Ο Γιάννης Ιωαννίδης σε μια συγκλονιστική ραδιοφωνική συνέντευξη στον 98.4 μιλάει για όλους και για όλα, δύο μέρες μετά την αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα στο Τμήμα Πληροφορικής με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική και ένα 24ωρο μετά την γνωστοποίηση ότι και φέτος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 11 Έλληνες που βρίσκονται στην παγκόσμια επιστημονική κορυφή και μάλιστα ως πρώτος των πρώτων από πλευράς του Ελληνισμού, ως ένας από τους επιδραστικότερους επιστήμονες στη παγκόσμια επιστημονική σκέψη. Το βιογραφικό του είναι τεράστιο, ενώ οι δημοσιεύσεις και οι επιστημονικές αναφορές γι’ αυτόν κινούνται σε δυσθεώρητα ύψη. Καθηγητής από το 2010 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια. Αρχικά, μεταξύ 2010-2016, ως διευθυντής της έδρας CF Rehnborg στο Κέντρο Ερευνας Πρόληψης και ακολούθως σε 4 τμήματα και 8 ακόμη κέντρα/ινστιτούτα του κορυφαίου ιδρύματος. Καθηγητής Έρευνας, Επιδημιολογίας και Πολιτικής Υγείας από το 2011, επίσης, στο Τμήμα Βιοϊατρικής Επιστήμης Δεδομένων από το 2016, καθώς και συν-διευθυντής στο Κέντρο Καινοτομίας Μετα-Ερευνας (METRICS) από το 2013 έως σήμερα. Νωρίτερα είχε διατελέσει πρόεδρος του Τμήματος Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ενώ παράλληλα ήταν επίκουρος καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Ταφτς και Imperial College. Συγγραφέας 10 λογοτεχνικών βιβλίων, σύμφωνα με ξένα ινστιτούτα είναι «ίσως είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς επιστήμονες εν ζωή». Μιλώντας στον 98.4 έκανε λόγο για μια Ελλάδα που βρίσκεται στο όριο της ύπαρξης της ως χώρας, μίας χώρας που επικοινωνιακά διακηρύσσει την πρόοδο του Ελλάδα 2.0, αλλά διαρκώς σε όλους τους τομείς χάνει με 25-0, με την αχρηστοκρατία να έχει μετατραπεί σε καθεστωτική λογική. Η πανέμορφη Ελλάδα, όπως λέει, προσπαθεί να προσελκύσει μόνο τουρίστες σε παραλίες με υπερτουρισμό χαμηλού budget. Δυστυχώς, παρά τα μυθεύματα περί brain gain, η ελληνική ολιγαρχία και πολιτική της διακυβέρνηση, έχει παραδοσιακά στηρίξει τη μετριοκρατία και την αχρηστοκρατία και κάνει ότι μπορεί για να εκδιώξει από τη χώρα όποιον νέο άνθρωπο έχει όνειρα για κάτι καλύτερο. Ενώ παραδοσιακά η επιστημονική έρευνα διέθετε μια σχεδόν καθολική αναγνώριση και αποδοχή από το ευρύτερο κοινό, εδώ και μερικά χρόνια βλέπουμε μια διογκούμενη αμφισβήτηση. Η ένταση του φαινομένου διαφέρει από χώρα σε χώρα πάντως είναι ισχυρό στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε 68 χώρες, η Ελλάδα βρίσκεται στην 56η θέση ως προς την εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Πολλοί διαισθάνονται ότι η επιστήμη έχει ξεπουληθεί σε ισχυρούς, π.χ. σε ανάλγητα οικονομικά συμφέροντα που είναι περιφρονητικά ή και αντίθετα στο κοινωνικό συμφέρον. Ή σε κάλπικους πολιτικούς ηγέτες, ανάλγητους μέχρι αηδίας αρκεί να κρατηθούν στην εξουσία. Ή σε ιδεοληψίες που ποδοπατούν τον ορθολογικό σκεπτικισμό της επιστημονικής μεθόδου. Ή σε έναν ελιτισμό προνομιούχων μιας ακαδημαϊκής ιντελιγκένσιας που έχει αποκοπεί από τις πραγματικές ανάγκες και τις ζωτικές αγωνίες των πολλών, των όλο και χειρότερα φτωχοποιημένων, των περιθωριοποιημένων πληβείων πολιτών δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026
Γιάννης Ιωαννίδης: " Η Ελλάδα 2.0, που χάνει με 25-0 με την αχρηστοκρατία"
Ο Γιάννης Ιωαννίδης σε μια συγκλονιστική ραδιοφωνική συνέντευξη στον 98.4 μιλάει για όλους και για όλα, δύο μέρες μετά την αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα στο Τμήμα Πληροφορικής με Εφαρμογές στη Βιοϊατρική και ένα 24ωρο μετά την γνωστοποίηση ότι και φέτος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 11 Έλληνες που βρίσκονται στην παγκόσμια επιστημονική κορυφή και μάλιστα ως πρώτος των πρώτων από πλευράς του Ελληνισμού, ως ένας από τους επιδραστικότερους επιστήμονες στη παγκόσμια επιστημονική σκέψη. Το βιογραφικό του είναι τεράστιο, ενώ οι δημοσιεύσεις και οι επιστημονικές αναφορές γι’ αυτόν κινούνται σε δυσθεώρητα ύψη. Καθηγητής από το 2010 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια. Αρχικά, μεταξύ 2010-2016, ως διευθυντής της έδρας CF Rehnborg στο Κέντρο Ερευνας Πρόληψης και ακολούθως σε 4 τμήματα και 8 ακόμη κέντρα/ινστιτούτα του κορυφαίου ιδρύματος. Καθηγητής Έρευνας, Επιδημιολογίας και Πολιτικής Υγείας από το 2011, επίσης, στο Τμήμα Βιοϊατρικής Επιστήμης Δεδομένων από το 2016, καθώς και συν-διευθυντής στο Κέντρο Καινοτομίας Μετα-Ερευνας (METRICS) από το 2013 έως σήμερα. Νωρίτερα είχε διατελέσει πρόεδρος του Τμήματος Υγιεινής και Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ενώ παράλληλα ήταν επίκουρος καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Ταφτς και Imperial College. Συγγραφέας 10 λογοτεχνικών βιβλίων, σύμφωνα με ξένα ινστιτούτα είναι «ίσως είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς επιστήμονες εν ζωή». Μιλώντας στον 98.4 έκανε λόγο για μια Ελλάδα που βρίσκεται στο όριο της ύπαρξης της ως χώρας, μίας χώρας που επικοινωνιακά διακηρύσσει την πρόοδο του Ελλάδα 2.0, αλλά διαρκώς σε όλους τους τομείς χάνει με 25-0, με την αχρηστοκρατία να έχει μετατραπεί σε καθεστωτική λογική. Η πανέμορφη Ελλάδα, όπως λέει, προσπαθεί να προσελκύσει μόνο τουρίστες σε παραλίες με υπερτουρισμό χαμηλού budget. Δυστυχώς, παρά τα μυθεύματα περί brain gain, η ελληνική ολιγαρχία και πολιτική της διακυβέρνηση, έχει παραδοσιακά στηρίξει τη μετριοκρατία και την αχρηστοκρατία και κάνει ότι μπορεί για να εκδιώξει από τη χώρα όποιον νέο άνθρωπο έχει όνειρα για κάτι καλύτερο. Ενώ παραδοσιακά η επιστημονική έρευνα διέθετε μια σχεδόν καθολική αναγνώριση και αποδοχή από το ευρύτερο κοινό, εδώ και μερικά χρόνια βλέπουμε μια διογκούμενη αμφισβήτηση. Η ένταση του φαινομένου διαφέρει από χώρα σε χώρα πάντως είναι ισχυρό στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε 68 χώρες, η Ελλάδα βρίσκεται στην 56η θέση ως προς την εμπιστοσύνη στην επιστήμη. Πολλοί διαισθάνονται ότι η επιστήμη έχει ξεπουληθεί σε ισχυρούς, π.χ. σε ανάλγητα οικονομικά συμφέροντα που είναι περιφρονητικά ή και αντίθετα στο κοινωνικό συμφέρον. Ή σε κάλπικους πολιτικούς ηγέτες, ανάλγητους μέχρι αηδίας αρκεί να κρατηθούν στην εξουσία. Ή σε ιδεοληψίες που ποδοπατούν τον ορθολογικό σκεπτικισμό της επιστημονικής μεθόδου. Ή σε έναν ελιτισμό προνομιούχων μιας ακαδημαϊκής ιντελιγκένσιας που έχει αποκοπεί από τις πραγματικές ανάγκες και τις ζωτικές αγωνίες των πολλών, των όλο και χειρότερα φτωχοποιημένων, των περιθωριοποιημένων πληβείων πολιτών δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.
Σιωνισμός, ολιγαρχίες και κόμματα σε εποχή χωρίς αστική δημοκρατία
Προσφάτως κυκλοφόρησε το βιβλίο «Killing Corbynism: Zionism’s War on Socialism», με συγγραφέα την Rebecca Gordon-Nesbitt. Το βιβλίο εξηγεί πώς ελέγχθηκε το πολιτικό σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την τελευταία δεκαετία μέσα από τη δυσφήμιση όλων των αντιπάλων ή επικριτών του Ισραήλ ως φανατικών, αντισημιτών, ρατσιστών και τρομοκρατών. Η σιωνιστική εκστρατεία αποδείχθηκε καίρια ούτως ώστε να ηττηθεί ο Κόρμπιν στις προσπάθειές του να γίνει πρωθυπουργός μιας σοσιαλιστικής βρετανικής κυβέρνησης με έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα πρώτα το 2017 και ξανά το 2019.
Το Ισραήλ και οι ελεγχόμενοι από το ίδιο προπαγανδιστές στη Βρετανία προώθησαν μανιωδώς τον Στάρμερ στην ηγεσία του κόμματος, ο οποίος (τι περίεργο…) παραμένει ενεργός σιωνιστής και υποστηρικτής του Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας. «Το είπα δυνατά και καθαρά – και το εννοούσα – ότι υποστηρίζω τον Σιωνισμό χωρίς επιφυλάξεις» έχει δηλώσει ο νυν (ευρισκόμενος στην έξοδο επιτέλους) πρωθυπουργός του ΗΒ.
Το βιβλίο απαριθμεί 60 ισραηλινές οργανώσεις, πολλές από τις οποίες παρουσιάζονται ως φιλανθρωπικές οργανώσεις ενώ επικεντρώνεται σε εννέα από αυτές, με τις πιο γνωστές να είναι το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων των Βρετανών Εβραίων, η Εκστρατεία κατά του Αντισημιτισμού και οι Δικηγόροι του Ηνωμένου Βασιλείου για το Ισραήλ.
Το 2015, οι εν λόγω ομάδες όπως και άλλες, συμπεριλαμβανομένων σιωνιστών μέσα στο ίδιο το Εργατικό Κόμμα, αναπτύχθηκαν για να ακυρώσουν τον Κόρμπιν, να πουν ψέματα για το παρελθόν του, να δημιουργήσουν ψευδή «αντισημιτικά» περιστατικά για αυτόν και, χρησιμοποιώντας παραπληροφόρηση, να τον παρουσιάσουν ως ρατσιστή και μισητή των Εβραίων.
Μέσα στο βιβλίο αναφέρονται ουκ ολίγα σχετικά παραδείγματα αλλά ξεχωρίζουν μεταξύ αυτών τα λεγόμενα «Muralgate» και «Wreathgate». Και τα δύο αφορούσαν δήθεν αντισημιτικές δράσεις του ίδιου του Κόρμπιν. Το «Muralgate» εμφανίστηκε σε ένα blog το 2015, το οποίο ανέφερε ότι το 2012 ο Κόρμπιν είχε αντιταχθεί δημόσια (στο Facebook) στην καταστροφή μιας τοιχογραφίας που ζωγραφίστηκε σε τοίχο του Λονδίνου από έναν αριστερό καλλιτέχνη του δρόμου. Έδειχνε έξι καπιταλιστές να κάθονται σε ένα τραπέζι στις πλάτες απρόσωπων μαύρων και καφέ ανδρών. Δύο από τους καπιταλιστές ήταν Εβραίοι, ο Λόρδος Rothschild και ο Paul Warburg. Φυσικά εμφανίστηκε ως αντί- εβραϊκή κίνηση του Κόρμπιν, ενώ απλώς ήτα αντικαπιταλιστική.
Η άλλη περίπτωση ήταν το «Wreathgate». Λίγο πριν από τις γενικές εκλογές του Ιουνίου του 2017, οι Sunday Times του Λονδίνου (που ανήκουν στον Ρούπερτ Μέρντοχ) και η Jewish Chronicle, η σιωνιστική εβδομαδιαία εφημερίδα του Λονδίνου, δημοσίευσαν άρθρα λέγοντας ότι το 2014 ο Κόρμπιν είχε παρευρεθεί σε εκδήλωση κατάθεσης στεφάνων στην Τύνιδα, πρώην αρχηγείο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για Παλαιστίνιους τρομοκράτες που συμμετείχαν στις δολοφονίες Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972.
Η ιστορία ήταν ανοησία. Η τελετή ήταν μια εκδήλωση μνήμης για μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στην περιοχή της PLO, τον Οκτώβριο του 1985, η οποία σκότωσε έως και 70 Παλαιστίνιους και 25 Τυνήσιους. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Κόρμπιν κατέθεσε το στεφάνι. Παρόλα αυτά επαναλήφθηκε δεόντως.
Βεβαίως, το BBC (απαξιωμένο εδώ και καιρό ως προς την όποια αξιοπιστία του) έπαιξε κρίσιμο ρόλο σε όλα αυτά, με στημένα ρεπορτάζ για τον δήθεν αντισημιτισμό των Εργατικών επί Κόρμπιν και με σιωνιστές άσπονδους εσωκομματικούς αντιπάλους του να έχουν τον λόγο ως δήθεν υπερασπιστές του.
Το 2015, οι εν λόγω ομάδες όπως και άλλες, συμπεριλαμβανομένων σιωνιστών μέσα στο ίδιο το Εργατικό Κόμμα, αναπτύχθηκαν για να ακυρώσουν τον Κόρμπιν, να πουν ψέματα για το παρελθόν του, να δημιουργήσουν ψευδή «αντισημιτικά» περιστατικά για αυτόν και, χρησιμοποιώντας παραπληροφόρηση, να τον παρουσιάσουν ως ρατσιστή και μισητή των Εβραίων.
Μέσα στο βιβλίο αναφέρονται ουκ ολίγα σχετικά παραδείγματα αλλά ξεχωρίζουν μεταξύ αυτών τα λεγόμενα «Muralgate» και «Wreathgate». Και τα δύο αφορούσαν δήθεν αντισημιτικές δράσεις του ίδιου του Κόρμπιν. Το «Muralgate» εμφανίστηκε σε ένα blog το 2015, το οποίο ανέφερε ότι το 2012 ο Κόρμπιν είχε αντιταχθεί δημόσια (στο Facebook) στην καταστροφή μιας τοιχογραφίας που ζωγραφίστηκε σε τοίχο του Λονδίνου από έναν αριστερό καλλιτέχνη του δρόμου. Έδειχνε έξι καπιταλιστές να κάθονται σε ένα τραπέζι στις πλάτες απρόσωπων μαύρων και καφέ ανδρών. Δύο από τους καπιταλιστές ήταν Εβραίοι, ο Λόρδος Rothschild και ο Paul Warburg. Φυσικά εμφανίστηκε ως αντί- εβραϊκή κίνηση του Κόρμπιν, ενώ απλώς ήτα αντικαπιταλιστική.
Η άλλη περίπτωση ήταν το «Wreathgate». Λίγο πριν από τις γενικές εκλογές του Ιουνίου του 2017, οι Sunday Times του Λονδίνου (που ανήκουν στον Ρούπερτ Μέρντοχ) και η Jewish Chronicle, η σιωνιστική εβδομαδιαία εφημερίδα του Λονδίνου, δημοσίευσαν άρθρα λέγοντας ότι το 2014 ο Κόρμπιν είχε παρευρεθεί σε εκδήλωση κατάθεσης στεφάνων στην Τύνιδα, πρώην αρχηγείο της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για Παλαιστίνιους τρομοκράτες που συμμετείχαν στις δολοφονίες Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972.
Η ιστορία ήταν ανοησία. Η τελετή ήταν μια εκδήλωση μνήμης για μια ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στην περιοχή της PLO, τον Οκτώβριο του 1985, η οποία σκότωσε έως και 70 Παλαιστίνιους και 25 Τυνήσιους. Αυτός ήταν ο λόγος που ο Κόρμπιν κατέθεσε το στεφάνι. Παρόλα αυτά επαναλήφθηκε δεόντως.
Βεβαίως, το BBC (απαξιωμένο εδώ και καιρό ως προς την όποια αξιοπιστία του) έπαιξε κρίσιμο ρόλο σε όλα αυτά, με στημένα ρεπορτάζ για τον δήθεν αντισημιτισμό των Εργατικών επί Κόρμπιν και με σιωνιστές άσπονδους εσωκομματικούς αντιπάλους του να έχουν τον λόγο ως δήθεν υπερασπιστές του.
Παρεμπιπτόντως, μια παρόμοια εκστρατεία – από τους σημερινούς Εργατικούς υπό τον Στάρμερ και από τις ομάδες του Ισραήλ στα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, την πολιτική, τη δημόσια ζωή, το κοινοβούλιο, τις επιχειρήσεις και τις τέχνες και συμπεριλαμβανομένων σιωνιστικών οργανώσεων που παρουσιάζονται ως φιλανθρωπικά ιδρύματα – βρίσκεται σε εξέλιξη τώρα, αυτή τη φορά εναντίον του Κόμματος των Πρασίνων, δεδομένου ότι το εν λόγω αριστερό κόμμα έχει συγκεντρώσει μεγάλη εκλογική υποστήριξη μεταξύ των πολλών Βρετανών που υποστηρίζουν την παλαιστινιακή υπόθεση.
Πρόκειται για πακτωλούς χρημάτων και δολοφονίες χαρακτήρων υπέρ του Ισραήλ από τη μια και για υιοθέτηση μέτρων τα οποία ποινικοποιούν τις αντιδράσεις απέναντι στα εγκλήματα του Ισραήλ από την άλλη, στο πλαίσιο του πλήρους ελέγχου και υφαρπαγής των πολιτικών λειτουργιών στα «δυτικά» κράτη από λόμπι, εντός των οποίων πρωταγωνιστούν τα σιωνιστικά.
Τα φαινόμενα δεν αφορούν μόνο το ΗΒ βεβαίως. Έχουμε γράψει επανειλημμένως για τις ανακοινωμένες πια παρεμβάσεις της AIPAC, όπως και άλλων, λιγότερο δημοσίων λόμπι στις πολιτικές διαδικασίες στις ΗΠΑ, ενώ η χειραγώγηση των προέδρων των ΗΠΑ είναι φανερή. Στην Ε.Ε. και στα κράτη-μέλη της έχουμε αντίστοιχη διείσδυση και δυστυχώς αυτό ισχύει και στον Ελληνισμό.
Πρόκειται για ένα ζήτημα με δύο επίπεδα: πρώτον για τον ρόλο του Ισραήλ ως δύναμης επεμβαίνουσας στο εσωτερικό διαφόρων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Δεύτερον, για το «στήσιμο» των πολιτικών διαδικασιών από ξένες δυνάμεις και από ολιγαρχικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια πρόκειται για την υφαρπαγή, για τον σφετερισμό των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών από οργανωμένα συμφέροντα ξένων κρατών και του οικονομικού κατεστημένου.
Ή αλλιώς πρόκειται για τη διπλή διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Μέχρι και σήμερα, σιωπή επικρατεί μεταξύ των περισσοτέρων κομμάτων ως προς τα συγκεκριμένα ζητήματα διόλου τυχαία. Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η ίδρυση κομμάτων και το ξέρουν καλά. Το κομβικό είναι τι κάνει κανείς όταν το πλαίσιο εντός του οποίου τα κόμματα υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργούν, έχει διαρραγεί ή και επί της ουσίας, υπογείως, σχεδόν εξ ολοκλήρου ακυρωθεί.
Πρόκειται για ένα ζήτημα με δύο επίπεδα: πρώτον για τον ρόλο του Ισραήλ ως δύναμης επεμβαίνουσας στο εσωτερικό διαφόρων κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Δεύτερον, για το «στήσιμο» των πολιτικών διαδικασιών από ξένες δυνάμεις και από ολιγαρχικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια πρόκειται για την υφαρπαγή, για τον σφετερισμό των αστικοδημοκρατικών διαδικασιών από οργανωμένα συμφέροντα ξένων κρατών και του οικονομικού κατεστημένου.
Ή αλλιώς πρόκειται για τη διπλή διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Μέχρι και σήμερα, σιωπή επικρατεί μεταξύ των περισσοτέρων κομμάτων ως προς τα συγκεκριμένα ζητήματα διόλου τυχαία. Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η ίδρυση κομμάτων και το ξέρουν καλά. Το κομβικό είναι τι κάνει κανείς όταν το πλαίσιο εντός του οποίου τα κόμματα υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργούν, έχει διαρραγεί ή και επί της ουσίας, υπογείως, σχεδόν εξ ολοκλήρου ακυρωθεί.
Είμαστε (ξανά) πρωταθλητές Ευρώπης στην ανεργία – Πού οφείλεται το άλμα στο α’ τρίμηνο του 2026
Η ανεργία το α' τρίμηνο του 2026 σκαρφάλωσε πάλι σε διψήφια ποσοστά, ανεβάζοντας την Ελλάδα στο «βάθρο» των πρωταθλητών της Ευρώπης. Εκτινάχθηκε η ανεργία σε Ιόνιο και Νότιο Αιγαίο.
Το πρώτο τρίμηνο του 2026 δεν μπήκε με το δεξί για τους εργαζόμενους, αφού η ανεργία επέστρεψε σε διψήφια ποσοστά, αντιστρέφοντας την πορεία μείωσης των προηγούμενων μηνών.
Όπως ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ, στην τριμηνιαία έκθεση εργατικού δυναμικού, η ανεργία μεταξύ Ιανουαρίου-Μαρτίου 2026, εκτινάχθηκε στο 10,6%, από 8,3% το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο (Οκτ-Δεκ.2025).
Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε στα 508.401 άτομα, σημειώνοντας εντυπωσιακή αύξηση κατά 28,6% σε σύγκριση με το δ’ τρίμηνο του 2025. Σε απόλυτους αριθμούς, περισσότεροι από 113.000 άνθρωποι προστέθηκαν στις στρατιές των ανέργων, μέσα σε ένα τρίμηνο.
Οι άνεργοι είναι περισσότεροι και σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2025, κατά 4,2% ή 22.300 άτομα.
Υπενθυμίζεται ότι ο αριθμός των ανέργων που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ – πρώην ΟΑΕΔ), είναι σταθερά υψηλότερος από τους ανέργους που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ. Για παράδειγμα τον Απρίλιο η ΕΛΣΤΑΤ εκτιμά ότι είχαμε 452.305 ανέργους, ενώ η ΔΥΠΑ κατέγραψε 737.625. Δεν πρόκειται για αμελητέα διαφορά, αφού σημαίνει ότι πάνω από 285.000 άνεργοι είναι «αόρατοι» από τις επίσημες στατιστικές της ΕΛΣΤΑΤ, που μεταφέρονται και στη Εurostat.
Πρωτιά στην ανεργία;
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εurostat για τον Μάρτιο του 2026, η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας στην Ευρωζώνη.
Συγκεκριμένα, ενώ ο μέσος όρος ανεργίας στις ΕΕ των 27 είναι 7%, στην Ελλάδα ανήλθε στο 9%.
Πρόκειται όμως για τις προσωρινές εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ, οι οποίες στη συνέχεια αναθεωρούνται με εποχικές διορθώσεις. Τα εποχικά διορθωμένα στοιχεία ανεβάζουν την ανεργία 10,4% για τον Μάρτιο, ποσοστό που μας εκτινάσσει στη δεύτερη θέση, μετά τη Φινλανδία (10,5%) και πάνω από την Ισπανία (10,3%).
Αν πάλι πάρουμε ως «βάση» τα ποσοστά του πρώτου τριμήνου, κερδίζουμε την πρωτιά.
«Με την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία (10,6%), κατακτήσαμε δυστυχώς, δεύτερη φορά μετά από τέσσερα χρόνια, τη θλιβερή ‘πρωτιά’ στην ανεργία!», σημειώνει χαρακτηριστικά η νέα ανάλυση της Ένωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ) την οποία υπογράφει ο καθηγητής Αλέξης Μητρόπουλος.
Το ασανσέρ της ανεργίας
Ένα πρόβλημα με τις στατιστικές της ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία είναι ότι τα στοιχεία του τριμήνου, που θεωρούνται και τα πιο αξιόπιστα αφού βασίζονται σε οριστικοποιημένο δείγμα, αποκλίνουν αισθητά από τις μηνιαίες εκτιμήσεις. Όπως σημειώνεται «οι τριμηνιαίες εκτιμήσεις της Έρευνας δεν υποβάλλονται σε εποχική διόρθωση, όπως γίνεται με τις μηνιαίες. Συνεπώς, ο μέσος όρος των εποχικά διορθωμένων μηνιαίων εκτιμήσεων δύναται να διαφέρει από την εκτίμηση του αντίστοιχου τριμήνου».
Έτσι έχουμε τρία διαφορετικά ποσοστά ανεργίας για το πρώτο τρίμηνο του 2026:
- Οι αρχικες εκτιμήσεις έδειχναν την ανεργία στο 8% τον Ιανουάριο, να αυξάνεται στο 8,6% τον Φεβρουάριο και να καταλήγει στο 9% τον Μάρτιο. Ο μέσος όρος των τριών μηνών μας δίνει ανεργία α’ τριμήνου 2026 στο 8,5%.
- Οι εποχικά διορθωμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν την ανεργία στο 9%, 9,8% και 10,4% αντίστοιχα. Ομέσος όρος είναι 9,7%
- Έρχονται τώρα τα τριμηνιαία στοιχεία που ανεβάζουν την ανεργία σε διψήφια ποσοστά στο 10,6%
Πού αυξήθηκαν περισσότερο οι άνεργοι
 |
| Η ανεργία στο Νότιο Αιγαίο ανέρχεται στο 29,9% και στο Ιόνιο στο 23,6% πηγή: ΕΛΣΤΑΤ |
Μια εξήγηση είναι ότι απολύθηκαν οι εποχικά εργαζόμενοι σε εστίαση-καταλύματα και περιμένουν να ξαναπιάσουν δουλειά με τη νέα σεζόν.
Είναι ενδεικτικό ότι η μεγαλύτερη κατηγορία των ανέργων (πάνω από 210.000 άτομα), προέρχεται από εργαζόμενους με προσωρινή εργασία, που έληξε. Επιβεβαιώνονται δηλαδή οι αναλύσεις εγχώριων και διεθνών φορέων, ότι η υπερβολική εξάρτηση από το τουριστικό μοντέλο, δεν βοηθάει στη δημιουργία ποιοτικών θέσεων εργασίας.
Δουλειές χαμηλής ποιότητας
 |
| Το 67% των εργαζομένων δουλεύουν πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα. πηγή: ΕΛΣΤΑΤ |
»Η κυριαρχία του τουρισμού και άλλων υπηρεσιών σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά χαμηλόμισθων εργαζομένων στην ΕΕ και ένα σχετικά υψηλό ποσοστό μη τυπικών μορφών εργασίας (συμπεριλαμβανομένης της εποχιακής εργασίας), αλλά ο μέσος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας είναι από τους υψηλότερους στην ΕΕ», σημειώνει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Μακροχρόνια άνεργος ο ένας στους δύο
Η ΕΛΣΤΑΤ στις τριμηνιαίες εκθέσεις της καταγράφει και τα χαρακτηριστικά της ανεργίας – ως προς τα αίτια, τον χρόνο ανεργίας, το εκπαιδευτικό επίπεδο, την εγγραφή στη ΔΥΠΑ. Με βάση τις απαντήσεις του δείγματος που συμμετέχει στην έρευνα, προκύπτει ότι σχεδόν ο ένας στους δύο ανέργους (248.900) βρίσκεται τουλάχιστον έναν χρόνο εκτός αγοράς εργασίας. Από αυτούς 114.400 άτομα έχουν να δουλέψουν από τέσσερα χρόνια και πάνω – η μεγαλύτερη κατηγορία των μακροχρόνια ανέργων. Στα τελευταία στοιχεία της ΔΥΠΑ (Απρίλιος 2026), οι μακροχρόνια άνεργοι προσεγγίζουν τους 385.000, το 52,2% του συνόλου (737.625 άτομα).
Θηριώδης διαφορά
Τον Απρίλιο του 206 είχαμε άλλο ένα παράδοξο. Η ΔΥΠΑ ανακοίνωσε μείωση των καταγεγραμμένων ανέργων κατά 123.616 άτομα, και η ΕΛΣΤΑΤ αύξηση κατά 16.248 άτομα
«Η σκανδαλώδης απόκλιση των δύο κρατικών Οργανισμών (ΕΛΣΤΑΤ και ΔΥΠΑ) όχι μόνο στην καταμέτρηση των ανέργων, αλλά και στο αν η ανεργία αυξάνεται ή μειώνεται, δυστυχώς συνεχίζεται δημιουργώντας τουλάχιστον προβληματισμό για τους θεσμικούς χειρισμούς στο μείζον αυτό κοινωνικό ζήτημα», σημειώνει η ΕΝΥΠΕΚΚ. «Ταυτόχρονα όμως εκθέτουν τη χώρα μας τόσο στις κυβερνήσεις της Ευρώπης όσο και σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς επιστημονικούς οργανισμούς που ασχολούνται με την αγορά εργασίας, την αγοραστική δύναμη, την οικονομία, την ανάπτυξη κ.ά.»
»Ως εκ τούτου, η θηριώδης και προκλητική διαφορά στα στατιστικά ευρήματα των δύο Οργανισμών και κυρίως αυτά της ΕΛΣΤΑΤ που βρίθουν ασαφειών, ανακριβών δεδομένων και ελλιπών παραγόντων που επηρεάζουν τα στατιστικά αποτελέσματα, προσβάλλει και θίγει τη νοημοσύνη, όχι μόνο των ανέργων και των οικογενειών τους, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας», καταλήγει.
Η Χώρα Καίγεται και το Πολιτικό Πάνελ Μετράει Δημοσκοπικά Κόρνερ
«Θα Πάρουμε την Κούπα της Δεύτερης Θέσης;» – Η Χώρα Καίγεται και το Πολιτικό Πάνελ Μετράει Δημοσκοπικά Κόρνερ
Αν ένας εξωγήινος προσγειωνόταν σήμερα στην Ελλάδα και παρακολουθούσε για μία εβδομάδα τηλεόραση, ραδιόφωνο και πολιτικές ιστοσελίδες, θα πίστευε ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστορικό γεγονός:
Όχι, δεν θα καταλάβαινε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα ακρίβειας.
Ούτε ότι η νέα γενιά αδυνατεί να αγοράσει σπίτι.
Ούτε ότι η περιφέρεια αδειάζει.
Ούτε ότι προωθούνται νομοσχέδια που αλλάζουν ριζικά την Αυτοδιοίκηση και τον χωροταξικό σχεδιασμό της χώρας.
Θα πίστευε ότι διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο της Δεύτερης Θέσης.
Και ότι το μεγάλο εθνικό ερώτημα είναι:
«Μπορεί ο δεύτερος να περάσει τον δεύτερο για να μην βγει δεύτερος ο άλλος δεύτερος;»
Αυτό είναι το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης.
Η πολιτική δεν θυμίζει πλέον δημοκρατία.
Θυμίζει αθλητική εκπομπή μετά από ντέρμπι.
Κάθε τρεις ημέρες δημοσκόπηση.
Κάθε πέντε ημέρες έκτακτη ανάλυση δημοσκόπησης.
Κάθε επτά ημέρες ανάλυση της ανάλυσης της δημοσκόπησης.
Και κάθε δεκαπέντε ημέρες δημοσκόπηση για το πώς επηρέασε τους πολίτες η προηγούμενη δημοσκόπηση.
Στο τέλος δεν θα ψηφίζουμε κόμματα.
Θα ψηφίζουμε εταιρείες μετρήσεων. Εξήντα εννιά στην Ελλάδα μέχρι στιγμής…
Οι τηλεοπτικοί αναλυτές έχουν αποκτήσει τη γλώσσα ποδοσφαιρικού καφενείου.
«Ανεβάζει ποσοστά.»
«Χάνει δυναμική.»
«Έχει ρεύμα.»
«Παίζει μπάλα στο κέντρο.»
«Γυρίζει το παιχνίδι.»
«Έκανε μεταγραφή έκπληξη.»
«Έχασε τα αποδυτήρια.»
Λείπει μόνο ο σπίκερ να ανακοινώσει:
“Κυρίες και κύριοι, στο 78ο λεπτό της πολιτικής αναμέτρησης καταγράφεται άνοδος 0,8% στην πρόθεση ψήφου και το κοινό σηκώνεται όρθιο.”
Την ίδια στιγμή η χώρα αλλάζει κάτω από τα πόδια μας.
Αλλά ποιος νοιάζεται;
Υπάρχει σοβαρότερο θέμα.
Τι φόρεσε ο αρχηγός στην τελευταία εμφάνιση.
Πόσα views έκανε το βίντεό του.
Αν χαμογέλασε αρκετά.
Αν ήταν «επικοινωνιακά άνετος».
Αν έδωσε καλό τηλεοπτικό πλάνο.
Η πολιτική έχει γίνει Eurovision χωρίς τραγούδια.
Μόνο βαθμολογίες.
Μόνο εντυπώσεις.
Μόνο χειροκροτήματα.
Και φυσικά οι περίφημες γεωγραφικές αναλύσεις.
Δεξιά.
Αριστερά.
Κέντρο.
Κεντροαριστερά.
Κεντροδεξιά.
Άνω Ραχούλα.
Κάτω Πλατεία.
Οριζόντια.
Κάθετα.
Διαγώνια.
Όλοι ψάχνουν να βρουν πού κάθεται κάποιος στο πολιτικό λεωφορείο.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται πού πηγαίνει το λεωφορείο.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο να συζητούν επί ώρες αν θα συνεργαστεί ο δεύτερος με τον τρίτο για να πιέσει τον πρώτο, ώστε να μη χάσει ο τέταρτος που κυνηγά τον δεύτερο ενώ περιμένει τον πέμπτο.
Μία πολιτική εξίσωση που θα έκανε ακόμη και μαθηματικό να ζητήσει μετάταξη στη γεωπονία.
Κι ενώ η χώρα ζει μέσα σε αυτή την ατέλειωτη σαπουνόπερα ποσοστών, δύο νομοθετήματα με τεράστιες συνέπειες προχωρούν σχεδόν αθόρυβα.
Ο νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης.
Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ.
Αλλαγές που θα επηρεάσουν δήμους, περιφέρειες, τοπικές κοινωνίες, βουνά, δάση, ακτές και ολόκληρες περιοχές της χώρας.
Θα περίμενε κανείς πρωτοσέλιδα!
Θα περίμενε αντιπαραθέσεις.
Θα περίμενε δημόσιο διάλογο.
Αντί γι’ αυτό, η επικαιρότητα ασχολείται με το αν ο ένας «κλείνει την ψαλίδα» και αν ο άλλος «συσπειρώνει το ακροατήριό του».
Φυσικά καμία συζήτηση για τον απόλυτο Μονάρχη με τα ιωβηλαία, που μοιράζει για τους υπηκόους του αφού δεν μπορούμε να πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο όλοι καθόμαστε…
Λες και η Ελλάδα είναι χρηματιστηριακό παράγωγο.
Ή reality επιβίωσης.
Ή τηλεπαιχνίδι.
Και μέσα σε όλη αυτή την παράσταση, μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι συγκεντρώνονται σε ολοένα λιγότερα χέρια… Οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ το γνωρίζουν καλά.
Η ενημέρωση αποκτά όλο και πιο στενά όρια.
Οι διαφορετικές φωνές περιορίζονται.
Τα δύσκολα θέματα εξαφανίζονται.
Αλλά μην ανησυχείτε.
Υπάρχει έκτακτη δημοσκόπηση.
Θα μάθουμε αν ο πολίτης ανησυχεί περισσότερο για το κόστος ζωής ή για το ποιος θα βγει αρχηγός της αντιπολίτευσης. Για τον Αγά δεν μιλάμε.
Η Ελλάδα μοιάζει με επιβάτη σε πλοίο που μπάζει νερά.
Το πλήρωμα φωνάζει.
Οι μηχανές τρίζουν.
Οι χάρτες λείπουν.
Και οι επιβάτες μαλώνουν για το ποιος θα καθίσει στην καλύτερη ξαπλώστρα του καταστρώματος.
Το τραγικό δεν είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει λύσεις για όλα.
Καμία χώρα δεν έχει.
Το τραγικό είναι ότι δεν συζητά καν τα προβλήματα.
Έχει αντικαταστήσει την πολιτική με τηλεθέαση.
Τη στρατηγική με δημοσκοπήσεις.
Την παραγωγή πολιτικής με παραγωγή εντυπώσεων.
Και τον πολίτη με τον τηλεθεατή.
Έτσι η Ελλάδα του 2026 μοιάζει να βαδίζει προς εκλογές που κανείς δεν ξέρει πότε θα γίνουν, για ζητήματα που κανείς δεν συζητά, με πολίτες που καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε αφηγήματα, συνθήματα και ποσοστά.
Και όσο η χώρα συρρικνώνεται πληθυσμιακά, παραγωγικά και γεωπολιτικά, το πολιτικό προσωπικό συνεχίζει να αναλύει το μεγάλο εθνικό δράμα:
«Αν ο τρίτος πάρει δύο μονάδες από τον δεύτερο, μπορεί να απειλήσει τον δεύτερο ώστε να μη γίνει δεύτερος ο άλλος δεύτερος;»
Η χώρα χάνει το μέλλον της.
Αλλά το πάνελ πανηγυρίζει. Με την εξέδρα αλαλάζουσα όπου και οι δύο ομάδες «ακούνε φωνές απέξω» όσο και οι οπαδοί – καταναλωτές – πολίτες …
Γιατί, όπως φαίνεται, είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που μπορεί να καταρρέει συζητώντας αποκλειστικά για τις δημοσκοπήσεις της κατάρρευσης.
Έτσι η πολιτική έχει μετατραπεί σε θέαμα.
Οι πολίτες σε θεατές.
Οι δημοσκοπήσεις σε υποκατάστατο της δημοκρατίας.
Και τα τηλεοπτικά πάνελ σε ατελείωτες αθλητικές εκπομπές χωρίς πρωτάθλημα.
Όμως μια χώρα δεν σώζεται με γκάλοπ.
Δεν αναπτύσσεται με τηλεοπτικές ατάκες.
Δεν χαράσσει μέλλον με πολιτικές μεταγραφές.
Κάποια στιγμή η συζήτηση θα πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου ανήκει: στην οικονομία, στην παραγωγή, στη δημοκρατία, στην κοινωνική συνοχή, στην εθνική στρατηγική και στην ποιότητα ζωής των πολιτών.
Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο.
Την Ελλάδα να χάνει έδαφος και το πολιτικό σύστημα να πανηγυρίζει επειδή κέρδισε το… ντιμπέιτ για τη δεύτερη θέση. Για τον πρώτο ούτε καν γίνεται λόγος…
Και αυτό βολεύει τους πάντες …
Fund’s Country ή αλλιώς η Ελλάδα ΕΑΛΩ
--------------------------------------------------------------------
Δρ. Βασίλης Λύκος, Political Analyst Biologist – PhD in Risk Assesment & Integrated Environmental Management MSc in Integrated Coastal Zone Management, University of Crete Regional Councilor of the Region of Central Greece, Regional Unit of Euboea
Πηγή: www.militaire.gr
Ο Μητσοτάκης όμως δεν ανασχηματίζεται
Ο Κυρανάκης, αν θυμάστε, είναι ο άνθρωπος που ανέλαβε από τον Μητσοτάκη, μετά τα Τέμπη, με υποσχέσεις και ταρατατζούμ, να αποκαταστήσει την τιμή και την υπόληψη των ελληνικών σιδηροδρόμων. Να βλέπουμε τα τρένα να περνούν ασφαλή, φωτεινά, απαστράπτοντα και να τρέχουμε να ταξιδέψουμε μ’ αυτά. Αυτό μας έταξε ο πρωθυπουργός όταν τον διόρισε στην ευαίσθητη θέση, εκείνες τις ευαίσθητες στιγμές. Και μπορεί τα τρένα μετά από τόσα χρόνια να μην περνούν, η ασφάλεια και η αξιοπιστία που υποσχέθηκαν να κινείται μεταξύ ονείρου και εφιάλτη, αλλά, όπως φαίνεται, ο Κυρανάκης, κατά την αξιολόγηση του Μητσοτάκη, απέκτησε τεχνογνωσία. Και μετατέθηκε από τα τρένα για τον λαό στο τρένο της Ν.Δ. ως γραμματέας της. Μια προαγωγή που έχει στις ρίζες της μια τραγωδία, αν το καλοσκεφτείτε.
Η ίδια τραγωδία είναι παρούσα και σε άλλη μια προαγωγή που μας προέκυψε με τον χτεσινό ανασχηματισμό. Ο Μαρκόπουλος, αυτουργός της Εξεταστικής για τα Τέμπη, προάγεται σε υφυπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Γιατί, λέει, ασχολήθηκε για χρόνια με το οικονομικό ρεπορτάζ ως δημοσιογράφος. Σώπα! Λες και δεν ξέρουμε την καλή δουλειά που έκανε στην Εξεταστική. Τους τραμπουκισμούς, τις χυδαιότητες, τις απειλές, τα «γιουσουφάκια» που τον χαρακτήρισαν. Και το απαύγασμα του ήθους, βέβαια, όταν χαρακτήρισε την Εξεταστική «γουρλίδικη», γιατί δύο μέλη της έγιναν υπουργοί. Τη συγκάλυψη, εν γένει, την οποία υπηρέτησε με επαγγελματική, ούτως ειπείν, αφοσίωση και αυτοθυσία. Ακόμα κι όταν ο Μητσοτάκης τον αποδοκίμασε δημόσια, αυτός ήπιε καρτερικά το πικρό ποτήρι, χωρίς ούτε ένα αχ.
Και ανταμείφθηκε αναλόγως, για να αποδειχτεί αυτό που κάποια μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη επαναλαμβάνουν σε διάφορους κύκλους, κυρίως δημοσιογραφικούς: Οι Μητσοτάκηδες δεν ξεχνούν όποιον τους στηρίζει. Αυτά όμως, όλα κι όλα, ο Κυρανάκης και ο Μαρκόπουλος, είναι τα δύο πρόσωπα που δίνουν κάποιο ενδιαφέρον στον πιο αδιάφορο ανασχηματισμό που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Α, δεν πρέπει να ξεχάσουμε και το άθροισμα των υπουργών, υφυπουργών και αναπληρωτών, που είναι μεγαλύτερο από το προηγούμενο, που ήταν μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Όσοι ανησύχησαν από την τσιγκουνιά του Μητσοτάκη όταν υποσχόταν μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα, είδαν τους φόβους τους να διαψεύδονται. Χουβαρντάς αποδείχτηκε.
Ο μεγαλύτερος χουβαρντάς της Μεταπολίτευσης, αν κάνουμε έναν πλήρη λογαριασμό. Περισσότεροι υπουργοί και υφυπουργοί από ποτέ, περισσότεροι μετακλητοί από ποτέ, μεγαλύτεροι μισθοί για όλους από ποτέ. Ακόμα και αν δεν προσθέσουμε τα ανόμοια, τις γαλαντόμες αυξήσεις στους προκαθήμενους της Εκκλησίας μας, πάλι το συμπέρασμα είναι σαφές: Μπορεί τα τρένα να ταξιδεύουν άδεια και σπάνια, αλλά το τρένο της εξουσίας Μητσοτάκη και πλήρες είναι και άνετη διαμονή και καλό φαγητό διαθέτει για όσους είχαν την τύχη, ή την καπατσοσύνη, να επιβιβαστούν σε αυτό. Υπάρχει και ένα δεύτερο συμπέρασμα, βέβαια, που επιβεβαιώνουν οι προαγωγές του ανασχηματισμού. Ο Μητσοτάκης δεν ανασχηματίζεται. Παραμένει Μητσοτάκης. Σε επιλογές, σε πολιτικές και βέβαια στο ήθος που χαρακτηρίζει κάθε του κίνηση…
Της δημοσκόπησης το κιγκλίδωμα…
της Ιωάννας Αναστασίου
Μέσα σε δέκα ημέρες οι οθόνες μας κατακλύστηκαν από νούμερα, ποσοστά και αναλύσεις δημοσκοπήσεων. Πρώτος ο Μητσοτάκης, παγιώνεται η ΕΛΑΣ στη δεύτερη θέση, δεν μπαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ πίσω από την Καρυστιανού… Τα συνθήματα και οι αναλύσεις καταλαμβάνουν σχεδόν όλο τον ωφέλιμο χρόνο των δελτίων ειδήσεων και των πρωτοσέλιδων στο διαδίκτυο. Ο ορυμαγδός στην παράθεση αριθμών, στοιχείων και ποσοστών κρύβει επιμελώς μια μικρή λεπτομέρεια. Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις εξαφανίστηκε η “αποχή”. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το ποσοστό της στα χαρτιά των δημοσκοπήσεων.
Με άλλα λόγια με αριστοτεχνικό τρόπο, η ανάλυση τους κατευθύνεται σε δρόμους που ήδη έχει χαράξει το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες πρέπει να διαλέξουν τις κομματικές επιλογές που αυτό επεξεργάζεται. Κυρίως δεν πρέπει-για το σύστημα- να υπάρξει “πολιτικό κενό”. Δεν πρέπει να γίνει κυρίαρχη η αμφισβήτηση της αρχής ότι πρέπει να υπάρχει κυβέρνηση για να ικανοποιούνται τα συμφέροντα της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Τα σενάρια έχουν ήδη στηθεί. Μετά την εσπευσμένη παρουσίαση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα και του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, σερβίρονται με …δόσεις.
Η αυτοδυναμία θεωρείται χαμένη υπόθεση. Οπότε υπάρχει το σενάριο της συγκυβέρνησης δύο ή περισσότερων κομμάτων, το ποιό κόμμα θα λάβει τη δεδηλωμένη θα κρίνει και τις συνεργασίες. Εναλλακτικό σενάριο η δημιουργία κυβέρνησης τύπου “οικουμενικής” που θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές. Σενάριο με λιγότερες προωθήσεις είναι και η πιθανότητα κυβέρνησης “εθνικής ενότητας”, επιλογή που προϋποθέτει μείζον εθνικό θέμα. Αν τεθεί τέτοιο θέμα, δεδομένο είναι ότι όλα τα κόμματα που πρωτεύουν στις δημοσκοπήσεις, έχουν με ελάχιστες διαφοροποιήσεις, περίπου τις ίδιες θέσεις και προτάσεις στα εθνικά και οικονομικά θέματα.
Δημοσκοπήσεις, η χειραγώγηση της εκλογικής πελατείας
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά σε όλες τις δημοσκοπήσεις που δείχνει και τη βαθιά πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα ότι στις αναλύσεις μιλάνε όλοι για “κόμματα προσώπων” και όχι προγραμμάτων. Το κόμμα του Τσίπρα, του κόμμα Μητσοτάκη, το κόμμα Καρυστιανού, Κασσελάκη, Βαρουφάκη, κ.λ.π. Τα προγράμματα και θέσεις καλύπτονται από τις ανέξοδες και χωρίς καμία επίπτωση στην κυρίαρχη κυβερνητική πολιτική, αντιπολιτευτικές κορώνες ή καταγγελτικές ανακοινώσεις των κομμάτων έναντι της Ν.Δ.
Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι οι αναλύσεις στο δημόσιο λόγο περιορίζονται μόνο σε όσους ερωτώμενους δηλώσεων τι θα ψηφίσουν. Η αποχή έχει εξαφανιστεί ή εμφανίζεται εξαιρετικά περιορισμένη για να κρούσει τον κώδωνα κινδύνου για το πολιτικό σύστημα. Ό,τι ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσοστό βρίσκεται σε αναμονή.
Τρίτο επίσης σημαντικό σημείο είναι ότι εκτός από τις πάμπολλες δημόσιες δημοσκοπήσεις, στα πολιτικά παρασκήνια γίνονται οι κρυφές, κυλιόμενες δημοσκοπήσεις των πολιτικών κομμάτων. Τα ποσοστά αυτών των κρυφών δημοσκοπήσεων δεν γίνονται θέμα ανάλυσης αλλά καθορίζουν τις μεγάλες ή μικρές κινήσεις τακτικής των πολιτικών αρχηγών. Όπως για παράδειγμα τον “μίνι ανασχηματισμό” που ανακοινώνει ο Κ. Μητσοτάκης την ερχόμενη Πέμπτη με βάση την προώθηση του Κ. Κυρανάκη στη θέση του νέου γραμματέα της Ν.Δ. Μια καθαρά προεκλογική τακτική κίνηση που στοχεύει στη συσπείρωση των δεξιών ψηφοφόρων.
Διαφορές στα νούμερα και στον αριθμό κοινοβουλευτικών κομμάτων
Τις τελευταίες επτά ημέρες η πολιτική επικαιρότητα κατακλύστηκε από αριθμούς και ποσοστά έξι πολιτικών δημοσκοπήσεων. Τα νούμερα από τις Metron Analysis, Opinion Poll, Marc, GPO, Pulse, Palmos συμπληρώνουν τον “Σφυγμό κοινής γνώμης” της Protata, την 7η δημοσκόπηση των ημερών.
Σε όλες τις παραπάνω δημοσκοπήσεις, η Νέα Δημοκρατία φέρεται στην 1η θέση στην πρόθεση ψήφου με ελάχιστες διαφοροποιήσεις στα ποσοστά που κυμαίνονται από 22% έως και 28%. Η διαφορά προφανώς εξαρτάται από το “δείγμα” και απευθύνεται στους εκλογικούς πελάτες κάθε κόμματος. Είτε για να δώσει ανάσα είτε για να συσπειρώσει.
Στη 2η θέση βρίσκεται το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, η ΕΛΑΣ, επίσης με διαφορά ποσοστών. Ανάλογα την εταιρεία δημοσκόπησης τα νούμερα είναι μονοψήφια ή έχουν μεγάλη ψαλίδα, σε σχέση με το ποσοστό Μητσοτάκη. Έπεται το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού και στην 4η θέση φαίνεται να βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Κάπου εδώ τελειώνει το ενδιαφέρον των αναλυτών για τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων. Νούμερα πρόθεσης ψήφου που μετατρέπονται σε πολιτικό “γεγονός” το οποίο με τη σειρά του δημιουργεί πολιτικά γεγονότα.
Η εμφάνιση για παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ στην 4η θέση των δημοσκοπήσεων, έφερε αναστάτωση στο ΠΑΣΟΚ και εσωκομματικές τριβές πάνω σε δύο γραμμές. Συνεργασία με τον Τσίπρα ή αυτόνομη κάθοδος και αντιπολίτευση. Στον ΣΥΡΙΖΑ η 2η θέση δημοσκοπική θέση για την ΕΛΑΣ του Τσίπρα και τη “βεβαιότητα” ότι μένει εκτός Βουλής, έφερε το τελευταίο καρφί στη διάλυση του κόμματος. Η πρόταση Πολάκη-Δούρου για αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές απορρίφθηκε από την πλειοψηφία.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι η αποδοχή του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού. Στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται να κερδίζει κοινό σχεδόν από όλα τα άλλα κόμματα, κυρίως όμως από το κόμμα του Κ. Βελόπουλου. Η τρίτη θέση που της δίνουν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις, δείχνει ότι θα είναι ο πολιτικός παίκτης την επόμενη των εκλογών για τυχόν κυβερνήσεις συνεργασίας.
Σε όλες τις δημοσκοπήσεις φαίνεται να χάνει η ακροδεξιά Ελληνική Λύση του Βελόπουλου και το ΚΚΕ. Με ελάχιστα ποσοστά εμφανίζονται τα κόμματα, νεο-φασιστική “Φωνή της Λογικής” της Λατινοπούλου και Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ενώ οριακά μπαίνει στη Βουλή το ΜΕΡΑ του Γ. Βαρουφάκη. Υπάρχει και η εκτίμηση για Βουλή συνολικά 12 πολιτικών κομμάτων μετά τις εκλογές, σενάριο το οποίο αποτυπώνει κυρίως το φόβο ότι χάνεται η σταθερότητα του κοινοβουλευτικού συστήματος.
Το δεδομένο του “πολιτικού κενού”
Η δημοσκόπηση της Protata για λογαριασμό της Εφημερίδας των Συντακτών, μέσο ενημέρωσης που εμφανώς και χωρίς αστερίσκους, στηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα, αποτυπώνει με αριθμούς την υφέρπουσα κοινωνική οργή. Έτσι σημειώνεται ότι η “κοινωνική δυσαρέσκεια φαίνεται να παγιώνεται ως το κυρίαρχο πολιτικό συναίσθημα“. Για το συναίσθημα “απογοήτευσης” των ψηφοφόρων, η “πρόταση” της δημοσκόπησης είναι η εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα και ως θετικό βήμα η εμφάνιση κόμματος Καρυστιανού
Περίπου τα τα δύο τρίτα “του εκλογικού σώματος” όπως γράφεται αν και πρόκειται για το “σώμα των ερωτώμενων”, η απογοήτευση είναι κυρίαρχη. Το 70% εκτιμά ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση και το 41% ότι θέλει με κάθε τρόπο να απαλλαγεί από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Σύμφωνα με την Protata, η απογοήτευση των πολιτών συνδέεται κυρίως με την οικονομική πίεση που βιώνουν τα νοικοκυριά, αλλά και με την αντίληψη ότι οι επιδόσεις της κυβέρνησης σε ζητήματα διαφάνειας και Δικαιοσύνης παραμένουν ανεπαρκείς.
Το εύρημα ότι μεγάλο μέρος των πολιτών (ερωτώμενων) θεωρεί ότι δεν υπάρχει σήμερα κόμμα ή πολιτικός αρχηγός που να ασκεί πραγματικά αποτελεσματική πίεση στην κυβέρνηση, είναι και το πιο ανησυχητικό για το πολιτικό σύστημα. Το “πολιτικό κενό” που δεν μπορεί να καλύψει καμία από τις κοινοβουλευτικές προτάσεις. Έτσι τα νέα πολιτικά σχήματα, όπως η “Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη” (ΕΛΑΣ) του Τσίπρα και “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” (ΕΛΔΗ) της Καρυστιανού, φέρονται ως ικανά να καλύψουν το πολιτικό κενό που τρομάζει.
Πηγή: Neostrategy.gr
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026
Επιθεώρηση Εργασίας: Ιστορικό ρεκόρ στα εργατικά ατυχήματα τo 2025. Αύξηση 70% σε 4 χρόνια
Σχεδόν 20.500 εργατικά ατυχήματα κατέγραψε η Επιθεώρηση Εργασίας το 2025, με αύξηση πάνω από 70% σε τέσσερα χρόνια. Ο πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ Ανδρέας Στοϊμενίδης σχολιάζει την έκθεση.
Στα 20.498 ανήλθαν τα αναγγελθέντα εργατικά ατυχήματα το 2025, όπως αναφέρει η Έκθεση Απολογισμού της Επιθεώρησης Εργασίας. Πρόκειται για τον υψηλότερο αριθμό που έχει καταγραφεί από τη σύσταση και λειτουργία της υπηρεσίας το 2000. Η εικόνα αυτή αντικατοπτρίζει μια συνεχή επιδείνωση: το 2024 τα ατυχήματα ήταν 17.359, το 2023 ανέρχονταν σε 14.920, το 2022 σε 14.388 και το 2021 σε 11.957. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, τα εργατικά ατυχήματα αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 70%.
 |
| Το 2025 είχαμε ιστορικό ρεκόρ στα εργατικά ατυχήματα πηγή: Έκθεση Επιθεώρησης Εργασίας |
Οι κατασκευές στην κορυφή των θανατηφόρων
Τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήλθαν το 2025 σε 47 σύμφωνα με την Επιθεώρηση Εργασίας, αριθμός ουσιαστικά αμετάβλητος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Ωστόσο, η ανεξάρτητη έρευνα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), που παρουσιάστηκε στις 28 Απριλίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, καταγράφει πολύ υψηλότερο αριθμό: 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους το 2025 σε χώρους εργασίας, με τη μέτρηση να συμπεριλαμβάνει κλάδους και αίτια που δεν αποτυπώνονται στα επίσημα στοιχεία. Η απόκλιση των δύο αριθμών αναδεικνύει, από μόνη της, το ζήτημα της ελλιπούς καταγραφής.
Και οι δύο πηγές συμφωνούν ότι ο κατασκευαστικός κλάδος παραμένει ο πιο επικίνδυνος. Η Επιθεώρηση Εργασίας καταγράφει 23 θανάτους σε εργοτάξια και τεχνικές εργασίες από τους συνολικούς 47, ενώ η ΟΣΕΤΕΕ εντοπίζει 50 περιστατικά στον κατασκευαστικό κλάδο — τον υψηλότερο αριθμό μεταξύ όλων των τομέων.
εργατικά ατυχήματα
«Aόρατα» τα δυστυχήματα στον αγροτικό κλάδο
Στην έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ, ακολουθεί ο αγροτικός τομέας με 48 θύματα, ενώ σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν επίσης σε μεταφορές, τουρισμό, βιομηχανία και ναυπηγεία. Οι θάνατοι στο χωράφι είναι σχεδόν «αόρατοι» για την Επιθεώρηση Εργασίας, καθώς στην συντριπτική τους πλειονότητα αφορούν αυτοαπασχολούμενους αγρότες. Έτσι η ανεξάρτητη αρχή κατέγραψε μόλις δύο θανατηφόρα ατυχήματα σε αγροτικές εργασίες, το 4% του συνόλου. Αντιθέτως, στις έρευνες της ΟΣΕΤΕΕ, τα αγροτικά δυστυχήματα ευθύνονται σχεδόν για έναν στους τέσσερις θανάτους σε χώρους εργασίας.
Ωστόσο, η ανεξάρτητη έρευνα της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), που παρουσιάστηκε στις 28 Απριλίου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και Ασφάλεια στην Εργασία, καταγράφει πολύ υψηλότερο αριθμό: 201 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους το 2025 σε χώρους εργασίας, με τη μέτρηση να συμπεριλαμβάνει κλάδους και αίτια που δεν αποτυπώνονται στα επίσημα στοιχεία. Η απόκλιση των δύο αριθμών αναδεικνύει, από μόνη της, το ζήτημα της ελλιπούς καταγραφής.
Και οι δύο πηγές συμφωνούν ότι ο κατασκευαστικός κλάδος παραμένει ο πιο επικίνδυνος. Η Επιθεώρηση Εργασίας καταγράφει 23 θανάτους σε εργοτάξια και τεχνικές εργασίες από τους συνολικούς 47, ενώ η ΟΣΕΤΕΕ εντοπίζει 50 περιστατικά στον κατασκευαστικό κλάδο — τον υψηλότερο αριθμό μεταξύ όλων των τομέων.
εργατικά ατυχήματα
«Aόρατα» τα δυστυχήματα στον αγροτικό κλάδο
Στην έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ, ακολουθεί ο αγροτικός τομέας με 48 θύματα, ενώ σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν επίσης σε μεταφορές, τουρισμό, βιομηχανία και ναυπηγεία. Οι θάνατοι στο χωράφι είναι σχεδόν «αόρατοι» για την Επιθεώρηση Εργασίας, καθώς στην συντριπτική τους πλειονότητα αφορούν αυτοαπασχολούμενους αγρότες. Έτσι η ανεξάρτητη αρχή κατέγραψε μόλις δύο θανατηφόρα ατυχήματα σε αγροτικές εργασίες, το 4% του συνόλου. Αντιθέτως, στις έρευνες της ΟΣΕΤΕΕ, τα αγροτικά δυστυχήματα ευθύνονται σχεδόν για έναν στους τέσσερις θανάτους σε χώρους εργασίας.
 |
| Η Επιθεώρηση Εργασίας κατέγραψε 47 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα το 2025 |
ΟΣΕΤΕΕ: Συνεχίζεται η υποκαταγραφή των ανθρώπινων απωλειών
«Η δημοσιοποίηση της έκθεσης της Ανεξάρτητης Αρχής για τα εργατικά ατυχήματα του 2025 και η προσπάθεια ερμηνείας τους, επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα της ανεξάρτητης έρευνας της ΟΣΕΤΕΕ», δηλώνει στο in ο Ανδρέας Στοϊμενίδης, πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία (EU-OSHA).«Η ραγδαία αύξηση των εργατικών ατυχημάτων σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συμβαδίζει με σταθεροποίηση των εργατικών δυστυχημάτων, όπως παρουσιάζεται από την Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά αντιστοιχεί στην πράξη σε αύξηση των ανθρωπίνων απωλειών στους χώρους εργασίας, όπως τεκμαίρει η έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ.
»Από την άλλη, η μη συμπερίληψη ολόκληρων κλάδων δραστηριότητας, όπως είναι ο αγροτικός και η μεγάλη υποκαταγραφή στα ατυχήματα στον κατασκευαστικό κλάδο, οφείλουν να μας προβληματίσουν. Επιπλέον, στην έκθεση της Επιθεώρησης Εργασίας, δεν συμπεριλαμβάνονται τα τροχαία ατυχήματα ή δυστυχήματα στους χώρους δουλειάς, ούτε οι θάνατοι από παθολογικά αίτια, που όμως συνδέονται με παράγοντες της εργασίας, όπως π.χ. η θερμική καταπόνηση», συμπληρώνει ο πρόεδρος της ΟΣΕΤΕΕ.
 |
| Η ανεξάρτητη έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ κατέγραψε 201 ανθρώπινες απώλειες στους χώρους εργασίας το 2025 |
Εξαιρούνται μεγάλοι κλάδοι
«Επίσης η παρουσιαζόμενη πολύ μεγάλη αύξηση στους ελέγχους, σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την αύξηση στα εργατικά ατυχήματα και στις ανθρώπινες απώλειες στους χώρους εργασίας. Αυτό συμβαίνει διότι από τους ελέγχους εξαιρούνται μεγάλοι κλάδοι και επιλέγονται επιχειρήσεις χαμηλής επικινδυνότητας, συνήθως στα μεγάλα αστικά κέντρα», συνεχίζει ο κ. Στοϊμενίδης.
«Ειδικά στα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα στον αγροτικό τομέα, υπάρχει τεράστια αναντιστοιχία με τα δεδομένα της Εurostat. Ενώ για παράδειγμα, το 2023 η Ευρώπη έδειχνε 13% συμμετοχή στα θανατηφόρα από τον αγροτικό τομέα, η ΕΛΣΤΑΤ έδινε μόλις 2%. Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, ακολουθούν χώρες όπως η Κύπρος, στην οποία βρίσκομαι για εργασίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με βάση τα στοιχεία που μας παρουσίασαν οι κυπριακές αρχές, παρουσιάζεται πολύ μεγάλη μείωση στα εργατικά ατυχήματα και στα εργατικά δυστυχήματα – συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής στον αγροτικό κλάδο», καταλήγει.
«Ειδικά στα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα στον αγροτικό τομέα, υπάρχει τεράστια αναντιστοιχία με τα δεδομένα της Εurostat. Ενώ για παράδειγμα, το 2023 η Ευρώπη έδειχνε 13% συμμετοχή στα θανατηφόρα από τον αγροτικό τομέα, η ΕΛΣΤΑΤ έδινε μόλις 2%. Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, ακολουθούν χώρες όπως η Κύπρος, στην οποία βρίσκομαι για εργασίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με βάση τα στοιχεία που μας παρουσίασαν οι κυπριακές αρχές, παρουσιάζεται πολύ μεγάλη μείωση στα εργατικά ατυχήματα και στα εργατικά δυστυχήματα – συμπεριλαμβανομένης της καταγραφής στον αγροτικό κλάδο», καταλήγει.
Κύριες αιτίες θανάτου
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιθεώρησης, η κυρίαρχη αιτία θανάτου είναι οι πτώσεις από ύψος, που ευθύνονται για 23 θανατηφόρα περιστατικά. Ακολουθούν τα ατυχήματα από πλήγμα ή πτώση οχήματος με 7 περιστατικά, οι εργασίες συντήρησης με 6 και η διακίνηση φορτίων με 5. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το υψηλό ποσοστό αλλοδαπών εργαζομένων μεταξύ των θυμάτων: από τους 47 νεκρούς, οι 15 ήταν αλλοδαποί, με το 60% των θανατηφόρων ατυχημάτων στις κατασκευές να αφορά εργαζόμενους από το εξωτερικό.
Σε ποιους κλάδους συμβαίνουν τα περισσότερα ατυχήματα
Αν και οι κατασκευές κυριαρχούν στις θανατηφόρες περιπτώσεις, τα ατυχήματα συνολικά κατανέμονται σε ολόκληρη την αγορά εργασίας. Το 20% των διερευνηθέντων περιστατικών καταγράφηκε στο λιανικό εμπόριο, ακολουθούν τα καταλύματα και ο τουρισμός με 8,9%, η Δημόσια Διοίκηση και η Άμυνα με 8,7%, οι κατασκευές με 7,5%, η βιομηχανία τροφίμων με 7%, το χονδρικό εμπόριο με 6,3% και ο τομέας υγείας με 4,7%. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται πλέον στους παραδοσιακά επικίνδυνους κλάδους, αλλά διαχέεται στο σύνολο της οικονομίας.
 |
| Η Επιθεώρηση Εργασίας καταγράφει μόλις 2 δυστυχήματα σε αγροτικές εργασίες, το 4,3% του συνόλου |
Έλεγχοι και διερεύνηση: Το χάσμα που ανησυχεί
Το 2025 πραγματοποιήθηκαν 29.178 έλεγχοι από τις Υπηρεσίες Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας, επιβλήθηκαν 3.981 κυρώσεις και τα πρόστιμα ξεπέρασαν τα 5,2 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, η διερεύνηση των ατυχημάτων έχει συρρικνωθεί δραματικά: το 2022, το 83% των εργατικών ατυχημάτων διερευνούνταν, ενώ το 2025 το ποσοστό αυτό έπεσε στο 38,3% — πάνω από 6 στα 10 περιστατικά δεν αποτελούν αντικείμενο ουσιαστικής έρευνας. Η πτώση αυτή συνδέεται χρονικά με την αναδιοργάνωση της υπηρεσίας ως ανεξάρτητης αρχής το 2023 και την αλλαγή του τρόπου καταγραφής των περιστατικών.
Το 2025 πραγματοποιήθηκαν 29.178 έλεγχοι από τις Υπηρεσίες Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας, επιβλήθηκαν 3.981 κυρώσεις και τα πρόστιμα ξεπέρασαν τα 5,2 εκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, η διερεύνηση των ατυχημάτων έχει συρρικνωθεί δραματικά: το 2022, το 83% των εργατικών ατυχημάτων διερευνούνταν, ενώ το 2025 το ποσοστό αυτό έπεσε στο 38,3% — πάνω από 6 στα 10 περιστατικά δεν αποτελούν αντικείμενο ουσιαστικής έρευνας. Η πτώση αυτή συνδέεται χρονικά με την αναδιοργάνωση της υπηρεσίας ως ανεξάρτητης αρχής το 2023 και την αλλαγή του τρόπου καταγραφής των περιστατικών.
Αιτήματα για δομικές αλλαγές
Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, η ΟΣΕΤΕΕ μιλά για «ανθρωπιστική κρίση στους χώρους εργασίας» και ζητά δομικές παρεμβάσεις: αναβάθμιση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, δημιουργία ενιαίου κέντρου συντονισμού, επαναλειτουργία ουσιαστικού κοινωνικού διαλόγου, συγκρότηση ειδικής ομάδας ανάλυσης εργατικών δυστυχημάτων και ίδρυση Φορέα Ασφάλισης Επαγγελματικού Κινδύνου. Παράλληλα, η Ομοσπονδία επικαλείται στοιχεία της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων, σύμφωνα με τα οποία οι θάνατοι που συνδέονται με υψηλές θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί κατά 42% στην ΕΕ από το 2000, ενώ στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 22 περιστατικά θανάτων που μπορούν να αποδοθούν σε θερμική καταπόνηση.
Εκτελούνται μεταφορές
Ίσως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές να έχει ήδη συµβεί το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά.
Ο Σωκράτης Φάµελλος, σε µια επιχείρηση «Μεταφορές ο Σωκράτης», έχει φορτώσει όλη την οικοσκευή του ΣΥΡΙΖΑ σε νταλίκες για να την παραδώσει σε ένα άλλο κόµµα, το οποίο µάλιστα έχει δηλώσει ότι δεν θέλει συνεργασίες µε κόµµατα. Η συγκεκριµένη δήλωση είναι προφανώς και η εξήγηση γιατί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά στη ρευστοποίηση αντί να επιδιώξει αγορά µετοχών στη νέα αριστερή πραγµατικότητα µε ένα ισχυρό κόµµα.
Τα υπόλοιπα περί ανάγκης για την ενότητα της Αριστεράς είναι η αισχρή ιδεολογικοποίηση των προσωπικών βλέψεων. Για να είµαστε ακριβοδίκαιοι, η τακτική της παράδοσης του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε πριν από µήνες και δεν αφορά µόνο τον Σωκράτη Φάµελλο. Βουλευτές και στελέχη του κόµµατος, αντί να λειτουργήσουν ως το µεγαλύτερο κόµµα της αντιπολίτευσης, διατηρούσαν στάση αναµονής ετεροπροσδιοριζόµενοι από τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγµατικότητα ήταν σε στάση προσµονής. Περίµεναν τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να τους δώσει χώρο στο νέο κόµµα, όπου θα µπορούσαν να τοποθετήσουν την καρέκλα ή κάποιον θρόνο. Οταν κατάλαβαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας σκόπευε ταυτόχρονα να τους καταδείξει ως υπεύθυνους της συντριπτικής εκλογικής ήττας του 2023 αλλά και να κάνει συµφέρουσα διαλογή µέσω face control ήταν αργά.
Ο Αλέξης Τσίπρας, γνωρίζοντας το έλλειµµα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη δική του πρόσβαση στον χώρο, καλλιέργησε την «ανάγκη ενότητας της Αριστεράς», κατέλαβε µε τον τρόπο αυτό τις προσδοκίες και την πρωτοβουλία των κινήσεων και εκµεταλλεύτηκε τη σύγχυση που δηµιουργούσε ο Φάµελλος. Τελικώς ο Τσίπρας ξεκαθάρισε πως δεν ήθελε κάποια ενότητα µέσω διαλόγου και ισότιµων διαδικασιών (είχε κάθε δικαίωµα για κάτι τέτοιο) αλλά επιδίωκε να φυγοκεντρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να διαλέξει τα υλικά του διαχωρισµού που πέτυχε. Η Κουµουνδούρου είναι πλέον ένα διαµετακοµιστικό κέντρο, logistic center, στη µεταφορά που διεκπεραιώνει ο Σωκράτης Φάµελλος, ευελπιστώντας φαντάζοµαι ότι θα εκτιµηθεί ως αχθοφόρος.
Η περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο δεν είναι θέµα αποκλειστικά ΣΥΡΙΖΑ. Καταδεικνύει µεν την ποιότητα της Αριστεράς και την πραγµατική σχέση της µε αρχές και ηθική (το κακό µε το ηθικό πλεονέκτηµα είναι ότι χρειάζεται και απόδειξη), αλλά όσα συµβαίνουν στο συγκεκριµένο κόµµα σχετίζονται µε το πολιτικό σύστηµα στο σύνολό του.
Η διγλωσσία των στελεχών και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η προσήλωσή τους όχι στα κοινωνικά προβλήµατα αλλά στο στενό προσωπικό συµφέρον, η ευκολία µε την οποία επικαλέστηκαν τα µεγάλα ζητούµενα (όπως η ενότητα της Αριστεράς) για να καταλήξουν να περιφέρουν τη βουλευτική έδρα σε δηµοπράτηση δεν είναι τυχαία χαρακτηριστικά.
Βουλευτές που εκλέχτηκαν µε την ψήφο όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ περιφέρονται εδώ και µήνες σε εκδηλώσεις άλλου κόµµατος και οµιλούν πλέον τα πολιτικά σανσκριτικά για να δικαιολογήσουν µια στάση που δεν έχει καµία σχέση µε την ηθική της Αριστεράς. Εχοντας ενδεχοµένως κάνει τις συµφωνίες τους ή, στο πιο αθώο σενάριο, δείχνοντας προσφερόµενοι στο νέο κόµµα Τσίπρα, µεγιστοποιούν την καταστροφική συµπεριφορά που επιδείκνυε ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της αντιπολίτευσης: γίνονται χειριστές προσωπικών συµφερόντων και φτηνού τακτικισµού.
Ο Γιάννης ∆ραγασάκης υπήρξε ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς. Παρά µερικούς ψήφους θα ήταν γενικός γραµµατέας του ΚΚΕ αντί της Αλέκας Παπαρήγα. Ηταν από τα στελέχη του Συνασπισµού και αναπληρωτής υπουργός στη συγκυβέρνηση Ζολώτα. Εγινε αντιπρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υπουργός του Τσίπρα. Πριν από µερικές µέρες, µετά την παράδοση της βουλευτικής έδρας από την Εφη Αχτσιόγλου, η οποία την κατείχε ως εκλεγείσα µε τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης ∆ραγασάκης πήρε την έδρα. Ο πρώην υπουργός έχει δηλώσει εδώ και µήνες ότι δεν έχει και δεν θέλει να έχει καµία σχέση µε τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρ’ όλα αυτά πήρε την έδρα ΣΥΡΙΖΑ και δηλώνει ανεξάρτητος βουλευτής. Στα 80 χρόνια του ο ∆ραγασάκης, χορτασµένος από πολιτική, αξιώµατα και αναγνώριση, αποφάσισε να παραλάβει τη βουλευτική έδρα ενός κόµµατος στο οποίο δεν ανήκει πλέον για να την παραδώσει σε κάποια µελλοντικά σχέδια.
Ο ∆ραγασάκης είναι το πιο εµβληµατικό παράδειγµα πολιτικού καιροσκοπισµού των ηµερών. ∆εν είναι ο µόνος. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι ήδη εκτός κρατούν την έδρα και τον µισθό, αντί να εγγράψουν µια πράξη αξιοπρέπειας και θάρρους στην ιστορία τους. Αντί να χάσουν µισθό, προτιµούν να χάσουν όλα τα αξιακά στοιχεία που επικαλούνται ως βάση της αριστερής τους συνείδησης.
Επιµένω όµως ότι ο εκφυλισµός που παρατηρείται στον ΣΥΡΙΖΑ ως κρίση µετά τις ήττες είναι χαρακτηριστικό του πολιτικού συστήµατος. Για πρώτη φορά υπάρχουν στη Βουλή 40 ανεξάρτητοι βουλευτές. Για τους δηµοσιολόγους συνήθως µεταφράζεται ως ρευστότητα του πολιτικού συστήµατος. ∆εν πρόκειται για ρευστότητα που δηµιουργείται από τον επανακαθορισµό των πολιτικών δυνάµεων, αλλά για ώσµωση που εµφανίζεται λόγω της οµογενοποίησής τους. ∆εν ζούµε το τέλος των ιδεολογιών και της πολιτικής. Οι ιδεολογίες υπάρχουν όσο υπάρχουν κοινωνικές/ταξικές αντιθέσεις που πρέπει να εκφραστούν. Απλώς ζούµε τη συντριπτική ήττα των πολιτικών δυνάµεων που εκφράζουν τους αδύναµους.
Μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισµού η Αριστερά και η σοσιαλοδηµοκρατία δεν µπόρεσαν να βρουν τι εκφράζουν και ποιο ήταν το πεδίο τους. ∆εν εµβάθυναν στις αντιθέσεις για να διαµορφώσουν πολιτικές επιλογές και ιδέες. Από τη µια µεριά αποδέχτηκαν τα νεοφιλελεύθερα αφηγήµατα της αγοράς, της τεχνοκρατίας και της συναίνεσης και από την άλλη κράτησαν τη διαµαρτυρία ως πολιτική performance. Πολύ συχνά η διαµαρτυρία δεν αφορούσε το ίδιο το υποκείµενο της Ιστορίας, τον άνθρωπο, αλλά τεχνητούς υποκειµενικούς προσδιορισµούς.
Η Αριστερά σε κάθε µορφή της στην Ελλάδα είναι έτοιµη να διαµαρτυρηθεί χωρίς να εξετάσει το δίκιο, την ουσία της διαµαρτυρίας ή τη σύνδεση µε κάποιον ουσιαστικό σκοπό. Και ναι µεν θα µπορούσε να κάνει ακόµη κι αυτό, αλλά το πρόβληµα είναι ότι το κάνει για να µη χρειαστεί να το εντάξει σε µια στρατηγική ή πλαίσιο ιδεών. Τα δικαιώµατα του υπογαστρίου, για κάποιον λόγο που δεν φαίνεται να έχει λογική εξήγηση, είναι πιο οικεία στη σύγχρονη Αριστερά από το δικαίωµα στην επιβίωση. Οταν η Αριστερά απαρνήθηκε την πολιτική αντιπαράθεση ως στοιχείο της πολιτικής δράσης και δέχτηκε να αντικατασταθεί από ειδικούς και τεχνοκράτες (βλ. Ινστιτούτο Τσίπρα), ταυτόχρονα αποδέχτηκε ότι διεκδικεί θέση στην πολιτική σκηνή και δεν επιθυµεί να την αλλάξει.
Πριν από χρόνια η µεταπήδηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από την Ενωση Κέντρου στην ΕΡΕ χαρακτηρίστηκε Αποστασία. Το ίδιο και η µεταγραφή του Θόδωρου Κατσίκη από τη ∆ΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου στη Ν∆, που χάρισε την κυβέρνηση στον Κώστα Μητσοτάκη το 1990. Σήµερα οι µεταγραφές βουλευτών από κόµµα σε κόµµα δεν έχουν τίποτα επιβαρυντικό. Η έδρα θεωρείται ιδιοκτησία και τα κόµµατα συγκοινωνούντα δοχεία.
Εξ ορισµού όµως ένας πολιτικός εκλέγεται βουλευτής µε ένα κόµµα, προτάσσοντας το πρόγραµµα του κόµµατος, την ιδεολογία του και τη στρατηγική του. Ο βουλευτής είναι ο ενδιάµεσος και ο διαµεσολαβητής µεταξύ της κοινωνίας που τον εκλέγει και του κόµµατος. ∆εν είναι βουλευτής µε λευκή επιταγή που έχει δικαίωµα να εξαργυρώσει προσωπικά. Το γεγονός ότι σήµερα φαίνεται δικαιολογηµένο οι βουλευτές να περιφέρουν την έδρα ως προσωπική πραµάτεια περιµένοντας πλειοδότη είναι εκτός από κατάντια και ηθική κατάπτωση, ένδειξη για το τι εκπροσωπούν τα κόµµατα. Ενα πολιτικό ζελέ, όπου οι αντιπαραθέσεις είναι επιφανειακές ώστε να δείχνουν διαφορετικότητα και να εξαπατούν. Ζητούµενο θα είναι η διαδοχή στην εξουσία. Γι’ αυτό δεν φτάνει το αίτηµα «να πέσει ο Μητσοτάκης» σκέτο.
Έρευνα εμβολίων και αυτισμού. Κόντρα στο κατεστημένο ο Robert F. Kennedy Jr. συνεχίζει να πιέζει για πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία των Αμερικανών
Τα ιατρικά αρχεία είναι το κλειδί για τη διερεύνηση της αιτίας του αυτισμού, της ασφάλειας των εμβολίων και των χρόνιων παθήσεων
Ο Υπουργός Υγείας των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy Jr., επιδιώκει την πρόσβαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στα ιατρικά αρχεία των περισσότερων Αμερικανών, σε μια προσπάθεια να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ εμβολίων και αυτισμού, κάτι που μελετά το ιατρικό κατεστημένο εδώ και δεκαετίες και απορρίπτει κατηγορηματικά.
Το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ (HHS) αναζητά δεδομένα από λιγότερο γνωστά κρατικά συστήματα που επιτρέπουν στα νοσοκομεία και τις κλινικές να ανταλλάσσουν λεπτομερείς, αναγνωρίσιμες πληροφορίες ασθενών, σύμφωνα με πληροφορίες του KFF Health News.
Σε ιδιωτικές συναντήσεις, ορισμένοι ηγέτες της δημόσιας υγείας στις ΗΠΑ έχουν αντιταχθεί στο να δοθεί στην ομάδα του Kennedy πρόσβαση σε τέτοια δεδομένα, εγείροντας αμφιβολίες για το αν είναι νόμιμο ή αν οι πληροφορίες αυτές θα ήταν καν χρήσιμες.
Έχουν επίσης εκφράσει ανησυχίες για το αν τελικά θα επιτραπεί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να εξετάσει τις λεπτομέρειες των ιατρικών αρχείων των Αμερικανών, κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει την δημόσια προβολή οποιουδήποτε ιατρικού στοιχείου, από σημειώσεις γιατρών μέχρι ιστορικό συνταγών. Το HHS δεν έχει δώσει καμία εικόνα για το πώς θα προστατεύσει ή θα χειριστεί τις προσωπικές πληροφορίες υγείας που θα λαμβάνει.
Ωστόσο, ο Kennedy δήλωσε στο KFF Health News ότι τα ιατρικά αρχεία είναι το κλειδί για τη διερεύνηση της αιτίας του αυτισμού, της ασφάλειας των εμβολίων και των χρόνιων παθήσεων. Και εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις έχουν διατεθεί σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό της Nebraska που έχει βοηθήσει την προσπάθεια του Kennedy, σύμφωνα με κρατικά αρχεία.
Ο Kennedy και οι σύμβουλοί του έχουν απογοητευτεί από το γεγονός ότι η ομοσπονδιακή πρόσβαση στα ιατρικά αρχεία των Αμερικανών είναι περιορισμένη.
«Χρειαζόμαστε ένα καλό σύστημα ιατρικών αρχείων και ένα από τα πράγματα που με εξέπληξε περισσότερο όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου είναι ότι υπάρχει – ότι τα συστήματα είναι χαλασμένα», δήλωσε ο Kennedy σε μια συνέντευξη τον Μάιο. «Έπρεπε να πάμε στις Πολιτείες και, ευτυχώς, έχουμε μεγάλη συνεργασία από τις Πολιτείες, αλλά τώρα έχουμε μαζί βάσεις δεδομένων για τις οποίες μπορούμε πραγματικά να κάνουμε τις μελέτες. Αυτές οι μελέτες βρίσκονται σε εξέλιξη».
Το HHS δεν έχει ανακοινώσει δημόσια κανένα νέο πρότζεκτ που να αφορά ιατρικά αρχεία και έρευνα για τον αυτισμό ή τα εμβόλια. Ο Kennedy αντιμετώπισε αντιδράσεις πέρυσι όταν πρότεινε τη συλλογή των ιατρικών αρχείων των ατόμων με αυτισμό για τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού μητρώου ασθενειών – το οποίο οι αξιωματούχοι του υπουργείου υγείας αργότερα αμφισβήτησαν ότι ήταν σε εξέλιξη.
Αλλά ο Kennedy δήλωσε τον Μάιο: «Έχουμε μια ολόκληρη σειρά μελετών που θα γίνουν τον επόμενο χρόνο».
Αν και ο Λευκός Οίκος έχει αποτρέψει τον Kennedy από περαιτέρω αλλαγές στην πολιτική εμβολίων των ΗΠΑ ενόψει των κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Donald Trump επανέλαβε τακτικά τις αμφιβολίες του Kennedy σχετικά με την ασφάλεια των εμβολίων και την περασμένη εβδομάδα υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που καλεί τις ΗΠΑ να μειώσουν τον αριθμό των εμβολίων που συνιστώνται για τα παιδιά.
Οι πολιτικά διορισμένοι και οι σύμμαχοι του Kennedy, συμπεριλαμβανομένου του William “Reyn” Archer III, πρώην αξιωματούχου υγείας του Τέξας και επικριτή των εμβολίων, τον οποίο ο Kennedy προσέλαβε ως ανώτερο σύμβουλο, ηγήθηκαν της πρωτοβουλίας για το υπουργείο υγείας να συλλέξει και να εξετάσει ιατρικά αρχεία.
Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τους επικεφαλής των κρατικών συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών υγείας αρκετές φορές τον τελευταίο χρόνο και ρώτησαν πώς τα προσωπικά ιατρικά αρχεία που διατηρούν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την έρευνα εμβολίων, σύμφωνα με επτά άτομα που συμμετείχαν στις συζητήσεις ή ήταν εξοικειωμένα με αυτά.
Ο Craig Behm, ο οποίος διευθύνει την ανταλλαγή πληροφοριών υγείας του Maryland, δήλωσε ότι η ομάδα του Kennedy διερεύνησε το πώς ο τεράστιος θησαυρός ιατρικών αρχείων που αποθηκεύουν από νοσοκομεία και συστήματα υγείας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη εμβολίων.
Τον περασμένο Ιούνιο, ο Behm και οι επικεφαλής άλλων κρατικών οντοτήτων συναντήθηκαν με τους κορυφαίους συμβούλους του Kennedy για να συζητήσουν την κοινοποίηση περισσότερων ιατρικών δεδομένων με ομοσπονδιακές υπηρεσίες. Οι κρατικοί οργανισμοί ακολούθησαν με μια πρόταση τον Οκτώβριο για ένα νέο σύστημα επιτήρησης που θα έδινε στο ομοσπονδιακό υπουργείο υγείας «δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, 24ωρη ροή δεδομένων για τις τάσεις των οπιοειδών και των χρόνιων ασθενειών» εντός ενός έτους, σύμφωνα με μια παρουσίαση που ήρθε στην κατοχή του KFF Health News.
Σύμφωνα με την πρόταση, το HHS θα λαμβάνει δεδομένα από το 90% των ιατρικών αρχείων του πληθυσμού έως το 2028.
Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης ρωτούσαν τακτικά κατά τη διάρκεια των συναντήσεων πώς τα αρχεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση της ασφάλειας των εμβολίων. Ο Kennedy έχει απορρίψει τα τρέχοντα συστήματα παρακολούθησης εμβολίων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Δεκαετίες έρευνας έχουν δείξει ότι οι εμβολιασμοί είναι ασφαλείς και αποτελεσματικοί για τους περισσότερους ανθρώπους.
«Η ασφάλεια των εμβολίων, ή όποιες λέξεις θέλετε να χρησιμοποιήσετε, έχει επανειλημμένα αναφερθεί σε αυτές τις συζητήσεις», δήλωσε ο John Kansky, Διευθύνων Σύμβουλος του Indiana Health Information Exchange.
Ο Kansky βλέπει την πιθανή αξία της ανταλλαγής πληροφοριών για τη δημόσια υγεία, αλλά ανησυχεί για την εστίαση στα εμβόλια: «Είναι σαν, ω Θεέ μου, μακάρι να είχατε επιλέξει κάτι που να πιέζει λιγότερα κουμπιά αντίδρασης των ανθρώπων».
Σύστημα για την παρακολούθηση χρόνιων ασθενειών
Σχεδόν κάθε Πολιτεία στις ΗΠΑ διαθέτει τουλάχιστον ένα σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών υγείας, που συχνά ρυθμίζεται από τους κρατικούς νόμους και διευθύνεται από ιδιωτικές εταιρείες ή μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, το οποίο επιτρέπει στα νοσοκομεία και τα συστήματα υγείας να μοιράζονται άμεσα τα ιατρικά αρχεία των ασθενών μεταξύ τους.
Τα συστήματα επιτρέπουν στους γιατρούς και τους νοσηλευτές να αναζητούν γρήγορα το ιατρικό ιστορικό και τα αρχεία σχεδόν οποιουδήποτε στα επείγοντα περιστατικά ή να μοιράζονται περιλήψεις και σημειώσεις μετά την επίσκεψη με τους παρόχους πρωτοβάθμιας περίθαλψης των ασθενών, για παράδειγμα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, που συνήθως αφορούν μολυσματικές ασθένειες όπως η ιλαρά ή η γρίπη, τα συστήματα ανταλλαγής πληροφοριών ειδοποιούν τις αρχές δημόσιας υγείας, όπως το κρατικό υπουργείο υγείας ή τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).
Η χρήση των συστημάτων ανταλλαγής πληροφοριών για ευρύτερους σκοπούς δημόσιας υγείας δεν είναι από μόνη της μια ασυνήθιστη ιδέα. Αλλά μπορεί να παρουσιάσει επιπλοκές σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής, νομικές και ηθικές, λένε οι υγειονομικοί αξιωματούχοι.
Τελικά, ο Behm είπε ότι ο οργανισμός του στο Maryland αρνήθηκε να μοιραστεί περισσότερα δεδομένα με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για έρευνα εμβολίων, σημειώνοντας ότι η ανταλλαγή ιατρικών αρχείων για τον σκοπό αυτό θα απαιτούσε μια σειρά από εγκρίσεις από νοσοκομεία, πολιτικούς ηγέτες Πολιτειών και ερευνητικά συμβούλια.
Οποιαδήποτε νέα συμφωνία ανταλλαγής δεδομένων θα πρέπει επίσης να έχει ένα σαφές, λεπτομερές πλαίσιο που να περιγράφει τι θα κοινοποιείται και με ποιον, πρόσθεσε.
«Αρκετοί από εμάς είπαμε: “Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα που δεν μας επιτρέπουν οι συμφωνίες μας, οπότε όχι”», είπε ο Behm. Πράγματι, οι περισσότερες ανταλλαγές πληροφοριών υγείας έχουν συμβατικούς περιορισμούς σχετικά με το ποιος μπορεί να έχει πρόσβαση σε κλινικά δεδομένα.
Ο Kansky είπε ότι η Indiana εξακολουθεί να ζυγίζει το ενδεχόμενο να παράσχει πρόσθετα δεδομένα για το πρότζεκτ του Kennedy και ότι τίποτα δεν έχει ακόμη κοινοποιηθεί.
Η εκπρόσωπος του HHS, Emily Hilliard, δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με το πόσες Πολιτείες συμμετέχουν στο πρότζεκτ του Kennedy, ποια νέα δεδομένα συλλέγει ο οργανισμός, πόσα ξοδεύει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την πρωτοβουλία, πώς προστατεύει το απόρρητο των ασθενών ή ποιος έχει πρόσβαση στα δεδομένα.
«Το HHS ενισχύει την επιτήρηση της δημόσιας υγείας και εκσυγχρονίζει τα συστήματα δεδομένων για να κατανοήσει καλύτερα και να καταπολεμήσει την επιδημία χρόνιων παθήσεων της παιδικής ηλικίας, στο πλαίσιο της ατζέντας του Υπουργού Kennedy “Make America Healthy Again”», δήλωσε η Hilliard σε μια δήλωση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. «Οι Αμερικανοί αξίζουν ισχυρά συστήματα για την παρακολούθηση των παραγόντων που οδηγούν σε χρόνιες ασθένειες».
Γιατί η ΕΛΑΣ δεν είναι πλειοψηφικός, πολιτικός φορέας της Δημοκρατικής Παράταξης, αλλά απλώς το νέο κόμμα του Τσίπρα
Διαμορφώνεται με την εκλογική φιλοδοξία να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη, όχι με τον πολιτικό στόχο να τον αντικαταστήσει
Αναγνώστης του Α. Π. -που επικοινωνεί συχνά μαζί μας- με αιφνιδίασε στο τηλέφωνο: «Πως είναι δυνατόν ο Τσίπρας να κάνει αυτά που έγραφες ότι πρέπει να κάνει κι εσύ να του επιτίθεσαι»;
Δεν επιτίθεμαι σε κανέναν. Τη γνώμη μου διατυπώνω. Αλλά η καλή πρόθεση του αναγνώστη με υποχρεώνει να γράψω ξανά σε πρώτο πρόσωπο- και ανέτρεξα στο αρχείο.
Πράγματι πριν από τις εκλογές του 2023 σημείωνα συχνά: «Αν ο Τσίπρας δεν αποσύρει τα “βαρίδια”, δεν εμφανίσει νέα κυβερνώσα ομάδα και δεν θέσει καθαρούς στόχους για τη χώρα, όποιος μείνει ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια, που έλεγε ο Κολοκοτρώνης». Το αποτέλεσμα το ξέρουμε…
Αμέσως μετά την εκλογική συντριβή του Ιουνίου έγραψα: «Προς θεού: όχι άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβει ο Τσίπρας ότι αν μείνει αυτό το -αθεράπευτο- κόμμα θα το παραδώσει στο όριο του 3% που το παρέλαβε;»
Τελικά ο πρώην Πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος του και σταδιακά άρχισε η συζήτηση για το ενδεχόμενο να ιδρύσει νέο κόμμα.
Ο φίλος του Σταμάτης Κραουνάκης, που μάλλον τον ήξερε καλύτερα από όλους είπε προφητικά: «Δεν θέλει να ιδρύσει άλλο κόμμα, θέλει να ξαναγίνει Πρωθυπουργός».
Καθώς μπήκε το 2025 με τις συναφείς φημολογίες να εντείνονται, έχοντας ακόμη επικοινωνία μαζί του, σημείωσα από αυτές τις στήλες:
«Πρώτο: Να αφήσει πίσω του την – από αξιοθρήνητη πολιτικά ως αντιαισθητική- κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό πεδίο και την προβληματική συμπεριφορά εξουσίας. Μαζί και τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη που τα προσωποποίησαν. Συν την ανίερη σύμπραξη με τον Καμμένο.
Αυτό που μπορεί να κρατήσει ο ίδιος, ως σήμα κατατεθέν του από εκείνη την περίοδο, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, η έξοδος από το Μνημόνιο και η προσωπική κυβερνητική ηθική του. Συν τη γενναία απόφαση να μην υιοθετήσει την «υπόδειξη» του Δημοψηφίσματος για έξοδο από την ευρωζώνη- που δεν ήταν ποτέ στα πλάνα του. Η αναδρομή στα υπόλοιπα τον βλάπτει.
Δεύτερο: να αναλάβει πρωτοβουλία συγκρότησης νέου πολιτικού φορέα εξ αρχής. Με νέο όνομα, νέα σύμβολα, νέα ηγετική ομάδα. Με ιδρυτική πράξη που θα ενσωματώνει τις προϋποθέσεις επικράτησης στην αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη…»
Ο αναγνώστης έχει δίκιο. Αυτό κάνει σήμερα ο Τσίπρας. Όχι επειδή το υπέδειξα εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά γιατί προφανώς είναι ό,τι πιο λογικό θα μπορούσε να κάνει.
Τα λάθη του Αλέξη Τσίπρα
Το θέμα είναι ότι πριν από αυτό έκανε πολλά ακόμη που το ακυρώνουν. Να δούμε μερικά;
Πριν από όλα δεν αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραιτήθηκε απο την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο σαν μαριονετίστας. Έφυγε από τη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκε κι από τη κουζίνα του.
Έτσι λειτούργησε στην ανάδειξη και την αποκαθήλωση του Κασσελάκη. Ανάμεσα σε διάφορους σταθμούς… ταξιδιωτικής πολιτικής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και την ίδρυση του επωνύμου Ινστιτούτου, με το οποίο αντί για πολιτική έκανε… σεμινάρια. Εν τω μεταξύ ο Μητσοτάκης συνέχιζε να οργιάζει ατουφέκιστος- από τον Τσίπρα τουλάχιστον.
Μέχρι που ήλθε το απίστευτο: εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά και τη Βουλή! Επί 28 μήνες μετά τις εκλογές δεν πήγε ούτε μια φορά να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη. Ούτε μια. Στην αρχή τον στένευε ο ρόλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες, στη συνέχεια έβρισκε κατώτερή του τη Βουλή- όπως έλεγαν συνεργάτες του και υπονοούσε ο ίδιος…
Η συνέχεια έβρεξε λάθη. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα δήλωνε: «Κάναμε λάθος με τη Νοβάρτις»; Με το συγκεκριμένο σκάνδαλο έκανε καριέρα στην αντιπολίτευση για καιρό. Ποιο ήταν το λάθος και ποιος το έκανε; Δεν υπήρχε σκάνδαλο -και ποιος ευθύνεται γιατί δεν διαλευκάνθηκε; Ή το λάθος ήταν ότι δεν αποφάσισε τη σύσταση Προανακριτικής, όπως εξομολογήθηκε αργότερα; Υποδηλώνοντας ότι… τους τη χάρισε…
Το δικό του “λάθος” έφταιγε και δεν έδειξε να συγκινείται από τις διώξεις που υπέστη η ακέραιη εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη- την οποία τα «θύματα» του λάθους του έστειλαν στο Ειδικό Δικαστήριο; Όπου ουδόλως την υπερασπίσθηκε.
Όπως δεν υπερασπίσθηκε τους δημοσιογράφους του κλίματος του Κώστα Βαξεβάνη και της Γιάννας Παπαδάκου, που πλήρωσαν τα -αδιάψευστα ως σήμερα- ρεπορτάζ τους στις εφημερίδες του για το σκάνδαλο. Και λίγο έλειψε να βρεθούν στη φυλακή …
Δεν είπε λέξη για τις δικαστικές περιφέρειες των προστατευόμενων μαρτύρων, ούτε για την εκ των πράγματων κατάργηση του θεσμού από τον Μητσοτάκη. Κι αυτό λάθος;
Συν το λάθος του Παππά, που έβαλε σε προσωπική “ταλαιπωρία” τους μιντιάρχες που ήθελαν νόμιμη τηλεοπτική συχνότητα; Και κόντρα στο “λάθος” έβαλε τον Παππά στο ψηφοδέλτιο μετά τη καταδίκη του απο το Ειδικό Δικαστήριο.
Κι ύστερα ήλθαν οι μέλισσες: η μητέρα όλων των λαθών, η περιβόητη “Ιθάκη”. Με το επιχείρημα ότι “δικαιούται να πει τη δική του αλήθεια για το 2015” έγραψε -στα 50 του- ολόκληρη αυτοβιογραφία αρχίζοντάς από τα παιδικά του χρόνια. Ήταν το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει και ανήκω σ’ αυτούς που είχαν προβλέψει τις συνέπειες…
Δεν αυτοπυροβολήθηκε απλώς επιστρέφοντας σε μια περίοδο που είχε κλείσει θετικά γι’ αυτόν. Διέσυρε πρώην υπουργούς και στελέχη του και παρασύρθηκε σε αφηγήσεις που… δικαιώνουν τους κεκράκτες του Μητσοτάκη όταν λένε: «Είδατε από ποιους γλυτώσαμε;»
Ο λάθος Τσίπρας
Να μείνουμε σ’ αυτά. Το κόμμα ήλθε στη συνέχεια. Αλλά δεν δείχνει διάθεση να ενώσει τις δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Απλώς επιδιώκει με την εγωιστική άνεση της σκηνικής παρουσίας του και η ευρύτερη μιντιακή στήριξη, που έχει πλέον από ισχυρούς παράγοντες του κατεστημένου, ότι θα αρχίσει νέα προσωπική καριέρα στην πολιτική. Αντί να καλέσει τα κόμματα που αντιμάχονται τον Μητσοτάκη, τα απαξιώνει, όταν δεν σιχτιρίζει τις ηγεσίες τους…
Με μόνη επιδίωξη την επικράτησή του. Για λογαριασμό της χώρας ή ως ρεβάνς για τον ίδιον; Αν είχε κατά νου το πρώτο θα έκανε τη θαρραλέα αυτοκριτική απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Από τον Αύγουστο του 2018 και εντεύθεν…
Στην πολιτική τα προσόντα, για να έχουν αξία, πρέπει να ζητηθούν από την κοινωνία. Και για να ζητηθούν πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Κι εκεί πάσχει. Είναι όταν ένας άλλος Τσίπρας, αλλά ο λάθος Τσίπρας.
Διαδοχή ή αντικατάσταση του Μητσοτάκη;
Η προοδευτική παράταξη χρειάζεται ηγεσία. Κάποιον με επάρκεια, πολιτικό εκτόπισμα, συγκρότηση και πολιτικό λόγο που να φτάνει στη βάση της κοινωνίας και να διαμορφώνει προοπτική πολιτικής αλλαγής.
Αλλά ηγεσία δεν σημαίνει «χειροκρότημα» σε επιλεγμένες εμφανίσεις -δίκην σταρ- και στελέχωση με επιλεκτική επαναπρόσληψη Συριζαίων. Σημαίνει καθαρές θέσεις και καθαρές σχέσεις- και ανένδοτος πολιτικός αγώνας με στόχους για τη χώρα και την κοινωνία. Γιατί η πολιτική δράση δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε υπόθεση προσωπικής καριέρας.
Η τριετής απουσία του από τις κοινωνικές διεργασίες, η πολιτική αδράνεια στα μέτωπα των αγώνων, δεν απολήγει σε κόμμα ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού, αλλά σε τεχνικό κατασκεύασμα με πρακτικές πολιτικού μάρκετινγκ. Και ως τέτοιο δεν μπορεί να πάει μακριά…
Ο συλλογισμός “άσε να γίνουμε τώρα αξιωματική αντιπολίτευση και στις μεθεπόμενες εκλογές καθαρίζουμε” παραμένει στον Κώστα Βουτσά: “Μωρέ, ας τρουπώσω και τα λέμε”. Τα κόμματα στις κάλπες δεν δίνουν Πανελλήνιες με σκονάκια.
Η πολιτική δράση δεν οργανώνεται με δημοσκοπήσεις, διευθυντήρια και άβατα. Αναπτύσσεται στο ανοιχτό πεδίο. Ο «μεταλλαγμένος» σπόρος της “επιστροφής” του ως τώρα περιορίζεται στον άνυδρο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ- ως αδέξια απόπειρα σχεδόν ιερόσυλης αντιγραφής του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ως εισηγητής μιας νέου τύπου ιδεολογίας μένει μακριά από τη δεξαμενή άντλησης πολιτικής ισχύος- τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και κατ’ επέκταση την πραγματική πολιτική ζωή- και αρκείται σε «εμφανίσεις»- με υποστήριξη από όσους κατήγγειλε ως διαπλοκή.
Αυτός δεν είναι ο Τσίπρας, που ψήφισε πέντε φορές η Δημοκρατική Παράταξη προτού τον εγκαταλείψει. Τα λάθη του κατέληξαν στη διάλυση του κόμματος του και αφαίρεσαν την πλειοψηφική δυναμική της Παράταξης, που πήγε είκοσι χρόνια πίσω. Όπως με τα λάθη του ΚΚΕ το 1945-‘46.
Κάποια ΜΜΕ του δίνουν περισσότερο χώρο και χρόνο και κάποιοι δημοσκόποι στρώνουν τον δρόμο. Πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι απλώς κάποιοι κύκλοι θέλουν να τον αξιοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις τους με τον Μητσοτάκη. Αν φροντίζει για τέτοιου είδους στήριξη πρέπει να είναι έτοιμος και για τα ανταλλάγματα που θα του ζητηθούν.
Για να επιστρέψουμε στην αρχή και στην παρατήρηση του αναγνώστη: Ο Τσίπρας σνομπάρισε την εντολή της λαϊκής ετυμηγορίας του 2023- όπως είχε υπονομεύσει με το είδος της αντιπολίτευσης που -δεν= έκανε την πλεονεκτικότερη του 2019. Δεν “έκοψε” τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας πραγματική πρωτοβουλία ανασύνταξης της Δημοκρατικής Παράταξης. Έστησε μια “μηχανή” για να τον ξεσκαρτάρει, με προσωπικά κριτήρια. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν του κάνει ο Τσακαλώτος, αλλά του κάνει ο Βασιλειάδης και ο Καλογήρου.
Εξ αρχής μαστόρεψε ένα σχήμα που θα περιστρέφεται γύρω του. Δεν θα πάρει ίδιος νομιμοποίηση από την ΕΛΑΣ, αλλά η ΕΛΑΣ παίρνει από αυτόν. Δεν επιδιώκει την πολιτική αλλαγή, αλλά την αλλαγή της δικής του κατάστασης. Είχε δίκιο ο Κραουνάκης.
Για να το πετύχει, όμως, πήρε ένα δρόμο που εύστοχα περιέγραψαν ο Κ. Βαξεβάνης και άλλοι: δεν οδηγεί στην αντικατάσταση του Μητσοτάκη, αλλά στη διαδοχή του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)