Λάουρα, go home…

Αφού αυτή η ενοχλητική κυρία …απειλεί τη δημοκρατία μας, νομιμοποιούνται η Σοφία και ο Άδωνης να ανακράξουν εν χορώ(το πλακάτ να το κρατάει ο  Μακάριος): “Λάουρα, go home”!

Γιώργος Καρελιάς

Η ΝΔ είναι (φιλο)ευρωπαϊκό κόμμα.  Έτσι επαίρονταν όλοι οι αρχηγοί της.  Ειδικά ο σημερινός το έχει για ψωμοτύρι.
Ερώτηση 1: Θα μπορούσε η ΝΔ του Καραμανλή, του Ράλλη, του Μητσοτάκη(πατέρα), του Καραμανλή(του νεότερου), ακόμα και του Σαμαρά, να αμφισβητεί ένα ανεξάρτητο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Απάντηση: Η  λέξη «αμφισβητεί» είναι ήπια και ανταποκρίνεται σε όσα έχει πει ο σημερινός πρωθυπουργός για την ενοχλητική Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Τα υπόλοιπα τα λένε οι «αποκάτω», όσο «αποκάτω» είναι υπουργοί και βουλευτές, όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης και η Σοφία Βούλτεψη, οι οποίοι πρωτοστατούν στις ανοίκειες επιθέσεις εναντίον προσώπων που συγκροτούν το θεσμό.
Ερώτηση 2: Τι είδους ευρωπαϊκό κόμμα είναι αυτό που μια πρώην υπουργός και νυν βουλευτής του λέει για την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας «να πάει στη Ρουμανία»(Ρουμάνα γαρ);
Ερώτηση 3: Τι είδους ευρωπαϊκό κόμμα είναι αυτό που ένας αντιπρόεδρός του και  υπουργός έχει πει(19 Μαρτίου 2024) ότι πρέπει να… τιμωρηθεί η ευρωπαία εισαγγελέας,  επειδή τόλμησε να πει ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος εμποδίζει την έρευνα για υπουργούς; «Δεν θα μας πει θα κάνουμε», έχει πει αυτός ο αντιπρόεδρος του κόμματος και υπουργός. Περιέργως, λίγο καιρό μετά ο πρόεδρος αυτού του κόμματος και  πρωθυπουργός συμφώνησε με την εισαγγελέα και εξήγγειλε την αναθεώρηση αυτού του άρθρου! Αλλά ο Άδωνης δεν το άκουσε. Ή ο Μητσοτάκης παριστάνει τον ευρωπαίο και ο Άδωνης καταχερίζει ευρωπαίους «κομισάριους και δερβέναγες», που έρχονται «να μας πουν  τι θα κάνουμε».
Ερώτηση 4: Πώς λέγεται το κόμμα που ακούει τον αντιπρόεδρό του και υπουργό να λέει ότι η (ελληνίδα) ευρωπαία εισαγγελέας είναι «άσχετη»,  στέλνει «αστείες» δικογραφίες και τις στέλνει «για να κρατάει όμηρο την κυβέρνηση»;
Απάντηση στις ερωτήσεις 2, 3 και 4: Το κόμμα αυτό δεν είναι  ούτε φιλοευρωπαϊκό ούτε αντιευρωπαϊκό, είναι τυχοδιωκτικό. Διότι έχει αποφασίσει ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ «δεν είναι σκάνδαλο»(και «ποια είναι η Κοβέσι;»), όπως έχει αποφανθεί ο παλαιός «ειδικός επιστήμονας» Μακάριος Λαζαρίδης. Κι αφού δεν είναι σκάνδαλο, έχουν κηρυχθεί αθώοι χωρίς έρευνα οι εμπλεκόμενοι υπουργοί Βορίδης και Αυγενάκης. «Έχουμε πλειοψηφία και αποφασίζουμε», Άδωνης έφη.
Είναι τυχοδιωκτικό,  διότι επιτρέπει σε υπουργούς να συναντώνται με την «Ρουμάνα», της οποίας την ελληνίδα συνεργάτιδα Πόπη Παπανδρέου ήθελαν «να ξεκωλώσουν» οι γαλάζιοι φραπεδοχασάπηδες της Κρήτης. Και τώρα στο(λεκτικό) «ξεκώλωμα» πρωτοστατούν τα τέρατα νομικής μορφώσεως Σοφία και Άδωνης, αφού χάσαμε τον πανεπιστήμονα Μακάριο.
Ο Άδωνης, αφού παρακολούθησε όσα είπε η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στους Δελφούς, εξαπέλυσε την τελευταία μπούρδα του: «Όσο μας επιτρέπει ακόμη η κυρία Κοβέσι  έχουμε δημοκρατία»!
Και αφού αυτή η ενοχλητική κυρία …απειλεί τη δημοκρατία μας, νομιμοποιούνται η Σοφία και ο Άδωνης να ανακράξουν εν χορώ(το πλακάτ να το κρατάει ο  Μακάριος): «Λάουρα, go home»!

www.news247.gr

Ζωή και θάνατος του μοδέρνου ελληνικού καλοκαιριού

Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.

Χρήστος Ξανθάκης

Κατά κάποιο τρόπο ο σημερινός τίτλος συνδέεται άμεσα με τις θερινές συναυλίες.
Κατά κάποιο τρόπο που θα τον εξηγήσω αμέσως παρακάτω, ράιτ θρου σε πρώτο πρόσωπο κι από πρώτο χέρι.
To ελληνικό θέρος εκμονδερνίστηκε στη δεκαετία του ογδόντα, όταν βγήκε μια και καλή η χώρα από μετεμφυλιακό ψύχος και πέρασε σε κλίμα εύκρατο και ευρωπαϊκό.
Εκεί όπου ήθελε ο Καραμανλής να μας προσανατολίσει από την πρώτη στιγμή της επιστροφή του, αλλά με Σόλωνα Γκίκα, Κωνσταντίνο Λάσκαρη και Ευάγγελο Αβέρωφ δε γίνονται και τόσο εύκολα πραγματικότητα οι επιθυμίες.
Να του πιστώσουμε,  πάντως, τις υπογραφές για την ένταξη στην ΕΟΚ, που στην αρχή την καταριότανε  το ΠΑΣΟΚ για να δει ύστερα το φως το αληθινό και να ρωτήσει “καλησπέρα σας, προς τα που πάω για το μπουφέ;”
Για το φαγοπότι δεν έχει νόημα να γράφω σήμερα, τα είδαμε και τα ζήσαμε όλα εμείς τα παιδιά της Αλλαγής.
Οφείλω, ωστόσο, να σημειώσω ότι δεν ήταν όπως τώρα κλειστό το κύκλωμα, ότι έρεε για πολύ κόσμο το χρήμα, ότι ήταν μέλι και ζάχαρη τα είτιζ, σιελόρροια σε πιάνει  όποτε τα θυμάσαι.
Και νοσταλγία αβάσταχτη για εκείνα τα καλοκαίρια τα τσίλικα, όπου είχες φράγκα και δεν είχες χωροφύλακα και μπορούσες να κόβεις βόλτες ανά την επικράτεια καβάλα στο φρήντομ.
Να χάνεσαι, να χαώνεσαι, να ξοδεύεις τη νεότητά σου con gusto και να μη δίνεις λογαριασμό σε κανένα κερατά.
Με αποκορύφωμα της ζούρλιας, εκείνο το ανεπανάληπτο, το αδιανόητο, το αξεπέραστο Rock in Athens, όπου ζήσαμε (“βιώσαμε” για εσάς τους τεμπέληδες αριστερούς!), ένα πάρτυ, ένα πανηγύρι, μια μάζωξη όλων των φυλών, ένα πάντρεμα όλων των βλαμμένων, μια γιορτή της πιτσιρικάδας  χωρίς προηγούμενο.
Ήταν σαν να κάψαμε σε δυο βραδιές μέσα όλα τα γιοφύρια με το μουχλιασμένο, το καταραμένο, το ξεφτιλισμένο το χτες και να φωνάξαμε με φωνή μεγάλη “οι ουρανοί είναι δικοί μας”!
Δεν ήταν φυσικά, όχι μόνο οι ουρανοί αλλά ούτε καν οι αιγιαλοί, όπως άρχισε να αποδεικνύεται όσο περνούσαν τα χρόνια.
Όσο μας άφηνε νταγκλαριστός ο ένας αιώνας κι έμπαινε φορτσάτος ο επόμενος, με σύρματα, με κάγκελα, με περιφράξεις παντού.
Σαν αυτά που μαθαίνουμε ότι θα συνοδεύουν ουκ ολίγες από τις επερχόμενες τουριστικές και όχι μόνο εξορμήσεις στο χώρο του παραθαλάσσιου ρήαλ εστέητ.
Κάτι χωριά  ολόκληρα, ας πούμε, με δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά δόμησης σε εκατοντάδες στρέμματα, όπου “με επίκληση των άρθρων 5 και 6 του Ν. 4864/2021, επιτρέπεται αποκλειστική παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας, απαγορεύοντας την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών ,όπου «παρεμποδίζει την επένδυση»”.
Και έχεις και το υπηρετικό προσωπικό της κυβερνήσεως να μιλάει για “προφανώς αντισυνταγματική εφαρμογή στη συγκεκριμένη περιοχή μοναδικού και παρθένου βιοκλιματικού περιβάλλοντος”, για “ακραία βλαπτική μεταβολή και υποβάθμιση του πολεοδομικού κεκτημένου της περιοχής”, για “ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα της ακτής γεγονός κατάφωρα αντισυνταγματικό”.
Αυτά, βέβαια, τα λέμε μόνο για τις ιδιαίτερες πατρίδες μας, όταν οι συμπέθεροι βγάζουν καπνούς απ’ όλες τις τρύπες.
Σε ξένους κώλους, εκατό καμτσικιές που έλεγε και η γιαγιά μου η Μικρασιάτισσα…
Ορίστε λοιπόν το τέλος του  μοδέρνου ελληνικού καλοκαιριού, παλικάρια και γοργόνες μου.
Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.
Όπως κοίταζε ο John Cale το κοινό του Ηρωδείου πριν από δύο καλοκαίρια, βλέποντας το να αποχωρεί σχεδόν μαζικά πριν καν τη μέση της συναυλίας του.
Ηλίθια τουριστάκια γαρ, που είχαν βγάλει τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια τους με φόντο το μνημείο και την ορχήστρα, τα είχαν ποστάρει στο Ίνσταγκραμ και στο TikTok κι όξω απ’ την πόρτα, τι να κάτσουμε να κάνουμε εδώ, ν’ ακούμε το μαλάκα;
Τους περιμένανε φρέσκα φώτο οπορτούνιτιζ, σ’ ετούτο την πάλαι ποτέ Παλάτι των Θεών, που μεταμορφώθηκε σε Airbnb των Καλικάντζαρων…

newpost.gr

Η ενέργεια ως όπλο: H Ελλάδα στο νέο παιχνίδι – Πώς η αστάθεια στη Μέση Ανατολή δημιουργεί ευκαιρίες, αλλά και ρίσκο

του Δημήτρη Μηλάκα

Η εικόνα των τελευταίων ημερών στη Μέση Ανατολή δίνει την εντύπωση αποκλιμάκωσης. Τα Στενά του Ορμούζ άνοιξαν, οι αγορές αντέδρασαν θετικά και οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν, ενώ στο έδαφος μια εύθραυστη εκεχειρία συγκρατεί την ένταση στον Λίβανο. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι επιφανειακή.
Η περιοχή δεν βγήκε από την κρίση, αλλά πέρασε σε μια νέα φάση όπου η ένταση δεν εξαφανίζεται, αλλά βρίσκεται υπό διαχείριση. Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να επηρεάζει την παγκόσμια ροή ενέργειας χωρίς να οδηγηθεί σε γενικευμένη σύγκρουση, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να διατηρήσουν την πίεση αποφεύγοντας μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.
Έτσι διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο: ένα περιβάλλον που δεν είναι ούτε κανονική ειρήνη ούτε ανοιχτός πόλεμος, αλλά ένα σύστημα ελεγχόμενης αστάθειας, με σταθερό σημείο αναφοράς τα Στενά του Ορμούζ.

Ορμούζ: Ο διακόπτης
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι ότι τα Στενά άνοιξαν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο άνοιξαν. Η ναυσιπλοΐα επιτρέπεται, αλλά υπό όρους που θέτει η Τεχεράνη, με συγκεκριμένες διαδρομές και επιχειρησιακό έλεγχο, ενώ τα στρατιωτικά πλοία παραμένουν εκτός.
Με αυτόν τον τρόπο, η ροή της ενέργειας συνεχίζεται, αλλά η κυριαρχία πάνω σε αυτήν τη ροή μετατρέπεται στο βασικό εργαλείο ισχύος. Το Ιράν δεν χρειάζεται να κλείσει το Ορμούζ για να προκαλέσει κρίση· αρκεί να διατηρεί την ικανότητα να το ελέγχει και να το απειλεί.
Η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί πλέον υπό τη σκιά αυτής της δυνατότητας, καθώς ο βασικός ενεργειακός διάδρομος παραμένει ευάλωτος σε πολιτικές και στρατιωτικές αποφάσεις. Η αστάθεια, με άλλα λόγια, δεν αποτελεί παρενέργεια· ενσωματώνεται ως εργαλείο.

Η Ελλάδα ως κόμβος
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απλός παρατηρητής. Η συμφωνία για έναρξη γεωτρήσεων στο Ιόνιο, σε συνδυασμό με τα ενεργειακά projects νοτίως της Κρήτης, δείχνει ότι η χώρα επιχειρεί να τοποθετηθεί στον χάρτη των εναλλακτικών ενεργειακών πηγών της Ευρώπης.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά τρόπους να μειώσει την εξάρτησή της από ασταθείς περιοχές και αβέβαιες θαλάσσιες διαδρομές. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα εμφανίζεται ως δυνητικός κόμβος, τόσο σε επίπεδο παραγωγής όσο και μεταφοράς.
Ωστόσο, αυτή η αναβάθμιση συνοδεύεται από μια αντίφαση. Η χώρα αποκτά αυξημένη γεωστρατηγική αξία, αλλά ταυτόχρονα εντάσσεται βαθύτερα σε ένα πλέγμα ισχύος που καθορίζεται κυρίως από τρίτους.

Αξία χωρίς αυτονομία;
Το βασικό ερώτημα που ανακύπτει δεν αφορά μόνο τα οικονομικά οφέλη ή τις ενεργειακές προοπτικές. Αφορά το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να μετατρέψει αυτή την αυξανόμενη σημασία σε πραγματική πολιτική και στρατηγική αυτονομία.
Μέχρι στιγμής, τα δεδομένα δείχνουν ότι η χώρα λειτουργεί περισσότερο ως μέρος ενός ευρύτερου δυτικού σχεδιασμού, παρά ως αυτόνομος διαμορφωτής όρων. Η αξία της ενισχύεται κυρίως ως υποδομή και ως κρίκος ενός μεγαλύτερου συστήματος, γεγονός που ενέχει και κινδύνους.
Σε ένα περιβάλλον όπου οι ενεργειακές υποδομές συνδέονται άμεσα με γεωπολιτικές εντάσεις, η αυξημένη σημασία μπορεί να συνεπάγεται και αυξημένη έκθεση σε πιέσεις ή και απειλές.

Η νέα γεωπολιτική της ενέργειας
Η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά μέρος μιας ευρύτερης αναδιάταξης ισχύος. Στον 21ο αιώνα, ο έλεγχος των ενεργειακών ροών και των θαλάσσιων διαδρόμων αναδεικνύεται σε βασικό εργαλείο επιρροής.
Τα Στενά του Ορμούζ λειτουργούν πλέον ως κομβικό σημείο αυτής της δυναμικής, ενώ η αστάθεια μετατρέπεται σε παράγοντα που διαμορφώνει πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.
Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τη θέση της, αξιοποιώντας τη γεωγραφική και ενεργειακή της δυναμική. Το αν αυτή η προσπάθεια θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη επιρροή ή απλώς σε βαθύτερη ενσωμάτωση σε ξένους σχεδιασμούς παραμένει ανοιχτό.
Το βέβαιο είναι ότι στο νέο αυτό σύστημα δεν αρκεί η συμμετοχή. Εκείνο που καθορίζει την έκβαση είναι η ικανότητα επιβολής όρων.

Πηγή: www.topontiki.gr

Το νομικό πλαίσιο των σχέσεων ΗΠΑ – Βενεζουέλας μετά την απαγωγή Μαδούρο,

του Γιάννη Ραχιώτη

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει κατά πόσον οι νομοθετικές και διοικητικές  αλλαγές που σημειώθηκαν και στις δύο χώρες τον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις κυρίως της αμερικανικής ηγεσίας
Η απρόκλητη εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η  εξόντωση  δεκάδων ανθρώπων  και  η απαγωγή και αιχμαλωσία του προέδρου της, όπως ήδη έχει αναλυθεί από πολλούς, συνιστά προσβολή του πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Από την πλευρά της Βενεζουέλας  ισοδυναμεί με κατάλυση της κυριαρχίας της. Τα λίγα ιστορικά προηγούμενα  σύλληψης αρχηγού του κράτους από ξένα στρατεύματα όπως του Ναπολέοντα του Γ’ από τους Πρώσους μετά τη μάχη του Σεντάν ή  του Νοριέγκα  και του Σαντάμ Χουσεΐν  μετά τις αντίστοιχες εισβολές  των  ΗΠΑ στις χώρες τους, είχαν σαν νομικό και πραγματικό επακόλουθο την κατάλυση της κυριαρχίας τoυς  και την υπαγωγή τους στον κατακτητή, ανεξάρτητα από το αν ένα μέρος του κρατικού και  κυβερνητικού μηχανισμού  διατηρείτο  στις θέσεις του.
Το διεθνές δίκαιο, όπως διαμορφώθηκε μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο αποτελεί μια κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια τον μόνιμο αντίπαλό του. Πλέον πρέπει να θεωρούνται σαν εξωτερική απειλή για το σύστημα του διεθνούς δικαίου και συνακόλουθα απειλή για τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Ο πολιτικός σκοπός της επίθεσης των ΗΠΑ είχε επανειλημμένα δηλωθεί εκ των προτέρων, απ’ όταν άρχισαν να συγκεντρώνουν τις  στρατιωτικές δυνάμεις τους στα θαλάσσια σύνορα της Βενεζουέλας: Η κατάλυση της Μπολιβαριανής-σοσιαλιστικής  δημοκρατίας  και η ανάκτηση του  ελέγχου στην πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας η  εθνικοποίηση της οποίας είχε  ολοκληρωθεί το 1976, δηλαδή πολύ πριν την εκλογή του Τσάβες.
Λίγες ώρες μετά την απαγωγή του Βενεζουελάνου προέδρου δηλώθηκε από  την αμερικανική ηγεσία η επίτευξη των στόχων τους. Δήλωσαν ότι στο εξής θα «τρέχουν» οι ίδιοι τη χώρα [ ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον  Τραμπ],  για αόριστο χρονικό διάστημα με τη συνδρομή όχι της φιλοαμερικανικής αντιπολίτευσης αλλά  των υπολειμμάτων της  κυβέρνησης Μαδούρο, πληροφορώντας μας  ότι η αντιπρόεδρος της χώρας συνεργάζεται μαζί τους και χαίρει της εκτίμησής τους (βλ. κοινή συνέντευξη Τύπου  Τραμπ-Ρούμπιο-Χέγκσεθ στις 3.1.2026). Οι αντίστοιχες δηλώσεις εκπροσώπων της πρώην κυβέρνησης Μαδούρο, πρακτικά επιβεβαίωσαν  και πάντως δεν διέψευσαν τις δηλώσεις της αμερικανικής ηγεσίας (βλ. δηλώσεις της τότε αντιπροέδρου και του υπουργού αμύνης  στις 3.1.2026).
Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να διερευνήσει κατά πόσον οι νομοθετικές και διοικητικές  αλλαγές που σημειώθηκαν και στις δύο χώρες τον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή επιβεβαιώνουν τις δηλώσεις κυρίως της αμερικανικής ηγεσίας, δηλαδή αν είμαστε αντιμέτωποι με την έναρξη μιας διαδικασίας εντατικής επαναποικιοποίησης της Βενεζουέλας  ή αν ,αντίθετα, η 3η Γενάρη ήταν ένα δυσάρεστο ιστορικό περιστατικό χωρίς σημαντικές περαιτέρω συνέπειες , όπως παρουσιάζεται από αρκετούς αρθρογράφους .
Οι νομοθετικές και διοικητικές αλλαγές στη Βενεζουέλα στον πρώτο μήνα μετά την απαγωγή.
Στις 29.1.2026, μόλις  26 ημέρες μετά την αιχμαλωσία του Νικολάς Μαδούρο, το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας ολοκλήρωσε την  ψήφιση του νόμου που τροποποίησε τον «οργανικό νόμο για τους υδρογονάνθρακες – Ley Orgánica de Hidrocarburos»  [Gazeta official  No 6978¹ ] καταργώντας, μετά από ακριβώς 50 χρόνια, τον κρατικό έλεγχο  πάνω στη βασική πλουτοπαραγωγική πηγή της χώρας, το πετρέλαιο [ άρθρο 3 τροποποιητικού νόμου  που τροποποίησε το αρθ. 23 παρ3 του οργανικού νόμου] . Οι βασικές προβλέψεις  του νέου νόμου είναι:
– Οι ξένες εταιρείες  που εξορύσσουν πετρέλαιο στη Βενεζουέλα μπορούν πλέον να αποκτούν πλειοψηφικό πακέτο μετοχών στο αντίστοιχο εταιρικό σχήμα και προπαντός να έχουν τη διοίκησή του (management) [άρθρα 3,4]. Άρα να δηλώνουν χωρίς έλεγχο τι ποσότητα και με τι κόστος εξόρυξαν και πρακτικά να καθορίζουν μόνες τους τι θα πληρώσουν στο κράτος για φορολογία, δικαιώματα και μερίσματα.
– Η φορολογία των εταιρειών μαζί με κάθε είδους τέλη δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει σωρευτικά το 15% των καθαρών κερδών. Τα δικαιώματα παραχώρησης απαγορεύεται να υπερβαίνουν το 30% και εξουσιοδότησε τον αρμόδιο υπουργό να μειώνει το ποσοστό μέχρι και στο 15%, αν υπάρχουν εξορυκτικές δυσκολίες [ άρθρο 51 οργανικού νόμου] . Δηλαδή το κράτος απαγόρευσε με νόμο στον εαυτό του (!!!)  να επιδιώκει  μεγαλύτερο ποσοστό δημόσιου οφέλους κατά τις διαπραγματεύσεις με τους εργολάβους. Τα ποσοστά αυτά είναι κατά πολύ μικρότερα από αυτά που πρόβλεπε η προηγούμενη νομοθεσία για τις μειοψηφικές (τότε) συμμετοχές ξένων εταιρειών .
– Οι ξένες εταιρείες θα μπορούν να μπουν και στην  εμπορία του  πετρελαίου, ακόμη και αν έχουν μειοψηφική συμμετοχή  [ άρθρο 8].Μέχρι τώρα η εμπορία ανήκε αποκλειστικά στην κρατική εταιρεία PdVSA . Έτσι όλο το κύκλωμα εξόρυξης-διακίνησης πετρελαίου, περνάει στα χέρια των ξένων εταιρειών ( αποκλειστικά αμερικανικών όπως θα δούμε στη συνέχεια) και αντίστοιχα  το κράτος χάνει τον έλεγχο στον μακράν σημαντικότερο δημόσιο πόρο .
– Κάθε διαφορά που προκύπτει μεταξύ κράτους και εργολάβων θα μπορεί να υπαχθεί σε ξένη διαιτησία [άρθρο 2], παρ’ όλο που οι διαφορές θα έχουν προκύψει από δημόσια σύμβαση και επί του εδάφους της Βενεζουέλας. Η υπαγωγή αποκλειστικά στο δίκαιο και τα δικαστήρια των ΗΠΑ δεν αναφέρεται ρητά. Οι συμβάσεις με τις ξένες εταιρείες εγκρίνονται από την πρόεδρο της Δημοκρατίας και υπερισχύουν του εθνικού δικαίου [άρθρο 6].
Παράλληλα με διοικητικές πράξεις και νόμο που ετοιμάζεται, απολύθηκαν από τις φυλακές ή προβλέπεται να απολυθούν οι λίγες εκατοντάδες στελεχών της αντιπολίτευσης που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα χωρίς να εξαιρούνται, σύμφωνα με όσα ξέρουμε μέχρι τώρα, ούτε οι καταδικασμένοι για ανθρωποκτονίες.  Η πρακτική σημασία αυτών των μέτρων είναι μικρή αλλά η πολιτική τους σημασία , σαν κίνηση συνολικής αποκήρυξης του προηγούμενου καθεστώτος,  είναι προφανώς μεγάλη.
Απολύθηκαν τέλος με απόφαση της μεταβατικής  προέδρου  κάποιοι  στρατιωτικοί διοικητές και το πιο αξιοπρόσεκτο, ο Αλεξ Σάαμπ, Υπουργός βιομηχανίας και εθνικής παραγωγής, πρώην διπλωμάτης, στενός συνεργάτης του απαχθέντος προέδρου και  αρμόδιος για τις διεθνείς συνεργασίες για την υπέρβαση των κυρώσεων. Ο Αλεξ Σάαμπ ήταν γι’ αυτό το λόγο πάντα στο στόχαστρο των ΗΠΑ, είχε συλληφθεί το 2020 στο Πράσινο Ακρωτήρι για να παραδοθεί στους Αμερικανούς, φυλακίστηκε στις ΗΠΑ και μετά από παγκόσμια καμπάνια για τη διάσωσή του είχε ανταλλαχθεί το 2023 με αμερικανούς κρατούμενους στη Βενεζουέλα. Ήδη κυκλοφορούν πληροφορίες  ότι η κυβέρνηση Ροντρίγκεζ ετοιμάζεται να τον (ξανα)παραδώσει στις ΗΠΑ.
Οι ταυτόχρονες αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο των ΗΠΑ
Όπως είναι γνωστό οι ΗΠΑ σε ρητή αντίθεση με τους ορισμούς του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, από το 2014 να επιβάλλουν στη  Βενεζουέλα μονομερή μέτρα (UCMs)  οικονομικής ασφυξίας, ιδίως στον τομέα της πετρελαϊκής βιομηχανίας, τα οποία ονομάζουν παραπλανητικά «κυρώσεις» για να υπολαμβάνονται σαν τιμωρία για κάποια «παράβαση» του άλλου μέρους. Επίσης παράνομα, επιβάλουν σε όσες τρίτες χώρες μπορούν, να εφαρμόζουν τις «κυρώσεις» τους.
Τα μέτρα αρχικά αφορούσαν την αποκοπή της Βενεζουέλας από το διεθνές  τραπεζικό σύστημα ώστε να μην μπορεί να εισπράττει το τίμημα των πωλήσεων πετρελαίου ούτε να πληρώνει τις εισαγωγές της. Στη συνέχεια απαγόρευσαν την πώληση όλων των ανταλλακτικών και υλικών που ήταν αναγκαία για την πετρελαϊκή της βιομηχανία,  κατάσχεσαν το διυλιστήριο της PdVSA που βρίσκονταν στο έδαφός τους και μέσω των Βρετανών κατέσχεσαν τα αποθέματα της χώρας σε χρυσό. Ετσι κατόρθωσαν να μειώσουν τα έσοδα της από πωλήσεις πετρελαίου, από 40 δις $ το 2014  σε μόλις 740 εκατ. $ το 2019. Η Βενεζουέλα με την ηγεσία του Νικολάς Μαδούρο κατάφερε να εξουδετερώσει σε ένα βαθμό  τα  UCMs  με  μεγάλες κινεζικές επενδύσεις, για να γίνουν οι αναγκαίες μετατροπές και να ξεπεραστεί το εμπάργκο ανταλλακτικών και υλικών και με επιχειρηματικές συμπράξεις με κινεζικές ρωσικές και άλλες εταιρείες οι οποίες δέχθηκαν να παίρνουν την αμοιβή τους σε πετρέλαιο, παρακάμπτοντας έτσι το ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα.
Οι ΗΠΑ απάντησαν πέρυσι το καλοκαίρι με  ναυτικό αποκλεισμό της χώρας και την πειρατική κατάσχεση κάθε τάνκερ που κινείτο από και προς τη Βενεζουέλα και τελικά με την εισβολή  και την απαγωγή του προέδρου της.
Τα  UCMs των ΗΠΑ δεν άρθηκαν  μετά την 3η Γενάρη, όμως την ίδια ακριβώς ημερομηνία που η Βενεζουέλα νομοθέτησε την ιδιωτικοποίηση –  άνοιγμα της πετρελαϊκής της βιομηχανίας  το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ μέσω του OFAC – Office of Foreign Assets Control  εξέδωσε την  General License No. 46 /29.1.2026²  η οποία επιτρέπει αποκλειστικά σε αμερικανικές εταιρείες που είναι εγκαταστημένες στις ΗΠΑ τουλάχιστον ένα χρόνο πριν την έκδοσή της, να ασκούν  επιχειρηματικές δραστηριότητες που σχετίζονται με το βενεζουελανικό πετρέλαιο, ενώ διατηρεί την αυθαίρετη απαγόρευση για όλες τις υπόλοιπες εταιρείες του κόσμου. Πχ η κρατική PdVSA ή  μια κινεζική εταιρεία που – υποθετικά- θα υπέγραφε με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας σύμβαση  εξόρυξης ή μεταφοράς πετρελαίου θα εξακολουθoύσε να  υπόκειται στα αμερικανικά UCMs, δηλαδή στον εμπορικό, τραπεζικό και ναυτικό αποκλεισμό [ παραγραφος b3] . Με αυτό τον τρόπο οι αμερικανικές εταιρείες αποκτούν μονοπώλιο στην εκμετάλλευση του βενεζουελάνικου πετρελαίου και μάλιστα με τους αποικιακούς  όρους που περιγράψαμε παραπάνω.
Η ίδια διοικητική πράξη προβλέπει ότι:  1) Οι αμερικάνικες εταιρείες που θα αναλάβουν την βενεζουελάνικη πετρελαϊκή βιομηχανία  δεν θα πληρώνουν, κατευθείαν στο κράτος ή στην PdVSA,  ούτε τα μειωμένα δικαιώματα και το φόρο που θα προβλέπει η σύμβασή τους, αλλά θα τα καταθέτουν σε λογαριασμούς που  θα υποδεικνύονται και θα επιβλέπονται από το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών (escrow accounts) [ § a2].  Για να αναλάβει κάποιο μέρος από αυτά τα χρήματα η κυβέρνηση θα πρέπει να υποβάλει στον  υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ νομοσχέδιο  που θα ορίζει πως θα  διατεθούν τα χρήματα και να λάβει την έγκρισή του³ . Τα χρήματα, όπως έχει ήδη δηλωθεί δημόσια, θα  διατίθενται αποκλειστικά για αγορά αμερικανικών προϊόντων και υπηρεσιών.
Τέλος ορίζεται ρητά [ § a1] ότι σε οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των αμερικανικών εταιρειών που θα εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο της Βενεζουέλας θα εφαρμόζεται αποκλειστικά το δίκαιο των ΗΠΑ και θα είναι αρμόδια τα διαιτητικά και δικαστικά όργανα των ΗΠΑ.
Ο συνδυασμός των παραπάνω μέτρων που νομοθέτησαν ταυτόχρονα από τη μια  η Βενεζουέλα και από την άλλη οι ΗΠΑ σε ρόλο αποικιακής διοίκησης, οδηγούν την πρώτη σε απώλεια ελέγχου όχι μόνο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της αλλά και επί του ίδιου του κρατικού προϋπολογισμού της . Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις γνώσεις δημοσίου δικαίου γνωρίζει ότι η απόφαση επί του κρατικού προϋπολογισμού είναι θεμελιώδες στοιχείο της κρατικής κυριαρχίας . Το ίδιο και η  άσκηση της δικαστικής εξουσίας. Στην περίπτωση που εξετάζουμε αυτά δεν θα ανήκουν πλέον στη νόμιμη κυβέρνηση, τουλάχιστον ως προς ένα σημαντικό μέρος τους.
Ανάλογα μέτρα ελέγχου των δημοσίων εσόδων από το πετρέλαιο επέβαλλαν  οι ΗΠΑ,  σαν κατοχική δύναμη, στο Ιράκ μετά το 2003, τα οποία συνεχίζουν να εφαρμόζονται μέχρι σήμερα. Είχαν σαν συνέπεια να εμποδίζεται η χώρα να ανακάμψει, αφού ακόμη και οι συρρικνωμένοι πόροι της από το πετρέλαιο κατευθύνονται όπου εγκρίνουν οι ΗΠΑ με κριτήριο φυσικά τα δικά τους συμφέροντα. Μια πρόσθετη σημαντικότατη συνέπεια είναι ότι ο έλεγχος που ασκούν πάνω στα δημόσια οικονομικά του Ιράκ έχει μετατραπεί στο βασικό εργαλείο πολιτικού ελέγχου και διαφθοράς,  αφού μέσω των εγκρίσεων ωφελούν ή βλάπτουν τις διάφορες κοινωνικές ομάδες και τα αντίστοιχα τμήματα του πολιτικού συστήματος. Ας ελπίσουμε ότι στη  Βενεζουέλα θα εξελιχθούν διαφορετικά τα πράγματα και  ο λαός της, παρά το ισχυρότατο χτύπημα που δέχθηκε, θα βρει σύντομα τις δυνάμεις για την ανάκτηση της κυριαρχίας του για την οποία έχει υποστεί τόσες θυσίες.

1. Το πλήρες κείμενο του νέου νόμου  μπορεί να αναζητηθεί στην ιστοσελίδα της εφημερίδας της κυβέρνησης της Βενεζουέλας  στο  https://mega.nz/file/JNUkFLyY#1HnwUFh-4vi6E26RR_4tGmWItGJAua33kfClr7XJ7qc
2. https://ofac.treasury.gov/recent-actions/20260129
3. https://www.federalregister.gov/documents/2026/01/15/2026-00831/safeguarding-venezuelan-oil-revenue-for-the-good-of-the-american-and-venezuelan-people

Πηγή: dikastiko.gr

διά kommon.gr

H διαρκής κρίση ως σύστημα

Διαβάζοντας «ψυχοπολιτικά» τη σύγκρουση ΗΠΑ–Ιράν

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Φαντάσου έναν άνθρωπο κλεισμένο σε έναν θάλαμο σάουνας.
Στην αρχή η θερμοκρασία είναι ανεκτή. Ιδρώνει λίγο, αλλά το αντέχει. Ξαφνικά, κάποιος έξω αρχίζει να πειράζει τον θερμοστάτη.
Η θερμοκρασία ανεβαίνει. Ο άνθρωπος δυσφορεί. Πριν φτάσει στο όριο, πέφτει ξανά. Ανακουφίζεται. Μετά ανεβαίνει πάλι. Πιο πολύ αυτή τη φορά. Μετά πέφτει. Μετά ανεβαίνει.
Ξανά και ξανά. Δεν τον αφήνουν ούτε να καεί, ούτε να ηρεμήσει.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά ανησυχεί. Μετά εξαντλείται. Στο τέλος… συνηθίζει. Δεν ξέρει πια ποια είναι η «φυσιολογική» θερμοκρασία.
Ξέρει μόνο ότι κάποιος άλλος την ρυθμίζει.
Κάπως έτσι λειτουργεί και η σύγκρουση μεταξύ των Η.Π.Α. και του Ιράν. Μάλλον κάπως έτσι λειτουργεί και η "ελληνική κρίση". 
Υπάρχουν πόλεμοι που τελειώνουν. Και υπάρχουν πόλεμοι που δεν τελειώνουν ποτέ. Αυτό που συμβαίνει εδώ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Υπήρχε πάντα ένταση, αλλά ποτέ αποτέλεσμα. Υπήρχαν πάντα γεγονότα ,αλλά ποτέ κατάληξη.
Υπήρχε πάντα σύγκρουση, αλλά ποτέ τέλος.
Και αυτό γιατί δεν παρακολουθούμε έναν πόλεμο. Παρακολουθούμε ένα σύστημα. 
Από το 1979, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν βρίσκονται απλώς σε αντιπαράθεση. Διατηρούν μια σταθερή κατάσταση έντασης.
Κυβερνήσεις άλλαξαν. Στρατηγικές άλλαξαν. Συνθήκες άλλαξαν.
Η ένταση έμεινε. Όχι επειδή δεν μπορούν να τη λύσουν, αλλά επειδή δεν προσπαθούν πραγματικά να τη λύσουν. Την διαχειρίζονται. Η σχέση τους δεν είναι απλώς σύγκρουση. Είναι μια αρχιτεκτονική έντασης. 
Ένα σύστημα που δεν επιδιώκει τη νίκη, αλλά τη διατήρηση της μεταβλητότητας της θερμοκρασίας, έτσι ώστε αν η θερμοκρασία πέσει πολύ, το σύστημα αποδυναμώνεται. Αν ανέβει πολύ, καταρρέει. Χρειάζεται να μένει στο «λίγο πριν».
Και εδώ μπαίνει ο πραγματικός «θερμοστάτης». Τα στενά του Ορμούζ. Ανοίγουν,  η ένταση πέφτει. Απειλούνται,  η ένταση ανεβαίνει. Κλείνουν, οι τιμές της ενέργειας αυξάνονται, το στρες των ανθρώπων αυξάνεται. Ανοίγουν, οι τιμές πέφτουν, το στρες μειώνεται.  
Δηλώσεις, κυρώσεις, επεισόδια, «ατυχήματα». Η θερμοκρασία ρυθμίζεται. Όχι τυχαία. Συστημικά.
Η σύγκρουση λειτουργεί σαν γεωπολιτικός θερμοστάτης: Πάρα πολλή ειρήνη αποδυναμώνει τις δομές ισχύος. Πάρα πολύς πόλεμος τις καταστρέφει. Η διαρκής κρίση τις διατηρεί. Όπως και η Μνημονιακή κρίση στην Ελλάδα. 
Και κάπου εκεί, η «Διεθνής των Αγορών» δεν παρακολουθεί απλώς. Ρυθμίζει. Και κερδίζει.
Ο Carl Schmitt είχε πει ότι η πολιτική θεμελιώνεται στη διάκριση φίλου–εχθρού. Εδώ βλέπουμε κάτι πιο προχωρημένο: Δεν έχουμε απλώς εχθρούς. Έχουμε αμοιβαία αναγκαίους εχθρούς.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν δεν συγκρούονται μόνο. 
Αλληλο-ορίζονται.
Ο Byung-Chul Han περιγράφει όλο αυτό ως ψυχοπολιτική.
Η ένταση παράγει φόβο, αυξάνει την εγρήγορση, κινητοποιεί -ή όχι- τις κοινωνίες, δικαιολογεί πολιτικές και κυρίως δεν χρειάζεται ποτέ να ολοκληρωθεί
Οι κρίσεις δεν είναι αποτυχίες του συστήματος. Είναι ο τρόπος λειτουργίας του.
Και τότε επιστρέφουμε στον άνθρωπο μέσα στη σάουνα.
Στην αρχή αντιδρά. Μετά κουράζεται. Μετά προσαρμόζεται.
Και στο τέλος παύει να ρωτά: «Γιατί ανεβαίνει η θερμοκρασία;» ή «ποιός μαλ....ας πειράζει τον θερμοστάτη ;»
Ρωτά μόνο: «Πότε θα πέσει λίγο για να αντέξω;»
Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό σημείο. Ο άνθρωπος που εκτίθεται διαρκώς σε ελεγχόμενη ένταση εξαντλείται, απευαισθητοποιείται, "παγώνει", μουδιάζει, συνηθίζει.
Και τότε δεν αμφισβητεί. Απλώς αντέχει.
Ποιος ωφελείται από μια σύγκρουση που δεν τελειώνει ποτέ;
Η απάντηση είναι απλή: γεωπολιτικά συμφέροντα, το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, τα ενεργειακά δίκτυα, οι πολιτικές ελίτ, η διεθνής των Αγορών. 
Όλα λειτουργούν καλύτερα μέσα σε μια ελεγχόμενη αστάθεια.
Γι’ αυτό και η σύγκρουση δεν λήγει. Γιατί η λήξη της θα κατέστρεφε το σύστημα που τη συντηρεί.
Η πιο επικίνδυνη μορφή πολέμου δεν είναι αυτή που φαίνεται.
Είναι αυτή που λειτουργεί χωρίς να ονομάζεται πόλεμος. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει (και) εδώ.
Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι παρακολουθούμε μια κρίση. Στην πραγματικότητα, ζούμε μέσα σε έναν μηχανισμό. 
Και εδώ αλλάζει το ουσιαστικό ερώτημα. Δεν είναι: «πότε θα τελειώσει αυτό;» 
Αλλά: «τι κάνεις εσύ όταν καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να τελειώσει;»
Γιατί ο θερμοστάτης θα συνεχίσει να ανεβοκατεβαίνει.
Αλλά από τη στιγμή που το δεις, δεν ιδρώνεις πια με τον ίδιο τρόπο.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Ποιος πόλεμος και πότε

Έχουμε ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους.

Θέμης Τζήμας

Μας είναι αρκετά αρεστό να μιλούμε για τον πρόεδρο Τραμπ σαν να πρόκειται για κάποιο εξωτικό φρούτο που εμφανίστηκε κάπως, στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ και του κόσμου. Φυσικά όμως, η αλήθεια πολύ απέχει από αυτήν την απλοϊκή και βολική εξήγηση. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ αποτελεί το «ώριμο τέκνο» του εκφασισμού των καπιταλιστικών μητροπόλεων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί την αναμενόμενη απάντηση στην ανάγκη πειθάρχησης και παραπλάνησης των λαών εν μέσω της εντεινόμενης, μακρόχρονης κρίσης μοντέλου αλλά και των διευρυνομένων κοινωνικών ανισοτήτων.
Την ώρα κατά την οποία ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ με όλες τις γνωστές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, το άγχος της ηγεσίας της Ε.Ε., συνίσταται στο πώς θα πολεμήσουν (οι λαοί) εναντίον της Ρωσίας. Οι δηλώσεις περί επερχομένου πολέμου με τη Ρωσία δίνουν και παίρνουν με τελευταίο τον Βέλγο αρχηγό του γενικού επιτελείου της χώρας του, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί αγοράζουν χρόνο υπέρ της Ε.Ε., πολεμώντας εκείνοι εναντίον της Ρωσίας, ούτως ώστε η πρώτη να διαθέτει επαρκή χρόνο προετοιμασίας για τον επερχόμενο πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας μέχρι τη χρονιά εκείνη.

Η υποχωρούσα γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία στρέφεται στην παραγωγή όπλων ούτως ώστε να ξαναβάλει μπροστά τις μηχανές της και όπως είναι κατανοητό αυτά τα όπλα πρέπει να ξοδευτούν. Το μεγάλο μέρος της ηγεσίας της Ε.Ε., διαπραγματεύεται με τον Τραμπ, τη στήριξη του τελευταίου στο πλαίσιο του πολέμου της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας και παραπονούνται γιατί ακριβώς δε συμβάλλει σε αυτόν, αντί να απαιτούν και να προωθούν μια γενικευμένη πολιτική ειρήνης.
Ταυτοχρόνως, η Ρωσία έχει ανακοινώσει ότι θεωρεί νόμιμους στόχους της, τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες κατασκευής drones ή εξαρτημάτων drones, τα οποία κατόπιν χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία. Άλλωστε, η τελευταία έχει καταφέρει ορισμένα σημαντικά πλήγματα εναντίον της Ρωσίας και ειδικότερα των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της, ενώ η Ρωσία φαίνεται να μην είναι σαφές αν πιστεύει ή όχι τις δηλώσεις Τραμπ κατά του συγκεκριμένου πολέμου και αν τις πιστεύει γιατί το κάνει. Επιπλέον, η τελευταία συνηθίζει να εξαγγέλλει κόκκινες γραμμές και κατόπιν να τις εγκαταλείπει αλλά έστω κι έτσι, η απειλή πληγμάτων εναντίον βιομηχανικών εγκαταστάσεων κρατών του ΝΑΤΟ, από τη Ρωσία, θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό ως προς την πιθανότητα κλιμάκωσης του πολέμου. Αντιθέτως, οι ηγεσίες μιας σειράς κρατών-μελών της Ε.Ε. και της ίδιας της Ε.Ε., δείχνουν να θέλουν πάση θυσία να «τεντώσουν» όσο γίνεται ή και να «σπάσουν» το σκοινί της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Έχουμε λοιπόν ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν και πρωταρχικό εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους στους ατέλειωτους πολέμους του. Δεν είναι τυχαία, η «μοναξιά» του Ισπανού πρωθυπουργού, ο οποίος χωρίς να είναι κανένα πρότυπο αντί-ιμπεριαλισμού και αριστεράς, είπε τα αυτονόητα για έναν Σοσιαλδημοκράτη ως προς το κράτος του Ισραήλ και τον σιωνισμό (αυτά που δεν λέει η πλειοψηφία των εν Ελλάδι «Σοσιαλδημοκρατών»).
Είναι φαινομενικώς παρανοϊκό αλλά για τις ελίτ των «δυτικών» κρατών, ο πόλεμος αποτελεί τη μόνη λύση που μπορούν να φανταστούν σε ό,τι αφορά την οικονομική τους επιβίωση εξ ου και προσφεύγουν είτε στον πιο ανοιχτό εκφασισμό (βλ. περίπτωση Τραμπ), είτε στον πιο τυπικό και «καθωσπρέπει» αστικό αυταρχισμό, με πρώτο τον λόγο της δικαστικής λειτουργίας σε συνδυασμό με τμήματα της εκτελεστικής. Ταυτοχρόνως, οι οικονομίες καθίστανται ολοένα πιο ολιγοπωλιακές και άνισες εσωτερικώς.
Το ζήτημα της απειλής της καταστροφής του πλανήτη από έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο είναι ζήτημα δημοκρατίας μέσα στην ίδια τη «Δύση» και επομένως μη-αναζήτησης της αλήθειας. Εξ ου και το ερώτημα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της «Δύσης» δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά ποιος πόλεμος πότε.  

Εικονογράφηση: Matt Rota

kosmodromio.gr

Προεκλογικά «δώρα» χωρίς αντίκρισμα

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο μια διαρκώς πλησιάζουσα εκλογική αναμέτρηση.

του Απόστολου Αποστόλου 

Το σκηνικό επαναλαμβάνεται με σχεδόν τελετουργική ακρίβεια, ο πρωθυπουργός  Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται σε νέο διάγγελμα, με φόντο την «ανησυχία για την ακρίβεια», για να ανακοινώσει ακόμη ένα πακέτο μέτρων. Pass, επιδόματα, προσωρινές ενισχύσεις. Μια γνώριμη συνταγή που επιχειρεί να κατευνάσει την κοινωνική δυσαρέσκεια χωρίς να αγγίζει τις ρίζες του προβλήματος. Και κάπως έτσι, η πολιτική μετατρέπεται ξανά σε επικοινωνιακή διεκπεραίωση με  λίγες λέξεις,  με λίγους αριθμούς, αλλά με  πολύ θόρυβο  και στο τέλος, ψίχουλα.

Η ουσία όμως παραμένει πεισματικά ίδια, οι τιμές συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά, η αισχροκέρδεια δεν φαίνεται να αναχαιτίζεται, και τα νοικοκυριά βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημά τους να συρρικνώνεται. Η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι την ασθένεια. Αντί για δομικές παρεμβάσεις στην αγορά, ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και ουσιαστική φορολογική ελάφρυνση, προσφέρει προσωρινά «μπαλώματα» που εξανεμίζονται μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Το πρόβλημα βέβαια είναι βαθύτερο. Οι έμμεσοι φόροι, ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης συνεχίζουν να αποτελούν τον βασικό πυλώνα των κρατικών εσόδων. Αυτό σημαίνει ότι όσο αυξάνονται οι τιμές, τόσο αυξάνονται και τα φορολογικά έσοδα του κράτους, επιβαρύνοντας δυσανάλογα τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Πρόκειται για μια σιωπηρή αλλά διαρκή αφαίμαξη, που δεν αντιμετωπίζεται με επιδόματα τύπου pass, ενώ αντιθέτως, αυτά λειτουργούν ως άλλοθι όπως  μια πρόχειρη επιστροφή μέρους των χρημάτων που το ίδιο το κράτος έχει ήδη εισπράξει.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η διαχείριση των συνταξιούχων  μια κατηγορία πολιτών που βιώνει την πίεση της ακρίβειας με ιδιαίτερη ένταση. Η εξαγγελία για ενίσχυση της τάξης των 250 ευρώ παρουσιάζεται ως σημαντική ανάσα, όμως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και λιγότερο γενναιόδωρη. Τα αυστηρά κριτήρια αποκλείουν μεγάλο μέρος των δικαιούχων, αφήνοντας πολλούς εκτός. Έτσι, η ενίσχυση καταλήγει να αφορά λίγους, ενώ η πλειονότητα παρακολουθεί από απόσταση. Η επιλογή αυτή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο πρόκειται για ουσιαστική στήριξη ή για στοχευμένη κίνηση εντυπωσιασμού. Διότι όταν το μέτρο επικοινωνείται ως ευρεία παρέμβαση αλλά στην πράξη περιορίζεται σημαντικά, τότε ενισχύεται η αίσθηση ότι η πολιτική αξιοποιεί τον πραγματικό πόνο για να παράγει πρόσκαιρο πολιτικό όφελος.

Η ρητορική περί «στήριξης της κοινωνίας» μοιάζει έτσι να αποσυνδέεται από την πραγματικότητα. Διότι στήριξη δεν είναι να δίνεις πίσω λίγα από αυτά που αφαιρείς με πολλαπλούς τρόπους, στήριξη είναι να διαμορφώνεις συνθήκες σταθερότητας, να μειώνεις τα βάρη εκεί που πονά περισσότερο, να ελέγχεις αποτελεσματικά τις στρεβλώσεις της αγοράς. Αντί για αυτό, παρακολουθούμε μια διαχείριση που θυμίζει περισσότερο επικοινωνιακό σχεδιασμό παρά οικονομική πολιτική.

Η αισχροκέρδεια, για παράδειγμα, αντιμετωπίζεται κυρίως με δηλώσεις και σποραδικούς ελέγχους. Τα πρόστιμα ανακοινώνονται με τυμπανοκρουσίες, αλλά σπάνια λειτουργούν αποτρεπτικά σε μια αγορά όπου οι μηχανισμοί ελέγχου είναι περιορισμένοι και η διαφάνεια ανεπαρκής. Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον όπου οι ισχυροί παίκτες διατηρούν την ευχέρεια να μετακυλίουν το κόστος ή ακόμη και να το διογκώνουν στους καταναλωτές.

Παράλληλα, η επιλογή των επιδοματικών λύσεων δημιουργεί και μια άλλη, πιο ύπουλη συνέπεια, την κανονικοποίηση της εξάρτησης. Οι πολίτες καλούνται να περιμένουν το επόμενο pass, την επόμενη ενίσχυση, αντί να διεκδικούν ένα πιο δίκαιο και σταθερό οικονομικό πλαίσιο. Πρόκειται για μια μετατόπιση που βολεύει την εξουσία, καθώς μετατρέπει τη συζήτηση από τα διαρθρωτικά προβλήματα σε αποσπασματικές παροχές.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν με φόντο μια διαρκώς πλησιάζουσα εκλογική αναμέτρηση. Τα διαγγέλματα, οι εξαγγελίες, τα μέτρα με άμεσο έστω και μικρό αντίκτυπο, συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει περισσότερο σε προεκλογική στρατηγική παρά σε συνεκτικό σχέδιο οικονομικής πολιτικής. Η χρονική συγκυρία ενισχύει την εντύπωση ότι η προτεραιότητα δεν είναι η επίλυση των προβλημάτων, αλλά η διαχείριση της εικόνας.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει κατά πόσο μπορεί να διαρκέσει αυτή η ισορροπία; Για πόσο ακόμη οι πολίτες θα αρκούνται σε αποσπασματικές ενισχύσεις, όταν η καθημερινότητά τους επιβαρύνεται ολοένα και περισσότερο; Και κυρίως, πότε θα μετατοπιστεί η συζήτηση από τα «μέτρα ανακούφισης» στις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται;

Διότι χωρίς αλλαγή κατεύθυνσης, το έργο θα συνεχίσει να επαναλαμβάνεται.  Θα έχουμε νέα διαγγέλματα, νέα pass, νέες υποσχέσεις μέχρι να οριστεί η ημερομηνία των εκλογών. Και στο τέλος, η ίδια πάντα  πραγματικότητα, πορτοφόλια που αδειάζουν, ανισότητες που διευρύνονται και μια οικονομική πολιτική που παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική του πρόσκαιρου αντί του ουσιαστικού.

--------------------------------------------------------------------------------------

Ο Απόστολος Αποστόλου είναι καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Πηγή: www.documentonews.gr

Το καλό δεν είναι εξαίρεση

 

Δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μόνο με ήττες. Πουθενά δεν πηγαίνεις μόνο με ήττες. Έχουμε νίκες αδιαφήμιστες, έχουμε καταφέρει πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε, είμαστε εδώ κόντρα σε όλες τις πιθανότητες. Το καλό διαιρείται στον διαιρέτη της εξαίρεσης. Ενώ είναι τόσο κανόνας όσο και το κακό.

Οδυσσέας Ιωάννου

Έχουν γραφτεί πολλά για την επίδραση του Διαδικτύου στην ζωή μας και δύσκολα μπορεί κάποιος να κομίσει κάτι καινοφανές. Μπορεί μόνο να κάνει κάτι με τον εαυτό του. Όπως γίνεται με τα περισσότερα πράγματα ο καθένας κάνει προσπάθειες να σωθεί μόνος του. Αισθάνομαι πως η λειτουργία του πια μοιάζει με ένα χωνί που καταλήγει στο στόμα μας. Μαζεύει τα πάντα αλλά στο στενό του στόμιο συγκεντρώνει μόνο το ίζημα, το κατακάθι των κακών νέων. Από εκεί πίνουμε, από εκεί τρεφόμαστε, από ό,τι κακό στριμώχνεται στον στενό του λαιμό.

Τα κακά νέα έρχονται στοχευμένα και δημιουργούν μία διάθλαση του κόσμου που σε επηρεάζει με πολλούς τρόπους. Έχουμε ανάγκη από «διατροφολόγους διαδικτύου» να μας καθοδηγούν στο τι πρέπει να τρώμε για μία ισορροπημένη διατροφή. Καταναλώνουμε μόνο τον κακό εαυτό, τις κακές στιγμές των άλλων και στο μυαλό μας στήνεται μία γενίκευση που δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ποσοστώσεις.

Ακόμη και ένας παγκόσμιος πόλεμος -που είναι φυσικά κάτι πολύ σημαντικό- δεν είναι ολόκληρη η εικόνα. Μονοπωλεί τις σελίδες ενημέρωσης αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή μας. Τα εγκλήματα, τα ατυχήματα, οι ρεμούλες, τα σενάρια καταστροφής, είναι μέρος αλλά όχι το όλον. Σε κάποια sites έχουν κάνει κατά καιρούς την εμφάνισή του στήλες που έχουν ως τίτλο «τα καλά νέα» οι οποίες λειτουργούν κι αυτές ως μία νεύρωση για υγιεινή ζωή. Σαν εκείνους που ανακαλύπτουν απότομα πως υπάρχει και η καλή διατροφή και πλακώνονται στις βιταμίνες, το κινόα και τα γκότζι μπέρι. Εμφιαλωμένη αισιοδοξία, χαπάκια ευθυμίας, άλλη διάθλαση, ανάποδη.

Κάνεις μία αναζήτηση για κάποιο πρόβλημα υγείας και για το επόμενο διάστημα οι ενημερώσεις σου είναι μία καταιγίδα ακραίων σεναρίων που σου παγώνουν το αίμα. Σύμφωνα με το διαδίκτυο είμαστε όλοι στα τελευταία μας. Κι εμείς και ο κόσμος και η ύπαρξη και ότι ξέραμε ως τώρα. Η ζωή μας έχει παραδοθεί στο delivery γιατί έχουμε ξεχάσει πώς να φτιάχνουμε τα καλά μας νέα με τα χεράκια μας.

Για τους ακραίους της άλλης πλευράς -τους ιδεοληπτικά τεχνοφοβικούς- οι οθόνες είναι ο διάβολος. Κάθε εποχή έχει τους Λουδίτες της και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ήμασταν καλοί στην ορθολογική χρήση των καινοτομιών. Μας έπαιρνε χρόνο. Και μέχρι να το καταφέρουμε γίναμε για κάτι φεγγάρια αφοριστικοί χάνοντας τα γλυκάδια της ζωής από τις κακές συνήθειες της junk ενημέρωσής μας.

Δεν έχουμε φτάσει μέχρι εδώ μόνο με ήττες. Πουθενά δεν πηγαίνεις μόνο με ήττες. Έχουμε νίκες αδιαφήμιστες, έχουμε καταφέρει πράγματα που δεν θα μπορούσαμε να τα φανταστούμε, είμαστε εδώ κόντρα σε όλες τις πιθανότητες. Αλλά η λειτουργία του κακού έχει πολλαπλασιαστικές ιδιότητες. Και τρέχει και πολύ πιο γρήγορα. Το καλό διαιρείται στον διαιρέτη της εξαίρεσης. Ενώ είναι τόσο κανόνας όσο και το κακό.

Έχουμε λοιπόν το στόμα μας κολλημένο στον στενό στόμιο του χωνιού. Δεν ξεδιψάς έτσι, απλά καταφέρνουμε να κάνουμε την δίψα μας ακόρεστη. Ένα ποτάμι μποτιλιάρεται και βγάζει στο τέλος μόνο σταγόνες με δηλητήριο. Και τις βυζαίνουμε. Και αφήνουμε τον κόσμο ανυπεράσπιστο στα νύχια όλων των δυνατών κακών εκδοχών του.

Φαντάζομαι πως ένα κείμενο για το πόσο γέλιο ρίξαμε χθες με τα παιδιά, με την παρέα, που είχαμε καιρό να βρεθούμε, είναι εξόχως αντιεμπορικό και λιγάκι ομφαλοσκοπικό, αλλά μπορεί να είναι και ο πολλαπλασιαστής που χρειαζόμαστε.

www.news247.gr

Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνη είναι η παγκόσμια στροφή στον Μιλιταρισμό

Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα; Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη; Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της οικουμένης; Είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Πέτρος Παπακωνσταντίνου απαντά στο νέο του βιβλίο με τίτλο Πολεμικός Καπιταλισμός- Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών και με αφορμή την κυκλοφορία του συζητά με τον Πάνο Χαρίτο για τις τρέχουσες εξελίξεις, τις αιτίες πίσω από τις κρίσεις και τις συνθήκες που διαμορφώνουν.

Γιατί η Κίνα είναι πιο θωρακισμένη χώρα σε αυτήν την κρίση

Το μάθημα που πήρε η Κίνα από την πρώτη διακυβέρνηση Τραμπ, η ενεργειακή αυτάρκεια και το ανθεκτικό προπύργιο των κινεζικών ομολόγων

Τζούλη Καλημέρη

Ο πόλεμος στο Ιράν ταρακούνησε τις αγορές, οδήγησε στα ύψη τις τιμές του πετρελαίου και σήμανε συναγερμό στα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων, καθώς το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και τα χτυπήματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις της Μέσης Ανατολής δημιούργησαν το μεγαλύτερο ενεργειακό σοκ στην Ιστορία.

Ωστόσο σε αυτό το αφήγημα η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, η Κίνα, αποτελεί εξαίρεση, καθώς φαίνεται ότι πήρε το μάθημά της από την πρώτη θητεία Τραμπ.

Αν και είναι από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς πετρελαίου στον κόσμο μπόρεσε να λειάνει τις επιπτώσεις από τον πόλεμο χάρη στις πολυετείς προσπάθειες διαφοροποίησης του ενεργειακού μείγματος και της δημιουργίας σημαντικών αποθεμάτων. Η Κίνα έχει χτίσει ένα αποθεματικό σε πετρέλαιο που ξεπερνά τα 1,2 δισ. βαρέλια, έχει πολυετή συμβόλαια με τη Ρωσία, ενώ στο ενεργειακό της μείγμα μετέχουν ο άνθρακας, οι ΑΠΕ και το LNG καθιστώντας την περισσότερο θωρακισμένη στις αναταραχές εφοδιασμού από τον Περσικό Κόλπο.

«Η χαμηλή συσχέτιση που παρατηρήθηκε στις κεφαλαιαγορές της τις τελευταίες εβδομάδες οφείλεται σίγουρα στο γεγονός ότι, ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο, η χώρα αυτή εξετάζει στρατηγικά το ενδεχόμενο ενός πολέμου εδώ και αρκετό καιρό», εξηγεί στο CNBC ο Τζούλιαν Χάουαρντ, επικεφαλής στρατηγικός αναλυτής επενδύσεων πολλαπλών περιουσιακών στοιχείων στη Gam.

Η σχετική θωράκιση της Κίνας από τη σύγκρουση θα μπορούσε να έχει τις ρίζες της στον πρώτο εμπορικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας το 2018 κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με τον Πήτερ Μπρούκβαρ, επικεφαλής επενδύσεων στην One Point BFG Wealth Partners.

«Τότε, ο Τραμπ γρονθοκόπησε την Κίνα στο πρόσωπο και αυτό που έχει συμβεί από τότε είναι ότι η Κίνα άρχισε να πηγαίνει στο γυμναστήριο και άρχισε να γίνεται πιο ανθεκτική και ανεξάρτητη» περιγράφει γλαφυρά.

«Η προσπάθειά μας να περιορίσουμε την πρόσβασή τους στην τεχνολογία μας απλώς τους ενθάρρυνε να την αναπτύξουν οι ίδιοι».

Η αγορά ομολόγων της Κίνας

Τα κινεζικά κρατικά ομόλογα αναδείχθηκαν σε ένα απρόσμενο προπύργιο σταθερότητας σε μια περίοδο κατά την οποία άλλα παραδοσιακά καταφύγια, όπως ο χρυσός και τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, δέχθηκαν σημαντικές πιέσεις.

Η απόδοση των 10ετών κινεζικών κρατικών ομολόγων παρέμεινε σε γενικές γραμμές σταθερή στο 1,81% από την έναρξη της σύγκρουσης, ενώ οι αποδόσεις των αμερικανικών κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν κατά σχεδόν 50 μονάδες βάσης, φτάνοντας στο 4,297%.

Η Κίνα είναι επίσης μια από τις λίγες μεγάλες οικονομίες που δεν έχει βιώσει υψηλό πληθωρισμό από το 2022, γεγονός που ενδεχομένως ενισχύει την ελκυστικότητα των κινεζικών ομολόγων τον τελευταίο μήνα.

«Είναι σημαντικό ότι το κύριο πρόβλημα αυτής της κρίσης είναι η αδυναμία των χωρών να αντιδράσουν αποτελεσματικά, δεδομένων των πολύ επιδεινωμένων δημοσιονομικών ελλειμμάτων και επιπέδων χρέους και του πληθωρισμού σε δυσάρεστα επίπεδα» εξηγεί στο CNBC ο Gustavo Medeiros, επικεφαλής έρευνας στην εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων αναδυόμενων αγορών Ashmore.

«Η Κίνα παλεύει με τον αποπληθωρισμό, επομένως η αγορά ομολόγων της είναι λιγότερο εκτεθειμένη από άλλες μεγάλες αγορές. Οι χαμηλότερες αποδόσεις σημαίνουν ότι υπήρξε μικρότερη αυστηροποίηση των χρηματοοικονομικών συνθηκών στην Κίνα από ό,τι σε άλλες χώρες».

Η χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας

Παρά το γεγονός ότι είναι η μεγαλύτερη χώρα στον δείκτη MSCI Emerging Markets, λιγότερο από το 5% των μετοχών και των ομολόγων της κατέχεται από ξένους επενδυτές, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο για αναγκαστικές πωλήσεις, πρόσθεσε ο Medeiros.

Η χρηματιστηριακή αγορά της Κίνας παρουσίασε επίσης λιγότερο σοβαρές μειώσεις από τις ευρωπαϊκές και ασιατικές αγορές τον Μάρτιο, με τον δείκτη αναφοράς blue chip, CSI 300, να υποχωρεί κατά 5,5% κατά τη διάρκεια του μήνα. Ο πανευρωπαϊκός Stoxx 600 υποχώρησε κατά 8%, ο ινδικός Nifty 50 έχασε 10% και ο ιαπωνικός Nikkei 225 υποχώρησε κατά 14%.

Κίνα vs ΗΠΑ

Παρά την πρόσφατη ανθεκτικότητα, η Κίνα μόλις τώρα βγαίνει από μια παρατεταμένη bear market.

Από το 2021, το κράτος παλεύει με την επιβράδυνση της οικονομικής παραγωγής, απογαλακτίζεται από την φούσκα στην αγορά ακινήτων και προσπαθεί να βρει μια ισορροπία μεταξύ της προώθησης μιας ελεύθερης αγοράς και του χρηματιστηρίου εντός μιας μονοκομματικής διακυβέρνησης.

Μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, πολλοί δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και επενδυτές αποκαλούσαν την Κίνα «μη επενδυτική».

Οι μέτοχοι έχουν βιώσει αποδόσεις που δεν είναι ικανοποιητικές κατά τη διάρκεια των δεκαετιών σε σύγκριση με τις δυτικές αγορές μετοχών, ακόμη και όταν η Κίνα έφερε επανάσταση στην ιστορία ανάπτυξής της και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο.

Από το 2000, ο MSCI China έχει αποδώσει 302%, σε σύγκριση με πάνω από 500% για τον S&P 500. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο κινεζικός δείκτης δεν έχει ακόμη ξεπεράσει τα υψηλά του 2021, κατά τη διάρκεια των οποίων η αξία της αμερικανικής αγοράς έχει αυξηθεί πάνω από 80%.

Ως εκ τούτου, η Κίνα αποτελεί μόλις το 3% του δείκτη MSCI World, παρά το γεγονός ότι συνεισφέρει σχεδόν το 20% στο παγκόσμιο ΑΕΠ.

Κλειδί η τεχνολογία

Η ικανότητα της Κίνας να ανταγωνιστεί και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να ξεπεράσει την τεχνολογική καινοτομία των ΗΠΑ ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για την δημιουργία πραγματικής αξίας για τους μετόχους τα επόμενα χρόνια.

«Υπάρχει μόνο μία χώρα, και αυτή είναι η Κίνα, που ανταγωνίζεται έντονα τις ΗΠΑ σε όλους τους κλάδους» τονίζει ο Liqian Ren, διευθυντής της Modern Alpha στη WisdomTree.

«Καμία άλλη χώρα δεν έχει αυτή τη στιγμή την ικανότητα να ανταγωνιστεί, όχι μόνο στον τομέα της τεχνολογίας, αλλά και στην εμπορευματοποίηση της τεχνολογίας.»

Η WisdomTree θεωρεί την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη βιοτεχνολογία, τα ηλεκτρικά οχήματα και τις μπαταρίες ως τους βασικούς τομείς όπου η Κίνα ανταγωνίζεται τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Κίνα ως ασπίδα στην αστάθεια που προκαλούν οι ΗΠΑ

Οι αναλυτές βλέπουν επίσης τη δυνατότητα της Κίνας να παράσχει βοήθεια στους Ασιάτες γείτονές της στην ανάπτυξη της ενεργειακής ασφάλειας.

Ο Λι Σούο, διευθυντής του China Climate Hub στο Asia Society Policy Institute, εξηγεί ότι η Κίνα ελπίζει να πείσει τους περιφερειακούς εταίρους ότι μπορεί να προσφέρει σταθερότητα και να λειτουργήσει ως ασπίδα από την αστάθεια που προέρχεται από τις ΗΠΑ.

«[Η Κίνα λέει], «Είμαστε εδώ για να παρέχουμε οικονομική ανάπτυξη. Είμαστε εδώ και μπορούμε να σας βοηθήσουμε να διασφαλίσετε την ασφάλεια του ενεργειακού εφοδιασμού, επειδή αποτελούμε το 80% της παγκόσμιας παραγωγής ηλιακών πάνελ. Έτσι, ενώ εσείς εργάζεστε σκληρά για να προστατευτείτε από αυτή την αστάθεια, εμείς είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε και μπορούμε να παρέχουμε σταθερότητα», πρόσθεσε.

Πηγή: iskra.gr

Πιο κοντά η πολεμική σύγκρουση Ε.Ε. – Ρωσίας

του Γιώργου Χαρβαλιά

Η εκκωφαντική εκλογική συντριβή του Βίκτορ Όρμπαν την περασμένη Κυριακή προκάλεσε αλαλαγμούς χαράς σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: Τους νεοφιλελεύθερους «ευρωπαϊστές» με τα ουκρανικά σημαιάκια στα social, τους επαγγελματίες χρυσοκάνθαρους που σιτίζονται από τις Βρυξέλλες και κάτι αφελείς εγχώριους «προοδευτικούς» που θεώρησαν ότι ο διάδοχος είναι κάτι μεταξύ Τσίπρα και Σάντσεθ. Η χαρά, όταν είναι μεγάλη, δεν κρύβεται εύκολα, γι’ αυτό η Ντόιτσε Βέλε, ο επίσημος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του γερμανικού κράτους, χαιρέτισε την αποκαθήλωση του Όρμπαν με μια… χουλιγκανικού τύπου θριαμβευτική ανάρτηση στο Χ: «Το κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν κατατροπώθηκε στις εκλογές. Η νίκη του Πέτερ Μάγιαρ αποτελεί κόλαφο σε Πούτιν, Τραμπ, αλλά και τους λαϊκιστές εντός και εκτός Ευρώπης»!
Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα, η Γερμανίδα πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτισε την επικράτηση του Μάγιαρ ως ένδειξη ότι οι Ούγγροι επέλεξαν την Ευρώπη, δήλωση την οποία επανέλαβε με τα ίδια λόγια και ο Άλεξ Σόρος, γιος του Ούγγρου μεγιστάνα και γκουρού της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος (με τον οποίο ο Όρμπαν είχε ανοιχτούς λογαριασμούς).
Μάλιστα! Η Ουγγαρία, λοιπόν, επέλεξε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Pax Germanica, μας λένε. Κι εδώ ισχύει το… έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Γιατί στην πραγματικότητα η εικόνα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη. Ο πολλά υποσχόμενος αστέρας της ενωμένης ουγγρικής αντιπολίτευσης εξελέγη με «σκληρή» ατζέντα Όρμπαν σε μία σειρά από κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως η πάταξη της λαθρομετανάστευσης, η διατήρηση της παραδοσιακής δομής της οικογένειας και η ανάσχεση της υπογεννητικότητας των Ούγγρων. Και αυτά δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αποτελούν «σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες», όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται η κυρία Φον ντερ Λάιεν και η παρέα της.
Μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής αρνήθηκε πεισματικά να τοποθετηθεί ο θριαμβευτής των εκλογών, επικαλούμενος «λόγους πολιτικής υπευθυνότητας».
Για τον Τραμπ δεν τόλμησε να ψελλίσει μισή κουβέντα, παρότι ο τελευταίος στήριξε ανοιχτά τον Όρμπαν, απέναντι στον Πούτιν τοποθετήθηκε κριτικά, μα προσεκτικά (μολονότι οι διατυπώσεις του πρόδιδαν κρυμμένα αντιρωσικά ανακλαστικά…) και μόνο για την Ευρώπη είχε καλά λόγια, αλλά κι αυτά με μέτρο. Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι στις διαδηλώσεις των οπαδών του, σε αντίθεση με άλλες χειραγωγούμενες από τις Βρυξέλλες προεκλογικές εκστρατείες, δεν υπήρχαν σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά μόνο ουγγρικές.
Ο Μάγιαρ λοιπόν δεν έχει περάσει ακόμη τις εξετάσεις. Το πιο κρίσιμο τεστ θα είναι η στάση του απέναντι στην κατάργηση του βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής που επαναφέρει στην ατζέντα και προωθεί πυρετωδώς η πρόεδρος της Κομισιόν (καθ’ υπόδειξιν πάντα της Γερμανίας) και η στάση του βεβαίως στο περιβόητο θαλασσοδάνειο 90 δισ. ευρώ υπέρ Ζελένσκι, το οποίο κρατούσε παγωμένο ο Όρμπαν με την άρνησή του να συναινέσει.
Σε αυτό το τελευταίο ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας κρατάει μία κουτοπόνηρη στάση που, αν του βγει, είναι βέβαιο ότι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από άλλες χώρες. Ναι μεν δεσμεύεται να μην μπλοκάρει την καταβολή του, αλλά ζητά την εξαίρεση της χώρας του από το μερίδιο που της αναλογεί (opting out), επικαλούμενος τη δυσχερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της!
Οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές και κάποιοι έχουν φτάσει να ισχυρίζονται με αφορμή την πρότερη θητεία του Μάγιαρ στο κόμμα του Όρμπαν ότι οι δύο άνδρες δήθεν παριστάνουν τους θανάσιμους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά είναι σε ένα είδος άτυπης συνεννόησης προτάσσοντας κοινές «κόκκινες γραμμές» έναντι των Βρυξελλών.
Προσωπικά βρίσκω αυτή τη θεωρία τραβηγμένη από τα μαλλιά, γιατί πιστεύω ότι ο Μάγιαρ στρατολογήθηκε, χτίστηκε και «στήθηκε» από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που επέβαλαν την επαναφορά του φιλογερμανού Τουσκ στην Πολωνία και ματαίωσαν με δικαστικό πραξικόπημα την εκλογή Γκεοργκέσκου στη Ρουμανία. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που επιδιώκουν τη μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση της Ε.Ε. με τη Ρωσία. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν «μέτωπο προθύμων» στις τάξεις της. 
Ο Όρμπαν αποτελούσε το τελευταίο εμπόδιο και τώρα που ο Τραμπ μοιάζει να τα έχει χαμένα, όλοι αυτοί οι πολεμοχαρείς «Ευρωπαίοι», με προεξάρχοντες ασφαλώς τους αμετανόητους Γερμανούς, ετοιμάζονται για τον πόλεμο του εγγύς μέλλοντος, τη μεγάλη ρεβάνς του ναζισμού. Γι’ αυτό και οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων, σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, λες και μοιράζονται την ίδια συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων, συντονισμένα αφήνουν να διαρρεύσει ότι έρχεται ο Τρίτος Παγκόσμιος.
Ο ρόλος του Μάγιαρ ασφαλώς δεν είναι καθόλου εύκολος. Γιατί οι Πολωνοί με τον Τουσκ ήξεραν ακριβώς τι… ψώνιζαν και οι δύστυχοι οι Ρουμάνοι έμειναν στα κρύα του λουτρού. Ο νικητής των ουγγρικών εκλογών δεν εξελέγη σίγουρα για να πρωταγωνιστήσει στην τιμωρία των Ρώσων.
Ήδη βέβαια στην πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη φρόντισε να προλειάνει το έδαφος λέγοντας ότι η Ουκρανία είναι το θύμα και δεν είναι δυνατόν να της ζητούνται εδαφικές παραχωρήσεις στο όνομα της ειρήνης. Ταυτόχρονα όμως φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι διαφωνεί με μια ένταξη-εξπρές της «εμπόλεμης» Ουκρανίας στην Ε.Ε.
Ο Μάγιαρ, για να αλλάξει εντελώς τη στάση του, αναμένει χειροπιαστά ανταλλάγματα που θα μπορέσει να «πουλήσει» στον ουγγρικό λαό. Είναι και ο μόνος τρόπος για να περάσει μία τόσο άγαρμπη κωλοτούμπα. 
Την ίδια ώρα όμως και η θεία Ούρσουλα έχει θέσει τους δικούς της όρους. Πρώτα πρώτα δήλωση υπέρ της κατάργησης του βέτο και μετά 27 ολόκληρους όρους «προσαρμογής» της Ουγγαρίας για να ανοίξουν τα κοινοτικά ταμεία που κρατούν παγωμένα περισσότερα από 17 δισ. ευρώ.
Ο Μάγιαρ αντιστέκεται δηλώνοντας ότι θα δεχτεί μόνο κάποιες από αυτές τις προϋποθέσεις συμμόρφωσης, αλλά στην πορεία υποψιάζομαι ότι θα επιχειρήσει μία παράτολμη ακροβασία. Να συναρτήσει την ουγγρική συναίνεση στην κατάργηση του βέτο με την απαλλαγή της χώρας του από την οικονομική επιβάρυνση της δανειοδότησης Ζελένσκι. Είναι τέτοια η αγωνία των Ευρωπαίων πολεμοκάπηλων να ξεκινήσουν την αναμέτρηση με τη Ρωσία, που μπορεί και να το πετύχει κατά παράβαση κάθε έννοιας ισοτιμίας στις τάξεις της Ε.Ε.
Μικρή σημασία έχει ωστόσο τι θα πετύχει και τι όχι στο «παζάρι» του με τις Βρυξέλλες ο νέος ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας. Το μείζον είναι ότι ένα μετά το άλλο τα τελευταία οχυρά αντίστασης στη φιλοπολεμική παράνοια γκρεμίζονται και ο Τραμπ, που θα μπορούσε να ορθώσει φρένο ανάσχεσης στον δρόμο για τον Τρίτο Παγκόσμιο, έχει χάσει με τις παλινωδίες του κάθε εχέγγυο αξιοπιστίας. Τα χειρότερα έρχονται και δυστυχώς στην Ελλάδα η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στους τίτλους (σεμιναριακών) σπουδών ενός χαμηλού επιπέδου επαγγελματία αυλοκόλακα από αυτούς που συντηρεί σαν κατοικίδια η οικογένεια Μητσοτάκη…

Πηγή: www.antinews.gr

Στα τσατάδικα της γειτονιάς

 

Η αλγοριθμική προσέγγιση του σύμπαντος πλασάρεται στο πόπολο ως ευκολία καθημερινής εικόνας που γουστάρεις, συζήτησης στα μέτρα σου, αυθεντίας κατά παραγγελία και βρώμας χωρίς οσμή, και μάλιστα για την ώρα δωρεάν…

  

Λιάνα Κανέλλη 

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, τέλη του περασμένου και στις αρχές αυτού του αιώνα, ήταν της μόδας να παίρνουν οι δημοσιογράφοι φανταστικές συνεντεύξεις από αγάλματα ιστορικών προσώπων. Φανταστικές μεν, αλλά με προπαγανδιστικό όγκο ευθέως δυσανάλογο με το βάρος του αγάλματος. Απ’ τον Κολοκοτρώνη και τι δείχνει το δάχτυλό του, μέχρι τον Λόρδο Βύρωνα και το ποιητικό του. Περίπου την ίδια εποχή γνώριζαν άνθηση μεγάλη ταινίες είτε με αόρατους εραστές, ως επί το πλείστον πεθαμένους, είτε με νεαρούς βρικόλακες και μεσήλικα ζόμπι. Και λεφτά βγήκανε και υπογραφές αποκτηθήκανε και υποδόρια προπαγάνδα της πώλησης ψευδοαθανασίας κατακυρώθηκε ως κοινωνική διαδικασία. Υστερα και ταχύτατα ήρθε ο κατακεραυνωτικός ρεαλισμός και σουρεαλισμός της φιλμογραφίας του Τικ Τοκ, και της πορνογραφίας του σκοτεινού διαδικτύου. Πάνω από μια δεκαετία η τηλεόραση, εντός – εκτός πλατφόρμας, πρόβαλε το πορτοκαλί των φυλακισμένων ηρώων τε και θυμάτων, μαζί μ’ αυτό των επαναστάσεων, και μετά ήρθε το ισλαμικό κράτος με δυτικούς μισθοφόρους, ράπερ, τράπερ και φυγάδες κορασίδες και επιδείκνυε τη σφαγή αιχμαλώτων ντυμένων στα πορτοκαλί. Συχνά σε ζωντανή μετάδοση. Προδιαφημισμένα.

Το χρονικό χειραγώγησης του κοινού μας νου εξελίχθηκε ταχύτατα με την εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης. Ηδη βλέπουμε τις πρώτες αυτοκτονίες ερωτικής απογοήτευσης από τον εραστή – σύντροφο τεχνητής νοημοσύνης. Είδαμε και τις πρώτες απεργίες των εργαζομένων στο Χόλιγουντ ενάντια στην υποκατάστασή τους από τα αλγοριθμικά έργα και υπολογιστικά προϊόντα. Εσχάτως βλέπουμε και δημοσιογράφους ή γενικώς μιντιακούς γραφιάδες να πλάθουν εικονογραφήσεις πολιτικών δι’ ερωταπαντήσεων προς τις μηχανές τεχνητής νοημοσύνης. Στα ….τσατάδικα της γειτονιάς, μιλιούνια, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, χωρίς καπνούς από τσιγάρα και υπόγειες ταβέρνες, κατασκευάζονται ιδανικά προφίλια ιδανικών αυτόχειρων, που θα ‘λεγε πως έχουν καταστεί οι …κύκλοι των πολιτικών, ο ποιητής.

Θα πάρω την Τ(ου)Ν(ου) για να ταχτοποιήσω τον νου των υπηκόων μου, σκέφτεται κάθε ισχυρός ηγέτης και καπιτάλας εξουσιαστής στις μέρες μας, καθώς αρχίζει το δεύτερο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Και υλοποιεί, στη λιανική αγορά μάλιστα, την κριτική πολτοποίηση του κοινού νου, είτε με χιουμοριστικές ιδεοκατασκευές, είτε με ύπουλες απαγορεύσεις για το κοινό καλό. Και εδώ κρύβεται το μυστικό του άθλιου ειδυλλίου μεταξύ Τ.Νου και νου. Η αλγοριθμική προσέγγιση του σύμπαντος πλασάρεται στο πόπολο ως ευκολία καθημερινής εικόνας που γουστάρεις, συζήτησης στα μέτρα σου, αυθεντίας κατά παραγγελία και βρώμας χωρίς οσμή, και μάλιστα για την ώρα δωρεάν. Στο επίπεδο όμως των λεφτάδων η ΤΝ ξεφορτώνεται περιττό εργατικό δυναμικό, και σε επίπεδο μάλιστα κβαντικών υπολογιστών, καταφέρνει να βγάζει δισεκατομμύρια είτε με ακρίβεια σε βολές πυραύλου, είτε με ακρίβεια αγοραπωλησίας μετοχών, προλαβαίνοντας τον αντίπαλο, έστω και κατά ένα δευτερόλεπτο.

Στους πρόσφατους πολέμους έγινε ένα χυδαίο ξεφόρτωμα του παλιού οπλοστασίου προς όφελος των ενεργειάδων και των μεγάλων παικτών του στρατιωτικού – βιομηχανικού κατεστημένου. Και τώρα θα περάσουμε σ’ αυτό που όλοι ανερυθρίαστα αποκαλούν νέα αρχιτεκτονική του κόσμου. Οι τεχνοσυμμορίτες υπολογίζουν σε πολέμους υποδομών πλέον, έτσι ώστε να κατακτούν με εκβιασμό οικονομικά …«εδάφη», ανασκολοπίζοντας σύνορα, κράτη, λαούς, ζόμπι και ζωντανούς. Η βασική δομή στην οποία θα επιτίθενται από τούδε είναι ο ανθρώπινος νους. Εκεί θα παιχτούν όλα, μόλις οι μάζες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι οι μέλισσες που εξαφανίστηκαν και επανέρχονται διά της ΤΝ είναι ψηφιακές και δεν παράγουν μέλι. Οποιος δεν με πιστεύει, ας γλείψει την οθόνη του, νομίζοντας ότι ασκεί σύγχρονη …πολιτική.

www.katiousa.gr

62 εκατομμύρια clicks στον βιασμό. Και σας πείραξε το κραγιόν!

Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης.

από Τζένη Κριθαρά

Όσο η συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από την εμφάνιση, το μακιγιάζ και τις αισθητικές παρεμβάσεις της 19χρονης Μυρτώς που έχασε τη ζωή της στην Κεφαλονιά υπό συνθήκες που ερευνώνται για εγκληματικές ενέργειες, σε διεθνές επίπεδο προκαλεί αίσθηση – αλλά όχι έκπληξη – η αποκάλυψη για την ύπαρξη online «ακαδημίας βιασμού», η οποία είχε μάλιστα 62 εκατομμύρια επισκέψεις από άνδρες μέσα σε μόλις έναν μήνα! Τη στιγμή, λοιπόν, που μια ψηφιακή «ακαδημία» βιασμού μπορεί να συγκεντρώνει δεκάδες εκατομμύρια επισκέψεις μέσα σε τριάντα μέρες, το συλλογικό μας ένστικτο δεν είναι να αναρωτηθούμε τι πάει στραβά με τον τρόπο που διδάσκεται η βία. Είναι να αναρωτηθούμε πόσα ml υαλουρονικού είχε βάλει το θύμα μίας υπόθεσης με καταγγελίες για μαστροπεία και εμπλοκής σε κύκλωμα ναρκωτικών.

Έρευνα του CNN έφερε στο φως ένα συνδεδεμένο οικοσύστημα ιστοσελίδων, φόρουμ και κλειστών καναλιών επικοινωνίας (κυρίως στο Telegram) εντός του οποίου οι χρήστες ανταλλάσσουν οδηγίες για το πώς να ναρκώνουν γυναίκες, πώς να μοιράζονται βίντεο σεξουαλικής κακοποίησης με όλο και περισσότερα άτομα, πώς να αποφεύγουν τον εντοπισμό τους από τα θύματά τους και τις αρχές, πώς να πωλούν ουσίες (όπως το χάπι του βιασμού) τα οποία διαφημίζουν ως άοσμα και άγευστα και πώς να διοργανώνουν ζωντανές μεταδόσεις βιασμών και κακοποιήσεων έναντι πληρωμής σε κρυπτονομίσματα. 

Μάλιστα, σημαντικό μέρος του περιεχομένου κατηγοριοποιείται ως «sleep» ή «passed out», δηλαδή υλικό που οι γυναίκες έχουν αποκοιμηθεί ή έχουν λιποθυμήσει και βρίσκονται προφανέστατα σε μη συναινετική κατάσταση. Ένα από τα γκρουπ στο Telegram έχει την ονομασία «Zzz» και λειτουργούσε ως κόμβος ανταλλαγής οδηγιών και εμπορίας ουσιών που προωθούνταν ως μέσα αναισθητοποίησης θυμάτων. Είναι σαφές πως πρόκειται για μία διαδικτυακή κοινότητα στην οποία οι άντρες ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον να ναρκώνουν και να κακοποιούν συντρόφους τους, μετατρέποντας στη συνέχεια την κακοποίηση σε περιεχόμενο προς κατανάλωση. 

Η κοινωνία φαίνεται πως σοκάρεται περισσότερο από το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά από την πιθανότητα ύπαρξης οργανωμένων μηχανισμών κακοποίησης. Αυτό δεν είναι πρόβλημα ευαισθησίας, είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων δικαιοσύνης. Όσο, όμως, η αισθητική συνεχίζει να λειτουργεί ως άλλοθι αποφυγής της πραγματικής συζήτησης, τα 62 εκατομμύρια clicks δεν θα αποτελούν ανωμαλία, θα αποτελούν αγορά – και μάλιστα, εξαιρετικά κερδοφόρα! Η αλήθεια είναι πως είναι πολύ πιο εύκολο και πιο βολικό να συζητάς το μακιγιάζ μιας νεκρής γυναίκας παρά την κουλτούρα που παράγει άνδρες πρόθυμους να καταναλώσουν τον βιασμό ως θέαμα. Η υποκρισία δεν είναι απλώς ηθικό πρόβλημα, γίνεται μηχανισμός συγκάλυψης.

Στην Ελλάδα του 2026, το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι μια γυναίκα βρέθηκε μπλεγμένη σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης. Είναι ότι δεν πληρούσε τα αισθητικά στάνταρ μεταθανάτιας αξιοπρέπειας που έχει θεσπίσει το πάνελ σχολιαστών της τηλεόρασης και του διαδικτύου. Αυτό που συμβαίνει θέλει πραγματικά πολύ κόπο για τα επιτευχθεί: σε μια εποχή που η βία κατά των γυναικών όχι μόνο υπάρχει, αλλά διδάσκεται, βελτιστοποιείται και αποκτά κοινό δεκάδων εκατομμυρίων θεατών, η κοινωνία εξαντλεί την ηθική της αυστηρότητα στο μακιγιάζ του θύματος.

Το ποινικό δίκαιο είναι σαφές: η εμφάνιση του θύματος δεν αποτελεί στοιχείο του εγκλήματος. Η κοινωνία, όμως, επιμένει να την αντιμετωπίζει σαν αποδεικτικό μέσο. Και έτσι, αντί να εξετάζουμε πιθανές ποινικές ευθύνες σε διεθνές επίπεδο, εξετάζουμε φωτογραφίες. Αντί να μιλάμε για οργανωμένα δίκτυα εκμετάλλευσης, μιλάμε για αισθητικές επιλογές. Αντί να εστιάζουμε στο ενδεχόμενο κακουργηματικής δραστηριότητας, εστιάζουμε στην εικόνα. Η μετάθεση της ευθύνης στο θύμα δεν είναι απλώς κοινωνικά προβληματική. Λειτουργεί συντριπτικά υπέρ της ατιμωρησίας. Κάθε φορά που η δημόσια συζήτηση μετατρέπεται σε πάνελ αισθητικής, η βία κερδίζει χρόνο.

www.imerodromos.gr

"Αφηγήσεις από την περίοδο της δικτατορίας" Ιωάννα Καρυστιάνη

Η Ιωάννα Καρυστιάνη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Ως φοιτήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών εντάχθηκε στην ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ, αποτελώντας ένα από τα κορυφαία στελέχη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές του 1973 εξελέγη πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Κρητών και, λίγες εβδομάδες αργότερα, διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην κατάληψη της Νομικής. Η συστηματική πολιτική της δράση οδήγησε, τον Μάιο του 1973, στη σύλληψη και φυλάκισή της από το καθεστώς, στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Αποφυλακίστηκε τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ύστερα από τη γενική αμνηστία που χορηγήθηκε από τη χούντα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συμμετείχε στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Μετά την καταστολή της εξέγερσης και μέχρι την πτώση της δικτατορίας, παρέμεινε στην παρανομία.

0:00 Τα πρώτα φοιτητικά χρόνια και η ένταξη στην Αντι-ΕΦΕΕ

10:30 Φοιτητική Ένωση Κρητών

16:20 Η κατάληψη της Νομικής και του Πολυτεχνείου

26:06 Παρανομία μετά το Πολυτεχνείο

29:40 Βασανιστήρια και βασανιστές στην ΕΑΤ-ΕΣΑ

39:43 Η πτώση της χούντας

41:17 Η καθημερινότητα και ο αντιδικτατορικός αγώνας

44:37 Οι δίκες της χούντας και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια

47:58 Λογοτεχνία, βίωμα και μνήμη

55:27 Το Πανεπιστήμιο και ο αντιδικτατορικός αγώνας

58:11 Μια ιστορία από την Κύπρο

1:00:27 Τα χαρακτηριστικά της συμμετοχής στο αντιδικτατορικό κίνημα

1:08:35 Ένας απολογισμός

Το πρόσωπο που "έφαγε" στην πραγματικότητα τον Μακάριο Λαζαρίδη και ο Παύλος Πολάκης ως φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ

Οι αποκαλύψεις του "Big Mouth"

Σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr, ούτε η Ντόρα Μπακογιάννη καρατόμησε τον Μακάριο Λαζαρίδη, ούτε η συνέντευξη που έδωσε τον έφερε σε δύσκολη θέση
Το πρόσωπο που "έφαγε" στην πραγματικότητα τον Μακάριο Λαζαρίδη και ο Παύλος Πολάκης ως φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ
Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται ποιος «έφαγε» τον Μακάριο Λαζαρίδη. Σύμφωνα με τη στήλη Big Mouth του powergame.gr, ούτε η Ντόρα τον καρατόμησε ούτε η συνέντευξη που έδωσε τον έφερε σε δύσκολη θέση. Αυτός που έστειλε τον Μακάριο από κει που ήρθε και λίγο παρακάτω ήταν ο Παύλος Πολάκης, που με το «καλημέρα» της υπουργοποίησής του έσπευσε να αναδείξει το θέμα που τελικώς οδήγησε σε παραίτηση τον πρώην υφυπουργό Ανάπτυξης. Μάλιστα, προβληματισμό εγείρει η αδυναμία της ΝΔ να συγκροτήσει μια αξιόμαχη ομάδα τεκμηρίωσης στον δρόμο προς τις εκλογές, που αναμένεται να πραγματοποιηθούν, όπως έχει ξεκαθαρίσει κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, προς την άνοιξη του ’27.

Ο Πολάκης φυσικός ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ
Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο Πολάκης παίζει μπάλα μόνος του απέναντι στη ΝΔ και προσωπικά στον Μητσοτάκη. Κάνει πράξη τη θεωρία (αν μπορεί κάποιος να τον εντάξει στην κατηγορία της θεωρίας) του «όλοι σας και μόνος μου».
Ο Παυλής από τα Σφακιά, την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει, όχι μόνο καταφέρνει και βάζει θέματα στην πολιτική ατζέντα, αλλά είναι και ο μόνος που μπορεί και «τρώει» βουλευτές και υπουργούς, και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Η εξέλιξη αυτή προφανώς και του δημιουργεί ένα κεφάλαιο, στη λογική (αν και στην Κουμουνδούρου σπανίζει αυτό το είδος, της λογικής εννοώ) ότι μπορεί να ανατρέψει το «καθεστώς Μητσοτάκη».
Έχοντας φτιάξει ήδη ένα βαρύ βιογραφικό, φαίνεται πως δεν θα αργήσει η στιγμή που είτε θα σηκώσει είτε θα του το σηκώσουν (του Πολάκη) το χεράκι, προκειμένου να ηγηθεί εκείνος του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.
Εδώ που τα λέμε, αν θέλουν να έχουν μια τύχη οι ΣΥΡΙΖΑίοι, δεν μπορούν να επιμένουν στην Green Cola, από τη στιγμή που έχουν την original Coca-Cola. Εκτός κι αν θέλουν να αδυνατίσουν δημοσκοπικά ακόμη περισσότερο.

www.parapolitika.gr