"Από το «Α» και «ΟΥ» μέχρι το «κλείστο ρε πουλάκι μου»" Μαρία Δεναξά

Η Μαρία Δεναξά αναφέρεται στις συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, με αφορμή τη στάση του υπουργού Υγείας και το περιστατικό με τη Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία απευθύνθηκε σε εργαζόμενο λέγοντας «κλείστο ρε πουλάκι μου». Παράλληλα, σχολιάζει τις αναφορές της για την κατάσταση του ΕΣΥ και θέτει ζητήματα σχετικά με τη συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στους πολίτες και το δικαίωμά τους να εκφράζουν τη διαφωνία τους. «Στη δημοκρατία οι λαοί δεν έχουν υποχρέωση μόνο να ψηφίζουν. Έχουν δικαίωμα και να μιλούν και να διαμαρτύρονται», τονίζει.

Ο Μητσοτάκης και το … ταμπόν

Νίκος Μπογιόπουλος 

από Ημεροδρόμο

Βγήκε σήμερα ο πρωθυπουργός να μας πει ότι για λόγους … «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» θα μειώσει κατά 0,16 έως 0,44 λεπτά – ανάλογα με τη συσκευασία και τη μάρκα – τις τιμές στα προϊόντα περιόδου. Θα κάνει μία μετάταξη του ΦΠΑ από το 24% στο 13%.
Δηλαδή, θα κάνει έκπτωση στις γυναίκες από 2 έως 5 ευρώ τον χρόνο. Γιατί τυχαίνει αυτή η βιολογική ανάγκη να είναι μία φορά τον μήνα. Αυτά τα 2-5 ευρώ στο μυαλό αυτού του ανθρώπου είναι … κοινωνική δικαιοσύνη. Και είναι προφανές ότι δουλεύει έτσι το μυαλό του γιατί αν δούλευε διαφορετικά, η Ελλάδα δεν θα κατείχε την 22η θέση στην Ευρώπη στην ισότητα των φύλων.
Εάν δούλευε αλλιώς το μυαλό του, ο μισθός των γυναικών στην Ελλάδα δεν θα ήταν 15% χαμηλότερος, σύμφωνα με τα στοιχεία,
δεν θα βρίσκονταν υψηλότερα στην ανεργία από τους άντρες,
θα είχαν δουλειά,
δεν θα τιμωρούνταν για την μητρότητα,
δεν θα έβρισκαν τοίχο στην επαγγελματική τους ανέλιξη,
θα έβλεπαν πραγματικά μέτρα στήριξης για τις μονογονεϊκές οικογένειες,
δεν θα έρχονταν αντιμέτωπες με την έλλειψη δομών φροντίδας για τα παιδιά τους,
θα ένιωθαν ασφάλεια σε μια κοινωνία που προστατεύει έμπρακτα τα θύματα έμφυλης βίας.
Αλλά, για μην σας λέμε και ψέματα, δεν περιμέναμε και άλλη αντίληψη από τον Μητσοτάκη περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Μας επιβεβαίωσε, επίσης, και ως προς το πού μπορεί να φτάσει η πολιτική γελοιότητα.

www.imerodromos.gr

Οι πειραγµένοι αλγόριθµοι του νέου πατριωτισµού

Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση.

Χρύσα Κακατσάκη

Πέρασε άλλη μια επέτειος που γιορτάστηκε με παρελάσεις, εντυπωσιακές φιγούρες των Rafale και πανομοιότυπα μηνύματα των πολιτικών αρχηγών που ομνύουν κάθε φορά στο ίδιο κατά συνθήκη ψεύδος περί εθνικής ομοψυχίας, κάτι που δεν ίσχυσε ούτε στον Αγώνα του ’21 ούτε επί γερμανικής κατοχής.
Φέτος όμως, την ώρα που η γαλανόλευκη κυμάτιζε στα μπαλκόνια, η «γαλάζια πατρίδα» των γειτόνων μας προχωρούσε με βήμα ταχύ στην πραγματοποίησή της. Τα ήρεμα νερά του Αιγαίου αναταράχτηκαν σφόδρα από την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου και τα προβλήματα στην πόντιση του καλωδίου. Αν και η σύμπραξη Τουρκίας – Λιβύης είναι γνωστή εδώ και καιρό, ο Δένδιας και ο Γεραπετρίτης νόμιζαν ότι θα πάρουμε τους φυλάρχους με το μέρος μας τραπεζώνοντας τον Χαφτάρ στα Βλάχικα της Βάρης. Ετσι, ο Μητσοτάκης κατήγγειλε το μνημόνιο ως παράνομο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ύστερα από 22 μήνες αφωνίας. Τίποτε δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα τη διπλωματική ήττα από τη λακωνική έκφραση του βουλευτή Καλογερόπουλου: «Τον ήπιαμε». Τρέχουμε τώρα να μπαλώσουμε το διπλωματικό φιάσκο με μια δήλωση της Ούρσουλας και με το ξεπούλημα της Μονής Σινά για να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη της Αιγύπτου.
Ποιο είναι λοιπόν σήμερα το περιεχόμενο του όρου πατριωτισμός; Να έχεις τους Patriot στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες αντί να διαφυλάσσουν τα εθνικά σύνορα; Να βυθίζουν οι ισραηλινοί πύραυλοι την παροπλισμένη φρεγάτα «Μπουμπουλίνα» σαν σκηνή παρωδίας από την υπολοχαγό Νατάσα; Η κυβέρνηση κατάφερε, πετώντας και το τελευταίο φύλλο συκής από την πολιτική ηθική, να αλλάξει και την έννοια του πατριωτισμού. Η αγάπη για την πατρίδα σταματά εκεί όπου αρχίζει η εφορία. Η αγάπη για το μπάσκετ εκδηλώνεται με τον χρηματισμό των διαιτητών. Η νέα πίτσα, αντί για μανιτάρια και μπέικον, περιέχει ακριβά ρολόγια και κοσμήματα. Ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας Fan είχε απολύσει τον κωμικό Πάρη Ρούπο επειδή πρόσβαλε τα σύμβολα του έθνους, ο ίδιος όμως θεωρεί πατριωτικό καθήκον τη φοροδιαφυγή και την απάτη. Ο Mr Χωριάτικο ήταν γνωστός για τον βίο και την πολιτεία του, αλλά τον συνέλαβαν όταν τελείωσε το σίριαλ Μαζωνάκη.
Στη στρατιωτική τακτική εφαρμόζεται ο αντιπερισπασμός όταν θέλεις να αποπροσανατολίσεις τον εχθρό. Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση. Επιτρέπει στους σύγχρονους μαυραγορίτες να κερδοσκοπούν ανενόχλητοι, αφήνοντας το «προνόμιο» του επαίτη στους ευάλωτους. Νανουρίζει τους πολίτες μιας αναιμικής δημοκρατίας με ιάμβους και διθυράμβους. Διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις, απαξιώνει τους θεσμούς. Ευνοεί τα δικά της παιδιά και μετά παριστάνει τον άγγελο με τη ρομφαία που έρχεται να πατάξει τη διαφθορά.
Τα στελέχη της ΝΔ διακηρύσσουν σε κάθε ευκαιρία ότι ο σύγχρονος εχθρός είναι η τοξικότητα της αντιπολίτευσης. Ωστόσο ισχύει μάλλον αυτό που έλεγε ο Τόμας Πέιν: «Είναι καθήκον κάθε πατριώτη να προστατεύει τη χώρα του από την κυβέρνησή της». Το ΟΧΙ στον φασισμό το μετέτρεψε σε ΝΑΙ σε 1940 σκάνδαλα. O πατριωτισμός τους έχει τόση σχέση όση και των αλόγων που συμμετέχουν στις παρελάσεις.

www.documentonews.gr

Είπαμε να ανήκουμε εις την Δύση, αλλά όχι κι έτσι Κυριάκο…

του Απόστολου Αποστολόπουλου

Οι κυρίαρχες Δυνάμεις της χώρας – οι ελίτ – είναι προφανές ότι δεν διαθέτουν τις πνευματικές δυνάμεις και ικανότητες για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Διαθέτουν ασφαλώς πολλά χρήματα. Αλλά δεν ψάχνουν ούτε έχουν κάποιο ενδιαφέρον για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Βολεύονται με την πλήρη και αστόχαστη υποταγή στους ξένους, χθες με τους Άγγλους, σήμερα με τους Αμερικάνους αύριο με τον αφέντη της ημέρας – δεν κάνουν διακρίσεις.
Ένας συντηρητικός πολίτης δεν θα είχε αντίρρηση να ακολουθεί με συνέπεια τον δρόμο που χαράσσουν οι ηγέτιδες Δυνάμεις της Δύσης. Αλλά καταπίνει δύσκολα την επίδειξη δουλοπρέπειας που έχει ακολουθήσει η σημερινή κυβέρνηση όπως και οι περισσότερες στο παρελθόν. Για παράδειγμα  δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε, διόλου αναγκαία η επίδειξη δουλοφροσύνης περί «σωστής πλευράς της Ιστορίας» που αποδείχθηκε ότι στήριζε ένα φαταούλα διεφθαρμένο όπως ο Ζελένσκι. 
Όσο άλλες κρίσιμες πλευρές, ιδίως στην Οικονομία, ακολουθούσαν ένα υποφερτό δρόμο οι πολίτες τηρούσαν στάση υποστήριξης ή ανοχής ακόμα και  σε περιπτώσεις εξόφθαλμης παρανομίας πχ ΟΠΕΚΕΠΕ, και όχι μόνο. Αλλά και αυτές οι διέξοδοι στέρεψαν όταν περάσαμε από την χρήση στην αδιάντροπη κατάχρηση. Αιτία δεν ήταν μόνο η απλούστευση ότι το εύκολο χρήμα είναι το παράνομο. 
Η ελληνική Οικονομία είχε περιόδους άνθισης χωρίς παρανομία: Πχ όταν ανθούσαν επιχειρήσεις όπως η Πειραϊκή Πατραϊκή, η Ιζόλα κλπ. Αλλά τότε ισχυροί ξένοι (πχ Ιταλοί) ανταγωνιστές συνέπραξαν με ελληνικές κυβερνήσεις  που αντί να στηρίξουν τους Έλληνες επιχειρηματίες συνεργάστηκαν με τους ξένους πχ η τσιμεντοβιομηνία  όπου ο πατέρας Μητσοτάκης ενέδωσε στο γεμάτο πορτοφόλι, των Ιταλών…
 
Η σωστή και η κακή πλευρά της ιστορίας
Με λόγια απλά μπορούσαμε να καταπιούμε τα περί σωστής πλευράς της Ιστορίας για όσο καιρό ο κόσμος περνούσε υποφερτά και για όσο καιρό πχ η Τουρκία δεν μας πολύ-ενοχλούσε. Δυστυχώς η κυβέρνηση έχασε και αυτά τα δυο ατού. Η «σωστή πλευρά» δεν μας εξασφάλιζε Ειρήνη αντιθέτως ήταν απαραίτητη κάθε υποχώρηση και ανάθεση σε Γαλλους-Άγγλους-Πορτογάλους το καθήκον υπεράσπισης της πατρίδας.
Οι Γάλλοι έχουν πχ την πολυτέλεια να παριστάνουν τζάμπα τους παλληκαράδες απέναντι στους Ρώσους που ούτε διεκδικούν το Αιγαίο ούτε θέλουν να εγκατασταθούν στο Παρίσι. Η Ελλάδα, ούτε καν παζάρεψε για να εξασφαλίσει ότι οι «Μεγάλοι» σύμμαχοι θα έπνιγαν στην κούνια κάθε απειλή από την «φίλη Τουρκία»-με τέτοιους φίλους οι εχθροί περισσεύουν.  
Αλλά και πάλι όλη η αλήθεια είναι ότι πρέπει εσύ ο ίδιος πρωτίστως να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Οι ΗΠΑ όταν μας οδήγησαν στο ΝΑΤΟ μαζί με την Τουρκία είχαν κατανείμει τους ρόλους, στην πρώτη γραμμή η Τουρκία απέναντι στους Ρώσους και η Ελλάδα στα μετόπισθεν. Δεν ήθελαν κυρίαρχη την Τουρκία ούτε στο Αιγαίο ούτε αλλού.
Δεν ήθελαν ούτε τότε ούτε τώρα κυρίαρχη την Τουρκία πουθενά στην γειτονιά. Ούτε οι Ρώσοι θέλουν ένα φιλόδοξο αγκάθι στα πλευρά τους. Η Τουρκία είναι χρήσιμη όταν τελεί υπό έλεγχο. Αλλά όταν εμείς το παίζουμε διάδοχοι του Σημίτη (σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω) μοιραία βγάζουμε την Τουρκία αφέντη. Το χειρότερο είναι ότι οι διανοούμενοι αρχικά εξαφανίστηκαν σαν να τους κατάπιε ένας κακός δράκος (φαινόμενο που σημάδεψε όλο τον Δυτικό Κόσμο) και όσοι απόμειναν ελάχιστα πρόσφεραν σαν να τους στείρωσαν το μυαλό. Υπομονή για καλύτερες μέρες. 

Πηγή: slpress.gr

Σταύρος Λυγερός "Γιατί η πυρκαγιά που σαρώνει την Ευρώπη δεν ήλθε στην Ελλάδα"

Ένα κτήνος ανάμεσά μας

του ΣΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Ποιος είναι αυτός μέσα στην κυβέρνηση που σκέφτηκε το άρθρο 23, να παίρνουν δηλαδή τα κοράκια πρώτες κατοικίες μετά από τρεις απλήρωτες δόσεις, χωρίς ο οφειλέτης να μπορεί να καταφύγει στη Δικαιοσύνη και να εκθέσει τη θέση του, χωρίς να μπορεί να ανακόψει τη διαδικασία εκποίησης, χωρίς καν να έχει προειδοποιηθεί για όλα αυτά;
Ποιο κτήνος σκέφτηκε κάτι τέτοιο;
Λέγεται Πιερρακάκης;
Λέγεται Μητσοτάκης;
Λέγεται Παπασταύρου;
Διότι το κτήνος έχει όνομα!
Αυτός που το έκανε αυτό, δεν είναι νεοφιλελεύθερος μόνον, είναι κτήνος! Μπορεί ο νεοφιλελευθερισμός να οδηγεί στην αποκτήνωση, αλλά δεν γίνονται, ούτε είναι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι κτήνη. Ούτε όλα τα κτήνη είναι νεοφιλελεύθερα.
Το κτήνος που σκέφτηκε κάτι τέτοιο έχει όνομα.
Και πρέπει να το μάθουμε!
Δεν μπορεί αυτό το κτήνος να κρύβεται πίσω από την «ανωνυμία» του Υπουργικού Συμβουλίου! Εκτός κι αν όλα τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου είναι κτήνη!
Και μάλιστα, το εν λόγω κτήνος που σκέφτηκε αυτήν την απάνθρωπη και φασιστική διάταξη είχε το θράσος να την πάει στη Βουλή.
Τι στο διάολο;
Τόση αλαζονεία;
Τέτοια άγνοια κινδύνου;
Τόση αναλγησία;
Τόση χοντροπετσιά;
Κι αυτός ο τύπος θα την γλιτώσει, χωρίς να μάθει κανείς το όνομά του;
Χωρίς τα άλλα κόμματα που καταδικάζουν αυτήν την πολιτική, να δείξουν με το δάχτυλο αυτόν τον πολιτικό;
Ποιο είναι αυτό το κτήνος;
Για άλλα κτήνη, όπως ο Καραμανλής των Τεμπών, μάθαμε – πλην όμως πολλά κτήνη κρύβονται μέσα στο πλήθος των ζώων (κι αφήστε τις πολιτικές ορθότητες με τα «ζωά»-ξέρετε τι εννοούμε), λέμε για τα κτήνη που κρύβονται ανάμεσα σε αρουραίους, ύαινες, κροταλίες, κατσαρίδες, σκορπιούς, ρινόκερους, κροκόδειλους και άλλα τέτοια είδη, είναι αυτοί, εκτός κι αν τέτοια είδη που συναπαρτίζουν ένα Υπουργικό Συμβούλιο…

Πηγή: www.militaire.gr

Όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…

 

Η σιωπή του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του αρμόδιου Υπουργού είναι εκκωφαντική μετά τη δικαστική απόφαση που καταδίκασε πέντε αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου.

Νίκος Γιαννόπουλος

Το Σάββατο ανακοινώθηκε μία σημαντική δικαστική απόφαση. Οι 5 από τους 6 κατηγορούμενος αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου το 2000 καταδικάστηκαν (πρωτόδικα).

Πάμε πάλι. Αστυνομικοί καταδικάστηκαν για βασανισμό. Αποδείχθηκε, δηλαδή, κατά την ακροαματική διαδικασία ότι τουλάχιστον πέντε αυτούς βασάνισαν τον 26χρονο ο οποίος στη συνέχεια έχασε τη ζωή του.

Μόλις η υπόθεση ήρθε στο φως της δημοσιότητας, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είχε κάνει λόγο για αθλιότητες εις βάρος της ΕΛΑΣ. Όπως μάς υπενθυμίζει με σχετικό ποστάρισμά του στο facebook ο καλός συνάδελφος Μάριος Αραβαντινός, στην τότε ανακοίνωσή του το Υπουργείο χαρακτήριζε τους εύλογους προβληματισμούς για τις συνθήκες που δεν αποκλείεται να είχαν οδηγήσει ή έστω συμβάλει στον θάνατό του, αθλιότητες και ασύστολα ψέματα.

Επίσης, συνέδεε ευθέως όσους αναδείκνυαν το θέμα ζητώντας την τιμωρία των εμπλεκόμενων αστυνομικών οι οποίοι αν ο Βασίλης Μάγγος δεν είχε πεθάνει είναι εξαιρετικά πιθανό να μην είχαν λογοδοτήσει ποτέ και για τίποτα, με το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Και τώρα μετά την καταδίκη; Σιωπή. Κανένα σχόλιο. Καμία αναφορά. Και κυρίως καμία συγγνώμη προς την οικογένεια του Βασίλη η οποία “βασανίστηκε” ψυχικά τα τελευταία έξι χρόνια μέχρι να έρθει αυτή η καταδικαστική απόφαση. Ο πατέρας του θύματος όργωσε όλη την Ελλάδα για να κάνει γνωστή την ιστορία του γιου του. Με πόνο ψυχής ο άνθρωπος τα κατάφερε.

Δεν επιστρέφει βέβαια ο Βασίλης πίσω. Αυτό το γνωρίζαμε εξ’ αρχής. Αλλά το να μην υπάρχει τσίπα για μία, έστω τυπική, συγγνώμη στην οικογένεια από την πλευρά του θεσμού της ΕΛΑΣ και του επίσημου κράτους είναι κάτι που δεν καταπίνεται εύκολα.

Πέρασαν χρόνια διαπόμπευσης του νεκρού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της δίκης, με απίστευτες καταθέσεις που επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αλλά και χρόνια διαπόμπευσης των ανθρώπων που εξ αρχής μίλησαν με θάρρος και παρρησία. Κυβερνητικά τρολ, πολλές φορές και επώνυμα, συκοφαντούσαν τον πατέρα Μάγγο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και όλα αυτά πέρασαν ατιμώρητα, σαν να μην έγιναν ποτέ.

Σάββατο βράδυ όταν ανακοινώθηκε η σχετική απόφαση, λίγα ήταν τα ΜΜΕ που την δημοσίευσαν και την ανέδειξαν. Τα περισσότερα έβγαλαν την υποχρέωση αργότερα, κάποια δεν την έβγαλαν καθόλου. Δεν βόλευε το αφήγημα το οποίο είχαν στηρίξει την προηγούμενη εξαετία.

Έμεινε, λοιπόν, μια ένοχη σιωπή. Μία σιγή, που εκτός από αμηχανία, φανέρωνε και ενοχή. Ο Υπουργός, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, άλλες φορές λαλίστατος, δεν βρήκε έναν παρηγορητικό λόγο για τους γονείς που έχασαν το παιδί τους. Δεν δεσμεύτηκε, παράλληλα, ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι ανάλογο, δεν εξέφρασε καν τον αποτροπιασμό του για το γεγονός ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός του οποίου είναι πολιτικός προϊστάμενος βασανίζει εν έτη 2020.

Tίποτα, ένα μεγάλο κενό. Μία “στραβή” που καλό θα ήταν να ξεχάσουμε για να πάμε παρακάτω, ίσως στον επόμενο βασανισμό που δεν θα δει το φως της δημοσιότητας και θα μπορέσει να καλυφθεί γρήγορα και εύκολα.

Φαίνεται ότι όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…

www.news247.gr

Μην αποπατείτε στην Πνύκα

του Φώτη Τερζάκη

Υπάρχει τρόπος να σιχαθούμε την Ακρόπολη και τα όσα αντιπροσωπεύει γι’ αυτό που εξακολουθητικά λέμε «Δυτικό πολιτισμό» (που σήμερα πλέον ηχεί σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο), ή ό,τι άλλο απόμεινε από ένα μουμιοποιημένο παρελθόν για να πουληθεί στην τουριστική βιομηχανία τής χώρας;  Ναι· αρκεί μία καρτ-ποστάλ με τον αμερικανικό αετό μπροστά της. Χρειάστηκε να το δούμε κι αυτό, να ζήσουμε και αυτή την ταπείνωση, κι επιπλέον να υποστούμε τον χορό των χειροκροτούντων υποτακτικών, αυτού του απέραντου εκτροφείου ερπετών που είναι η σημερινή Ελλάδα. Υποκλιθήκαμε σε ένα ανθρώπινο τίποτα, έναν σαλτιμπάγκο γεμάτον μίσος και σαδισμό για ό,τι υπερήφανο και ανεξάρτητο κινείται σ’ αυτόν τον κόσμο, αρχής γενομένης από την πατρίδα του, την Κούβα, για τον στραγγαλισμό τού γενναίου λαού τής οποίας είναι ο ίδιος αρχιτέκτονας και καυχιέται γι’ αυτό – όπως και για τον άγριο βασανισμό της Παλαιστίνης, για τον βιασμό της Βενεζουέλας και την αιμορραγία ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, για την απάνθρωπη κλίμακα των σφαγών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Ιράν, στον Λίβανο… 

Είναι ο ίδιος εκείνος που στην πολυσυζητημένη του ομιλία τής 14ης Φεβρουαρίου αυτής της χρονιάς (2026), στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, εξαπέλυσε δηλητηριώδη αντικομμουνισμό και λευκό εθνοσωβινισμό, έπλεξε ύμνο τής ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και ζήτησε τη συσπείρωση όλων των ξεδοντιασμένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της «Δύσης» πίσω από την δολοφονική μηχανή των ΗΠΑ για την ανάκτηση μιας παγκόσμιας κυριαρχίας που είναι σε ελεύθερη πτώση σήμερα – και χειροκροτήθηκε γι’ αυτά… Στο ίδιο αυτό πνεύμα ξαναμίλησε την Πνύκα, προσθέτοντας στο ματωμένο του κομπολόι σαν λάφυρο μία ακόμα χάντρα, τον ελληνικό κλασικό πολιτισμό.

Δεν θα σχολιάσω εδώ τον χορό των Ελλήνων χειροκροτητών τού Μάρκο Ρούμπιο, που είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας σε ανέκκλητη σήψη. Απλώς, δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτούς. Πολύ περισσότερο με εξέπληξαν οι «άλλοι», όλοι εκείνοι που μετέφρασαν σωστά, εν πρώτοις, το μήνυμα του Ρούμπιο.  Πολύ σωστά, είπαν ότι ήρθε για ένα ακόμα θηριώδες εμπορικό deal, που περιελάμβανε αφενός την αγορά πρόσθετων όπλων (6 δις in advance), αφετέρου το σχέδιο του λεγόμενου «κάθετου διαδρόμου» που φιλοδοξεί ν’ αντικαταστήσει την προμήθεια ρωσικών υδρογονανθράκων στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια με (τρομακτικά ακριβότερο) φυσικό αέριο των ΗΠΑ.[1] Και ακόμη σωστότερα είδαν —και είπαν— ότι ήρθε να ζητήσει την ενεργό συστράτευση των υποτελών στον νέο γύρο πολέμου που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ κατά του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης στη Δυτική Ασία.

Ωραία. Τι περιμένει φυσιολογικά κάποιος ύστερ’ από μια τέτοια διαπίστωση; Μήπως μια συζήτηση του αν πράγματι χρειαζόμαστε, και σε τι, την «προσφορά» (που είναι στην πραγματικότητα ένας ελάχιστα συγκεκαλυμμένος φόρος υποτέλειας), ή μήπως μια έντιμη απάντηση ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο και συμφέρον να μετάσχει σε έναν απ’ όλες τις απόψεις παράνομο πόλεμο, και ότι πάντως η αμερικανική βάση τής Σούδας (ο πολυτιμότερος κόμβος Αμερικανοϊσραηλινών κι Ευρωπαίων στις φονικές τους επιχειρήσεις στην περιοχή μετά την καταστροφή των αμερικανικών βάσεων στο Κόλπο) δεν περιλαμβάνει στη σύμβασή της τη χρήση για επιθετικούς σκοπούς; Όχι όμως… Τίποτε απ’ αυτά δεν απαίτησαν οι κάθε πολιτικής αποχρώσεως «εθνικόφρονες»[2] αντικυβερνητικοί να πει ή να κάνει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά ένα και μόνο ζήτημα θέτουν σε όλους τους τόνους: τι ζητήσαμε εμείς ως αντάλλαγμα για όλ’ αυτά; Λοιδορούν το καθεστώς Μητσοτάκη ότι «πουλάει φτηνά» την κυριαρχία τής χώρας, διατεινόμενοι ότι είναι πολύτιμο εμπόρευμα που μπορεί να πιάσει πολύ καλύτερες τιμές την αγορά· δηλαδή, παζαρεύουν ωμά το τίμημα της υποτέλειας, εκλαμβάνοντας την ίδια την υποτέλεια ως αυτονόητη και δεδομένη. Και σαν φύλλο συκής τής δουλοφροσύνης τους χρησιμοποιούν —ακόμα μία φορά— τη θολή και κατάπτυστη έννοια του «εθνικού συμφέροντος».

Δεν εκπλήσσει το ότι αυτή η αντίληψη του «εθνικού συμφέροντος» επισωρεύει τα πλήγματα το ένα μετά το άλλο. Τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα των πανωλεθριών είναι η πρόσφατη ψήφιση από τη Βουλή τής Λιβύης τού λεγόμενου Τουρκολυβικού Μνημονίου, που ήρθε τις τελευταίες ημέρες να επιδεινώσει την «καλωδιάδα» με την οποία μας έχουν ζαλίσει τ’ αυτιά. Πώς θα αποτρέψουμε τις παρενοχλήσεις τής Τουρκίας στην πόντιση ενός καλωδίου που θα διασυνδέει ηλεκτρικά την Ευρώπη (μέσω Ελλάδας και Κύπρου) με το Ισραήλ, ενέργεια η οποία κατοχυρώνει κεκτημένα εις βάρος τής Ελλάδας στο μοίρασμα των θαλάσσιων ζωνών τής Ανατολικής Μεσογείου; Γιατί Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ισραηλινοί, που είναι οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι, δεν παρεμβαίνουν ρητά και απερίφραστα υπέρ της Ελλάδας; Γιατί οι Λίβυοι του Χαφτάρ τα βρίσκουν με την Τουρκία, μέχρι χθες ανταγωνιστή, και η Ευρώπη αντιδρά τόσο χλιαρά; Γιατί οι Αιγύπτιοι, μέχρι χθες υποστηρικτές τού Χαφτάρ και ανταγωνιστές τής Τουρκίας (άρα δυνητικοί «σύμμαχοι» της Ελλάδας), όχι μόνο δεν κάνουν το βήμα που περιμένουμε αλλά και «δεν μας τα λένε καλά» με το Σινά; Τέτοια ερωτήματα απασχολούν τους «πατριώτες» μας, αποφεύγοντας όσο πιο προσεκτικά μπορούν να θέσουν το ερώτημα που προϋποτίθεται όλων αυτών: σε ποιους έχουμε διαλέξει να προσκολληθούμε, και ποιους κάνουμε ασυγχώρητα εχθρούς.

Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είν’ εδώ η ουσία τής απάτης. Για να το πω με πιο απερίφραστο τρόπο: το μοιραίο λάθος είναι ότι έχουμε διαλέξει ως χώρα να κάνουμε «εθνική πολιτική» και όχι αντιιμπεριαλιστική πολιτική. «Εθνική πολιτική» είναι ένας ερμαφρόδιτος όρος που δεν σημαίνει τίποτε απολύτως αν δεν οριστεί το ειδικό ταξικό και κοινωνικό του περιεχόμενο. Ως όρος-κουβέρτα υποβάλλει πονηρά ότι όλοι όσοι απαρτίζουν ένα «έθνος» (εντάσσονται, θέλει να πει αυτό, σε έναν σύγχρονο εθνοκρατικό σχηματισμό) έχουν κοινές ανάγκες και συμφέροντα – πράγμα που εμφανώς δεν συμβαίνει. Το να πούμε ότι ο εθνικισμός είναι μια μικροαστική ιδεολογία με όλα τα αυταρχικά συνακόλουθα (ιδιοτέλεια, μισαλλοδοξία, ρατσισμό) είναι βέβαια κοινός τόπος· υπάρχει ωστόσο πάντα η δυνατότητα ένα κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας —εθνικοαπελευθερωτικό, όπως λέμε— να λάβει γνήσια αντικαπιταλιστική μορφή μόνο εφόσον μετατραπεί εγκαίρως σε αντιιμπεριαλιστικό. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ενέχει ταξικά δυναστευτικό χαρακτήρα, που σημαίνει, εργάζεται για την ήττα τού συναινούντος «λαού».

Όταν συνεπώς μιλάμε για ήττες τής «Ελλάδας» στη διεθνοπολιτική σκηνή, αυτό δεν σημαίνει πως θίγονται τα συμφέροντα των ιθυνουσών ελίτ (με το εφοπλιστικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο στην κορυφή) και του μισθοδοτούμενου απ’ αυτές πολιτικού της συστήματος (του δικαστικού μη εξαιρουμένου)· τα συμφέροντα αυτά υπηρετούνται θαυμάσια από τέτοιες «ήττες», το βάρος των οποίων καλείται να επωμιστεί το κοινωνικό σώμα – εμείς. Αλλ’ αυτοί που μιλούν στο όνομα του «λαού» ή του «έθνους» —δηλαδή, στο δικό μας όνομα— μη μας πουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι είναι εκείνο που ελλοχεύει αδιατύπωτο πίσω από τα «αφελή» ερωτήματά τους. Έχοντας καταπιεί τη στρατιωτική κατοχή τού μεγαλύτερου μέρους τού νησιού τής Κύπρου, σχεδιασμένη από ακριβώς εκείνους στους οποίους προσφεύγουν ακόμα για «βοήθεια», εξεγείρονται επειδή η Τουρκία ροκανίζει τη δυνάμει ελληνική κυριαρχία στη θάλασσα – ή βλέπουν ως το καλύτερο αντίδοτο στην υπάρχουσα κατοχή (τουρκική) μία άλλη κατοχή (την ισραηλινή). Και ρωτώ: πρώτον, γιατί υπονόμευση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι η παρεμπόδιση της πόντισης ενός καλωδίου, αλλά όχι ο «δανεισμός» ελληνικού οπλισμού σε χώρες-πλυντήρια όπως η Σαουδική Αραβία και η Ουκρανία, και ακόμη περισσότερο η κατ’ εντολήν των αφεντικών τους αποστολή μια φρεγάτας και μερικών F-16  στην Κύπρο (και η εξίσου πειθήνια απόσυρσή τους όταν το σήμα συναγερμού έληξε) για να υπερασπίσουν τις αγγλοβρετανικές βάσεις τού νησιού από δικαιολογημένα αντίποινα στον βρώμικο πόλεμο τους κατά τού Ιράν; Και, δεύτερον, τίνος ανάγκη είναι το περίφημο καλώδιο, χάριν τού οποίου η Ελλάδα βρέθηκε στην παρούσα κωμικοτραγική θέση – της ίδιας τής Ελλάδας και της Κύπρου ή μήπως του Ισραήλ, για τη διάσωση του οποίου από την απομόνωση πασχίζουν οι ευρωαμερικανοί «φίλοι» του; Αλλά επίσης: δεν είναι γελοίο η Ελλάδα να επικαλείται το δίκαιο της θάλασσας (εν προκειμένω, τη σύμβαση του Montego Bay, 1982) εκλιπαρώντας τη στήριξή της ακριβώς από τις δυο άλλες χώρες (πέραν της Τουρκίας) που δεν την έχουν υπογράψει, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ; Και ακόμη πιο εξωφρενικό δεν είναι —στα όρια της παλιανθρωπιάς, λέω— να κάνει σπαραξικάρδιες εκκλήσεις στο διεθνές δίκαιο όταν θίγονται τα υποτιθέμενα συμφέροντά της, αλλά να το τσαλαπατά επιδεικτικά όταν αντιβαίνει στα συμφέροντα των κυρίων της (όπως στην φρικτότερη γενοκτονία τού αιώνα από το Ισραήλ και στη διεθνή τρομοκρατική δράση των ΗΠΑ); Ποιος δεν θα ήθελε να τιμωρηθεί σκληρά μια τέτοια χώρα, απεχθής στους εχθρούς της και αξιοπεριφρόνητη στους  «φίλους» της;

Έτσι τώρα θρηνούν για την «προδοσία» τού Χαφτάρ. Όταν όμως ο Χαφτάρ το 2020, τον καιρό που ήταν σ’ εμπόλεμη σχέση με την Τουρκία, ενθαρρυμένος από πρωτοβουλίες τής ίδιας τής ελληνικής κυβέρνησης ήρθε στην Αθήνα για να ζητήσει κάποια πράγματα, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν του σήκωνε το τηλέφωνο… Γιατί άραγε; Επειδή οι Αμερικανοί το απαγόρευσαν, διότι ο Χαφτάρ είχε δεσμούς με τη Ρωσία! Ήλπιζαν οι αυλικοί των ελληνικών υπουργείων ότι μια τέτοια προσβολή θα έμενε δίχως συνέπειες, ή ότι δεν θα «έβρισκαν μπροστά» τους την εκλογή να ταχθούν ανεγκέφαλα στο πλευρό των επιτιθέμενων στη Ρωσία – επιλογή την οποία πληρώνουν και με πολλούς άλλους τρόπους; Και τώρα γιατί οι Αμερικανοί, αυτοί που για πολλοστή φορά τούς χρησιμοποίησαν σαν φτηνό πιόνι, δεν λένε μια λέξη υπέρ τους; Γιατί απλούστατα οι Αμερικανοί (και μαζί μερικοί Ευρωπαίοι) θέλουν επειγόντως την ενοποίηση και ομαλοποίηση της Λιβύης (που οι ίδιοι προηγουμένως κατέστρεψαν) ώστε να ορμήσουν τα  επιχειρηματικά τους αρπακτικά, και γιατί είναι η Τουρκία εκείνη η οποία μπορεί τώρα, με την αυξημένη επιρροή που κέρδισε, να πετύχει κάτι τέτοιο.

Τι γίνεται όμως με τη «φίλη» Αίγυπτο; Θρηνεί η «καθ’ ημάς Ορθοδοξία», η σφιχτά εναγκαλισμένη με το διεφθαρμένο κράτος, για την απώλεια των χιλιόχρονων δικαιωμάτων της Μονής τού Σινά (που υπάγεται στο Πατριαρχείο τής Ιερουσαλήμ, όχι της Αφρικής, μην ξεχνάμε). Θέλει πολλή ευφυΐα για να σκεφτεί κάποιος ότι η Αίγυπτος, παρά τη δική της αιχμαλωσία στη Δυτική γεωπολιτική, έχει μόνιμη και βαθιά ανησυχία πρωτίστως απέναντι στο Ισραήλ, και ότι μια χώρα που εμφανίζεται ως ο στενότερος συνεργάτης τού σιωνιστικού κράτους στην περιοχή θα αντιμετωπιζόταν, αν όχι σαν κίνδυνος, τουλάχιστον με σοβαρή καχυποψία; Ήλπιζαν οι ίδιοι εν λόγω αυλικοί πως η πρόσδεσή τους στο γενοκτονικό κράτος δεν θα είχε ολέθριες συνέπειες στη σχέση τους με όλους τους αραβικούς λαούς τής περιοχής – πλην των σαλαφιστικών συμμοριών τής Συρίας, βέβαια, και των οικογενειακών δικτατοριών τής Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων; Αλλ’ αυτοί είναι οι τελευταίοι προμαχώνες τού «Δυτικού πολιτισμού», για να έρθουμε στα λόγια τού υπασπιστή Ρούμπιο…

Οι Έλληνες [3] δεν χρειάζεται να νιώθουν προδομένοι από κανέναν. Ό,τι τους έχει συμβεί —και θα τους συμβεί— απορρέει με μαθηματική ακρίβεια από την «πλευρά τής ιστορίας» με την οποία διάλεξαν να συνταχθούν. Οι «εθνικές τραγωδίες» τής δακρύβρεχτης πατριωτικής αφήγησης του τελευταίου αιώνα, από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι τον διαμελισμό τής Κύπρου, ακολουθούν το ίδιο, απαρασάλευτα   επαναλαμβανόμενο πρότυπο: πειθήνια συστράτευση με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τής Δύσης, ανόητα τυχοδιωκτικά εγχειρήματα για λογαριασμό εκείνων, οι οποίοι στο τέλος δρέπουν τους καρπούς αφήνοντας στο έλεος των καιρών το άχρηστο πλέον εργαλείο τους, αφού έκανε τη δουλειά του. Σαν να μην έχει υπάρξει παρελθόν, ούτε μνήμη, το ίδιο πρότυπο επαναλαμβάνεται ακόμα σε κάθε τομέα και κλίμακα. Πληρώνουν με αίμα εξοπλισμούς προς χρήση εκείνων απ’ τους οποίους τους αγοράζουν,[4] και γίνονται συνεργοί σε φρικιαστικά εγκλήματα εναντίον λαών που ποτέ δεν τους έχουν βλάψει —στο Λεβάντε, στην Ερυθρά και στον Περσικό— με οπισθοκρουστικά διπλωματικά αποτελέσματα· στη νέα ουκρανική εκστρατεία συντάσσονται ενθουσιωδώς με την ίδια εκείνη «Ευρώπη» που το 2010 τούς επιτέθηκε βάναυσα, με οικονομικά όπλα, αφήνοντας πίσω ρημαγμένη γη· κραυγάζουν πολεμικές ιαχές αδιαφορώντας για τους ελληνικούς κι ελληνόφωνους πληθυσμούς τής Κριμαίας και του Ευξείνου που δρέπουν το τίμημα, και φορτώνοντας δυσθεώρητα βάρη για πολεμικές δαπάνες στον ίδιο τους τον λαό (που παραπονιέται φρικτά για την «ακρίβεια», όχι και πολύ όμως για την «εξωτερική πολιτική»)· προβάλλουν σαν τίτλο τιμής το ν’ ανήκουν στην «ευρωπαϊκή οικογένεια», τη στιγμή που αυτή η Ευρώπη, στα χέρια αδίστακτων καθαρμάτων και πολιτικών νάνων, καταρρέει μπροστά στα μάτια τους από αλυσιδωτές εξεγέρσεις των δεινοπαθούντων λαών της.[5] Και σε ό,τι αφορά το χρονίζον πρόβλημα με την άλλη πλευρά τού Αιγαίου, ψελλίζουν δεκαετίες τώρα: «μα γιατί η Ευρώπη δεν υπερασπίζεται ένα κράτος-μέλος της;»

Η «Ευρώπη» για την οποία μιλούν απλώς δεν υπάρχει. Είναι ένα κλυδωνιζόμενο οικοσύστημα κεφαλαιοκρατικών συνασπισμών και εθνικών εμμονών, που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στους βαθιούς εσωτερικούς του ανταγωνισμούς και την ρήξη συμφερόντων με τον υπερατλαντική δύναμη ελέω της οποίας υφίσταται. Έχοντας συρθεί σ’ έναν πόλεμο (δι’ αντιπροσώπου) κατά τής Ρωσίας, που είχε ως δεύτερο στόχο την ίδια, δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίζει: γιατί ο πόλεμος και οι πολεμικοί εξοπλισμοί είναι πάντα η έσχατη προσφυγή τού απαξιούμενου κεφαλαίου, και γιατί η παροχέτευση της κοινωνικής δυσφορίας στο πρόσωπο ενός υποθετικού «εχθρού» είναι μέσον αποτροπής των επαναστατικών εκρήξεων που μια τέτοια συνθήκη εγκυμονεί. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή Ευρώπη δεν έχει ούτε την πληθυσμιακή ούτε την παραγωγική βάση για να επαναλάβει τη «λύση» τής δεκαετίας τού 1930. Αυτά ακριβώς είναι που μπορεί να της προσφέρει η Τουρκία, μέλος τού ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα μία επιθετικά αναπτυσσόμενη καπιταλιστική δύναμη με υπέρογκες γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Η διπλωματική επιτηδειότητα της τελευταίας, υποβοηθούμενη από τη στρατηγική της θέση ανάμεσα στους μεγάλους πολέμους τής Δύσης, την έχει καταστήσει πολύτιμο εργαλείο για τις επιδιώξεις Ευρωπαίων και Αμερικανών, που παρά τους σκληρούς μεταξύ τους ανταγωνισμούς εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέρος τού ίδιου στρατοπέδου.

Σε αυτό το φως πρέπει να κατανοηθεί και η δημιουργία αυτού που κάποιοι ονόμασαν «ισλαμική πτέρυγα του ΝΑΤΟ». Είναι μια απόπειρα της Ευρωατλαντικής Δύσης να συστήσει μια ζώνη προκεχωρημένης άμυνας έναντι αυτών που αντιλαμβάνεται ως κίνδυνο για την κλονιζόμενη ηγεμονία της: του Άξονα της Αντίστασης στη Μέση Ανατολή και της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία. Τον ρόλο αυτόν στην πραγματικότητα καλείται να παίξει το νεοσύστατο Σύμφωνο της Μέκκας, μια στρατηγική συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν (με την Αίγυπτο σε θέση αναμονής). Πρόκειται για μουσουλμανικές (σουννιτικές) χώρες που ελέγχονται από τη Δύση – ή τουλάχιστον η Δύση πιστεύει πως τις ελέγχει, επενδύοντας στη σουννιτική τους ταυτότητα και προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί πολιτικά μια ιστορική αντιπαλότητα με το σιιτικό Ισλάμ (όπως ακριβώς μία στιγμή νωρίτερα έκανε με τον ISIS). Από τους προσεκτικότερους αναλυτές δεν πέρασε απαρατήρητη η ομοιότητα με το Σύμφωνο της Βαγδάτης τού 1955 (ανάμεσα στο Ιράν των Παχλεβί, το Χασεμιτικό Ιράκ, το Πακιστάν, την Τουρκία και τη Βρετανία) ως μέσον ανάσχεσης, τότε, της Σοβιετικής Ρωσίας. Από τη δυτική, και κυρίως από την αμερικανική σκοπιά, ύστερ’ από την προβλεπόμενη πτώση του προμαχώνα τής Ουκρανίας και ύστερ’ από το άσχημο ξύπνημα του Προέδρου Τραμπ από την τυχοδιωκτική εμπλοκή του στον Περσικό Κόλπο, είναι ένα εργαλείο διατήρησης του ελέγχου στη Δυτική Ασία και, προπαντός, προστασίας τού σιωνιστικού asset – τόσο περισσότερο όσο οι ίδιες οι ΗΠΑ και η Ευρώπη αδυνατούν να το κάνουν με δικές τους δυνάμεις.

Όσο κρίσιμα και αν είναι τα γεγονότα στην Ουκρανία, το διακύβευμα της Μέσης Ανατολής είναι γιγάντιο. Το πλήγμα που κατάφερε το Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το πιο ελπιδοφόρο παγκόσμιο συμβάν από τα χρόνια τού Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, και δεν μοιάζει αναστρέψιμο. Υπόσχεται ν’ αλλάξει ανέκκλητα τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, γεγονός που θα καθορίσει τη μελλοντική όψη τού πλανήτη. Το πρόσφατο άνοιγμα ενός δεύτερου μετώπου από τους Ανσαράλα στην Υεμένη (που η ίδια η Σαουδική  Αραβία πυροδότησε αυτοκτονικά, προφανώς υποκινημένη από ΗΠΑ-Ισραήλ, με την αιφνίδια επίθεσή της στο αεροδρόμιο της Σανά’α που διέκοψε μία εύθραυστη εκεχειρία) απειλεί τη διάλυση της θεοκρατικής απολυταρχίας που στάθηκε ο πιστότερος υπηρέτης των αμερικανικών συμφερόντων στη  περιοχή, ενώ με τον έλεγχο των Στενών τού Μπαμπ αλ-Μάντεμπ σφίγγει ακόμα πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό τής Δύσης. Ενόψει του εξαντλούμενου αποθέματος της ισχύος τους, και προ του διλήμματος να υπερασπίσουν τους Άραβες υποτελείς τους ή το Ισραήλ, δεν τίθεται ζήτημα εκλογής για τις ΗΠΑ· αυτή όμως η αδυναμία τους αυξάνει τη στρατηγική τους απόγνωση. Δεν ενδιαφέρονται για τους Άραβες «συμμάχους» τους περισσότερο απ’ όσο, ας πούμε, για τους Ουκρανούς, τους Κούρδους, τους Κύπριους ή τους Έλληνες, όμως ένα πιθανό τέλος τού Οίκου των Σαούντ, και των άλλων διεφθαρμένων πετρομοναρχιών τού Κόλπου, κρούει επίσης των κώδωνα για το τέλος τού πετροδολαρίου, όπλου τής αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επιβολής όχι μικρότερης αξίας από τις στρατιωτικές βάσεις. Η πρόσφατη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για την «απελευθέρωση» ρωσικού πετρελαίου, που εξέπληξε πολλούς, δεν έχει καταφανώς οικονομική στόχευση (ούτε σημαίνει πως οι ΗΠΑ παραιτούνται οριστικά απ’ την Ουκρανία, η οποία χωρίς τη συνεχιζόμενη στήριξή τους, όπως και το Ισραήλ, θα είχε τελειώσει την επόμενη μέρα)· είναι μέρος τής ίδιας διπλωματίας που έχει πυκνώσει τελευταία ανάμεσα στην Προεδρία των ΗΠΑ, τη Μόσχα και την Πεκίνο: εκείνο που ο Πρόεδρος Τραμπ προπαντός ζητάει είναι να εγκαταλείψουν το Ιράν, και είναι διατεθειμένος να δώσει γι’ αυτό πολλά ανταλλάγματα. Δεν έχει καμία ελπίδα ωστόσο να τον βοηθήσουν να βγει από την θανάσιμη παγίδα του.

Για όλους αυτούς τους λόγους οι Αμερικανοί χρειάζονται ένα «ισλαμικό ΝΑΤΟ», είτε αυτό έχει τη μορφή των «Συμφωνιών του Αβραάμ» είτε τη μορφή του Συμφώνου τής Μέκκας· και όσο περισσότερο η Σαουδική Αραβία καταρρέει σαν στήριγμα, τόσο πιο αποφασιστικό ρόλο αποκτά η Τουρκία. Δεν είναι ωστόσο καθόλου βέβαιο πως οι προαναφερθείσες μουσουλμανικές χώρες μπορούν να εκπληρώσουν την προσδοκία. Παγιδευμένες οι ίδιες ανάμεσα σε γεωπολιτικές φιλοδοξίες, αντιζηλίες και ανασφάλειες, έχουν τις δικές τους καιροσκοπικά κυμαινόμενες ατζέντες. Και οι τρεις αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους εντάσεις που θέτουν διλήμματα ανάμεσα σε μια ορισμένη εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια των καθεστώτων τους· και οι τρεις έχουν σχέσεις αμοιβαίας δυσπιστίας με το Ισραήλ, παρά την de facto συστράτευση με τους προστάτες του· η Σαουδική Αραβία φοβάται τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με τους οποίους αντίθετα έχουν στενές σχέσεις Τουρκία και Κατάρ, ενώ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχει αντιμαχόμενες επιδιώξεις στο Σουδάν και στην Υεμένη· το Πακιστάν, στο οποίο ασκούνται αντίρροπες δυνάμεις από τις ΗΠΑ και την Κίνα (ενώ είναι σε τεταμένες σχέσεις με το Αφγανιστάν και την Ινδία), δυσκολεύεται να έρθει σε σύγκρουση με συμμάχους τού Ιράν, του οποίου χρειάζεται τη συνεργασία για τον έλεγχο των Μπαλούχων (όπως τη χρειάζεται κι η Τουρκία για τον έλεγχο των Κούρδων), όταν μάλιστα διεκδικεί ρόλο μεσολαβητή μεταξύ τού Ιράν και των ΗΠΑ· και η Τουρκία, πολλαπλώς ευάλωτη λόγω της μιλιταριστικής της υπερέκτασης, οφείλει να εξισορροπεί προσεκτικά το διπλό παιχνίδι ανάμεσα στη Δύση και το αντι-δυτικό στρατόπεδο (Ρωσία και Ιράν) ποριζόμενη και από τις δύο πλευρές οφέλη. Αν σε αυτά προσθέσουμε το κουβάρι των εμπλοκών τής Αιγύπτου με τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Τουρκία σε Λιβύη, Σουδάν, Αιθιοπία και Σομαλία, καταλαβαίνει κανείς σε τι είδους κινούμενη άμμο στηρίζεται η ευροατλαντική γεωπολιτική στη Δυτική Ασία.

Έγινε τουλάχιστο φανερό, ελπίζω, γιατί η Τουρκία είναι τόσο πολύτιμο κεφάλαιο, αμέσως μετά το Ισραήλ, για την ανατολική γεωπολιτική (από τη Μεσόγειο ώς την Κίνα) τής Ευρωατλαντικής Δύσης. Αυτό σημαίνει ότι, παρά τους αναμενόμενους ανταγωνισμούς, Τουρκία και Ισραήλ είναι υποχρεωμένοι να συμπορεύονται, όσο τουλάχιστον παραμένει σε ισχύ σε αυτή την περιοχή τού κόσμου η αμερικανική ηγεμονία. Και πρέπει επίσης να είναι σαφές ότι όλα τα δευτερεύοντα εξαρτήματα της ιμπεριαλιστικής μηχανής —Έλληνες, Κύπριοι, Άραβες, Κούρδοι— είναι απλώς αναλώσιμα. Η μοίρα των μοναρχιών τής Αραβικής και του Κόλπου, αν όχι της ίδιας τής Ουκρανίας, θα έπρεπε να είναι για την Ελλάδα οδηγητικός μίτος στην εξωτερική της πολιτική, αν τουλάχιστον δεν μπορεί να διδαχθεί από τη δική της επαναλαμβανόμενη εμπειρία. Η προθυμία της να συνταχθεί με τη διεθνή αφρόκρεμα των δολοφόνων, που ελπίζουμε ότι η ιστορία αρχίζει να κινείται εναντίον τους, την καθιστά άξια της χειρότερης —ήδη δυσοίωνα προδιαγεγραμμένης— μοίρας.

Αλλά δεν είναι η μοίρα αυτής της Ελλάδας που έχει σημασία για τη μορφή την οποία θα πάρει το αύριο – που δεν είναι κανενός «εθνική υπόθεση», αλλά οικουμενικό και πανανθρώπινο. Πελώριες τεκτονικές πλάκες κινούνται αυτή τη στιγμή στον κόσμο μας και ό,τι θεωρούσαμε εδώ και κάποιους αιώνες εδραιωμένο καταλύεται. Ένα νέο επαναστατικό κύμα μοιάζει να σηκώνεται στην καρδιά τού μητροπολιτικού κόσμου ενώ ένας δεύτερος μεγάλος κύκλος αποαποικιοποίησης έχει πιθανότατα ξεκινήσει στο διεθνές στερέωμα. Όποια και αν είναι η έκβαση των επερχομένων, σε οιαδήποτε κόλαση ή παράδεισο κι αν ωθούμαστε συλλογικά, ως φύση και ως ανθρωπότητα, αυτό που η νοσταλγία μας ονομάζει ακόμα «Δυτικό πολιτισμό» καταποντίζεται μέσα στο αίμα και τον τρόμο που το ίδιο έσπειρε.

///

[1] Πού θα πηγαίνει αυτός ο διάδρομος όταν λήξει ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν μας το είπε κανείς. Το ξέρει ίσως η τ. πρέσβειρα-καρτούν Γκιλφόυλ και οι Έλληνες επιχειρηματίες που τυλίγονται σαν περικοκλάδα στον κορμό της – αλλά δεν είναι για όλα ένοχοι οι «ιδιώτες»: αυτό είναι επίσημη, κυβερνητικά επιλεγμένη και με ζήλο ακολουθούμενη «εθνική πολιτική».

[2] Οι οποίοι διακρίνονται όλο και λιγότερο από τη «διαμαρτυρόμενη ακροδεξιά» στην Ευρώπη. Είναι αυτοί που μας βεβαιώνουν πως η διάκριση αριστερά/δεξιά ή κομμουνισμός/αντικομμουνισμός έχει «ξεπεραστεί» και διαβάζουν τη διεθνή πραγματικότητα με όρους αντίθεσης μεταξύ παγκοσμιοποίησης/εθνικού κράτους. Δεν ξέρω αν έχουν επίγνωση πως πρόκειται για τα δύο πρόσωπα του ίδιων κοινωνικών δυνάμεων: δύο εναλλακτικές στρατηγικές τού κεφαλαίου, αναλόγως του αν αυτό βρίσκεται σε φάση επέκτασης ή συρρίκνωσης (ή του ποια εθνικά κεφάλαια βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση μέσα στον διεθνή κεφαλαιοκρατικό ανταγωνισμό).

[3] Και με αυτό δεν εννοώ μόνο τις κυβερνήσεις τους – ασήμαντες, διεφθαρμένες ή καιροσκοπικές κατά περίπτωση… Μιλάω συνολικά για νεοελληνικό φαντασιακό και για το νεοελληνικό έθος. Μια ανάλυση της πολιτικής τους ανωριμότητας θα ήταν θέμα μιας ειδικής, πολύ πιο εκτεταμένης μελέτης· ας πω μόνον εδώ, δράττοντας μια επικαιρική αφορμή, ότι μία πρόσφατη σφυγμομέτρηση της GPO έδειξε πως μόλις το 2,4% προτεραιοποιεί, ως κριτήριο της εκλογικής του συμπεριφοράς, την εξωτερική πολιτική. Αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το ποσοστό αν από το 2,4% αφαιρούσαμε ειδικά ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά, στα οποία για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων εξαντλείται αυτό που καταλαβαίνουν ως «εξωτερική πολιτική»…

[4] Η Άννα Διαμαντοπούλου, αν δεν κάνω λάθος, σχολιάζοντας τη αποστροφή τού Ρούμπιο ότι «δεν θα επιτρέψουμε πόλεμο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία», αναρωτήθηκε: τότε γιατί μας πουλάνε όπλα; Εύλογο ερώτημα, εάν ερμηνεύσουμε το «δεν θα επιτρέψουμε πόλεμο» ως «θα σας προστατεύσουμε», όπως κατ’ ελπίδα το εξέλαβαν οι ιθαγενείς επαίτες. Δεν σκέφτονται όμως ότι, αν ο κος Ρούμπιο και το τραστ που εκπροσωπεί θέλουν απαραιτήτως να πουλάνε όπλα, όρος για να υπάρχουν αγοραστές είναι ακριβώς το να παραμένουν αυτοί σε ανασφάλεια, που σημαίνει ότι είναι ενάντια στο συμφέρον τού πωλητή να «προστατεύσει» την πελατεία του.

[5] Η εξέγερση που σοβεί τούτη τη στιγμή στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, από τη Λισσαβώνα μέχρι τα Τίρανα, δείχνει ένα σημείο βρασμού των κοινωνιών πέραν τού οποίου τίποτα δεν θα είναι ίδιο στις ημέρες που έρχονται. Το ότι το κύμα τής μαζικής λαϊκής οργής μοιάζει προς στιγμήν να καρπούται εκλογικά ακροδεξιές δυνάμεις δεν αλλάζει το διακύβευμα· τα έχουμε ξαναδεί αυτά στον εικοστό αιώνα. Όσοι όμως πιστεύουν πως μία τέτοια δεξιά συνιστά εναλλακτική απέναντι στην κυβερνώσα συναίνεση, ας δουν, πρώτον, πώς πολιτεύονται τ’ ακροδεξιά κόμματα από τη στιγμήν που έρχονται στην εξουσία (η Ιταλία τής Μελόνι είναι το καλύτερο παράδειγμα) και, δεύτερον, πόσο εύκολα, εκείνοι που σείουν το φόβητρο της «ακροδεξιάς» για να εκβιάζουν συναινέσεις, συνασπίζονται μαζί της όταν φανεί στον ορίζοντα «αριστερός» κίνδυνος (οι εκλογές τού ερχόμενου Μαρτίου στη Γαλλία θα είναι πολύ διδακτικές εδώ). Σε κάθε περίπτωση: τίποτε πιο αντιλαϊκό, κτηνώδες και επικίνδυνο δεν μπορούν να κάνουν τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα που να μην πραγματοποιείται ήδη από τις κυβερνώσες «φιλελεύθερες» ολιγαρχίες – εκτός ίσως από το αντιμεταναστευτικό κρεσέντο που συνδαυλίζει τις πιο παρανοϊκές φαντασιώσεις τις καταχωνιασμένες στο ασυνείδητο της μάζας και μπορούν να μεταμορφώσουν αυτή τη μάζα σε απύθμενα καταστροφικό —και αυτοκαταστροφικό— όχλο. Το μεταναστευτικό είναι όμως ο ανεπίλυτος κόμπος των μεταποικακών κοινωνιών, όπως η σημερινή Ευρώπη και οι δορυφόροι της,  που οδηγεί σε οιονεί ναζιστικές πρακτικές όλο το κατεστημένο πολιτικό φάσμα και, προφανώς, είναι αδύνατο να επιλυθεί με όρους αναπαραγωγής τού κεφαλαίου.

neoplanodion.gr

Τι δείχνουν οι απανωτές υποθέσεις πολύκροτων σκανδάλων;

 

από Kώστας Δημητριάδης

Το τελευταίο διάστημα «σκάνε» η μία μετά την άλλη πολύκροτες υποθέσεις εκτεταμένης και βαθύτατης διαφθοράς. «Όλως αιφνιδίως». Στο επίκεντρο βρίσκονται (για την ώρα) τρεις υποθέσεις. Οι δύο αφορούν κυκλώματα με χαρακτηριστικά δικτύωσης εγκληματικών οργανώσεων που λυμαίνονται τον χώρο της εστίασης (Pizza Fan, «Χωριάτικο»). Πρόκειται για υποθέσεις πολύ μεγάλης κλίμακας φοροδιαφυγής, δεκάδων εκατομμυρίων, και άλλων στοιχείων, που παραπέμπουν σε ξέπλυμα χρήματος και σε δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα. Η τρίτη υπόθεση «αποκαλύφθηκε» στο χώρο του αθλητισμού. Ξεκινώντας από την ηγεσία της πολύ αμαρτωλής Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, και περιλαμβάνοντας μια σειρά από διαιτητές και άλλους παράγοντες που ήδη βρίσκονται κατηγορούμενοι ότι λειτουργούσαν «παράγκα» μεθοδεύσεων για στημένους αγώνες και άλλες συναφείς δραστηριότητες.

Δύο παρατηρήσεις είναι εξαρχής εδώ αναγκαίες. Αφενός, οι υποθέσεις αυτές μόνο «αδέσποτες» δεν είναι: βγαίνουν στην επιφάνεια μέσα σ’ ένα τοπίο όπου η διαφθορά και η ασυδοσία είναι ενδημικές και «θεσμοποιούμενες», συνθέτοντας τις διάφορες όψεις ενός καθεστώτος. Με τέτοιους όρους πρέπει να εκτιμηθούν από πολιτική-κοινωνική άποψη τα όσα αποκαλύπτονται, και όχι ως κάποιος «κεραυνός εν αιθρία» ή, ακόμη περισσότερο, ως αποτέλεσμα κάποιας απόφασης αλλαγής σελίδας και κάθαρσης. Αφετέρου, η ίδια η συγκυρία λέει πολλά. Πολιτική φθορά και έκπτωση-σάπισμα. Κυβερνητική σε πρώτο πλάνο, αλλά επιπλέον με τη γενικευμένη αναξιοπιστία των αντιπολιτεύσεων, που «κολυμπούν» άνετα μέσα στο ίδιο «συμβόλαιο» κατανομής καθεστωτικών ρόλων και ρυθμίσεων. Επιταχυνόμενο ξεχαρβάλωμα κρίσιμων αρμών του κράτους και της οργανωμένης πολιτείας ευρύτερα, μέσα σε περιβάλλον μεγάλων συγκρούσεων και αναδασμών –επιχειρηματικών και άλλων– εν μέσω κρίσης. Και βεβαίως όλα τα παραπάνω μέσα στις συγκεκριμένες, εκφυλιστικές συνθήκες της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου που διανύουμε, και με τις συνακόλουθες μεθοδεύσεις που εκτυλίσσονται.

Η «ανατομία» των πρόσφατων υποθέσεων

Σε αδρές γραμμές:

Pizza Fan. Φοροδιαφυγή τουλάχιστον 25 εκατομμυρίων με στημένη κομπίνα αλλοίωσης των ποσών των αποδείξεων («στην πηγή» με λογισμικό – στα πάνω από εκατό καταστήματα της εταιρείας). Αυτά από έναν πρωτεύοντα παίκτη της αγοράς, και επί σειρά ετών (από το 2021!). Αποκάλυψη και διερεύνηση μετά από καταγγελία και βεβαίως όχι μετά από κάποιο έλεγχο των αρχών (αν και είναι εξοπλισμένες υποτίθεται και με «ειδικά εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης» που πιάνουν τα πάντα). Χαρακτηριστικά δομής εγκληματικής οργάνωσης με τον ιδιοκτήτη στην κορυφή και μια σειρά άλλους δικτυωμένους σε διάφορους ρόλους. Με μοτίβα-συμπεριφορές-διαδρομές χρήματος που αφήνουν υπόνοιες για ξέπλυμα πολύ μεγάλων ποσών.

Ας σημειωθεί επιπλέον ότι η εταιρεία είχε ήδη αρχίσει να «κάνει νερά» (κάτι στη μηχανή της μπίζνας είχε αρχίσει να δείχνει όρια το τελευταίο έτος, και εδώ η σκέψη κάθε άλλο παρά πρέπει να περιοριστεί σε αυστηρά οικονομοτεχνικούς συλλογισμούς). Τώρα μάλιστα εμφανίστηκαν ήδη οι πρώτοι υποψήφιοι για την εξαγορά της, και βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολυφορεμένο παιχνίδι στις πλάτες των 2.500 εργαζομένων της (τόσο από τον νυν ιδιοκτήτη και κατηγορούμενο, όσο και από άλλους παράγοντες, με τη συνέργεια του Υπουργείου Εργασίας). Η εξέλιξη θα δείξει συσχετισμούς και σκοπιμότητες/προτεραιότητες όλων των πλευρών.

Αρτοποιεία – «Χωριάτικο». Η υπόθεση που τώρα έρχεται στην επιφάνεια ως φοροδιαφυγή-εισφοροδιαφυγή, είναι γνωστή τοις πάσι (και ακόμη περισσότερο στις κρατικές αρχές) για πάνω από δέκα χρόνια. Ο ιδιοκτήτης, που διαθέτει και νυχτερινά κέντρα στη Συγγρού, έχει ήδη παλαιότερα καταδικαστεί και φυλακιστεί για μαστροπεία και trafficking, και για ξέπλυμα των χρημάτων απ’ αυτές τις δραστηριότητες μέσω μιας ομάδας επιχειρήσεων: «Χωριάτικο», «Αττικά αρτοποιεία», «Bread factory», «Sfoliata»! Τέλος, είναι ενδεικτικό του μεγέθους του λεκέ το γεγονός ότι ακόμη και ο υπουργός ΠΡΟΠΟ, Μ. Χρυσοχοΐδης, έσπευσε να προαναγγείλει τις επικείμενες αποκαλύψεις σχετικά με την εμπλοκή ανώτερων στελεχών της αστυνομίας και άλλων δημόσιων λειτουργών (Εφορία, ΕΦΚΑ κ.λπ.) σε όλο το φάσμα των «δουλειών» του κ. «Χωριάτικο».

Στημένοι αγώνες (κύκλωμα γύρω από τον Β. Λιόλιο, πρόεδρο της ΕΟΚ, και τον συνεργάτη του, επιχειρηματία Μαυραγάνη). Εδώ το πρώτο που «βγάζει μάτι» είναι η επί σειρά ετών προστασία του εξ Αχαΐας ορμώμενου Β. Λιόλιου, από τον πρόεδρο της ΕΟΕ (Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής) Ι. Κούβελο, σύζυγο της Ντ. Μπακογιάννη, και από τον Μιχ. Μπεκίρη, γόνο γνωστής αχαϊκής πολιτικής οικογένειας και μέχρι πριν λίγες μέρες «εθελοντή»(!) διευθυντή του γραφείου του Κ. Μητσοτάκη (αναγκάστηκε σε παραίτηση μετά την αποκάλυψη ότι δεν διέθετε πτυχίο και επίσημο διορισμό…). Ο Β. Λιόλιος μάλιστα συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι μέλος της ΕΟΕ!

Επίσης χαρακτηριστική πτυχή της υπόθεσης είναι η ιδιοκτησία από τον Λιόλιο της μεγάλης αλυσίδας (εστίασης και αυτή) Coffee Island, που γνώρισε απροσδόκητη ανάπτυξη μέσα σε μόλις λίγα χρόνια. Και εδώ με όρους πολιτικής λογικής, δικαιούται κανείς να υποθέσει ως πλέον πιθανή τη λειτουργία μηχανισμών ξεπλύματος χρήματος. Πάντως καμία κρατική αρχή, ούτε και η ΑΑΔΕ βεβαίως, ούτε άλλωστε και καμία τράπεζα (που όλες τους είναι υποχρεωμένες να διατηρούν υπηρεσίες anti money laundering), δεν κινήθηκε επί σειρά ετών, παρόλο που υπήρχαν σχετικές καταγγελίες. Τώρα φαίνεται ότι κάτι «άλλαξε». Κάποια μετατόπιση συσχετισμών δυνάμεων, ίσως ή άλλον τι…

Γιατί άραγε τώρα;

Ο ακριβής συνδυασμός των πλευρών που κινούν τα νήματα και βγάζουν στην επιφάνεια τέτοιες υποθέσεις δεν μπορεί βέβαια να μας είναι γνωστός. Καταλήγει μάλλον κοινότοπο να επισημάνουμε ότι επικρατεί η απόλυτη αδιαφάνεια. Ότι με τη συνέργεια όλων των εξουσιών (της εκτελεστικής, της νομοθετικής, της δικαστικής και του Τύπου) κυριαρχεί μια ομερτά.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, σκάνδαλα μεγάλου μεγέθους όπως αυτά φτάνουν στην επιφάνεια συνήθως όταν «έχουν βγει τα μαχαίρια» και ετοιμάζονται μεγάλες συγκρούσεις και ανακατατάξεις. Όπου η επιχειρηματική πλευρά διαπλέκεται με την πολιτική σε κάθε είδους συνδυασμό και σε κάθε κλίμακα – εγχώρια, περιφερειακή ή διεθνή. (Τότε «οι κηλίδες πετρελαίου που εμφανίζονται στην επιφάνεια της θάλασσας μαρτυρούν ότι έχει κτυπηθεί κάποιο υποβρύχιο που βρισκόταν κάτω απ’ αυτήν»). Εδώ και κάποιο διάστημα είναι σαφές ότι διανύουμε τέτοια φάση. Με σοβαρή την εμπλοκή και του περιβάλλοντος της κυβερνώσας οικογένειας.

Συνυπάρχει επίσης η μετατροπή των κρατικών μηχανισμών σε αυτονομημένα κλαν – δίκτυα που λειτουργούν με όρους μαφίας, συμφυόμενα με το βαρύ οργανωμένο έγκλημα και με κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες πάσης φύσεως. Οι επαγόμενοι μεταξύ τους ανταγωνισμοί και συγκρούσεις πολλές φορές έχουν διαταράξει ισορροπίες και έχουν πυροδοτήσει εκτεταμένα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Τώρα το μείγμα δείχνει να διαθέτει και αυτή τη διάσταση.

Για το τέλος αφήσαμε το «κερασάκι στην τούρτα». Το σύστημα Μητσοτάκη βλέπει (ή μήπως κατά περίπτωση έχει οργανώσει κιόλας;) αυτές τις αποκαλύψεις και σαν ευκαιρία να εμφανιστεί ως «σημαιοφόρος της εξυγίανσης και της κάθαρσης». Για να παίξει όσο είναι δυνατό και με απεριόριστο κυνισμό και μ’ αυτό το πάνδημο αίτημα. Κινείται βέβαια με τόσο χαρακτηριστική των ηθών του χοντροκοπιά και βουλιμικότητα, που δεν είναι παράλογο να εκτιμήσουμε ότι τέτοια κόλπα δεν είναι αρκετά για να του εξασφαλίσουν σοβαρά περιθώρια ανάκαμψης. Φαίνεται όχι μακριά από την πραγματικότητα, η εκτίμηση ότι τα τρέχοντα «κανόνια»-σκάνδαλα σχετίζονται και με τις φιλοτεχνούμενες αναδιατάξεις μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

edromos.gr

ΣΕΡΒΙΑ: Η ομάδα 3 Η Λίστα των Φοιτητών ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Ο Αλέξανδρος Τσίγγος συζητά με τον δικηγόρο Γιάννη Ραχιώτη για τη Σερβία, τις φοιτητικές κινητοποιήσεις και τη «φοιτητική λίστα». Στο επίκεντρο βρίσκεται η σχέση ανάμεσα στην κοινωνική εξέγερση, το πολιτικό πρόγραμμα και τη γεωπολιτική κατεύθυνση της επόμενης μέρας. Ο Γιάννης Ραχιώτης παρουσιάζει τη δική του ανάγνωση για τις αναφορές σε Otpor και CANVAS, τις σχέσεις πολιτικών προσώπων με ΜΚΟ, τον ρόλο των ΜΜΕ και τη δυτική επιρροή. Εξετάζει επίσης τις αντιφάσεις της πολιτικής Βούτσιτς και θέτει το ζήτημα της σερβικής κυριαρχίας. Ο Αλέξανδρος Τσίγγος επιμένει στο πραγματικό κοινωνικό υπόβαθρο των κινητοποιήσεων και θέτει ερωτήματα για τις συνελεύσεις, τη συμμετοχή αγροτών και τον αγώνα ενάντια στο σχέδιο εξόρυξης λιθίου Jadar και τη Rio Tinto. Η συζήτηση περνά από τις εξαγγελίες κατά της διαφθοράς και τη λειτουργία των θεσμών στα ερωτήματα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, το Κόσοβο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τις σχέσεις με τη Ρωσία. Εξετάζονται η πολιτική ασάφεια, το περιεχόμενο της εκλογικής εντολής και οι ανησυχίες που εκφράζει ο Ραχιώτης για λογοκρισία, διώξεις και εκκαθαρίσεις. Οι δύο συνομιλητές διακρίνουν τα υπαρκτά αίτια μιας εξέγερσης από τον κίνδυνο εργαλειοποίησής της. Το τελευταίο μέρος συνδέει τις εξελίξεις στα Βαλκάνια με τον πόλεμο στην Ουκρανία, αναφέρεται σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία και Ουγγαρία και κλείνει με την κριτική του Ραχιώτη για την εξάρτηση της Ελλάδας, τον διεθνή προσανατολισμό της και την έλλειψη οργανωμένων αντιστάσεων.

Εκπομπή: «Πριν λαλήσει το μαύρο πρόβατο» με τον Αλέξανδρο Τσίγγο

Focus 103,6 FM — Θεσσαλονίκη

ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ

Κυκλοθυμικός

Θα μπορούσε να είναι ένα αρχαίο δράμα ή ίσως μια μυθολογία, ένας θρύλος από τα βάθη της ιστορίας, ένα άγριο παραμύθι που έλεγαν οι χωρικοί κι οι νομάδες μεταξύ τους άλλοτε για να μερέψουν κι άλλοτε για να ταράξουν τις καρδιές τους, θα μπορούσε να είχε και πολλές παραλλαγές, να είχε επιβιώσει ως τις μέρες μας με διάφορες εκδοχές, άλλες με λύτρωση και δικαίωση στην τελική σκηνή, άλλες με σπαρακτικό φινάλε. Όμως είναι μια πραγματική ιστορία, είναι γέννημα αυτού του κόσμου, αυτής της κοινωνίας. Το πρόσωπα έχουν σάρκα κι οστά. Και πολύ πόνο στα μάτια τους.

Ήταν κάποτε που λέτε ένα παιδί από τα μέρη των Αργοναυτών, ένα μικροκαμωμένο πλάσμα, αεικίνητο, με δυο πονηρά μάτια που άρμεγαν τον κόσμο και διάβαζαν όλα τα μυστικά του. Μα κι ένα χαμόγελο που όταν ανέτελλε στο πρόσωπό του, φώτιζε όλη την πλάση. Ήταν σαν ένα μικρό ξωτικό των δασών. Ένας προστάτης της πόλης. Ένα από τα καλά πνεύματα που γύριζε στης παρυφές της και φρόντιζε να λύνει τα μάγια και τις κατάρες πριν φτάσουν στην αγορά, στα τσιπουράδικα, στις μεγάλες βόλτες στο λιμάνι, εκεί που ερωτεύονται οι νέοι κι αλητεύουν τα αδέσποτα σκυλιά.

Ώσπου σε χρόνια δίσεκτα, πείνας κι ελλείψεων, που τα σπαρτά τα έτρωγαν αλλότρια πουλιά και τυφλά τρωκτικά που βγαίναν απ’ το χώμα, και το νερό το μόλυνε το αίμα και το δάκρυ των ανθρώπων, βρήκαν ευκαιρία κι έστησαν πάγκο οι αργυραμοιβοί στην ανατολική είσοδο της πόλης κι αντάλλαζαν ένα μισοάδειο πιάτο άθλιου φαγητού με όλα τα τιμαλφή και τα κειμήλια των σπιτιών. Κι όταν σώθηκαν κι αυτά, ζητούσαν την ψυχή των παιδιών τους. «Καρκίνο στο πρωτότοκο παιδί για μια κουταλιά νερωμένης σούπας» έγραφαν τα συμβόλαια. Μάζευαν οι αρχές της πόλης όλα τα παιδιά στο θυσιαστήριο και το έλεγαν για γιορτή, ζητούσαν από τον κόσμο να φορά τα κυριακάτικά τους.

Σε μια από εκείνες τις κόκκινες μέρες εμφανίστηκε κι εκείνο το ξωτικό, έβαλε το σώμα του μπροστά να μποδίσει τους τοκογλύφους, δάγκωνε τα δεσμά να λεφτερώσει τα παιδιά πριν φτάσουν στο σημείο της θυσίας, έριχνε κλωτσιές στο καζάνι με τη σούπα της ντροπής. Γεννήθηκε για να προστατεύει αυτόν τον τόπο. Δε μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Τότε οι τραμπούκοι βγήκαν από το μπούγιο και τον πήραν σηκωτό κι αρχίσαν να τον χτυπάνε βάναυσα. Δεν υπήρχε έλεος. Ήθελαν να δείξουν ότι δεν υπάρχουν πλέον καλά πνεύματα σε αυτόν τον κόσμο. Να δώσουν και το παράδειγμα στους άλλους, να μην τους μπαίνουν ιδέες.

Το ξωτικό με τα σπασμένα φτερά δεν άντεξε αυτήν τη ντροπή, αυτόν τον πόνο, την αδυναμία του να προστατέψει τον κόσμο από τους τραμπούκους και τους μπέηδες (μπέους), τα αφεντικά τους. Έπεσε στο νερό, εκεί που κάποτε τον βάφτισαν Αργοναύτη, κι ελευθέρωσε την ψυχή από το σακατεμένο σώμα του για να βρει λύτρωση.

Κανείς δεν είχε σοκαριστεί με τον θάνατο του μικρού ξωτικού. Η γη γύρισε γρήγορα πίσω στους παλιούς της ρυθμούς, στις συνηθισμένες της στροφές. Κανείς δεν παρατήρησε ότι η πόλη έχασε τον προστάτη της, ότι πια δεν στήνονταν οι όμορφοι χοροί στην είσοδο της, ότι έλειπε το χαμόγελο που ζωγράφιζε τα σούρουπα από το Τελωνείο έως την άλλη πλευρά του λιμανιού, στο φάρο του Αναύρου. Η απώλεια έμοιαζε με νιφάδα χιονιού που έπεσε απαλά στην πλαγιά του Πηλίου.

Από εκείνη την ημέρα ένα καινούργιο στοιχειό εμφανίστηκε όχι πια μόνο στην πόλη. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Ήταν ο πατέρας του ξωτικού. Ο πόνος του πατούσε τη γλώσσα και δε μιλούσε. Μιλούσαν μόνο τα μάτια του κι ένα αυτοσχέδιο πλακάτ που θύμιζε στον κόσμο την ιστορία του γιου του. Δεν έχει ακουστεί ποτέ πιο εκκωφαντική σιωπή. Ήταν μια αστραπή στον ουρανό, ένας κεραυνός που έσκαγε μέσα στη ρουτίνα των ανθρώπων και την έκοβε στα δυο, ηλέκτριζε τη συνείδηση τους, σαν απινιδωτής προσπαθούσε να ξυπνήσει τις καρδιές τους πριν ανακοπούν όλα τα συναισθήματα από εκεί.

Κι όσο κι αν περνούσε ο καιρός, κι όσο κι αν άσπριζαν παραπάνω τα μακριά μαλλιά του, όσο κι αν πονούσαν παραπάνω τα γόνατα κι οι πλάτες, ο πατέρας ήταν εκεί. Τα μάτια του σε κοιτούσαν στην ψυχή σου. Δε γινόταν να συνεχίσει κανείς τα ψώνια του και το κους κους όσο ένιωθε αυτήν την παρουσία στην πλάτη του. Κι έτσι άρχιζαν όλο και περισσότεροι να κάθονται κοντά του, να μαθαίνουν την ιστορία του παιδιού, να χορεύουν το τραγούδι του, να ζεσταίνονται από την καρδιά του. Άρχισαν οι τοίχοι να γεμίζουν με το ξόρκι του.

Έγινε τραγούδι, έγινε σύνθημα, έγινε μπλούζα, έγινε γροθιά υψωμένη. Η ψυχή του που ταξίδευε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να βρει τη γαλήνη που ποθούσε, γύρισε πίσω, μόνο στον τόπο που φονεύτηκε μπορούσε να βρει νερό. Έδωσε τα χέρια της και πιάστηκε στον καινούργιο χορό, σε ένα αθάνατο γαϊτανάκι, με τα καινούργια ξωτικά που ξεγέννησε το δάσος, που σκάλισε η θυσία του.

Κι οι Θεοί που τα είδαν όλα αυτά, έστειλαν τη Θέμιδα να αποκεφαλίσει τους τραμπούκους κι έδωσαν πίσω τη γλώσσα στον πατέρα να πει το τραγούδι του παιδιού του, να ακουστεί παντού. Γέμισε πόνο το χαμόγελο του, γέμισε χαρά το δάκρυ του. Μα ο χρησμός του γιου του βγήκε αληθινός.

Κι από τότε λέγεται πως όταν κάποιος νιώθει μόνος κι αδύναμος απέναντι στην αδικία, όταν όλοι του λένε πως όλα είναι μάταια κι ο κόσμος δεν αλλάζει, πως είναι φυσικό φαινόμενο αργυραμοιβοί να έχουν τη μπότα του τραμπούκου πάνω στο λαιμό μας, εμφανίζεται εκείνος ο πατέρας με το πλακάτ που πλέον γράφει τη δική σου ιστορία και με το αμίλητό του βλέμμα σε παρακινεί να δέσεις τις πληγές σου, να σηκώσεις τα τραυματισμένα σου πόδια, να βγεις στο δρόμο της φωτιάς και να σιγοτραγουδήσεις το ξόρκι που νικάει τη μοναξιά, την αδικία, τη βία της εξουσίας:

ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΠΑΝΤΑ

Γιάννης Μάγγος Σε αγαπώ πολύ

www.facebook.com

μέσω sioualtec.blogspot.com

Ο Κυριάκος, το 25% και το πολιτικό… AIDS

Δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση

Γιώργος Χαρβαλιάς

Ο Kυριάκος πάσχει από πολιτικό… ΑΙDS, μου έλεγε τις προάλλες ιστορικό στέλεχος της παράταξης με μεγάλη εμπειρία στις εσωκομματικές ζυμώσεις. Προς στιγμήν μπερδεύτηκα. «Τι εννοείτε; Οτι σε λίγο δεν θα τον πλησιάζουν ούτε οι δικοί του;» είπα. «Οχι» αποκρίθηκε.

«Οι πραιτοριανοί εκεί θα είναι για κάποιο καιρό. Αλλωστε, αυτοί ειδικεύονται στην τελευταία μαχαιριά, τη θανατηφόρο. Εγώ αναφέρομαι στην καθαρά ιατρική έννοια του όρου και την παραβολική αναγωγή της. Την αναλογία στην πολιτική, δηλαδή, όταν μιλάμε για τη δημόσια εικόνα ενός προσώπου.

Οπως γνωρίζεις, το AIDS, που ευτυχώς στις μέρες μας θεραπεύεται πλήρως, γκρεμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ενα απλό κρυωματάκι, που άλλοτε θα το περνούσες στο πόδι, μπορεί να σε στείλει στην Εντατική. Ετσι και στην πολιτική, αγαπητέ μου. Οταν βρίσκεσαι σε πολιτική ανοσοκαταστολή, μία γρατσουνιά κινδυνεύει να εξελιχθεί σε γάγγραινα, σε σηψαιμία. Αυτό έχει πάθει ο Κυριάκος, που μέχρι σήμερα βγήκε αλώβητος από πολλές επικίνδυνες καταστάσεις. Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι το προσδόκιμο της πολιτικής του ζωής είναι απρόβλεπτο. Γι’ αυτό πιθανότατα, λίγο πριν από τις εκλογές ή αμέσως μετά, θα αποσυρθεί οικειοθελώς».

Ομολογώ ότι βρήκα την παραβολή περί ανοσοκαταστολής εύστοχη. Διαφώνησα, όμως, ως προς την τελευταία πρόβλεψη. Ο Μητσοτάκης δεν έχει καμία πρόθεση να αποχωρήσει «οικειοθελώς». Ούτε που του περνάει από το μυαλό. Ακριβώς επειδή, όπως ο Μακρόν, δεν έχει καμία επίγνωση της κατάστασης. Και δεν αντιλαμβάνεται ότι όσο περισσότερο μένει γαντζωμένος στην καρέκλα τόσο επιβαρύνει την κατάσταση και δυσκολεύει τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή απόδραση.

Τούτων δοθέντων προκαλεί μεγάλη εντύπωση η πρόσφατη αναφορά από τον ίδιο στον εκλογικό πήχη του 25% ως καταλύτη γεγονότων, πιθανότατα και αποφάσεων. Βεβαίως, η αναφορά ήταν αμφίσημη. Δεν είπε ο άνθρωπος ότι θα παραιτηθεί, αυτό έλειπε. Ομως, κάτω από το όριο εκλογικής επίδοσης, η αρνητική κριτική, ανεπίτρεπτη μέχρι σήμερα για έναν ηγέτη τέτοιου διαμετρήματος, καθίσταται «εύλογη», αν και όχι απαραίτητα καλοδεχούμενη.

Παραλίγο να μέναμε με την απορία, αλλά την κρίσιμη διευκρίνιση έδωσε η πρωθυπουργική αδελφή, που σε δική της συνέντευξη, προ ημερών, είπε ότι αν η Νέα Δημοκρατία στις επερχόμενες εκλογές πέσει κάτω από 25%, ο Κυριάκος θα παραιτηθεί. Προσοχή, για να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις. Η Ντόρα δεν έχει καμία πρόθεση να υπονομεύσει τον Κυριάκο αμφισβητώντας την κυριαρχία του στον δρόμο προς μια κρίσιμη αναμέτρηση που μοιάζει με αγώνα επιβίωσης για ολόκληρη τη φαμίλια. Ακριβώς γιατί στη φαμίλια τα μέλη μπορεί να έχουν διαφορετικές ατζέντες, ως προς τα θέματα βιοπορισμού, αλλά μπροστά στην προοπτική νομής της εξουσίας ενώνονται σαν μια γροθιά. Και βγαίνουν μπροστά ακόμη κι αν φάνε τη σφαίρα.

Η Ντόρα, λοιπόν, δεν υπονομεύει τον Κυριάκο. Νιαουρίζει στα κανάλια και παζαρεύει ενδοοικογενειακά, εκ του ασφαλούς, για τον εαυτό της, κυρίως όμως για το «μη απολύτου αρτιότητος», όπως θα έλεγε ο μεγάλος Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, πρωτότοκο τέκνο της. Το 25% συνεπώς δεν το ξεφούρνισε για να δυσκολέψει τον αδελφό της, αλλά για να θέσει ένα όριο συναγερμού σε όλους που σιτίζονται αδρά από τα «γαλάζια» ταμεία (που γεμίζουν με χρήματα του Ελληνα φορολογουμένου), αλλά και στους αθεράπευτα αφελείς που πιστεύουν ότι αν πέσει ο Κυριάκος θα αφανιστεί όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά ολάκερος ο πλανήτης!

Δεύτερες εκλογές

Εχω ξαναγράψει ότι ο επιτελικός σχεδιασμός του Μεγάρου Μαξίμου επικεντρώνεται στις δεύτερες εκλογές. Τις «επαναληπτικές», στις οποίες οδηγούμαστε νομοτελειακά, εκτός κι αν στις πρώτες η Νέα Δημοκρατία υποστεί εκλογική καθίζηση τεκτονικών προδιαγραφών. Πέσει, δηλαδή, κάτω από το ψυχολογικό αλλά και ουσιαστικό όριο του 25%, που, ως γνωστόν, ενεργοποιεί το εκλογικό bonus για το πρώτο κόμμα με άμεσο «δώρο» 20 εδρών κι από κει και πέρα μία έδρα για κάθε μισή μονάδα.

Κάποιοι, λοιπόν, έχουν πείσει τη φαμίλια ότι ο Κυριάκος έχει στο τσεπάκι του το 25%. Σεισμός, λιμός, καταποντισμός, Σαμαράς μαινόμενος να προκύψει, η σημερινή μεταλλαγμένη Ν.Δ. δεν πέφτει πιο κάτω. Εχει το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος βάση «μπετόν-αρμέ». Κύριος οίδε πώς και γιατί. αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου αυτό πιστεύουν. Τους το είπε ο Γκρίνμπεργκ, τους το έβγαλε ο καημένος ο Λιβάνιος με το μπακαλοτέφτερο, ο εξωγήινος του Υμηττού, θα σας γελάσω. Αλλά κοιμούνται ήσυχοι και ξυπνούν με το μυαλό στον επαναληπτικό γύρο, όπου θα ρίξουν τα σκληρά διλήμματα (έρχεται ο Τσίπρας, έρχεται ο Πούτιν, κλείνουν οι τράπεζες κ.λπ.), ελπίζοντας να επαναπατρίσουν ψηφοφόρους.

Ολα καλά στον συλλογισμό, αλλά προσωπικά αυτό το σιγουράκι του 25% εγώ δεν το βλέπω. Βάση μπετόν-αρμέ όχι του 25% αλλά του 40% είχε και ο Βούτσιτς, όταν όμως η προσέλευση στην κάλπη αυξήθηκε κατά 15 ποσοστιαίες μονάδες, έχασε πανηγυρικά. Αν αυτό συμβεί -που θα συμβεί- στις ερχόμενες «πρώτες» εκλογές, όταν θα σπεύσουν να ψηφίσουν όλοι όσοι θέλουν να… ξεκαπνίσουν μαυρίζοντας το σημερινό καθεστώς, μαύρο φίδι που τον έφαγε τον Κυριάκο. Οποιαδήποτε αύξηση της συμμετοχής θα είναι σε συντριπτικό ποσοστό «τιμωρητικού χαρακτήρα» κι αυτό το ομολογούν σήμερα όλοι οι δημοσκόποι. Αν η προσέλευση αυξηθεί κατά δέκα έστω μονάδες και ο Σαμαράς γράψει μια αξιοπρεπή επίδοση, όπως όλα δείχνουν, η Νέα Δημοκρατία δεν θα γράψει μπροστά «2» στην εκλογική της επίδοση. Με απλή αριθμητική δεν βγαίνουν τα νούμερα.

Αν, λοιπόν, το βράδυ των εκλογών δείτε πολύ αυξημένη συμμετοχή, Σαμαρά και Βελόπουλο πάνω από 7%, αλλά τον Κυριάκο να κρατά το οχυρό του… 25%, να ξέρετε ότι άλλο θα έχει συμβεί. Ενα θαύμα, ας πούμε, ισάξιο και εφάμιλλο με αυτά του Μωυσή στην Παλαιά Διαθήκη.

www.dimokratia.gr

Γιώργος Καρελιάς

Ο Κασιδιάρης και οι δικοί του, παίζοντας με το νέο «αντισυστημισμό» και χωρίς φανερούς Μπαλτάκους αυτή τη φορά, μπορούν κάλλιστα να «ευεργετήσουν» τη ΝΔ.

Γιώργος Καρελιάς

Το παιχνίδι «Χρυσή Αυγή Νο2», χωρίς το ίδιο  όνομα, με άλλον αρχηγό και διαφορετικό στόχο, παίζεται εδώ και λίγο καιρό. Και μπορεί να αποβεί καθοριστικό και, υπό όρους, ευεργετικό για τη ΝΔ.

Πρώτα λίγη ιστορία. Η πρώτη φάση της Χρυσής Αυγής, την περίοδο 2012-2014, ήταν διαφορετική. Τότε η νεοναζιστική οργάνωση ήταν εχθρός της ΝΔ. Διότι, μέσα στο κλίμα του, δήθεν, αντισυστημισμού, αφαιρούσε από το μεγάλο κόμμα της Δεξιάς ψηφοφόρους και δυσκόλευε το στόχο της παραμονής στην εξουσία.

Στο πλαίσιο αυτό θυμίζω πρόχειρα την «υπόθεση Μπαλτάκου». Του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά, ο οποίος συνομιλούσε με τον Ηλία Κασιδιάρη προσπαθώντας να τον «καλμάρει» επειδή υπουργοί της είχαν αρχίσει τις προετοιμασίες για αντιμετώπιση της οργάνωσης, η οποία προκαλούσε στους δρόμους και στη Βουλή, πριν φτάσουμε στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ο Μπαλτάκος έλεγε τότε ότι προσπαθούσε να «απεγκλωβίσει» δεξιούς ψηφοφόρους από τη Χ.Α. Ο ίδιος είχε πει στον Σαμαρά ότι «θα πάρει 20%», για να του απαντήσει εκείνος με τη φράση «είσαι μ……».

Τότε, λοιπόν, η Χ.Α έκανε ζημιά στη ΝΔ. Και, μετά τη δολοφονία Φύσσα, είχαμε τη γνωστή κατάληξη. Ας έρθουμε στο σήμερα.

Τι είναι ο Κασιδιάρης σήμερα; ‘Ένας καταδικασμένος εγκληματίας, που αποφυλακίστηκε πρόσφατα. Ο ίδιος δεν μπορεί να είναι υποψήφιος ως αρχηγός κόμματος, παρά μόνο ως ανεξάρτητος σε μια περιφέρεια και είναι αδύνατο να εκλεγεί, διότι χρειάζεται το 3% των ψήφων(πανελλαδικά).

Ήδη έχει δώσει την ευλογία του στο κόμμα «Συμμαχία Ελλήνων» (πρώην βουλευτές των «Σπαρτιατών») και θα δούμε αν ο Άρειος Πάγος του επιτρέψει να κατεβεί στις εκλογές.

Ο Κασιδιάρης κάνει ήδη προεκλογική εκστρατεία, έκανε την πρώτη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη και τον «μετράνε» κάποιες δημοσκοπήσεις.

Ανακύπτει ένα βασικό ερώτημα: Ποιο στόχο εξυπηρετεί σήμερα το «κόμμα των Κασιδιάρηδων»; Ποιον θα βόλευε, εκτός φυσικά από τους ίδιους, αν μπουν στη Βουλή, πάρουν κρατική χρηματοδότηση κτλ;

Την απάντηση δίνει ο εκλογικός νόμος. Ας προσέξουμε τα εξής στοιχεία:

1.Σήμερα οι δημοσκοπήσεις λένε ότι στην επόμενη Βουλή ενδέχεται να μπουν οκτώ έως δέκα κόμματα.

2.Όσο περισσότερα κόμματα μπουν τόσο πιο δύσκολη γίνεται η αυτοδυναμία. Για παράδειγμα, αν μπουν δέκα, το πρώτο κόμμα χρειάζεται ποσοστό κοντά στο 40% για να έχει 151 έδρες. Αντίστροφα, αν μπουν έξι ή εφτά, τα πράγματα αλλάζουν. Για να το πούμε με αριθμούς, αν τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής συγκεντρώσουν 15% και πάνω, τότε το πρώτο κόμμα μπορεί να έχει αυτοδυναμία ακόμα και με 35%!

3.Μια από τις εκλογικές μάχες θα δοθεί στον πέραν της ΝΔ (ακρο)δεξιό χώρο. Ποιο ρόλο μπορεί να έχει το «κόμμα Κασιδιάρη»; Για παράδειγμα, αν με την κάθοδό του κόψει ψήφους από το κόμμα του Βελόπουλου, της Λατινοπούλου και του (υπό ίδρυση) Σαμαρά και αφήσει κάποια εκτός Βουλής, ποιον θα εξυπηρετήσει; Προφανέστατα το πρώτο κόμμα. Αν η διασπορά της ψήφου στο δεξιότερα της ΝΔ χώρο είναι τόσο μεγάλη που αφήσει εκτός Βουλής όλα αυτά τα κόμματα και κομματίδια, ο στόχος του πρώτου κόμματος καθίσταται πολύ ευκολότερος.

Το παιχνίδι με τους Κασιδιάρηδες, λοιπόν,  είναι αυτό. Εκ πρώτης όψεως αφανές. Ο Κασιδιάρης και οι δικοί του, παίζοντας με το νέο «αντισυστημισμό» και χωρίς φανερούς Μπαλτάκους αυτή τη φορά, μπορούν κάλλιστα να «ευεργετήσουν» τη ΝΔ με τον τρόπο που αναλύσαμε.

Η ΝΔ δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Θα καταδικάζει απλώς «τα άκρα» και θα δηλώνει ότι «η δημοκρατία δεν επιτρέπει απαγορεύσεις»(κι έτσι είναι). Αλλά ο στόχος της μια χαρά εξυπηρετείται.

Το έχει πει πολύ καθαρά ο Τζορτζ Όργουελ:  «Η εξουσία δεν είναι μέσο, είναι σκοπός»…

www.news247.gr

Τι πραγματικά συμβαίνει στη Γαλλία; Εξέγερση και εκλογές- Δημοσθένης Δαββέτας-

ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑΤΑ
Militaire News

Από την καρδιά του Παρισιού, ο πανεπιστημιακός Δημοσθένης Δαββέτας μιλάει στον Κώστα Βέργο και στην εκπομπή ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑΤΑ για την νέα Γαλλική εξέγερση, την πολιτική της και την κοινωνιολογία της. Ανατρέχει στις Γαλλικές παραδόσεις, που είναι οι Δυτικές παραδόσεις της Γαλλικής Επανάστασης, και τις συγκρίνει με το σήμερα. Αναφέρεται στις φωτεινές σελίδες των παραδόσεων αυτών, αλλά δεν διστάζει να αναφερθεί και στις σκοτεινές. 

Ανάμεσα στους διεκδικητές της μετα-Μακρόν εξουσίας, δηλαδή ανάμεσα σε Λεπέν και Μελανσόν, διεξάγεται ένας αδυσώπητος αγώνας γύρω από το ζήτημα της βίας και του χάους στην χώρα. Η Λεπέν, με ό,τι αυτή κουβαλάει από το παρελθόν, θέλει να εκμεταλλευτεί αυτή την βία για να εμφανισθεί ως η υπέρμαχος της τάξης και της ασφάλειας στην χώρα. Ο Μελανσόν, στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, αγωνίζεται να διαφυλάξει την ειρηνικότητα και την νομιμότητα των διαδηλώσεων και των αιτημάτων τους, καθώς επίσης αγωνίζεται να αποκρούσει την εις βάρος του προπαγάνδα που τον παρουσιάζει ως τον υποκινητή των διαδηλώσεων. 

Ο Μακρόν, δημοσκοπικά ο πλέον αντι-δημοφιλής πολιτικός της μεταπολεμικής Γαλλίας, έχει ήδη επιλέξει στρατόπεδο: αυτό της Λεπέν. 

Μια πόλη φυτρώνει μέσα στην πληγή μου! (Οι Πληγές)» της Fedaa Abu Mariam (Φιντάα Αμπού Μάριαμ)

Μια πόλη φυτρώνει μέσα στην πληγή μου!

Στην πλάτη μου υπάρχει ένα απόστημα.

Όχι, δεν μοιάζει με σάπια σάρκα

ούτε με στάλα πύον.

Είναι παράθυρο

αντίκρυ σε πόλη

που κατατρώει ο χρόνος

σαν πεινασμένος δίχως δόντια.

Όταν ο γιατρός το πιέζει

στο κεφάλι μου εκρήγνυται φως.

Βλέπω στέγες που γέρνουν

κρεβάτια αναποδογυρισμένα

μάτια που κοιτάζουν κάτω απ’ τα χαλάσματα

και ρωτούν:

Ήσουν εσύ η κραυγή;

Το απόστημα

ένα χαλί από θραύσματα.

Κάθε κόμπος του ένα παιδί

που δεν πρόλαβε να γελάσει.

Μια γυναίκα που άφησε το στήθος της

για να το κάνει κράνος

για του γιου της το κεφάλι.

Σε κάθε σουβλιά

ξυπνά μια γειτονιά

απ’ τον λήθαργο της σκόνης.

Και σε κάθε στάλα πύον

ξεπλένεται το όνομα ενός δρόμου

που δεν απέμεινε απ’ αυτόν

παρά μονάχα ένα όνομα

σ’ έναν τοίχο που γέρνει.

Η πόλη δεν είναι όνομα.

Είναι ο ήχος μιας μπουλντόζας

που καταβροχθίζει τον ορίζοντα.

Είναι η μυρωδιά του ψωμιού

που πνίγηκε στον φούρνο

κι ένα δωμάτιο με καθρέφτη

που καθρεφτίζει τον ουρανό,

όχι για να σου δώσει ελπίδα,

αλλά για να σου πει

πως η καταστροφή δεν έχει ταβάνι!

Τη νύχτα,

όταν καταλαγιάζουν μέσα μου τα κύματα,

έρχεται η θάλασσα

με το γαλανό της αλάτι.

Σκύβει πάνω στην πληγή της πόλης

σαν γέρος πατέρας

που προσπαθεί να πλύνει της κόρης του

το αίμα.

Πλένει

και ξαναπλένει

μα το αίμα

είναι πιο βαθύ απ’ την επιθυμία του για γιατρειά.

Η θάλασσα

δεν τραγουδά πια,

ψιθυρίζει,

έπειτα σωπαίνει,

λες κι έχει καταλάβει

πως τίποτα δεν γιατρεύεται μ’ αλάτι.

Πως η πόλη

είναι πιο δυνατή απ’ το νερό

και πιο βαριά απ’ το πένθος.

Στην πλάτη μου

ένα απόστημα.

Στο βάθος του

ένας χάρτης αιμορραγίας δίχως τέλος.

Στο πλευρό μου

λόφοι από πληγές

που πολλαπλασιάζονται σαν ορφανά.

Κάθε φορά που αγκαλιάζω μία,

μια άλλη ουρλιάζει.

Μην πείτε:

Ήταν κάτι περαστικό.

Γιατί περαστικός είναι εκείνος που άφησε τον τόπο δίχως τραύματα.

Όμως εγώ,

κουβάλησα τα ερείπια στο αίμα μου.

Τα πλευρά μου έγιναν πέρασμα για ασθενοφόρα

κι η φωνή μου

πρόχειρο μητρώο νεκρών.

Στην πλάτη μου υπάρχει ένα απόστημα

κι εκεί κατοικεί ένας δρόμος

που δεν φυτεύει δέντρα πια,

παρά μονάχα νάρκες.

Ένα απόστημα.

Κάθε φορά που κοιτάζω των εαυτό μου στον καθρέφτη

βλέπω το πρόσωπο της πόλης

να μου λέει:

Σταυρώνομαι ακόμα κάθε αυγή,

κι όμως, κανείς δε γράφει τ’ όνομά μου

στην πέτρα της σωτηρίας.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η Fedaa Abu Mariam (Φιντάα Αμπού Μάριαμ) γεννήθηκε και ζει στην πόλη της Γάζας. Είναι απόφοιτη "Αραβικής γλώσσας και των μεθόδων διδασκαλίας της" του Πανεπιστημίου Al-Aqsa ενώ συνέχισε και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην "Αραβική Λογοτεχνία και Κριτική" στο Πανεπιστήμιο Al-Azhar. Εργάζεται ως καθηγήτρια Αραβικών. Ως συγγραφέας συμμετέχει σε πολλές διαδικτυακές πλατφόρμες. Δραστηριοποιείται ενεργά και είναι ιδρυτικό μέλος πολιτιστικών ομάδων στη Γάζα. Την περίοδο αυτή εργάζεται για την τεκμηρίωση της φωνής των πενθούντων γυναικών, οι οποίες βίωσαν, κυρίως, πένθος πρώτου βαθμού και τον αντίκτυπό του στην προσωπικότητά τους κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα, για να καθιερωθεί η ιδέα της αφήγησης ως γέφυρα ψυχολογικής ανακούφισης για τις γυναίκες υπό τη σκιά του πολέμου. 

Η ποιητική της συλλογή: "Άφησα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη" είναι η πρώτη που μεταφράζεται στα ελληνικά.