββατοκύριακα εκ μέρους του Λούλα, μέχρι αναστολή αποπληρωμής χρεών για τους καταναλωτές από πλευράς Μπολσονάρο».
Ένα βουνό, λοιπόν, μπροστά στον αδάμαστο ηγέτη της Βραζιλίας. Στα πλεονεκτήματά του καταχωρίζονται η εγγενής δυναμική της βραζιλιάνικης οικονομίας (προσοχή: η δυναμική αυτή δεν αποδίδει πάντοτε τα αναμενόμενα), η διεθνής ακτινοβολία του Λούλα, η εμπιστοσύνη του λαού στο πρόσωπό του, η φυγή του Μπολσονάρο αλλά και η ήττα του Τράμπ.
Η πιθανότητα να πετύχει ο Λούλα στην διαχείριση των υπαρκτών δυσκολιών θα είναι βάλσαμο για τις προοδευτικές δυνάμεις της Λατινικής Αμερικής η οποία κατά το μέγα μέρος της διαθέτει πλέον συντηρητικές κυβερνήσεις.

2)Το θαύμα της Σερβίας
Εδώ η λέξη πρωτοφανές αποκτά αδιαμφισβήτητη κυριολεξία. Το τραγικό γεγονός στο Νοβι Σαντ ήταν η θρυαλλίδα για να πάρουν φωτιά οι δρόμοι της χώρας, σε ένα ανεπανάληπτο σκηνικό αντιδράσεων και εκρήξεων μεγάλης διάρκειας.
Οι θαρραλέοι φοιτητές δεν περιόρισαν τα αιτήματά τους στην απόδοση δικαιοσύνης και την τιμωρία των ενόχων, αλλά επέκτειναν την καταιγιστική κριτική και εναντίωσή τους σχεδόν σε όλα τα πεδία της ασκούμενης πολιτικής.
Ούτε οι απειλές ούτε τα ΜΑΤ ούτε οι δηλώσεις του Βούτσιτς για ξένο δάκτυλο αναχαίτισαν την δυναμική των διαδηλώσεων, οι οποίες αποκτούσαν βαθμηδόν μεγάλη λαϊκή στήριξη και εξελίχθηκαν σε χιονοστιβάδα. Το αποτέλεσμα των εκλογών τους δικαίωσε.

Οι δυσκολίες
Η Φοιτητική Λίστα με την αρωγή διακεκριμένων πανεπιστημιακών και επιστημόνων παρουσίασε προεκλογικά ένα Πρόγραμμα πολλών σελίδων.
Εικάζεται οτι δεν ήταν το Πρόγραμμα αυτό που συνετέλεσε στον εκλογικό θρίαμβο, αλλά το ευήκοον ούς της σερβικής κοινωνίας προς κάτι εντελώς νέο και φρέσκο, και φυσικά η έντονη αρνητική διάθεση/τιμωρητική ψήφος εναντίον του Βούτσιτς.
Το «μετά» δεν προβλέπεται εύκολο. Η Λίστα δεν είναι συγκροτημένο κόμμα με όργανα, αρμοδιότητες και κατευθύνσεις. Επόμενο είναι να παραμένει ακόμη ασαφές πως θα συγκροτηθεί το επιτελείο, αν θα εκλεγεί-και πως- ο ηγέτης, ποιοι θα διοριστούν υπουργοί κλπ.
Πέραν αυτών, η νέα κυβέρνηση οφείλει να προωθήσει την ζητούμενη κάθαρση, να καταθέσει συγκεκριμένη οικονομική πρόταση για την χώρα και- ίσως το πιο σοβαρό-να καθορίσει των προσανατολισμό της στην διεθνή σκηνή.
Οι σοβαρές δεσμεύσεις της Λίστας και των «επωνύμων» που την υποστηρίζουν για αποτοξίνωση της κοινωνίας, για θεσμική κατοχύρωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας, για την κραταίωση δημοκρατικών θεσμών κλπ, προϊδεάζουν για θετικό ξεκίνημα.
Φυσικά, απαιτείται να επιταχυνθούν οι αναγκαίες διαδικασίες για την συγκρότηση του ηγετικού επιτελείου και την αντιμετώπιση συναφών προβλημάτων και απαιτήσεων. Η αλκή και η εκλογική επιτυχία του εκπληκτικού κινήματος δεν αρκούν.
Η Λίστα λένε πολλοί ότι πιθανώς θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα στο μέλλον λόγω διαφορετικών τάσεων(ευρωπαϊστές, αριστεροί κ.α.) στους κόλπους της. Προβλήματα που ενδεχομένως να δημιουργήσουν αργότερα ρηγματώσεις και διασπάσεις.
Εν πάση περιπτώσει, το κυβερνάν απαιτεί Σχέδιο, ευελιξία, εμμονή στα υπεσχημένα και προπάντων την συναίσθηση ότι αν το ουτοπικό που έγινε πράξη, το μέγα θαύμα, εγκαταλείψει ή απαρνηθεί τα βασικά χαρακτηριστικά και τις δεσμεύσεις του, ενδέχεται να δημιουργήσει μια αποκαρδιωτική δυστοπία.

ΥΓ: Οι δυσκολίες των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ μετά την περιφανή εκλογική νίκη τους δεν εντοπίζονται τόσο και μόνο στην εφεξής αντιμετώπιση του πληγωμένου Τράμπ, αλλά στις εσωτερικές εξελίξεις του κόμματος.
Η υπαρκτή διαφοροποίηση των μετριοπαθών του «κέντρου» έναντι της ριζοσπαστικής τάσης ενδέχεται να εξελιχθεί σε πολεμική προσεχώς με απροσδιόριστες συνέπειες.
Πάντως, ο θρίαμβος στις ενδιάμεσες εκλογές θέτει τώρα στο περιθώριο τις διαφορές και προϊδεάζει για περαιτέρω θετική πορεία των Δημοκρατικών.

www.news247.gr