Σταύρος Λυγερός "Χωρίς κάθαρση των σκανδάλων η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα βρει μιμητές"

O αντεστραμμένος κόσμος του Κυρ. Μητσοτάκη

Το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας από τον Κυρ. Μητσοτάκη (και συνολικά από την κυβέρνηση βέβαια) προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα..

από Ημεροδρόμος

Το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας από τον Κυρ. Μητσοτάκη (και συνολικά από την κυβέρνηση βέβαια) προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα του δεν είναι κάτι καινοφανές, δεν το καταγράφουμε πρώτη φόρα και οπωσδήποτε δεν θα είναι η τελευταία. 
Πάντως η σημερινή ανάρτηση του Κυρ. Μητσοτάκη είναι μια κραυγαλέα τέτοια περίπτωση, κατά την οποία ο πρωθυπουργός κυριολεκτικά μας πετάει την πραγματικότητα στα μούτρα λέγοντας ούτε λίγο ούτε πολύ… “δεν είναι αυτό που ζείτε, είναι αυτό που σας λέω εγώ ότι ζείτε”. 
Με την αναφορά του στη πλατφόρμα posokanei δεν ξέρουμε αν πρέπει κανείς να γελάσει ή να εξοργιστεί. 
Ο Κυρ. Μητσοτάκης, λοιπόν, στη ανάρτησή του μας ανακοινώσει με πανηγυρικό τρόπο πως “το posokanei ήρθε για να μείνει”! 
Και το κάνει, αγνοώντας επιδεικτικά πως ετούτη η τελευταία  η επικοινωνιακή “πλάκα” της κυβέρνησης με τα νοικοκυριά έχει συντριβεί και μάλιστα με πάταγο. Είτε  διαβάζοντας τα σχόλια στα ΜΚΔ, είτε ακούγοντας τους πολίτες στα σούπερ – μάρκετ, στα μανάβικα, στους φούρνους, στα κρεοπωλεία, οι αντιδράσεις κυμαίνονται από την ειρωνεία έως την οργή…
Ουδείς σώφρων άνθρωπος δεν προτίθεται να δαπανήσει ένα τρίωρο στην πλατφόρμα για τα ψώνια της εβδομάδας και μετά άλλο τόσο είτε για να ψωνίσει διαδικτυακά από τα e- shop των σούπερ μάρκετ, είτε για να κάνει περιοδεία στα φυσικά τους καταστήματα! Ουδείς κανονικός άνθρωπος που βιώνει με πρωτοφανή αγριότητα την ακρίβεια νοιάζεται να μάθει “poso kanei”, διότι και ξέρει πόσο κάνει και ξέρει πόσα χάνει και βλέπει πως διαμορφώνει τις τιμές ο περίφημος ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς: με τον εναρμονισμό τους! 
Αυτά ως προς την πλατφόρμα. 
Ωστόσο, την ανάρτησή του την ξεκίνησε με την Ακρόπολη και την αποκατάσταση του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, προκειμένου μέσω αυτού να αυτοθαυμάσει την κυβέρνηση για τα έργα της στην πολιτιστική κληρονομιά. Και απαρίθμησε: “Στη Σύμη παραδόθηκε το αποκατεστημένο κωδωνοστάσιο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στη Ρόδο ολοκληρώθηκαν σημαντικές παρεμβάσεις σε τρία μνημεία της Μεσαιωνικής Πόλης και στη Χάλκη δημιουργήθηκε νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, μαζί με την αποκατάσταση της Παναγίας της Χωριανής”…
Είπε αυτά για να μην πει ότι:
-τσιμεντώθηκε η Ακρόπολη,
-μετέτρεψαν σε lego τα μνημεία του Σταθμού Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη αφού τα αποξήλωσαν και τα επανατοποθέτησαν κουτσουρεμένα,
-ξυρίζουν τον βράχο της Μονεμβασιάς για να φτιάξουν τελεφερίκ,
-ισοπεδώνουν το μοναδικό μνημείο της Παπούρα στο υπό καταστευή αεροδρόμιο Καστελίου στην Κρήτη για να φτιαχτεί ραντάρ που θα εξυπηρετεί τις νατοϊκές ανάγκες,
-γέμισαν τον τόπο ανεμογεννήτριες αδιαφορώντας για αρχαιολογικούς χώρους και φυσικά τοπία,
-κατάντησαν τα επιστημονικά συμβούλια (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων) σε πειθήνια όργανά τους
-βγάζουν στο σφυρί περιφερειακές λειτουργίες σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, όπως πωλητήρια, εκδοτήρια εισιτηρίων, φύλαξη, ακόμα και τις τουαλέτες, δίνοντας χώρο σε ιδιώτες για μεγάλες εισπράξεις.  Με λίγα λόγια μετατρέπουν τη μνημειακή περιούσια του λαού σε ταμειακή μηχανή. 
Και συνέχισε με τα υπόλοιπα ψεύδη. 
Αποθέωσε το πρόγραμμα “Ανακαίνιση Κατοικίας”, αποκρύπτοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας έλεγχος στις τιμές των ενοικίων, δεν θα προσδιοριστεί καμία στεγαστική πολιτική, δεν θα μπει κανένα όριο στις εταιρείες διαχείρισης και τους servicers, οι οποίοι θα συνεχίζουν να βουτάνε τα σπίτια του λαού.
Αντίθετα, η κυβέρνηση προτίθεται να “ερμηνεύσει” αλλιώς την τελευταία απόφαση του Αρείου Πάγου για τον υπολογισμό των τόκων δανείων επί της μηνιαίας δόσης, ανατρέποντας ακόμα και τις λίγες ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες. Μάλιστα η ΕΚΠΟΙΖΩ αναγκάστηκε να καλέσει την ΤτΕ και στελέχη της κυβέρνησης να μη μιλούν για δήθεν κενά ή ασάφειες έπειτα από σχετικές δηλώσεις με τις οποίες γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τον Αρειο Πάγο αλλά και σχεδόν 200.000 χιλιάδες δανειολήπτες, που κινδυνεύουν να χάσουν τη ρύθμιση αν δεν εφαρμοστεί κατά γράμμα η ετυμηγορία του.
Αυτοθαυμάστηκε για την Εθνική Κοινωνική Συμφωνία, που υπέγραψε με την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ, την οποία μάλιστα θέλει να εξάγει και σε άλλες χώρες! 
Αποθέωσε, την “είσοδο της Chevron σε νέο ερευνητικό έργο ανοιχτά του Κυπαρισσιακού Κόλπο”, θέτοντας τη χώρα για άλλη μια φορά στο επίκεντρο των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. 
Και, τέλος, ανακοίνωσε  “την επίσημη ένταξη της χώρας μας στο ευρωπαϊκό αμυντικό χρηματοδοτικό εργαλείο SAFE, εξασφαλίζοντας 700 εκ. ευρώ για επενδύσεις σε κρίσιμες αμυντικές δυνατότητες, όπως η στρατηγική επιτήρηση, οι ασφαλείς επικοινωνίες και οι τεχνολογίες αντιμετώπισης drones”. Με λίγα λόγια ενώπιον ενός λαού που δεν μπορεί να βγάλει ούτε 15 ημέρες του μήνα, που δεν βρίσκει νοσοκομεία να να νοσηλευτεί και στοιβάζεται στα ράντζα, που του πετάνε στα πόδια “ψιλά”, τα οποία  προκλητικά ονομάζουν αυξήσεις, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανακοινώνει εκατομμύρια που θα κατευθυνθούν στην πολεμική οικονομία και τους ομίλους των θανατομηχανών. 

www.imerodromos.gr

Κι αποχαιρέτα την, την Ελλάδα που χάνεις (… Εκτός κι αν ξυπνήσεις!!!)

του Μανώλη Κοττάκη

Συνέβη σε ένα χωριό της ελληνικής περιφέρειας το οποίο επισκέπτεται κατά καιρούς ένας υπουργός που κατάγεται από εκεί για να ανάψει ένα κερί στον τάφο των γονέων του. Την τελευταία φορά που πήγε στο νεκροταφείο, το οποίο βρίσκεται σε ένα ύψωμα, αγνάντευε νοσταλγικά από μακριά το έρημο χωριό του. «Παιδί μου», του είπε ένας χωριανός που τον αναγνώρισε, «μην ψάχνεις το χωριό εκεί κάτω! Το χωριό είναι εδώ! Εδώ πάνω! Στο νεκροταφείο». Πιο πικρή κουβέντα για την εγκατάλειψη της υπαίθρου χώρας και ειδικώς για τον γενέθλιο τόπο του δεν είχε ξανακούσει. Ούτε κι εγώ που μου το εμπιστεύτηκε. Και όλον αυτόν τον καιρό που πέρασε από τότε που το έμαθα, μέχρι να ωριμάσει μέσα μου το σημερινό σημείωμα και με άλλες αφορμές, τη σκεφτόμουν τακτικά αυτή τη φράση: «Εδώ είναι το χωριό!» 
Η είδηση ότι ανατίθεται σε εθελοντές η διανομή των δεμάτων των ΕΛ.ΤΑ. στα σημεία όπου η φιλελεύθερη κυβέρνησή μας έβαλε λουκέτο στα ταχυδρομεία (στεγάζονται πλέον σε πρακτορεία προπό, μίνι μάρκετ, τουριστικά καταστήματα) ώστε να κάνει οικονομίες και να πληρώνει πριν της ώρας της τους δανειστές πυροδότησε την έκρηξη. Συλλέγω τακτικά ιστορίες από υπουργούς που κατά τις περιοδείες τους αντικρίζουν την εγκατάλειψη της ελληνικής περιφέρειας, τον μαρασμό της και την αυτονόμησή της, πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική, από το υπαρκτό κράτος των Αθηνών. Υπουργός μού διηγείτο προσφάτως τις δύο όψεις του νομού Έβρου. Της ακμάζουσας Αλεξανδρούπολης, η οποία τον χειμώνα συντηρείται από τη μεσαία τάξη της γείτονος που την επισκέπτεται τα Σαββατοκύριακα για να αγοράσει κινητά, iPads, παιχνίδια από τα Jumbo και να καταναλώσει μοσχαρίσιο κρέας, και την άλλη όψη, έξω από την Αλεξανδρούπολη, στον άξονα του βόρειου Έβρου. Τις λαμπρές σε ιστορία, υπερηφάνεια και φρόνημα αλλά φτωχές σήμερα κωμοπόλεις της Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου και του Σουφλίου, όπου κυματίζουν ελληνικές σημαίες μήκους 98 μέτρων. Ο ίδιος υπουργός μού ομολογούσε το σοκ που αισθάνεται εσχάτως η ελληνική Πολιτεία από το άνοιγμα βουλγαρικών και τουρκικών μεσιτικών γραφείων στην Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη. 
Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Η μείωση της τιμής που ορίζει η Ελληνική Δημοκρατία την ελληνική ιθαγένεια μέσω της απόκτησης της χρυσής visa έχει αποθρασύνει κόσμο. Η γη μας στη Θράκη και τη Μακεδονία, με έμφαση στη Χαλκιδική, αλλάζει χέρια και μαζί με αυτό αλλάζει και η κουλτούρα. Οι επελαύνοντες νεόπλουτοι «κατακτητές» με χύμα ευρώ στα χέρια φέρνουν μαζί τους και το ανατολικό βαλκανικό κιτς που είναι διά γυμνού οφθαλμού ορατού στα χρώματα που βάφουν τα σπίτια τους, τέως σπίτια μας. 
Στα κεντρικά και τα δυτικά της Μακεδονίας τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα. Στο Κιλκίς ανοίγουν επιχειρήσεις με σλαβομακεδονικές ονομασίες και με ιδιοκτήτες αχυρανθρώπους Σκοπίων. Η Φλώρινα και η Καστοριά, όπου σαρώνουν ατιμώρητα τα «μακεδονικά» στα πανηγύρια, αργοσβήνουν μέσα στη δημογραφική συρρίκνωση. Δέκα χιλιάδες πληθυσμό έχει με το ζόρι η Φλώρινα. Στις Φιλιάτες της Ηπείρου, που τις συντηρούσε ένα στρατόπεδο με 120 άνδρες, έκλεισε κι αυτό. Άμα ανοίξει καμιά υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ., καλά θα είναι. Στη Μουργκάνα του Νίκου Γκατζογιάννη με το ζόρι κρατούν τους 20 συνοριοφύλακες που είναι περισσότεροι από τους κατοίκους αλλά κρατούν το χωριό ζωντανό. 
Άλλος υπουργός, που επισκέφθηκε τη Θεσσαλία και τα αγαπημένα του Φάρσαλα, μου εξέφρασε την άποψη ότι αυτή η ξακουστή λόγω και του χαλβά της -αλλά όχι μόνο- ελληνική κωμόπολη τείνει να μετατραπεί σε φάντασμα. Η ερήμωση της υπαίθρου, η απόσυρση του κράτους υπό τη στενή και την ευρεία έννοια (τράπεζες, ταχυδρομεία, σχολεία, ΙΚΑ, αστυνομικά τμήματα, πανεπιστήμια, θέατρα κ.ά.) και η εκποίηση της αγροτικής γης σε fund έχει ισχυρότατες συνέπειες σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας και εθνικής συνοχής. Ολόκληρη η μεθόριος που είναι κρίσιμη αμυντικά είναι φαλακρό τοπίο. Γυμνή από ανθρώπους και από υποδομές. Η ερήμωση έχει συνέπεια επίσης την απώλεια της εθνικής μνήμης και την εγκατάλειψη της παράδοσης. 
Παρακολουθούσα προχθές την κηδεία του καπετάνιου Γιάννη Σκοπελίτη στην Αμοργό σε live μετάδοση από το TikTok. Tο νεκροταφείο ήταν στην άκρη του γκρεμού, στη θάλασσα, κι αυτό έδωσε τη δυνατότητα στο καράβι του συχωρεμένου, που έσωσε τόσες ζωές στο Αιγαίο, να πλησιάσει όσο πιο κοντά γινόταν, να κάνει δυο βόλτες και να αποδώσει -το σκαρί- τιμές στον καπετάνιο του. Με τη «μπουρού» και τους συριγμούς της. Παρακολουθούσα τα βιολιά που τον συνόδευαν μέχρι την ώρα που τον σκέπασε το αμοργιανό χώμα σε αυτό το αμοργιανό πέραμα και σκεφτόμουν: Αν επέλεγε την αποτέφρωση που είναι της μόδας, θα του έπαιζαν βιολιά μέσα στην υψικάμινο; 
Αφανίζεται ο τόπος σταθερά, αγαπητοί, το συζητούσα πρόσφατα με τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ διάβασα προσεκτικά όσα ορμήνεψε και ο Κώστας Καραμανλής τους μαθητές του Αριστοτέλειου Κολλεγίου να γνωρίσουν τους ελληνικούς κάμπους, τα ελληνικά βουνά και τις θάλασσες. Δεκαεφτά χρόνια τώρα έχει πατήσει και την τελευταία ραχούλα, ξέρει και τον τελευταίο βοσκό. 
Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν πατήσεις σε κάθε απάτητη γωνιά αυτής της ευλογημένης επικράτειας. Δεν νοείσαι Έλλην αν δεν σκύψεις ευλαβικά να φιλήσεις το χώμα αυτής της πατρίδας. Δεν νοείσαι Έλλην πολιτικός αν δεν ξέρεις τι κρύβεται κάτω από την κάθε πέτρα αυτής της πατρίδας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντά της. 
Είναι το πρώτο βήμα το συναίσθημα αυτό για να μη χωρίζεις την Ελλάδα στα δύο αν τυχόν η μοίρα το φέρει να κρατήσεις το τιμόνι της, αλλά και για να ξέρεις ότι κατά βάθος η αληθινή Ελλάδα είναι η ανόθευτος Ελλάς της περιφέρειας. Ως βαθιά Ελλάς της περιφέρειας δεν νοούνται οι Φεράρι, οι Φραπέδες και τα λοιπά αφεψήματα. Ούτε οι σακούλες με τις κλεμμένες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ ή τα τρένα που δεν φθάνουν ποτέ στους προορισμούς τους. 
Η Ελλάς είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς. Αν θέλουμε να τη σώσουμε πραγματικά, πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Από δαύτους τους Οξφορδιανούς δεν περιμένουμε και πολλά. Ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν και ό,τι είχαν να πάρουν μας το πήραν. Μην το ψάχνετε. Αυτών ο νους στην Οξφόρδη θα είναι πάντοτε. Ούτε καν στη Μουργκάνα.

Πηγή: antinews.gr

Πρώτα η Νέα Υόρκη μετά η Ουάσιγκτον – Γιατί ο δημοκρατικός σοσιαλισμός σαρώνει τις ΗΠΑ

Η επικράτηση της ριζοσπαστικής αριστεράς στα αμερικανικά αστικά κέντρα αποκαλύπτει τη βαθιά κρίση νομιμοποίησης του συστημικού νεοφιλελευθερισμού και τη γέννηση μιας νέας ταξικής συνείδησης

Pandora Newsroom

Η σαρωτική επικράτηση της Τζανίς Λιούις Τζορτζ στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Ουάσιγκτον, όπως κατέγραψε σε εκτενές ρεπορτάζ της η Washington Post, υπερβαίνει τα όρια ενός συμβατικού εκλογικού αποτελέσματος και αποκτά χαρακτηριστικά δομικής πολιτικής μεταβολής. Σε μια περιφέρεια όπου η εσωκομματική ανάδειξη ταυτίζεται παραδοσιακά με την τελική εκλογή, η επικράτηση της 38χρονης πρώην εισαγγελέως ανηλίκων έναντι του μετριοπαθούς Κένιαν Ρ. ΜακΝτάφι σηματοδοτεί την πολιτική μετατόπιση της αμερικανικής πρωτεύουσας. Το γεγονός αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ανάδυση της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν αποτελεί μια εφήμερη καταγραφή τυφλής διαμαρτυρίας, αλλά μια συγκροτημένη, επεξεργασμένη απάντηση της κοινωνικής βάσης απέναντι στην οικονομική ολιγαρχία και τη διαχειριστική ανεπάρκεια του πολιτικού κατεστημένου.

Η γεωγραφία της αστικής ριζοσπαστικοποίησης
Η τροχιά της Λιούις Τζορτζ δεν είναι αποκομμένη, αλλά συνδέεται οργανικά με ένα ολοένα και πιο διευρυνόμενο δίκτυο τοπικών προσωπικοτήτων που ευθυγραμμίζονται με τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA). Όπως αναλύει η El País, η δυναμική αυτή, η οποία αποτυπώθηκε ανάγλυφα με την εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη και της Κέιτι Γουίλσον στο Σιάτλ, διεκδικεί πλέον ζωτικό θεσμικό χώρο και στο Λος Άντζελες, όπου η Νίθια Ραμάν αμφισβητεί την κεντρώα δήμαρχο Κάρεν Μπας. Πρόκειται για την ωρίμανση της πολιτικής σποράς που φύτεψε το 2016 ο Μπέρνι Σάντερς και ενίσχυσε το 2018 η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, μετατρέποντας τον δημοκρατικό σοσιαλισμό από μια ανώδυνη ρεφορμιστική αναζήτηση σε μάχιμη, ριζοσπαστική πρόταση διακυβέρνησης.
Το κίνημα αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη για μια πολιτική όπου οι εργαζόμενοι θα έχουν κυρίαρχο λόγο στην οικονομία και την κοινωνία, με γνώμονα τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων. Ο οργανισμός του DSA, βασιζόμενος στις συνδρομές των μελών του και σε ένα εκτεταμένο εθνικό δίκτυο μικροδωρητών, παρακάμπτει τις μεγάλες εταιρικές χρηματοδοτήσεις και επενδύει στην οργανωμένη κινητοποίηση των συνδικάτων και των εθελοντών. Αυτή η στρατηγική, όπως τεκμηριώνεται και στα δύο δημοσιεύματα, επέτρεψε στη Λιούις Τζορτζ –η οποία εντάχθηκε στο κίνημα το 2016 και αποκαλεί ανοιχτά τους συνοδοιπόρους της «συντρόφους»– να ανατρέψει τους παραδοσιακούς συσχετισμούς ισχύος, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από τον συμβιβασμό μιας απλής αστικής διαχείρισης σε πιο ριζοσπαστικές πολιτικές και προτάσεις.

Η απομυθοποίηση του καπιταλιστικού υποδείγματος
Η μεταβολή της εκλογικής συμπεριφοράς πηγάζει από μια υλική πραγματικότητα που συνθλίβει τους πολίτες εξαιτίας του εκρηκτικού κόστους διαβίωσης, την ίδια στιγμή που ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας προκλητικής ολιγαρχίας, με σύμβολο την ανάδειξη του Ίλον Μασκ ως του πρώτου τρισεκατομμυριούχου. Η κοινωνία εγκλωβίζεται ανάμεσα στον αυταρχικό λαϊκισμό της κυβέρνησης Τραμπ και την άνευρη στάση του Δημοκρατικού κατεστημένου, το οποίο αδυνατεί να προβάλλει ουσιαστική αντίσταση. Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center, το 63% των Αμερικανών αντιλαμβάνονται την πολιτική ελίτ ως πλήρως αποκομμένη από τις ανάγκες της πλειοψηφίας.
Αυτή η δομική αποτυχία οδηγεί σε μια ιστορική ιδεολογική μετακίνηση, ιδιαίτερα ορατή στις νεότερες γενιές που δεν φέρουν τα ψυχροπολεμικά ανακλαστικά του παρελθόντος. Τα στοιχεία του Pew Research Center για τον Ιούλιο του 2025 είναι αποκαλυπτικά καθώς το 49% των πολιτών ηλικίας 18 έως 34 ετών αποτιμά θετικά τον σοσιαλισμό, ενώ η γενικότερη αποδοχή του καπιταλισμού καταγράφει σταθερή πτώση. Πρόκειται για μια γενιά μορφωμένων ανθρώπων που διαπιστώνουν ότι η υπόσχεση του αμερικανικού ονείρου έχει ακυρωθεί, αναζητώντας πλέον ριζικά διαφορετικές απαντήσεις.
Παράλληλα η κριτική της ριζοσπαστικής αριστεράς στρέφεται πλέον ανοιχτά εναντίον των κεντρώων τεχνοκρατών, των οπαδών αναλύσεων τύπου «Pod Save America», οι οποίοι εμμένουν σε αποτυχημένες συνταγές. Η επιστροφή της Alt Right στον Λευκό Οίκο λειτούργησε ως επιταχυντής, ωθώντας χιλιάδες πολίτες να αναζητήσουν μια διαφορετική πολιτική και οργανωμένη συλλογική δράση.

Από την ουτοπία στην εφαρμοσμένη κοινωνική πολιτική
Απέναντι στις κατηγορίες της κεντροαριστερής γραφειοκρατίας, που μέσω δεξαμενών σκέψης όπως η Third Way προειδοποιεί για τον κίνδυνο απώλειας κρίσιμων πολιτειών, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές απαντούν με συγκεκριμένες, πολιτικές διεκδικήσεων. Όπως περιγράφει η El País, ενώ στη Νέα Υόρκη ο Μαμντάνι προέταξε το αίτημα για δωρεάν αστικές συγκοινωνίες και τη δημιουργία δημόσιων παντοπωλείων, στην Ουάσιγκτον η Λιούις Τζορτζ επικέντρωσε το πρόγραμμά της στην καθολική, προσιτή παιδική φροντίδα και στην κατασκευή 72.000 κοινωνικών κατοικιών σε ορίζοντα πενταετίας, με παράλληλη αύξηση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Αυτές οι θέσεις κινητοποίησαν πληθυσμούς που βιώνουν τον αποκλεισμό και τη φτώχεια, κυριαρχώντας στις νεότερες ηλικίες και υποσκάπτοντας την παραδοσιακή συντηρητική ρητορική περί «νόμου και τάξης». Είναι ενδεικτικό ότι, σύμφωνα με διαχρονικά στοιχεία της Gallup, το ποσοστό των πολιτών που ιεραρχούν την εγκληματικότητα ως το μείζον πρόβλημα υποχώρησε από το 63% στο 42%, επιτρέποντας έτσι σε μια άλλη κοινωνική ατζέντα να βρεθεί στο επίκεντρο.
Η επιτυχία αυτή εδράζεται επίσης σε μια υποδειγματική στρατηγική. Η ενεργή βάση των συνδικάτων και οι εθελοντές του DSA, όπως στην περίπτωση της υποψήφιας για το δημοτικό συμβούλιο Απάρνα Ρατζ, πραγματοποίησαν δεκάδες χιλιάδες επισκέψεις, πόρτα-πόρτα, στους πολίτες, μετατρέποντας την προσωπική επαφή σε όπλο ενάντια στην επικοινωνιακή υπεροχή του κατεστημένου.

Η μεθοριακή σύγκρουση με τον ομοσπονδιακό αυταρχισμό
Η επόμενη ημέρα για την πρωτεύουσα των ΗΠΑ προμηνύεται έντονα συγκρουσιακή. Η Λιούις Τζορτζ, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη της πόλης και νομική παιδεία από το Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, καλείται να διαχειριστεί μια πόλη σε οικονομική πίεση και να αντιμετωπίσει τις θεσμικές ιδιομορφίες μιας περιφέρειας όπου το Κογκρέσο διατηρεί τον τελικό έλεγχο του προϋπολογισμού.
Το κρισιμότερο όμως μέτωπο θα είναι η απευθείας αναμέτρηση με τον Λευκό Οίκο. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Washington Post, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη απειλήσει ανοιχτά με κατάργηση της αυτοδιοίκησης της πόλης και επιβολή ομοσπονδιακού ελέγχου, κλιμακώνοντας τις επιθέσεις του ενόψει και της ανόδου της Λιούις Τζορτζ. Η απάντησή της ήταν άμεση:
«Το να απειλείς την Ουάσιγκτον επειδή δεν σου αρέσει ο τρόπος που ψηφίζουν οι κάτοικοί της αποτελεί επίθεση στην ίδια τη δημοκρατία. Οι πολίτες της Ουάσιγκτον εκλέγουν τον Δήμαρχο της Ουάσιγκτον».
Η στάση αυτή μετατρέπει την πρωτεύουσα στο κρίσιμο πεδίο δοκιμών για την ανάδειξη της στρατηγικής που θα αντιπαρατεθεί στον νεοσυντηρητικό αυταρχισμό ενόψει του 2028, αποδεικνύοντας ότι οι αμερικανικές πόλεις αποτελούν πλέον το προπύργιο ενός νέου τύπου κοινωνικής χειραφέτησης.

www.koutipandoras.gr

Δημοσκοπήσεις Vs Δημοκρατία

Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει.

Κώστας Βαξεβάνης

Αν χρησιµοποιήσουµε το κλισέ των δηµοσκόπων ότι «η δηµοσκόπηση είναι η φωτογραφία της στιγµής», τότε χαριτολογώντας πρέπει να πούµε ότι είναι τυχεροί γιατί έχουµε περάσει στην ψηφιακή εποχή. ∆ιαφορετικά θα είχαν φαλιρίσει µε τόσες εµφανίσεις φιλµ και εκτυπώσεις.
Εδώ και καιρό, αν και δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο, γίνονται από τρεις έως τέσσερις δηµοσκοπήσεις την εβδοµάδα. Αυτές τις πραγµατοποιούν δέκα από τις περίπου 70 δηµοσκοπικές εταιρείες που έχουν δηλωθεί στα µητρώα του ΕΣΡ.
Από επιχειρηµατικής-οικονοµικής πλευράς, τηλεοπτικοί σταθµοί, εφηµερίδες και σάιτ πληρώνουν αυτές τις εταιρείες για να παράγουν µε βιοµηχανικό ρυθµό πολιτικές σφυγµοµετρήσεις της κοινής γνώµης.
Απ’ όσο µπορώ να ξέρω (και να καταλάβει και ο µη εξειδικευµένος γνώστης) η αθρόα διενέργεια δηµοσκοπήσεων δεν προσφέρει σε τηλεθέαση, αναγνωσιµότητα και έσοδα. Αλλωστε µετά τη δηµοσίευση κάποιας δηµοσκόπησης, αυτή αναπαράγεται σε όλα τα µέσα ενηµέρωσης, οπότε δεν υπάρχει η πιθανή «αποκλειστικότητα» που θα οδηγούσε (µε ενδιαφέρον ή έσοδα) στο συγκεκριµένο Μέσο που είναι ο εντολέας.
Από την εποχή του Τζορτζ Γκάλοπ και την πρώτη δηµοσκόπηση (έγινε το 1932 και καθιερώθηκε ο όρος γκάλοπ προτού ονοµαστεί δηµοσκόπηση) υπάρχουν δύο θέµατα που συνοδεύουν την πρόβλεψη.
Το ένα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις είναι έγκυρες και ακριβείς. Οι διαµένοντες σε αυτήν τη χώρα γνωρίζουν καλά ότι οι προβλέψεις είναι επισφαλείς, ακόµη κι αν πιστέψουµε πως τηρούνται όλοι οι επιστηµονικοί και δεοντολογικοί κανόνες.
Το δεύτερο θέµα, το οποίο εκ των πραγµάτων σχετίζεται µε το πρώτο, είναι το ερώτηµα της κότας. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Στην περίπτωση της ελληνικής πραγµατικότητας το ερώτηµα είναι αν οι δηµοσκοπήσεις καταγράφουν την κοινή γνώµη ή τη διαµορφώνουν µέσα από το φερόµενο ως αποτέλεσµα. 
Το 1938 ο Ορσον Γουέλς έκανε την περίφηµη ραδιοφωνική φάρσα του µε τους εξωγήινους. ∆ιαβάζοντας σε ραδιοφωνική διασκευή το µυθιστόρηµα «The war of the world» έδωσε την εντύπωση του έκτακτου δελτίου ειδήσεων.
Χιλιάδες κάτοικοι του Νιου Τζέρσι ξεχύθηκαν στους δρόµους θεωρώντας ότι εξελίσσεται απόβαση εξωγήινων. ∆εν είναι το µοναδικό παράδειγµα που αποδεικνύει ότι το φηµολογούµενο µπορεί να δηµιουργήσει αποτέλεσµα.
Στην περίπτωση των δηµοσκοπήσεων η εµφάνιση ενός ψευδούς αποτελέσµατος προτίµησης µπορεί να αποδειχθεί αυτοεπιβεβαιούµενη προφητεία.
Το γεγονός ότι οι δηµοσκοπικές δεν υπόκεινται σε ουσιαστικό έλεγχο αξιοπιστίας από κάποιον φορέα δίνει δικαίωµα στην αυθαιρεσία. Κι όταν µιλάµε για έλεγχο, εννοούµε πρωτίστως να ελέγχονται τα δεδοµένα και το δείγµα τους και όχι η φερόµενη ως επιστηµονική µέθοδος που χρησιµοποιούν.
Ας επανέλθουµε όµως στο ερώτηµα γιατί το τελευταίο διάστηµα γίνονται τόσο πολλές δηµοσκοπήσεις ενώ δεν βρισκόµαστε σε προεκλογική περίοδο. Γιατί ένα µέσο ενηµέρωσης να πληρώνει κατά συρροή µια δηµοσκοπική, σε κενό εκλογικό χρόνο, χωρίς να κερδίζει από αυτό;
Τα αποτελέσµατα των δηµοσκοπήσεων έχουν µια ορατή αντίδραση από τα πολιτικά κόµµατα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιµοποιεί το αποτέλεσµα για να επιβεβαιώσει την αµφισβητούµενη πολιτική κυριαρχία του και να επικοινωνήσει το επιχείρηµα «δεν υπάρχει εναλλακτική». Αρα δηµιουργεί ένα κλίµα επικράτησης και νίκης για να το εισπράξει από κοµµάτι των αναποφάσιστων που συνηθίζουν να πηγαίνουν µε τον νικητή.
Επιπλέον, το πρώτο κόµµα ευνοείται από την πρωτοφανή για τα επιστηµονικά δεδοµένα ερώτηση που θέτουν οι ελληνικές δηµοσκοπικές «περί παράστασης νίκης». Ποιος δηλαδή θα είναι κατά την κοινή γνώµη ο νικητής σε πιθανές εκλογές. Αυτή η ερώτηση δεν έχει καµιά σηµασία πέρα από την προσπάθεια να δηµιουργηθεί κλίµα υπέρ του πρώτου κόµµατος και να εδραιωθεί επικοινωνιακά µια εικόνα.
Με τον ίδιο τρόπο χειραγωγική είναι η ερώτηση για την καταλληλότητα για τη θέση του πρωθυπουργού. Η όποια καταλληλότητα εκφράζεται διά της επιλογής µέσω ψήφου. Αρα τι επιπλέον δίνει στατιστικά και επιστηµονικά η πιθανολόγηση; Το συγκεκριµένο ερώτηµα καθιερώθηκε δηµοσκοπικά την εποχή του Σηµίτη, όταν κάποιοι ανακάλυψαν τη χρησιµότητα του «καταλληλότερου Σηµίτη» ώστε να επιλεγεί τελικώς ως πιο κατάλληλος.
Ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη οµιλία του στη Νίκαια αναγόρευσε τον εαυτό του σε αξιωµατική αντιπολίτευση επειδή οι δηµοσκοπήσεις τον εµφάνιζαν ως δεύτερο κόµµα. Τραγική ειρωνεία πράγµατι ο πολιτικός, που πριν από µερικά χρόνια είχε αρχίσει πόλεµο µε τις δηµοσκοπικές και επέµενε ότι η κάλπη είναι αυτή που εκφράζει τη λαϊκή βούληση, όχι απλώς να αλλάζει θεώρηση, αλλά να προσδίδει στις δηµοσκοπικές ρόλο θεσµικού πιστοποιητή. Ισως σε λίγο να πρέπει να συµφωνήσουµε ότι είναι περιττές οι εκλογές αφού υπάρχουν οι… δηµοσκοπικές.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης από την πλευρά του θεωρεί πως η εµφάνισή του στην τρίτη και την τέταρτη θέση στις δηµοσκοπήσεις είναι µέρος ενός σχεδίου (εναντίον του). Έχει ιδιαίτερη σηµασία ότι εκπρόσωπος δηµοσκοπικής τον προειδοποίησε δηµόσια ότι αν συνεχίσει να αντιµετωπίζει µε τέτοια επιθετικότητα τις σφυγµοµετρήσεις, θα πάει και χειρότερα. ∆ικαιολογηµένα το ΠΑΣΟΚ αντιµετώπισε αυτήν τη δήλωση ως απόδειξη µαγειρέµατος και εκβιασµού. 
Στα λοιπά κόµµατα τα ποσοστά ανεβοκατεβαίνουν από δύο έως δέκα µονάδες µέσα σε διάστηµα εβδοµάδων. Μπορεί ενδεχοµένως αυτό να θεωρηθεί απόδειξη της ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, αλλά µε το ίδιο δικαίωµα στην υπόθεση µπορεί κάποιος πολίτης να πει πως πρόκειται για ένα παιχνίδι µηνυµάτων και πολιτικών εκβιασµών.
Από τη στιγµή που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει έλεγχος στο εσωτερικό και στη λειτουργία των δηµοσκοπικών εταιρειών, η ταχύτητα ανεβοκατεβάσµατος των κοµµάτων ενεργοποιεί τις πιο πονηρές θεωρίες.
Ας πάµε όµως στην πιο ύποπτη δηµοσκοπική εφεύρεση. Η παρουσία νέων κοµµάτων (Αλέξη Τσίπρα, Μαρίας Καρυστιανού και του αναµενόµενου από τον Αντώνη Σαµαρά) δικαιολόγησε επικοινωνιακά αλλά όχι και επιστηµονικά το ερώτηµα της «δυνητικής ψήφου». Ποιοι δηλαδή εν δυνάµει θα µπορούσαν να ψηφίσουν το νέο κόµµα.
Σε αυτό το ερώτηµα αθροίζονται όσοι µε βεβαιότητα θα ψηφίσουν το κόµµα µε αυτούς που θεωρούν πολύ και ενδεχόµενα πιθανό να το ψηφίσουν. Το αυθαίρετο άθροισµα οδηγεί σε µια χειραγωγική εικόνα. Όπως σωστά είπε ο επικεφαλής της Public Issue στην εκποµπή «Momentum» της Μάγκυς ∆ούση, η απάντηση σε αυτό το ερώτηµα απαντιέται µε βάση το αν κάποιος υπήρξε ψηφοφόρος του συγκεκριµένου κόµµατος και όχι µε την αυστηρή τοποθέτηση για το αν µπορεί να ξαναγίνει.
Οι αντιεπιστηµονικές εφευρέσεις της ελληνικής δηµοσκοπικής τακτικής δεν είναι τυπικές αυθαιρεσίες αλλά απόδειξη προσπάθειας χειραγώγησης της κοινής γνώµης.
Η κατάχρηση των δηµοσκοπήσεων προφανώς σχετίζεται µε τη δηµιουργία νέων κοµµάτων, αλλά δεν έχει στοιχεία κάλυψης της περιέργειας του πολίτη. Οι πολίτες ενδιαφέρονται για την ακρίβεια και τη διαφθορά, όχι για τον τζόγο των πιθανών ποσοστών. Οπότε η υπερχρήση του εργαλείου σφυγµοµέτρησης δεν καταγράφει το πολιτικό σκηνικό αλλά το διαµορφώνει κατά βούληση. Οι δηµοσκοπικές απονέµουν ιδιότητες που είναι ενεργές µέσα στη δηµοκρατία, προκύπτουν από εκλογές και δεν πιστοποιούνται σε γραφεία. 
Η ευθύνη δεν ανήκει στις δηµοσκοπικές που εισπράττουν και καλώς κάνουν ενδεχοµένως. Ούτε στους µιντιάρχες που παίζουν τα παιχνίδια τους τοποθετώντας τα πιόνια στη σκακιέρα.
Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στα κόµµατα που συνειδητά αντικαθιστούν τη δηµοκρατία µε τακτικισµούς και νοµιµοποιούν τη χειραγώγηση όταν τους βολεύει. Αλλάζουν τακτική φυσικά όταν αλλάζουν και οι συσχετισµοί. Οχι στην κοινωνία, αλλά στη σχέση τους µε τις δηµοσκοπικές. 

www.documentonews.gr

Η κοινωνία δεν χρειαζόταν μια εφαρμογή που να της λέει ότι υπάρχει ακρίβεια

Η ακρίβεια δεν καταπολεμείται με ψηφιακές εφαρμογές αλλά με πολιτικές αποφάσεις

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Είναι σαφές ότι τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης αγνοούν πλήρως το πώς ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα.
Δεν γνωρίζουν για παράδειγμα ότι καθημερινά οι άνθρωποι κάνουν υπολογισμούς για να εξοικονομήσουν χρήματα, ότι μαζεύουν τα φυλλάδια από τα σουπερμάρκετ με τις προσφορές της εβδομάδας ή μπαίνουν στις ιστοσελίδες, ότι γνωρίζουν που έχει φθηνότερα αλλαντικά που έχει προσφορές για απορρυπαντικά.
Ούτε γνωρίζουν ότι ιστοσελίδες που επέτρεπαν τέτοιες συγκρίσεις υπήρχαν. Πάνω από όλα δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μια ζωή που ψάχνεις να βρεις που έχει πιο φτηνή φέτα ή που έχει προσφορά το χαρτί υγείας.
Όμως, το θέμα δεν είναι να διαπιστώσουμε για άλλη μια φορά ότι αυτοί που ασκούν την εξουσία δεν γνωρίζουν πώς ζουν αυτοί που ζουν υπό την εξουσία τους. Το ζήτημα είναι να δούμε τα μέτρα που αυτή η κυβέρνηση δεν παίρνει για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια.
Γνωρίζω πολύ καλά τη λογική πίσω από την εφαρμογή. Εάν οι πολίτες έχουν πρόσβαση σε πληροφόρηση για τις φθηνότερες τιμές ανά προϊόν θα προτιμήσουν να ψωνίσουν στο κατάστημα που το πουλάει πιο φτηνά και αυτό θα οδηγήσει, εξαιτίας του ανταγωνισμού, στο να μειώσουν τις τιμές τα υπόλοιπα καταστήματα. Άλλωστε, όπως μαθαίνει κάθε πρωτοετής φοιτητής οικονομικών, αναγκαία συνθήκη μιας αγοράς που λειτουργεί είναι να υπάρχει πλήρης πληροφόρηση.
Ωστόσο, όταν μιλάμε για το σουπερμάρκετ καταλαβαίνουμε ότι προφανώς ο μέσος πολίτης δεν πρόκειται να διασχίζει όλη την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη ή την Πάτρα αγοράζοντας ένα προϊόν σε κάθε κατάστημα.
Το χειρότερο είναι, όπως έδειξαν ήδη διάφοροι που χρησιμοποίησαν την εφαρμογή, ότι τις περισσότερες φορές ο πολίτης απλώς διαπιστώνει ότι τα προϊόντα είναι παντού ακριβά. Εξίσου και όλα τα καταστήματα.
Και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας δεν αφορά απλώς κάποια «απληστία» μεμονωμένων καταστημάτων που θα αντιμετωπιστεί με το να στραφούν οι πολίτες στα πιο φτηνά καταστήματα. Ούτε το πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας οφείλεται μόνο στις γεωπολιτικές αναταράξεις. Σε τελική ανάλυση το γεγονός ότι οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, που αντιμετωπίζουν τις ίδιες γεωπολιτικές αναταράξεις, έχουν μικρότερο πληθωρισμό από την Ελλάδα, αποδεικνύει ότι δεν αρκεί η επίκληση των εξωγενών παραγόντων.
Η ακρίβεια στη χώρα δεν προέρχεται απλώς από τη γεωπολιτική. Έχει να κάνει με τον τρόπο που δεν υπάρχει καμία παρέμβαση ενάντια σε μια διαρκή αύξηση των τιμών (αυτό που ονομάστηκε «πληθωρισμός των κερδών») και πρωτίστως ότι δεν λαμβάνεται το βασικό μέτρο που αποδίδει σε τέτοιες περιπτώσεις που είναι η μείωση, έστω και προσωρινά των έμμεσων φόρων (του ΦΠΑ και τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης). Και βέβαια η κυβέρνηση αυτή αρνείται να υιοθετήσει μέτρα που θα σπάνε τις πρακτικές μονοπώλησης της αγοράς και συντονισμένων αυξήσεων των τιμών. Για τον ίδιο λόγο που αρνείται επίμονα πρακτικές αναδιανομής εισοδήματος, είτε αυτό αφορά τη φορολογία του πολύ μεγάλου πλούτου, είτε τη στήριξη του εισοδήματος των εργαζομένων. Η ακρίβεια στη χώρα μας δεν ήρθε μόνο από έξω. Σε μεγάλο βαθμό ήταν και ευθύ αποτέλεσμα των μέτρων που επίμονα αρνήθηκε να πάρει αυτή η κυβέρνηση.
Όμως για την κυβέρνηση το να εφαρμόσει τα μέτρα που θα ανακούφιζαν απέναντι στη λιτότητα, ή να συγκρουστεί με τέτοια συμφέροντα, είναι πέραν κάθε συζήτησης. Γι’ αυτό και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ιδέες όπως η συγκεκριμένη εφαρμογή που φαντάζει ωραία επικοινωνιακά, αλλά στην πράξη απλώς καταγράφει την πραγματικότητα και δεν την αλλάζει.
Και οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη κάτι που να τους υπενθυμίζει τη δύσκολη πραγματικότητα στην οποία ζουν. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά. Αυτό που χρειάζονται είναι θεσμικά και οικονομικά εργαλεία για την αλλάξουν και να την κάνουν καλύτερη, ξεκινώντας από την προστασία των φτωχότερων στρωμάτων.

Πηγή: in.gr

Τεχνολογία χωρίς όρια, πολίτες χωρίς ιδιωτικότητα

από NewsRoom2

Η συζήτηση για το μέλλον της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της κρατικής διακυβέρνησης αποκτά πλέον χαρακτηριστικά βαθιάς δημοκρατικής ανησυχίας. Κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Συνόδου Κορυφής Κυβερνήσεων, ο ιδρυτής της Oracle, Λάρι Έλισον, και ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, παρουσίασαν ένα όραμα για την επόμενη εποχή, το οποίο προκάλεσε έντονο προβληματισμό σε ειδικούς για την προστασία της ιδιωτικότητας και των ατομικών ελευθεριών.
Η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση αυτής της νέας αντίληψης ήρθε από τον Λάρι Έλισον, ο οποίος περιέγραψε ένα μέλλον όπου οι πολίτες θα δείχνουν την «καλύτερη πλευρά» τους, επειδή τα πάντα θα καταγράφονται και θα αναφέρονται διαρκώς. Πίσω από αυτή τη φράση βρίσκεται ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: ποιος θα ελέγχει τα δεδομένα, ποιος θα τα επεξεργάζεται και με ποια νομιμοποίηση θα παρακολουθείται η καθημερινή ζωή ολόκληρων κοινωνιών.
Linkwise
Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, τα δεδομένα δεν αποτελούν απλώς τεχνική πρώτη ύλη. Αποτελούν ισχύ. Όποιος ελέγχει τα δεδομένα, αποκτά τη δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις, αγορές, συμπεριφορές, πολιτικές επιλογές και κρατικές λειτουργίες. Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο όταν κυβερνήσεις και τεχνολογικοί κολοσσοί συμπράττουν για τη συγκέντρωση τεράστιων όγκων πληροφοριών που αφορούν τους πολίτες.

Τα δεδομένα ως καύσιμο της τεχνητής νοημοσύνης
Κάθε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης είναι τόσο ισχυρό όσο τα δεδομένα με τα οποία εκπαιδεύεται. Γι’ αυτό οι μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας δείχνουν εδώ και χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εθνικές βάσεις δεδομένων, ιδίως στον τομέα της υγείας. Ιατρικά ιστορικά, γενετικά δεδομένα, φαρμακευτικές πληροφορίες και διαγνωστικά αρχεία αποτελούν υλικό τεράστιας αξίας για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων, συστημάτων πρόβλεψης ασθενειών και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης.
Η επίσημη επιχειρηματολογία προβάλλει συνήθως τα οφέλη: ταχύτερη διάγνωση, καλύτερη πρόληψη, πιο αποτελεσματική οργάνωση των υπηρεσιών υγείας και εξατομικευμένες θεραπείες. Ωστόσο, πίσω από αυτή την τεχνολογική υπόσχεση αναδύεται ένα βαρύ ερώτημα. Μπορεί η υγεία του πολίτη να μετατραπεί σε εμπορικό απόθεμα δεδομένων, διαχειριζόμενο από ιδιωτικές εταιρείες που λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος;
Η γενετική πληροφορία, το ιατρικό ιστορικό και η συμπεριφορική ανάλυση ενός ανθρώπου δεν είναι απλές εγγραφές σε μια βάση δεδομένων. Είναι ο πιο βαθύς πυρήνας της προσωπικής του αυτονομίας. Όταν αυτά τα στοιχεία περνούν σε συστήματα που συνδέουν κράτη, εταιρείες και τεχνητή νοημοσύνη, η έννοια της συγκατάθεσης κινδυνεύει να μετατραπεί σε τυπική διαδικασία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το ζήτημα της διαρκούς επιτήρησης. Η ζωντανή παρακολούθηση της συμπεριφοράς, των κινήσεων, των επικοινωνιών και των βιομετρικών δεδομένων ενός πληθυσμού απαιτεί τεράστια υπολογιστική ισχύ. Τα μεγάλα κέντρα δεδομένων δεν είναι απλώς τεχνικές εγκαταστάσεις. Είναι οι υποδομές πάνω στις οποίες μπορεί να στηθεί ένα σύστημα μαζικής συλλογής, ταξινόμησης και αξιολόγησης της ανθρώπινης ζωής.
Χωρίς τέτοιες υποδομές, ο πλήρης ψηφιακός έλεγχος παραμένει τεχνικά περιορισμένος. Με αυτές, η επιτήρηση μπορεί να γίνει συνεχής, αυτοματοποιημένη και δυσδιάκριτη. Ο πολίτης δεν χρειάζεται πλέον να βρίσκεται μπροστά σε έναν κρατικό υπάλληλο ή έναν αστυνομικό μηχανισμό για να παρακολουθείται. Αρκεί να κινείται, να αγοράζει, να επικοινωνεί, να νοσηλεύεται, να εργάζεται ή να χρησιμοποιεί ψηφιακές υπηρεσίες.

Το θολό όριο ανάμεσα σε κράτος και τεχνολογική εξουσία
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της μετάβασης είναι η σταδιακή σύγχυση ανάμεσα στην κρατική εξουσία και στους ιδιωτικούς τεχνολογικούς κολοσσούς. Οι κυβερνήσεις επικαλούνται την ασφάλεια, τη δημόσια υγεία και την αποτελεσματικότητα. Οι εταιρείες επικαλούνται την καινοτομία, την ταχύτητα και την τεχνολογική πρόοδο. Στο ενδιάμεσο, ο πολίτης καλείται να παραδώσει όλο και περισσότερα στοιχεία της ζωής του σε συστήματα που δεν ελέγχει.
Όταν οι κρίσιμες υποδομές μιας χώρας λειτουργούν πάνω σε πλατφόρμες και τεχνολογικά οικοσυστήματα λίγων ιδιωτικών εταιρειών, η δημοκρατική λογοδοσία αποδυναμώνεται. Η κυβέρνηση μπορεί να υποστηρίζει ότι εφαρμόζει δημόσια πολιτική, ενώ η πραγματική τεχνική δύναμη βρίσκεται στα χέρια επιχειρηματικών συμφερόντων που διαχειρίζονται τα συστήματα, τα δεδομένα και τους αλγορίθμους.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συγκατάθεση παύει να είναι ουσιαστική. Ο πολίτης δεν επιλέγει πραγματικά αν θα συμμετάσχει. Το σύστημα διαμορφώνει τους όρους της καθημερινότητας και η συμμετοχή του γίνεται αναγκαστική, επειδή χωρίς ψηφιακή ταυτοποίηση, χωρίς πρόσβαση σε πλατφόρμες και χωρίς αποδοχή των όρων χρήσης κινδυνεύει να αποκλειστεί από βασικές υπηρεσίες.
Η ανησυχία απέναντι σε αυτή την εξέλιξη δεν είναι τεχνοφοβία. Είναι δημοκρατικό αντανακλαστικό. Η τεχνολογία μπορεί να υπηρετήσει την υγεία, την ασφάλεια και την καλύτερη διοίκηση. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ως μηχανισμός επιτήρησης, πειθάρχησης και κοινωνικής ταξινόμησης, όταν αναπτύσσεται χωρίς θεσμικά όρια, χωρίς διαφάνεια και χωρίς πραγματικό δημόσιο έλεγχο.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον αν η τεχνολογία μπορεί να συγκεντρώσει, να αναλύσει και να διασταυρώσει τα πάντα. Μπορεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες είναι διατεθειμένες να παραδώσουν την αυτονομία και την ιδιωτικότητά τους στο όνομα μιας προόδου που ορίζεται από κυβερνήσεις και δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας.
Το ψηφιακό πανοπτικό δεν χτίζεται με τη μορφή μιας ωμής δικτατορίας. Χτίζεται μέσα από ευγενείς διακηρύξεις, τεχνικές λύσεις, εφαρμογές ευκολίας, υποσχέσεις υγείας, ασφάλειας και αποτελεσματικότητας. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ολοκληρωθεί, οι πολίτες μπορεί να διαπιστώσουν πως δεν τους ζητείται πλέον η συγκατάθεση. Θα θεωρείται δεδομένη.
Γι’ αυτό η συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, τα κέντρα δεδομένων και τις εθνικές βάσεις πληροφοριών δεν μπορεί να μείνει στα χέρια τεχνοκρατών, εταιρειών και κυβερνητικών συμβούλων. Αφορά τον πυρήνα της δημοκρατίας. Αφορά το δικαίωμα του ανθρώπου να μη μετατρέπεται σε μόνιμα παρακολουθούμενο σύνολο δεδομένων.
Η κοινωνία καλείται να αποφασίσει εγκαίρως αν θέλει τεχνολογία με όρια ή εξουσία χωρίς όρια. Η πρόοδος που απαιτεί την κατάργηση της ιδιωτικότητας δεν είναι ουδέτερη. Είναι πολιτική επιλογή. Και όταν η επιλογή αυτή θεσμοθετηθεί αθόρυβα, θα είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί.

www.primenews.press

Το τέλος του «εισαγόμενου» πληθωρισμού ξεγυμνώνει το Μαξίμου: Η σκληρή αλήθεια για τη λεηλασία των εισοδημάτων

Η καταρχήν συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν γκρεμίζει τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, απογυμνώνοντας το μόνιμο κυβερνητικό άλλοθι του «εισαγόμενου πληθωρισμού»

Κύμα ανάσας και ανακούφισης διαπερνά τις διεθνείς αγορές μετά την επίσημη ανακοίνωση για την καταρχήν συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η οποία προβλέπει την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ για την εμπορική ναυτιλία. Η γεωπολιτική αυτή αποσυμπίεση αποτυπώθηκε ακαριαία στο διεθνές ταμπλό, με την τιμή του αργού πετρελαίου Brent να γκρεμίζεται από τα 120 δολάρια στα 83,55 δολάρια. Κι ενώ ο πλανήτης βλέπει αποπληθωριστικές τάσεις, για τον Έλληνα καταναλωτή η πτώση των διεθνών τιμών δεν μεταφράζεται αυτόματα σε φθηνότερο καλάθι.
Η εγχώρια αγορά συνεχίζει να λειτουργεί προκλητικά με το φαινόμενο της «ρουκέτας και του φτερού». Οι τιμές στα ράφια εκτινάσσονται σαν πύραυλος με την πρώτη διεθνή απειλή, αλλά πέφτουν σαν πούπουλο όταν η κρίση εκτονώνεται, συντηρώντας ένα καθεστώς ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας. Βλέποντας το αφήγημα της «εισαγόμενης ακρίβειας» να καταρρέει, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέθεσε εσπευσμένα στη Βουλή ένα συμπληρωματικό πολυνομοσχέδιο-«σκούπα» ύψους 800 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο αποτελεί την πιο τρανταχτή ομολογία ότι η ακρίβεια στην Ελλάδα είναι πλέον επίκτητη, δομική και αυτόνομη.

Η εφιαλτική ακτινογραφία της επταετίας 2019-2026 και η εγχώρια αυτονομία του πληθωρισμού
Τα επίσημα στοιχεία ξεγυμνώνουν την κυβερνητική προπαγάνδα, αποδεικνύοντας ότι ο πληθωρισμός στην Ελλάδα έχει αποκτήσει πλήρη εγχώρια αυτονομία. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο ετήσιος πληθωρισμός σκαρφάλωσε στο 5,2%, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος αναθεώρησε εφιαλτικά τις προβλέψεις της, εκτιμώντας ότι ο γενικός πληθωρισμός στη χώρα θα διαμορφωθεί στο 3,8% έναντι μόλις 3,0% στην Ευρωζώνη. Η τραγική αυτή απόκλιση οφείλεται στον ενεργειακό πληθωρισμό, ο οποίος στην Ελλάδα αναμένεται να αγγίξει το 11,1%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη δεν θα ξεπεράσει το 8,4%.
Η πραγματική λεηλασία των εισοδημάτων αποτυπώνεται στη διαχρονική ανάλυση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών κατά την περίοδο 2019-2026. Ένα ενδεικτικό καλάθι βασικών προϊόντων σούπερ μάρκετ που το 2019 κόστιζε 38,63 ευρώ, σήμερα απαιτεί 62,06 ευρώ, καταγράφοντας θηριώδη αύξηση 60,7%. Στο ίδιο διάστημα, ο κατώτατος μεικτός μισθός αυξήθηκε από τα 650 ευρώ στα 920 ευρώ (άνοδος 41,5%). Η αρνητική υστέρηση των σχεδόν 20 ποσοστιαίων μονάδων εξηγεί την απόλυτη αδυναμία των νοικοκυριών να βγάλουν τον μήνα. Σύμφωνα με το ΙΕΛΚΑ, οι τιμές σε φρούτα και λαχανικά έκαναν άλμα 11,96%. Σε βάθος επταετίας, οι πατάτες αυξήθηκαν κατά 97,8%, το χοιρινό κρέας κατά 84,3%, το αρνί κατά 79,2% και το νωπό πλήρες γάλα κατά 71,7%.
Αυτή η ασυδοσία τροφοδοτεί μια ακραία μονοπωλιακή στρέβλωση, με τον τζίρο των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ να προσεγγίζει τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω των ανατιμήσεων, την ώρα που το μερίδιο της ιδιωτικής ετικέτας έφτασε στο 24,4%, αποδεικνύοντας ότι οι καταναλωτές υποβαθμίζουν αναγκαστικά τις ανάγκες τους για να επιβιώσουν.

Φορολογικό κόκκινο χαλί στα ξένα funds και εξόντωση για τους Έλληνες επαγγελματίες
Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, υπό τον προκλητικό τίτλο «Μέτρα αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος», εισάγει μια εξοργιστική φορολογική ασυμμετρία. Συγκεκριμένα, θεσπίζει ένα εξαιρετικά προνομιακό φορολογικό πλαίσιο για hedge funds και private equity, ορίζοντας ότι η λειτουργία υποστηρικτικού γραφείου στην Αθήνα δεν συνιστά μόνιμη φορολογική εγκατάσταση του ξένου fund στην Ελλάδα.
Σαν να μην έφτανε αυτό, τα ξένα στελέχη που μεταφέρουν τη φορολογική τους κατοικία στη χώρα θα φορολογούνται με αυτοτελή συντελεστή μόλις 5% για τις αμοιβές πρόσθετης απόδοσης για μια επταετία. Η προκλητική αυτή διάταξη προκαλεί τη δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνει κόκκινο χαλί στα ξένα κεφάλαια, την ίδια ώρα που επιβάλλει τεκμαρτά εισοδήματα, κεφαλικούς φόρους και εξοντωτική φορολόγηση από το πρώτο ευρώ στους εγχώριους ελεύθερους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους και τους μισθωτούς.

Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για τη στεγαστική κρίση και το επιλεκτικό «μπλόκο» στο Airbnb
Προκειμένου να διαχειριστεί το οξύτατο στεγαστικό πρόβλημα, η κυβέρνηση επιστρατεύει το πρόγραμμα «Κατασκευάζω – Νοικιάζω» και ορισμένα επιδόματα, όμως η πραγματική της υποκρισία κρύβεται στους περιορισμούς των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Το νομοσχέδιο απαγορεύει την έκδοση νέων αδειών βραχυχρόνιας μίσθωσης, αλλά αποκλειστικά και μόνο στην Α’ Δημοτική Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Η επιλογή αυτή αποτελεί ένα καθαρά επικοινωνιακό πυροτέχνημα που προκαλεί τα γέλια της αγοράς ακινήτων. Οι πάντες αναρωτιούνται γιατί εξαιρείται πλήρως η Αθήνα, όπου περιοχές όπως το Κουκάκι, το Παγκράτι, τα Εξάρχεια και ο Νέος Κόσμος έχουν ερημώσει από μόνιμους κατοίκους και τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά 50% τα τελευταία χρόνια, καθιστώντας τη στέγαση των εγχώριων μισθωτών ένα άπιαστο όνειρο.

Επιδόματα-«ασπιρίνες» που τα καταπίνει το ράφι και άρνηση σύγκρουσης με τα καρτέλ
Στο πεδίο των κοινωνικών παροχών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει στην υποτιμητική για τους πολίτες «οικονομία των επιδομάτων». Αυξάνει το ακατάσχετο όριο των τραπεζικών λογαριασμών στα 1.600 ευρώ από 1.250 και μοιράζει έκτακτη ενίσχυση 150 ευρώ ανά παιδί τον Νοέμβριο, ενώ αυξάνει το επίδομα των ευάλωτων συνταξιούχων στα 300 ευρώ από 250.
Οι οικονομικοί αναλυτές ξεκαθαρίζουν ότι αυτές οι αυξήσεις αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας. Με τον πληθωρισμό στα τρόφιμα να καλπάζει, τα 50 επιπλέον ευρώ της ενίσχυσης εξανεμίζονται σε μία μόλις επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Η κυβέρνηση δέχεται σφοδρά πυρά διότι επιλέγει να επιδοτεί την αισχροκέρδεια με επιδόματα και pass, αρνούμενη πεισματικά να χτυπήσει τα καρτέλ στη χονδρική εμπορία και να μειώσει τον υψηλό ΦΠΑ στα βασικά αγαθά.

Πράσινη οπισθοδρόμηση για χάρη των SUV και επίδειξη «σιδηράς πυγμής» μόνο στον τζόγο
Το νομοσχέδιο φέρνει και μια σκανδαλώδη περιβαλλοντική οπισθοδρόμηση, καθώς παρατείνει μεν τη μείωση κατά 50% στα τέλη ταξινόμησης των υβριδικών οχημάτων έως την 1.1.2027, αλλά καταργεί το προηγούμενο σύστημα που βασιζόταν στις εκπομπές ρύπων διοξειδίου του άνθρακα. Με αυτή την αλλαγή, η κυβέρνηση ευνοεί οριζόντια και τα μεγάλα ενεργοβόρα SUV, εξισώνοντάς τα με μικρά αυτοκίνητα πόλης, σε ένα σαφές πισωγύρισμα για την περιβαλλοντική πολιτική.
Αντίθετα, το μόνο πεδίο όπου το νομοσχέδιο επιδεικνύει πραγματική «σιδηρά πυγμή» είναι η πάταξη του παράνομου τζόγου. Το Σώμα Ελεγκτών της ΕΕΕΠ αναβαθμίζεται με ανακριτικές αρμοδιότητες, ενώ θεσπίζονται εξοντωτικά πρόστιμα έως 2 εκατομμύρια ευρώ και κακουργηματικές ποινές κάθειρξης έως 10 έτη. Μάλιστα, στο στόχαστρο μπαίνουν άμεσα οι influencers και οι streamers που διαφημίζουν παράνομα δίκτυα, αντιμετωπίζοντας διοικητικά πρόστιμα από 5.000 έως 50.000 ευρώ ανά παράβαση, αποδεικνύοντας ότι η κυβέρνηση ξέρει να εξαντλεί την αυστηρότητά της μόνο εκεί που δεν θίγονται τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της καθημερινότητας.

periodista.gr

Η εργολαβία της προπαγάνδας στη δημοκρατία των bots

Η γαλλική Δικαιοσύνη ερευνά την ισραηλινή εταιρεία BlackCore ως ύποπτη για τη διεξαγωγή εκστρατείας ξένης παρέμβασης στις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου.

Τζένη Κριθαρά

Μια φορά κι έναν καιρό, η χειραγώγηση της κοινής γνώμης περνούσε μέσα από μυστικές υπηρεσίες και παρακρατικούς μηχανισμούς. Σήμερα, ακόμα και αυτή η … υπηρεσία έχει ιδιωτικοποιηθεί! Αρκεί μία σύμβαση έργου και ένα (πάρα) πολύ καλό ποσό για να αλλάξει η αντίληψη των πολιτών για την πραγματικότητα. Οι εταιρείες που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες δεν είναι συνήθως γνωστές στο κοινό. Αν μαθευτεί ευρέως η επωνυμία και το αντικείμενό τους, πάει να πει πως έχουν αρχίσει να έχουν μπλεξίματα με τον νόμο. Καθώς πρόκειται για εταιρείες που κινούνται παρασκηνιακά, τα στοιχεία του πελατολογίου τους δεν βλέπουν σχεδόν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, μπορούμε να το καταλάβουμε από τα συμφραζόμενα. Σε κάθε περίπτωση, από τη στιγμή που η αλήθεια και η δημοκρατία έχουν γίνει αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας, μιλάμε για τον πλήρη εκχρηματισμό της πραγματικότητας. 
Η Γαλλία ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία αυτών των «εργολαβιών». Η αρμόδια εισαγγελία διερευνά τη δράση της ισραηλινής εταιρείας BlackCore η οποία είναι ύποπτη για τη διεξαγωγή εκστρατείας ξένης παρέμβασης στο πλαίσιο των δημοτικών εκλογών που διεξήχθησαν τον Μάρτιο. Στόχος της εκστρατείας ήταν να πληγεί το αριστερό κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία»  (La France insoumise / LFI). Εν αναμονή της πλήρους έκθεσης της γαλλικής εισαγγελίας, το πρακτορείο Reuters μετέδωσε πως τρεις υποψήφιοι δήμαρχοι του κόμματος (ο Sébastien Delogu στη Μασσαλία, ο François Piquemal στην Τουλούζη και ο David Guiraud στη Ρουμπαί) μπήκαν στο στόχαστρο της ισραηλινής εταιρείας. Η εκστρατεία περιελάμβανε παραπλανητικούς ιστότοπους και λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και δυσφημιστικές ψηφιακές καταχωρήσεις. Η έρευνα διεξάγεται από την εξειδικευμένη υπηρεσία αντιμετώπισης ξένων ψηφιακών παρεμβάσεων Viginum. Μέχρι στιγμής, έχει εντοπίσει ψεύτικες ιστοσελίδες που παρίσταναν τα ενημερωτικά μέσα, λογαριασμούς ανύπαρκτων προσώπων στα κοινωνικά δίκτυα, στοχευμένες διαδικτυακές διαφημίσεις και διαρροή ψευδών στοιχείων για τους πολιτικούς που στόχευσαν.  
Δεν επελέγησαν τυχαία τρεις άγνωστοι τοπικοί υποψήφιοι. Στο στόχαστρο βρέθηκαν τρία από τα πιο αναγνωρίσιμα και μαχητικά πρόσωπα της Ανυπότακτης Γαλλίας, ενός κόμματος που έχει συγκρουστεί ανοιχτά με την ισραηλινή πολιτική στη Γάζα. Αν η υπόθεση επιβεβαιωθεί δικαστικά, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για μια εκστρατεία λάσπης, αλλά για μια ιδιωτικοποιημένη επιχείρηση πολιτικής στοχοποίησης με διασυνοριακή εμβέλεια. 
Η BlackCore δηλώνει εταιρεία «επιρροής, κυβερνοτεχνολογίας και πληροφοριακού πολέμου». Άγνωστο παραμένει ποιο πρόσωπο βρίσκεται πίσω από αυτή. Αυτό που είναι γνωστό είναι πως θεωρείται ύποπτη για παρέμβαση στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές της Νέας Υόρκης και της Σκωτίας, καθώς και για παράνομες δραστηριότητες στην πολιτική ζωή της Αγκόλα και του Τόγκο. Αμέσως μετά τις αποκαλύψεις των γαλλικών αρχών, η ιστοσελίδα και το LinkedIn της BlackCore  εξαφανίστηκαν από το διαδίκτυο. Υπάρχουν επίσης δημοσιογραφικές αναφορές που κάνουν λόγο για ένα ευρύτερο δίκτυο εταιρειών, υπεργολάβων και συνεργατών γύρω από την BlackCore, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την ταυτοποίηση του πραγματικού ελέγχου της. Η ίδια η Viginum έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η BlackCore αποτελεί μόνο ένα κομμάτι μιας μεγαλύτερης δομής που δρα διεθνώς.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της γαλλικής Viginum, η BlackCore δεν εργαζόταν για να προωθήσει έναν υποψήφιο, αλλά για να υπονομεύσει την αξιοπιστία συγκεκριμένων προσώπων ή πολιτικών χώρων. Η συνταγή ήταν απλή και εκτελούνταν απαρέγκλιτα. Αρχικά, δημιουργούσαν ιστοσελίδες που έμοιαζαν με κανονικά μέσα ενημέρωσης αντί να δημοσιεύουν απευθείας ψευδείς ειδήσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Στη συνέχεια κατασκεύαζαν σκάνδαλα ή παραποιούσαν τα ήδη υπάρχοντα. Γι αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιούνταν παραπλανητικά άρθρα, επιλεκτική χρήση πραγματικών γεγονότων, διογκωμένες κατηγορίες, κατασκευασμένες συνδέσεις προσώπων με ακραίες ομάδες και αναπαραγωγή παλαιών δηλώσεων εκτός συμφραζομένων. Είχε ήδη στηθεί ένα δίκτυο χιλιάδων ψεύτικων λογαριασμών που αναδημοσίευε τις ψευδείς ειδήσεις από τις ψεύτικες ιστοσελίδες μέχρι να αρχίσουν και πραγματικοί χρήστες να κάνουν αναδημοσίευση. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που μία ισραηλινή εταιρεία διεξάγει τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Το 2023, διεθνής δημοσιογραφική έρευνα με επικεφαλής τον Ρομέιν Μολίνα και τη δημοσιογραφική ομάδα «Forbidden Stories» έφερε στο φως την «Ομάδα Jorge». Επικεφαλής της φερόταν να είναι ο πρώην αξιωματικός των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων Ταλ Χανάν και να είχε παρέμβει σε δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο. Το βασικό εργαλείο τους ονομαζόταν AIMS (Advanced Impact Media Solutions) και ήταν επί της ουσίας ένα «εργοστάσιο» ψεύτικων ανθρώπων. Το σύστημα μπορούσε να διαχειρίζεται χιλιάδες ψηφιακές ταυτότητες που διέθεταν: φωτογραφίες, email, λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων, τραπεζικά ίχνη, ιστορικό αναρτήσεων ετών. Ο στόχος ήταν να φαίνονται απολύτως πραγματικοί. Η Team Jorge κατηγορήθηκε ότι δεν περιοριζόταν στην παραπληροφόρηση. Φέρεται να αποκτούσε πρόσβαση σε λογαριασμούς Gmail, να παραβίαζε το Telegram, να αποκτούσε πρόσβαση σε πολιτικές επικοινωνίες και να χρησιμοποιούσε υποκλαπέν υλικό για εκβιασμό ή διαρροές. Δηλαδή. περνούσε από την προπαγάνδα στην κυβερνο- επιχείρηση. Παράλληλα, δημιουργούσε μία τεχνητή κοινωνική συναίνεση. Η μέθοδος ήταν συγκεκριμένη: δημιουργούσε μία ψεύτικη είδηση, τη δημοσίευε σε μία ελεγχόμενη ιστοσελίδα, την αναπαρήγαγε μέσω των χιλιάδων ψεύτικων χρηστών της, άρχιζαν να την αναπαράγουν και πραγματικοί χρήστες και στο τέλος η ψεύτική είδηση έφτανε να παρουσιάζεται ως αληθινό γεγονός από τα ΜΜΕ. 
Αυτή τη στιγμή η γαλλική δικαιοσύνη ερευνά την υπόθεση BlackCore, αλλά το ερώτημα είναι ένα: πόσες εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν ήδη μετατραπεί σε πεδίο δράσης εταιρειών που αντιμετωπίζουν την αλήθεια ως υπηρεσία προς διαχείριση και το ψέμα ως επένδυση;

www.imerodromos.gr

Ο Λάκης Λαζόπουλος , μιλάει για όλους και για όλα στις "Αντιθέσεις"

Ο Λάκης Λαζόπουλος ανοίγει τα χαρτιά του σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στον Γιώργο Σαχίνη και την εκπομπή «Αντιθέσεις» στην ΚΡΗΤΗ TV, με μια θεματική και βροχή  αποκαλύψεων και αιχμηρών επισημάνσεων,  πάνω στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας του 2026 …

Η ισονομία βλάπτει σοβαρά τους πολιτικούς

Όταν ένας πολίτης παραβιάζει κανόνες για τα προσωπικά δεδομένα, εφαρμόζεται ο νόμος. Όταν το κάνει πολιτικός, χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Άδωνης 2026!

Ντάμα

Την άκουσα «στερεοφωνικά» τη δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη για την εισαγγελική πρόταση καταδίκης για την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου που αφορά στην υπόθεση διαρροής των email των αποδήμων λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2024. Νόμιζα ότι παράκουσα, ότι έφταιγε η ζέστη και ότι χρειάζομαι μάλλον εξέταση από ωτορινολαρυγγολόγο. Τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη.
Με θρασύτητα που χτύπησε ταβάνι, ο υπουργός Υγείας χαρακτήρισε την πρόταση του εισαγγελέα ως αδιανόητη και πρότεινε, άκουσον άκουσον, νομοθετική ρύθμιση που θα εξαιρεί τους πολιτικούς από σφάλματα πολιτικής επικοινωνίας. Areti Athanasiouστο X

* «Αυτές τις μέρες γίνεται η δίκη της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου γι’ αυτή την περίφημη διαρροή των email. Διάβασα την εισαγγελική πρόταση που είναι υπέρ της καταδίκης της κυρίας Ασημακοπούλου. Θέλω δημόσια να πω ότι το θεωρώ αδιανόητο. Ποινική καταδίκη σημαίνει γράφεται στο ποινικό σου μητρώο, ότι σου καταστρέφεται η ζωή. Ποινική καταδίκη επειδή έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές; Προφανώς θα αποφασίσει η δικαιοσύνη, αλλά εδώ ίσως θα πρέπει η κυβέρνηση να λάβει μια νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν νομικές κυρώσεις», ανέφερε ο Άδωνις Γεωργιάδης. antonis kelaidonisστο X

*  Προσέξτε, δεν ζήτησε νομοθετική πρωτοβουλία για τα ενοίκια, ή την ακρίβεια που στραγγαλίζει τα νοικοκυριά, ούτε για τα ράντζα στα νοσοκομεία, αλλά για την προστασία των πολιτικών από τις συνέπειες των πράξεών τους. Για τον υπουργό Υγείας το πρόβλημα στην υπόθεση Ασημακοπούλου δεν είναι η διαρροή προσωπικών δεδομένων χιλιάδων αποδήμων. Είναι ότι υπάρχει εισαγγελέας που θεωρεί πως μια τέτοια υπόθεση πρέπει να κριθεί από τη Δικαιοσύνη και ενδεχομένως να επιφέρει κυρώσεις. Τρίαιναστο X

* Ο υπουργός Υγείας δεν είπε ότι η εισαγγελική πρόταση είναι νομικά εσφαλμένη. Δεν είπε ότι δεν υπήρξε παραβίαση. Δεν είπε ότι τα στοιχεία αποκτήθηκαν νόμιμα. Είπε κάτι πολύ πιο αποκαλυπτικό: ότι ίσως πρέπει να αλλάξει ο νόμος ώστε οι πολιτικοί να μη διώκονται για τέτοιου είδους πράξεις. Gina Tzakστο X
 
* Με άλλα λόγια, όταν ένας απλός πολίτης παραβιάζει κανόνες για τα προσωπικά δεδομένα, εφαρμόζεται ο νόμος. Όταν όμως το κάνει πολιτικός, ίσως χρειάζεται μια ειδική μεταχείριση, μια εξαίρεση, μια διευκόλυνση ρε αδερφέ. Ένα μικρό νομοθετικό μαξιλαράκι. Είναι πραγματικά συγκινητική αυτή η έγνοια για τους πολιτικούς. Γιατί ως γνωστόν πρόκειται για μια κοινωνική ομάδα που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο περιθώριο, χωρίς προνόμια, χωρίς ασυλίες, χωρίς ειδικές προστασίες και χωρίς πρόσβαση στην εξουσία.
 
*  Το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν η πρόταση. Είναι η βεβαιότητα με την οποία διατυπώθηκε. Σαν να θεωρεί αυτονόητο ότι, αν ένας νόμος ενοχλεί ένα πολιτικό πρόσωπο, τότε το πρόβλημα είναι ο νόμος και όχι η πράξη. Σαν να θεωρεί φυσιολογικό ότι, όταν ένας πολίτης βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη, εξετάζεται αν παραβίασε τον νόμο, ενώ όταν πρόκειται για πολιτικό, εξετάζεται αν πρέπει να αλλάξει ο νόμος για να βολεύει τον πολιτικό. Marka2‼️στο X

* Τελικά ίσως να έχει δίκιο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Να γίνει πράγματι μια νομοθετική ρύθμιση. Μόνο που θα μπορούσε να έχει έναν πιο ειλικρινή τίτλο:«Νόμος περί διατήρησης του δικαιώματος των πολιτικών να ζητούν ισότητα, αρκεί να αφορά τους άλλους».

www.documentonews.gr

Τρεις πρωθυπουργοί,.....τρεις προφητικές δηλώσεις

Θυμηθείτε τι έλεγε ο Αντώνης Σαμαράς το 2015, ο Αλέξης Τσίπρας το 2024 και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2009.

του Δημήτρη Ψαρρά 

Η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά την ίδρυση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης από τον Αλέξη Τσίπρα έχει προκαλέσει αμηχανία στον πυρήνα του «επιτελικού κράτους». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε επαναπαυθεί με τη σιγουριά ότι η εκλογή του παλιού του φίλου και ομοϊδεάτη Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε στη διάλυση του κόμματος της Αριστεράς. Εδώ και μήνες είχε τη βεβαιότητα ότι η τυπική ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη σε αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα του επέτρεπε να προχωρήσει στις κρίσιμες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που σχεδίαζε από καιρό: ακραία υποστήριξη επιλεγμένων μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, συντονισμένη εξαθλίωση του δημόσιου τομέα, αντισυνταγματική ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Παιδείας. Και τώρα ξαφνικά βρίσκεται πάλι αντιμέτωπος με μια ελπιδοφόρα και (τουλάχιστον δημοσκοπικά) ανερχόμενη Αριστερά. Και το χειρότερο: οι δυο πρωθυπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που προηγήθηκαν, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, έχουν συγκροτήσει τον δικό τους αντιπολιτευόμενο πόλο και μάλιστα ο δεύτερος σχεδιάζει ανοιχτά τη συγκρότηση νέου κόμματος.
Για τα παράδοξα χαρακτηριστικά της σημερινής πολιτικής συγκυρίας επέλεξα να θυμίσω τρεις παλιότερες δηλώσεις του Σαμαρά, του Τσίπρα και του Μητσοτάκη που μπορεί να έχουν πλέον ξεχαστεί, αλλά εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο τη σημερινή πολιτική συγκυρία. Γι’ αυτό τους αποδίδω «προφητικό» χαρακτήρα. Θυμηθείτε.  

Η «προφητεία» Σαμαρά
Την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2015, δύο μέρες πριν από τις εκλογές που θα έφερναν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και τον Αλέξη Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού, ο Αντώνης Σαμαράς είχε κάνει την ακόλουθη καταγγελία στην προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας:

«Κι ακούσαμε κι αυτό –αν είναι ποτέ δυνατόν–, η ΕΥΠ, το ΣΔΟΕ και όλα αυτά, να υπάγονται στο Γραφείο του Έλληνα πρωθυπουργού. Αυτό λέγεται συγκέντρωση εξουσίας πέραν εκείνων που σου επιτρέπει μια Δημοκρατία, κ. Τσίπρα. Αυτά να τα ξεχάσεις. Δεν πρόκειται ποτέ να σου επιτρέψουμε να γίνει κάτι τέτοιο! Αυτά γίνονται σε άλλες χώρες, κ. Τσίπρα. Αυτά είναι για τη Βόρεια Κορέα, κ. Τσίπρα!»

Γνωρίζουμε βέβαια ότι δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση, η οποία, κατά τον κ. Σαμαρά, θα μας οδηγούσε σε καθεστώς Βόρειας Κορέας. Ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος μάλιστα προέβη στην κίνηση να υπαγάγει την ΕΥΠ στο Γραφείο του με το πρώτο νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνησή του, τον Ιούλιο του 2019, και το οποίο έφερε τον τίτλο: «Επιτελικό Κράτος: οργάνωση, λειτουργία και διαφάνεια της Κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης» (ν. 4622/2019). Όσο για το ΣΔΟΕ (Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος), αυτό απλώς… καταργήθηκε από τον κ. Μητσοτάκη, έχασε δηλαδή την αυτοτέλειά του και υπάχθηκε, μαζί με μια σειρά άλλων υπηρεσιών (κυρίως το ΣΕΠΕ), στις άμεσα ελεγχόμενες γενικές γραμματείες οικονομικών υπουργείων και, τελικά, στην επίσης απολύτως ελεγχόμενη ΕΑΔ (Εθνική Αρχή Διαφάνειας).
Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Σαμαράς θεωρεί το «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη κάτι ανάλογο με το καθεστώς της Βόρειας Κορέας. Η διαγραφή του από το κόμμα ασφαλώς επιβεβαίωσε την άποψή του.

Η «προφητεία» Τσίπρα
Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. αντιμετωπίζεται σήμερα από τις προπαγανδιστικές «Ομάδες Αλήθειας» του κ. Μητσοτάκη ως επανάληψη των πολιτικών πρωτοβουλιών του κ. Τσίπρα που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε διαδοχικές ήττες από το 2019. Δεν διστάζουν, μάλιστα, να του αποδώσουν την απόλυτη ευθύνη για την κωμικοτραγική περίοδο της προεδρίας Κασσελάκη. Όμως ξεχνούν ότι μετά την αποχώρηση των στελεχών που δημιούργησαν τη Νέα Αριστερά, ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνθηκε με επιστολή στο 4ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (23.2.2024) ζητώντας να διεξαχθούν εσωκομματικές εκλογές που θα επικυρώσουν την προεδρία Κασσελάκη ή θα αναδείξουν άλλον επικεφαλής στον ΣΥΡΙΖΑ.
Η πρόταση Τσίπρα απορρίφθηκε πανηγυρικά, με τους παρευρισκόμενους στην αίθουσα του συνεδρίου να γιουχάρουν ομαδικά τους υποστηρικτές της και να αποθεώνουν τον κ. Κασσελάκη. Οι πρώην στενοί συνεργάτες που παρέμεναν συνομιλητές του πρώην πρωθυπουργού, από τους παλιότερους (λ.χ. Αλέκος Φλαμπουράρης) μέχρι τους νεότερους (Κατερίνα Νοτοπούλου), αλλά και όσοι προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη δεξιά στροφή του ΠΑΣΟΚ (Γιάννης Ραγκούσης) αντιμετώπισαν τη χλεύη, ενώ η Όλγα Γεροβασίλη που τόλμησε να σηκώσει το γάντι θεωρήθηκε κομματικός εχθρός.
Η ουσία της πρότασης Τσίπρα ήταν όμως ότι αντίθετα από όσα του καταλογίζει σήμερα η προπαγάνδα του «επιτελικού κράτους», εκείνος είχε εγκαίρως αντιληφθεί ότι η επιλογή Κασσελάκη οδηγούσε τον ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική ανυποληψία. Αυτή η θέση του απορρίφθηκε τότε από την πρόταση τριών στελεχών που υποστήριξαν ότι δεν πρέπει να αμφισβητηθεί η αρχηγία Κασσελάκη. Και τα τρία αυτά στελέχη ήταν ο Σωκράτης Φάμελλος, ο Νίκος Παππάς και ο Γιώργος Τσίπρας. Ποιος είχε λοιπόν δίκιο εκείνο τον μοιραίο για τον ΣΥΡΙΖΑ Φλεβάρη του 2024;

Η «προφητεία» Μητσοτάκη    
Η μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σε ένα πολιτικό σχήμα με αντιπρόεδρο τον Άδωνη Γεωργιάδη και βασικά στελέχη τον Μάκη Βορίδη και τον Αθανάσιο Πλεύρη είχε προεξοφληθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πολύ προτού αυτός διεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος. Το καλοκαίρι του 2009, πριν από τις εκλογές του φθινοπώρου που κέρδισε ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απλός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας επί Κώστα Καραμανλή έκανε μια δήλωση που θυμίζει πολύ τη στάση που κράτησε απέναντι στην Ακροδεξιά από τη στιγμή που αναδείχτηκε αρχηγός του κόμματος, επτά χρόνια αργότερα:

«Αφήσαμε χώρο στο γήπεδο, να παίξει μπάλα ο κ. Καρατζαφέρης», είχε πει με νόημα. Και πρόσθεσε: «Πρέπει να ξανακερδίσουμε αυτόν τον πολιτικό χώρο». (Χριστίνα Κοραή, «Ελευθεροτυπία», 11.6.2009).

Τη δήλωση αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη είχε ενισχύσει το 2013 ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, μιλώντας στον Θανάση Διαμαντόπουλο που νόμιζε ότι ο γιος Μητσοτάκης απευθυνόταν σε «φιλελεύθερους» και όχι «ακροδεξιούς». Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε «μαλώσει» τον συνομιλητή του:

«Τι λες, παιδί μου; Εμένα οι ακροδεξιοί ήταν οι πιο δικοί μου, οι πιο πιστοί, ιδιαίτερα οι βασιλόφρονες. Και οι ακροδεξιοί, λοιπόν, κατά βάση τον Κυριάκο θα ακολουθήσουν». (Θανάσης Διαμαντόπουλος, «Το πορτρέτο ενός ηγέτη. Από την ιστορία του Μητσοτάκη στον Μητσοτάκη της Ιστορίας», εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2013, σ. 122-124).

Ακόμα σαφέστερος υπήρξε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στις πολύωρες συνομιλίες του με τον Αλέξη Παπαχελά, για τις οποίες ευλόγως έθεσε όρο να δημοσιευτούν μετά τον θάνατό του:

«Ιδίως με αγκάλιασε εκείνο που ονομάστηκε στη συνέχεια ή και ονομαζόταν τότε Ακροδεξιά. Η οποία στην Ελλάδα δεν έχει καμία ομοιότητα με αυτή που γνωρίζουμε σε άλλες χώρες. Είναι απλώς άνθρωποι πολύ φανατισμένοι σε πολιτικές που και εμείς υποστηρίζουμε. […] Εμένα αυτοί με αγκάλιασαν διότι ήμουν ένας μαχητικός άνθρωπος, ο οποίος εμάχετο εντίμως και είχε το θάρρος να πει ορισμένα πράματα τα οποία οι άλλοι δεν έλεγαν. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο εγώ είχα κερδίσει τη βάση. Αλλά το στενό κομμάτι των στελεχών, ιδίως γύρω από τον αρχηγό [σ.σ. τον ιδρυτή του κόμματος Κωνσταντίνο Καραμανλή], ποτέ δεν το κέρδισα εγώ. Όλοι αυτοί ήταν μέχρι το τέλος αντίθετοι» (Αλέξης Παπαχελάς, «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια», εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα 2019, σ. 49-50).

Οι τρεις αυτές «προφητείες» νομίζω ότι εξηγούν την σημερινή πολιτική στάση των τριών ηγετικών στελεχών της Δεξιάς και της Αριστεράς. Και ίσως μας δίνουν και κάποια κλειδιά για τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας.

x-efimerida.gr

Το ΠΑΣΟΚ δίνει “ασίστ” σε Μητσοτάκη και Τσίπρα…

Η στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ το μόνο που πετυχαίνει είναι να δίνει “πάσες” από τη μια στον Μητσοτάκη και από την άλλη στον Τσίπρα.

Γιώργος Καρελιάς

Το ΠΑΣΟΚ είναι (ήταν) το κόμμα-φαινόμενο της Μεταπολίτευσης. Ανέτρεψε τα προδικτατορικά δεδομένα, έγινε ο δεύτερος (αντιδεξιός) πολιτικός πόλος και σχημάτισε έξι κυβερνήσεις, περίπου όσες και το αντίπαλο κόμμα.
Εδώ και 15 χρόνια, μετά την τελευταία εκλογική νίκη του (2009), έχει γίνει σκιά του παλιού εαυτού του. Φορτώθηκε το βάρος της χρεοκοπίας και του πρώτου Μνημονίου, συγκυβέρνησε με τη ΝΔ (2012-2014), έχασε τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του προς τ’ αριστερά. Και έκτοτε, ακολουθώντας μια αυτοκτονική τακτική (για στρατηγική ούτε λόγος), έχει μετατραπεί σε ένα μικρό-μικρομεσαίο κόμμα, που πασχίζει να κρατηθεί στη δεύτερη ή στην τρίτη θέση.
Ευκαιρίες ν’ αλλάξει τη μοίρα του δόθηκαν. Στις πολύ ευνοϊκές ευρωεκλογές του 2024 οι δύο βασικοί αντίπαλοί του, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, έπαθαν από ένα μικρό κάζο. Όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν αποκόμισε τίποτα, τρίτο ήρθε. Αλλά και η συνέχεια ήταν πολύ ευνοϊκή γι’ αυτό: η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη βολοδέρνει γύρω από το 28% των ευρωεκλογών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα, είχε αρχίσει να εξαερώνεται. Αλλά το ΠΑΣΟΚ κοίταζε την κολλημένη βελόνα των δημοσκοπήσεων, κολλημένο το ίδιο σε μια αυτοκτονική επιλογή, που δεν του απέφερε τίποτα.
Ήταν θέμα χρόνου να καλυφθεί το κενό. Και το κάλυψε σχεδόν αμέσως ο Τσίπρας άμα τη επιστροφή του. Στο ΠΑΣΟΚ, αντί να καταλάβουν «πού πάει το πράγμα», έπαθαν δημοσκοπικό πανικό. Άρχισαν να τα βάζουν με τους δημοσκόπους και συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο: διμέτωπος, μπερδερμένα πράγματα με τις μετεκλογικές συνεργασίες και… «μη γνώτω η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του».
Το τελευταίο επεισόδιο στο σίριαλ Αννας Διαμαντοπούλου-Χάρη Δούκα δείχνει τι θα πάθει το ΠΑΣΟΚ το βράδυ των εκλογών όποια θέση κι αν καταλάβει.
Η δεξιόστροφη τάση του ΠΑΣΟΚ, την οποία εκφράζει η Διαμαντοπούλου, θεωρεί σχεδόν αυτονόητη μια μετεκλογική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ. Γι’ αυτό είπε τις προάλλες ότι η ΝΔ είναι αντίπαλος «μέχρι τις εκλογές». Γι’ αυτό μόλις προχτές εκθείασε την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη («ναι, είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η αποδοχή της χώρας, αυτό πρέπει να το παραδεχθώ»).
Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που δεν φείδεται καλών λόγων για το νυν πρωθυπουργό. Το 2019 είχε ταχθεί υπέρ της αυτοδυναμίας του. Και το 2022, όταν έσκασε το σκάνδαλο των υποκλοπών, είχε σπεύσει να υπερασπιστεί τον Μητσοτάκη, κατακεραυνώνοντας όσους «τον κατηγορούν χωρίς στοιχεία και αποδείξεις»! Βέβαια, τότε η κυρία Διαμαντοπούλου δεν είχε ακόμη επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ για να διεκδικήσει την ηγεσία του.
Η στάση αυτή του (όλου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ΠΑΣΟΚ το μόνο που πετυχαίνει είναι να δίνει «πάσες» από τη μια στον Μητσοτάκη και από την άλλη στον Τσίπρα.
Τι άλλο από «πάσα» στον Μητσοτάκη είναι να λες προεκλογικά ότι η ΝΔ είναι αντίπαλός σου «μέχρι τις εκλογές», ενώ το συνέδριο έχει αποφασίσει καμιά συνεργασία με τη ΝΔ; Τι άλλο από πάσα είναι να λες ότι η κυβέρνησή του τα πάει καλά στην οικονομία; Γιατί οι δεξιόστροφοι ΠΑΣΟΚοι να το ψηφίσουν και να μην (ξανα)πάνε στην κάλπη του Μητσοτάκη-και μάλιστα όταν το ΠΑΣΟΚ επενδύει στο «μπαμπούλα» του Τσίπρα;
Αλλά η στάση του ΠΑΣΟΚ δίνει «πάσα» και στον Τσίπρα. Αφού επί δυόμισι χρόνια, όταν ο Τσίπρας ήταν εκτός, δεν απευθύνθηκε στους αριστερόστροφους ψηφοφόρους κυνηγώντας κάποιους «κεντρώους», σήμερα τους αφήνει οριστικά στην ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα. Ποιος αριστερόστροφος, αντιδεξιός κτλ ψηφοφόρος θα ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ; Ο Τσίπρας καθίσταται ντε φάκτο ο αντίπαλος του Μητσοτάκη ακόμα και για ψηφοφόρους που δεν τον πολυσυμπαθούν. Διότι όσοι ανήκουν στη συντριπτική πλειοψηφία, που θέλει να αλλάξει η κυβέρνηση, στον Τσίπρα βλέπουν εκείνον που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να το καταφέρει.
Σε λίγες μέρες(23 Ιουνίου) συμπληρώνονται 30 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι σημερινοί διαχειριστές του ΠΑΣΟΚ ας προσπαθήσουν να κατανοήσουν το εξής απλό: το ΠΑΣΟΚ ήταν κόμμα εξουσίας όταν εξέφραζε το μεγάλο πόλο του προοδευτικού κόσμου, που το έβλεπε ως το μεγάλο αντίπαλο του συντηρητικού κόμματος, της ΝΔ. Με «διμέτωπο» αγώνα το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να παραμείνει μικρό. Και το βράδυ των εκλογών «να μην ξέρει η αριστερά του τι κάνει η δεξιά του»…

ΥΓ: Η στάση αυτή του ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνει ότι το ίδιο λάθος πρέπει να κάνει το νεοσύστατο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Όσοι μιλάνε δημόσια πρέπει να είναι διπλά προσεκτικοί.
Δηλώσεις του τύπου «το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρο» (της εκπροσώπου Τύπου Θεώνης Κουφονικολάκου) ή ότι «το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αυτοδιαλυθεί» (του συντάκτη του «μανιφέστου» Γιώργου Σιακαντάρη) είναι άστοχες. Αν υποθέσουμε ότι επαληθεύεται η «πρόβλεψη» Τσίπρα και η ΕΛ.Α.Σ έρχεται πρώτη στις εκλογές, με ποιον θα σχηματίσει κυβέρνηση, εφόσον το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορος χώρος και πρέπει να αυτοδιαλυθεί; Τα φουσκωμένα μυαλά και η αλαζονεία δεν κάνουν καλό…

www.news247.gr

Χορεύοντας με την μπάλα, στο Μουντιάλ ρατσισμού και κυνισμού του Mr. Trump

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ελκύομαι από την ικανότητα του ποδοσφαίρου για ομορφιά. Όταν παίζεται καλά, το παιχνίδι είναι ένας χορός με την μπάλα», έλεγε ο πιο ρομαντικός ποδοσφαιρόφιλος του κόσμου, ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο. Θυμήθηκα αυτό το τρυφερό απόφθεγμα για το ποδόσφαιρο το πρωϊνό της περασμένης Τετάρτης, όταν είδα (στα highlights του μουντιαλικού ματς Αργεντινή – Αλγερία) τον απόλυτο θεό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει hat trick, χορεύοντας στην κυριολεξία με την μπάλα…
Ωστόσο, σε λίγα λεπτά, περιδιαβάζοντας στο διαδίκτυο τα ειδησεογραφικά σάιτ, προσγειώθηκα στην ακανθώδη πλευρά του πολιτικού διαπλανητικού μας παρόντος, όταν έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο του Βρετανού σοσιαλιστή – πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου – Τζέρεμι Κόρμπιν στον Guardian. Κα αυτό, γιατί απ’ τον τίτλο του ακόμα, το άρθρο μου θύμιζε πως το 26ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που παρακολουθούμε είναι «Το Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ». Και ότι «κανένας πολιτικός ηγέτης - ούτε καν αυτοί που είχαν καταδικάσει το αντίστοιχα ρατσιστικό και κυνικό Μουντιάλ του Κατάρ το 2022 – δεν έχουν την τόλμη να μιλήσουν για την απαίσια στάση του Λευκού Οίκου απέναντι σε τόσα πολλά… ‘ανταγωνιστικά των ΗΠΑ, κατά τον κ. Τράμπ’ έθνη, αλλά και την υποκρισία των ηγετών που συναινούν σ’ αυτήν»…
Ακολούθως, αναφερόμενος στην εξωφρενική απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ του Σομαλού διαιτητή της FIFA Mar Artan, ο Τζέρεμι  Κόρμπιν μας θυμίζει ότι, μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ δεν έχουν επίσημα εξηγήσει τον λόγο αυτής της απαγόρευσης, αλλά «γνωρίζουμε ότι η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο ταξιδιωτικών απαγορεύσεων του Ντόναλντ Τραμπ» Και ότι «τις μέρες που η είδηση της απαγόρευσης εισόδου του Artan αντηχούσε σε όλο τον κόσμο, μια πηγή της κυβέρνησης, μιλώντας off the record, ισχυρίστηκε ότι η κίνηση αυτή έγινε επειδή ο Artan είχε… πιθανούς δεσμούς με πιθανούς τρομοκράτες»!.. Για να σχολιάσει, εν κατακλείδι, ότι «αυτός ο ισχυρισμός, παρά την οργή που προκλήθηκε, αξίζει έναν ευρύ σκεπτικισμό». Και ότι, «υπάρχει μια λέξη για αυτό: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ»!..
Φυσικά, αυτή η επαίσχυντη απόφαση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που ονομάζεται «26ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου» αλλά δεν είναι παρά το «Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ»: η Σομαλία είναι μία από τις 39 χώρες -συμπεριλαμβανομένων του Λάος, της Σιέρα Λεόνε, της Μπουρκίνα Φάσο, του Μάλι, του Νίγηρα και του Νότιου Σουδάν- που βρίσκονται στη λίστα ταξιδιωτικής απαγόρευσης των ΗΠΑ του Τράμπ. Αυτό σημαίνει ότι οπαδοί από περισσότερες του ενός τετάρτου των χωρών που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο αντιμετωπίζουν απορρίψεις και περιορισμούς στις θεωρήσεις βίζας. Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλοι να αποκλείονται για φυλετικούς – ρατσιστικούς λόγους από τις κερκίδες των μουντιαλικών ονείρων τους: να απολαύσουν από κοντά τους λατρεμένους ποδοσφαιρικούς θεούς τους να χορεύουν με την μπάλα…
Δυστυχώς, παρόμοια απάνθρωπα, αυταρχικά – έως και φασιστικά! –   δρώμενα, διόλου πρωτόγνωρα δεν είναι, επαναλαμβάνονται αδίστακτα στη διάρκεια της ιστορίας, κάθε φορά που –  από αυταρχικούς  δικτάτορες και διαταραγμένους κυβερνήτες, ως συνήθως – εμπλέκεται η πολιτική με τον αθλητισμό, ειδικά με το ποδόσφαιρο: «Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ενέταξαν το ποδόσφαιρο στην υπηρεσία του εκκολαπτόμενου παγκόσμιου πολέμου», περιγράφει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως»: «Στα γήπεδα, οι ποδοσφαιριστές της Γερμανίας και της Ιταλίας χαιρετούσαν με την παλάμη του τεντωμένου χεριού υψωμένη. ‘Νίκη ή θάνατος’, παράγγελνε ο Μουσολίνι και, χωρίς αμφιβολία, η ιταλική ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και του 1938…
»Για τον απλό κόσμο, το να κερδίσεις έναν διεθνή αγώνα είναι πιο σημαντικό από το να κατακτήσεις μια πόλη», έλεγε ο Γκέμπελς, αλλά η Εθνική Γερμανίας, που επιδείκνυε τη σβάστικα στο στήθος, δεν είχε τύχη. Λίγο αργότερα ήρθε ο κατακτητικός πόλεμος και στο παραλήρημα της φυλετικής καθαρότητας προστέθηκε και η κάθαρση του ποδοσφαίρου: 300 Εβραίοι ποδοσφαιριστές σβήστηκαν από τον χάρτη. Πολλοί από αυτούς πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης»...
Αυτά για την ιστορία… Ωστόσο, το «26ο Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Ντόναλντ Τράμπ» συνεχίζεται απρόσκοπτα ως.. τέτοιο, με τον «καθησυχαστικό» ισχυρισμό της FIFA ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει τον κόσμο – το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει ως στόχο να φέρει τους ανθρώπους κοντά», υπό τη συνοδεία της εκκωφαντικής συνένοχης σιωπής της παγκόσμιας ηγετικής – πολιτικής κοινότητας, να μετεωρίζεται σαν γκρίζο απειλητικό σύννεφο στον υπερατλαντικό μουντιαλικό ουρανό. Και ενώ έχει ολοκληρωθεί… αισίως η πρώτη αγωνιστική φάση των ομίλων, ούτε η FIFA ούτε οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε διαβεβαίωση ότι οι οπαδοί θα είναι ασφαλείς από παράνομη κράτηση, επιδρομές ή απελάσεις…  
Τέλος, όπως ο Εδουάρδο Γκαλεάνο κι ο Τζέρεμι Κόρμπιν, δηλώνω πως «Αγαπώ το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…  Πως ήρθε η ώρα, αυτή η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις, να έχουν το θάρρος να αποκαλύψουν ότι από τις ΗΠΑ του Τράμπ ασκείται μια εξωτερική πολιτική κατευνασμού, δειλίας και υποκρισίας – να αρχίσουν να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων, παντού…

restaro.blogspot.com

"Βλακεία ανίκητε μάχαν…" Στάθης Σταυρόπουλος

γράφει ο "Στάθης" Σταυρόπουλος

Η προθυμία πολλών πολιτών να ακούνε, ακόμα και να υποστηρίζουν κυβερνητικά (και αντιπολιτευτικά) φληναφήματα, όπως αυτό για τα δωρεάν εισιτήρια, είναι ενδιαφέρουσα, αν θέλει να μελετήσει κανείς την αποβλάκωση που έχουν επιφέρει τρεις-τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού στις μάζες.

Πληρώνουμε το ρεύμα χρυσάφι, αλλά συζητάμε για πενηνταράκια και δεκάρες στα εισιτήρια.

Η αποβλάκωση έχει φθάσει σε τέτοια ύψη που κάποιοι πολίτες, πολλοί ή λίγοι, βρίσκουν λογικό να ψάχνουν οι ίδιοι με τις ώρες ανάμεσα σε 8.000 κωδικούς προϊόντων, που είναι φθηνότερη η φέτα (κάπου στο Γαλάτσι) για να τρέξουν (από τον Πειραιά) να την αγοράσουν.

Αλλά εκτός από αυτούς τους πολίτες, πασαρέλα στον παραλογισμό κάνει όλο το συστημικό πολιτικό φάσμα της χώρας.

Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας και λοιπά συστημικά ρετάλια, (και εξ αυτών πολλά ρεμάλια), χορεύουν πάνω στο ημιθανές σώμα της χώρας τον καρσιλαμά του παραλόγου ή αν πρόκειται για εθνικά θέματα το τσιφτετέλι.

Ως φαίνεται όμως, δεν γίνεται αλλιώς. Στην κορυφή του κόσμου, ο Ντόναλντ Τραμπ υπερηφανεύεται ότι θεράπευσε τα κακά που ο ίδιος προκάλεσε! Όπως το άνοιγμα των Στενών (που βεβαίως ήταν ανοιχτά πριν από τον πόλεμο).

Ανοιχτά και τώρα, αλλά πληρώνοντας διόδια στους Ιρανούς (και το Ομάν)! Μεγάλη επιτυχία: Έκλεισε τα Στενά ο Τραμπ και τα άνοιξε ξανά για να εισπράττουν διόδια οι Ιρανοί!

Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες (απλώς ενδεικτικές της αποβλάκωσης και του αμοραλισμού). Υπογράφηκε ένα μνημόνιο αλληλοκατανόησης με την «σπάθα του Δαμοκλή» να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του!

Οι αγορές πανηγυρίζουν, οι Ισραηλινοί αφρίζουν, οι Ευρωπαίοι τραυλίζουν, οι πονηροί κερδίζουν, ο πόλεμος καραδοκεί και η βλακεία δεν προλαβαίνει να κάνει μπίζνες με την τρέλα, τη φτώχεια και τον πόλεμο…

www.militaire.gr