"ΚΙΝΑ: Ο δρόμος προς την άνοδο δεν ήταν στρωμένος με μετάξι" Στέλιος Ελληνιάδης

Η Κίνα είναι πλέον «παγκόσμιος παίκτης» που αμφισβητεί την αμερικανική παντοδυναμία ευθέως. Η αχανής χώρα που είχε μετατραπεί σε «εργοστάσιο του πλανήτη», εκμεταλλεύθηκε την απληστία της Δύσης και αξιοποίησε με εντυπωσιακό τρόπο την τεχνογνωσία που απέκτησε. Ο δρόμος για την άνοδο δεν ήταν στρωμένος με μετάξι και ο δημοσιογράφος Στέλιος Ελληνιάδης μας εξηγεί πως από τον «αιώνα της ταπείνωσης», η Κίνα κατόρθωσε όχι μόνο να ορθοποδήσει αλλά να ηγηθεί.

Οι δουλειές που (δεν) γίνονται και οι στυμμένες λεμονόκουπες…

Πώς οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη από το 2019 και μετά φτιάχνουν μια πλαστή εικόνα, με μεγάλα λόγια και με τη χρησιμοποίηση ανθρώπων που στο τέλος φεύγουν απογοητευμένοι σαν στυμμένες λεμονόκουπες

Γιώργος Καρελιάς

Μέσα στη θερινή ραστώνη περνούν κάπως απαρατήρητα ορισμένα γεγονότα, που δείχνουν πώς οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη από το 2019 και μετά φτιάχνουν μια πλαστή εικόνα, με μεγάλα λόγια και με τη χρησιμοποίηση ανθρώπων που στο τέλος φεύγουν απογοητευμένοι σαν στυμμένες λεμονόκουπες.
Δύο τέτοια γεγονότα είχαμε τις τελευταίες μέρες. Πριν τα παραθέσουμε, ας θυμίσουμε κάτι, που ξεκινάει το 2019 και καταλήγει σε φιάσκο το 2025.
Το 2019, λοιπόν, η νεόκοπη τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσμοθετεί το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας (ΕΣΕΤΕΚ) ως «το ανώτατο γνωμοδοτικό όργανο της πολιτείας σε ό,τι αφορά τη χάραξη εθνικής στρατηγικής για την έρευνα, την τεχνολογία και την ανάπτυξη της καινοτομίας».
Χαράς ευαγγέλια. Θα περίμενε κανείς ότι η έρμη έρευνα στην Ελλάδα θα απογειωνόταν με τόσους επιστήμονες, ελληνικών και ξένων ιδρυμάτων, που την ανέλαβαν.
Φευ, η διάψευση των ελπίδων άργησε λίγο, αλλά ήρθε. Ιδού τι ακολούθησε όπως καταγράφεται στα ρεπορτάζ της εποχής. Τον Ιανουάριο του 2025  παραιτήθηκαν ο πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, καθηγητής Κυτταρικής Βιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ Σπύρος Αρταβάνης-Τσάκωνας και ο καθηγητή Αρχαίας Ιστορίας στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Νιου Τζέρσεϊ, Άγγελος Χανιώτης, καθώς διαψεύστηκαν οι ελπίδες ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει στον χώρο της έρευνας. Λίγες μέρες αργότερα παραιτήθηκαν άλλα έξι μέλη(συνολικά οκτώ από τα 15): η καθηγήτρια Θεωρητικής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Κωνσταντία Αλεξάνδρου, η καθηγήτρια και πρύτανης της Παντείου Χριστίνα Κουλούρη, ο καθηγητής Υπολογιστικής Επιστήμης και Μηχανικής στο Χάρβαρντ Πέτρος Κουμουτσάκος, ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Biogen Στέλιος Παπαδόπουλος, ο διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας στο Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας Ιωάννης Ταλιανίδη, και ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ Βασίλης Ταρλατζής.
Αυτά έγιναν πριν από ενάμιση χρόνο. Και τώρα το πρώτο- σημερινό- γεγονός. Το αποκάλυψε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αριστείδης Χατζής. Όπως έγραψε σε άρθρο του («Οι ναυαγοί της έρευνας», Καθημερινή, 10 Μαίου 2026), συνέβησαν τα εξής:

1.Το Δεκέμβριο του 2023 δημοσιεύθηκε από το υπουργείο Παιδείας πρόσκληση για υποβολή προτάσεων στο πλαίσιο του έργου «Εμπιστοσύνη στα Αστέρια μας». Ο στόχος της πρόσκλησης ήταν, υποτίθεται, «η δημιουργία των κατάλληλων προϋποθέσεων για την αξιοποίηση του υφιστάμενου επιστημονικού δυναμικού και τη διαμόρφωση νέων προοπτικών στην επιστημονική και επαγγελματική πορεία αυτών, και η υλοποίηση ερευνητικών έργων με υψηλό αντίκτυπο στην οικονομία και στην κοινωνία με την παραγωγή έρευνας υψηλού επιπέδου». Στην πρόσκληση διαβάζει κανείς κι άλλα μεγαλεπήβολα για κόμβους Αριστείας και Καινοτομίας.

2.Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να έρθει το ναυάγιο. Όπως γράφει ο καθηγητής, το ναυάγιο είχε πολλά θύματα: «Όχι μόνο την αριστεία και την επιστήμη, αλλά εκατοντάδες νέους επιστήμονες, που έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι το ελληνικό κράτος είναι αξιόπιστο, να εγκαταλείψουν θέσεις, να χάσουν ευκαιρίες, να αναλάβουν ρίσκα για να συμμετάσχουν σε αυτό το πρόγραμμα. Έπειτα από δυόμιση χρόνια το υπουργείο Παιδείας έκλεισε με απαράδεκτο τρόπο μια ιστορία πρωτοφανή ακόμα και για τα 

3.Θύμα της ήταν(και) ο ίδιος, μαζί με 30 συνεργάτες του από έξι χώρες. Ιδού πώς το περιγράφει: «Θεωρώντας το ελληνικό κράτος αξιόπιστο, κάναμε ερευνητικά ταξίδια με προσωπικά έξοδα, συγκεντρώνοντας έναν ανεκτίμητης αξίας θησαυρό τεκμηρίων για την Ελληνική Ιστορία, έναν θησαυρό που θα μείνει τώρα ανεκμετάλλευτος. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το χειρότερο είναι η απελπισία, η απογοήτευση, η οργή αυτών των νέων ανθρώπων που μας εμπιστεύθηκαν. Καθώς συμπληρώνω 25 χρόνια στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, θα μου επιτρέψετε να καταλήξω με όσα έμαθα τόσα χρόνια. Αυτή η χώρα όχι μόνο δεν στηρίζει την έρευνα, αλλά την υπονομεύει. Οχι μόνο δεν στηρίζει την αριστεία, αλλά την καταδιώκει. Οχι μόνο δεν εκτιμά την επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά συστηματικά την απαξιώνει»

Ας έρθουμε τώρα στο δεύτερο γεγονός των ημερών. Μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2023 στον Έβρο, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανέθεσε στον Σταύρο Μπένο, πρώην δήμαρχο Καλαμάτας, πρώην υπουργό και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το σχεδιασμό για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της περιοχής. Πριν από λίγες μέρες συνεδρίασε, για πολλοστή φορά, η Ειδική Επιτροπή παρουσία του αρμόδιου υφυπουργού Κ. Κατσαφάδου. Εκεί ο κ. Μπένος, έμπλεος οργής, κατάγγειλε ότι το σχέδιό του ουσιαστικά πάει στις ελληνικές καλένδες , αφού από τα σχεδόν τρία(3) δισεκατομμύρια, που του είχαν υποσχεθεί, η χρηματοδότηση θα πέσει στα περίπου 300 εκατομμύρια. Όπως αποκάλυψαν τοπικά μέσα ενημέρωσης, ο κ. Μπένος είπε στον υφυπουργό: «Παρουσιάστηκε ένας μελετητής σε διατεταγμένη υπηρεσία να πάει κόντρα στη μελέτη μου; Τι είναι αυτά τα πράγματα; Εγώ προσπαθώ να σας προικίσω με το μέλλον και εσείς το αρνείστε. Αυτό κάνετε. Μόνοι σας θα εξουδετερώσετε τα όπλα σας; Πως μετά από αυτό υπουργέ θέλετε να υπάρξω. Εγώ ήσυχα θα φύγω. Έδωσα και το αίμα μου εδώ πέρα και ήταν μεγάλη προσβολή για μένα. Σας μιλώ για τον σιδηρόδρομο και εσείς θέλετε να το βγάλετε. Αυτά είναι τα θεσμικά όπλα σας. Τα εγκαταλείπετε;». Και σε άλλο σημείο: «Γιατί με φέρατε σε αυτή την δεινή θέση; Δεν αξίζω λίγο σεβασμό; Ήρθα ως εθελοντής. Γιατί μου το κάνατε αυτό; Δεν σε συγχωρώ γι’ αυτό που με παγιδεύσατε απόψε».
Χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι; Δεν νομίζω. Ίσως κάτι για τα μεγάλα λόγια και τις στυμμένες λεμονόκουπες. Όμως, όχι, δεν χρειάζεται. Τα λένε οι ίδιοι, που τα πίστεψαν και (μετά) τα υπέστησαν.
Ίσως το λέει ακόμα καλύτερα αυτή η ρήση του Σαρτρ: «Δεν υπάρχουν αθώα θύματα»

www.news247.gr

Οικονομική Άγνοια με Θεσμικό Περίβλημα: Από τον Άκη Σκέρτσο στον Κυριάκο Πιερρακάκη

του Σπύρου Στάλια

Όταν ένας ανώνυμος σχολιαστής αναπαράγει τον μύθο ότι «πρέπει πρώτα να μαζέψουμε αποταμιεύσεις για να μπορέσουμε να κάνουμε επενδύσεις», το ζήτημα είναι απλώς ημιμάθεια.

 Όταν όμως την ίδια ακριβώς θεωρητική αρβύλα επικαλείται δημόσια ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών της Ελλάδας και Πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης, τότε το πρόβλημα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις. Περάσαμε από τις ασυναρτησίες του κ. Άκη Σκέρτσου, που βάφτισε τη φτώχεια... “πλούτο των νοικοκυριών”, στις συστημικές ανοησίες τoυ κυρίου Πιερρακάκη, με κοινό παρονομαστή την πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα της σύγχρονης τραπεζικής.  

Ο Μύθος του «Δανειστή Αποταμιεύσεων»

Στη πρόσφατη συνέντευξή του στο ECB Supervision Newsletter, ο κ. Πιερρακάκης υποστήριξε ότι η Ευρώπη πάσχει από «κατακερματισμό» που εμποδίζει τις επαρκείς ευρωπαϊκές αποταμιεύσεις να μετατραπούν σε παραγωγικές επενδύσεις.

Η τοποθέτηση αυτή εδράζεται στην παρωχημένη, νεοκλασική «Θεωρία των Δανειακών Κεφαλαίων» (Loanable Funds Theory): την ψευδαίσθηση ότι οι τράπεζες λειτουργούν ως απλοί διαμεσολαβητές, οι οποίοι μαζεύουν τα «λιμνάζοντα» ευρώ των νοικοκυριών σε έναν κουμπαρά και στη συνέχεια τα δανείζουν σε επενδυτές.

Η Θεσμική Συντριβή του Μύθου

Πρόκειται για θεωρητικό αναλφαβητισμό. Η πραγματικότητα της σύγχρονης τραπεζικής έχει επιβεβαιωθεί ρητά και επίσημα από το σύνολο των κεντρικών τραπεζών του κόσμου — από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και τη Federal Reserve (Fed) των ΗΠΑ, μέχρι την Bank of England και κάθε Κεντρική Τράπεζα:

 Οι τράπεζες ΔΕΝ δανείζουν αποταμιεύσεις.

 Τα δάνεια δημιουργούν καταθέσεις (Loans Create Deposits). 

Όταν μια εμπορική τράπεζα εγκρίνει μια πιστοδότηση για μια επένδυση, δημιουργεί νέο χρήμα εξ ολοκλήρου (ex nihilo), πιστώνοντας έναν λογαριασμό.

Η Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) προσαρμόζεται εκ των υστέρων. Η ΕΚΤ δεν προηγείται της πιστωτικής επέκτασης για να «δώσει την άδεια» βάσει αποταμιεύσεων, αλλά παρέχει τη ρευστότητα ex-post για την κάλυψη των εποπτικών απαιτήσεων.

Η επένδυση παράγει εισόδημα, και από το εισόδημα αυτό προκύπτει εκ των υστέρων (ex-post) η αποταμίευση. Η σχέση αιτιότητας είναι ακριβώς η αντίστροφη από αυτήν που ευαγγελίζεται ο Πρόεδρος του Eurogroup. Το γεγονός ότι ο θεσμικός επικεφαλής της Ευρωζώνης αγνοεί τις ίδιες τις παραδοχές της ΕΚΤ —στο ίδιο το έντυπο της οποίας παραχωρεί συνέντευξη— είναι αποστομωτικό.

Η Παγίδα της Περιφέρειας

Αυτή η άγνοια δεν είναι αθώα. Εντάσσεται οργανικά στο υπόδειγμα της απόλυτης προσκόλλησης στον σκληρό πυρήνα του ευρώ, όπου η οικονομική πολιτική ασκείται αποκλειστικά μέσω εσωτερικής υποτίμησης, δημοσιονομικής λιτότητας και διαρκών πρωτογενών πλεονασμάτων.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η επίκληση της «ενοποίησης των αγορών αποταμίευσης» λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού

1. Το πραγματικό πρόβλημα των επενδύσεων στην Ευρωζώνη (και ειδικά στην Ελλάδα) δεν είναι η έλλειψη αποταμιεύσεων, αλλά η έλλειψη Ενεργού Ζήτησης. Οι επιχειρήσεις δεν ζητούν δάνεια και οι τράπεζες δεν δημιουργούν νέο χρήμα επειδή οι πολιτικές των πλεονασμάτων συμπιέζουν τα εισοδήματα και την αγοραστική δύναμη.

2. Η τομεακή ισορροπία είναι αμείλικτη: Όταν το Δημόσιο υποχρεούται να αφαιρεί ρευστότητα από την οικονομία για να παράγει πλεονάσματα (T>G), ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να αποταμιεύσει μόνο αν υπάρχει τεράστιο εξωτερικό πλεόνασμα (X-M). Όσο αυτό δεν υφίσταται, η συμπίεση είναι δομική.

Ποιον Εξυπηρετεί Τελικά Αυτή η Πολιτική;

Όταν μια εσφαλμένη παραδοχή προστατεύεται θεσμικά με τέτοια επιμονή, παύει να είναι λάθος και μετατρέπεται σε εργαλείο αναδιανομής ισχύος.

Η εμμονή της ευρωπαϊκής ηγεσίας —και της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας μέσω του κ. Πιερρακάκη— σε αυτό το αφήγημα εξυπηρετεί τρεις πολύ συγκεκριμένες σκοπιμότητες:

1. Τις Πλεονασματικές Οικονομίες του Βορρά: Η μεταφορά της ευθύνης στις «ελλιπείς αποταμιεύσεις» νομιμοποιεί τη δημοσιονομική αυστηρότητα στην περιφέρεια. Έτσι, ο Νότος κρατιέται σε διαρκή συμπίεση ζήτησης και χαμηλό εργατικό κόστος, παραμένοντας εξαρτημένος εισαγωγέας των βιομηχανικών προϊόντων του Βορρά.

2. Τα Μεγάλα Χρηματοπιστωτικά Κέντρα: Η περίφημη «διασυνοριακή ενοποίηση ρευστότητας» επιτρέπει στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και τα funds να αντλούν την εγχώρια αποταμίευση από την περιφέρεια και να τη διοχετεύουν στις ώριμες αγορές του πυρήνα, αντί να χρηματοδοτείται η τοπική παραγωγική βάση.

3. Την Αποποίηση Πολιτικών Ευθυνών: Παρουσιάζοντας τις επενδύσεις ως ζήτημα «ιδιωτικών αποταμιεύσεων που πρέπει να ελευθερωθούν», η πολιτική ηγεσία αποσείει τη δική της ευθύνη για την άσκηση δημόσιας επενδυτικής πολιτικής. Το κράτος αυτοευνουχίζεται, μετατρεπόμενος ο υπουργός από ασκών πολιτική σε απλό τεχνοκράτη-διαχειριστή.

Συμπεράσματα

Ο κ. Πιερρακάκης ζητά «ενοποίηση της ρευστότητας» χωρίς να αγγίζει τον ελέφαντα στο δωμάτιο: την απουσία κοινού δημοσιονομικού εργαλείου και την άρνηση θεσμοθέτησης ενός πλήρους Ευρωπαϊκού Συστήματος Εγγύησης Καταθέσεων (EDIS). Χωρίς αυτά, η «διασυνοριακή ενοποίηση» σημαίνει απλώς ότι οι αποταμιεύσεις της περιφέρειας θα μεταφέρονται στα χρηματοπιστωτικά κέντρα του Βορρά, ενώ η ελληνική οικονομία θα φορτώνεται το υψηλότερο κόστος δανεισμού λόγω του συστημικού κινδύνου της χώρας.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι οι θεματοφύλακες της οικονομικής πολιτικής της χώρας και της Ευρωζώνης συνεχίζουν να ανακυκλώνουν οικονομικούς μύθους του 19ου αιώνα για να δικαιολογήσουν το αδιέξοδο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Όταν η ηγεσία συγχέει τη δημιουργία χρήματος με τη διαμεσολάβηση κουμπαράδων, η οικονομική εξαθλίωση δεν είναι ατύχημα· είναι νομοτέλεια.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D - spyridonstalias@hotmail.com - New York 9/8/2026

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Η απόφαση που άλλαξε τη μοίρα των ελληνικών δασών

Ο Νόμος 2612/1998 της κυβέρνησης Σημίτη και η μετάβαση από την πρόληψη στην καταστολή. Οι καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ετών στην Ελλάδα φέρνουν ξανά στο προσκήνιο μια θεσμική απόφαση που άλλαξε καθοριστικά τη διαχείριση των φυσικών μας οικοσυστημάτων.

Η πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Σημίτη να αφαιρέσει την ευθύνη της δασοπυρόσβεσης από τη Δασική Υπηρεσία προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στο οικοσύστημα της χώρας. Με τη μεταφορά της αρμοδιότητας στο Πυροσβεστικό Σώμα, η κρατική μηχανή μετέθεσε το βάρος από την πρόληψη και την επιστημονική διαχείριση στην εκ των υστέρων καταστολή, αφήνοντας τα δάση χωρίς τη συνεχή φροντίδα που απαιτούν.

Η θεσμική καμπή του Νόμου 2612/1998

Η ψήφιση του Νόμου 2612/1998 αποτελεί μια ιστορική καμπή με πολλαπλές συνέπειες για το περιβάλλον της χώρας. Μέχρι την ψήφισή του, η αποκλειστική ευθύνη για τη διαχείριση, την προστασία και τη φροντίδα των δασών ανήκε στη Δασική Υπηρεσία και τους εξειδικευμένους δασολόγους.

Με τη μεταφορά της αρμοδιότητας της δασοπυρόσβεσης στο Πυροσβεστικό Σώμα, άλλαξε ριζικά το επιχειρησιακό δόγμα. Η διαχείριση των οικοσυστημάτων αποσυνδέθηκε από την ίδια τη μάχη με τις φλόγες, δίνοντας προτεραιότητα στην καταστολή της πυρκαγιάς τη στιγμή που εκδηλώνεται, αντί για την προληπτική προστασία του δασικού πλούτου.

Η αποδυνάμωση της Δασικής Υπηρεσίας και η εγκατάλειψη της πρόληψης

Η εφαρμογή της νέας νομοθεσίας οδήγησε σταδιακά τη Δασική Υπηρεσία σε ουσιαστική αποδυνάμωση, καθώς στερήθηκε κρίσιμους πόρους και προσωπικό. Αποκομμένη από την επιχειρησιακή ευθύνη της δασοπυρόσβεσης, η υπηρεσία σταμάτησε να παρεμβαίνει αποτελεσματικά μέσα στο δάσος.

Οι θεμελιώδεις εργασίες πρόληψης που εκτελούνταν επί δεκαετίες σταμάτησαν να πραγματοποιούνται συστηματικά:

• Οι καθαρισμοί της καύσιμης ύλης
• Η δημιουργία και συντήρηση αντιπυρικών ζωνών
• Η φροντίδα και συντήρηση των δασικών δρόμων

Η απουσία αυτών των τακτικών παρεμβάσεων αύξησε την ευάλωτη φύση των δασικών εκτάσεων, καθιστώντας τις ευάλωτες σε κάθε νέα πύρινη απειλή.

Το δάσος αντιμετωπίστηκε ως «εχθρός»

Η αλλαγή της προσέγγισης μετέτρεψε τη σχέση της πολιτείας με το φυσικό περιβάλλον. Το δάσος πλέον αντιμετωπίστηκε ως «εχθρός» που πρέπει να αντιμετωπιστεί κατασταλτικά μόνο όταν ξεσπάσει η φωτιά.

Η διαχείριση περιορίστηκε αυστηρά στην κατάσβεση, παραβλέποντας μια βασική αρχή της δασικής επιστήμης: το δασικό οικοσύστημα δεν είναι απλώς ένα πεδίο καταστολής συμβάντων, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί συνεχή και αδιάλειπτη φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Η παρακαταθήκη μιας πολιτικής επιλογής

Η αποτίμηση των τελευταίων δεκαετιών αναδεικνύει τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που είχε η αφαίρεση της προστασίας των δασών από τη Δασική Υπηρεσία. Η αποσύνδεση της πρόληψης από την καταστολή άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στα ελληνικά δάση.

Η επανεξέταση αυτής της ισορροπίας και η επιστροφή σε μια στρατηγική που θέτει στο επίκεντρο τη συνεχή φροντίδα και τη διαχείριση των οικοσυστημάτων παραμένει το κρίσιμο ζητούμενο για την προστασία του φυσικού μας πλούτου.

Πηγή: agonaskritis.gr

Σταύρος Λυγερός "Θα λειτουργήσει ο εκβιασμός των διαδοχικών εκλογών του Κυριάκου;"

Η μεγάλη «μεταρρύθμιση» έμεινε από άδεια

Πρέπει ή δεν πρέπει κάποιος να παραιτηθεί;

Ντάμα

Tο Γ’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε τρεις άδειες λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων που έχουν παραρτήματα στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το ΣτΕ, υπό την προεδρία του αντιπροέδρου Διομήδη Κυριλόπουλου, ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας, καθώς και τα προγράμματα σπουδών τους στο σύνολό τους, των CITY University, Keele University και Anatolia College. Στο ΣτΕ είχε προσφύγει ο καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Παναγιώτης Λαζαράτος. Le Maître 🇺🇦🇵🇸στο X

 

* Εν ολίγοις, το ΣτΕ ουσιαστικά λέει «σας έδωσα την άδεια να κάνετε μη κρατικά πανεπιστήμια, αλλά αποτύχατε να θέσετε και να εφαρμόσετε τους στοιχειώδεις κανόνες». Κι αναρωτιέμαι: ο υφυπουργός Παιδείας, Νίκος Παπαϊωάννου, και η αρμόδια επιτροπή που άναψε το «πράσινο φως» για τη λειτουργία τους έχουν κάποια ευθύνη για όλο αυτό ή όχι; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια τυπική αστοχία. Μιλάμε για άδειες λειτουργίας πανεπιστημίων και για προγράμματα σπουδών που εγκρίθηκαν από το ελληνικό κράτος και τώρα ακυρώνονται από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας. Και επειδή στην Ελλάδα η πολιτική ευθύνη έχει γίνει κάτι σαν αστικός μύθος, να το θέσω διαφορετικά: πρέπει ή δεν πρέπει κάποιος να παραιτηθεί;

* Επειδή όμως ξανανοίγει αυτομάτως η κουβέντα περί συνταγματικότητας του νόμου, ο Βασίλης Σωτηρόπουλος αναφέρει: «Η ακύρωση των αδειών των ιδιωτικών πανεπιστημίων από την 7μελη σύνθεση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν καθιστά αντισυνταγματικό τον νόμο, διότι τα τμήματα του δικαστηρίου δεν μπορούν να ανατρέψουν απόφαση της Ολομέλειας. Εάν υπάρχει κάποια διαφορετική κρίση για την συνταγματικότητα οφείλουν να παραπέμψουν την υπόθεση στην Ολομέλεια. Το πιο πιθανό είναι ότι οι άδειες ακυρώθηκαν λόγω μη συμμόρφωσης των ιδρυμάτων προς τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια». Sotiropoulosστο X

 

* Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία. Επί χρόνια ακούγαμε ότι τα μη κρατικά πανεπιστήμια θα έφερναν τον ανταγωνισμό, θα ανέβαζαν το επίπεδο της ανώτατης εκπαίδευσης και θα αποτελούσαν περίπου τη μεγάλη μεταρρύθμιση που περίμενε η χώρα. Για τα δημόσια πανεπιστήμια, αντιθέτως, η συζήτηση περιστρέφεται μονίμως γύρω από ελλείψεις σε προσωπικό, υποδομές, χρηματοδότηση και φοιτητική μέριμνα. Τελικά, πριν προλάβουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να «αναβαθμίσουν» την ελληνική ανώτατη εκπαίδευση, χρειάζεται να μάθουμε πώς ακριβώς πήραν τις άδειές τους. αι ίσως κάποια στιγμή να κάνουμε με την ίδια πολιτική ζέση και μια πραγματική μεταρρύθμιση υπέρ του δημόσιου πανεπιστημίου. Να έχει καθηγητές, προσωπικό, σύγχρονες υποδομές, εστίες και επαρκή χρηματοδότηση. Δεν ακούγεται τόσο εντυπωσιακό όσο η ίδρυση «μη κρατικών πανεπιστημίων». Είναι όμως Παιδεία.

* Απελπισία είναι το ότι το μόνο πράγμα στη χώρα που κατάφερε να ρίξει τον Μητσοτάκη ήταν ένα ποδήλατο. Ό,τι καλύτερο διάβασα αυτές τις μέρες στο Χ, μεταξύ παραλίας και χαλαρώματος στο μπαλκόνι. Έπεσε, που λέτε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το ποδήλατο και πήγε στο νοσοκομείο, νομίζω όχι για πρώτη φορά. «Ο πρωθυπουργός μετέβη στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου ύστερα από πτώση από το ποδήλατο. Ο κ. Μητσοτάκης τραυματίστηκε στο χέρι ενώ έφερε και μικρές εκδορές. Αφού του προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες, έφυγε από το νοσοκομείο», διάβασα σε σχετικό δημοσίευμα. Διάβασα, επίσης, ότι χάλασε το λαμπάκι επικέντρωσης του ακτινολογικού μηχανήματος. Περίεργο γιατί ο πρωθυπουργός μας είναι γουρλής, όπως γνωρίζουν και οι πέτρες. ⓢⓟⓘⓓⓔⓨστο X

 

* Ξέρατε ότι υπάρχουν και πολιτικοί αστρολόγοι; Γιατί εγώ όχι. Η Π. Παπουτσή προέβλεψε στον ΣΚΑΪ αυτοδυναμία του Κυριάκου αν γίνουν οι εκλογές μετά τον Απρίλιο. Εντάξει, αφού το λένε τα άστρα, εγώ τι να σχολιάσω; Πάντως θυμάμαι ότι η ίδια κυρία είχε προβλέψει, λόγω των άστρων βεβαίως βεβαίως, ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ανακοινώσει το κόμμα του στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 2025. Το ανακοίνωσε, τελικά, τον Μάιο του 2026. Τι είναι ένας, δύο, τρεις… δέκα μήνες διαφορά; 🏴 Ο Μπάμπης ο Σουγιάς 🏴στο X

www.documentonews.gr

Ένας πρόεδρος των ΗΠΑ στην εποχή της παρακμής

του Θανάση Σκαμνάκη

Δεν είναι μόνο το περιστατικό που έχει σημασία. Με όλους τους συμβολισμούς του. Είναι κυρίως η υπενθύμιση πως τις εποχές της παρακμής οι ηγέτες όλο και λιγότερο εμπνέουν σεβασμό και προς τους άλλους και προς τον εαυτό τους. Προσοχή, η παρακμή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κράτησε περισσότερο από τρεις αιώνες, ανάλογα πως και πότε ορίζει κανείς το τέλος 406, 410, 476, 493 (όπως ο κάθε ιστορικός αξιολογεί τη σημασία των γεγονότων στις αντίστοιχες χρονιές). Και στο μεταξύ πρόλαβε να αναδείξει αυτοκράτορες όπως ο Κόμοδος, ο Καλλιγούλας,  και λοιποί, μεταξύ κωμωδίας και δράματος, που παριστάνανε τους θεούς και συνομιλούσαν με το Δία, σύμφωνα με την παράδοση που εγκαινίασε ο Οκταβιανός.

Ο Τραμπ να φυγαδεύεται από την πίσω πόρτα του προεδρικού αεροπλάνου με το φορτηγό του κέτερινγκ, δεν είναι και καθημερινό γεγονός. Θα πει κανείς, αν είναι να προστατευθεί ο ηγέτης κάθε πράξη είναι δεκτή, ακόμα και να διαφύγει σερνάμενος σε ένα λασπωμένο λαγούμι. Στην προκειμένη περίπτωση όμως δείχνει εμφανώς την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια του παγκόσμιου προέδρου!… Και την δυνατότητα του Ιράν να τον πλήξει. Αν δεν ήταν πεισμένες οι αμερικανικές υπηρεσίες για αυτή τη δυνατότητα δεν θα έπρατταν έτσι.

Δεν είναι λοιπόν μόνο στα πεδία των μαχών της Μέσης Ανατολής που οι Ιρανοί κατίσχυσαν, αλλά και σε ένα ευρύτερο πεδίο που φθάνει μέχρι την ασφάλεια του προέδρου των ΗΠΑ.

Όμως η πιο σοβαρή πτυχή της υπόθεσης είναι μάλλον πως ο πρόεδρος Τραμπ έφυγε μεν από την πίσω πόρτα, αλλά άφησε τους υπόλοιπους να πετάξουν χωρίς να ξέρουν τι τους απειλεί. Υπουργοί, σύμβουλοι, στενοί συνεργάτες, δημοσιογράφοι, υπόλοιπο προσωπικό, αναλώσιμοι προκειμένου να κατασκευαστεί η μπλόφα πως ο πρόεδρος ταξιδεύει με το αεροπλάνο.

Ίσως, αν βάλεις δίπλα την εικόνα όπου ο αγιατολάχ Χαμενεΐ προτίμησε να μοιραστεί την τύχη των υπολοίπων, να μείνει ορατός στόχος και να δολοφονηθεί κατά την πρώτη ημέρα της επίθεσης των ΗΠΑ στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, θα αποκτήσεις καλύτερη ιδέα για την εποχή μας και την κατάσταση της αυτοκρατορίας. Χωρίς να πιστοποιεί την υπεροχή του ισλαμισμού, ο οποίος υπόσχεται μάρτυρες του αιώνιου παράδεισου (μήπως και ο χριστιανισμός του Τραμπ κάτι ανάλογο δεν υπόσχεται, απλώς χωρίς πιλάφια;), δείχνει ωστόσο την διαμετρική αντίθεση.

Και πόσο παρηγορητικό ακούγεται, ο πρόεδρος που δαπανά δισεκατομμύρια δολάρια για να είναι, όπως λέει, ασφαλής ο κόσμος (τρομάρα μας!), δεν μπορεί να νοιώσει ασφαλής ούτε στο αεροδρόμιο μιας σύμμαχης χώρας, ούτε στο δικό του αεροπλάνο.

Εντωμεταξύ, για να γίνει το πράγμα πιο περίπλοκο, η Wall Street Journal γράφει ότι τη σχετική πληροφορία την έδωσαν οι Ισραηλινοί. Οι οποίοι προφανώς έχουν κάθε λόγο να σπέρνουν τον τρόμο στους αμερικανούς και προσωπικά στον Τραμπ, ώστε να τους εμπλέξουν πάλι σε νέες (αδιέξοδες) περιπέτειες στην περιοχή, αλλά επίσης δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να κάνουν το οτιδήποτε, ακόμα και να οδηγήσουν στον εξευτελισμό τον φίλο τους ηγέτη και στενό τους σύμμαχο (ας αναλογιστούν οι υπερασπιστές της ελληνοϊσραηλινής φιλίας τι συνεπάγεται η συνεργασία με το δολοφονικό καθεστώς στο οποίο αναθέτουμε ως χώρα την υπεράσπιση του εναέριου χώρου, μεταξύ άλλων).

Για την ιστορία, μάλλον απίθανο μου φαίνεται να σχεδίαζαν πραγματικά μια τέτοια επίθεση οι Ιρανοί. Δεν έχουμε κανένα λόγο να σκοτώσουμε τον Ντόναλντ Τραμπ, είπε  ειρωνευόμενος ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, που θα βρούμε καλύτερη περίπτωση για μας!..

Εν πάση περιπτώσει, μια δολοφονία ή ακόμη και απόπειρα συνεπάγεται άνευ προηγουμένου κλιμάκωση της σύγκρουσης, την οποία δεν χρειάζονται, καθώς διαθέτουν ήδη την πρωτοβουλία των κινήσεων και οδηγούν τις ΗΠΑ (και το Ισραήλ) σε αδιέξοδο, ιδιαίτερα ασκώντας τον απόλυτο έλεγχο στα στενά του Ορμούζ. Τα οποία στενά ο Τραμπ μέσω τουίτ λέει πως θα τα ανακηρύξει αμερικανική επικράτεια και οι ιρανοί τον τρολάρουν λέγοντας πως με τουίτ δεν γίνεται πολιτική. Γελοίο και δραματικό συγχρόνως.

Και για να γίνει το κλίμα πιο ζοφερό σχετικά με την αμερικάνικη ηγεμονία, σκάει και η είδηση ότι το πλήρωμα του αεροπλανοφόρου Αβραάμ Λίνκολν, που βρίσκεται σχεδόν ένα χρόνο σε πολεμική ετοιμότητα ανοιχτά του Περσικού Κόλπου, αντιμετωπίζει έλλειψη νερού, έλλειψη τροφίμων και ψυχική κρίση, που οδηγεί σε απόπειρες ή σκέψεις αυτοκτονίας.

Το ηθικό ενός στρατού που έχει οριστεί να φυλάει τον κόσμο!

Οι Ρωμαίοι στα ύστερα χρόνια όλο και πιο πολύ στρατολογούσαν από τους κατοίκους των κατακτημένων περιοχών καθώς οι Ρωμαίοι και οι Ιταλοί πολίτες δεν έδειχναν πολύ πρόθυμοι να πολεμήσουν, παρά τις υλικές αντιπαροχές που πρόσφερε η αυτοκρατορία. Κι ο σύγχρονος «αυτοκράτορας» χρειάζεται όλο και πιο πολύ τις μισθοφορικές εταιρείες για να κάνει πολέμους.

Που μπορεί να διαρκέσουν πολύ αν δεν δημιουργηθεί ένα μεγάλο κίνημα αποτροπής, μέσα και έξω από τις ΗΠΑ.

Πηγή: kommon.gr

Οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου

Η περίπτωση του γέροντα Νεκτάριου, κληρικού στην Καλάνδρα Χαλκιδικής

Μανώλης Κοττάκης

Ο ιερέας που κάθεται απέναντί μου δεν είναι τυχαίος. Ιερουργεί εδώ και 46 ολόκληρα χρόνια στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Καλάνδρα Χαλκιδικής. Χειροτονήθηκε πριν από πολλά χρόνια στον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα και φέρει το όνομα του αγαπημένου μου αγίου: Νεκτάριος. Πατέρας Νεκτάριος, αν και οι χωριανοί του τον καλούν «γέροντα». Αρχισε την ποιμαντορική του διαδρομή από το Κάιρο. Και μετά «χάθηκε» για χρόνια στο έργο της ιεραποστολής στην Αιθιοπία, στα βάθη της Αφρικής , μέσα στη φτώχεια, αλλά οι κλιματολογικές συνθήκες δεν επέτρεψαν την περαιτέρω παρουσία του εκεί.

Μικρασιάτης στην καταγωγή, από την Προύσα, με γονείς πρόσφυγες που έχασε νωρίς, έχει τη ρίζα του στον Μικρόκαμπο του Κιλκίς. Οπου στην αρχή γνώρισε τον ρατσισμό κατά των προσφύγων: «Στα ξένα είμαι Ελληνας και στην Ελλάδα ξένος». «Τουρκόσποροι» και λοιπές ανοησίες. Οταν γύρισε στην Ελλάδα από την Αιθιοπία, ο μητροπολίτης Κασσανδρείας Σινέσιος, στον οποίο τον γνώρισαν με άριστες συστάσεις, τον έστειλε το 1980 στην περιοχή της Καλάνδρας, στο πρώτο «πόδι» της Χαλκιδικής. Μια περιοχή πλούσια σε ιστορία, καθώς ήταν γεμάτη από Μετόχια Μονών του Αγίου Ορους όπως της Ιβήρων, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δεκάδες εγκαταλειμμένα ξωκλήσια. Η ιστορία της Ορθοδοξίας και του Εθνους ξεχείλιζε για όποιον ήθελε να τη διακρίνει. Στις εκκλησίες σώζονταν βυζαντινές εικόνες του 1600 μετά Χριστόν.

Η βιοτή του στην αρχή ήταν δύσκολη όσο ήταν διάκονος. Τα λεφτά ήταν πενιχρά. Αναγκάστηκε να εργαστεί εκείνα τα δύσκολα χρόνια, για να σηκώσει τον σταυρό του, ακόμα και στην εστίαση (στα μετόπισθεν της κουζίνας) ,ακόμα και ως κηπουρός σε σπίτια της περιοχής. Ταπείνωση, όπως μας δίδαξε ο Ιησούς. Αλλά δεν το έβαζε κάτω ποτέ. Κοιτούσε ψηλά στον ουρανό, πίστευε, δεν έχανε το φρόνημά του, «έχει ο Θεός κατά το θέλημά του» έλεγε. Εγινε ιερέας γιατί «ήταν ταμένος στην Παναγία», όπως μας

είπε, και πάντοτε πίστευε ότι «αρχηγός μας είναι ο Χριστός» και ότι «αν δεν έχουμε εξάρτηση από τα χρήματα, αυτό μας κάνει τελικά ευτυχισμένους». Οταν έφτασε το 1980 στην Καλάνδρα, η εκκλησία του έμοιαζε σκοτεινή. Απεριποίητη.

Σχετικά εγκαταλειμμένη. Η πέτρα που χτίστηκε εξωτερικά ήταν.. σοβαντισμένη. Μέσα υπήρχαν μόνο δύο σόμπες για να μπορούν να στέκονται και να ζεσταίνονται οι πιστοί στον δύσκολο χειμώνα. Η Αρχαιολογία δεν τον άφηνε να τη φτιάξει. Μέχρι που ράγισε το καμπαναριό έπειτα από επίσκεψη των ρίχτερ. Τα εμπόδια εξαφανίστηκαν. Αρχισε να εργάζεται για να τη φέρει στο σημείο που να πρέπει στην Παναγία μας, τη μάνα μας, και, 46 χρόνια μετά, σήμερα, η εικόνα είναι μιας εκκλησίας-στολίδι που με τη σημαία μας και τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου εκπέμπει άπειρη αγάπη. Αυτό αισθάνεσαι όταν μπαίνεις στο εσωτερικό της, ανάβεις κερί σε έναν χώρο απομόνωσης που σου επιτρέπει να προσευχηθείς και καταλήγεις να προσκυνήσεις μπροστά σε ένα αντίγραφο εικόνας της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας από την ξακουστή εικόνα που ήρθε με άδεια από το εκεί Πατριαρχείο για τον Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Καλάνδρα. Η μορφή του γέροντα Νεκτάριου στέκει στιβαρή και αυστηρή στην ωραία πύλη. Με το μάτι του, την ώρα της παράκλησης ή της θείας λειτουργίας, μπορεί και εντοπίζει κάθε νέο και νέα προσκυνητή και προσκυνήτρια.

Ραντάρ. Στην παράκληση, ελλείψει ανδρών ψαλτών τις καθημερινές, το ψαλτήρι καταλαμβάνει μια υπέροχη ομάδα από γυναίκες ψαλμωδούς – το έχω δει και στην Αντίπαρο στην ομώνυμη επίσης εκκλησία της Παναγίας, όπου ο παπα-Μάρκος και μετά την εκδημία του κυρ-Μιχάλη του ψάλτη επέλεξε, αν τυχόν δεν είναι παρών τις καθημερινές ο λεβέντης Γιώργης ή ο δάσκαλος ο Παναγιώτης (είναι συνήθως), αυτήν την οδό. Είναι ευλογημένη. Καταλαβαίνεις ότι αυτός ο ψηλός και λεπτός άνθρωπος, ο γέροντας Νεκτάριος, δεν είναι τυχαίος από τέσσερα πράγματα:

Το πρώτο, μετά το τέλος της λειτουργίας (και της παράκλησης), πάντοτε τον περιμένουν πιστοί να ολοκληρώσει την κατάλυση, δηλαδή την κατάποση της θείας κοινωνίας που τυχόν περίσσεψε, για να βγει από το ιερό να τους συναντήσει και να τους συμβουλέψει. Πολλοί πιστοί. Επώνυμοι (διατηρούσε γνωριμία με τη Μαρινέλλα και τώρα με την αδελφή της) και ανώνυμοι. Κι από μακριά, όπως τον κοιτούσα να τους μιλά, έβλεπα ένα ωραίο φως στο πρόσωπό του. Στα μάτια του.

Το δεύτερο είναι η προσήλωσή του στους κανόνες του δόγματος, αλλά με τρόπο που γίνεται κατανοητός από τους πιστούς και όχι καταναγκαστικός. Επειδή μιλά δυνατά, γιατί δεν έχει να κρύψει κάτι, αν και τον παρακολουθούσα από απόσταση, αναγκαστικά άκουγα. Ρωτούσε με ευγένεια έναν πιστό που πήγε να τον συναντήσει για να του ζητήσει εξομολόγηση αν έχει πνευματικό και, εφόσον έχει πνευματικό, γιατί δεν εξομολογείται σε εκείνον. «Τον γιατρό που μας κάνει μία διάγνωση για κάποιο πρόβλημα που έχουμε τον αλλάζουμε και πηγαίνουμε σε άλλον;» του έλεγε χαμογελαστός. Μα στο τέλος δεν του αρνήθηκε. «Ελα αύριο να παρακολουθήσεις την παράκληση και μετά την παράκληση θα τα πούμε!» Μια κυρία ζητούσε ευχή για το νεογέννητο εγγόνι της, που όμως είχε ήδη σαραντίσει. Ενώ έπρεπε να ευλογηθεί την έβδομη και την όγδοη μέρα. «Να μου το φέρετε» της έλεγε με ευγένεια, «αλλά θα πρέπει να το ευλογήσω με το όνομά του πλέον! Εχετε βρει όνομα;». Είχαν. Μία άλλη κυρία κρατούσε την Αγία Γραφή για να διαβάζει το ευαγγέλιο την ώρα της θείας λειτουργίας απευθείας. Παρατήρησε στην αρχή με αυστηρότητα, μετά όμως με άπειρη αγάπη: «Αυτή είναι καθολική συνήθεια! Το Ευαγγέλιο είναι αποστολή των ιερέων να το διαβάζουμε και εσάς να το ακούτε!».

Ο τρίτος λόγος είναι όσα ακούσαμε στην παράκληση της Παρασκευής. Ο ιερέας μίλησε για τον σταυρό που σηκώνει ( και μάλιστα το είπε δύο φορές) για τη διάσωση του πληρώματός του. Το οποίο ως φάνηκε από την προσέλευση το έχει συσπειρωμένο, καθώς και τον σέβεται και τον αγαπά. Σπανίως ακούς εξομολογήσεις ιερέων δημοσίως. Ο ίδιος σηκώνει αυτόν τον σταυρό «στο όνομα της Παναγίας, που είναι η μάνα μας» όπως είπε, με την αμέριστη συμπαράσταση του μητροπολίτη του Κασσανδρείας Νικοδήμου, και φαίνεται να τα καταφέρνει καλά. Διανύοντας την όγδοη δεκαετία της ζωής του, είναι αειθαλής και φαίνεται πως έχει να προσφέρει πολλά ακόμη στην εκκλησία μας (έχει ήδη αναστήσει όλα τα γκρεμισμένα ξωκλήσια και έχει χτίσει τον Αη Γιώργη), με πρώτο την ολοκλήρωση του ναού της ανέγερσης του Αγίου Νεκταρίου, που φέρει το όνομά του αλλά και τα βάσανά του. Δεκαεπτά φορές τον έστειλαν στο δικαστήριο κάποιοι, όταν εμφανίστηκε πρώτη φορά στην περιοχή και έσωσε τις εκκλησιές με τις βυζαντινές εικόνες. Δεκαεπτά φορές αθωώθηκε. Και παρότι πέρασε μεγάλη περιπέτεια με την υγεία του, ευγνωμονώντας τον άγιό του, που τον έσωσε, του άνοιξε και παρεκκλήσι στο Κάιρο, όπου θήτευσε, αλλά και ανεγείρει τώρα εκκλησία στη χάρη του στην ενορία του. Με τι χρήματα; Με δωρεές και με… το εφάπαξ του! Κοντεύει. Το τέμπλο έχει μείνει. Να βοηθήσουμε!

Ο τέταρτος λόγος για τον οποίο αυτός ο άνθρωπος δεν είναι τυχαίος είναι γιατί, όταν μας ανοίχτηκε κάπως, μας αποκάλυψε ότι νοσηλεύτηκε μαζί με τον άγιο Παΐσιο στο ίδιο νοσοκομείο και τον γνώρισε, ότι γνώρισε στην Κλεισούρα την Πόντια Αγία Σοφία της Υπομονής, ότι γνώρισε επίσης εν ζωή τον άγιο Νικόδημο. Ευλογημένος άνθρωπος. Και πρόλαβε να μιλήσει με τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο στους διαδρόμους του Αρεταίειου, όταν ήταν πάνω στο φορείο όπου ο μακαριστός του έκανε μια σπάνια εξομολόγηση για τα περιβάλλοντα των αρχιερέων. «Τους γύρω».

Γράφω σήμερα της Παναγίας το σημείωμα γι’ αυτόν τον άγιο άνθρωπο, που στα 80 του χρόνια δεν το βάζει κάτω και υπηρετεί με πάθος, σθένος και αγάπη τον Χριστό, την Παναγία και τους αγίους μας, γιατί νομίζω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να γιορτάσουμε τη Θεοτόκο μας. Μέσα από τα τα γλυκά ευαίσθητα μάτια του, τη σκέψη του, την αγάπη του για την Ελλάδα και για τον περιούσιο λαό του Χριστού, τους Ελληνες, και πριν και πάνω απ’ όλα την αγάπη του και την ορθοδοξία, μας κάνει να αισθανόμαστε οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου. Μιλά απλά, ξεκάθαρα, κατανοητά, φαινομενικά αυστηρά, τελικώς αγιασμένα. Είναι ο λόγος που μας αναπαύει. Γιατί μας δείχνει τον δρόμο: Να μη φοβάσαι την Ελλάδα όσο έχει ρίζες. Και θωρώντας αυτόν τον άνθρωπο στο αρχονταρίκι της Παναγίας Κοιμήσεως ,περιστοιχισμένο από την Ευφροσύνη που του στέκεται σαράντα χρόνια, την Περσεφόνη, τη Μάρθα, την Ευφημία και άλλους χωριανούς του, σκέφτομαι ότι η πνευματική σπορά του σε αυτό το ωραίο χωριό της Μακεδονίας, με τα ωραία πέτρινα σπίτια και θέα τη Φούρκα. έχει ήδη καρπίσει για τα πολλά επόμενα χρόνια. Χρόνια πολλά στη Μεγαλόχαρή μας!

www.dimokratia.gr

"Archipelagos II", Prins Obi, Γιώργος Μαργαρίτης, Αλεξάνδρα Επιθετή

 

Music by Prins Obi

Lyrics by Alexandra Epitheti, Giorgos Karnavas

Vocals: Giorgos Margaritis, Alexandra Epitheti

Music Production: Prins Obi

Οι διακοπές του πατείς με και του πατώ σε

To χάος του Αυγούστου και η μάστιγα του υπερτουρισμού. Τι νόημα έχουν οι διακοπές, εάν μετά χρειάζεσαι διακοπές για να συνέλθεις;

ΠΙΣΣΑ & ΠΟΥΠΟΥΛΑ

Νίκος Παπαδογιάννης

Υπάρχουν εθελοντές για να ξεκινήσουμε καμπάνια ενάντια στην αυταπάτη που λέγεται «υπέροχο ελληνικό καλοκαιράκι» ή να προχωρήσω μόνος μου; Με το θάρρος του ανθρώπου που έχει ταξιδέψει αρκετά και που ξέφυγε νωρίς από το αφήγημα «Ελλάδα, η ωραιότερη χώρα του κόσμου», σας διαβεβαιώνω ότι ούτε οι αμμουδιές μας είναι για Τσάμπιονς Λιγκ ούτε τα κατάμεστα από κόσμο νησιά μας αποτελούν το απαύγασμα των θερινών προορισμών.

Να πεις Ιούλιο ή τέλη Σεπτεμβρίου, τότε ναι, θα πάρω και εγώ. Εάν ήταν αποκλειστικά στο χέρι μου, δεν θα έπαιρνα ποτέ την άδειά μου στις κολασμένες πέντε εβδομάδες όπου αδειάζουν οι πόλεις και γεμίζουν οι παραλίες. Είδατε το βίντεο από την περίφημη «Ιταλίδα» στα Κουφονήσια, όπου δεν πέφτει καρφίτσα από την πολυκοσμία, για δέκα λεπτά τσαλαβούτημα και για ένα τετραγωνικό λευκής άμμου; Ο χειρότερος εφιάλτης μου. Και ας είναι η θάλασσα κρύσταλλο . Που δεν είναι.

Καλή παραλία σημαίνει παραλία χωρίς συνωστισμό, χωρίς ξαπλώστρες πάνω στο κύμα, χωρίς αισχροκέρδεια, χωρίς μουσική διαπασών από το μπιτσόμπαρο, χωρίς αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω στην άμμο, χωρίς ρακετομάχους, χωρίς σκουπίδια στις ακτές, χωρίς στριγγλιές από τη μικρή Κλυταιμνήστρα και τον μικρό Εφραίμ. Ωραίο νησί σημαίνει νησί χωρίς μποτιλιάρισμα, χωρίς κρατήσεις στα εστιατόρια και στα μπαράκια, χωρίς αισχροκέρδεια (ναι, το ξανάπα αυτό), χωρίς ορδές φασαίων και πανηγύρια, χωρίς σκοτωμένα ζώα στους δρόμους, χωρίς πατείς με, χωρίς πατώ σε. Ωραίες διακοπές σημαίνει διακοπές χωρίς στίφη Αθηνέζων και Θεσσαλονικέζων, χωρίς μικρές Αθήνες, χωρίς αγένεια, χωρίς νεοπλουτισμό, χωρίς ηχορύπανση, χωρίς αισχροκέρδεια (να το πάλι αυτό), χωρίς καμένα δάση και ανεμογεννήτριες, χωρίς ελικόπτερα που προσγειώνονται σε παραλίες.

Αλλά σε καμία περίπτωση χωρίς γιατρό, σε καμία περίπτωση με πισίνες που δεν έχουν ναυαγοσώστη, σε καμία περίπτωση «πάμε κι όπου βγει», σε καμία περίπτωση στο έλεος όποιου θεού πιστεύει ο καθένας. Και σε καμία περίπτωση με την ελεεινή αισχροκέρδεια που έχει εκτοξεύσει στο εξώτερο διάστημα τις τιμές των καταλυμάτων, των ακτοπλοϊκών και αεροπορικών εισιτηρίων, του φαγητού, του ποτού, της ξαπλώστρας.

Η μέρα της μαρμότας, ξανά και ξανά: ξύπνημα στις έντεκα, μπάνιο, λιοπύρι, φαγητό, πιώματα μέχρι αναισθησίας, σε απόσταση ασφυξίας από χιλιάδες άλλους που ζουν το ίδιο «όνειρο». Να τελειώνουν οι διακοπές και να χρειάζεσαι διακοπές για να ξεκουραστείς. Και δεν έχω ανοίξει καν συζήτηση για τον παλιόκαιρο ή για τις θερμοκρασίες που ενθουσιάζουν μόνο τους βεδουίνους και όσους ζουν σε ιγκλού και βλέπουν ήλιο μια φορά τον χρόνο.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι ο ελληνικός Αύγουστος είναι η μεγαλύτερη αυθυποβολή στην ιστορία της χώρας, ένα ομαδικό ντου στα λιμάνια ίσα ίσα για να έχουν πλάνα τα κανάλια να γεμίσουν τα («δεν υπάρχουν ειδήσεις») δελτία του καλοκαιρινού Σαββατοκύριακου.

Το είδατε τα ρεπορτάζ για την «ομαδική έξοδο των αδειούχων του Αυγούστου»; Φεύγει, λέει, ο κόσμος, και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Πάει να πει ότι λεφτά υπάρχουν, βρε κουτά. Και ότι η χώρα ευημερεί, παρ’ όλο που πλέον ο ξένος παραθεριστής αποτελεί πια είδος εν ανεπαρκεία, εάν εξαιρεθεί ο φτηνιάρης τουρίστας από τα Βαλκάνια και ο Ισραηλινός με τα ματωμένα χέρια.

Έπειτα ακούς πιο προσεκτικά όσα λένε οι εκδρομείς στα πρόθυμα μικρόφωνα και ανακαλύπτεις ότι δεν είναι δα ενδεικτικά οικονομικής ευρωστίας τα σχέδιά τους. Σχεδόν όλοι λένε ότι πηγαίνουν «για λίγες μέρες στο χωριό» ή ότι θα μείνουν «σε φίλους», όπερ σημαίνει μεθερμηνευόμενον, δεν υπάρχει σάλιο για κανονικές, πολυήμερες διακοπές αλλοτινού καιρού. Πολλοί ξεκινούν για ελεύθερο κάμπινγκ που είναι και τζάμπα αν δεν σε πιάσει η τσιμπίδα του νόμου, αλλά αποφεύγουν να το δηλώσουν στις κάμερες, διότι φοβούνται το πρόστιμο των 300 ευρώ κατά κεφαλήν. Και δεν είμαστε για τέτοιες αβαρίες, όταν τα λεφτά μας τελειώνουν από τις 20 του μήνα.

Για τους λάτρεις της στατιστικής, τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τη «μαζική έξοδο του Αυγούστου» προβάλλονταν πάντοτε την 1η του μήνα ή τέλος πάντων στο πρώτο Σαββατοκύριακό του. Όχι στις 8-9 Αυγούστου όπως φέτος και όχι με ορίζοντα μίας εβδομάδας. Υπολογίζω ότι την ερχόμενη Δευτέρα, που θα έχει περάσει και η «μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης» και θα έχουν πραγματοποιηθεί τα δέοντα τάματα, η μεγαλούπολη θα επιστρέψει σε συνθήκες μποτιλιαρίσματος. Όχι ότι άδειασε ποτέ.

Η δική μου συμβουλή, προς διακόπτοντες και επίδοξους διακόπτοντες, είναι η ίδια εδώ και χρόνια. Μάιος-Ιούνιος, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος, ή αλλιώς ταξίδι στο εξωτερικό. Με λίγη οικονομία τους χειμωνιάτικους μήνες, εφ’ όσον βέβαια υπάρχει η σχετική δυνατότητα, θα σας έρθει πιο οικονομικό το δεκαήμερο ταξίδι δύο εβδομάδων για δύο άτομα στην Ταϊλάνδη ή τη Μαλαισία (και διαλέγω επίτηδες «καλοκαιρινούς προορισμούς»), παρά δύο εβδομάδες στην Πάρο και στη Σκιάθο και στη Ζάκυνθο και στη Λήμνο και ξέρω γω στη Δονούσα. Και προφανώς πολύ προτιμότερο, αφού θα δείτε έναν καινούριο τόπο, θα γνωρίσετε εξωτικές μυρωδιές και γεύσεις, θα δείτε και κανένα σπάνιο ζωάκι. Όχι μόνο γάτες χαλκομανίες στην άσφαλτο.

Εάν πάλι προτιμάτε να κάνετε ηλιοθεραπεία με το κεφάλι σας ακουμπισμένο στην πατούσα του γείτονα από το Παγκράτι που επέλεξε οικογενειακώς το ίδιο νησί για να πάρει μία ανάσα, υπό τους ήχους της Λιόλιου που παίζει διαπασών από το μπιτσόμπαρο και με αντίτιμο 150 ευρώ για τις ξαπλώστρες, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Εμένα, πάντως, τον Αύγουστο θα με βρείτε στην πόλη, που είναι σχεδόν ωραία, έτσι όπως αραιοκατοικείται. Μέχρι εισιτήριο για την «Οδύσσεια» βρήκα τις προάλλες.

www.koutipandoras.gr

Το οριστικό διαζύγιο της δεξιάς με τον φιλελευθερισμό και η ευθύνη της αριστεράς

Η Νέα Δημοκρατία ξέκοψε εντελώς από τις φιλελεύθερες ρίζες της επί ημερών Κυριάκου Μητσοτάκη.

Νίκος Γιαννόπουλος

Αλήθεια, ποια είναι η σχέση του κυβερνώντος κόμματος με το φιλελευθερισμό ειδικότερα και με την ιδεολογία γενικότερα; Τι πρεσβεύει η σημερινή Νέα Δημοκρατία και ποιο πολιτικό αποτύπωμα θα αφήσει στον ιστορικό του μέλλοντος για να κρίνει;
Τα παραπάνω ερωτήματα γεννήθηκαν διαβάζοντας το βιβλίο του Στέφανου Δημητρίου “Η πολιτική σε κρίση” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις. Ο συγγραφέας αφουγκράζεται, καταγράφει και αναλύει το σημερινό πολιτικό κλίμα παγκοσμίως, προσανατολίζεται περισσότερο στην Αριστερά και το στόχο της κατάκτησης του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όμως πολλοί από τους προβληματισμούς του σχετίζονται άμεσα με τη δεξιά και το συντηρητικό χώρο ο οποίος φαίνεται να περνά τη δική του κρίση αξιών παρά την κυριαρχία του στα περισσότερα μέρη της Δύσης.
Ας πούμε, τι ακριβώς διατηρεί η Νέα Δημοκρατία από τη φιλελεύθερη παράδοση στην οποία άλλοτε ομνυούσε; Ο συγγραφέας ξεκαθαρίζει ότι “η αναφορά στη φιλελεύθερη παράδοση που μας ενδιαφέρει, δεν περιλαμβάνει – παρά μόνο ως αντιπαράθεση – τον οικονομικό φιλελευθερισμό ή αλλιώς νεοφιλελευθερισμό ο οποίος αντιβαίνει προς τις αξίες του κλασικού πολιτικού φιλελευθερισμού και αποσυνδέει την πολιτική από την οικονομία ενώ παράλληλα αναγνωρίζει ως αποκλειστικό προσδιοριστικό γνώρισμα της έννοιας “ελευθερία” την παντελή απουσία πολιτικών ρυθμίσεων της οικονομικής δραστηριότητας”.
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι στις παραπάνω γραμμές του Δημητρίου περιγράφεται η ιδεολογική εξέλιξη του κυβερνώντος κόμματος επί ημερών Κυριάκου Μητσοτάκη. Ψήγματα “φιλελευθερισμού” εντοπίζονται μόνο στις νεοφιλελεύθερες εμμονές της κυβέρνησης για την άνευ όρων στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου το οποίο την τελευταία επταετία θριαμβεύει (με πολιορκητικό κριό τις τράπεζες και τις κατασκευές).
Σχέση της Νέας Δημοκρατίας με τον πολιτικό φιλελευθερισμό δύσκολα μπορεί κάποιος να εντοπίσει. Η μοναδική φιλελεύθερη τομή των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών, έγινε νόμος του κράτους με τις ψήφους της προοδευτικής, κεντροαριστερής και αριστερής αντιπολίτευσης. Περίπου η μισή κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος δεν στήριξε τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Και πως να την στηρίξει όταν στις τάξεις της κυριαρχεί η ακροδεξιά τριαρχία των Γεωργιάδη, Πλεύρη και Βορίδη;
Η ελληνική δεξιά ήταν βεβαίως πάντοτε ιδιαίτερα συντηρητική και εξόχως αντιδραστική. Ομως, κυρίως από τη Μεταπολίτευση και μετά, η δεξιά φάνηκε περισσότερο προσγειωμένη, σαν να είχε μάθει από τα λάθη της. Το περιγράφει ωραία ο Δημήτρης Χριστόπουλος σε πρόσφατο άρθρο του στο NEWS 24/7: “Αυτές οι ενοχές είναι όμως που έκαναν κάπως συνετότερη τη δυτική Δεξιά στο δεύτερο μισό του 20ού. Δεν το άντεξε όμως. Και τώρα βιώνουμε την ολική επαναφορά στις σκληρές συντεταγμένες της. Η επιτυχία της είναι το αποτέλεσμα ενός μακρόπνοου, υπομονετικού πολέμου θέσεων που επέφερε την μετάλλαξη του δημοκρατικού συντηρητισμού. Ο συντηρητισμός εάλω από τα μέσα. Λαμπρίας, Κανελλόπουλος, Ράλλης και Παπαληγούρας δεν υφίστανται πλέον. Στη θέση τους Κυρανάκης, Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης. Αυτοί δίνουν το στίγμα”.
Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς ότι οι παραπάνω όντως δίνουν το στίγμα σε μία εποχή κατά την οποία πρόεδρος του κόμματος και Πρωθυπουργός είναι ένας πολιτικός που πλασαρίστηκε στην πολιτική κονίστρα ως φιλελεύθερος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μόνο που ο φιλελευθερισμός του εν λόγω έχει αποδειχθεί ουκ ολίγες φορές κίβδηλος, απολύτως θεωρητικός και εν τέλει ανύπαρκτος.
Και τι τέλος πάντων είναι η Νέα Δημοκρατία, ιδιαίτερα τα τελευταία επτά χρόνια της απόλυτης πολιτικής παντοκρατορίας της; Μα τίποτα άλλο από ένας ιδιότυπος κυβερνητικός συνασπισμός που αναπαράγει τον πόθο για εξουσία, διαπλοκή και διευθετήσεις παντός είδους. Οι μετανοήσαντες εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, που είδαν στη Νέα Δημοκρατία το πολιτικό φως το αληθινό, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τις πιο αντιδραστικές εκφάνσεις της ελληνικής ακροδεξιάς για να παράξουν αυτό το ιδιότυπο μείγμα πολιτικού κυνισμού μακριά από τις όποιες φιλελεύθερες ανησυχίες.
Πιο πρόσφατη απόδειξη; Ο Πλεύρης, υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκης, κομπάζει χωρίς καμία συστολή για το γεγονός ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αναπαρήγαγε συνέντευξή του για το μεταναστευτικό ζήτημα. Ολοι άλλωστε ξέρουμε πόσο φιλελεύθερος είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ και γιατί το πρώην φυντάνι του ΛΑΟΣ τον θαυμάζει.
Τελικά ποιος απομένει στο ελληνικό πολιτικό σύστημα να φυλά τις φιλελεύθερες Θερμοπύλες του; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Η κεντροαριστερά και η αριστερά. Σε αυτούς τους χώρους επαφίεται η προστασία του πολιτικού φιλελευθερισμού. Με τη δεξιά να παίρνει διαζύγιο από τις όποιες φιλελεύθερες ρίζες της και την κομμουνιστική αριστερά να ορέγεται σοσιαλιστικούς παραδείσους με το απλό πάτημα ενός κουμπιού φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.
Οι (λίγοι) Ελληνες φιλελεύθεροι που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντρώοι οφείλουν ακριβώς τώρα και την αυτοκριτική τους. Γιατί ενώ πολλοί διύλιζαν τον κώνωπα της αριστερής διακυβέρνησης (όχι άδικα πολλές φορές) τώρα καταπίνουν την κάμηλο της μητσοτακικής λαίλαπας. Ευτυχώς που υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις που πάντως επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Ο πολιτικός φιλελευθερισμός μπορεί να μην είναι σέξι πια και να μην πουλάει όσο το παρελθόν, πάντως παραμένει ως η μόνη αποτελεσματική ασπίδα για την προστασία της δημοκρατίας από τους πάσης φύσεως εχθρούς της που εσχάτως αυξάνονται.
Ειδικά για την Ελλάδα, σίγουρα η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία αξίζει κάτι καλύτερο από μία κυβέρνηση που δικαιολόγησε και δικαιολογεί παντοιοτρόπως τη μεγαλύτερη θεσμική εκτροπή από τη Μεταπολίτευση και μετά, το σκάνδαλο των υποκλοπών.

www.news247.gr

Έρχεται η «ΔΕΘ των κοστολογημένων»

Εντός των δημοσιονομικών κανόνων της Ε.Ε και των «πλεονασμάτων» οι εξαγγελίες παρά τον έντονο πολιτικό ανταγωνισμό

του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Δεν είναι κρυφό πως σχεδόν οι… πάντες εκτιμούν ότι η φετινή 90η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης θα καθορίσει τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό. Επιτελεία κομμάτων, εταιρείες εκτιμήσεων κοινής γνώμη, πολιτικοί αναλυτές, οικονομικά think tanks και επιχειρηματικοί κύκλοι ομονοούν στο ότι το δημοσκοπικό αποτύπωμα των εξαγγελιών στην Θεσσαλονίκη «θα δείξει που πάει το πράγμα».
Το συμπέρασμα αιτιολογείται από δύο βασικές παραμέτρους:
— Η πρώτη είναι πως η φετινή ΔΕΘ συμπίπτει χρονικά με (ή ακόμη περισσότερο θα συνιστά) την έναρξη μιας προεκλογικής περιόδου με μεγαλύτερη δυνατή διάρκεια τους 10 μήνες. Αυτό στην περίπτωση που τελικά υιοθετηθεί από το Μέγαρο Μαξίμου η προτροπή (κυρίως του οικονομικού επιτελείου) οι κάλπες να στηθούν τον Ιούνιο του 2027.
— Η δεύτερή αφορά την σημαντική ρευστότητα που καταγράφει η απήχηση των κομμάτων, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις: Με την Ν.Δ να βρίσκεται μακριά από τα ποσοστά αυτοδυναμίας, την ΕΛ.Α.Σ να έχει σταθεροποιηθεί στην δεύτερη θέση, το ΠΑΣΟΚ να δείχνει σημάδια εσωτερικού προβληματισμού, τον Αντώνη Σαμαρά να μην έχει ακόμη δημοσιοποιήσει την πρόθεσή του να δημιουργήσει κόμμα και τα προσωποπαγή κόμματα που αυτοαποκαλούνται «αντι-συστημικά» να καταρρέουν.
Σε αυτή την βάση λοιπόν τα οικονομικά προγράμματα που θα παρουσιαστούν στην ΔΕΘ εκτιμάται πως θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των εκλογικών τάσεων, όπως επίσης και στην δυναμική που θα δημιουργηθεί για την διεκδίκηση της διακυβέρνησης. Υπό αυτό το πρίσμα θα ανέμενε κανείς πως ένας «διαγωνισμός» υποσχέσεων και παροχών θα χαρακτηρίσει τις παρουσίες των πολιτικών αρχηγών φέτος στην Θεσσαλονίκη. Άλλωστε αυτή ήταν για πολλές δεκαετίες η …φήμη της Διεθνούς Έκθεσης: Ένα βήμα μεγάλων υποσχέσεων.
Παρόλα αυτά όμως, όλα δείχνουν πως η… παράδοση δεν θα τηρηθεί, αφού από την «ΔΕΘ των υποσχέσεων» περνάμε στην …«ΔΕΘ των κοστολογημένων». Η συγκεκριμένη λέξη: «Κοστολόγηση» αναμένεται να ακουστεί πολλές φορές με όλους τους πιθανούς τρόπους. Σε αυτήν θα εστιαστεί η κριτική της Νέας Δημοκρατίας στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και μέσω αυτής της οδού θα επιχειρήσουν οι σχηματισμοί που διεκδικούν την διακυβέρνηση να δώσουν διαπιστευτήρια κυβερνησιμότητας.
Πιο συγκεκριμένα:
Νέα Δημοκρατία: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αξιώσει από τα πολιτικά κόμματα που διεκδικούν πολιτικό ρόλο να καταθέσουν τα οικονομικά προγράμματα που θα ανακοινώσουν στο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο προκειμένου να προσδιοριστεί το αποτύπωμά τους στον κρατικό προϋπολογισμό. Μάλιστα στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης πρότεινε αυτή η διαδικασία να επιβάλλεται και συνταγματικά. Όσον αφορά την ΔΕΘ στις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του έχει επισημάνει μεταξύ άλλων ότι όλες οι εξαγγελίες θα βασιστούν στο υπερ-πλεόνασμα που έχει καταγραφεί δίχως περεταίρω πόρους.
Όπως έχει δηλώσει «στη ΔΕΘ θα μοιράσουμε και το τελευταίο ευρώ το οποίο έχουμε στη διάθεσή μας» διευκρινίζοντας όμως πως «είμαστε κυβερνητική δύναμη, δεν θα ανοίξουμε το πουγκί». Έχει επίσης επισημάνει για την αντιπολίτευσης πως «είναι πολύ εύκολο να υπόσχεσαι δεσμεύσεις που δεν θα γίνουν». Στην βάση αυτή έχει ξεκαθαρίσει ότι «στην ΔΕΘ θα επικεντρωθούμε στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και ελεύθερους επαγγελματίες». Πράγμα που πολιτικά μάλλον σημαίνει ότι θα εξαγγελθούν μέτρα «συσπειρωτικού» χαρακτήρα για το παραδοσιακό κοινό των ψηφοφόρων της Ν.Δ.
Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη: Το κόμμα που έχει ως επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα είναι αυτό που προφανώς έχει την μεγαλύτερη πολιτική και επικοινωνιακή ανάγκη να κάνει… εντυπωσιακές εξαγγελίες στην ΔΕΘ. Αφενός γιατί έτσι θα «κλείσει οριστικά» την δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις αφού ήδη έχει μια διαφορά από το ΠΑΣΟΚ και αφετέρου γιατί διακηρυγμένος στόχος του είναι μετά την Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης να κινείται σε ποσοστά που θα βρίσκονται πάνω από το 20%, αφού το «2 μπροστά» αυτόματα μεταβάλει την ΕΛ.Α.Σ σε διεκδικητή της διακυβέρνησης με μονοψήφιο ποσοστό σε σχέση με τις δημοσκοπικές επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας.
Παρ’ όλα αυτά η ΕΛ.Α.Σ επιθυμεί ταυτόχρονα να μην συγκριθούν οι οικονομικές της εξαγγελίες με το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του πάλαι – ποτέ ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης ο Αλέξης Τσίπρας στο πλέον κατάλληλο περιβάλλον, το Forum των Δελφών και νωρίς φέτος το καλοκαίρι έχει δηλώσει πως οι προγραμματικές του δεσμεύσεις δεν θα κινηθούν εκτός των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της χώρας για την δημοσιονομική σταθερότητα. Επίσης στην ίδια εκδήλωση επισήμανε πως η ΕΛ.Α.Σ θα αποτελέσει δύναμη «σταθερότητας» για την χώρα τονίζοντας πως το πρόγραμμα του κόμματός του θα είναι πλήρως κοστολογημένο.
Στην βάση αυτή η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη προκρίνει αντί για την επιβάρυνση του προϋπολογισμού εναλλακτικές πηγές εσόδων: Αναφερόντας μεταξύ άλλων την έκτακτη εισφορά στις εταιρείες μεγάλου τζίρου που όμως θα ενταχθούν σε ειδικό ταμείο καθώς και την «πάταξη της διαφθοράς» που δεν είναι οικονομικά «προσδιορίσιμο» μέγεθος.
ΠΑΣΟΚ: Δεδομένη είναι η θέση του κόμματος του Νίκου Ανδρουλάκη για ένα οικονομικό πρόγραμμα κοστολογημένο και εντός του πλαισίου δημοσιονομικής σταθερότητας της Ε.Ε. Το ΠΑΣΟΚ άλλωστε έχει παρουσιάσει το οικονομικό του πρόγραμμα στην 89η ΔΕΘ και αυτό θα «επαναφέρει» στην φετινή. Αυτό δεν περιλάμβανε αισθητές κοινωνικές παροχές και εστιάστηκε κυρίως στην πρόταση για μείωση του ΦΠΑ ως μέσο αντιμετώπισης της ακρίβειας και την «διαπραγμάτευση των κοινωνικών εταίρων» για συλλογικές συμβάσεις ως τρόπο αύξησης των μισθών.
Το ΠΑΣΟΚ θα χρησιμοποιήσει πιθανότατα το επιχείρημα της «κοστολόγησης» κυρίως εναντίον της ΕΛ.Α.Σ που αυτή την περίοδο έχει αναγορεύσει σε βασικό αντίπαλο λόγω των τάσεων αύξησης της διαφοράς μεταξύ τους που καταγράφεται.

Πηγή: www.imerodromos.gr

Τι γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο: Η ιστορία πίσω από τη μεγαλύτερη γιορτή της Παναγίας

Κάθε χρόνο, στις 15 Αυγούστου, η Εκκλησία τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου

The LiFO team

Ο Δεκαπενταύγουστος αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της Ορθοδοξίας και κατέχει ξεχωριστή θέση στη θρησκευτική και λαϊκή παράδοση.

Κάθε χρόνο, στις 15 Αυγούστου, η Εκκλησία τιμά την Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή το τέλος της επίγειας ζωής της Παναγίας και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Η σημασία της ημέρας είναι τόσο μεγάλη, ώστε έχει επικρατήσει να αποκαλείται «Πάσχα του καλοκαιριού».

Παρότι πρόκειται για την Κοίμηση της Θεοτόκου, η γιορτή δεν έχει πένθιμο χαρακτήρα. Στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, η Παναγία αντιμετωπίζεται ως η Μητέρα του Χριστού που περνά από την επίγεια ζωή στην αιώνια. Γι' αυτό και η ημέρα συνδέεται περισσότερο με την ελπίδα, τη χαρά και την πίστη παρά με το πένθος.

Δεκαπενταύγουστος: Τι αναφέρει η παράδοση

Η Καινή Διαθήκη δεν περιγράφει τις τελευταίες ημέρες της ζωής της Θεοτόκου. Οι σχετικές διηγήσεις προέρχονται κυρίως από την εκκλησιαστική παράδοση και μεταγενέστερα κείμενα. Σύμφωνα με αυτή, η Παναγία πληροφορήθηκε από άγγελο ότι πλησίαζε το τέλος της επίγειας ζωής της και προετοιμάστηκε με προσευχή.

Η παράδοση αναφέρει ότι οι Απόστολοι, οι οποίοι βρίσκονταν σε διαφορετικά μέρη κηρύττοντας τον χριστιανισμό, συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά κοντά της για να την αποχαιρετήσουν. Μετά την Κοίμησή της, μετέφεραν το σώμα της στη Γεθσημανή, όπου και τοποθετήθηκε σε τάφο.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, ο Απόστολος Θωμάς δεν βρισκόταν εκεί κατά την ταφή και έφτασε αργότερα. Όταν ζήτησε να ανοίξει ο τάφος για να προσκυνήσει, διαπιστώθηκε ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν βρισκόταν πλέον εκεί. Το γεγονός συνδέθηκε με την πίστη στη μετάστασή της στους ουρανούς.

Πώς καθιερώθηκε η γιορτή

Η εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου έχει ιστορία πολλών αιώνων. Οι πρώτες μαρτυρίες για μεγάλη θεομητορική γιορτή στην περιοχή των Ιεροσολύμων εμφανίζονται κατά τους πρώτους βυζαντινούς αιώνες. Σταδιακά η εορτή συνδέθηκε συγκεκριμένα με την Κοίμηση και καθιερώθηκε στις 15 Αυγούστου, αποκτώντας κεντρική θέση στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο.

Της μεγάλης γιορτής προηγείται η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου, η οποία αρχίζει την 1η Αυγούστου και ολοκληρώνεται στις 14 Αυγούστου. Κατά τη διάρκειά της τελούνται στους ναούς οι Παρακλήσεις προς την Παναγία, ενώ στις 15 Αυγούστου πραγματοποιούνται πανηγυρικές λειτουργίες.

Δεκαπενταύγουστος, το «Πάσχα του καλοκαιριού»

Ο Δεκαπενταύγουστος ξεπερνά τα στενά όρια μιας θρησκευτικής εορτής. Χιλιάδες άνθρωποι ταξιδεύουν κάθε χρόνο σε μεγάλα προσκυνήματα, με την Παναγία της Τήνου να αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μεγάλοι εορτασμοί πραγματοποιούνται επίσης, στην Παναγία Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, στην Παναγία Σουμελά, στην Αγιάσο της Λέσβου και σε δεκάδες ακόμη μοναστήρια και εκκλησίες.

Παράλληλα, σε χωριά και νησιά διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια με μουσική, χορό και κοινά τραπέζια. Έτσι, η 15η Αυγούστου έχει εξελιχθεί σε μια ημέρα όπου η πίστη συναντά την παράδοση, την οικογένεια και την επιστροφή στον τόπο καταγωγής. Για αυτό και ο Δεκαπενταύγουστος παραμένει μία από τις πιο αγαπημένες και βαθιά ριζωμένες γιορτές του ελληνικού καλοκαιριού.

www.lifo.gr

Ρέκβιεμ για τον «ΚΑΝΕΝΑΝ» της καρδιάς μας

Μάρα Λεβίδη

Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

Μέλος της πρωτοβουλίας «Δρόμος ανοιχτός»

«Με την αλληγορία των αλόγων 

και με την λογική των παραλόγων

λέγω αυτό που θα ‘θελε να πει ο καθένας 

και υπογράφω εγώ για όλους, ο «Κανένας»

Εγώ είμαι εγώ, εγώ είμαι κι ο άλλος,

εγώ ο μικρός, εγώ και ο μεγάλος

βαρώ τα όργανα και τραγουδάω στους δρόμους

με τους ελεύθερους και με τους παρανόμους.

Εγώ αητός, εγώ και Προμηθέας

εγώ ο τρελός της διπλανής παρέας,

λέγω αυτά που δεν τολμάτε εσείς να πείτε

και χαρμοκλαίω που στο βάθος…. συμφωνείτε»

Νίκο!

Μια φορά σπάει η στάμνα στη βρύση, έλεγε η γιαγιά μου, φιλαράκι μου καλό και δεν καταλάβαινα τότε τι ήθελε να πει. Τώρα ξέρω. Τώρα που κάθομαι και κοιτάζω λυπημένη τα σπασμένα κομμάτια σου στη γούρνα της βρύσης. Τώρα που δεν ξέρω ποιο να πρωτομαζέψω και πως να τα συγκολλήσω, να σε φτιάξω ξανά απ’ την αρχή – γιατί μου λείπεις κι όλας ρε Μπαγάσα.

Να πω για την μεγάλη, την τεράστια σου καρδιά; Αυτή που χώραγε τον κόσμον όλον, καλούς, κακούς, στραβούς κι ανάποδους;

Εκείνη την απίστευτη, ασυμβίβαστη ψυχή σου, που όταν άπλωνε τις φτερούγες της σε πέταγε σε μέρη άγνωστα και μαγικά που κανείς μας δεν είχε ποτέ ματασκεφτεί και ματαδεί; 

Τα πάμπολλα ταλέντα σου, την γραφή, την ποίηση, την υποκριτική, την μουσική, που αυτή η αστείρευτη, δαιμονισμένη δημιουργικότητά σου, έβρισκε πάντα τρόπους μυστήριους να βγάζει σαν τον ταχυδακτυλουργό απ’ το μπαούλο, να ενώνει μεταξύ τους και να φτιάχνει μικρά και μεγάλα διαμαντάκια;

Το ελεύθερο πνεύμα σου που δεν γνώριζε συμβιβασμούς, νόρμες, κανόνες, στεγανά, που, σαν τους «Ιππείς της Πύλου» κάλπαζε ασταμάτητα, γκρεμίζοντας κλειστές πύλες και ανοίγοντας μονοπάτια μες απ’ τις αγριάδες, που ‘δειχναν πάντα του στραβού το δίκιο και της αρετής τον ανήφορο;

Μέχρι και την τελευταία χρονιά της ζωής σου, εκεί που πάλευες με τον Χάρο σου σε μαρμαρένια αλώνια, μάζεψες τα κουράγια σου, κι έγραψες με την κιθάρα σου τραγούδι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ (ΟΠΕΚΕΠΕ τι λέτε ρε.. τί λέτε ρε) κι έκανες σχέδια να φτιάξεις παραστάσεις μουσικές και θεατρικές αυτό το καλοκαίρι. Και ζήταγες να βρεις μια κοπελιά, να τραγουδάει όμορφα και να παίζει - βρε αθεόφοβε - …. λύρα.

Ένας «Κανένας», ένας «Καραϊσκάκης - Κολοκοτρώνης», ένας «Χριστός που ξανασταυρώνεται»! Ένας σύγχρονος Διογένης, ένας αυθεντικός Δον Κιχώτης που, κόντρα στο όλο και πιο σκοτεινό ρεύμα των καιρών, μα μες απ’ το πιθάρι σου, μα πάνω στο ψωράλογό σου, δεν σταματούσες ποτέ να πολεμάς να γκρεμίσεις τους ανεμόμυλους. Καιρών όπου, εκεί που ο άνθρωπος χάνει όλο και περισσότερο το μέτρο, τις ηθικές του αξίες, την ανθρωπιά του, εσύ κολύμπαγες ακούραστος κόντρα στο ρεύμα, παλεύοντας κάθε φορά να φτάνεις στην πηγή και ν’ αποθέτεις ένα-ένα, με πολύ προσοχή, φροντίδα κι αγάπη τα αποκυήματα της δημιουργικότητάς σου.

Και δεκάρα δεν έδινες αν πέρασες απ’ τη ζωή τόσο, μα τόσο υποτιμημένος απ’ τους πολλούς, στο περιθώριο ενός συστήματος που προσπαθεί χρόνια τώρα να βάλει τον πολιτισμό στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ούτε που σ’ ένοιαζε αν ήταν λίγοι αυτοί που σ’ ακολουθούσαμε, που η ψυχή μας ανασταίνονταν κάθε φορά, όταν ακούγαμε τα τραγούδια σου, όταν βλέπαμε τις παραστάσεις σου, που στηλίτευαν κάθε κακώς κείμενο σ’ αυτόν τον τόπο. 

Δεν έγινε σκάνδαλο για σκάνδαλο, απάτη για απάτη, υφαρπαγή για υφαρπαγή από τους καρχαρίες των εξουσιών του τόπου και των παρατρεχάμενών τους - όλων αυτών που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον θάνατό σου και σε τιμούν τώρα, μετά θάνατον, αντιστρόφως ανάλογα απ’ ότι σε τιμούσαν εν ζωή - που να μην τα κάνεις τραγούδια και θεατρικές παραστάσεις. Έργα τέχνης που τους τα έτριβες στη μούρη, παίζοντας σε πλατείες, σε περιφερειακά θεατράκια και στο «Τραινοτεχνείο» σου, που με τόσο κόπο και αγάπη, λιθαράκι το λιθαράκι, δημιούργησες στην Κυπαρισσία και που αυτοί, οι αιωνίως «γνωστοί-άγνωστοι», βανδάλισαν πρόσφατα ανεπανόρθωτα.

Δεν θα συνεχίσω, γιατί λείπουν πολλά κομμάτια σου ακόμα, θα έπρεπε να γράψω βιβλίο, ή καλύτερα, τόμους ολόκληρους. Την αλήθεια θέλεις ρέεεεεεεεε;;; Δεν χωράς πουθενά ρε φίλε, πως να το κάνουμε; Γενικά για το «είδος» σου δεν υπάρχει μέρος πια στον πλανήτη που να το χωράει. 

Θα πω μόνο τούτο: ότι στα σχολεία μιας ιδανικής πολιτείας, όπως την ονειρεύτηκες και την ονειρευόμαστε κι εμείς που σε γνωρίσαμε και σ’ αγαπήσαμε, μα μέσα απ’ τα έργα και τις ημέρες σου, μα κι από κοντά, θα σε κάνανε μάθημα ανθρωπιάς, ανιδιοτέλειας, δημιουργικότητας, πατριωτισμού, αέναης πάλης για το δίκιο κι «αρετής και τόλμης για την Ελευθερία».

Νίκο μου, Καλόγερέ μου, Φιλαράκι μου! Να περνάς καλά εκεί πάνω ρε Μπαγάσα με τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν φύγει. Είσαι και θα είσαι για πάντα ο δικός μου, ο δικός μας, αγαπημένος «Κανένας».

Η Φωτογραφία είναι από την τελευταία θεατρική παράσταση που ανέβασε ο Νίκος Καλογερόπουλος πριν δυο χειμώνες, γραμμένη από τον ίδιο, πάνω στο έργο του Πλούταρχου «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» για τις συμφορές του δανεισμού και του χρέους)

www.dromosanoixtos.gr

Η κυβέρνηση επικαλείται το 1 τρισ. ευρώ πλούτου

Ιωάννα Λιούτα

Η Ελλάδα παραμένει προτελευταία στην Ευρωζώνη στο διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο. Μόνο η Λετονία βρίσκεται χαμηλότερα. Μετά από επτά χρόνια διακηρύξεων περί «ισχυρής ανάπτυξης», «επενδυτικής βαθμίδας», «ιστορικών επιτυχιών» και «ευρωπαϊκού θαύματος», ο Έλληνας εξακολουθεί να βρίσκεται στον πάτο της ευρωπαϊκής κατάταξης.
Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσει κανείς τα τελευταία στοιχεία της Alpha Bank και της ΕΚΤ. Ο πρώτος είναι ο κυβερνητικός: «τα εισοδήματα αυξάνονται, ο πλούτος των νοικοκυριών ξεπέρασε το 1 τρισ. ευρώ, η οικονομία ανακάμπτει». Ο δεύτερος είναι ο πραγματικός. Και αυτός είναι πολύ λιγότερο θριαμβευτικός.

Η Ελλάδα παραμένει προτελευταία στην Ευρωζώνη στο διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο. Μόνο η Λετονία βρίσκεται χαμηλότερα. Μετά από επτά χρόνια διακηρύξεων περί «ισχυρής ανάπτυξης», «επενδυτικής βαθμίδας», «ιστορικών επιτυχιών» και «ευρωπαϊκού θαύματος», ο Έλληνας εξακολουθεί να βρίσκεται στον πάτο της ευρωπαϊκής κατάταξης.

Αλήθεια, ποιο ακριβώς είναι το success story όταν οι πολίτες μιας χώρας παράγουν περισσότερο αλλά συνεχίζουν να ζουν σαν οι φτωχότεροι συγγενείς της Ευρώπης;

Ναι, το διαθέσιμο εισόδημα αυξήθηκε περίπου 5% τη διετία 2024-2025 και άλλο 3,2% το πρώτο τρίμηνο του 2026. Ωστόσο, αυτή η αύξηση δεν αποτελεί πραγματική ευημερία. Είναι απλώς η αργή αναπλήρωση όσων εξαΰλωσε το κύμα πληθωρισμού των προηγούμενων ετών. Όταν πρώτα έχεις χάσει μεγάλο μέρος της αγοραστικής σου δύναμης και μετά ανακτάς ένα μικρό τμήμα της, δεν γίνεσαι πλουσιότερος. Απλώς φτωχαίνεις με πιο αργό ρυθμό. Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο, όμως, βρίσκεται αλλού.

Τα ελληνικά νοικοκυριά συνεχίζουν να εμφανίζουν αρνητική αποταμίευση (-3%). Με απλά λόγια, ξοδεύουν περισσότερα από όσα κερδίζουν. Η κατανάλωση δεν χρηματοδοτείται από νέο παραγόμενο πλούτο αλλά από τα τελευταία αποθέματα της πανδημίας και από νέο τραπεζικό δανεισμό. Μια οικονομία που καταναλώνει περισσότερα από όσα παράγει εισοδηματικά δεν οικοδομεί ευημερία. Αναβάλλει το πρόβλημα.

Και ύστερα έρχεται η δεύτερη μεγάλη αντίφαση. Η Ελλάδα εμφανίζεται σχετικά καλύτερα στον καθαρό πλούτο των νοικοκυριών. Ο ακαθάριστος πλούτος ξεπέρασε το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ, ενώ η διάμεσος του καθαρού πλούτου ανέρχεται περίπου στις 118.000 ευρώ.

Εντυπωσιακό; Μόνο αν αγνοήσει κανείς από πού προέρχεται αυτός ο πλούτος. Δεν δημιουργήθηκε από υψηλές αποδοχές, παραγωγικότητα ή ισχυρή αποταμίευση. Δημιουργήθηκε κυρίως από την εκτόξευση των τιμών των ακινήτων και από περιουσίες που κληρονομήθηκαν από προηγούμενες γενιές. Με άλλα λόγια, η χώρα εμφανίζεται πλουσιότερη επειδή ακριβαίνουν τα σπίτια.

Πρόκειται για μια στατιστική ψευδαίσθηση. Ένα διαμέρισμα που διπλασίασε την αντικειμενική ή εμπορική του αξία δεν γεμίζει το ψυγείο, δεν πληρώνει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ούτε αυξάνει τον μισθό του εργαζομένου. Αντίθετα, κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αγορά κατοικίας για τους νέους και εκτοξεύει τα ενοίκια για όσους δεν διαθέτουν ιδιόκτητη στέγη.

Έτσι δημιουργείται μια οικονομία δύο ταχυτήτων. Από τη μία βρίσκονται όσοι κληρονόμησαν ακίνητα και βλέπουν τη λογιστική αξία της περιουσίας τους να αυξάνεται. Από την άλλη βρίσκονται οι νέοι εργαζόμενοι, τα νέα ζευγάρια και οι ενοικιαστές που πληρώνουν ολοένα ακριβότερα για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτή την ίδια αγορά. Η περιουσία γίνεται προνόμιο καταγωγής και όχι αποτέλεσμα εργασίας.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η αύξηση των εισοδημάτων προήλθε κυρίως από μισθούς και εισοδήματα αυτοαπασχολουμένων. Δηλαδή από περισσότερη εργασία. Όμως η εργασία εξακολουθεί να αμείβεται τόσο χαμηλά ώστε η χώρα να παραμένει στον ευρωπαϊκό πάτο. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι αν αυξάνονται οι μισθοί αλλά πόσο απέχουν από το πραγματικό κόστος ζωής.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δείκτες. Η κοινωνία μετρά αποδείξεις σούπερ μάρκετ. Η κυβέρνηση επικαλείται το 1 τρισ. ευρώ πλούτου. Οι πολίτες αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να αποταμιεύσουν ούτε εκατό ευρώ στο τέλος του μήνα.

Οι αριθμοί της Alpha Bank και της ΕΚΤ δεν δικαιώνουν το κυβερνητικό αφήγημα. Το αποδομούν. Αποκαλύπτουν μια οικονομία όπου ο πλούτος αυξάνεται στα χαρτιά, αλλά όχι στα πορτοφόλια. Μια χώρα που γίνεται ακριβότερη χωρίς να γίνεται πλουσιότερη. Μια κοινωνία όπου η αξία των ακινήτων ανεβαίνει ταχύτερα από την αξία της ανθρώπινης εργασίας.

Και αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Είναι η μαθηματική περιγραφή μιας ανισότητας που βαθαίνει.

-----------------------------------------------------------------------

Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια

www.dnews.gr

Χαλκιδική: Όταν η αποτυχία επαναλαμβάνεται, παύει να είναι λάθος. γίνεται επιλογή

του Βασίλειου Κοκοτσάκη

Αυτό που συνέβη στη Σίβηρη και τη Φούρκα της Κασσάνδρας δεν είναι σύμπτωση. Είναι η νομοτελειακή κατάληξη ενός αποτυχημένου επιχειρησιακού μοντέλου που επαναλαμβάνεται πεισματικά τα τελευταία χρόνια.

Οφείλω να μιλήσω με τεχνικά δεδομένα και όχι με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα:

Η πρόγνωση υπήρχε. Η Πρόληψη πού ήταν;

Η Χαλκιδική βρισκόταν σε «πορτοκαλί συναγερμό» (Κατηγορία Κινδύνου 4). 

Οι μετεωρολόγοι είχαν δώσει ακριβέστατη πρόγνωση για την ένταση και την κατεύθυνση των ανέμων.

 Όταν γνωρίζεις τον κίνδυνο, η κρατική μηχανή δεν «περιμένει» τη φωτιά ,την προλαμβάνει.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας στα δάση είναι το εύκολο άλλοθι για τη μετακύλιση της ευθύνης στους πολίτες.

Η φωτιά ξεκίνησε όταν ένα ξερό δέντρο έπεσε πάνω σε καλώδια του ΔΕΔΔΗΕ. (Απο πληροφορίες των ΜΜΕ).

Σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, σε περιοχές υψηλής επικινδυνότητας και τουριστικής πυκνότητας, η υπογειοποίηση των καλωδίων ή έστω ο προληπτικός καθαρισμός της βλάστησης και η κοπή των επικίνδυνων δέντρων περιμετρικά των γραμμών αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση πριν από την αντιπυρική περίοδο. 

Η μη εκτέλεση αυτών των εργασιών συνιστά βαριά αμέλεια, κ. Υπουργέ και ηθική αυτουργία η παράλειψη....

Σε Δείκτη Κινδύνου 4 με 6 μποφόρ, ο σχεδιασμός επιβάλλει εναέριες περιπολίες. Τα αεροσκάφη πρέπει να βρίσκονται ήδη στον αέρα, φορτωμένα με νερό, πάνω από τις ευάλωτες ζώνες, ώστε η πρώτη ρίψη να γίνει στα πρώτα 5–10 λεπτά. 

Αν περιμένεις να ξεσπάσει η φωτιά για να δώσεις εντολή απογείωσης, με τέτοιον άνεμο έχεις ήδη χάσει το παιχνίδι. Τα εναέρια μέσα που επιστρατεύτηκαν κατόπιν εορτής απλώς κυνηγούσαν ένα θηρίο που είχε ήδη μπει στα σπίτια.

Για άλλη μια φορά, βλέπουμε το ίδιο μοτίβο.Οι ηρωικοί πυροσβέστες μας και οι ξένες δυνάμεις να παλεύουν αυτοθυσιαστικά στο έδαφος, την ώρα που η πολιτική ηγεσία διαχειρίζεται την καταστροφή με όρους επικοινωνίας. 

Το 112 είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να μη θρηνήσουμε θύματα, αλλά έχει μετατραπεί σε δόγμα οργανωμένης υποχώρησης. 

Το κράτος δεν μπορεί να εξαντλεί την αποστολή του στο να εκκενώνει οικισμούς (ακόμη και δια θαλάσσης), εγκαταλείποντας τις περιουσίες των πολιτών και τον φυσικό πλούτο της χώρας.

Όταν μια αποτυχία επαναλαμβάνεται συνεχώς, παύει να είναι λάθος και γίνεται επιλογή.

Όσο το 80% των πόρων κατευθύνεται στην καταστολή (και τις ενοικιάσεις μέσων) και μόλις το 20% στην πραγματική πρόληψη μέσα στο δάσος, τα αποτελέσματα θα είναι πάντα τα ίδια.

Οι Υπουργοί μπορεί να παραμένουν στις παραλίες τους ή πίσω από τις οθόνες των κέντρων επιχειρήσεων, αλλά η πραγματικότητα της Χαλκιδικής, της Κρήτης και της Βοιωτίας τους εκθέτει ανεπανόρθωτα.

Στρατηγέ, πώς εξαργυρώνονται οι συνεχείς ήττες στο στράτευμα; Με μετακύληση των ευθυνών προς τα κάτω ή με την επικοινωνιακή καθ'υπερβολή διαχείριση των ικανοτήτων ενός αεροσκάφους που θα έρθει το 2028, απλώς για να αλλάξει η ατζέντα;

Σε λίγες ημέρες, ο φιλότιμος συστημικός τύπος θα δώσει το γνωστό σύνθημα: «Οι εξαγγελίες στη ΔΕΘ – Λεφτά με την ουρά».

Και η Ελλάδα θα συνεχίσει να πεθαίνει , δυστυχώς, μαζί με τους Έλληνες

www.facebook.com

μέσω www.typosthes.gr