Ο ενεργειακός αναλυτής και άλλοτε πρόεδρος της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων, Γιάννης Μπασιάς, μιλάει στον 98.4 για τις εξελίξεις στα ενεργειακά πεδία, όσο ο πόλεμος με επίκεντρο το Ιράν, αλλά και τις άλλες χώρες του Περσικού Κόλπου, παρατείνεται, η αύξηση των τιμών σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τόσο οι μεγάλες εταιρείες του χώρου ακόμη και στη Σαουδική Αραβία, κερδίζουν ημερησίως εκατοντάδες εκατομμύρια. Ο κ. Μπασιάς, μιλάει για τις νέες ενεργειακές ανατοποθετήσεις για την επόμενη δεκαετία, τονίζει ότι ακόμη και το μπλε υδρογόνο που στηρίζεται στο φυσικό αέριο, είναι επένδυση της ερχόμενης δεκαετίας. Με την μέχρι τώρα ανάλυση λοιπόν, υποστηρίζει πως οι εταιρείες στο χώρο των υδρογονανθράκων με τα υπερκέρδη που αποκομίζουν από την άνοδο των τιμών λόγω του πολέμου, θα επενδύσουν ακόμη πιο γενναία σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Εξηγεί γιατί οι τιμές στον καταναλωτή είναι δυσβάσταχτες στην αντλία όπως στην Ελλάδα, αλλά και τις προοπτικές και επιπτώσεις στην αγορά ενέργειας, ακόμη κι αν η κατάσταση αποκλιμακωθεί τις επόμενες ημέρες αλλά και τι θα συμβεί αν η κρίση κρατήσει το επόμενο εξάμηνο.
Mpelalis Reviews
Πέμπτη 2 Απριλίου 2026
Έχεις ζήσει με 800 ευρώ το μήνα;...
Με αφορμή τις πανηγυρικές δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη για την «αύξηση» στον κατώτατο μισθό, ο...
...Τομεάρχης Οικονομικών & Ανάπτυξης Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Βουλευτής Ηρακλείου Χάρης Μαμουλάκης προχώρησε στην ακόλουθη δήλωση:
«Το 2011 ο κ. Μητσοτάκης έλεγε ξεκάθαρα ότι δεν ζεις με 800 ευρώ το μήνα. Σήμερα το παρουσιάζει σας επιτυχία, ανακοινώνοντας 920 ευρώ μεικτά, δηλαδή 800 ευρώ καθαρά, βασικό μισθό. Πριν από 15 χρόνια, με το κόστος ζωής 50% χαμηλότερα, μας έλεγε ότι ευτυχώς που δεν χρειάζεται να ζει μόνο με αυτά. Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από ποτέ. Η Ελλάδα σήμερα είναι η τελευταία χώρα στην Ευρώπη σε αγοραστική δύναμη. Το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί. Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Οι οικογένειες δεν αντέχουν άλλο. Αυτή δεν είναι αύξηση, είναι διαχείριση φτώχειας...»
Τα ξενιτεμένα χελιδόνια επέστρεψαν...
εκπαιδευτικός
To μικρό κορίτσι ξύπνησε από κάτι φωνούλες περίεργες, φωνούλες αλλόκοτες. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι, έστησε αυτί και προσπαθούσε να καταλάβει τα λόγια.-Λίγο ακόμα, κιχ κιχ. Κοντεύουμε να τελειώσουμε. Μα αν είσαι κουρασμένη, χελιδόνα μου, θα φέρω εγώ το χώμα και συ βάλε το σάλιο να γίνει λάσπη. Και μόλις ξαναχτίσουμε τη φωλιά μας, θα δεις αγκαλίτσες και παιχνίδια που θα σου κάνω.
-‘Ώστε ήρθαν τα χελιδόνια σκέφτηκε η μικρή. Ας πάω να τους πω μια καλημέρα
-Καλώς ήρθατε. Ήταν καλό το ταξίδι σας;
- Όλα τα ταξίδια είναι όμορφα, κιχ κιχ. Πετάξαμε πάνω από πολιτείες με ανθρώπους να τρέχουν βιαστικοί στις δουλειές τους, να τσακώνονται και να αγαπιούνται. Είδαμε χιονισμένα βουνά και αγριεμένες θάλασσες, ανθισμένα λιβάδια και γεμάτες πλατείες, τρένα να σφυρίζουν και απλωμένες μπουγάδες
-Κάποια στιγμή κινδυνεύσαμε, πετάχτηκε η χελιδόνα . Πέσαμε σε μια αμμοθύελλα που μας θόλωσε τα βλέμμα. Κιχ κιχ. Ευτυχώς μας φιλοξένησε ένας πελαργός που είχε το σπίτι του σε μια καμινάδα. κιχ κιχ
-Και πώς ξέρετε το δρόμο και γυρνάτε πάντα στο ίδιο μέρος; Έχετε gps;
-Κάτι καλύτερο, μικρή μου. Τα φτερά μας εντοπίζουν τα μαγνητικά πεδία κι αυτά μας οδηγούν.
-Και γιατί δεν πάτε και κάπου αλλού ;
-Εμείς είμαστε σαν τους ξενιτεμένους . Επιστρέφουμε εκεί που είναι οι δικοί μας. Τους κουβαλάμε τα δώρα της άνοιξης, τα λουλούδια, το φως τη μέρας που μεγαλώνει, τα σύννεφα που παίζουν κρυφτό με τα φύλλα των δέντρων, τις πολύχρωμες φορεσιές της φύσης . Σε αφήνουμε τώρα, γιατί έχουμε δουλειά. Πρέπει να κυνηγήσουμε μύγες και κουνούπια να φάμε Να χουμε δύναμη. Κιχ κιχ.
-Πείτε μου κάτι ακόμα. Είστε ευχαριστημένα από τους ανθρώπους;
-Και ναι και όχι, απάντησε η χελιδόνα.
-Μας κάνουν ποιήματα και τραγούδια κι ύστερα μας παρατάνε, σαν ψαλιδάκι στο ράφι δίπλα στο κουτί με τα κοσμήματα. Κιχ κιχ.
-Εσείς τι θα θέλατε;
-Να φυτέψουν οι άνθρωποι στους ώμους τους φτερά, να αγναντεύουν τις ανταύγειες του δειλινού, να ψαλιδίζουν τον αέρα τις φεγγαρόλουστες νύχτες, να ψηλαφούν με το ίδιο άγγιγμα τον ουρανό και τους γυμνούς γρανίτες, κιχ κιχ.
Καθώς φάνηκε ψηλά η άσπρη τους κοιλιά και κατάπιναν με τις μυτούλες τους το απέραντο γαλάζιο, το μικρό κορίτσι άνοιξε τα χέρια του, που μονομιάς γέμισαν με όλο το χρυσάφι του ήλιου.
Η χερσαία εισβολή και η οικονομία που δαγκώνει
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν είναι χαρακτηριστικές του πού οδεύουν οι καταστάσεις.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Ιράν είναι χαρακτηριστικές του πού οδεύουν οι καταστάσεις: η λέξη που περιγράφει καλύτερα αυτήν τη στιγμή τις προοπτικές είναι «κλιμάκωση». Ή καλύτερα, ακόμα μεγαλύτερη από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, κλιμάκωση. Αεροπορικές επιδρομές έπληξαν αρκετές σημαντικές υποδομές στο Ιράν. Ως αποτέλεσμα, ορισμένες ιρανικές πόλεις έμειναν προσωρινώς χωρίς ρεύμα. Το Ιράν είχε δηλώσει προηγουμένως ότι τα χτυπήματα στον ενεργειακό του τομέα θα αποτελούσαν η κόκκινη γραμμή η οποία θα το ανάγκαζε να αρχίσει να χτυπά αντίστοιχες στρατηγικές εγκαταστάσεις των αντιπάλων του. Η Χάιφα το ζει ήδη και μάλλον και άλλες υποδομές μοναρχιών του Κόλπου που υποστηρίζουν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Το Ιράν εξαπέλυσε αρκετές πυραυλικές επιθέσεις και υπόσχεται ακόμα περισσότερες. Η μεγαλύτερη μονάδα αφαλάτωσης του Κουβέιτ έκλεισε κατόπιν χτυπήματος, το οποίο όμως το Ιράν απέδωσε στο Ισραήλ. Εάν ξεκινήσει η ολοκληρωτική καταστροφή ζωτικών υποδομών στην περιοχή, θα οδηγήσει σε καταστροφικές και απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για την περιοχή αλλά για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Το Ιράν αφού είχε δεχτεί ξανά και ξανά χτυπήματα στην περιοχή του Μπουσέρ όπου βρίσκεται ένα μέρος των πυρηνικών εγκαταστάσεών του, έπληξε επίσης (ξανά) την περιοχή του ισραηλινού πυρηνικού αντιδραστήρα στη Ντιμόνα. Και την προηγούμενη μέρα, έπληξε με επιτυχία ένα χημικό εργοστάσιο στο Neot Hovav (Ισραήλ) και ένα εργοστάσιο αλουμινίου στο Al-Taweel (ΗΑΕ), τα οποία υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Τα χτυπήματα κατέστρεψαν επίσης ολοσχερώς το κύριο διυλιστήριο πετρελαίου (έως και 400.000 βαρέλια την ημέρα) στο Μπαχρέιν. Στο τελευταίο, η λαϊκή εξέγερση εναντίον της βασιλικής οικογένειας φαίνεται να εντείνεται.
Παραλλήλως, το Ιράν επικεντρώνεται όλο και περισσότερο σε χτυπήματα κατά αμερικανικών στρατιωτικών υποδομών. Ένα από αυτά τα χτυπήματα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή ενός ακόμα αεροσκάφους E-3G Sentry AWACS σε αεροπορική βάση της Σαουδικής Αραβίας, εκ των οποίων, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ δεν έχει πλέον περισσότερα από 14. Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα αμερικανικών μέσων ενημέρωσης, υποφέρουν από περίπου το ίδιο πρόβλημα με τα αντίστοιχα A-50. Τα αεροσκάφη είναι παλιά και ο εξοπλισμός για αυτά δεν παράγεται πλέον. Ως εκ τούτου, περίπου τα μισά από αυτά δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η απώλεια τουλάχιστον δύο τέτοιων αεροσκαφών αποτελεί μια πολύ σοβαρή απώλεια για την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Επιπλέον, ένα αεροπλάνου ανεφοδιασμού KC-135, που βλήθηκε από την ιρανική αεράμυνα, προσγειώθηκε στο Ισραήλ. Ανεφοδίαζε μαχητικά αεροσκάφη πάνω από το δυτικό Ιράκ. Δεν είναι ακόμα σαφές τι ακριβώς το έπληξε (σύστημα SAM ή ίσως το Shahed-136 με πυραύλους αέρος-αέρος). Αν πρόκειται για ένα drone Shahed που βασίζεται στο ρωσικό πρωτότυπο και διαθέτει ικανότητα να φέρει πυραύλους αέρος- αέρος, τότε οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν νέα μεγάλα προβλήματα μπροστά τους.
Επιπροσθέτως, αξιοσημείωτο γεγονός ήταν το χτύπημα σε μονάδες drones των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (από την 79η Ταξιαρχία) που σταθμεύουν στα ΗΑΕ. Σύμφωνα με ιρανικά στοιχεία, 21 Ουκρανοί στρατιώτες (που συμμετείχαν στην άμυνα των Εμιράτων) σκοτώθηκαν ως αποτέλεσμα. Σήμερα το πρωί, άρχισαν να εμφανίζονται πληροφορίες σε ουκρανικά στρατιωτικά ιστολόγια που επιβεβαιώνουν τους θανάτους σημαντικού αριθμού από τους 100 «Ουκρανούς ειδικούς» που στάλθηκαν στην περιοχή.
Οι ΗΠΑ ολοκλήρωσαν την εκκένωση των στρατευμάτων τους από το κεντρικό και νότιο Ιράκ. Ήδη έχουν αρχίσει να φαίνεται η ενεργοποίηση ανταρτικών φιλό- ιρανικών δυνάμεων στη Συρία και η πιθανότητα πληγμάτων εναντίον στρατιωτών των ΗΠΑ στην Ιορδανία.
Όλες οι στρατιωτικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο των διαρκών απειλών Τραμπ περί «ανατίναξης» του Ιράν και της ενεργοποίησης των σχεδίων χερσαίας εισβολής, η οποία προς το παρόν δεν φαίνεται να συγκινεί καθόλου ούτε τους πολίτες των ΗΠΑ αλλά ούτε και τους στρατιωτικούς τους.
Στον τομέα της οικονομίας, τα πράγματα είναι παγκοσμίως εξίσου εν δυνάμει καταστροφικά. Η άνοδος των τιμών σε έναν μήνα σε όλα τα αγαθά σχεδόν είναι δραματική. Το βιοτικό επίπεδο σε όλο τον κόσμο μειώνεται. Οικονομολόγοι όπως ο Μάικλ Χάντσον και ο Στιβ Κεν προειδοποιούν ότι έρχεται ταυτοχρόνως υπερπληθωρισμός και στασιμοπληθωρισμός: «Το βασικό σημείο είναι το εξής: τα κυρίαρχα οικονομικά δεν κατανοούν την εξάρτηση της οικονομίας από την ενέργεια. Η καταστροφή του ενεργειακού εφοδιασμού, των λιπασμάτων και των κρίσιμων εισροών παραγωγής θα προκαλέσει βουτιά στην παγκόσμια φυσική παραγωγή -αυτό και μόνο. Και δεν καταλαβαίνουν το ιδιωτικό χρέος. Έχουν εμμονή με το δημόσιο χρέος. Αγνοώντας το ιδιωτικό χρέος, δεν μπορούν να δουν την αποπληθωριστική συνέχεια -όταν τόσοι πολλοί άνθρωποι και εταιρείες δεν είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, αυτό καταστρέφει χρήματα, συρρικνώνει την οικονομία και πιέζει τις τιμές προς τα κάτω… Αποπληθωρισμός και πληθωρισμός ταυτόχρονα. Αυτό που διογκώνεται είναι οι τιμές της ενέργειας. Αυτό που ξεφουσκώνει είναι η υπόλοιπη οικονομία – η οποία χρειάζεται αυτή την ενέργεια και δεν έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να λειτουργήσει.»
Δεν είναι τυχαίο ότι το κλίμα μεταξύ των καταναλωτών στις ΗΠΑ επιδεινώνεται. Στις τελευταίες μετρήσεις του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, οι μετρήσεις που βγήκαν για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν έδειξαν χαμηλά επίπεδα που συνήθως παρατηρούνται κατά τη διάρκεια βαθιών υφέσεων. Η Joanne Hsu, διευθύντρια ερευνών, σημείωσε ότι «παρατηρήθηκαν μειώσεις σε όλες τις ηλικίες και τα πολιτικά κόμματα» και ήταν ιδιαίτερα μεγάλες μεταξύ των «καταναλωτών με μεσαία και υψηλότερα εισοδήματα και πλούτο μετοχών».
Το 20% του πετρελαίου που παράγεται παγκοσμίως, καθώς και μεγάλα κομμάτια φυσικού αερίου και λιπασμάτων, προέρχονται από τα στενά του Ορμούζ. Και αυτή η πλωτή οδός είναι ουσιαστικά κλειστή. Αυτό πλήττει και τις ΗΠΑ, παρόλο που έχουν τη δική τους εγχώρια προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η τιμή της βενζίνης, εκτινάχθηκε κατά ένα δολάριο τον τελευταίο μήνα. Το ντίζελ επίσης. Επίσης αυξάνονται οι τιμές της ρητίνης πολυαιθυλενίου στη Βόρεια Αμερική (βασική για συσκευασίες, πλαστικές σακούλες, μπουκάλια απορρυπαντικών, κύπελλα, βάζα, δεξαμενές καυσίμων αυτοκινήτων, διαφανές περιτύλιγμα τροφίμων, συνθετικές ίνες κ.λπ.)
Μέσα στην αύξηση των τιμών λόγω κόστους μεταφορών και υλικών, προστίθεται η παλιά, «καλή» κερδοσκοπία. Ορισμένες αυξήσεις τιμών δεν έχουν καμία σχέση με το Ιράν, αλλά ενσωματώνονται μέσω της προϋπάρχουσας χρήσης της ισχύος στην αγορά.
Το Netflix, το οποίο έχει προφανή ισχύ στην αγορά, μόλις αύξησε τις χρεώσεις του κατά 1$/μήνα για το επίπεδο διαφημίσεων και 2$/μήνα για τα επίπεδα χωρίς διαφημίσεις, λίγο πάνω από 10% συνολικά. Οι αναλυτές της Wall Street χαρακτήρισαν αυτή την αύξηση «καλά νέα» και «μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση για τους επενδυτές». Ο συνδρομητικός τομέας υπηρεσιών βίντεο του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή αυξήθηκε κατά 15,2% τον τελευταίο χρόνο. Οι παραγωγοί ηλεκτρονικών ειδών γενικά προειδοποιούν για αυξήσεις 20% στην τιμή ως αποτέλεσμα της ζήτησης κέντρων δεδομένων AI για τσιπ μνήμης. Η Sony χρεώνει τώρα 650 $ για την κονσόλα παιχνιδιών PS5, από 550 $, λόγω των υψηλότερων τιμών DRAM. Οι αναλυτές αναμένουν ήδη ότι η Nintendo και η Microsoft θα ακολουθήσουν.
Φυσικά, υπάρχει το κόστος του χρήματος. Η κύρια οικονομική στρατηγική του Τραμπ ήταν να διατηρήσει τα επιτόκια χαμηλά. Το συγκεκριμένο επιτόκιο που τον ενδιαφέρει είναι το 10ετές ομόλογο του Δημοσίου, το επιτόκιο με το οποίο η κυβέρνηση δανείζεται από επενδυτές για περίοδο δέκα ετών. Το συγκεκριμένο μέσο είναι, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών του Τραμπ, Σκοτ Μπέσεντ, «ίσως το πιο σημαντικό επιτόκιο στη χώρα, καθώς τα στεγαστικά δάνεια και ο σχηματισμός κεφαλαίου βασίζονται σε αυτό».
Ο πόλεμος στο Ιράν έπληξε (αν όχι αναίρεσε) τη στρατηγική τους, με το 10ετές να εκτινάσσεται από 3,96% στα τέλη Φεβρουαρίου σε 4,42% στα τέλη Μαρτίου. Οι συνέπειες μόλις αρχίζουν. Τα επιτόκια των στεγαστικών δανείων έχουν αυξηθεί, το κόστος αγοράς ενός σπιτιού έχει αυξηθεί και ως εκ τούτου, οι αιτήσεις στεγαστικών δανείων μειώνονται. Στις χρηματοπιστωτικές αγορές, μια σειρά από σκιώδεις τράπεζες -Apollo Global Management Inc., BlackRock Inc. και Ares Management Corp- είπαν στους επενδυτές ότι δεν μπορούν να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Αυτές οι εταιρείες συχνά δανείζουν χρήματα για εξαγορές, πράγμα που σημαίνει ότι η αγορά συγχωνεύσεων και εξαγορών είναι πιθανό να έχει προβλήματα.
Από την άλλη, ο Dow υποχώρησε μόλις κατά 10%, όταν ένα παρόμοιο σοκ προσφοράς στη δεκαετία του 1970 οδήγησε σε πτώση 50%. Δεν υπάρχουν ακόμη ελλείψεις στην Αμερική, οι ελλείψεις μόλις αρχίζουν να πλήττουν την Ασία και την Ευρώπη. Αν τα πράγματα όμως συνεχιστούν θα φτάσουν και στις ΗΠΑ σύντομα.
Το καθαρό ποσοστό αποδοχής του Τραμπ βρίσκεται σε ιστορικό χαμηλό για τη δεύτερη θητεία του, αλλά εξακολουθεί να είναι περίπου στο 40% έγκριση και 60% αποδοκιμασία, που είναι στα κανονικά όρια μιας μη δημοφιλούς Προεδρίας. Αυτό το ποσοστό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα οδεύσει προς τα κάτω καθώς τα πράγματα χειροτερεύουν, η βάση του MAGA διασπάται και η χερσαία εισβολή βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη.
Χερσαία εισβολή με σπάσιμο της φούσκας στις ΗΠΑ και την υπόθεση Έπσταϊν μαζί με την απόρριψη του σιωνισμού από τις νεότερες γενιές των πολιτών στις ΗΠΑ. Δεν ακούγονται πολλά υποσχόμενα για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος παρασύρει σε έναν βούρκο τη χώρα του και την παγκόσμια οικονομία.
ΥΓ. Η Ισπανία φέρεται να απαγόρευσε τη χρήση των βάσεων των ΗΠΑ και του εναερίου χώρου της από τις ΗΠΑ για τους σκοπούς του πολέμου. Έρμε Ελληνισμέ ποιοι σου έχουν τύχει… Κάποιοι εθνικόφρονες που νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδέψουν τα κράτη της περιοχής, ενώ εκτελούν εντολές των αφεντικών τους.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2026
Καλό Μήνα Απρίλη
Καλό Μήνα Απρίλη.....ψεύτη
αν και τα ψέματα εμείς τα τρώμε overdose καθημερινά τα
τελευταία χρόνια από τους κυβερνήτες και κτήτορες αυτής της χώρας Να’ μαστε
όλοι κι όλες καλά
Μετά τον Μητσοτάκη, τι;
Στην πολιτική, υπάρχει ένα ερώτημα που συνήθως το διατυπώνει, το τυπώνει, το εντυπώνει, το φουσκώνει εκείνος που έχει τη βολική απάντηση. Και το αποφεύγει, υπεκφεύγει ή καταφεύγει σε άρες μάρες εκείνος που δεν την έχει. Σε κάπως χυδαία, κατά κανόνα δεξιά απόδοση, το ερώτημα είναι: Μετά από μένα, ή από μας, τι; Κάπως έτσι το θέτουν σήμερα ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. Και το καταληκτικό «τι» είναι εντελώς σκοτεινό και δυσοίωνο. Εννοεί και υπονοεί ότι μπορεί να κάνουμε «λάθη», να μας βαραίνουν σκάνδαλα, ακόμα και εγκλήματα, αλλά προσέξτε: Μετά από μας, καραδοκούν η αστάθεια, η ανασφάλεια, η αναστάτωση, οι περιπέτειες. Ακόμα πιο παραστατικό και επίφοβο, αν και χιλιοπαιγμένο: Το χάος!
Ο Τσίπρας προχτές στη Λαμία έθεσε το ίδιο ερώτημα πιο πολιτικά. Οι δημοσκοπήσεις και η εμπειρία καταγράφουν το «όχι» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αυτό είναι καλό, αλλά παραμένει μισό και μετέωρο, εφόσον δεν υπάρχει το «ναι». Εφόσον δεν δίνεται σαφές, ρεαλιστικό, προοδευτικό περιεχόμενο στο «τι». Εφόσον δεν υπάρχει, δεν έχει διαμορφωθεί μια συνεκτική και αξιόπιστη απόδραση από τα σύρματα της Δεξιάς. Ενας πολιτικός σχηματισμός ικανός να αντιπαρατεθεί στη Ν.Δ. του Μητσοτάκη, αλλά και να πείσει ταυτόχρονα ότι είναι σε θέση να κυβερνήσει χωρίς κλυδωνισμούς και περιπέτειες. Με αίσθηση της ανάγκης για βαθιές αλλαγές, αλλά και συναίσθηση των συσχετισμών και των κινδύνων.
Η κατάσταση αυτή είναι βούτυρο στο ψωμί μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης, την οποία είναι ζήτημα αν στηρίζει πια το ένα δέκατο της κοινωνίας. Είναι όμως και κάτι ίσως ακόμα χειρότερο: μια βαριά κάκωση της δημοκρατίας, ένας ακρωτηριασμός του πολιτεύματος, που εκπίπτει έτσι σε αυταρχικό μονόδρομο. Πράγμα που δεν θέλουν, ή απλώς δεν μπορούν -δεν διαφέρουν αυτά και τόσο-, να αντιληφθούν οι δυνάμεις που θα έπρεπε να έχουν χάσει τον ύπνο τους. Και αρκούνται σε ξόρκια νίκης, καβγάδες αν θα συνεργαστούν με τη Δεξιά, αδιέξοδες προτάσεις συγκόλλησης, διασπάσεις, παραιτήσεις, εκφυλιστικές μετακινήσεις. Και αφορισμούς του γνωστού απίστου από πρόσφατα χειροτονημένους ιερείς της αριστερής καθαρότητας.
Είναι κοινός δημοκρατικός τόπος ότι πρέπει να μπει τέρμα σ’ αυτή την παγίδευση στον μονόδρομο του Μητσοτάκη. Γιατί το «τι» θα διαπράξει η Δεξιά του, αν κερδίσει άλλη μια τετραετία, δεν το ξέρει μόνο η Αριστερά του. Το φωνάζουν τα πεπραγμένα του. Από κει και πέρα οι προτάσεις έχουν κατατεθεί. Και όταν έρθει η ώρα -που δεν φαίνεται να αργεί- το δίλημμα θα είναι σαφές: Με τη «διεύρυνση», τη συγκόλληση, την αναπαραγωγή μηχανισμών, τα γνωστά και προβλέψιμα, ή με μια νέα συλλογική προσπάθεια να υπάρξει επιτέλους αντίπαλος πόλος. Και να μην παίζει ο Μητσοτάκης μόνος του. Με τις τύχες της χώρας…
Ο Θάνος Πλεύρης εκκολάφθηκε από το αυγό του φιδιού
Τι ακριβώς νοσταλγεί σήμερα ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής;
Ο υπουργός της κυβέρνησης είναι γέννημα θρέμμα μισαλλόδοξων ιδεών, κυριολεκτικά και ιδεολογικά. Υιός του αμετανόητου φασίστα Κων/νου Πλεύρη γαλουχήθηκε ως άξιο τέκνο του κακού. Τούτων δοθέντων η πολιτική του πορεία ξεκινά από τα σκοτάδια της ακροδεξιάς. Κι επί της ουσίας τέτοια παραμένει. Τι κι αν διαχώρισε την θέση του από τον πατέρα του που επιμένει να χαιρετά ναζιστικά, ο υιός με υπουργική γραβάτα και κοστούμι ταΐζει κυνισμό, μίσος, ξενοφοβία κι εμφυλιοπολεμική ρητορική το εκλογικό σώμα.
Ο Θάνος Πλεύρης είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης που επιδιώκει τον απανθρωπισμό του πλήθους. Την διευκολύνει δηλαδή να περάσει στο εκλογικό της ακροατήριο να μη θεωρεί τα θύματα ισότιμα ή άξια μέλη της κοινωνίας.
Βασικός του ρόλος είναι να νομοθετεί με σκληρότητα κατά προσφύγων και μεταναστών. Λίγο καλύτερα απ΄ όταν έλεγε να τους σκοτώνουμε στα σύνορα. Επικουρικά όμως, ως γνήσιος ακροδεξιός βραχίονας της κυβέρνησης, έχει χρεωθεί την αναπαραγωγή του αντικομουνισμού δίνοντας έμφαση στη δεκαετία του ’40 και την αμέσως μεταπολεμική περίοδο.
Δεν επιχειρεί απλά μια στερεότυπη αντικομουνιστική προπαγάνδα. Ασχημονεί εξοργιστικά εις βάρος χιλιάδων νεκρών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που υπερασπίστηκαν την εθνική ανεξαρτησία της χώρας και την αξιοπρέπεια του λαού και εναντίον όσων εξ αυτών στη συνέχεια συκοφαντήθηκαν, φυλακίστηκαν, εκτελέστηκαν και για χρόνια ήταν υπό διωγμό επί πάλευαν για μια κοινωνία ισοτιμίας και δικαιοσύνης.
Και τα ερωτήματα είναι:
Σε τι εξυπηρετεί αυτή η προκλητική στάση Πλεύρη, όταν είμαστε η μοναδική χώρα, όπου δεν δικάστηκαν δωσίλογοι, μαυραγορίτες, οικονομικοί και πολιτικοί συνεργάτες των Γερμανών, αλλά αντιθέτως χρίσθηκαν πατριώτες και αξιότιμοι;
Γιατί αποκαλεί την Αριστερά βάρος του έθνους θυμίζοντας τον Ιωάννη Ράλλη που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρα το ’43 λέγοντας «Υψώ την σημαίαν του αντικομουνιστικού αγώνος» και ίδρυσε τα Τάγματα Ασφαλείας ευρέως γνωστά ως Γερμανοτσολιάδες;
Τι ακριβώς νοσταλγεί σήμερα ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής;
Ποια απριλιανή εθνικοφροσύνη ονειρεύεται;
Εκλογές ως απόηχος μέσα σε κλειστούς διαδρόμους
Είναι εκείνο το θολό σημείο όπου το «νόμιμο» μπλέχτηκε επικίνδυνα με το «παράνομο».
Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας
Η πολιτική ατμόσφαιρα στο Μαξίμου θυμίζει αυτές τις παλιές, ξεχασμένες σοφίτες, που είναι γεμάτη σκόνη, με βαριά υγρασία και εκείνη τη χαρακτηριστική μυρωδιά του «κάτι κρύβουμε αλλά δεν το ανοίγουμε». Και κάπου μέσα σε αυτή τη θολούρα, σαν ψίθυρος που δεν λέει να γίνει κραυγή, διαρρέει ότι «τον Μάη πάμε για εκλογές». Όχι επίσημα βεβαίως γιατί ποτέ δεν είναι επίσημα αυτά τα πράγματα. Πάντα έρχονται ντυμένα με τον μανδύα της «εκτίμησης», της «πληροφορίας», της «αίσθησης των κύκλων».
Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι αν θα γίνουν εκλογές. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί τώρα; Και κυρίως, γιατί έτσι;
Μήπως πρόκειται για μια κλασική δοκιμαστική διαρροή; Ένα πολιτικό «μπαλόνι», από αυτά που αφήνονται στον αέρα για να μετρηθεί η φορά του ανέμου; Να δουν αντιδράσεις, να καταγράψουν νεύρα, να αφουγκραστούν τη σιωπή που συχνά λέει περισσότερα από τις φωνές. Γιατί σε μια κοινωνία που έχει κουραστεί να εκπλήσσεται, η απουσία αντίδρασης είναι ίσως η πιο ηχηρή αντίδραση απ’ όλες.
Ή μήπως το Μαξίμου αναζητά κάτι βαθύτερο; Ίσως μια νέα αφήγηση; Μια υποψία συναίνεσης που θα μπορούσε να φυτρώσει μέσα σε ένα πολιτικό τοπίο που μοιάζει περισσότερο με ξερό χωράφι παρά με εύφορη γη; Γιατί οι συναινέσεις δεν προκύπτουν πια από ιδεολογικές συγκλίσεις, αλλά προκύπτουν από ανάγκη, από κόπωση, από το «ας τελειώνουμε με αυτό».
Και εδώ αρχίζει η ειρωνεία να γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη.
Γιατί όταν ένα κυβερνητικό κέντρο σκέφτεται εκλογές όχι ως κορύφωση πολιτικής στρατηγικής αλλά ως πιθανή έξοδο κινδύνου, τότε η διαδικασία μοιάζει λιγότερο με δημοκρατική ανανέωση και περισσότερο με διαχείριση κρίσης. Σαν να τραβάς το χειρόφρενο ενώ το αυτοκίνητο τρέχει, όχι επειδή θέλεις να σταματήσεις, αλλά επειδή δεν ξέρεις πια πώς να το οδηγήσεις.
Και ποια είναι αυτή η κρίση;
Είναι εκείνο το θολό σημείο όπου το «νόμιμο» μπλέχτηκε επικίνδυνα με το «παράνομο». Όχι απαραίτητα με την αυστηρή νομική έννοια αυτή άλλωστε έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ελαστική όταν χρειάζεται, αλλά με την πολιτική και ηθική έννοια. Εκεί όπου οι θεσμοί αρχίζουν να μοιάζουν περισσότερο με εργαλεία παρά με όρια, όπου οι μηχανισμοί λειτουργούν όχι για να υπηρετούν, αλλά για να προστατεύουν. Και όπου τα πρόσωπα παύουν να είναι φορείς ευθύνης και γίνονται απλώς ρόλοι σε ένα κακογραμμένο έργο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα «κλειστά δωμάτια» αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, δεν είναι απλώς μεταφορά, είναι σχεδόν γεωγραφικός όρος. Εκεί όπου λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς φως, χωρίς θόρυβο, χωρίς την ενοχλητική παρουσία της δημόσιας λογοδοσίας. Οι διάδρομοι γεμίζουν ψιθύρους, από συμφωνίες που δεν καταγράφονται, μαζί με συνεννοήσεις που δεν επιβεβαιώνονται ποτέ και όλα γίνονται ένα παιχνίδι ειδικού σκοπού που όλοι το γνωρίζουν ότι υπάρχει αλλά το κρύβουν πίσω από τα σκηνικά της πολιτικής παράστασης.
Και τότε, ξαφνικά, εμφανίζεται η ιδέα των εκλογών, σαν καθαρτήριο, σαν επανεκκίνηση, σαν να μπορεί η κάλπη να ξεπλύνει ό,τι δεν ξεπλένεται αλλιώς.
Αλλά μπορεί;
Ή μήπως πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια διάσωσης; Να σωθεί ό,τι μπορεί να σωθεί όπως οι μηχανισμοί που έχουν ήδη φθαρεί, οι φορείς που έχουν ήδη εκτεθεί, τα πρόσωπα που έχουν ήδη ταυτιστεί με επιλογές που δύσκολα εξηγούνται. Να διατηρηθεί μια ισορροπία που δεν στηρίζεται πια σε πολιτική δυναμική, αλλά σε φόβο απώλειας και ελέγχου.
Σε αυτό το σημείο, η διακωμώδηση δεν είναι επιλογή, είναι σχεδόν υποχρέωση.
Διότι η εικόνα ενός πολιτικού κέντρου που διαρρέει εκλογικά σενάρια για να δει «πώς θα κάτσει» θυμίζει περισσότερο εργαστήριο δημοσκοπήσεων παρά κυβέρνηση. Σαν να δοκιμάζουν τίτλους πριν γράψουν το κείμενο, σαν να αποφασίζουν το τέλος πριν καταλάβουν την πλοκή.
Και η κοινωνία; Εκείνη παρακολουθεί ως συνήθως. Όχι απαραίτητα αδιάφορη, αλλά σίγουρα πιο δύσπιστη από ποτέ. Γιατί έχει δει πολλές φορές αυτό το έργο και έχει μάθει να αναγνωρίζει τις κινήσεις, να προβλέπει τις διαρροές, να καταλαβαίνει πότε μια «πληροφορία» είναι στην πραγματικότητα μήνυμα.
Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνουν εκλογές τον Μάιο.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτές οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα μπορέσουν να βγάλουν τη χώρα από τη σκόνη ή απλώς θα την ανακατέψουν λίγο ακόμα.
Πηγή: www.documentonews.gr
Η κανονικοποίηση του θανάτου ως «δικαίωμα»
από NewsRoom3
Όταν η αφαίρεση ζωής ενός αθώου και βαθιά τραυματισμένου ανθρώπου παρουσιάζεται ως κορύφωση μιας «δημοκρατικής» διαδικασίας, τότε διαμορφώνεται ένα πλαίσιο όπου η ίδια η έννοια της προστασίας αναστρέφεται. Η κρατική συμμετοχή σε μια τέτοια κατάληξη εγγράφεται ως επιλογή, ως πράξη που βαφτίζεται δικαίωμα και προβάλλεται ως αποτέλεσμα προόδου, σε μια πραγματικότητα όπου τα όρια μεταξύ φροντίδας και εγκατάλειψης γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.
Η σύγχρονη αφήγηση γύρω από τον υποβοηθούμενο θάνατο διαμορφώνεται μέσα από μια γλώσσα που επικαλείται τη συμπόνια, την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Στην πράξη, όμως, το βάρος μετατοπίζεται από την υποχρέωση της κοινωνίας να στηρίζει, στην αποδοχή της εξόδου ως λύσης. Η έννοια της επιλογής αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο όταν διατυπώνεται μέσα σε συνθήκες απελπισίας, ψυχικού τραύματος και κοινωνικής απομόνωσης. Σε αυτό το περιβάλλον, η απόφαση δεν προκύπτει σε κενό, αλλά μέσα από μια αλυσίδα γεγονότων που έχουν προηγουμένως διαμορφώσει το αδιέξοδο.
Η υπόθεση της 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στην Ισπανία αναδεικνύει με ωμό τρόπο αυτές τις αντιφάσεις. Πρόκειται για μια διαδρομή που ξεκινά από μια διαλυμένη οικογενειακή πραγματικότητα και εξελίσσεται σε μια πορεία ψυχικής κατάρρευσης. Από νεαρή ηλικία, η Νοέλια βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά τραύματα, με επαναλαμβανόμενες απόπειρες αυτοκαταστροφής και με μια διαρκή εναλλαγή μεταξύ ιδρυμάτων και θεραπευτικών δομών. Το κράτος, αντί να λειτουργήσει ως σταθερός μηχανισμός προστασίας, τη μετέφερε σε ένα περιβάλλον που αποδείχθηκε επικίνδυνο, όπου υπέστη κακοποίηση που δεν τιμωρήθηκε και δεν διερευνήθηκε σε βάθος.
Η απόπειρα αυτοκτονίας που ακολούθησε την άφησε ζωντανή αλλά με σοβαρή σωματική αναπηρία. Από εκεί και πέρα, η ζωή της εξελίχθηκε μέσα σε συνθήκες πόνου, τόσο σωματικού όσο και ψυχικού. Η απομόνωση, η αίσθηση εγκατάλειψης και η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης δημιούργησαν ένα πλαίσιο όπου ο θάνατος εμφανίστηκε ως διέξοδος. Το αίτημα για ευθανασία κατατέθηκε σε αυτή τη συγκυρία, όχι ως αφηρημένη φιλοσοφική επιλογή, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πορείας που είχε ήδη οδηγήσει σε πλήρη εξάντληση.
Η αντίδραση του πατέρα της, που προσπάθησε να μπλοκάρει τη διαδικασία φτάνοντας μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ανέδειξε τη σύγκρουση μεταξύ προσωπικής βούλησης και θεσμικής απόφασης. Παρά την αντίσταση, η διαδικασία ολοκληρώθηκε και δόθηκε το τελικό πράσινο φως. Η εξέλιξη αυτή καταγράφηκε δημόσια μέσα από έναν λόγο που εστίασε στην «υπομονή» και στην «ικανοποίηση» ενός αιτήματος, αποφεύγοντας να εξετάσει το σύνολο των συνθηκών που οδήγησαν σε αυτό.
Στον δημόσιο διάλογο, η υπόθεση παρουσιάστηκε μέσα από ένα πρίσμα που υπογράμμισε την ελευθερία της επιλογής, χωρίς να δοθεί αντίστοιχη έμφαση στην προηγούμενη κακοποίηση, στην ατιμωρησία των δραστών και στην ευθύνη των δομών που όφειλαν να προστατεύσουν. Οι φωνές που θα μπορούσαν να αναδείξουν αυτές τις πτυχές παρέμειναν περιορισμένες, ενώ η προσοχή μετατοπίστηκε στη θεσμική κατοχύρωση της διαδικασίας.
Η διαμόρφωση αυτής της αφήγησης συνοδεύεται από μια ευρύτερη πολιτισμική μετατόπιση. Η έννοια της φροντίδας υποχωρεί και αντικαθίσταται από την αποδοχή της αποχώρησης ως λύσης. Η ευθύνη της κοινωνίας να στηρίζει τα ευάλωτα μέλη της μετατρέπεται σε δυνατότητα να διευκολύνει την έξοδό τους. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται συμβάλλει σε αυτή τη μετατόπιση, καθώς όροι όπως «ανακούφιση» και «αξιοπρέπεια» επαναπροσδιορίζουν την ίδια την πράξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, δημιουργείται μια αντίφαση. Από τη μία πλευρά, προβάλλεται η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων, από την άλλη, η ίδια η προστασία αποσύρεται όταν το άτομο βρίσκεται στο πιο ευάλωτο σημείο του. Η επιλογή αποκτά διαφορετική σημασία όταν δεν συνοδεύεται από πραγματικές εναλλακτικές. Όταν η στήριξη είναι ανεπαρκής και οι δομές δεν ανταποκρίνονται, η «ελευθερία» περιορίζεται σε ένα στενό πεδίο.
Η υπόθεση αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συζήτησης για τα όρια της ιατρικής, της πολιτικής και της ηθικής. Η ιατρική, από χώρος θεραπείας, καλείται να διαχειριστεί και το τέλος της ζωής. Η πολιτική, από πεδίο προστασίας, μετατρέπεται σε ρυθμιστή της αποχώρησης. Η κοινωνία καλείται να επαναπροσδιορίσει τη στάση της απέναντι στον πόνο, την ασθένεια και την ευαλωτότητα.
Παράλληλα, τίθεται το ερώτημα της ισότητας. Ποιοι έχουν πρόσβαση σε ποιοτικές δομές στήριξης και ποιοι οδηγούνται σε συνθήκες όπου ο θάνατος εμφανίζεται ως λύση. Η κοινωνική ανισότητα επηρεάζει άμεσα τις επιλογές, καθώς οι πιο ευάλωτοι βρίσκονται συχνά χωρίς επαρκή υποστήριξη. Σε αυτό το περιβάλλον, η θεσμική κατοχύρωση του υποβοηθούμενου θανάτου αποκτά διαφορετική διάσταση.
Η δημόσια συζήτηση παραμένει περιορισμένη ως προς τις βαθύτερες αιτίες. Η έμφαση δίνεται στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδρομή που οδηγεί σε αυτό. Η κακοποίηση, η ψυχική υγεία, η κοινωνική απομόνωση και η λειτουργία των δομών παραμένουν στο περιθώριο. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αποσπασματική, αφήνοντας εκτός το σύνολο των παραγόντων.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για μια ευρύτερη προβληματική. Αναδεικνύει τις αντιφάσεις ενός συστήματος που καλείται να ισορροπήσει μεταξύ προστασίας και επιλογής, μεταξύ φροντίδας και αποδοχής της αποχώρησης. Η κατανόηση αυτών των αντιφάσεων αποτελεί βασική προϋπόθεση για μια ουσιαστική συζήτηση.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων και των απροστάτευτων. Καλώς ήρθαμε στην εποχή του ψηλαφητού σκότους…
Ο Νετανιάχου στηρίζεται σε μία Αμερική που δεν υπάρχει πια
Ο πόλεμος δεν θα σταματήσει όταν ο Νετανιάχου το θέλει. Θα σταματήσει όταν ο Τραμπ θα έχει βαρεθεί.
O Joshua Leifer, ιστορικός, υποψήφιος διδάκτορας του πανεπιστημίου Yale και αρθρογράφος, θεωρεί ότι ο εν εξελίξει πόλεμος ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν είναι βγαλμένος από μιαν άλλη εποχή. Σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz υποστηρίζει ότι η προθυμία της ισραηλινής ηγεσίας να σύρει τους υπερατλαντικούς της φίλους σε αυτή την αναμέτρηση βασίζεται σε παρωχημένες αντιλήψεις για τη μεταξύ τους σχέση και κυρίως για την αμερικανική ισχύ. Και είναι το Ισραήλ αυτό που πρωτίστως θα πληρώσει το τίμημα αυτής της παρανάγνωσης της πραγματικότητας.
Όπως αναφέρει, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζιαμιν Νετανιάχου πέρασε μεγάλο μέρος της εφηβείας του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν η χώρα βρισκόταν στο απόγειο της μεταπολεμικής της ισχύος. Ο νεαρός Μπίμπι αποφοίτησε το 1967 από το Λύκειο Τσέλτεναμ στα προάστια της Φιλαδέλφειας (όπου οι μαθητές προσπαθούν τώρα να αφαιρέσουν τη φωτογραφία του από τo hall of fame των αποφοίτων του σχολείου).
Γεννημένος το 1949, ο Νετανιάχου είναι, με άλλα λόγια, ένας αρχετυπικός «boomer» και ως εκ τούτου, ένας αληθινός πιστός στην εξαιρετική καλοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών και στην παντοδυναμία των ενόπλων δυνάμεών τους -ασπίλωτη από ήττες στο Βιετνάμ ή μεταγενέστερες καταστροφές στο Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Η συνεχιζόμενη κοινή αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν είναι το αποκορύφωμα αυτού που ο Νετανιάχου, τις πρώτες ημέρες του πολέμου, είπε ότι «λαχταρούσε να κάνει εδώ και 40 χρόνια». Και, πράγματι, από τότε που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ως ο τηλεγενής Ισραηλινός πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη στα μέσα της δεκαετίας του 1980, το όνειρό του για μια επίθεση στην Ισλαμική Δημοκρατία δεν είχε εξασθενίσει, ακόμη και όταν κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ αρνήθηκε να ρισκάρει αμερικανικό αίμα σε μια τόσο προφανώς επικίνδυνη και δυνητικά καταστροφική προσπάθεια.
Αυτό, μέχρι που ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να στοιχηματίσει την κληρονομιά του στην επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος, την οποία ο Ισραηλινός πρωθυπουργός λαχταρούσε εδώ και καιρό.
Κατά τον Leifer, η βασική στρατηγική υπόθεση του Νετανιάχου φαίνεται να ήταν ότι η συντριπτική στρατιωτική ισχύς της Αμερικής θα αποδεικνυόταν η απαραίτητη μεταβλητή (ο παράγοντας Χ, αν θέλετε) που σχεδόν θα εγγυόταν την επιτυχία στο Ιράν. Αλλά αυτό που ο Νετανιάχου δεν έλαβε υπόψη είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της μεταπολεμικής παιδικής του ηλικίας στα προάστια: ότι ενώ η Αμερική εξακολουθεί να είναι μια υπερδύναμη, αν όχι η κυρίαρχη στον κόσμο, βρίσκεται επίσης στη δίνη μιας εξουθενωτικής παρακμής, της οποίας η επαναλαμβανόμενη εκλογή του μεγιστάνα των ριάλιτι είναι ένα εμφανές σύμπτωμα. Οι στρατιωτικοί αξιωματούχοι του Ισραήλ συχνά αστειεύονται για τις διαφορές μεταξύ της οργανωτικής κουλτούρας του αμερικανικού στρατού και της δικής τους. Οι Αμερικανοί προετοιμάζουν λεπτομερείς παρουσιάσεις PowerPoint σκιαγραφώντας τις επιχειρήσεις βήμα προς βήμα. Οι Ισραηλινοί λειτουργούν ενστικτωδώς και αυτοσχεδιάζουν εν κινήσει. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για αυτή την σχολαστική προετοιμασία για τον τρέχοντα πόλεμο.
Αν μη τι άλλο -κρίνοντας από τις παραληρηματικές, μανιακές συνεντεύξεις τύπου του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ και τους φλύαρους, αντιφατικούς στοχασμούς του προέδρου των ΗΠΑ- είναι οι Αμερικανοί αυτή τη φορά που φαίνεται να προχωρούν λιγότερο σύμφωνα με μια στρατηγική και περισσότερο σύμφωνα με (πώς να το πούμε;), τις διαισθήσεις τους.
Η φαινομενική έλλειψη σχεδιασμού εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών υποδηλώνει ένα ιστορικό επίπεδο ανικανότητας, που ξεπερνά κατά πολύ αυτό που κάποτε θεωρούνταν η θρυλική βλακεία της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους τζούνιορ. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μια επιχείρηση που γρήγορα επεκτάθηκε, όπως είχε προβλεφθεί, σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο, ωστόσο δεν συγκέντρωσαν κανέναν πραγματικό περιφερειακό ή διεθνή συνασπισμό – σε έντονη αντίθεση με το τεράστιο δίκτυο συμμαχιών που ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος κατάφερε να συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια του πρώτου Πολέμου του Κόλπου για να εκδιώξει τις δυνάμεις του Σαντάμ Χουσεΐν από το Κουβέιτ.
Αντίθετα, ο Τραμπ πέρασε τους μήνες που προηγήθηκαν του πολέμου του Ιράν απειλώντας να καταλάβει τη Γροιλανδία με τη βία, εναντιούμενος στους συμμάχους στην Ευρώπη που η κυβέρνησή του έκτοτε επιδίωξε να στρατολογήσει.
Προφανείς απρόβλεπτες καταστάσεις είτε αγνοήθηκαν είτε απορρίφθηκαν ως εύκολα επιλύσιμες. Παρά τις προηγούμενες απειλές του Ιράν να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο, η κυβέρνηση Τραμπ φαινομενικά δεν προέβλεψε την πιθανότητα και μέχρι στιγμής αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση που τώρα απειλεί να καταστρέψει την παγκόσμια οικονομία. Ούτε φαίνεται να έχουν προετοιμάσει κανένα σχέδιο για το σενάριο στο οποίο οι επιθέσεις αποκεφαλισμού κατά της ηγεσίας του Ιράν θα αποτύγχαναν να ρίξουν το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας πέρα από το «συνεχίστε τους βομβαρδισμούς και ελπίζετε για το καλύτερο».
Ένας τρόπος για να κατανοήσουμε τη σχέση μεταξύ της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ και εκείνης των Ρεπουμπλικανών προκατόχων της είναι ότι πρόκειται για μια ριζοσπαστικοποίηση τάσεων που υπάρχουν εδώ και καιρό στην αμερικανική δεξιά. Η βασική υπόθεση του νεοσυντηρητισμού της εποχής του Τζορτζ Μπους ήταν ότι το σύστημα διεθνούς δικαίου και κανόνων που η ισχύς των ΗΠΑ είχε υποστηρίξει μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε φτάσει να εμποδίζει, αντί να διευκολύνει, τους αμερικανικούς γεωπολιτικούς στόχους. Ο Μπουσισμός στόχευε να ξεφύγει από αυτό το σύστημα, αποδεικνύοντας παράλληλα ότι μπορούσε ακόμα να κινητοποιήσει έναν «συνασπισμό των προθύμων», ενωμένο μέσω συναίνεσης πίσω από την αμερικανική ηγεμονία.
Ο Τραμπισμός, στον βαθμό που έχει μια συνεκτική λογική, όχι μόνο απορρίπτει την εργασία μέσω των πολυμερών θεσμών που κάποτε όριζαν την φιλελεύθερη τάξη. Απορρίπτει και κάθε μορφή διεθνούς συνεργασίας που δεν βασίζεται στην πλήρη κυριαρχία των ΗΠΑ, στην υποταγή στα αμερικανικά προνόμια. Αυτό είναι το νόημα του συνθήματος «Πρώτα η Αμερική» του Τραμπ. Είναι επίσης αυτό που προσδίδει στην προσέγγιση της κυβέρνησης Τραμπ στον πόλεμο την αλαζονική, ακόμη και παραισθησιογόνο ιδιότητά της: την πεποίθηση ότι ολόκληρος ο κόσμος μπορεί να υποταχθεί στη βούληση της Αμερικής, με την απειλή όπλου αν χρειαστεί.
Παρά τις διαδόσεις για το πώς ο Νετανιάχου ώθησε τον Τραμπ να χτυπήσει το Ιράν, αυτός ο πόλεμος είναι πόλεμος της Αμερικής. Οι παράμετροί του, το είδος των αποδεκτών στόχων, τα μέσα με τα οποία επιτρέπονται οι επιθέσεις, ακόμη και αν συχνά μεταβάλλονται, καθορίζονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πόλεμος δεν θα σταματήσει όταν ο Νετανιάχου το θέλει. Θα σταματήσει όταν ο Τραμπ θα έχει βαρεθεί, θα τρομάξει από τις χρηματιστηριακές αγορές ή θα χάσει το ενδιαφέρον του.
Ενώ η Αμερική, μια ηπειρωτική αυτοκρατορία που προστατεύεται από ωκεανούς και στις δύο πλευρές της, θα είναι σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη από οποιαδήποτε καταστροφική κατάσταση θα γνωρίζει πιθανώς η Μέση Ανατολή όταν τελειώσει ο πόλεμος (μια τραυματισμένη αλλά ανυπότακτη Ισλαμική Δημοκρατία στο Ιράν, μια νέα επισφαλή κατάσταση στις χώρες του Κόλπου, μια πιθανή παγκόσμια ύφεση που προκαλείται από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου) το Ισραήλ δεν θα είναι τόσο τυχερό.
Σε περίπτωση αποτυχίας του πολέμου, το Ισραήλ θα πρέπει να ζήσει σε μια περιοχή στην οποία αυτό θα θεωρείται όλο και περισσότερο ως απειλή για τη σταθερότητα, ως μια επεκτατική δύναμη που απειλεί την κυριαρχία όχι μόνο των γειτόνων του, αλλά ακόμη και εκείνων των κρατών με τα οποία δεν μοιράζεται σύνορα.
Ο Νετανιάχου ήλπιζε να συμμετάσχει στην επιτυχία ενός κοινού πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Αλλά φαίνεται ότι δεν φαντάστηκε ότι ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου μπορεί να μην καταφέρει να επιτύχει τους στόχους του -ούτε ότι το Ισραήλ θα αναγκαστεί να υπολογίσει τις συνέπειες αυτής της αποτυχίας, να φέρει την ευθύνη γι’ αυτήν, να πληρώσει το τίμημα, με τρόπο που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν το κάνουν και δεν θα το κάνουν ποτέ.
Όντας ίσως ο τελευταίος αμετανόητος νεοσυντηρητικός της Δύσης, ο Νετανιάχου, πίεσε για τον πόλεμο στο Ιράν με την πεποίθηση ότι η αμερικανική ισχύς είναι ουσιαστικά απεριόριστη. Μαθαίνει, πολύ καθυστερημένα, ότι δεν είναι, καταλήγει ο Leifer.
Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο capital.gr
Τρίτη 31 Μαρτίου 2026
Η «Εθνική Παλιγγενεσία» του 1981
Όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Είναι ρόλος.
Θα μπορούσε να ήταν μία απρόσμενη, αμήχανη στιγμή – από αυτές που συμβαίνουν συχνά σε πολιτικούς μπροστά στις κάμερες. Μία κακή διατύπωση, ένα μπέρδεμα της στιγμής, κάτι που θα περνούσε και θα ξεχνιόταν. Αλλά η γκάφα του Κωνσταντίνου Τασούλα σε πανελλήνια μετάδοση δεν ήταν ακριβώς Areti Athanasiouστο X
*** Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, δεν έχει να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες καταστάσεις. Το πρόγραμμά του είναι συγκεκριμένο, επαναλαμβανόμενο και απολύτως προβλέψιμο: Δοξολογία στη Μητρόπολη, κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, παρουσία στην παρέλαση και, στο τέλος, δηλώσεις σε απευθείας μετάδοση. Δεν υπάρχει αιφνιδιασμός. Υπάρχει μόνο προετοιμασία. Και μάλιστα άφθονη, αφού οι υποχρεώσεις του θεσμικού του ρόλου τις προηγούμενες ημέρες είναι περιορισμένες. Καλά ως εδώ; 🇬🇷Dimitris Savvidisστο X:
*** Πάμε παρακάτω. Ο ίδιος άνθρωπος, ως βουλευτής και – να μου επιτραπεί ο όρος – ως ένα ιδιότυπα «εξωθεσμικό» στήριγμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει μάθει να κινείται με όρους μιντιακής υπεροπλίας. Να ελέγχει το πλαίσιο, να καθορίζει τον ρυθμό, να επιβάλλει την αφήγηση. «Να το πω από την αρχή;» ρώτησε τους δημοσιογράφους και τους οπερατέρ, σαν να μην επρόκειτο για ζωντανή μετάδοση, σαν να μπορούσε να επαναλάβει τη στιγμή μέχρι να του «κάτσει» σωστά. Σαν να ήταν ένα ακόμα τηλεοπτικό απόσπασμα που μπορεί να κοπεί και να ραφτεί.Σαν να ήταν η ΕΡΤ δικό του εργαλείο. Jack Sparrowστο X
*** Αλλά το ζήτημα δεν είναι καν αυτό. Το ζήτημα είναι ότι ο Κωνσταντίνος Τασούλας δεν εμφανίζεται πρώτη φορά να αντιμετωπίζει την ιστορία εργαλειακά. Το 2017, από το βήμα της Βουλής, ως αυτόκλητος θεματοφύλακας του Έθνους και της Δημοκρατίας – παιδί του Αβέρωφ γαρ – είχε σπεύσει να απορρίψει την άποψη ότι ο Νίκος Μπελογιάννης αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία, υποστηρίζοντας ότι η επιδίωξη κομμουνιστικής δικτατορίας δεν μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατική πράξη. Giorgos Trapeziotisστο X
*** Χρόνια μετά, ο ίδιος άνθρωπος στέκεται μπροστά στις κάμερες για να μιλήσει για την Ελληνική Επανάσταση, για τους προγόνους, για τους αγώνες, για το Έθνος. Φοράει το κατάλληλο ύφος, τις κατάλληλες λέξεις, την αναμενόμενη σοβαρότητα. Και όμως, τα κάνει μαντάρα. Όχι επειδή μπέρδεψε ημερομηνίες και είπε 1981 αντί για 1821. Όχι επειδή ζήτησε να ξαναρχίσει. Τα κάνει μαντάρα γιατί, για άλλη μία φορά, αποδεικνύεται ότι όλο αυτό το αφήγημα περί ιστορίας, πατρίδας και εθνικής συνέχειας δεν είναι βίωμα. Δεν είναι γνώση. Δεν είναι καν ουσιαστική πίστη.Τασος Παπαδοπουλος...στο X
*** Ένας ρόλος που πρέπει να παιχτεί δημόσια – σε μια παρέα, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ, σε μια ζωντανή δήλωση. Ένας ρόλος που λειτουργεί ως σήμα αναγνώρισης προς το ακροατήριο: «Είμαι εδώ, είμαι δικός σας, παραμένω εθνικόφρων». Και κάπου εκεί, η γκάφα παύει να είναι γκάφα. Γίνεται αποκάλυψη. Marka2‼️στο X
*** Είναι σαν να παρακολουθείς τους χιλιάδες χρήστες στο Χ που πλημμυρίζουν από εθνική περηφάνια για οτιδήποτε συνδέεται – άμεσα ή έμμεσα – με την (αρχαία) Ελλάδα, αλλά αδυνατούν να βάλουν πέντε λέξεις στη σωστή σειρά. Που επικαλούνται την Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για έναν ανώνυμο λογαριασμό.Πρόκειται για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. aNameToComeστο X:
*** Και αυτό δεν είναι απλώς αστείο ή θλιβερό. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Δείχνει πόσο επιφανειακά και ενίοτε κυνικά χρησιμοποιούνται οι πιο «βαριές» λέξεις αυτού του τόπου. Όχι ως πεδίο γνώσης ή ευθύνης, αλλά ως εργαλείο ταύτισης και επιβεβαίωσης. Κάπως έτσι, η ιστορία μετατρέπεται σε σκηνικό. Η πατρίδα σε ρητορικό σχήμα και ο πατριωτισμός σε ατάκα για ζωντανή μετάδοση.
Νίκος Μπελογιάννης, 74 χρόνια πριν
Ήταν 74 χρόνια πριν. Τέτοια ώρα περίπου, ξημερώματα Κυριακής και πάλι, 30 Μάρτη του 1952. Ο Νίκος Μπελογιάννης μαζί με 3 ακόμα συντρόφους του, τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση και τον Ηλία Αργυριάδη ανεβαίνουν σε ένα στρατιωτικό φορτηγό στις φυλακές τις Καλλιθέας με προορισμό το στρατόπεδο του Γουδή.
Το κράτος των δοσίλογων και των προδοτών της Κατοχής, το κράτος των ταγματασφαλιτών, το κράτος των μαυραγοριτών και των λαθρεμπόρων αποφασίζει να τους εκτελέσει πριν ακόμα ξημερώσει, με το φως τον προβολέων, ημέρα Κυριακή που ούτε οι Ναζιστές δεν εκτελούσαν. Άλλωστε τα σκουλίκια μόνο στο σκοτάδι ξέρουν να λειτουργούν. Η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του είναι ίσως η πιο γνωστή μαζί με αυτή του Πλουμπίδη σε μια περίοδο που εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες πάνω από 400 κομμουνιστές.
Το ανάκαλύψαμε και πρόσφατα με τους μαζικούς τάφους των εκτελεσμένων της ίδιας περιόδου που βρέθηκαν στο Γεντί Κουλέ. Τους εκτελεσμένους που δεν τους έδωσαν καν στις οικογένειες τους για να τους θάψουν. Τους εκτελεσμένους που τα καθάρματα που πάτησαν την σκανδάλη στην συνέχεια ξέσκισαν τα ρούχα τους σαν λάφυρα πολέμου. Όλοι αυτοί αρκούσε απλά να υπογράψουν ένα χαρτί, μια δήλωση μετάνοιας για να γλυτώσουν τα 6 βήματα της εκτέλεσης, δεν δέχτηκαν. Άλλωστε όπως είπε στην απολογία του ο Μπελογιάννης "αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας".
Να το γράψουμε απλά; Για μια ιδέα, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για έναν καλύτερο κόσμο, για να μην προδώσουν τους συντρόφους τους επέλεξαν να προχωρήσουν στην μεγαλύτερη θυσία που θα μπορούσαν να κάνουν, να μην ξαναζήσουν την άνοιξη, το χάδι στο κορμί τους, τον ήλιο να ζεσταίνει το πρόσωπο τους, τα όνειρά τους. Γιατί ήξεραν πως δεν υπήρχε τίποτα πιο ελεύθερο από μια ψυχή που δεν υποτάσσεται. Και τελικά κατάφεραν η ιστορία να γραφτεί με το αίμα τους και όχι με την υπογραφή τους.
Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της και συ να λείπεις.
Να `ρχονται οι άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα και συ να λείπεις.
Να `ρχονται τα κορίτσια στο παγκάκι του κήπου με χρωματιστά φορέματα και συ να λείπεις.
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό, πολλές σημαίες να ανεμίζουν στα μπαλκόνια, να λένε δυνατά τη λέξη "σύντροφος" και συ να λείπεις.
Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται και σένα να σου λείπουν τα χέρια. Δυο κορμιά να παίρνουνται και συ να κοιμάσαι κάτω από το χώμα.
Και τα κουμπιά του σακακιού σου, να αντέχουν πιότερο από σένα κάτω απ’ το χώμα κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει, όταν η καρδιά σου που τόσο αγάπησε τον κόσμο θα `χει λιώσει.
Πηγή: Facebook
ΗΠΑ: Εκατομμύρια λαού διαδηλώνουν ενάντια στον πόλεμο!
Νέα Υόρκη Πηγή: Associated Press Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην..
από Ημερδρόμος
Εκατομμύρια λαού βγήκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ, καθώς, όπως και σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Μητρόπολη του Καπιταλισμού, ο λαός καλείται να πληρώσει τα «σπασμένα» μιας πολιτικής που τον βάζει στο στόχαστρο και τσακίζει τη ζωή του. Την στιγμή που γιγαντώνεται ο πόλεμος και παράλληλα, φουντώνουν οι ενδοαστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο αμερικάνικος λαός διαμαρτύρεται για τις πολιτικές που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση των ΗΠΑ, όπως κορυφαία εκφράζεται και στις εγκληματικές επιθέσεις στο Ιράν, την ένταση της καταστολής κατά του εχθρού λαού που βάζει στο στόχαστρο και μετανάστες εργαζόμενους και του αυξανόμενου κόστους ζωής.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του Σαββάτου, διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σχεδόν σε κάθε μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων της Νέας Υόρκης, της Ουάσινγκτον, του Λος Άντζελες, της Βοστώνης, του Νάσβιλ και του Χιούστον. Πλήθη συγκεντρώθηκαν επίσης σε μικρότερες πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη τη χώρα. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν επίσης στην Times Square της Νέας Υόρκης, διαδηλώνοντας στη γειτονιά Midtown του Μανχάταν.
Στο Λος Άντζελες έγιναν «πολλαπλές συλλήψεις» και οι αρχές χρησιμοποίησαν δακρυγόνα κοντά σε ένα ομοσπονδιακό κέντρο κράτησης στο κέντρο της πόλης, σύμφωνα με το Associated Press. Το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες συνέλαβε αργότερα άτομα επειδή δεν διασκορπίστηκαν.
Περισσότερες από 3.200 εκδηλώσεις έγιναν στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ. Αντίστοιχες διαμαρτυρίες έγιναν και στο Λονδίνο, στο Παρίσι και τη Ρώμη.
Οι χιλιάδες διαδηλώσεις διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα, από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Αλάσκα, από πόλεις μέχρι αγροτικές περιοχές.
«Πιστεύουμε ότι το Σύνταγμα απειλείται από πολλές απόψεις. Η κατάσταση δεν είναι φυσιολογική, δεν είναι αποδεκτή. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να βοηθήσουμε να παραμείνουν οι άνθρωποι ασφαλείς και να διασφαλίσουμε ότι η φωνή τους θα ακουστεί», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μαρκ ΜακΚόχι, ένας 36χρονος βετεράνος πολέμου που πήγε να διαδηλώσει στην Ατλάντα της Τζόρτζια.
Στην Ουάσινγκτον, λίγους μόλις δρόμους από τον Λευκό Οίκο, ο 67χρονος Ρόμπερτ Παβόσεβιτς δηλώνει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ «λέει μόνο ψέματα». «Νομίζω ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και νομίζω ότι τα πράγματα σιγά σιγά θα αλλάξουν», τονίζει.
Την ίδια ώρα ο Αμερικανός πρόεδρος έπαιζε γκολφ στην ιδιωτική του λέσχη στη Φλόριντα το απόγευμα του Σαββάτου.
Ο Ντε Νίρο στη διαδήλωση της Νέας Υόρκης
Στη Μινεάπολη, τη Φιλαδέλφεια, τη Βοστώνη, πολίτες διαδήλωσαν με πλακάτ που έφεραν αντιπολεμικά μηνύματα και σύμβολα ειρήνης, έπειτα από έναν μήνα σύγκρουσης στο Ιράν.
Στην πολιτεία του Μίσιγκαν, στο Λάνσινγκ, ένας διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Όχι Βασιλιάδες, Όχι ICE, Όχι Πόλεμος”.
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου ο ηθοποιός Ρόμπερτ Ντε Νίρο, σφοδρός επικριτής του Ντόναλντ Τραμπ, ηγήθηκε της πορείας.
«Και άλλοι πρόεδροι έχουν δοκιμάσει τα συνταγματικά όρια της εξουσίας τους, αλλά κανείς δεν αποτέλεσε τέτοια υπαρξιακή απειλή για τις ελευθερίες και την ασφάλειά μας. Πρέπει να τον σταματήσουμε», προέτρεψε.
Συγκεντρώσεις και στην Ευρώπη
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στη Ρώμη, το Άμστερνταμ, τη Μαδρίτη και την Αθήνα, πραγματοποιήθηκαν επίσης συγκεντρώσεις κατά του Αμερικανού προέδρου.
Περίπου είκοσι χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στην ιταλική πρωτεύουσα, γιορτάζοντας επίσης την ήττα της ακροδεξιάς κυβέρνησης σε δημοψήφισμα για τη δικαιοσύνη.
«Δεν θέλουμε έναν κόσμο που κυβερνάται από βασιλιάδες, ολιγαρχίες, που αποφασίζουν πάνω από εμάς, πολεμούν τους λαούς και πολεμούν μεταξύ τους», δήλωσε ο Αντρέα Νόσα, ένας 29χρονος ερευνητής από το Μιλάνο, φορώντας ένα μπλουζάκι που υμνούσε τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο Μπρους Σπρίνγκστιν στη Μινεάπολη
«Μετά την τελευταία μας διαμαρτυρία, η κυβέρνηση αυτή μας βύθισε ακόμη περισσότερο στον πόλεμο|, καταγγέλλει ο Ναβίντ Σαχ, επικεφαλής της Common Defense (Κοινή Άμυνα), μιας οργάνωσης βετεράνων πολέμου και μέλος του συνασπισμού No Kings.
«Στην πατρίδα μας, είδαμε πολίτες να σκοτώνονται στον δρόμο από στρατιωτικοποιημένη αστυνομία. Έχουμε δει οικογένειες να ξεκληρίζονται και κοινότητες μεταναστών να γίνονται στόχος», προσθέτει ο βετεράνος αυτός, αναφερόμενος στα γεγονότα που συγκλόνισαν πρόσφατα τη Μινεάπολη.
Αυτή η δημοκρατική πόλη των μεσοδυτικών ΗΠΑ, επίκεντρο στην αρχή του έτους της βάναυσης αντιμεταναστευτικής επίθεσης της αμερικανικής κυβέρνησης, παρουσιάζεται ως το νευραλγικό σημείο των διαδηλώσεων, μαζί με τη δίδυμη πόλη της, το Σεντ Πολ, όπου 200.000 άνθρωποι διαδήλωσαν, σύμφωνα με το No Kings.
Ο θρύλος της ροκ Μπρους Σπρίνγκστιν ερμήνευσε το τραγούδι του “Streets of Minneapolis”, που έγραψε ως φόρο τιμής στη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι, τους δύο Αμερικανούς που έπεσαν νεκροί από τα πυρά ομοσπονδιακών πρακτόρων κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων της αστυνομίας μετανάστευσης.
Μέσα στο πλήθος, ορισμένοι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ που έγραφαν “έξω η ICE”, ενώ άλλοι ζητούσαν “δικαιοσύνη” για τα δύο θύματα.
Στα σκαλιά του πολιτειακού Καπιτωλίου, ένα μεγάλο πανό αποτύπωνε το γενικό πνεύμα: «Η Επανάσταση αρχίζει στη Μινεσότα».
Οι διοργανωτές διευκρινίζουν ότι τα δύο τρίτα των πολιτών που δήλωσαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατοικούν εκτός των μεγάλων πόλεων, ένα στοιχείο που δείχνει σημαντική αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη ημέρα της κινητοποίησης.
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026
«Όμως εγώ σε είχα δει!» της Κατερίνας Γώγου
Σιωπηλά ταξίδευα
μέρα και νύχτα στον καιρό
τίποτα…
Δεν ήξερα αν μέρα είν’ ή νύχτα
και ασεβής, το νερό που τόσες φορές
με βοήθησε, ψηλά στον ουρανό κοιτούσα.
Αγάπησα εσένανε, αετέ
που ζύγωνες τον ήλιο πιο πολύ.
Και μην ακούς τον άνθρωπο
που γέρνει άηχος
από τη μοναξιά
εσύ κι εγώ γνωρίζουμε
πώς είναι η Ελευθερία.
Τους γλάρους έπαψα καιρό
ν’ αγαπώ
γιατί τη λεία τους
με δόλο έτρωγαν:
εκείνοι με φτερά
τα ψάρια χωρίς απάνω κοίταγμα
κάτω και μέσα στο νερό
αθώα προχωρούσαν.
Αετέ, πόνεσα όταν έμαθα
πως κι εσύ κάνεις το ίδιο
όμως εγώ σε έχω δει
να συνομιλείς μ’ ένα παιδί
κι έτρωγες απ’ τη χούφτα του φαΐ
κι ύστερα ξανά ψηλά πετούσες.
Τα αρπαχτικά τα κάνανε αδηφάγοι θεοί
κι οι άνθρωποι ύστερα
αρπαχτικά εγίνανε
και υποταχτικά ακολουθούσαν
κι οι ίδιοι, όπως τους λεν, θεοί
ήρωες τους ονόμασαν, παράγωγο της ηρωίνης.
Μη!
Ένα σπουργίτι. Τώρα! Τώρα!
Μου κάνει κωλοτούμπες και κούνια στο κλαδί
κάνει πως μου χτυπάει τυχαία τη μύτη στο τζάμι.
«Πρόσω!» μου παραγγέλνει. Ολοταχώς!
Οι Ιθάκες μας υπάρχουν.
Το ποίημα «Όμως εγώ σε είχα δει!» εμπεριέχεται στη συλλογή «Με λένε Οδύσσεια», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της. Απόσπασμα από την ανάρτηση "Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα" στον ιστότοπο Κατιούσα
Έπιασαν στο στόμα τους και την…Δελιβάνη!
Πρέπει να είσαι στα αλήθεια πολύ ξετσίπωτος όταν στην προσπάθειά σου να πλήξεις την Μαρία Καρυστιανού, φτάνεις να ειρωνεύεσαι και να υποτιμάς μια άλλη γυναίκα-σύμβολο, την πρώτη Ελληνίδα πρύτανη που είχε η χώρα στη νεότερη ιστορία της και που χάρη σ’ αυτή (και στον Στέλιο Παπαθεμελή για να είμαστε δίκαιοι) ιδρύθηκε το σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη, η «επίτιμος κυρία της Θεσσαλονίκης», δεν είναι «μία καθηγήτρια» όπως θέλουν να την εμφανίζουν τα καθεστωτικά μέσα που εν χορώ την λοιδορούν. Είναι μία εμβληματική προσωπικότητα με τεράστια ακαδημαϊκή παρακαταθήκη. Μία οικονομολόγος διεθνούς εκτοπίσματος που, όπως έγραφα παλαιότερα, «επιμένει να στέκεται μόνη της σαν θαλασσοδαρμένο άλμπουρο στην καταιγίδα της… ευρωπληξίας».
Τα πληρωμένα πιστόλια που θέλουν να την αποδομήσουν την ανεβοκατεβάζουν «δραχμίστρια». Ε, μακάρι να είχαμε πολλές τέτοιες… δραχμίστριες! Το βιογραφικό της, σας βεβαιώνω, θα γέμιζε την εφημερίδα. Συνοπτικά αναφέρω: υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο London School of Economics και στο καλιφορνέζικο Berkeley, αργότερα καθηγήτρια οικονομικών στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, την οποία κατάφερε να αναβαθμίσει σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να εκλεγεί πρύτανης τρεις συνεχόμενες φορές.
Πρόκειται για μια γυναίκα που δίδαξε και γαλούχησε γενιές Ελλήνων, όπως άλλωστε και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο ευπατρίδης Δημήτριος Δελιβάνης. Οι τιμητικές διακρίσεις και τα βραβεία στο πρόσωπό της αμέτρητα: από το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τα τέσσερα χρυσά μετάλλια της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το ανώτατο γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος των ιπποτών (Λεγεώνα της Τιμής), που της απονεμήθηκε με απόφαση του πρώην Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί.
Αυτή λοιπόν τη γυναίκα τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους οι αγράμματοι λακέδες του καθεστώτος Μητσοτάκη, για να αμφισβητήσουν το επιστημονικό της κύρος.
Σήμερα, στα 93 της χρόνια, η Μαρία γράφει με πάθος έφηβης, πατριωτική θέρμη και συγκρότηση διανοούμενου με πανεπιστημιακές περγαμηνές. Γράφει για την υποτέλεια των πολιτικών, την ξένη εξάρτηση και την ευρωπληξία που είναι η κατάρα του δημόσιου βίου. Γι’ αυτό δεν θα διαβάσετε ποτέ άρθρο της στις επιφυλλίδες της «Καθημερινής» και του «Βήματος». Η Μαρία ποτέ δεν άρεσε στους κύκλους της ελληνικής αστικής τάξης. Γιατί χαλάει τη «μανέστρα». Αναπτύσσει «αιρετικές» για το σύστημα απόψεις, πλην όμως είναι τέτοια η επιστημονική της κατάρτιση που δεν μπορούν να την αντικρούσουν κατατάσσοντάς την στη χορεία των «ψεκ». Γι’ αυτό προτιμούν να την αγνοούν.
Ευτυχώς, η Μαρία «δεν αγνοείται» στο εξωτερικό. Επισκέπτρια καθηγήτρια πολλών πανεπιστημιακών κοινοτήτων και μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας Επιστημών, η κυρία Δελιβάνη προσκαλείται ακόμη και σήμερα για διαλέξεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ποτέ όμως δεν μαγεύτηκε από τις σειρήνες και τους πειρασμούς της Εσπερίας. Ούτε ξεστράτισε στην κοσμοθεωρία της, κολακευμένη από τα βραβεία και τις διακρίσεις. Πάντα έλεγε ότι η Ελλάδα πρέπει να κοιτάζει και προς την Ανατολή, γιατί από εκεί και ειδικότερα από το Βυζάντιο αντλεί μεγάλο μέρος της παράδοσης και του πολιτισμού της.
Η αγάπη της για την πατρίδα την υποχρέωσε, την εποχή που η Γιάννα Αγγελοπούλου παρουσίασε με τις κυβερνητικές ευλογίες το ανοσιούργημα του «Ελλάδα 2021», να αντιδράσει καταγγέλλοντας ότι το εγχείρημα και οι ιστορικοί που το συνδράμουν προωθούν εθνομηδενιστικές δοξασίες και δεν αποβλέπουν στον εορτασμό αλλά στην αποδόμηση της Επανάστασης μέσω της αναθεώρησης της ιστορίας.
Η ίδια μάλιστα αντέδρασε έμπρακτα προχωρώντας στη σύσταση αντίρροπου σχήματος, της Επιτροπής «Τιμή στο ’21», που με ελάχιστα μέσα επανέφερε τους επετειακούς εορτασμούς για τα 200 χρόνια στη σωστή τους διάσταση, συγκεντρώνοντας στο διαδίκτυο περισσότερους από 70 χιλιάδες υποστηρικτές, απλούς Έλληνες πολίτες που είχαν αγανακτήσει με τους αυτοσχεδιασμούς και τα καραγκιοζιλίκια της Αγγελοπούλου.
Και μόνο αυτή της η πρωτοβουλία αντιλαμβάνεστε ότι άναψε τα «λαμπάκια συναγερμού» του συστήματος για πιθανή συμπόρευσή της με την Μαρία Καρυστιανού.
Αλλά η παρουσία της Δελιβάνη ενοχλεί γενικότερα. Σήμερα πρωτοστατεί στον αγώνα για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και δεν διστάζει να εκφράζει με θάρρος τη θέση της σε επίμαχα ζητήματα, όπως η εθνικά επιζήμια στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ζήτημα της Ουκρανίας. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι, ως οικονομολόγος διεθνούς κύρους, αμφισβήτησε την «αναγκαιότητα» των μνημονίων, προβλέποντας ότι θα καταστρέψουν την οικονομία, και τόλμησε πρώτη να ανοίξει την «απαγορευμένη συζήτηση» για συντεταγμένη μετάβαση σε διπλό νόμισμα. Φυσικά, κανείς δεν είχε το σθένος να την αντικρούσει. Απλώς οι απόψεις της αποσιωπήθηκαν εντέχνως και δεν αναμεταδόθηκαν ποτέ από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
Σήμερα, τα ίδια αυτά μέσα την εμφανίζουν ως «δραχμίστρια»! Σε μια περίοδο όπου τα οφέλη από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη για τις ασθενέστερες χώρες γίνονται αντικείμενο αμφισβήτησης – από την Τσεχία (όπου η νέα κυβέρνηση θέλει να κατοχυρώσει συνταγματικά την κορώνα ως εθνικό νόμισμα) έως τη γειτονική μας Βουλγαρία που μπήκε στο ευρώ με πολύ… κρύα καρδιά – η συζήτηση για τη δραχμή εξακολουθεί να θεωρείται στην Ελλάδα έγκλημα καθοσιώσεως. Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου παραμένει το μείζον πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά κατά τα άλλα δοξάζουμε το ευρώ και ρίχνουμε στη πυρά όποιον τολμήσει να το αμφισβητήσει.
Δεν είναι τυχαίο αυτό το κυνήγι μαγισσών στην Ελλάδα. Μια ολόκληρη ελίτ και ένας στρατός μισθοφόρων σε πολλά επίπεδα, από τα μέσα ενημέρωσης μέχρι την πανεπιστημιακή κοινότητα, σιτίζονται από τους μηχανισμούς της σημερινής Ευρώπης. Ζουν και πλουτίζουν ροκανίζοντας ευρωπαϊκά κονδύλια. Ε, στο πλαίσιο της αποστολής τους είναι και η δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης. Αν οι θέσεις της Δελιβάνη «νομιμοποιηθούν» και πάρουν μαζική διάσταση μέσα από ένα κίνημα όπως αυτό των Τεμπών, όλοι αυτοί θα χάσουν μονομιάς τον ύπνο τους. Γι’ αυτό προτιμούν να της αποδίδουν υποτιμητικά την ταμπέλα της «δραχμίστριας», σαν να αναφέρονται στον Αρτέμιο Σώρρα…
Α, ξέχασα! Εκτός από δραχμίστρια η Δελιβάνη είναι και ακροδεξιά φασίστρια, αυτή που κυνηγάει τους σύγχρονους Ναζί και τα εθνομηδενιστικά μορφώματα. Ε, εδώ γελάμε. Η Δελιβάνη ούτε δεξιά δεν είναι. Στις προηγούμενες εκλογές είχε προταθεί τιμητικά τελευταία θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας από κόμμα… εντελώς αριστερό!
Προσωπικά, επειδή τυχαίνει και την ξέρω καλά, Κεντρώα θα την έλεγα, αλλά πάνω απ’ όλα Ελληνίδα πατριώτισσα που δεν προσκύνησε πρεσβείες και δεν φίλησε λερωμένες ποδιές όπως όλοι αυτοί που σήμερα εργολαβικά την επικρίνουν. Γι’ αυτό ενοχλεί και πρέπει πάση θυσία να σπιλωθεί…
Πηγή: www.newsbreak.gr
Οι Κινέζοι δεν θα σε κατακτήσουν. Θα σε αγοράσουν!
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες γιατί αυτή τη φορά αφορά στα πετράδια του στέμματος.
Είναι κάποιος κόσμος που ακόμη γελάει με το κόλπο του Rockefeller Center.
Τότε που η Mitsubishi Estate Co. αγόρασε το σύμβολο της Νέας Υόρκης (προσωπικώς, πάντοτε ψόφιο το έβρισκα…) κι έκλασαν πατάτες στις ΗΠΑ ένα σωρό οικονομικοί αναλυτές.
Δουλειά τους, δηλαδή, αν δεν σκορπίσουν τον τρόμο στα κορόιδα για να κονομήσουν οι πονηροί, θα πάνε ταμείο ανεργίας.
Και τόσο καλά τα κατάφεραν, ώστε ακόμη και ταινίες γυρίστηκαν στο Χόλυγουντ (προσωπικώς, το “Rising sun” το απόλαυσα), για να περιγράψουν την άλωση της Αμερικής από τους Ιάπωνες.
Μόνο που η φούσκα έσκασε νωρίς…
Κι έσκασε τόσο δραματικά, ώστε από τις αρχές των νάιντιζ και δώθε δεν έχει ανακάμψει ουσιαστικά η οικονομία στη χώρα του ανατέλοντος ηλίου.
Τραβάει το κάρο, εννοείται, δεν ψάχνονται για μνημόνια οι άνθρωποι, αλλά πάνε τα μεγαλεία, πάνε τα λούσα, πάνε και οι υπηρέτες με ομοιόμορφες στολές.
Τους έφαγε η απληστία στη στροφή την κρίσιμη και πλέον παρακολουθούν με ζήλεια (συν έναν σχετικό τρόμο…) τους Κινέζους να εφαρμόζουν πολύ πιο αποτελεσματικά το δικό τους το σχέδιο:
Την κατάκτηση της Δύσεως!
Με τον παρά τους φυσικά, αυτόν ακριβώς τον παρά που τους προσέφεραν οι Ευρωπαίοι, ως αντάλλαγμα για φτηνά αγαθά εν μέσω κρίσεων.
Δεν θέλατε σοσιαλισμό πουλάκια μου, θέλατε τσιπ θριλς.
Εντάξει, λοιπόν, καθήστε να απολαύσετε πως τελειώνουν τον κόσμο σας οι Κινέζοι όχι μ’ έναν κρότο αλλά με το ντίνγκ ντινγκ της ταμειακής…
Και πάμε να το σπάσω σε πενηνταράκια, για όλα τα φρόνιμα παιδάκια.
Τα μικρά τα μαγαζιά, οι μικρές οι φίρμες είτε έχουν δει τα ραδίκια ανάποδα εδώ και χρόνια, είτε έχουν πουληθεί εδώ και χρόνια, είτε αγωνίζονται εδώ και χρόνια να γίνουν μεγάλα και δαγκώνουν πιπεριά.
Ξέρω, ξέρω, μπλα μπλα μπλα τα σταρτάπια, μπλα μπλα μπλα οι απλικέσιες, μπλα μπλα μπλα οι τεχνητές νοημοσύνες, όλα καλά και παρφουμέ, αλλά ο πραγματικός ο πόλεμος (και ως την ώρα που θα απωλέσουμε εντελώς την ανθρώπινη υπόστασή μας) παίζεται στα ορίτζιναλ καταναλωτικά αγαθά.
Στα υποδήματα, ας πούμε, αθλητικού τύπου (ελβιέλες για εμάς τα παππούδια, σνίκερζ για την πιτσιρικάδα) και στα ιδιωτικής χρήσεως οχήματα που σε πάνε εκεί από εδώ.
Εδώ, λοιπόν, κάνανε μπρέηκ με πάταγο οι Κινέζοι, στοχεύοντας στην καρδιά της πάλαι ποτέ ευρωπαϊκής υπεροχής.
Κάνουνε μπάσιμο στην Puma και στην Stellantis!
Η πρώτη γνωστή, πασίγνωστη, τι να εξηγώ, η δεύτερη αποτελεί συγχώνευση της Fiat Chrysler Automobiles και του ομίλου PSA, το οποίον σε μας τουτού μας κάνει το εξής:
Alfa Romeo, Chrysler, Citroën, Dodge, DS Automobiles, Fiat, Jeep, Lancia, Maserati, Opel, Peugeot, Ram και Vauxhall.
Αμάξια εν ολίγοις, που έχουν περάσει από την πλειοψηφία των ελληνικών σπιτιών κάποια στιγμή τον περασμένο και τον τρέχοντα αιώνα.
Νταξ, εκτός από τους παλαβούς με Τζέρμανυ και Τζαπάν, αλλά εκεί είναι ψυχολογικό το θέμα, δεν είναι οδηγικό, όλοι το ξέρουν αυτό.
Στην ουσία, όμως:
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες όχι γιατί είναι κάτι πρωτοφανές.
Χρόνια και χρονάκια ψωνίζουν στη γηραιά ήπειρο τα παιδιά του Μάο.
Το κινέζικο ντου προκαλεί εντυπώσεις και απορίες γιατί αυτή τη φορά αφορά στα πετράδια του στέμματος.
Στα τεκμήρια της ευρωπαϊκής υπεροχής αν προτιμάτε και ναι, ξέρω, ξέρω πόσο μεγάλη λέξη είναι η “υπεροχή” αλλά δεν την πούλαγα εγώ, οι πάλαι ποτέ αποικιοκράτες την πουλάγανε.
Και τώρα, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι που είχε πει ο Δικαστής Τι, στη θαυμάσια σειρά των αστυνομικών περιπετειών του, να την πάρετε να τη διαβάσετε από τις εκδόσεις “Θεμέλιο”:
“Στο μέλλον, όλοι Κινέζοι θα είναι”!
Τρίζουν τα κόκκαλα του Σόιμπλε…
Μάννα εξ ουρανού για τους Αμερικάνους η επίθεση στο Ιράν
Ανέλπιστο δώρο είναι για τον αμερικανικό καπιταλισμό ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν! Προφανώς όχι για όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις ούτε και για όλους τους κλάδους. Αλλά έτσι δεν συνέβαινε πάντα;
Η απληστία του αμερικανικού κεφαλαίου είναι τέτοια ώστε έχει ήδη σπεύσει να κεφαλαιοποιήσει τα κέρδη από την απρόκλητη αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν. Οι επινίκιες ζητωκραυγές φιλοξενούνται ήδη στην ιστοσελίδα του αμερικανικού υπουργείου Εσωτερικών, με τίτλο «Η διοίκηση Τραμπ ανακοινώνει συμφωνίες ύψους 56 δις. δολ. στην διάρκεια του Ινδο-Ειρηνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Ασφάλειας». Στην σύνοδο συμμετείχαν 17 χώρες της περιοχής και οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν αφορούσαν κυρίως την εξαγωγή αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), την χρηματοδότηση ενεργειακών επενδύσεων στις ΗΠΑ από τους Ασιάτες, την κατασκευή μικρών σταθμών παραγωγής ατομικής ενέργειας στις χώρες τους κ.α. Η ανάρτηση αναφέρει ότι επενδύσεις ύψους 56 δισ. δολ. «θα εξασφαλίσουν κρίσιμες αλυσίδες ενεργειακού εφοδιασμού. Οι μετασχηματιστικές επενδύσεις σε σχέδια των ΗΠΑ υποστηρίζουν την ευρύτερη ατζέντα του προέδρου Τραμπ για ενεργειακή κυριαρχία που έχει μετατρέψει τις ΗΠΑ σε παγκόσμια ενεργειακή υπερδύναμη χωρίς ανταγωνισμό – επιβεβαιώνοντας ότι όλοι οι Αμερικανοί έχουν πρόσβαση σε προσιτή, αξιόπιστη και ασφαλή ενέργεια».
Τιμές κανονικής βενζίνης, δολάρια ανά γαλόνι
Σε ό,τι αφορά όμως τα οφέλη των ΗΠΑ από την μετατροπή τους σε παγκόσμια ενεργειακή υπερδύναμη είναι όλα αλήθεια! Κι εδώ όταν λέμε ΗΠΑ εννοούμε τον κλάδο της ενέργειας κι ειδικότερα τις εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικού φυσικού αερίου και ακόμη πιο συγκεκριμένα τις εταιρείες Cheniere και Venture Global, που είδαν τις μετοχές τους να εκρήγνυνται μαζί με τις εγκαταστάσεις του γιγαντιαίου κόμβου εξαγωγής φυσικού αερίου Ρας Λαφάν στο Κατάρ. Οι μετοχές των δύο αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών ωστόσο είχαν το προνόμιο να απολαμβάνουν εκ του μακρόθεν τα οφέλη από την επίθεση στο Ιράν, αντίθετα με τους συμμάχους των ΗΠΑ στο πεδίο, εκεί που χτίζεται η αμερικανική ενεργειακή πρωτοκαθεδρία, που απολάμβαναν εκ του σύνεγγυς τις ζημιές…
«Χρειάζεται να πουλήσουμε ενέργεια στους φίλους και συμμάχους μας έτσι ώστε να μην πρέπει να την αγοράσουν από τους ανταγωνιστές, έτσι ώστε να μην πρέπει να εξαρτώνται από πηγές ενέργειας που μπορούν να ελεγχθούν» ήταν τα λόγια του Αμερικανού υπουργού που παραβρέθηκε και μίλησε στην σύνοδο των Ασιατικών κρατών», στο Τόκιο, στις 22 Μαρτίου 2026.
Η ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία ώστε οι αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες να εντάξουν στο πελατολόγιό τους τις ασιατικές χώρες, που εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από τον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ. Σε παγκόσμιο επίπεδο το 20% της παγκόσμιας ενεργειακής τροφοδοσίας διέρχεται από τον Περσικό. Αν αυτό το ποσοστό ήταν αναλογικά κατανεμημένο σε κάθε χώρα του κόσμου το κακό θα ήταν μικρό και οι επιπτώσεις από τον πόλεμο σχετικά εύκολα χειρίσιμες.
Προς μεγάλη χαρά όμως των Αμερικανών, από τον Περσικό περνάει το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών εισαγωγών πολλών χωρών της Ασίας. Όπως αποκάλυψαν οι New York Times στις 23 Μαρτίου, από τον Κόλπο το 2024 διερχόταν το 81% των εισαγωγών του Πακιστάν (σε ένα σύνολο ενεργειακών εισαγωγών 17 δισ. δολ.), το 57% της Ιαπωνίας (σύνολο 139 δισ. δολ.), το 56% της Ταϊλάνδης (43 δισ. δολ.), το 55% της Νότιας Κορέας (144 δισ. δολ.), το 50% της Ινδίας (180 δισ. δολ.), το 40% της Ταϊβάν (47 δισ. δολ.), το 33% της Σρι Λάνκα (4 δισ. δολ.), το 29% της Μαλαισίας (44 δισ. δολ. κοκ.), το 27% της Σιγκαπούρης (86 δισ. δολ.) κοκ. Οι διακοπές των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο έχουν οδηγήσει άλλες χώρες της Ασίας να επιβάλουν 4ήμερη εργάσιμη εβδομάδα για να αποφεύγονται οι μετακινήσεις (Φιλιππίνες), άλλες να κλείσουν τα σχολεία (Πακιστάν), άλλες να ανακοινώσουν διακοπές στην παροχή ρεύματος (Μπαγκλαντές), άλλες να επιβάλουν περιορισμούς στην κυκλοφορία οχημάτων (Μιανμάρ) και πτήσεων (Βιετνάμ), άλλες να εισάγουν δελτία στην κατανάλωση βενζίνης και πετρελαίου (Σρι Λάνκα) και τις περισσότερες να διαπιστώσουν ότι τα πραγματικά αποθέματα τους είναι πολύ χαμηλότερα απ’ όσα νόμιζαν ότι έχουν κοκ.
Πού ταξιδεύουν τα δεξαμενόπλοια από τα Στενά του Ορμούζ
Το σενάριο ήταν τόσο επιτυχημένο που επαναλήφθηκε και στο Ιράν, παρότι το Ιράν δεν είναι κράτος υποτελές και εξαρτημένο από τις ΗΠΑ. Η αντίδραση του Ιράν, το οπλοστάσιο και η αποφασιστικότητά του να υπερασπιστεί τόσο έξυπνα και γενναία την ύπαρξή του προφανώς δεν ήταν γνωστά ούτε στους Ισραηλινούς, ούτε στους Αμερικάνους. Κάθε λεπτομέρεια που βγαίνει στην δημοσιότητα προκαλεί έκπληξη σε εχθρούς και φίλους. Ωστόσο, η αντίδραση του Ιράν, όπως για παράδειγμα ότι θα έκλεινε τα στενά του Ορμούζ ήταν απόλυτα προβλέψιμη κι εντελώς απευκταία όχι μόνο για τους Ασιάτες.
Εξίσου αποτρόπαια ήταν επίσης και για τους Ευρωπαίους λόγω των εισαγωγών τους από τον Κόλπο. Η Ελλάδα εισάγει το μεγαλύτερο ποσοστό, 36%, από οποιαδήποτε άλλη χώρα κι ακολουθούν Λιθουανία 32%, Πολωνία 30%, Σερβία 29%, Βουλγαρία 23%, Ιταλία 22% κοκ. Εξίσου απευκταίο ήταν το κλείσιμο του Ορμούζ και για τους Αφρικανούς: οι Σεϋχέλλες εισάγουν το 98% των ενεργειακών τους αναγκών από τον Κόλπο, η Μαυριτανία 76%, η Ουγκάντα 67%, Μαυρίκιος 56%, Κένυα 55%, Αίγυπτος και Ζάμπια 45% κοκ. Οδηγώντας οι ΗΠΑ και το Ισραήλ το Ιράν να κλείσει τον Κόλπο εξασφάλισαν το ίδιο αποτέλεσμα που είχαν πετύχει στην Ευρωπαϊκή ήπειρο με την ανατίναξη του υποθαλάσσιου αγωγού Νορντ Στριμ και τις κυρώσεις της ΕΕ: Για τις χώρες που επιλέγουν να παραμένουν στην τροχιά των ΗΠΑ, όλοι οι δρόμοι του φυσικού αερίου να οδηγούν στον κόλπο του Μεξικού.
Νέο καθεστώς διοίκησης στα Στενά του Ορμούζ
Υπάρχει ωστόσο μια τεράστια διαφορά. Το Ιράν, αντίθετα με την Ουκρανία, εξέρχεται της κρίσης κερδισμένο. Ήδη επαναλαμβάνει σε κάθε τόνο ότι τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι κλειστά, απλώς άλλαξε το καθεστώς που διέπει την διέλευσή τους. Το νέο καθεστώς συνοψίζεται σε τέσσερις αυστηρούς όρους:
Πρώτο, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους του που συμμετέχουν στην επίθεση.
Δεύτερο, ανοικτά για τις φιλικές της χώρες, όπως Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Ιράκ, Ισπανία (διότι αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης), Ιαπωνία (διότι είχε βοηθήσει το Ιράν στην διάρκεια της επίθεσης από το Ιράκ επί Σαντάμ Χουσεΐν) κ.α.
Τρίτο, διέλευση έναντι αντιτίμου (όπως συμβαίνει σε Παναμά, Σουέζ, Δαρδανέλια κ.α.) ισότιμου με 2 εκατ. δολ. ανά δεξαμενόπλοιο που επιμεριζόμενο στο φορτίο των 2 εκατ. βαρελιών το οποίο μεταφέρουν τα VLCC σημαίνει πώς θα επιβαρύνει με 1 δολ. επιπλέον το κάθε βαρέλι – άρα απορροφήσιμο, και,
Τέταρτο, καταβολή του αντιτίμου διέλευσης σε κινέζικο νόμισμα γουάν που ισοδυναμεί με βόμβα στα θεμέλια του πετροδολάριου – νομισματική έκφραση της υποταγής των αραβικών αστικών τάξεων στις ΗΠΑ και ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της πλανητικής κυριαρχίας του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Οι τέσσερις αυτοί όροι ως γενική αρχή θα ισχύουν στο διηνεκές. Δεν αποτελούν μέσο πίεσης για να τελειώσει ο πόλεμος μια ώρα αρχύτερα ή αντικείμενο διαπραγμάτευσης για την Ισλαμική Δημοκρατία. Κατά συνέπεια, ανεξαρτήτως των θυσιών που θα υποστεί το Ιράν για να αποκρούσει την επίθεση, η επόμενη ημέρα θα το βρει με αυξημένη κυριαρχία και αυξημένα δημόσια έσοδα, πέραν του τεράστιου κύρους που θα απολαμβάνει για το κατόρθωμά του να νικήσει απέναντι στην υπερδύναμη των ΗΠΑ και το κράτος proxy του Ισραήλ. Το Ιράν ήδη εισπράττει αναπάντεχα γενναία δημόσια έσοδα από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου, λόγω της χαλάρωσης των κυρώσεων που ανακοίνωσε ο Τραμπ (waiver) για να μην φτάσει το πετρέλαιο στα 180 δολ. το βαρέλι. Εκτιμάται ότι το «παράθυρο» του Τραμπ για το Ιράν αφορούσε ποσότητα 140 εκατ. βαρελιών που ισοδυναμούσε με έκτακτα έσοδα ύψους 14 δισ. δολ. Όλη αυτή την περίοδο το Ιράν εξάγει κατά μέσο όρο 1,5 εκατ. βαρέλια την ημέρα έναντι 120 δολ. το βαρέλι, όταν πριν την επίθεση, λόγω των κυρώσεων, εξήγαγε 1,1 εκατ. βαρέλια την ημέρα έναντι 47 δολ. το βαρέλι. Όχι κι άσχημα… Εξ ίσου αναπάντεχα και γενναία ωφελημένη εξήλθε και η Ρωσία της χαλάρωσης που ανακοίνωσε ο Τραμπ με ανεπίσημες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για κάλυψη ακόμη και όλων των ζημιών που έχει υποστεί από τις κυρώσεις ΕΕ, ΗΠΑ, G7, κ.λπ.
Το συμπέρασμα είναι πώς για το Ιράν το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποδεικνύεται ιδανική ευκαιρία για να αλλάξει το καθεστώς διέλευσης και, το σημαντικότερο, να το καταστήσει κερδοφόρο. (Παρεμπιπτόντως, μόνο θαυμασμός αξίζει για τους Ιρανούς που κατάφεραν να εξουδετερώσουν το μοναδικό αντίβαρο το οποίο ανέκαθεν συνόδευε κάθε σχέδιο κλεισίματος των Στενών, ότι θα ήταν οι πρώτοι οι οποίοι θα ζημιώνονταν…).
Οι γείτονες του Ιράν όμως μοιάζουν με ποντίκια που πιάστηκαν στη φάκα καθώς μάλλον πρέπει να πάρουν απόφαση ότι οι ημέρες της ευημερίας τους ανήκουν στο παρελθόν. Αποδεικνύονται πιο χρήσιμοι ηλίθιοι ακόμη και από τους Ουκρανούς. Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (που διαδραμάτισαν ενεργό ρόλο όχι μόνο στην έναρξη της επίθεσης κατά του Ιράν αλλά ακόμη και σε επιχειρήσεις «ψευδούς σημαίας») και λοιπές πετρομοναρχίες έχουν ήδη την τύχη της Ουκρανίας μιας και υπέστησαν τεράστιες οικονομικές ζημιές στην ενεργειακή και τουριστική βιομηχανία λόγω της συμμαχίας τους με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, το μέλλον τους δεν είναι καθόλου ρόδινο διότι οι αμερικανικές εταιρείες πώλησης φυσικού αερίου θα τους πάρουν σιγά – σιγά τα μερίδια πωλήσεων στην Ασία. Όπως ακριβώς οι αμερικανικές εταιρείες έδιωξαν τους Άραβες και από την Ευρώπη.
«Η Ταϊβάν εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από εισαγόμενα καύσιμα – περιλαμβανομένης και της έντασης εργασίας βιομηχανίας τεχνολογίας, που παράγει μαζικά πάνω από το 90% των ημιαγωγών παγκοσμίως. Έπαιρνε το ένα τρίτο του LNG της από το Κατάρ κι έχει τα χαμηλότερα αποθέματα αερίου στην Ανατολική Ασία. Ταϊβανέζοι αξιωματούχοι λένε ότι θα αυξήσουν τις εισαγωγές LNG από τις ΗΠΑ ξεκινώντας από τον Ιούνιο με συμβόλαιο που θα υπογράψουν με την Τεξανή Cheniere. Τα νέα συμβόλαια που θα υπογράψουν με τις ΗΠΑ θα υπερδιπλασιάσουν το μερίδιο των ΗΠΑ στις εισαγωγές LNG της Ταϊβάν από 10% σε 25% ως το 2029, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών στην Βουλή», σύμφωνα με την Washington Post στις 23 Μαρτίου.
Ετήσιες εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου σε μετρικούς τόνους της Ταϊβάν από ΗΠΑ και Κατάρ, 2008-2025
Πασιφανώς, σε μια ασυνήθιστη αντιστροφή ρόλων, ο οίκος των Σαούντ τελεί εδώ και εβδομάδες με ένα πιστόλι στον κρόταφο, ξέροντας ότι η παραμικρή του κίνηση υπέρ των Αμερικανών και κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, θα κάνει τους Χούθι να πάρουν τ’ όπλο τους και τις σαουδαραβικές εξαγωγές μέσω του χερσαίου αγωγού Γιανμπού στα δυτικά της χώρας και την Ερυθρά Θάλασσα να παγώσουν, στην καλύτερη περίπτωση. Στην χειρότερη και πιο πιθανή περίπτωση ο αγωγός 1.200 χιλιομέτρων να έχει την τύχη των αμερικανικών βάσεων στην περιοχή και η Ερυθρά Θάλασσα να μην ξαναδεί δεξαμενόπλοιο…
Σημεία ναυτικού κορεσμού στην Αραβική χερσόνησο
Τα μυθικά κέρδη της αμερικανικής σχιστολιθικής βιομηχανίας από την επίθεση στο Ιράν δεν αναιρούν το γεγονός ότι η επίθεση στερούνταν εξ αρχής σαφών και αντικειμενικών στόχων, ότι έλειπε σχέδιο Β, ότι γύρισε μπούμερανγκ για τον Τραμπ λόγω της απώλειας των συμμάχων του στην περιοχή και της διαφωνίας των Αμερικανών πολιτών, ότι μακροπρόθεσμα επιταχύνουν την υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος κ.λπ. Εξηγούν όμως, δεδομένων όλων αυτών των παραγόντων, γιατί εν τέλει διατάχτηκε και γιατί η κλιμάκωση είναι προ των πυλών…
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)