Γιώργος Κοντογιώργης "Εκδημοκρατισμός χωρίς αλλαγή πολιτεύματος δεν υπάρχει"

Εκδημοκρατισμός χωρίς αλλαγή πολιτεύματος και νέο Σύνταγμα δεν υπάρχει, όσο η κοινωνία παραμένει εκτός της λήψης αποφάσεων.
Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης μιλά στις 9.4.2026 στον 98.4 και στον Γιώργο Σαχίνη για τη συζήτηση γύρω από τα Τέμπη, τις Υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ και για το πώς αυτά συνδέονται με τη δομή του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Όπως επισημαίνει, το ελληνικό κράτος παραμένει επί δύο αιώνες δομημένο σε ένα σύστημα κομματοκρατίας, το οποίο λειτουργεί ως «εκλόγιμη μοναρχία», χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από την κοινωνία.
Οι συζητήσεις περί αναθεώρησης του Συντάγματος, σύμφωνα με την ανάλυσή του, δεν αμφισβητούν το ίδιο το καθεστώς, αλλά αποσκοπούν στη διατήρησή του.
Ο εκδημοκρατισμός, τονίζει, προϋποθέτει:
∎ αλλαγή πολιτεύματος
∎ νέο Σύνταγμα
∎ συμετοχή της κοινωνίας στη λήψη αποφάσεων

∎ θεσμούς ελέγχου, ευθύνης και ανάκλησης

«Κανείς εδώ δεν τραγουδά»: Σαν σήμερα σίγησαν Νίκος Παπάζογλου και Δημήτρης Μητροπάνος

Μίλτος Τσεκούρας

Η 17η Απριλίου αποτελεί μια ημέρα θλίψης για την ελληνική μουσική, καθώς με διαφορά ενός χρόνου, σίγησαν δύο από τις πιο αυθεντικές και επιδραστικές φωνές. Ο Νίκος Παπάζογλου το 2011 και ο Δημήτρης Μητροπάνος το 2012 πέρασαν στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω τους μια μεγάλη κληρονομιά

Νίκος Παπάζογλου: Ο θεμελιωτής της Σχολής της Θεσσαλονίκης

Γεννημένος στις 20 Μαρτίου 1948 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από την Κορμίστα Σερρών, ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε τη μουσική του πορεία στα μέσα της δεκαετίας του '60, παίζοντας ροκ σε συγκροτήματα όπως οι «Fratelli», οι «Μακεδονομάχοι» και οι «Olympians» του Πασχάλη Αρβανιτίδη

.

Το 1972 τον βρίσκουμε στο Άαχεν της τότε Δυτικής Γερμανίας με το συγκρότημα «Zealot», επιχειρώντας διεθνή καριέρα, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνέβη ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά τη μουσική του φιλοσοφία: όταν κάποιος του ζήτησε να παίξει ένα ελληνικό τραγούδι, δεν ήξερε κανένα. Η στιγμή αυτή τον ώθησε, μόλις επέστρεψε στην Ελλάδα το 1976, να αγοράσει ένα μπαγλαμαδάκι που δεν αποχωρίστηκε έκτοτε ποτέ.

Η πρώτη μεγάλη του εμφάνιση ήρθε τον Δεκέμβριο του 1976, όταν συμμετείχε στην παράσταση «Αχαρνής» που έστησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στη μπουάτ «Ρήγας» της Πλάκας, με απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Το 1978, στούντιο ορόσημο υπήρξε η «Εκδίκηση της Γυφτιάς», ο δίσκος των Νίκου Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη, στον οποίο έδωσε τη φωνή του ο Παπάζογλου και ηχογραφήθηκε στο στούντιο «Αγροτικόν» που ο ίδιος είχε στήσει με προσωπική εργασία στην Κάτω Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Τραγούδια όπως «Τρελή κι αδέσποτη» και «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν όσο λίγα, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή για το ελληνικό τραγούδι.

Το 1983 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο «Χαράτσι», από τον οποίο ξεχώρισαν τα «Αύγουστος», «Υδροχόος» και «Καρυάτιδα». Ακολούθησε το 1986 ο «Μέσω Νεφών» με το «Φύσηξε ο Βαρδάρης» και το 1991 τα «Σύνεργα», ενώ την ίδια χρονιά ηχογράφησε ζωντανά στο θέατρο Λυκαβηττού.

Νίκος Παπάζογλου - Στη Ρογμή Του Χρόνου

Το στούντιο «Αγροτικόν» υπήρξε η κοιτίδα μιας ολόκληρης γενιάς: εκεί ηχογράφησαν ο Σωκράτης Μάλαμας, οι Χειμερινοί Κολυμβητές, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, το Mode Plagal και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες που αργότερα διέγραψαν αξιόλογη πορεία. Το 1984, σε εμφανίσεις στη μπουάτ «Zoom» της Πλάκας, κάθε βράδυ ανάμεσα στο κοινό βρισκόταν ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Rick Wright, κιμπορντίστας των Pink Floyd.

Νίκος Παπάζογλου - Κανείς Εδώ Δεν Τραγουδά (1991)

Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά ήρθε το 2005 με την «Μάι'σσα Σελήνη», η οποία κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα που ο Παπάζογλου κέρδισε το Βραβείο Μουσικής στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας για τη μουσική της ταινίας «Νοσταλγός». Στις 17 Απριλίου 2011, άφησε την τελευταία του πνοή στη Θεσσαλονίκη, χάνοντας μια πολυετή και αθόρυβη μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω τη σύζυγό του Βαρβάρα και τα δύο τους παιδιά, Αλέξανδρο και Αδελαΐδα.

Δημήτρης Μητροπάνος: Η εθνική φωνή ενός λαού

Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1948 στα Τρίκαλα και μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε μόλις στα 29 του χρόνια. Ήταν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης που τον παρότρυνε να επισκεφτεί την εταιρεία «Κολούμπια», όπου γνώρισε τον Γιώργο Ζαμπέτα, τον οποίο μνημόνευε πάντα ως μεγάλο του δάσκαλο και δεύτερο πατέρα. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Δημήτρης Μητροπάνος & Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Σαν Ναυαγός

Το 1966, σε μια συνάντηση μάλλον «τυχαία», ο Μητροπάνος ερμήνευσε σε συναυλίες στην Ελλάδα και την Κύπρο μέρη από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη, στη θέση άλλου καλλιτέχνη που ασθενούσε, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα μιας από τις σπουδαιότερες καριέρες στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Το 1967 ηχογράφησε τον πρώτο του 45άρη δίσκο με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη», ενώ είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του «Χαμένη Πασχαλιά» που λογοκρίθηκε από τη χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Σταθμός στην πορεία του υπήρξε το 1972 ο δίσκος «Άγιος Φεβρουάριος» των Δήμου Μούτση και Μάνου Ελευθερίου, που ερμήνευσε μαζί με την Πετρή Σαλπέα. Ακολούθησαν συνεργασίες με τους σημαντικότερους δημιουργούς, ανάμεσά τους ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος με τα «Συναξάρια» (1981), ο Χρήστος Νικολόπουλος με το «Πάρε Αποφάσεις» (1991) σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ο Μίκης Θεοδωράκης με τα «Πικροσάββατα» (1984) παρέα με τη Χάρις Αλεξίου, αλλά και ο Μάριος Τόκας με την «Εθνική Μας Μοναξιά» (1992) και «Παρέα Μ' Έναν Ήλιο» (1994).

Δυό νύχτες - Αλίμονο Live ΗΡΩΔΕΙΟ - Δημήτρης Μητροπάνος

Το 1996, η συνεργασία του με τον Θάνο Μικρούτσικο στον δίσκο «Στου Αιώνα την Παράγκα», σε στίχους Άλκη Αλκαίου, Κώστα Λαχά, Λίνας Νικολακοπούλου και Γιώργου Κακουλίδη, του χάρισε τον τίτλο της «Εθνικής Φωνής της Ελλάδας». Τον Σεπτέμβριο του 2009 ανέβηκε για τελευταία φορά στη σκηνή του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, σε μια συναυλία-αποθέωση που καταγράφηκε ζωντανά στο διπλό άλμπουμ «Τα Τραγούδια της Ζωής Μου».

Πηγή: www.newsbomb.gr

Ο τραμπισμός μπαίνει από την πίσω πόρτα.

Χρύσα Κακατσάκη,

εκπαιδευτικός

Δεν έχω να προσθέσω κανένα νέο επεισόδιο στο σίριαλ της «Λαζαριδιάδας» και ούτε με απασχολεί η πολιτική διάσταση της υπόθεσης. Ας τον χαίρονται εκείνοι που τον ψήφισαν και τον υπουργοποίησαν. Αυτό που με πονάει και με κόφτει είναι τα κοινωνικά απόνερα που αφήνει, γιατί ο Λαζαριδης είναι το σύμπτωμα όχι η νόσος.
Σαράντα χρόνια φούρναρης σε δημόσιο σχολείο έχω δει παιδιά με μαύρους κύκλους από το ξενύχτι. Να λιποθυμούν από το άγχος στις Πανελλήνιες, με στοίβα τα διπλώματα να λιώνουν σόλες αφήνοντας βιογραφικά. Εχω δει γονείς να κόβουν από τις βασικές τους ανάγκες για να πληρώνουν φροντιστήρια και ξένες γλώσσες, πιστεύοντας πως η μόρφωση είναι αξία αυτή καθαυτή αλλά και διαβατήριο για επαγγελματική αποκατάσταση .
Αυτό το διαβατήριο, τα τελευταία χρόνια έγινε κυριολεξία. Παίρνουν των ομματιών τους και όπου φύγει φύγει γιατί ξέρουν πως στην Ελλάδα δεν έχουνε ζωή. Στους σιδηροδρομικούς και αεροπορικούς σταθμούς δεν ακούγεται πια ο σπαραξικάρδιος Καζαντζίδης «μανούλα θα φύγω» αλλά η κραυγή των Κατσιμιχαίων "Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον Στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε. Αφού η ιστορία σας ανήκει, σαρώστε το λοιπόν τι περιμένετε". Στη βαλίτσα με τα καλοσιδερωμενα ρούχα τακτοποιούν προσεκτικά και μερικά ατσαλάκωτα όνειρα, προσάναμμα για μια νέα αρχή όπου η αξιοκρατία και τα προσόντα αποκτούν νόημα.
Οσοι δε παιρνουν το δρόμο της ξενιτιάς, ρίχνουν μια τελευταία ματιά στο κορνιζαρισμένο πτυχίο, προτού ξεκινήσει η τουριστική σεζόν και ξεχυθούν στα νησιά. Τα λεφτά που βγάζουν με πολύωρη δουλειά και άθλιες συνθήκες εγγράφονται με ένα μαγικό τρόπο στους δείκτες μείωσης της ανεργίας για να καμαρώνουν οι κυβερνώντες στα τηλεοπτικά πάνελ.
Μένουν ακόμα στο παιδικό δωμάτιο γιατί τα ενοίκια είναι απαγορευτικά για την ανεξαρτησία τους και τον απογαλακτισμό τους . Την ημέρα των εκλογών λένε στη μάνα τους. «Θα πάω για μπάνιο, μη με περιμενεις πριν τις εφτα. Ευτυχώς δεν στήνουν κάλπες στην παραλία»
Απ’ όλους αυτούς τους νέους να ζητήσει συγγνώμη ο Λαζαρίδης . Μπορεί επίσης να τους καλέσει και στη γραφειάρα του, να τους κεράσει έναν καφέ με τα χρήματα που σκοπεύει να επιστρέψει και να τους κάνει ενα ταχύρρυθμο σεμινάριο με τα κόλπα που χρειάζονται για να τρυπώσουν στο Δημόσιο Μάθημα:
Πρώτο: γίνεστε ο νεροκουβαλητής ενός πολιτικού. 
Μαθημα δευτερο. Πλαστογραφείτε ένα πτυχίο. 
Ευκολάκι τωρα με την ΑΙ. 
Εγώ ήμουν άτυχος γιατί δεν υπήρχε στην εποχή μου και γι’ αυτό μ’ επιασαν στα πράσα.
Μια φωνή ακούγεται στο βαθος: Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μενει
-Σιωπή αναιδέστατε. Είσαι ενας προβοκατορας που επιχειρείς δολοφονία χαρακτήρα
Λήξη σεμιναρίου.

Υ/Γ Ο τραμπισμός μπαίνει από την πίσω πόρτα.
Υποβαθμίζεται η γνώση ως αξία και αναβαθμίζονται οι συναλλαγές.

sioualtec.blogspot.com

H τυραννία της επιβίωσης

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Ο δρόμος για την υποταγή περνά μέσα από μια φαινομενικά αυτονόητη αλήθεια: ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την επιβίωση. Κι όμως, αυτή η σχεδόν «αυτονόητη» αρχή κρύβει μια βαθιά αντιστροφή.

Η επιβίωση είναι, πράγματι, προϋπόθεση κάθε άλλης ανθρώπινης δραστηριότητας. Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε νόημα. Όταν όμως μετατρέπεται από προϋπόθεση σε υπέρτατο σκοπό, τότε αρχίζει να διαβρώνει ακριβώς αυτά που υποτίθεται ότι προστατεύει. Μια κοινωνία που τοποθετεί την επιβίωση πάνω απ’ όλα, σταδιακά αποδέχεται ότι όλα τα υπόλοιπα μπορούν να περιοριστούν, να ανασταλούν ή να θυσιαστούν στο όνομά της.

Εδώ ακριβώς γεννιέται η υποταγή. Όχι απαραίτητα ως αποτέλεσμα άμεσου καταναγκασμού, αλλά ως εσωτερικευμένη στάση. Όταν ο φόβος -του θανάτου, της απώλειας, της αβεβαιότητας- γίνεται ο κυρίαρχος άξονας, τότε κάθε υπόσχεση ασφάλειας αποκτά δυσανάλογη δύναμη. Η εξουσία δεν χρειάζεται να επιβληθεί βίαια. Αρκεί να παρουσιαστεί ως εγγυητής της επιβίωσης.

Το παράδοξο είναι ότι όσο περισσότερο μια κοινωνία οργανώνεται γύρω από την αποφυγή του κινδύνου και του πόνου, τόσο πιο ευάλωτη γίνεται στον έλεγχο. Γιατί τότε οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν περιορισμούς που, υπό άλλες συνθήκες, θα θεωρούσαν αδιανόητους. Η ασφάλεια μετατρέπεται σε απόλυτη αξία και μαζί της, η ελευθερία γίνεται διαπραγματεύσιμη.

Η ιστορία δείχνει ότι οι κοινωνίες δεν χάνουν την ελευθερία τους μόνο όταν ηττώνται, αλλά και όταν φοβούνται υπερβολικά να τη ρισκάρουν. Όταν η επιβίωση γίνεται το μοναδικό κριτήριο, η ζωή συρρικνώνεται σε μια διαρκή διαχείριση κινδύνου και ο άνθρωπος παύει να είναι φορέας επιλογών, γίνεται απλώς φορέας διατήρησης.

Γι’ αυτό η επιβίωση δεν μπορεί να είναι το τέλος της πολιτικής ή της ύπαρξης. Είναι η αρχή τους. Αν γίνει το τέλος, τότε η υποταγή δεν επιβάλλεται, επιλέγεται.

Γιατί, όταν η επιβίωση γίνεται σκοπός, η ελευθερία γίνεται διαπραγματεύσιμη και η ζωή χάνει το νόημα της.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Το αφανές τέταρτο μνημόνιο του Μητσοτάκη

του Νίκου Γουρλά

Τον Αύγουστο του 2018, ο Α.Τσίπρας ανακοίνωσε την Ιθάκη το τέλος των μνημονίων λέγοντας ότι η χώρα «ανέκτησε την οικονομική της ελευθερία», χαρακτηρίζοντας την ημέρα εκείνη ως την «αρχή μιας νέας σελίδα». Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συνέχισε τον «Τσιπρικό» μύθο προσθέτοντας ότι αυτή στην πραγματικότητα έβγαλε την χώρα από τα μνημόνια αφού επί ημέρων της το 2023 η χώρα βγήκε από την ενισχυμένη εποπτεία.

Αυτό που έγινε στη πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια, αναδιάρθρωση του χρέους βάζοντας υποθήκη για 99 χρόνια την δημόσια περιουσία, εκχωρώντας παράλληλα την εποπτεία και τον έλεγχο της στους δανειστές. Όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν ότι ο μνημονιακός οδοστρωτήρας σε μισθούς και κατακτήσεις των εργαζομένων θα έπαυε να ισχύει, το αντίθετο συνέβη. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, το κόστος ζωής εκτοξεύεται χρόνο με τον χρόνο, τα ενοίκια και τα τρόφιμα απορροφούν όλο και μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, ενώ η ανασφάλεια γίνεται μόνιμο χαρακτηριστικό της ζωής των λαϊκών νοικοκυριών.

Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, σε συνδυασμό με την πραγματική εξέλιξη των μισθών και την έκρηξη της ακρίβειας, αποκαλύπτουν για την πλειοψηφία της κοινωνίας ότι τα μνημόνια δεν τελείωσαν ποτέ. Απλώς άλλαξαν μορφή. Αυτό που διαμορφώνεται σήμερα είναι ένα αφανές τέταρτο μνημόνιο, το οποίο δεν επιβάλλεται πλέον μέσα από δανειακές συμβάσεις και επιτηρήσεις, αλλά μέσα από τη διαρκή συμπίεση των μισθών και την εκτόξευση του κόστους ζωής.

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη σε κάθε αύξηση του κατώτατου μισθού οργανώνει και μια διαφημιστική καμπάνια για πολλές μέρες έως και βδομάδες πανηγυρίζοντας παράλληλα για τους ρυθμούς ανάπτυξης, επαναλαμβάνοντας ξανά τη φράση πως «η Ελλάδα γύρισε σελίδα» μιλά για «ισχυρή Ελλάδα» που βρίσκεται στην σωστή πλευρά της ιστορίας κ.λπ.

Η πραγματικότητα όμως που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια εργαζόμενοι είναι εντελώς διαφορετική. Τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, σε συνδυασμό με την πραγματική εξέλιξη των μισθών και την έκρηξη της ακρίβειας, αποκαλύπτουν μια σκληρή αλήθεια, για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων και της νεολαίας και αυτή είναι ότι τα μνημόνια δεν τελείωσαν ποτέ. Απλώς άλλαξαν μορφή.

Η πραγματικότητα των εργαζομένων αποτυπώνεται χωρίς καμία δυνατότητα ωραιοποίησης στα επίσημα στατιστικά στοιχεία για τους μισθούς. Σύμφωνα με την τελευταία, πλήρως επικαιροποιημένη έκθεση της Eurostat για το 2024, ο μέσος ετήσιος, πλήρους απασχόλησης, προσαρμοσμένος μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 ανέρχεται σε 39.800 ευρώ. Αντίθετα, στην Ελλάδα ο αντίστοιχος μέσος μισθός είναι μόλις 18.000 ευρώ ετησίως.

Η Ελλάδα βρίσκεται έτσι στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ όλων των κρατών-μελών, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία (15.400 ευρώ), ενώ χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης όπως η Ουγγαρία (18.500 ευρώ) την ξεπερνούν πλέον οριακά. Η διαφορά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο είναι συντριπτική για μια χώρα που θεωρητικά ανήκει στον πυρήνα της Ευρωζώνης. Οι μισθοί στην χώρα μας είναι περίπου 55% χαμηλότεροι από τον μέσο όρο της ΕΕ. Ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα αμείβεται λιγότερο από τον μισό σε σύγκριση με τον Ευρωπαίο συνάδελφό του.

Σύμφωνα με ανάλυση της Eurostat, μεταξύ 2004 και 2024, η Ελλάδα και η Ιταλία ήταν οι μόνες χώρες στην ΕΕ που κατέγραψαν μείωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ανά κάτοικο. Αυτό σημαίνει ότι ένα ελληνικό νοικοκυριό σήμερα έχει λιγότερη αγοραστική δύναμη από ό,τι είχε πριν από είκοσι χρόνια πριν από την Ολυμπιάδα του 2004, πριν από τη μεγάλη κρίση, πριν από τα μνημόνια. Η ανάπτυξη του ΑΕΠ που διατυμπανίζει ο Μητσοτάκης, για τον λαό σημαίνει σύμφωνα με τα στοιχεία φτώχια που χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει.

Περισσότερες ώρες δουλειάς λιγότερο εισόδημα

Οι «τεμπέληδες» Έλληνες εργάζονται περισσότερες ώρες ετησίως από σχεδόν οποιονδήποτε άλλον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα παραμένει σταθερά στις πρώτες θέσεις σε ετήσιες ώρες εργασίας ανά εργαζόμενο. Παρόλα αυτά το εισόδημά τους παραμένει από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη, ακόμη και μετά από δεκαπέντε χρόνια μνημονιακής «προσαρμογής». Είμαστε το μοντέλο της «φτηνής χώρας» μέσα στην Ευρωζώνη με το πιο εξευτελιστικό χαμηλό κόστος της εργατικής της δύναμης.

Η πραγματική εικόνα αποκαλύπτεται όταν εξεταστεί η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Το 2011, πριν από τα μνημόνια, ο κατώτατος μισθός ανερχόταν σε 751 ευρώ μεικτά. Σε πραγματικές τιμές εκείνης της περιόδου αντιστοιχούσε περίπου σε 732 ευρώ.

Σήμερα παρά την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μεικτά η πραγματική του αξία λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό φτάνει μόλις τα 746 ευρώ. Με άλλα λόγια μετά από δεκαπέντε χρόνια μνημονίων ο κατώτατος μισθός βρίσκεται μόλις 14 ευρώ πάνω από τα επίπεδα του 2011.

Αν όμως δούμε την εξέλιξη των τιμών σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, ενέργεια, στέγαση τότε τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά. Η πραγματική αγοραστική δύναμη των εργαζομένων είναι χαμηλότερη από εκείνη που είχαν πριν από την οικονομική κρίση. Με λίγά λόγια, χρειάστηκαν δεκαπέντε χρόνια για να επιστρέψουμε σχεδόν στο σημείο από το οποίο ξεκίνησαν τα μνημόνια.

Ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει τη συνέχεια της μνημονιακής πολιτικής είναι ο τρόπος καθορισμού του κατώτατου μισθού. Από το 2012 ο κατώτατος μισθός δεν καθορίζεται μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων των εργαζομένων, αλλά με κυβερνητική απόφαση. Παρά το γεγονός ότι τα μνημόνια έχουν τυπικά τελειώσει, το μέτρο αυτό παραμένει σε ισχύ σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά.

Μάλιστα, από το 2028 προβλέπεται ότι ο καθορισμός του κατώτατου μισθού θα γίνεται και με τη χρήση ειδικού αλγόριθμου, ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη δείκτες όπως η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι οι μισθοί θα καθορίζονται με βάση το τι «αντέχει» να πληρώσει η αγορά και όχι με βάση τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων.

ΕΛΣΤΑΤ: Το 27,5% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού

Το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 2,8 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ αυξήθηκε κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Ιδιαίτερα δραματική είναι η κατάσταση για τους νέους και τα παιδιά. Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα κάτω των 17 ετών φτάνει το 29,6%. Με άλλα λόγια, σχεδόν ένα στα τρία παιδιά στην Ελλάδα μεγαλώνει σε συνθήκες οικονομικής ανασφάλειας. Η παιδική φτώχια δεν είναι ένας ακόμα αριθμός γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν σε συνθήκες στέρησης έχουν σημαντικά λιγότερες ευκαιρίες σε όλα τα επίπεδα από την εκπαίδευση, ως την σωματική και ψυχική υγεία ενώ η φτώχια μετατρέπεται σε κληρονομική για το μεγαλύτερο μέρος αυτών των παιδιών.

Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα επειδή σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ οι βασικές ανάγκες γίνονται πολυτέλεια. Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει νοικοκυριά που αδυνατούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, όπως:

• επαρκή θέρμανση του σπιτιού
• επαρκή και ποιοτική διατροφή
• δυνατότητα αντιμετώπισης ενός έκτακτου οικονομικού εξόδου
• δυνατότητα διακοπών έστω και για λίγες ημέρες τον χρόνο

Σύμφωνα με τα στοιχεία, το κατώφλι της φτώχειας ορίζεται στα 7.020 ευρώ ετησίως για ένα άτομο και στα 14.742 ευρώ για μια οικογένεια με δύο ενήλικες και δύο παιδιά. Ακόμη και με αυτά τα χαμηλά όρια, εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται πολύ κοντά ή κάτω από το επίπεδο αυτό. Τα πράγματα γίνονται πολύ χειροτέρα αν παρθεί υπόψη η τεράστια αύξηση του κόστους στέγασης που απορροφά το ένα τρίτο ή ακόμη και το μισό του εισοδήματος ενός εργαζόμενου.

Για χιλιάδες νέους εργαζόμενους, νέα ζευγάρια, φοιτητές, μετανάστες, η πρόσβαση στη στέγη γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, συχνά ακατόρθωτη. Το κόστος στέγασης (ενοίκιο, κοινόχρηστα, λογαριασμοί ενέργειας, φόροι) απορροφά πάνω από 50-60% του μηνιαίου εισοδήματος ενός νοικοκυριού. Σύμφωνα με έρευνα του ΙΝΕ της ΓΣΣΕ Οι νέοι 20 – 30 ετών ακόμα και μεγαλύτερων ηλικιών εξακολουθούν και μένουν στα παιδικά τους δωμάτια. Σύμφωνα με έρευνα δύο στους τρεις νέους ηλικίας 18–34 ετών στην Ελλάδα ζουν με τους γονείς τους, όπως και οκτώ στους δέκα στην ηλικιακή ομάδα 20–30 ετών…

Μνημόνιο χωρίς τρόικα η νέα κανονικότητα της λιτότητας

Σήμερα μπορεί να μην υπάρχουν φανερές διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Να μην υπάρχει ο Τσίπρας που έβγαζε έρπη μετά τις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στο τρίτο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ -ΝΔ. Υπάρχει όμως μια πιο ύπουλη συνθήκη που αποκτά μόνιμα και ανεπίστρεπτα χαρακτηριστικά και δεν επιτρέπει σε έναν άνθρωπο που δουλεύει 8ωρο, 5ήμερο, τον χρόνο να ζήσει με αξιοπρέπεια. Η εκτίναξη των τιμών στα ενοίκια, στην ενέργεια και τα καύσιμα, σε συνδυασμό με τις αυξήσεις στα τρόφιμα και τα βασικά αγαθά οδηγούν σε μια νέα χειρότερη μνημονιακή λιτότητα

Με λίγα λόγια, υπάρχει ένα μνημόνιο χωρίς τρόικα. Ένα μνημόνιο που μπορεί να μην έχει ανακοινωθεί από το Καστελόριζο,  να παραμένει αφανές και για τον λόγο αυτό είναι ένα μνημόνιο χωρίς ημερομηνία λήξης. Η λιτότητα δεν είναι πλέον μια έκτακτη, προσωρινή πολιτική ανάγκης που μας επιβλήθηκε από τους δανειστές όπως έλεγαν. Η λιτότητα έχει γίνει μια μόνιμη κατάσταση που χωρίς αυτή το κεφάλαιο και η άρχουσα τάξη δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με ίσους όρους τις οικονομίες των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών, μια κατάσταση μόνιμης  και διαρκούς φτώχιας  που παρουσιάζεται ως ανάπτυξη.

Πηγή: kommon.gr

Ο αποκλεισμός του Ιράν φέρνει υπερκέρδη στις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Με πειρατεία ισοδυναμεί ο ναυτικός αποκλεισμός του Ιράν από τις ΗΠΑ, που τέθηκε σε ισχύ την Δευτέρα 14 Απριλίου. Η απόφαση του Τραμπ υλοποιείται από 15 αμερικανικά πολεμικά πλοία που έχουν παραταχθεί στα (…πολύ) ανοιχτά του Περσικού τα οποία θα στοχεύουν πλοία που εισέρχονται κι εξέρχονται από τον Κόλπο με προορισμό ή αφετηρία λιμάνια του Ιράν. Οι ΗΠΑ έχουν υποσχεθεί ότι θα εφαρμόζουν τις πρακτικές που χρησιμοποίησαν στην Βενεζουέλα, δηλαδή ελέγχους και κατασχέσεις πλοίων και φορτίων – στην πιο ήπια εκδοχή, μέχρι βομβαρδισμούς θεωρώντας ότι μεταφέρουν παράνομο φορτίο – στην πιο επιθετική. Την επομένη κιόλας η στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι ο αποκλεισμός είναι ολοκληρωτικός και η απαγόρευση εφαρμόζεται στο ακέραιο για πλοία που κατευθύνονται ή προέρχονται από ιρανικά λιμάνια. Αξιόπιστα στοιχεία ωστόσο αμφισβητούν τις αμερικανικές ανακοινώσεις δείχνοντας πλοία του Ιράν και της Κίνας να διασχίζουν τα Στενά…
Στην πράξη οι Αμερικάνοι υπόσχονται να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ για όλους! Θα επιχειρήσουν να ακυρώσουν στην πράξη την αλλαγή καθεστώτος διέλευσης που επέβαλε το Ιράν όταν ανακοίνωσε αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για τη χρήση των Στενών και συγκεκριμένα απαγορευτικό σε φίλους και συμμάχους των ΗΠΑ και για όλους τους υπόλοιπους καταβολή τελών ύψους 2 εκατ. δολ. ανά δεξαμενόπλοιο σε γουάν ή κρυπτονομίσματα. Ένα «καπέλο» που αντιστοιχεί σε 1 δολάριο το βαρέλι· αστείο ποσό μπροστά στα μυθικά κέρδη των πετρελαϊκών εταιρειών.
Ωστόσο, κρίνοντας με βάση όσα έχουν συμφωνηθεί και ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, το Ιράν επέδειξε μια απρόβλεπτη και αξιοθαύμαστη ευελιξία κι αυτό είναι που αναστάτωσε τις ΗΠΑ και τις οδήγησε να υψώσουν πειρατικές σημαίες στα πολεμικά τους, προχωρώντας σε αποκλεισμό.
Αξίζει να τονισθεί ότι ακόμη κι αυτός ο αποκλεισμός αποτελεί παραβίαση των κανόνων της εκεχειρίας. Οι ΗΠΑ με άλλα λόγια, όπως ακριβώς επέλεξαν να  επιτεθούν στο Ιράν εν μέσω διαπραγματεύσεων τόσο τον Ιούνιο του 2025 όσο και τον Φεβρουάριο του 2026, ακόμη και τώρα ενώ είναι ακόμη ενεργή η 15ήμερη εκεχειρία προχώρησαν σε μια πράξη πολέμου, δείχνοντας ότι το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κερδίσουν χρόνο. Η στάση των ΗΠΑ είναι ακόμη πιο αποτρόπαια, παραπέμποντας σε κράτος – παρία, διότι την Τετάρτη 15 Απριλίου ενώ ο Τραμπ άφηνε ανοικτό το ενδεχόμενο να προκύψει συμφωνία ειρήνης ακόμη κι εντός της εβδομάδας την ίδια ημέρα αποβιβάζονταν στην περιοχή 6.000 επιπλέον πεζοναύτες, οι οποίοι προστίθενται στους 50.000 αμερικανούς στρατιώτες που ήδη επιχειρούν ή αναμένεται να επιχειρήσουν κατά του Ιράν! Είναι ένας αριθμός πολύ μεγάλος για να μην επιχειρηθεί χερσαία απόβαση, αλλά απελπιστικά μικρός για να έχει οποιαδήποτε τύχη μπροστά στον τακτικό στρατό του 1 εκατ. Ιρανών από κοινού με πολλά εκατ. ακόμη που έσπευσαν να καταταγούν μετά την αμερικανο-σιωνιστική επίθεση για να υπερασπιστούν τη χώρα τους…

Διεμβολισμός αμερικάνικων συμμαχιών
Οι συμφωνίες διέλευσης που έχει ανακοινώσει το Ιράν δεν περιλαμβάνουν μόνο στενούς του συμμάχους όπως το Πεκίνο που έχει απειλήσει ευθέως τις ΗΠΑ να μην τολμήσουν να πειράξουν πλοίο της Κίνας ή κινέζικων συμφερόντων, ενώ ήδη δικό του πλοίο διέσχισε τον αμερικανικό αποκλεισμό χωρίς να υποβληθεί σε έλεγχο. Ούτε μόνο άλλους συμμάχους του Ιράν όπως η έτερη Ισλαμική Δημοκρατία του Πακιστάν που έλαβε το πράσινο φως στις 28/3 για την διέλευση 20 πλοίων της κι ανταμείφθηκε έτσι για την ουδέτερη στάση της και τις προσπάθειες διαμεσολάβησης ή η Μαλαισία που ανέκαθεν υποστήριζε τις προσπάθειες του Ιράν να ξεπεράσει τις κυρώσεις.
Προς έκπληξη των ΗΠΑ, η Τεχεράνη έχει προβεί σε συμφωνίες ακόμη και με συμμάχους των ΗΠΑ διεμβολίζοντας σε βαθμό ακύρωσης τις συμμαχίες της Ουάσιγκτον στην Ασία. Άδεια διέλευσης για παράδειγμα έλαβαν οι Φιλιππίνες που εισάγουν το 98% των ενεργειακών τους αναγκών από τον Περσικό και βρίσκονται επίσημα σε κατάστασης έκτακτης ενεργειακής ανάγκης έχοντας επιβάλει δελτία στα καύσιμα, τηλεργασία κ.α. Άδεια έλαβε επίσης και η Ινδία που συνεργάζεται και επαινεί μέσω του προέδρου της δημόσια το σιωνιστικό καθεστώς – απαρτχάιντ. Σε ανάλογη άδεια επίσης προσβλέπουν η Τουρκία κι επίσης Ιταλία και Γαλλία και γι’ αυτό πιθανά έχουν αρνηθεί ως προς το παρόν να πάρουν μέρος στον ναυτικό αποκλεισμό, ξέροντας ότι τυχόν άμεση συνεργασία τους με τους Αμερικάνους θα τους απέκλειε οριστικά από το πετρέλαιο και το αέριο του Κόλπου. Εν ολίγοις, το Ιράν χρησιμοποίησε με σοφία το καθεστώς διέλευσης για να εξασφαλίσει την σχετική ουδετερότητα ακόμη και των πιο στενών συμμάχων των Αμερικανών όπως της Μελόνι (που έχει αναγορευτεί σε άνθρωπο του Τραμπ στην Ευρώπη) και του Μακρόν (που στο μέτωπο της Ουκρανίας ξεπέρασε σε φιλοπολεμικό οίστρο ακόμη και τους Αμερικάνους).
Γι’ αυτό κι οι Αμερικάνοι προχώρησαν στο ναυτικό αποκλεισμό, από τον οποίο προφανώς εξαιρούνται όσα πλοία κατευθύνονται ή προέρχονται από μη ιρανικά λιμάνια: όχι μόνο για να απομονώσουν το Ιράν και να του αποκόψουν τις πηγές χρηματοδότησης, δεδομένου ότι το 90% της ιρανικής οικονομίας στηρίζεται ή χρηματοδοτείται από το θαλάσσιο εμπόριο ενώ μετά την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση οι εξαγωγές του έχουν αυξηθεί. Αλλά επίσης και για να σώσουν τις συμμαχίες τους που τίθενται εν αμφιβόλω, όσο πιο ορατές γίνονται οι επιπτώσεις του πολέμου. Μάρτυρας των ρηγμάτων στις αμερικανικές συμμαχίες είναι πρώτα οι απειλές των ΗΠΑ στις ευρωπαϊκές χώρες επειδή δεν συνδράμουν στο ναυτικό αποκλεισμό και επίσης η δυστοκία της Αμερικάνικης πλευράς να ανακοινώσει τα μέλη της αντι-ιρανικής συμμαχίας.
Αντί παρενθέσεως, σοφά η Ελλάδα έχει μέχρι στιγμής αποκλείσει την συμμετοχή της στην δύναμη αποκλεισμού του Ιράν …γειώνοντας τα αλλεπάλληλα αμερικανικά αιτήματα. Παρότι η μέχρι σήμερα στάση της δεν την εντάσσει στις ουδέτερες χώρες μιας και βαρύνεται με την αποστολή των Πάτριοτ που φρουρούν τις εγκαταστάσεις της Aramco στη Σαουδική Αραβία, τυχόν συμμόρφωσή της προς το αίτημα των ΗΠΑ αλλά και ελλήνων ολιγαρχών που επανέρχονται ξανά και ξανά ζητώντας την αποστολή πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού στον Περσικό, θα την εκθέσει ανεπανόρθωτα απέναντι στις τουρκικές απειλές. Αρκεί να θυμηθούμε το σενάριο ναυτικού αποκλεισμού ενός ελληνικού νησιού, πχ της Σάμου, από την Τουρκία με πρόσχημα τον εξοπλισμό της και αίτημα τον αφοπλισμό της, που …στοίχειωνε επί μήνες την ελληνική στρατιωτική ηγεσία. Στην περίπτωση που η Ελλάδα αποδεχτεί το αίτημα των ΗΠΑ και των Ελλήνων εφοπλιστών, που δεν θέλουν να χάσουν τα κέρδη τους, να πάρει μέρος στον αποκλεισμό του Ιράν, νομιμοποιώντας στην πράξη ανάλογες βάρβαρες πρακτικές, σε ποια νομικά ερείσματα θα στηρίξει την καταδίκη της Τουρκίας στην υποθετική περίπτωση ναυτικού αποκλεισμού ελληνικού νησιού  από τη στιγμή που η ίδια η Ελλάδα θα έχει συμμετάσχει σε ναυτικό αποκλεισμό μιας ανεξάρτητη χώρας μέλους του ΟΗΕ;

Τεράστιες οικονομικές ζημιές
Οι οικονομικές συνέπειες από την κλιμάκωση της αμερικανικής επιθετικότητας θα είναι ζοφερές. Ήδη, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η εκεχειρία των 15 ημερών, θα λήξει στις 22 Απριλίου με μια λογική συμφωνία – συνέχεια των όρων ανακωχής (αν υποθέσουμε δηλαδή το …αδύνατο) οι οικονομικές καταστροφές είναι ιστορικής σημασίας. Σε όλο τον Περσικό Κόλπο η αποκατάσταση των ζημιών θα κοστίσει πάνω από 25 δισ. δολ. Η πτώση του ΑΕΠ στο Κατάρ φέτος θα φτάσει το 13% (στην πανδημία έπεσε 3,6%), στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 8%, στη Σαουδική Αραβία 6,6% κοκ. Η αποκατάσταση των ζημιών στο Κατάρ μόνο θα απαιτήσει 25 δισ. δολ. Κι όλα αυτά αν δεν υπάρξει κλιμάκωση, που είναι παραπάνω από βέβαιη καθώς το Ιράν έχει διαμηνύσει ότι αν είναι ανασφαλή τα δικά του λιμάνια, ανασφαλή θα αποδειχθούν και τα λιμάνια των συνεργατών των ΗΠΑ στην αραβική χερσόνησο…
Οι επιπτώσεις είναι σοβαρές και στην Ευρώπη. Η Ούρσουλα των Βρυξελλών δήλωσε δημόσια ότι η παράταση του κλεισίματος των Στενών θα είναι «ακραία καταστροφική» για την γηραιά ήπειρο. Η γερμανική κρατική τράπεζα KfW προέβλεψε ότι οι τιμές του αργού πετρελαίου δεν θα επιστρέψουν στα προπολεμικά επίπεδα πριν το τέλος του 2027, ενώ η UBS εκτίμησε ότι αν παραταθεί για δύο ακόμη μήνες το κλείσιμο των Στενών η επιστροφή στα προπολεμικά επίπεδα παραπέμπεται για το τέλος του 2028, δηλαδή λίγο πριν τις ελληνικές καλένδες… Λόγω της ανόδου των τιμών στο πετρέλαιο και του επακόλουθου πληθωρισμού η μεγέθυνση φέτος στην Γερμανία από 1,3% θα πέσει στο 0,6%. Στην Αγγλία, τα επιτόκια δανεισμού για τα 10ετή ομόλογα, έφτασαν τα επίπεδα του 2008, πλησιάζοντας το 5%! Οι προοπτικές αναμένεται να γίνουν απότομα πιο μελανές σε όλον τον κόσμο καθώς στις 20 Απριλίου θα φτάσουν στα λιμάνια προορισμού και τα τελευταία πλοία που αναχώρησαν στις 28 Φεβρουαρίου από τον Περσικό για Αυστραλία, Μαλαισία κ.α. Από την επομένη οι ελλείψεις θα είναι παντού ορατές.
Τα 2.000 πλοία που παραμένουν αγκυροβολημένα στις δυο πλευρές των Στενών από κοινού με 7 εκατ. βαρέλια αργού πετρελαίου, 4 εκατ. επεξεργασμένων πετρελαϊκών προϊόντων κι εκατοντάδες τόνοι αλουμίνιου, λιπασμάτων, ήλιου (αναγκαίου για την παραγωγή ημιαγωγών) κι άλλων πολύτιμων υλικών, που παραμένουν εγκλωβισμένα στον Κόλπο δεν αποτελούν παράπλευρη απώλεια για τις ΗΠΑ. Είναι μέσο εκβιασμού και οικονομικής εξόντωσης των ανταγωνιστών της, δεδομένου ότι όλοι οι άλλοι εναλλακτικοί αγωγοί μεταφοράς πετρελαίου και παράκαμψης των Στενών υπολείπονται σημαντικά της δυνατότητας τους. Συγκεκριμένα, τρεις είναι οι εναλλακτικές οδοί μεταφοράς:

• Ο σαουδαραβικός αγωγός Ανατολής – Δύσης, μήκους 1.200 χλμ. ιδιοκτησίας Aramco που καταλήγει στο λιμάνι του Γιανμπού της Ερυθράς Θάλασσας, με ικανότητα μεταφοράς 7 εκατ. βαρελιών πετρελαίου την ημέρα.
• Ο αγωγός μεταφοράς αργού πετρελαίου του Αμπού Ντάμπι (ADCOP) που καταλήγει από τα δυτικά του Περσικού στο λιμάνι της Φουτζέιρα προσπερνώντας τα Στενά, μήκους 380 χλμ, με ικανότητα μεταφοράς 1,5 εκατ. βαρελιών την ημέρα.
• Ο αγωγός μεταφοράς αργού πετρελαίου Ιράκ – Τουρκίας από το Κιρκούκ στα βόρεια της χώρας μέχρι την μεσογειακή ακτή του Τσεϊχάν, με ικανότητα μεταφοράς 1,6 εκατ. βαρελιών την ημέρα.

Ωστόσο, ακόμη κι αν κι αυτό οι τρεις αγωγοί δουλέψουν σε πλήρη δυναμικότητα (θεωρητικό μόνο ενδεχόμενο αλλά στην πράξη αδύνατο) το μέγιστο που θα καταφέρουν να μεταφέρουν είναι 10 εκατ. βαρέλια την ημέρα κι αυτό θα πραγματοποιηθεί αν οι χώρες παραγωγοί (Σ. Αραβία, Εμιράτα και Ιράκ) δεν κρατήσουν ούτε μια σταγόνα για τα δικά τους διυλιστήρια και ανάγκες. Δυνατότητα μεταφοράς φυσικού αερίου δεν υπάρχει. Το σημαντικότερο είναι ότι ακόμη κι αυτό το ενδεχόμενο περιορισμένης μεταφοράς πετρελαίου θα πραγματοποιηθεί αν και μόνο αν το επιθυμεί και το επιτρέπει το Ιράν και ο Άξονας της Αντίστασης στο Ιράκ, την Υεμένη κ.α. Οι συγκεκριμένοι αγωγοί εμπίπτουν στο βεληνεκές των πυραύλων και των ντρόουνς τόσο του Ιράν όσο και των Χούθι, που ακόμη κρατούν στάση αναμονής έχοντας επιλέξει να μην εμπλακούν, αποτελώντας μια στρατηγική εφεδρεία για το Ιράν. Τυχόν ενεργή συμμετοχή τους θα σημάνει την πλήρη απενεργοποίηση των αγωγών, που θα μετατραπούν σε μαγνήτη πυραύλων και ντρόουνς. Κι είναι κάτι που οι Χούθι το έχουν ξανακάνει και μάλιστα πολύ πρόσφατα κι εξ ίσου επιτυχημένα…

Ασύλληπτα αμερικανικά κέρδη
Η κλιμάκωση της σύγκρουσης με την όξυνση του αποκλεισμού δεν θα ακυρώσει τις εκκολαπτόμενες συμμαχίες του Ιράν ούτε πρόκειται να το γονατίσει οικονομικά, όπως ευελπιστεί η Ουάσιγκτον. Το Ιράν δεν είναι νησί, όπως η Κούβα. Μοιράζεται χιλιάδες χιλιόμετρα κοινά σύνορα δυτικά κι ανατολικά με κράτη που έχουν υποστεί τα ίδια δεινά από τις ΗΠΑ και θρέφουν το ίδιο μίσος εναντίον τους. Στα δε βόρεια, βρέχεται από τα φιλόξενα ύδατα της Κασπίας που έχουν αποδειχθεί από το 2022 ακόμη …βασιλική οδός εμπορίου και μεταφορών από και προς τη Ρωσία. Η κλιμάκωση της σύγκρουσης ωστόσο θα γονατίσει οικονομικά τους συμμάχους των ΗΠΑ που θα εισπράξουν στο ακέραιο τα αντίποινα από το Ιράν, όπως έχει ενημερώσει και πράξει κατ’ επανάληψη το Ιράν από τις 28 Φεβρουαρίου… Παρόλα αυτά το αμερικανικό σχέδιο για ερμητικό κλείσιμο του Ορμούζ, που υπόσχεται να σφραγίσει ό,τι άφησε ανοικτό το Ιράν με την αλλαγή του καθεστώτος διέλευσης, έχει ένα πολύ μεγάλο κερδισμένο, τις ΗΠΑ!
«Ο αποκλεισμός του πετρελαίου από τις ΗΠΑ πρόκειται να εκτοξεύσει τις αμερικανικές εξαγωγές», ήταν ο τίτλος της Wall Street Journal στις 13 Απριλίου, ναι, την ίδια ημέρα που ξεκινούσε ο αποκλεισμός. Στον υπότιτλο τόνιζε: «Οι εξαγωγές αργού πετρελαίου των ΗΠΑ αναμένονται αυτό τον μήνα σε επίπεδα ρεκόρ καθώς πάνω από 70 σούπερ-τάνκερς πλησιάζουν τον Κόλπο για να φορτώσουν πετρέλαιο». Η άμεση, αιτιακή σχέση του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν με τα κέρδη των αμερικανών πετρελαιάδων, που χρηματοδότησαν αδρά την προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ, δηλώνεται από τις πρώτες σειρές του ρεπορτάζ:
«Ο πρόεδρος Τραμπ εμφανίζει τον ναυτικό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ σαν μια ευκαιρία για τους Αμερικανούς εξαγωγείς πετρελαίου και αερίου. Το αμερικανικό σχέδιο απόσπασης του ελέγχου της κρίσιμης πλωτής οδού από το Ιράν μπορεί να διακόψει τα περίπου 2 εκατ. βαρέλια πετρελαίου που το Ιράν συνεχίζει να μεταφέρει μέσω των Στενών καθημερινά, με το μεγαλύτερο μέρος να κατευθύνεται στην Κίνα. Με το 20% της παγκόσμιας ημερήσιας προμήθειας πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου να έχει ήδη παγιδευτεί πίσω από τα Στενά, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και άλλες ασιατικές χώρες που βασίζονται στη Μέση Ανατολή αναζητούν άλλες πηγές για να αναπληρώσουν τα μειούμενα ενεργειακά τους αποθέματα. Να τι σημαίνει αυτό για την αγορά ενέργειας των ΗΠΑ: Θα στραφούν περισσότερες χώρες στις ΗΠΑ για πετρέλαιο και φυσικό αέριο λόγω της συμφόρησης στη Μέση Ανατολή; Ναι. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυτό το Σαββατοκύριακο, ο Τραμπ χειροκρότησε μια φωτογραφία ενός χάρτη που έδειχνε μια σειρά από πλοία που έπλεαν προς τις ΗΠΑ. Σε μια άλλη ανάρτηση, είπε ότι μεγάλος αριθμός άδειων πετρελαιοφόρων κατευθύνονταν προς τις ΗΠΑ για να φορτώσουν “το καλύτερο και πιο «γλυκό» πετρέλαιο (και φυσικό αέριο) οπουδήποτε στον κόσμο”.
Η εταιρεία ερευνών αγοράς Kpler παρακολουθεί 70 υπερδεξαμενόπλοια, γνωστά ως Very Large Crude Carriers ή VLCCs, που πρόκειται να φτάσουν στα λιμάνια του Κόλπου του Μεξικού τον Απρίλιο και τον Μάιο. Πέρυσι, κατά μέσο όρο 27 υπερδεξαμενόπλοια φόρτωναν αμερικανικό αργό πετρέλαιο κάθε μήνα. Κάθε πλοίο μπορεί να μεταφέρει περίπου 2 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Τα τεράστια υπερωκεάνια πλοία έχουν σχεδιαστεί για μεγάλα ταξίδια, όπως τα 11.700 ναυτικά μίλια μεταξύ Χιούστον και Σιγκαπούρης.
Πόσο πετρέλαιο εξάγουν οι ΗΠΑ;» θέτει το ερώτημα η Wall Street Journal. Και απαντάει δίνοντας επιπλέον στοιχεία για τα οφέλη των ΗΠΑ από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ: «Οι εξαγωγές αργού πετρελαίου των ΗΠΑ βρίσκονται σε τροχιά ρεκόρ 5 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα αυτόν τον μήνα, σύμφωνα με την Kpler, η οποία προβλέπει ότι τον Μάιο είναι πιθανό να σημειώσει άλλο ένα ρεκόρ με βάση την τρέχουσα κυκλοφορία δεξαμενόπλοιων. Οι ΗΠΑ εξήγαγαν 4 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου την ημέρα κατά μέσο όρο πέρυσι, μειωμένα από το προηγούμενο ρεκόρ των περίπου 4,6 εκατομμυρίων τον Φεβρουάριο του 2024. Οι ΗΠΑ αποστέλλουν επίσης περίπου 3 εκατομμύρια βαρέλια βενζίνης, καυσίμου αεριωθούμενων και ντίζελ κάθε μέρα».
Κατά συνέπεια, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από τις ΗΠΑ με τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιράν πράγματι μειώνει κάθετα τις προσφερόμενες ποσότητες πετρελαίου και αερίου, αναστατώνει τις αγορές και δυσχεραίνει την θέση της Ασίας και της Ευρώπης, αλλά το σημαντικότερο είναι άλλο: Ότι συνεχίζει να ευνοεί και να λειτουργεί σαν ανέλπιστο δώρο για τις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες που σπεύδουν με επιπλέον εξαγωγές και μακροπρόθεσμα συμβόλαια να καλύψουν το κενό. Η ειρήνη και η οικονομική ευημερία Μέσης Ανατολής, Ευρώπης και Ασίας θυσιάζονται στο βωμό των κερδών των αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών!

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

Απόστολος Αποστόλου "Ζούμε σε μια χρεωκοπημένη Δημοκρατία"

Ο καθηγητής  Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας, Απόστολος Αποστόλου, μιλώντας σήμερα στον 98.4 υποστήριξε ότι πλέον ζούμε σε μια χρεωκοπημένη Δημοκρατία με συνταγματικά και θεσμικά αγεφύρωτα κενά, που οδηγούν σε ένα κλειστό σύστημα εξουσίας και μια αέναη αναπαραγωγή  του πολιτικού προσωπικού ως ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα. Ο κ. Αποστόλου, ξεκινώντας από την μεγάλη εικόνα της πολιτικής παρακμής σε παγκόσμια κλίμακα, όπου η πολιτική υπηρετεί τα συμφέροντα ολιγαρχών, σε πλήρη διάσταση από τις ανάγκες των κοινωνιών, αναλύει στη συνέχεια την κατάσταση στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι το κράτος δικαίου αποτελεί απλά ένα σύστημα εξυπηρέτησης της εκτελεστικής εξουσίας που έχει απονοηματοδοτήσει τα πάντα, για να μπορεί να κάνει τις "δουλειές" της.

Δικαστική απόφαση-σταθμός στην Ελλάδα: 300.000 ευρώ αποζημίωση για θάνατο μετά από εμβόλιο για τον COVID-19

Το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών απέρριψε τον ισχυρισμό του Δημοσίου ότι ο εμβολιασμός ήταν «εθελοντικός»(!) και δεν δημιουργεί υποχρέωση για αποζημίωση

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σε μία απόφαση-σταθμό, το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε 300.000 ευρώ αποζημίωση στην οικογένεια γυναίκας που πέθανε μετά από εμβολιασμό με εμβόλιο της AstraZeneca για τον Covid-19.

Το δικαστήριο απέρριψε πλήρως τον βασικό όσο και προκλητικό ισχυρισμό του Ελληνικού Δημοσίου ότι ο εμβολιασμός ήταν τάχα «εθελοντικός» και ως εκ τούτου δεν υφίσταται κρατική ευθύνη για παρενέργειες, ενώ οι περισσότεροι αν όχι όλοι γνωρίζουν τις πιέσεις που υπέστη το σύνολο του πληθυσμού για να προχωρήσει στον εμβολιασμό.

Με την υπ’ αριθμ. 11407/2025 απόφασή του, το δικαστήριο έκρινε ότι ο εμβολιασμός πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο δημόσιας πολιτικής υγείας και ότι το κράτος φέρει ευθύνη για τις σοβαρές παρενέργειες που προέκυψαν.

Η απόφαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική και σταθμός καθώς δημιουργεί ισχυρό δεδικασμένο και ανοίγει τον δρόμο για δεκάδες παρόμοιες αγωγές αποζημίωσης σε όλη την Ελλάδα για θανάτους και βαριές παρενέργειες μετά από εμβόλια Covid-19.

Να σημειωθεί ότι παρόμοιες αποφάσεις έχουν εκδοθεί και στο εξωτερικά

Στην Ιταλία, οικογένεια 72χρονου άνδρα έλαβε αποζημίωση περίπου 100.000 ευρώ μετά την αναγνώριση αιτιώδους συνδέσμου θανάτου με AstraZeneca (2024-2025).

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πάνω από 80 οικογένειες έχουν κινηθεί δικαστικά κατά της AstraZeneca σε ομαδική αγωγή για σοβαρές παρενέργειες και θανάτους από VITT (Vaccine-Induced Immune Thrombotic Thrombocytopenia).

Στη Γερμανία, δικαστήριο στην Καρλσρούη υποχρέωσε την AstraZeneca να δώσει πλήρη στοιχεία σε υπόθεση οδοντιάτρου που υπέστη σοβαρή βλάβη μετά τον εμβολιασμό.

Στις ΗΠΑ έχουν κατατεθεί χιλιάδες αιτήσεις αποζημίωσης για myocarditis/pericarditis (κυρίως σε νέους άνδρες μετά από Pfizer ή Moderna), με ορισμένες να έχουν εγκριθεί μέσω του Countermeasures Injury Compensation Program (CICP).

Στη Δανία και τη Γερμανία έχουν αναγνωριστεί περιπτώσεις αποζημίωσης για myocarditis, pericarditis και άλλες φλεγμονές μετά από mRNA εμβόλια (Pfizer/Moderna).

Η ελληνική απόφαση έρχεται να προστεθεί σε ένα κύμα διεθνών δικαστικών διεκδικήσεων που δείχνουν ότι τα δικαστήρια όλο και περισσότερο αναγνωρίζουν την κρατική ευθύνη σε περιπτώσεις σοβαρών παρενεργειών από τα εμβόλια Covid-19.

www.pronews.gr

Ο Τσε, ο Άρης και η πατρίδα

Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.
Κάποιοι απαντούν:
"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."
Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.
Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι  αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε επικοινωνιακό τοτέμ μιας οπαδικής σέχτας.
Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος, 
όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα"  ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.
Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!
Ο διεθνισμός τους δεν εκφραζόταν με την στείρα και άκαιρη αναγωγή των πάντων στην πανανθρώπινη αλληλέγγυα κομμουνιστική ολοκλήρωση χωρίς κράτος και εξουσία.
Ο διεθνισμός τους πατούσε γερά στην διαδικασία της χειραφέτησης των λαών και την διεκδίκηση αυτού που του στερούσαν οι πατριδοκάπηλοι κεφαλαιοκράτες. 
Την πατρίδα!
Την ανάδειξη των καταπιεσμένων σε κυρίαρχη εθνική τάξη!
Ο Άρης Βελουχιώτης στην συγκλονιστική ομιλία του στην Λαμία, αναφέρει:"...Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.
Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; "
Ο Τσε Γκεβάρα τελείωνε τις ομιλίες του πάντα με την φράση Patria o muerte (Πατρίδα η θάνατος)
Ένας πατριώτης διεθνιστής που μετά την Κούβα, αγωνίστηκε και έδωσε την ζωή του για την απελευθέρωση των πατρίδων "όπου γης". Για την Κύπρο (Αγγλική αποικία τότε), την Αγκόλα, τις χώρες της λατινικής Αμερικής.
Αυτά είναι τα στοιχεία που πέρασαν στις πλατιές μάζες την εικόνα του πραγματικού πατριώτη κομμουνιστή που δεν αναλώνεται μόνο στα αμφιθέατρα και τις εγχειριδιακές πολιτικές ορθότητες, αλλά αγαπά και σέβεται τους λαούς και κατανοεί τις ρίζες και τις ιδιαιτερότητες τους.
Δεν σνομπάρει τον λαό. Διότι είναι κομμάτι τους και όχι "ξένο σώμα"!
Μπαίνει πρώτος στην φωτιά για την υπεράσπιση του. Κι όχι να το παίζει κριτικός εκ του ασφαλούς στα όποια λάθη του.
Υπερασπιζόμενος την πατρίδα, ενώνει τους καταπιεσμένους δεν τους χωρίζει.
Αυτή είναι η χειροπιαστή και ανιδιοτελής ιδιότητα του αγνού αγωνιστή.
Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά που ένας λαός αγκαλιάζει αυτούς τους σπουδαίους αγωνιστές.
Και αυτό το δίδαγμα λυπάμαι που το λέω δεν το έχει μετουσιώσει σε πολιτικό ήθος και συμπεριφορά, κανένα κομμουνιστικό κόμμα ή φορέας απ'όσο ξέρω. (Και πιστέψτε με ξέρω αρκετά).
Κάποια στιγμή πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε πως αυτήν την ιστορική περίοδο που ζούμε, τα πατριωτικά προτάγματα αποτελούν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αναζωπύρωση του αγώνα, πριν είναι πολύ αργά.
"Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά."

Facebook

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Και ξαφνικά, μας προέκυψε Syrizostalgie!

Να τελειώνει ο μισθός στις 18 του μήνα για το 62,5 % των νοικοκυριών…

Χρήστος Ξανθάκης

Οπότε πέφτει το τείχος του Βερολίνου, ξεμπερδεύουν οι Τεύτονες με τον κομμουνισμό, ξεδοντιάζεται η περιβόητη Στάζι, ενοποιείται η Γερμανία, μια χώρα, μια σημαία, ένα νόμισμα κλπ. κλπ. κλπ.

Σε πιάνει μια ανατριχίλα άμα έχουν σφάξει οι Φριτς τη μισή σου οικογένεια, αλλά νταξ απαντάνε οι ευρωπαϊστές, αυτά τ’ αφήσαμε πίσω μας, η πατρίδα είναι κοινή πλέον, όπως και η κονόμα.

Ωραίο ακουγόταν εκείνη την εποχή, δροσερό, ευάερο και ευήλιο και είμαι σίγουρος ότι οι ανατολικογερμανοί ονειρεύονταν λούσα, χορό και πολύστροφα αυτοκίνητα μετά απ’ τα μάλλον μολυβένια χρόνια του Έριχ Χόνεκερ.

Για να καταλήξουν σαν τους τραγικούς πρωταγωνιστές στο τραγούδι των Bauhaus:

Το μόνο που θέλαμε ήταν τα πάντα

το μόνο που πήραμε ήταν παγετός…

Έτσι είναι παλικάρια και γοργόνες, αλήθειες να λέμε και να μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ως προτεκτοράτο την αντιμετώπισαν την Ανατολική Γερμανία οι Δυτικογερμανοί και ως προτεκτοράτο την άρμεξαν.

Με δυο λόγια, δώσε ό,τι έχεις και δεν έχεις και πάρε ανεργία, πάρε φτώχεια, πάρε καντήφλα, πάρε αρρώστια και άμα δε σας αρέσει λυπούμαστε πολύ, την πατήσατε, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Και θα με ρωτήσει τώρα εδώ το τζιμάνι της τάξης, που ευλογήθηκε πολλάκις λόγω πίστεως στην ελεύθερη οικονομία και την κομματική πειθαρχία:

Καλά ρε Ξανθάκη, τέτοιος Παράδεισος ήταν η Ανατολική Γερμανία, για να βλαστημάνε πρωί βράδυ οι πρώην πολίτες της μετά απ’ την ενοποίηση;

Σιγά τα δύσκολα ρε φίλε, σιγά τον Παράδεισο.

Προτεκτοράτο των Σοβιετικών ήταν κι αυτή, πριν πάει κατά διαόλου το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Με μια διαφορά, όμως.

Οι Ανατολικογερμανοί αποτελούσαν τα αγαπημένα παιδιά και το μακρύ χέρι της Μόσχας, οπότε κάπως καλύτερα τη βόλευαν και κάπως πιο ελαφρύς ήταν ο ζυγός τους σε σχέση με τα λοιπά καϊνάρια της Ανατολικής Ευρώπης.

Εξ ου και ο ντουβρουτζάς, όταν συνειδητοποίησαν ότι με την ενοποίηση χάσανε και τα λίγα που είχανε.

Κρίση λιποθυμική κανονικά, που λίαν συντόμως μεταφράστηκε σε κάποιου είδους παράλογη νοσταλγία για τις κομμουνιστικές εποχές.

Στην “Ostalgie” εκ των Ost (Ανατολή) και Nostalgie (καταλαβαινόμαστε), που ξεκίνησε από ανέκδοτο και  έφτασε ν’ αγγίζει πολύ, πάρα πολύ κόσμο:

Σε έρευνα του 2023, ποσοστό 40 % απ’ όσους και όσες διέμεναν στην πρώην Ανατολική Γερμανία, εξακολουθούσαν να αυτοπροσδιορίζονται ως “Ανατολικογερμανοί” και όχι ως “Γερμανοί”…

Επιστρέφει εδώ το τζιμάνι, ρεύεται μια στιγμούλα το τελευταίο ΕΣΠΑ που ξεκοκάλισε και ξαναρωτάει: Ναι, αλλά τι σχέση έχει η “Ostalgie” με την “Syrizostalgie”;

Απαντώ, λοιπόν, ότι μοιάζουν πολύ σε ένα σωρό σημεία:

• Με χαρά τους ξεφορτωθήκανε τους κομμουνιστές, με χαρά τους ξεφορτωθήκαμε τους κατσαπλιάδες.
• Να φάνε με χρυσά κουτάλια περιμένανε, να φάμε με χρυσά κουτάλια περιμέναμε.
• Νουμεράκια, στατιστικές και αριστείες τους πουλήσανε, νουμεράκια, στατιστικές και αριστείες μας πουλήσανε.

Με αποτέλεσμα;

Να τελειώνει ο μισθός στις 18 του μήνα για το 62,5 % των νοικοκυριών…

Οπότε οι Ανατολικογερμανοί νοσταλγούν ένα παρελθόν όπου δεν αισθάνονταν παρίες μέσα στην ίδια τους  τη χώρα και οι Έλληνες μια πενταετία όπου δεν τους κορόιδευαν με παραμύθια του ταλήρου.

Μάλιστα, ερασιτέχνες οι συριζαίοι, μάλιστα αδέξιοι οι συριζαίοι, μάλιστα ούφο οι συριζαίοι, αλλά αυτό το πράγμα το τωρινό από τη μία να σε γδέρνουν  και από την άλλη να σε λένε και βλάκα θα έλεγα ότι είναι σαφώς πιο δυσάρεστο.

Αναγκάζοντας ακόμη και κάποτε ορκισμένους ακροκεντρώους να κοιτάνε πίσω και να ανακαλύπτουν ένα σωρό θετικά σημεία στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα.

Με κορυφαίο όλων;

Γράφτηκε τις προάλλες στα σόσιαλ και λέει πολλά με λίγα λόγια:

“Απουσία οικονομικών σκανδάλων. Η κυβέρνηση διήλθε τη θητεία της χωρίς οικονομικά σκάνδαλα, σε χώρα με βαριά παράδοση κυβερνητικής διαφθοράς, αυτό αποτελεί δείκτη από μόνο του”.

newpost.gr

Καταπίνει τα σκάνδαλα, βλέπει εχθρούς και φοβάται το τέλος…

Ο σημερινός Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει να πέσει, έχει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Και ισχυρίζεται ότι «δεν έχει αντίπαλο». Όμως, το κλίμα τον έχει πάρει αποκάτω. Και ο φόβος ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος της πρωθυπουργίας του είναι διάχυτος

Γιώργος Καρελιάς

 

Οι κυβερνήσεις παράγουν σκάνδαλα, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον κανόνα αυτόν η σημερινή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτή παράγει περισσότερα-και βαρύτερα- απ’ όσο και η ίδια (νομίζει ότι) μπορεί να αντέξει.

Όταν τα σκάνδαλα τις πάρουν απο κάτω, οι κυβερνήσεις αναζητούν διεξόδους. Η σημερινή πότε επιχειρεί συμψηφισμό με το παρελθόν («και οι άλλοι τα ίδια έκαναν», «διαχρονικές παθογένειες») και πότε ανακαλύπτει τη «θεσμικότητα» («τομές», συνταγματική αναθεώρηση και άλλα ηχηρά).

Αν αποτύχει και αυτή η απόπειρα και η προσδοκώμενη «ανάκαμψη» δεν έρθει, τότε περνούν στην επόμενη φάση, που είναι η ανακάλυψη «εχθρών».

Αυτό γίνεται ήδη σε «περιφερειακό» επίπεδο, μέσω της προπαγάνδας. Για παράδειγμα, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ορισμένοι έξαλλο ι-και συνάμα αστείοι- των φιλοκυβερνητικών μέσων ενημέρωσης έχουν αναγάγει σε υπ’ αριθμόν ένα «εχθρό» την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. 

Μέχρι τώρα τον προσωποποιούσαν στην επικεφαλής της Λάουρα Κοβέσι, «τη Ρουμάνα», όπως λέει υποτιμητικά το τέρας νομικής μορφώσεως Σοφία Βούλτεψη. Όμως, επειδή δεν είναι και πολύ πειστικό μια Ρουμάνα να εμφανίζεται ως αντεθνικό μίασμα, ο Άδωνις το επικέντρωσε στην ελληνίδα συνάδελφό της Πόπη Παπανδρέου, η οποία -λέει ο Άδωνις- έφερε τις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ,  για «να εκβιάσει την ανανέωση της θητείας της». Βεβαίως, αυτά τα λέει ο θρασύς Άδωνις, δεν τόλμησε να τα πει ο «θεσμικός» Μητσοτάκης χτες στη Βουλή. Αυτός έμεινε στις έμμεσες αιχμές για «δικογραφίες με δόσεις».

Κι αν δεν πιάσει αυτό το κόλπο, περνούν στο επόμενο. Το προαναγγέλλουν ήδη κάτι «ψιλοί» της κυβερνητικής προπαγάνδας: τα «συμφέροντα» -λέει- θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Και ο ίδιος είπε τη λέξη «συμφέροντα» από το  βήμα της Βουλής.

Με όλες τις κυβερνήσεις συμβαίνει αυτό. Κάποια συμφέροντα είναι μαζί της, αφού τα εξυπηρετεί. Και κάποια άλλα μπορεί να είναι εναντίον της για τον αντίθετο λόγο. Όμως:

1.Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν το έφτιαξε κανένα «συμφέρον». Το έφτιαξε η ΕΥΠ του Μητσοτάκη, με ή χωρίς PREDATOR.

2.Για την τραγωδία στα Τέμπη δεν ευθύνεται κανένα αντίπαλο «συμφέρον», αλλά το «βαθύ κράτος» του Μητσοτάκη, το οποίο δεν έφτιαξε την τηλεδιοίκηση, η οποία πιθανότατα θα απέτρεπε το δυστύχημα.

3.Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν το οργάνωσε κανένα αντίπαλο «συμφέρον», εκτός αν οι γαλάζιοι «Φραπέδες», «Χασάπηδες» και  «Φεραρίστες» αναχθούν σε εχθρούς τους κόμματος. Και, τέλος

4.Ο Μακάριος Λαζαρίδης, άριστος εκ των αρίστων, δεν εφευρέθηκε από κανένα «συμφέρον» που «θέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη». Σαρξ εκ της σαρκός τους είναι. Το 2007, επί (άλλης) κυβερνήσεως της ΝΔ, παρίστανε τον «ειδικό επιστήμονα». Το 2013 και το 2016 τον αγκάλιαζε πιο σφικτά ο «εξυγιαντής» του κράτους Κυριάκος. Και σήμερα ο Λαζαρίδης, αντί να βρει ένα λαγούμι να κρυφτεί, καταφεύγει σε τηλεοπτικούς τσαμπουκάδες και ευτελίζει στο έπακρο το δημόσιο βίο με το απύθμενο θράσος του. Μέχρι να τον «μαζέψουν» και να τον υποχρεώσουν να παραδεχθεί ο ίδιος την παρανομία του διορισμού του και να ζητήσει να επιστρέψει τα λεφτά που πήρε «αχρεωστήτως» (αυτό θα πει χαριστικά, παράνομα). Οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης είπαν ότι ο Λαζαρίδης είναι το προσωπικό του ρουσφέτι του πρωθυπουργού. Τσιμουδιά ο πρωθυπουργός για το πολιτικό είδος Λαζαρίδη.

Σκάνδαλα, «εχθροί» που τον απειλούν, «συμφέροντα» που θέλουν να τον ρίξουν. Κάτι θυμίζει αυτή η φρασεολογία. Θυμίζουν όσα έλεγε, πριν από τρεις και πλέον δεκαετίες, ο πατήρ Μητσοτάκης λίγο πριν από την πτώση του.

Ο σημερινός Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει να πέσει, έχει άνετη πλειοψηφία στη Βουλή. Και ισχυρίζεται ότι «δεν έχει αντίπαλο». Όμως, το κλίμα τον έχει πάρει αποκάτω. Και ο φόβος ότι οι επόμενες εκλογές μπορεί να σημάνουν το τέλος της πρωθυπουργίας του είναι διάχυτος. Είναι ο φόβος που οδηγεί στο κουκούλωμα των σκανδάλων και στην ανακάλυψη «εχθρών».

Το έχει πει ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ: αυτό που διαφθείρει είναι ο φόβος απώλειας της εξουσίας…

www.news247.gr

Σταύρος Λυγερός "Με θράσος χιλίων πιθήκων ο Κυριάκος στην βουλή"

Γιατί το Ιράν θα νικήσει

Πόνος, θετικότητα, πόλεμος και η ασυμμετρία με τη Δύση

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,

Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis

Οι σύγχρονες γεωπολιτικές αναλύσεις τείνουν να επικεντρώνονται σε υλικούς παράγοντες: στρατιωτική ισχύ, τεχνολογία, οικονομία. Ωστόσο, ένας λιγότερο ορατός αλλά ενδεχομένως καθοριστικός παράγοντας είναι η ψυχολογία των κοινωνιών και ειδικότερα η σχέση τους με τον πόνο και την αρνητικότητα.

Η υπόθεση ότι οι δυτικές κοινωνίες διαθέτουν χαμηλότερο «κατώφλι κόστους» σε σύγκριση με χώρες όπως το Ιράν δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς μια ιστορική και φιλοσοφική προσέγγιση. Σε αυτό το σημείο, η έννοια της «κοινωνίας της αλγοφοβίας» του Byung-Chul Han προσφέρει ένα ιδιαίτερα ισχυρό ερμηνευτικό πλαίσιο.

Η Δύση δεν υπήρξε πάντα επιφυλακτική απέναντι στον πόνο. Στον Πρώτο και κυρίως στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κοινωνίες αποδέχονταν μαζικές απώλειες, η θυσία θεωρούνταν αναγκαία και ηθικά νομιμοποιημένη, και ο πόνος εντασσόταν σε ένα αφήγημα επιβίωσης. Η Δύση της εποχής εκείνης ήταν μια «ηρωική κοινωνία»: ο πόνος δεν ήταν ανωμαλία, αλλά προϋπόθεση ιστορικής δράσης.

Μετά το 1945, όμως, συντελείται μια βαθιά μεταβολή. Η οικονομική ευημερία, η τεχνολογική και ιατρική πρόοδος, η άνοδος της μεσαίας τάξης και η έμφαση στο άτομο και στα δικαιώματα μετασχηματίζουν ριζικά τη σχέση με τον πόνο. Σε αυτό το νέο πλαίσιο, ο πόνος παύει να θεωρείται φυσικός και μετατρέπεται σε κάτι προς αποφυγή. Η κοινωνία μεταβαίνει από τη θυσία στην άνεση, από το καθήκον στην αυτοπραγμάτωση.

Ο Byung-Chul Han περιγράφει αυτή τη νέα συνθήκη ως «κοινωνία της αλγοφοβίας» αλλά και της αέναης θετικότητας. Ο πόνος απονομιμοποιείται, η δυσφορία θεωρείται αστοχία του συστήματος/ατομική αποτυχία και κάθε μορφή αρνητικότητας τείνει να εξαλειφθεί. Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόνος δεν χρειάζεται απλώς να δικαιολογηθεί - χάνει το δικαίωμα ύπαρξης.

Ο πόλεμος, ως κατεξοχήν εμπειρία αρνητικότητας, καθίσταται έτσι όχι μόνο ανεπιθύμητος, αλλά πολιτισμικά «ξένος» προς τη σύγχρονη Δύση.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ αποτέλεσε κρίσιμο σημείο καμπής. Η μαζική έκθεση στον πόνο μέσω των μέσων ενημέρωσης, η αμφισβήτηση της σκοπιμότητας του πολέμου και η κοινωνική κόπωση από τις απώλειες διαμόρφωσαν ένα νέο ψυχολογικό όριο: ο πόνος γίνεται πολιτικά μη ανεκτός όταν δεν φέρει σαφές και άμεσο νόημα.

Έτσι διαμορφώνεται το σύγχρονο «κατώφλι κόστους». Δεν είναι απλώς στρατιωτικό ή οικονομικό, αλλά βαθιά ψυχολογικό και πολιτισμικό. Ενεργοποιείται όταν η σύγκρουση δεν βιώνεται ως αναγκαία και όταν η αρνητικότητα δεν μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα πειστικό αφήγημα.

Στο Ιράν, από την άλλη μεριά, η σχέση με τον πόνο είναι διαφορετικά συγκροτημένη. Ο πόνος μπορεί να αποκτήσει θρησκευτικό, πολιτικό και πολιτισμικό νόημα, εντάσσεται σε αφήγημα αντίστασης και η θυσία λειτουργεί ως στοιχείο ταυτότητας. Η εμπειρία του πολέμου Ιράν–Ιράκ εδραίωσε αυτή τη νοοτροπία.

Εδώ ο πόνος δεν είναι απλώς κόστος - είναι μηχανισμός συνοχής, νοήματος και αντοχής. Δεν απονομιμοποιεί τον αγώνα· τον ενισχύει.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν τον περιορισμό του κόστους, ενώ το Ιράν επενδύει στη διάρκεια και τη φθορά.

Η ουσία της ασυμμετρίας δεν βρίσκεται απλώς στη στρατιωτική ισχύ, αλλά στη διαφορετική σχέση με την αρνητικότητα. Στη Δύση, η αρνητικότητα πρέπει να εξαλειφθεί. Στο Ιράν, μπορεί να μετατραπεί σε νόημα.

Αυτό δημιουργεί μια καθοριστική διαφοροποίηση: η μία πλευρά τείνει να αποχωρεί όταν το κόστος γίνεται δυσβάστακτο, ενώ η άλλη μπορεί να συνεχίζει ακριβώς επειδή το κόστος ενισχύει τη συνοχή της.

Αν η ήδη εξελισσόμενη σύγκρουση διατηρήσει τα σημερινά χαρακτηριστικά της - δηλαδή παραμείνει μακροχρόνια, χαμηλής ή μεσαίας έντασης και χωρίς υπαρξιακή διάσταση για τη Δύση - τότε η έκβασή της είναι πιθανό να οδηγήσει σε μια μεσοπρόθεσμη μετατόπιση ισχύος.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό το βάρος μιας κοινωνίας που δεν ανέχεται την παρατεταμένη αρνητικότητα, θα οδηγηθούν σταδιακά σε περιορισμό της εμπλοκής τους. Η πολιτική και κοινωνική κόπωση θα καταστήσει ολοένα και πιο δύσκολη τη διατήρηση ενεργής παρουσίας στη Μέση Ανατολή, ενώ η στρατηγική τους προσοχή θα μετατοπιστεί αλλού.

Αντίθετα, το Ιράν θα συνεχίσει να απορροφά το κόστος της σύγκρουσης, να ενσωματώνει την αρνητικότητα σε ένα σταθερό αφήγημα αντίστασης και να αξιοποιεί τον χρόνο ως στρατηγικό πλεονέκτημα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η πιθανότερη εξέλιξη δεν είναι μια θεαματική στρατιωτική επικράτηση, αλλά μια σταδιακή, de facto επικράτηση του Ιράν μέσω φθοράς - η οποία θα εκφραστεί ως αναγκαστική απομείωση, και ενδεχομένως αποχώρηση, της αμερικανικής παρουσίας από τη Μέση Ανατολή.

Έτσι, η «νίκη» δεν θα προκύψει από την ισχύ των όπλων, αλλά από την άνιση σχέση των δύο κόσμων με τον πόνο/αρνητικότητα: από το γεγονός ότι ο ένας επιδιώκει να τον εξαφανίσει, ενώ ο άλλος μπορεί να ζήσει μέσα σε αυτόν και να του δώσει νόημα. 

ΥΓ Για το Ισραήλ είναι διαφορετικά (από τις ΗΠΑ) τα πράγματα ακριβώς επειδή κι εδώ υπάρχει τεράστια ανοχή στον πόνο, αλλά αυτό είναι ζήτημα περαιτέρω ανάλυσης.

Facebook

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Ενοικιάζεται ο ψεύτης Άρης Πορτοσάλτε σε τιμή ευκαιρίας

Ο Πορτοσάλτε δεν επιδίδεται απλώς σε δολοφονία χαρακτήρα δημοσιογράφων επειδή ο ίδιος δεν μπόρεσε να είναι δημοσιογράφος...

Κώστας Βαξεβάνης

Ο Άρης Πορτοσάλτε, δεν χρειάζεται συστάσεις. Αποτελεί το εξωτικό πτηνό της προπαγάνδας επί δεκαετίες. Είτε μιλάμε για την οικονομική κρίση που σκοτώνει ανθρώπους, είτε για πόλεμο όπου δολοφονούνται παιδιά, είτε για τα προκλητικά σκάνδαλα της κυβέρνησης, ο Πορτοσάλτε βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Κανιβαλίζει τους αδύναμους, στηρίζει τους ισχυρούς, δικαιολογεί τους θύτες. Έχει δικαίωμα να το κάνει ως άποψη; Έχει. Έχει δικαίωμα να πάρει αγκαλιά την αθλιότητα, να αγαπήσει τα «υψηλά κίνητρα» και να εξυπηρετήσει το Μέγαρο Μαξίμου; Φυσικά και έχει, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Άλλωστε η χώρα βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται γιατί στη δημοσιογραφία υπάρχουν περισσότεροι Πορτοσάλτε από όσους μπορεί να καταναλώσει η κοινωνία. Σε κάθε περίπτωση ο Πορτοσάλτε μπορεί να είναι και ντουντούκα και προαγωγός προπαγάνδας και να μην ντρέπεται γι αυτό, αφού αυτό πιστεύει ως δημοσιογραφία και αλήθεια. Δεν μπορεί όμως να λέει ψέματα, ούτε να κανιβαλίζει στο όνομα του αντι-κανιβαλισμού. Ο Πορτοσάλτε μπορεί να είναι όσο Πορτοσάλτε θέλει, αλλά δεν μπορεί να συκοφαντεί.

Το πρωί της Πέμπτης, στην εκπομπή «Αταίριαστοι» του ΣΚΑΪ, ο Πορτοσάλτε έκανε αυτό που δεν τόλμησε ούτε το Μαξίμου. Να πατήσει πάνω στο κρεβάτι της ασθένειας του Γιώργου Μυλωνάκη, για να κατηγορήσει ένα δημοσιογράφο (εμένα συγκεκριμένα) γι αυτό που συνέβη στον υπουργό.

Σύμφωνα με όσα είπε ο Πορτοσάλτε, «μια φυλλάδα» το Documento δηλαδή, με όσα δημοσίευσε για τον Μυλωνάκη το Πάσχα, δημιούργησε πίεση στον υπουργό, ο οποίος αντί να διασκεδάζει και αυτός όπως όλοι, έγραφε διαψεύσεις για να αντιμετωπίσει ένα άθλιο ρεπορτάζ με ψέματα. Ήξερε ο Πορτοσάλτε τι είναι ψέματα και τι είναι αλήθεια όπως πάντα, όχι από έρευνα αλλά από το γεγονός ότι έχει απέναντί του μια κάμερα που μετατρέπει το δικό του ψέμα σε αλήθεια. Ο Πορτοσάλτε όμως (τι Πορτοσάλτε θα ήταν) συνέχισε λέγοντας, πως μία διόρθωση που έκανε η εφημερίδα για έναν υπότιτλο, την έκανε αφού ο Μυλωνάκης μπήκε χθες στο νοσοκομείο με εγκεφαλική αιμορραγία.

Πάμε να δούμε τις θεωρίες και τα ψέματα του Πορτοσάλτε τα οποία μοιραία θα τον οδηγήσουν στο δικαστήριο.

1. Στις 5 Απριλίου, το Documento κυκλοφόρησε με πρώτο θέμα με τίτλο «Σοκ και Δέος με Μυλωνάκη». Το θέμα αφορούσε αποκάλυψη ενός σκανδάλου στην Κύπρο που αγγίζει και την Ελλάδα. Μια γυναίκα, η «Σάντη», εμπιστεύτηκε στο δικηγόρο της και δύο δημοσιογράφους στην Κύπρο και το εξωτερικό, πάνω από 500 μηνύματα που κατέγραψε και αφορούσαν κύκλωμα διαφθοράς. Τα μηνύματα αφορούσαν συνομιλίες ενός πρώην Ανώτατου δικαστή στη Λευκωσία (ο οποίος την βίαζε όπως υποστήριξε από 13 ετών) και εμπλεκόταν σε σκάνδαλα διαφθοράς με την πολιτική και οικονομική ελίτ. Το διεφθαρμένο κύκλωμα δρούσε μάλιστα επικαλούμενο σχέσεις με μια μυστικιστική οργάνωση την «Αδελφότητα Ροδόσταυρων». Η αποκάλυψη κλονίζει ακόμη την Κύπρο. Σε δύο από αυτά τα μηνύματα που δημοσίευσε το Documento, ο Γιώργος Μυλωνάκης φέρεται να συνομιλεί με τον πρώην Δικαστή για να τον καλύψει σε σχέση με τη «Σάντη» αλλά και γιατί ενδιαφέρεται για μια δικαστική υπόθεση που αφορά συνεργάτες του Βγενόπουλου. Το Documento, δημοσίευσε όσα συμβαίνουν στην Κύπρο και ζήτησε και την άποψη του Γιώργου Μυλωνάκη, ο οποίος και την έδωσε.

2. Σύμφωνα με τον Άρη Πορτοσάλτε όλα όσα γράψαμε και ερευνώνται επί μέρες στην Κύπρο, ήταν ψέματα. Δεν είπε γιατί ήταν ψέματα, αλλά ήταν ψέματα. Δεν παρέθεσε στοιχεία αλλά αυτός ξέρει. Προσέξτε όμως. Ο Πορτοσάλτε μετέφερε το δημοσίευμα από τις 5 Απριλίου στις 10 Απριλίου που ήταν Μεγάλο Σάββατο, για να στηρίξει το σενάριο ότι ο Μυλωνάκης αντί να διασκεδάζει απαντούσε πιεσμένος στο Documento, πράγμα που τελικώς τον οδήγησε στο νοσοκομείο. Ο Άρης δεν θα άφηνε την πραγματικότητα να του χαλάσει μια τόσο καλή ιστορία. Αυτή είναι η σχέση του Πορτοσάλτε με την αλήθεια. Η αλήθεια είναι μια κινητή γιορτή προπαγάνδας. Το Πάσχα του ψέματος, για να το γιορτάζει.

3. Στις 6 Απριλίου το Documento με άρθρο με τίτλο «Μια σοβαρή διόρθωση για τον Γ. Μυλωνάκη» προχώρησε σε διόρθωση ενός υπότιτλου του ρεπορτάζ. Ούτε αναίρεσε το ρεπορτάζ και τα στοιχεία, ούτε διέψευσε κάτι από όσα είχε γράψει. Ήθελε να είναι απολύτως ακριβές ακόμη και σε έναν υπότιτλο. Τι έκανε λοιπόν ο ψεύτης Πορτοσάλτε; Παρουσίασε τη διόρθωση ως αυτοδιάψευση του Documento την οποία μάλιστα έκανε χθες, 15 Απριλίου επειδή ο Μυλωνάκης μπήκε στην εντατική.

4. Ο Πορτοσάλτε όμως δεν ψευδολογεί μόνο με σκοπιμότητα. Αυτό που κάνει είναι παλιανθρωπιά και αλητεία. Κατά τον Πορτοσάλτε το ανεύρυσμα Μυλωνάκη έσπασε λόγω της έντασης από το δημοσίευμα. Ο μικρός θεός της αθλιότητας Πορτοσάλτε, γνωρίζει αυτό που δεν ξέρουν οι επιστήμονες. Ότι το ανεύρυσμα, ένα εξόγκωμα στα αγγεία, συμπεριφέρθηκε όπως συμπεριφέρθηκε λόγω… δημοσιεύματος. Δεν έχει σχέση όπως λένε οι γιατροί με κληρονομικότητα, διατροφή, έκθεση σε συνθήκες, αλλά με το δημοσίευμα. Και ας πούμε ότι ο Πορτοσάλτε το ξέρει γιατί ξέρει όλα τα ψέματα που χρειάζεται, πώς θα το αποδείξει στο δικαστήριο όπου θα οδηγηθεί;

5. Σύμφωνα με τον Πορτοσάλτε, οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να κάνουν έρευνα και να καταγράφουν όσα προκύπτουν γιατί αυτό μπορεί να επιβαρύνει συναισθηματικά τους εμπλεκόμενους. Η δημοσιογραφία καταργείται όπως πρέπει να καταργηθούν και πολλά άλλα. Γιατί όχι και τα δικαστήρια τα οποία με τις ποινές που επιβάλουν μπορούν να επιβαρύνουν την υγεία του καταδικασμένου. Φαντάζομαι για τον Άρη Πορτοσάλτε, ευθύνομαι και για τον θάνατο του Αντρέα Βγενόπουλου, ο οποίος πέθανε μετά τις αποκαλύψεις μου για τις απάτες του. Ευθύνομαι ίσως και για τον θάνατο του πρώην προέδρου της ΑΕΠΙ ο οποίος μετά από τις αποκαλύψεις ερευνήθηκε από τη Δικαιοσύνη και είχε κι αυτός την ατυχία να πεθάνει; Μήπως ο Άρης Πορτοσάλτε φταίει για τον θάνατο του Μένιου Κουτσόγιωργα μέσα στο Ειδικό Δικαστήριο, επειδή την εποχή εκείνη ο ΣΚΑΪ και ο ίδιος έκαναν ρεπορτάζ για το σκάνδαλο Κοσκωτά;

Ο Πορτοσάλτε δεν επιδίδεται απλώς σε δολοφονία χαρακτήρα δημοσιογράφων επειδή ο ίδιος δεν μπόρεσε να είναι δημοσιογράφος. Είναι ένας ψεύτης που νοικιάζεται σε τιμή ευκαιρίας. Και με την λέξη τιμή, προφανώς εννοώ την ηθική του υπόσταση που αποδεικνύεται ευκαιριακή και με κίνητρο το ψέμα.

ΥΓ1: Στον Γιώργο Μυλωνάκη, ανθρώπινα και με ειλικρινές νοιάξιμο, εύχομαι να επανέλθει γρήγορα. Τους αντιπάλους τους θέλω όρθιους να πολεμάνε.

ΥΓ2: Καλό θα είναι οι συνάδελφοι Άκης Παυλόπουλος και Δημήτρης Οικονόμου στων οποίων την εκπομπή ειπώθηκαν όσα ειπώθηκαν με τους ίδιους να συνεπικουρούν (θεωρώ από άγνοια) να αποκαταστήσουν άμεσα την αλήθεια.

------------------------------------------------------------------------------------

Υπάρχει σχετικό βιντεο της εκπομπης στον ΣΚΑΙ στον παρακάτω σύνδεσμο του άρθρου

www.documentonews.gr

Όλα στην άμμο χτίζονται

Η διαδοχή είναι εκείνο που σε ταράζει κάπως στα οικογενειακά τραπέζια. Εννοώ πως είναι σαν να παρακολουθείς ένα ποτάμι που κυλάει, ποτέ δεν είναι ίδιο, αλλάζει συνέχεια. Τα παιδιά είναι ένα χρόνο μεγαλύτερα, ο γονείς τους το ίδιο, οι απώλειες είναι εκεί, παρούσες, τα καλά με τα κακά νέα εναλλάσσονται, τα γέλια με τις λύπες είναι ένας καιρός που αλλάζει, ήλιος, συννεφιά, στο τέλος θα είμαστε τυχεροί αν έρθει μία η άλλη.

Οδυσσέας Ιωάννου

Δεν είναι ο ίδιος σε κάθε γιορτή. Ή τουλάχιστον εγώ εστιάζω κάθε φορά σε διαφορετικό. Σε εκείνον το παππού που κάθεται σε ένα απόμερο μέρος της γιορτής, σε κάποια καρέκλα στην άκρη του τραπεζιού, και κοιτάει. Τα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανίψια, τους δικούς του. Νομίζω πως ακούω την σκέψη τους. Κάποιες φορές είναι «καλά τα κατάφερα» και κάποιες άλλες «για πόσο ακόμα;»

Το Πάσχα – ίσως και λόγω Άνοιξης – είναι μεγαλύτερες οι συγκεντρώσεις. Τα χιλιόμετρα φαίνονται πιο λίγα, το αποφασίζεις πιο εύκολα, και βλέπεις ανθρώπους και μέρη που συναντιέστε μία φορά τον χρόνο. Σαν ταινία που παρακολουθείς για δύο ώρες, είκοσι φορές την ίδια μέρα του χρόνου. Βλέπεις τις αλλαγές ενός χρόνου πάνω στους ανθρώπους κι εκείνοι πάνω σε εσένα. Από τα ρούχα και τα μαλλιά μέχρι τα μάτια και τα σώματα.

Αυτά τα μεγάλα τραπέζια συγγενών, είναι το κύτταρο που έχει σπάσει εδώ και χρόνια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει σπάσει. Δεν είναι πια μέσα στις άμεσες και καθημερινές μας επιλογές. Λογικό. Σκορπίσαμε μέσα σε άλλους, καινούργιους ανθρώπους και αυτό δεν έχει να κάνει με αισθήματα- αν αγαπάμε τους δικούς μας- αλλά με την ανάγκη να κάνεις την προσωπική σου βόλτα στον κόσμο, να έχεις δικές σου επιλογές, να βρεις τους ίδιους, τους συμβατούς που θα φτιάξετε κάτι νέο μαζί και δεν θα συνεχίσετε απλά κάτι που ξεκίνησε λόγω ενός δεσμού αίματος που τελικά δεν είναι αρκετό για να κάνει τον δρόμο συναρπαστικό.

Η διαδοχή είναι εκείνο που σε ταράζει κάπως στα οικογενειακά τραπέζια. Εννοώ πως είναι σαν να παρακολουθείς ένα ποτάμι που κυλάει, ποτέ δεν είναι ίδιο, αλλάζει συνέχεια. Τα παιδιά είναι ένα χρόνο μεγαλύτερα, ο γονείς τους το ίδιο, οι απώλειες είναι εκεί , παρούσες, τα καλά με τα κακά νέα εναλλάσσονται, τα γέλια με τις λύπες είναι ένας καιρός που αλλάζει, ήλιος, συννεφιά, στο τέλος θα είμαστε τυχεροί αν έρθει μία η άλλη.

Ανάμεσα στο «καλά τα κατάφερα» και στο «για πόσο ακόμα;» κρύβεται όλη η τραγικότητα. Ακόμη κι αν κάτι πλησιάζει στο να τελειώσει ωραία, δεν μπορείς να προσπεράσεις το γεγονός ότι τελειώνει. Δεν ξέρω τι ωραίο μπορεί να υπάρχει στο «τέλος». Αν υπήρχε κάτι όμορφο δεν θα είχαμε ανάγκη να επινοήσουμε την Ανάσταση.

Ο παππούς, στην γωνία, που έχει χάσει τα τρία από τα τέσσερα αδέρφια του και μία από τις τρεις κόρες του, κρατάει στο χέρι του το χαρτάκι με τον τελευταίο αριθμό στο ταμείο, χαμογελάει, βρίσκει το κέφι να παίξει με τα παιδιά, να πειράξει τις νέες γυναίκες, σχεδόν να φλερτάρει, να κρατηθεί από τα υπέροχα γλυκάδια της ζωής. Τα παιδιά και τον έρωτα.

Φεύγοντας, αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε, ανανεώσαμε το ραντεβού – ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά – γυρίσαμε στις ζωές μας. Πάντα θα παρακαλάμε για λίγο ακόμα, να έχει λίγο ακόμα. Κι εκείνο το «καλά τα κατάφερα» ένα πουκάμισο αδειανό. Κανένας δεν τα καταφέρνει. Αλλά εκείνος ο σπουδαίος στίχος του Μπόρχες είναι η μόνη παρηγοριά και ο μόνος δρόμος.

«Τίποτα δεν χτίζεται πάνω στην πέτρα – όλα στην άμμο χτίζονται – μα εγώ θα χτίζω πάνω στην άμμο – σαν να ‘τανε η άμμος πέτρα».

www.news247.gr