«Το Ιράν ΔΕΝ πολεμά μόνο του»-Ηλίας Παπαναστασίου

Πολεμάει μόνο του το Ιράν τους Αμερικανούς και το Ισραήλ; Ποια είναι η στάση Ρωσίας και Κίνας; Παρέχουν βοήθεια ή έχουν μείνει μόνο στις δηλώσεις υποστήριξης;

Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν από τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας, απαντά σ’  αυτά τα ερωτήματα, ανατρέχοντας και στις ιστορικές σχέσεις Ρωσίας-Κίνας με το Ιράν. Έχει πάντα σημασία η ιστορία. Ο κ. Παπαναστασίου υποστηρίζει την άποψη ότι ήδη ο πλανήτης ζει τον Γ’  Παγκόσμιο Πόλεμο και εξηγεί γιατί…

Η ''μετακλητή'' κομματοκρατία Μητσοτάκη σε αριθμούς

Η υπόθεση Λαζαρίδη που βύθισε περισσότερο την ήδη κλονισμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο στη διακυβέρνηση της χώρας. Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα στη διαχρονική άλωση του κρατικού μηχανισμού με “ημετέρους” ταγμένους λοχίες και λοχαγούς των πολιτικών κομμάτων διακυβέρνησης.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο τελειοποίησε το σύστημα, μιλώντας για την “αριστεία” στη διαχείριση των κρατικών μηχανισμών που στην πραγματικότητα είναι η παραδοσιακή δεξιά κομματοκρατία, αλλά αύξησε απόλυτα τα νούμερα σε θέσεις κομματικά τοποθετημένων, ελέγχοντας χωρίς κανένα απολύτως άλλοθι όλους τους θεσμούς του ελληνικού κράτους.
Μπορεί ο Μακάριος Λαζαρίδης να “απολύθηκε” εξαναγκαστικά μετά την παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη, το ελληνικό κράτος ωστόσο είναι γεμάτο από παιδιά του κομματικού δεξιού σωλήνα που διορίζονται ή τοποθετούνται σε θέσεις συμβούλων, μετακλητών και λοιπών κατηγοριών. Και βέβαια, μην διαφεύγει της προσοχής ότι αρκετά από τα διαδυκτιακά τρολ της ΝΔ, ως έχει καταγγελθεί κατά καιρούς, προέρχονται από τη στρατιά των μετακλητών. Πρόσφατα, ως γνωστόν, αποκαλύφθηκε ένα από αυτά με το ψευδώνυμο «Ζούκοφ», απότακτος αστυνομικός, που είχε χρηματίσει «συνεργάτης» του υπουργού Εσωτερικών, Θ. Λιβάνιου. Η αποκάλυψη έχει προκαλέσει κύμα επικρίσεων κατά της κυβέρνησης των «αρίστων» του Κ. Μητσοτάκη. Τόσο, που μέχρι και η Άννα Διαμαντοπούλου έσπευσε να τον καταγγείλει.

Μια μελέτη που κατέθεσε πρόσφατα στη δημοσιότητα ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ) είναι αποκαλυπτική για το εύρος στην αλλαγή φυσιογνωμίας της δημόσιας διοίκησης στη χώρα μας. 
Στη χώρα μας υπηρετούν σήμερα περίπου 3.646 μετακλητοί υπάλληλοι, όταν το 2013 υπηρετούσαν μόνο 1.753. Μια αύξηση άνω του 100% για θέσεις “ημετέρων” στον κρατικό μηχανισμό. Θυμόμαστε όλοι το μνημονιακό αφήγημα για τους “άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους” και τα επιχειρήματα κοινωνικού αυτοματισμού που οδήγησαν στην κατάργηση των κοινωνικών δομών του δημοσίου. 
Τις θέσεις σε φορείς του στενού δημόσιου τομέα (κυβέρνηση, υπουργεία, βουλευτές, ΟΤΑ) κάλυψαν εκατοντάδες “σύμβουλοι” ή “ειδικοί συνεργάτες”. Ουσιαστικά το κράτος καταλήφθηκε από κομματικά ημετέρους που τακτοποιούνται για τις καλές υπηρεσίες τους στο κόμμα, ανεξαρτήτως ικανοτήτων, πτυχίων ή σπουδών. Όπως αποκάλυψαν εξάλλου πολλά σκάνδαλα της διακυβέρνησης Μητσοάκη από το 2019, τα πτυχία “αγοράζονται” σε διάφορα ΙΕΚ τα οποία αναβαθμίστηκαν με νόμο ως “κέντρα εισαγωγής” σε θέσεις του δημοσίου.

Αύξηση μετακλητών, άνω του 50% σε Τοπική Αυτοδιοίκηση

Η μελέτη του ΠΑΝΣΥΠΟ αναδεικνύει ένα νέο φαινόμενο στην επισημοποίηση της κομματοκρατίας στη χώρα μας και αναδεικνύει την “ιδιοποίηση” του κράτους από το περιβάλλον Μητσοτάκη. Περιλαμβάνει αναλυτικά στατιστικά στοιχεία για την Ελλάδα, αντλημένα από επίσημες πηγές και συνοδεύεται από συγκριτική αποτύπωση για όσα ισχύουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ προτείνει εναλλακτικά μοντέλα στη διαχείριση του κράτους. 

Συνοπτικά αποκαλύπτεται ότι στο τέλος του 2025 οι μετακλητοί υπάλληλοι ανέρχονταν σε 3.646 άτομα, πάνω από τους μισούς εντοπίζονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ένας στους 4 είναι στη Βουλή. Το κόστος απασχόλησής τους ανέρχεται σε 87 εκατ. ευρώ το έτος. 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Οργανισμού “η πραγματική εικόνα των μετακλητών υπαλλήλων στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης. Τα επίσημα στοιχεία της Απογραφής Ανθρωπίνου Δυναμικού αποκαλύπτουν μια εκρηκτική και διαχρονικά επιταχυνόμενη αύξηση, η οποία μεταβάλλει ουσιωδώς τη φυσιογνωμία της δημόσιας διοίκησης”

Συγκεκριμένα: 

>> Το 2013 οι μετακλητοί ανέρχονταν σε 1.753 άτομα. Τον Οκτώβριο του 2025 φθάνουν τους 3.646. Πρόκειται για αύξηση άνω του 100% . Δεν πρόκειται για συγκυριακή μεταβολή. Πρόκειται για δομική διεύρυνση ενός μηχανισμού πολιτικής στελέχωσης, η οποία λαμβάνει χώρα σε ένα δημόσιο τομέα που συνολικά δεν αυξάνεται με αντίστοιχους ρυθμούς. Με απλά λόγια: δεν μεγαλώνει η διοίκηση — μεγαλώνει η πολιτική επιρροή μέσα στη διοίκηση.
>> Κάθε αλλαγή κυβέρνησης οδηγεί σε απότομη κατάρρευση του αριθμού των μετακλητών και αμέσως μετά σε σταδιακή επαναδιόγκωση. Το 2015 οι μετακλητοί κατέρρευσαν στους 845 και στη συνέχεια επανήλθαν σε ανοδική πορεία. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται το 2019 και το 2024. Η διοίκηση, επομένως, δεν λειτουργεί με συνέχεια, αλλά με κύκλους πολιτικής εκκαθάρισης και ανασυγκρότησης. Πρόκειται για θεσμική αστάθεια ενσωματωμένη στον ίδιο τον μηχανισμό.
>>Ανησυχητικό είναι το εύρημα στη γεωγραφία του φαινομένου. Το 56,7% των μετακλητών εντοπίζεται στην τοπική αυτοδιοίκηση . Δηλαδή, εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί η διοικητική ουδετερότητα, έχει εγκαθιδρυθεί ο μεγαλύτερος μηχανισμός πολιτικών διορισμών της χώρας. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες υπερβάσεις. Πρόκειται για οριζόντια διείσδυση του πολιτικού στοιχείου σε ολόκληρη τη διοικητική πυραμίδα.
>> Η οικονομική διάσταση επιβεβαιώνει τη σοβαρότητα του ζητήματος. Το κόστος των μετακλητών προσεγγίζει τα 86,9 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Πρόκειται για δαπάνη που δεν επενδύει σε διοικητική εμπειρία, δεν δημιουργεί θεσμική μνήμη και δεν ενισχύει τη λειτουργική ικανότητα του κράτους. Αντιθέτως, πρόκειται για ανακυκλούμενη δαπάνη πολιτικού χαρακτήρα, η οποία επανεκκινείται με κάθε κυβερνητική αλλαγή..
>> Η σύγκριση με την Ευρώπη είναι αποκαλυπτική και εκθέτει τη χώρα. Στη Δανία, οι πολιτικοί σύμβουλοι είναι μόλις 39 σε σύνολο σχεδόν 200.000 δημοσίων υπαλλήλων — αναλογία 0,02% . Στη Γερμανία δεν υπάρχουν καν εξωτερικοί μετακλητοί: η πολιτική εμπιστοσύνη εκφράζεται εντός του ίδιου του διοικητικού σώματος. Στη Γαλλία, το προσωπικό πολιτικής εμπιστοσύνης είναι αριθμητικά μεγαλύτερο, αλλά λειτουργεί εντός αυστηρού πλαισίου με σαφή πλαφόν, ρητά ασυμβίβαστα και νομικές κυρώσεις. Στην Ισπανία, λόγω της αποκέντρωσης, παρουσιάζεται μεγαλύτερη διασπορά, αλλά και εκεί ο ρόλος των μετακλητών είναι περιορισμένος και θεσμικά οριοθετημένος, χωρίς δυνατότητα άσκησης διοικητικής εξουσίας.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητο. Δεν πρόκειται για ένα «φυσιολογικό» φαινόμενο. Πρόκειται για δομική μετατόπιση του διοικητικού μοντέλου της χώρας, με συστηματική ενίσχυση του πολιτικού στοιχείου εις βάρος της διοικητικής ουδετερότητας.

Ο ΠΑΝΣΥΠΟ δηλώνει πως απαιτούνται άμεσες παρεμβάσεις, όπως:
“Θέσπιση ανώτατου συνολικού πλαφόν μετακλητών σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης, σαφής επαναοριοθέτηση του ρόλου τους, ρητή απαγόρευση ανάθεσης διοικητικών αρμοδιοτήτων και πλήρη δημοσιοποίηση των καθηκόντων τους”. Ακόμη “καθιέρωση ελάχιστων προσόντων, εισαγωγή αυστηρών ασυμβιβάστων και κανόνων σύγκρουσης συμφερόντων, πλήρης διαφάνεια μέσω δημόσιου μητρώου μετακλητών”. 
Όπως σημειώνεται, η σύγκρουση με τα όσα ισχύουν στις άλλες χώρες της Ευρώπης, “αναδεικνύει με ιδιαίτερη ένταση την ελληνική απόκλιση. Σε αντίθεση με τα παραπάνω μοντέλα, η Ελλάδα εμφανίζει υψηλότερη αναλογία μετακλητών, περιορισμένα προσοντολογικά φίλτρα και, κυρίως, τάση διεύρυνσης της πολιτικής επιρροής προς τον πυρήνα της διοίκησης”. 
Εκεί όπου η Δανία περιορίζει, η Γερμανία ενσωματώνει και η Γαλλία ρυθμίζει, η ελληνική πρακτική τείνει να επεκτείνει.

Πηγή: neostrategy.gr

Ευτυχισμένο το… 2015!

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Αν πρέπει ντε και καλά να κάνουμε αυτό το «ταξίδι πίσω στο χρόνο», αν είναι να πάει ξανά η πολιτική κουβέντα στο 2015, ας πάει – για να δούμε ποιος βγαίνει τελικά κερδισμένος και ποιος χαμένος. Για να θυμηθούμε και ποιος έλεγε ψέματα για να εκλεγεί πρωθυπουργός το 2019, για να θυμηθούμε και ποιοι αναπαρήγαγαν τα ψέματα που διακινούνταν-πωλούνταν ξεδιάντροπα και με το κιλό στον δημόσιο διάλογο, αλλά – κυρίως – και για να διαπιστώσουμε ποιοι είναι αυτοί που ακόμη και σήμερα, Μάιος του 2026 πια, δηλώνουν διατεθειμένοι να συζητήσουν ο,τιδήποτε. Αρκεί βέβαια η κουβέντα να περιορίζεται χρονικά μεταξύ του 2015 και του 2026. Ειδάλλως θα ‘χουμε… ατυχήματα.
Ένα-ένα όμως τα πράγματα.
Σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ήταν θέμα χρόνου οι επιτελικοί της επικοινωνίας του Μαξίμου να επιχειρήσουν να βγάλουν ξανά στη ρούγα του δημόσιου διαλόγου το «φάντασμα» εκείνης της περιόδου. Αφενός γιατί αφού τότε τα ψέματα έπιασαν τόπο, οπότε «γιατί να μην ξαναπιάσουν και τώρα;». Κι αφετέρου γιατί διαπιστώνουν, πως αν κάποιος μπορεί να τους απειλήσει πολιτικά αυτός δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί στην αντίθετη περίπτωση δεν θα ίδρωνε, ούτε θα ταλαιπωρούσαν περαιτέρω το… αυτί τους, που έχει φανεί πως το ‘χουν και για άλλες δουλειές. Οπότε εγκαίρως(;), λαμβάνουν τα μέτρα τους.
Σε συνθήκες πίεσης για το κυβερνητικό σκάφος λοιπόν, αλλά και διαρροών ψηφοφόρων κυρίως προς τα δεξιά, στο Μαξίμου κρίνουν πως μεταξύ άλλων ψεμάτων-τεράτων, παραμένει διαχρονικά ευπώλητο και το «ο Τσίπρας αντάλλαξε τη Μακεδονία για τις συντάξεις». Το ‘χε πει άλλωστε και ο πρωθυπουργός, το είχε υιοθετήσει μετατρέποντας το ψέμα σε «αλήθεια», ως «επιχείρημα» από το βήμα της Βουλής. Ο άνθρωπος που όλα τα χρόνια που βρισκόταν στην αντιπολίτευση, πέτυχε τελικά να ανταλλάξει την πραγματικότητα, μαζί της και την αλήθεια, για την άνοδό του στην εξουσία. Γιατί αυτό έκανε ο Μητσοτάκης – κι όχι μόνο για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία σήμερα η κυβέρνησή του τιμά, αλλά και – για μια σειρά από θέματα. Πες-πες όμως, κάτι θα μείνει. Κι έμεινε.
Από κοντά εκείνη την εποχή και τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία με έναν όχι πάντως και τόσο ανεξήγητο φανατισμό, φρόντιζαν καθημερινά όχι απλώς να αναπαράγουν τα κολοσσιαία ψέματα της εποχής που στόχο είχαν την δολοφονία χαρακτήρα του τότε πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του, αλλά και για να θεμελιώνουν την «νέα αλήθεια». Ως φιλότιμοι, πρόθυμοι μπετατζήδες του παλιού καθεστώτος, το οποίο ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα επανέλθει ως «νέο». Και επανήλθε.
Είναι σαφές πια πως το «σύστημα Μητσοτάκη» γνωρίζει καλά, ποιος το απειλεί πολιτικά. Κι αυτός δεν είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης που χθες δήλωνε στον Alpha πως «η ΝΔ πολεμάει όποιον της παίρνει ψήφους». Σωστά. Μόνο που η ΝΔ πολεμάει και το κάνει με κάθε μέσο, κυρίως όποιον θεωρεί πως απειλεί την ανατροπή της από την εξουσία. Κι αυτός δεν φαίνεται, ούτε πολιτικά, ούτε βέβαια και δημοσκοπικά, πως είναι «το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη». Ο οποίος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ όμως είπε επίσης στην διάρκεια της ίδιας συνέντευξης ότι, «η ΝΔ θέλει η συζήτηση να επικεντρωθεί στο 2015 κι όχι στο 2026». Κι αυτό σωστό. Αλλά και σαφές.
Γιατί και η Νέα Δημοκρατία, αλλά και το ΠΑΣΟΚ όχι απλώς θέλουν, αλλά κυρίως επιδιώκουν – ανάλογα με την πολιτική συνθήκη κάθε φορά – η συζήτηση να περιορίζεται εντός του βολικού χρονικού πλαισίου 2015-26. Και δεν κάνουν βήμα, ρούπι πέρα από αυτό. Για παράδειγμα πριν δηλαδή το 2015, γιατί τότε θα πρέπει να δώσουν – ήδη θα έπρεπε να έχουν δώσει – εξηγήσεις, για το πώς και κυρίως για το ποιοι ήταν αυτοί, ποιες ήταν οι δυο πολιτικές δυνάμεις που χρεοκόπησαν τελικά και σε πολλά επίπεδα, αυτή τη ρημάδα η χώρα.
Η συζήτηση για το 2015 και δη για την διαπραγμάτευση τελειώνει το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Και τελειώνει γιατί (εσκεμμένα, το… ξεχνάνε πολλοί αυτό) ο λαός τον Σεπτέμβριο του 2015 ανανέωσε την εντολή που είχε δώσει στην τότε κυβέρνηση, εγκρίνοντας με την ψήφο του την έτσι κι αλλιώς δύσκολη συμφωνία που επιτεύχθηκε με τους δανειστές – και σε πείσμα των Ελλήνων «Γερούν γερά!» που φαντασιώνονταν χάος και άτακτη χρεοκοπία.
Όπως επίσης έχει τελειώσει, έληξε και η συζήτηση για μια ολόκληρη… κολεξιόν ψεμάτων, τα οποία έχουν απαντηθεί όλα και μέσα από την «Ιθάκη» του Τσίπρα και στην οποία ανήκει βέβαια και το ανυπολόγιστης αξίας «κομμάτι» της «ανταλλαγής της Μακεδονίας για τις συντάξεις». Το οποίο βγάζει τώρα ξανά στο προεκλογικό σφυρί η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ελπίζοντας όχι μόνο να το πουλήσει για δεύτερη φορά στην εκλογική… δημοπρασία, αλλά να πιάσει και καλύτερη τιμή.

thefaq.gr

Μετά τον «συνωστισμό», η προσγείωση στον βούρκο της αποικίας

editorial από τον 'Δρόμο' που κυκλοφορεί

Την προηγούμενη εβδομάδα στα δύο Φόρουμ, των Δελφών και το Ελληνογαλλικό, σημειώθηκε κοσμοσυρροή «κεφαλών» που συζήτησαν για «το σοκ του νέου» και τις γαλλοελληνικές σχέσεις αντίστοιχα. Ιδιαίτερη προβολή πήρε η επίσκεψη του Μακρόν, οι τελετές που την ακολούθησαν, τα «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία». Τώρα η… ισχυρή Ελλάδα «συμπλέει με τις ΗΠΑ», «συμπλέει με το Ισραήλ», «συμπλέει με τη Γαλλία». Δηλαδή έχει πλάτες και προσφέρει τις υπηρεσίες της τιμώντας τις «συμμαχίες». Προβάλλει με έναν νέο ισχυρό αέρα στο σκηνικό τουλάχιστον της Ν.Α. Μεσογείου. Κόμβος ενεργειακός, τουριστικός, ψηφιακός, υπηρεσιών. Και καλός πελάτης οπλικών συστημάτων, που τα θέτει πάντα στην υπηρεσία «της σωστής πλευράς».

Όπως γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμα, ειδικά στο Φόρουμ των Δελφών πάνω από 1.200 ομιλητές αεροκοπανούσαν ιδιαίτερα γύρω από γεωπολιτικά ζητήματα, ενώ κανείς τους δεν ήξερε με σιγουριά τι ξημερώνει τις επόμενες εβδομάδες. Πάντως είχαμε «συνωστισμό» κεφαλών, κομπασμού, συνομιλιών, πιθανών deals μεταξύ αντιπροσώπων συμφερόντων, βολιδοσκοπήσεις, επαφές, στρατολογήσεις κ.ο.κ. 

Από τη Δευτέρα κιόλας, μόλις τέλειωσαν οι φανφάρες, η πραγματικότητα ήρθε να προσγειώσει κάθε αφελή στην Ελλάδα του 2026, την Ελλάδα του μεταπρατισμού και του υποτελή κόμβου, στον βούρκο της μετανεωτερικής αποικίας:

– Πρώτο, η απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλα (που υπήρξε και εισαγγελέας στην ΕΥΠ) να μην ανασυρθεί ο φάκελος των υποκλοπών όπως είχε ζητήσει άλλο δικαστήριο με απόφασή του, ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα των συγκαλύψεων, του οργανωμένου παρα-κράτους, του συνολικού μπαζώματος ενός από τα πιο μεγάλα σκάνδαλα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας μας.

– Δεύτερο, αποφασίστηκε ένα δεύτερο κύμα πώλησης κρατικών αεροδρομίων, 22 τον αριθμό, σε ιδιώτες και επιχειρήσεις. Η απόφαση πάρθηκε από το Υπερταμείο, και ο διαγωνισμός (λέμε τώρα…) προβλέπει την παραχώρηση των αεροδρομίων για 40 χρόνια σε εταιρείες. Λεπτομέρεια, που κανείς από τον συστημικό κόσμο δεν σχολίασε, είναι πως το Υπερταμείο ήταν ένας από τις βασικούς όρους του 3ου Μνημονίου. Ναι, αυτού που ψήφισαν όλοι μαζί (ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι, σύνολο 220 ψήφοι) και «έσωσαν» την χώρα. Στο Υπερταμείο πέρασε όλος ο δημόσιος πλούτος της χώρας (υποθηκεύτηκε για 99 χρόνια). Το Υπερταμείο (μαζί με το άλλο όπλο του 3ου Μνημονίου, την ΑΑΔΕ) ζει και βασιλεύει, ενώ όλοι οι κατ’ ουσίαν «νενέκοι» συστημικοί πολιτικοί –πρόσωπα και κόμματα– ορκίζονται (συνειδητά ψευδόμενοι) ότι η χώρα βγήκε από τα Μνημόνια και ότι έχει επανέλθει στην «κανονικότητα».

– Τρίτο, με τυμπανοκρουσίες εγκαινιάστηκε ένα κυπριακό ιδιωτικό «πανεπιστήμιο» παρουσία Μητσοτάκη και Χριστοδουλίδη (προέδρου της Κύπρου), ιδιωτικά παραρτήματα σχολών και κολλεγίων που θα λειτουργούν με δίδακτρα και στην αγγλική γλώσσα (!) προωθώντας την καταστρατήγηση του δημόσιου χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Παράλληλα, με τα «Ωνάσεια» σχολεία και το «πολλαπλό βιβλίο», προωθείται επιθετικά η διαβάθμιση σχολείων και μαθητών και η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση – τη στιγμή που τα δημόσια νοσοκομεία υποστελεχώνονται και τα σχολεία κλείνουν σε πολλά χωριά, ενώ διώκονται και παύονται εκπαιδευτικοί που αγωνίζονται (για να μην μιλήσουμε για τις παραιτήσεις ή και αυτοκτονίες εκπαιδευτικών λόγω των τραγικών συνθηκών που αντιμετωπίζουν). Άκρα του τάφου σιωπή για αυτά τα θέματα από τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ ή την ελεγχόμενη κρατική τηλεόραση.

– Τέταρτο, η ανοικτή συνεργασία των ελληνικών αρχών στην πρόσφατη κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας από τις ισραηλινές δυνάμεις για την αντιμετώπιση του στολίσκου με ανθρωπιστική βοήθεια προς την Παλαιστίνη, ήταν άλλο ένα κερασάκι στην τούρτα της εβδομάδας. Όχι μόνο επιτράπηκε η δράση ένοπλων δυνάμεων του Ισραήλ νοτίως της Πελοποννήσου και δυτικά της Κρήτης, όχι μόνο δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση του ελληνικού Λιμενικού στα SOS των πλοιαρίων, όχι μόνο αφέθηκαν ανενόχλητες οι ισραηλινές δυνάμεις να καταστρέψουν πλοία και να συλλάβουν τους επιβαίνοντες, αλλά (άκουσον-άκουσον) η ελληνική –υποτελής– συνδρομή ήταν να διευκολύνει τις ισραηλινές δυνάμεις να φέρουν τους συλληφθέντες σε περιοχή της Κρήτης (Λασίθι), αφού υπέστησαν όλες τις ισραηλινές «μεταχειρίσεις». Η ελληνική επίσημη πολιτεία συνεργός σε μια διεθνή πειρατεία του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, και σε μια μεγαλειώδη απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας…

Είπαμε: βούρκος της μετανεωτερικής αποικίας και σύγχρονος κόμβος, Πόρτο Γκρέκο της Ν.Α. Μεσογείου η Ελλάδα!

Κατά τα άλλα όλοι προετοιμάζονται για τις εκλογές, τους υποψήφιους, τα ποσοστά, τα συνθήματα κ.λπ. – εν μέσω μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας και απόστασης από τα κόμματα, και κρίσης του πολιτικού συστήματος. Φιγούρες σαν τον αναρριχώμενο αίλουρο κ. Φαραντούρη θα μας θυμίζουν την «ποιότητα» του πολιτικού προσωπικού (που πάντα υπηρετεί «αρχές»), με σχεδόν το 1/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ν.Δ. υπόδικο, και με τον επανερχόμενο Τσίπρα να μιλά για… νέο πατριωτισμό, παρακαλώντας τους εφοπλιστές να δώσουν κάτι για την «πατρίδα».

Κάπου εκεί βρισκόμαστε. Το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας εντείνεται (σε όλες τις πλευρές του). Αυτό είναι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Και για να αποτινάξεις τον μεταπρατικό βούρκο, θέλει δουλειά πολλή!

Πηγή: edromos.gr

Η Καισαριανή δεν είναι σκηνικό συμφιλίωσης με τη λήθη

Η ματαίωση της εκδήλωσης του Friedrich-Ebert-Stiftung δεν ήταν “λογοκρισία”. Ήταν μια αναγκαία πράξη ιστορικής αυτοπροστασίας απέναντι στην αποστείρωση της μνήμης των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 - Αρθρο του πρώην Πρύτανη στο ΕΜΠ Νίκου Μαρκάτου, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ στις 2 Μάη 2026.

Ημερδρόμος Κυριακή 3 Μαΐου 2026

Η Καθημερινή είδε στη ματαίωση της εκδήλωσης του Friedrich-Ebert-Stiftung για τις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής ένα επεισόδιο «φίμωσης του διαλόγου» και ένα ακόμη σύμπτωμα δήθεν αδυναμίας μας να συνομιλήσουμε με την Ιστορία. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς αντίστροφη. Η ματαίωση αυτής της εκδήλωσης δεν ήταν επίθεση στη μνήμη. Ήταν υπεράσπισή της. Δεν ήταν πράξη σκοταδισμού. Ήταν πράξη ιστορικής ευπρέπειας. Διότι η μνήμη των 200 δεν είναι αδέσποτο πολιτιστικό υλικό, διαθέσιμο προς επιμελημένη παρουσίαση από οποιονδήποτε φορέα, με οποιαδήποτε πολιτική καταγωγή, υπό οποιοδήποτε διπλωματικό ή ιδρυματικό περιτύλιγμα.
Οι 200 της Καισαριανής (οι συνολικά εκτελεσθέντες εκεί υπερβαίνουν τους 750) δεν ήταν αφηρημένα «θύματα του πολέμου». Δεν ήταν μια ουδέτερη ομάδα Ελλήνων που παρασύρθηκε από τη θύελλα της Ιστορίας. Ήταν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, κομμουνιστές, πολιτικοί κρατούμενοι, αγωνιστές που είχαν ήδη διωχθεί, φυλακιστεί και εξοριστεί από το ελληνικό αστικό κράτος και τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, πριν παραδοθούν στους κατακτητές. Την 1η Μαΐου 1944 οδηγήθηκαν από το Χαϊδάρι στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και εκτελέστηκαν από τους Ναζί ως αντίποινα. Εκτελέστηκαν σε ομάδες, με το όνομα και την ιδιότητά τους, όχι ως αόριστη «εθνική ύλη», αλλά ως πολιτικοί αντίπαλοι του φασισμού και της κοινωνικής βαρβαρότητας, ενώ δίπλα χαχάνιζαν με χαρά οι δικοί μας τσολιάδες.
Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η μνήμη της Καισαριανής δεν «ανήκει σε όλους» με τον τρόπο που το εννοούν οι κομψές στήλες της αστικής μετριοπάθειας και οι αίθουσες δεξιώσεων. Ανήκει πρώτα στους νεκρούς της. Ανήκει στις οικογένειές τους, στους συντρόφους τους, στους ανθρώπους που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη τους όταν το μετεμφυλιακό κράτος ήθελε να τους θάψει δεύτερη φορά — αυτή τη φορά όχι στο χώμα, αλλά στη σιωπή. Φυσικά και η Ιστορία είναι δημόσιο αγαθό. Αλλά δημόσιο αγαθό δεν σημαίνει ιστορική λεηλασία. Δεν σημαίνει ότι αφαιρούμε από τους νεκρούς την πολιτική τους ταυτότητα για να χωρέσουν σε μια εύπεπτη τελετή «εθνικής συμφιλίωσης».
Το πρόβλημα με την εκδήλωση δεν ήταν ότι θα μιλούσαν Γερμανοί. Ούτε ότι θα υπήρχε γερμανική θεσμική παρουσία. Η ειλικρινής γερμανική μνήμη, η αντιφασιστική αυτοκριτική, η αναμέτρηση με τα εγκλήματα του ναζισμού είναι αναγκαίες. Το πρόβλημα ήταν ποιος οργανισμός αναλάμβανε τον ρόλο του επιμελητή της μνήμης και τι ιστορικό φορτίο φέρει το όνομά του. Το Friedrich-Ebert-Stiftung δεν είναι ένα ουδέτερο πολιτιστικό σωματείο. Είναι ίδρυμα συνδεδεμένο με τη γερμανική σοσιαλδημοκρατική παράδοση, φέρει το όνομα του Friedrich Ebert, του ηγέτη που, μαζί με τον Gustav Noske, συνδέθηκε με την αιματηρή καταστολή της Γερμανικής Επανάστασης του 1918–1919 και τη συντριβή της επαναστατικής αριστεράς με τη βοήθεια στρατιωτικών και παραστρατιωτικών δυνάμεων. Η συνεργασία της τότε σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης με τις δυνάμεις του παλιού στρατού και τα Freikorps αποτελεί κεντρικό, βαρύ κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ηθικό και ιστορικό ζήτημα πρώτης τάξεως. Διότι οι 200 της Καισαριανής ήταν άνθρωποι της ίδιας μεγάλης ιστορικής όχθης με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, τον Καρλ Λίμπκνεχτ, τον Τέλμαν, τους εργάτες και αγωνιστές που πλήρωσαν με αίμα την απόφαση των κυρίαρχων δυνάμεων να τσακίσουν το επαναστατικό εργατικό κίνημα στην Ευρώπη. Όταν λοιπόν ένα ίδρυμα που φέρει το όνομα του Εμπερτ εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της μνήμης 200 κομμουνιστών εκτελεσμένων από τους Ναζί, η αντίδραση δεν είναι «ιεροσυλία» της μνήμης. Είναι ακριβώς η υπεράσπιση της μνήμης από την ιεροσυλία.
Η Καθημερινή μιλά για «φύλακες» της μνήμης με ειρωνεία. Αλλά ας το πούμε καθαρά: ναι, υπάρχουν φύλακες της μνήμης. Και ευτυχώς που υπάρχουν. Χωρίς αυτούς, οι εκτελεσμένοι θα είχαν μετατραπεί σε «θύματα ολοκληρωτισμών», οι κομμουνιστές σε «πατριώτες χωρίς κόμμα», οι αγωνιστές σε ακίνδυνες μορφές μουσειακής ευλάβειας. Η αστική δημόσια ιστορία αγαπά τους νεκρούς όταν τους έχει πρώτα αφοπλίσει. Τους τιμά όταν δεν μιλούν. Τους στεφανώνει όταν δεν ενοχλούν. Τους αναγνωρίζει όταν έχει αφαιρέσει από το πρόσωπό τους το βλέμμα της σύγκρουσης.
Ας είμαστε λοιπόν σαφείς. Η ματαίωση της εκδήλωσης ήταν δικαιολογημένη όχι επειδή πρέπει να φοβόμαστε τη συζήτηση, αλλά επειδή η συγκεκριμένη συζήτηση, με το συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο, κινδύνευε να μετατρέψει την Καισαριανή σε σκηνικό πολιτιστικής εξομάλυνσης. Όταν η μνήμη γίνεται «event», όταν ο τόπος εκτέλεσης γίνεται ευκαιρία συμβολικής διαχείρισης, όταν η πολιτική ταυτότητα των νεκρών μπαίνει σε υποσημείωση για να χωρέσει στο λεξιλόγιο της «εθνικής μνήμης», τότε η άρνηση δεν είναι μισαλλοδοξία. Είναι αξιοπρέπεια.
Τιμούμε τους 200 όχι με αποστειρωμένες τελετές, αλλά λέγοντας την αλήθεια ολόκληρη. Ήταν κομμουνιστές. Ήταν αντιφασίστες. Ήταν άνθρωποι που δεν λύγισαν μπροστά στη φυλακή, την εξορία, τον κατακτητή και το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν ζήτησαν να γίνουν κοινόχρηστο μνημειακό υλικό. Ζήτησαν, με τη ζωή και τον θάνατό τους, να μη σκύψει ο άνθρωπος το κεφάλι.
Η Καισαριανή δεν είναι αίθουσα δεξιώσεων της λήθης. Είναι τόπος θυσίας. Και μπροστά στους 200 δεν αρμόζει η διπλωματική κομψότητα της αποϊδεολογικοποίησης. Αρμόζει σιωπή, σεβασμός και αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι αυτή: οι 200 δεν πέθαναν για να τους θυμόμαστε όλοι όπως μας βολεύει. Πέθαναν όρθιοι. Και όρθια πρέπει να μείνει και η μνήμη τους.
Η ματαίωση της εκδήλωσης του Friedrich-Ebert-Stiftung δεν ήταν φίμωση. Ήταν υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας απέναντι στην αποστείρωση της θυσίας των 200 (750) κομμουνιστών της Καισαριανής.

www.imerodromos.gr

Πληθωρισμός κερδών

Κώστας Καλλίτσης

Την περασμένη Πέμπτη, η Eurostat δημοσίευσε τα στοιχεία για τον πληθωρισμό στις χώρες της Ευρωζώνης. Δεν ήταν καθόλου καλά: o μέσος πληθωρισμός φαίνεται να αυξάνεται από 2,6% τον Μάρτιο σε 3% τον Απρίλιο, τροφοδοτούμενος από τις επιπτώσεις του παράνομου πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Αλλά τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα για την Ελλάδα: H Eurostat εκτιμά ότι ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε τον Απρίλιο στο 4,6% από 3,4% τον Μάρτιο. Για λόγους πληρότητας της εικόνας: τον χαμηλότερο πληθωρισμό είχαν η Φινλανδία (2,3%), η Μάλτα (2,4%), η Ολλανδία και η Γαλλία (2,5%). Η Ελλάδα ήταν στην πεντάδα των ευρωπαϊκών χωρών με τον υψηλότερο πληθωρισμό – με πρώτη τη γειτονική μας Βουλγαρία με 6,2%. Πού οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά; Τι φταίει;

Μια ματιά στα επίσημα στοιχεία επιτρέπει να γίνει εύκολα κατανοητό τι και γιατί συμβαίνει στα αλήθεια: Στην πενταετία 2020-2025 οι μισθολογικές αμοιβές ανά απασχολούμενο αυξήθηκαν σε πραγματικές τιμές κατά 16,7%. Το ίδιο χρονικό διάστημα η παραγωγικότητα της εργασίας (υπολογισμένη επίσης σε σταθερές τιμές) αυξήθηκε 7,8%. Η διαφορά αυτών των δύο μεταβλητών θα δικαιολογούσε μια μέση αύξηση των τιμών κατά 8,9%. Ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή, ωστόσο, αυξήθηκε κατά 20,9%. Πού οφείλεται η διαφορά των επιπλέον 12 ποσοστιαίων μονάδων; Η απάντηση που προκύπτει (όχι από κάποιους σύνθετους συλλογισμούς αλλά) από αυτά καθαυτά τα επίσημα στοιχεί είναι ευθέως μία: οφείλεται στην αύξηση των κερδών. Με άλλα λόγια, έχουμε πληθωρισμό κερδών.

Φαίνεται ότι οι ανατιμήσεις σε πρώτες ύλες και ενέργεια γίνονται ευκαιρία για διεύρυνση της απόλυτης μάζας, αλλά και των περιθωρίων κέρδους. Κάτι που εν πολλοίς οφείλεται σε αυτό που έγκυροι οργανισμοί οικονομικών μελετών, μεταξύ των οποίων το ΙΟΒΕ, χαρακτηρίζουν ως παθογένεια της εσωτερικής μας αγοράς, στον ασθενή ανταγωνισμό ή, με άλλα λόγια, στην κυριαρχία των καρτέλ σε ευρύτερα τμήματα της εσωτερικής αγοράς. Σε προηγούμενα χρόνια, αυτό το φαινόμενο είχε παρατηρήσει και καυτηρίαζε η Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα επίσημα στοιχεία 2020-25 δείχνουν την αιτία της ακρίβειας στην αύξηση των κερδών.

Ο πληθωρισμός δεν είναι ούτε ένα φυσικό ούτε ένα ουδέτερο φαινόμενο. Αφενός βοηθά στην παραγωγή δημοσιονομικών υπερπλεονασμάτων χάρη στα πληθωριστικά έσοδα από τους υψηλούς συντελεστές ΦΠΑ και από τη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, και να δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να διανέμει κάποιες (εκλογικά στοχευμένες) παροχές. Αφετέρου, αναδεικνύεται στον βασικό μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος εις βάρος της μισθωτής εργασίας και υπέρ των κερδών. Ετσι έγινε εφικτό κάτι που θα φάνταζε ακατόρθωτο σε κανονικές συνθήκες – και, μάλιστα, μέσα σε τόσο σύντομο χρόνο, χωρίς καν μαζικές αντιδράσεις: τα εισοδήματα από κέρδη το 2019 ήταν κατά 21,3 δισ. μεγαλύτερα από τα εισοδήματα της εργασίας, και το 2024 έφτασαν να είναι μεγαλύτερα κατά 36,1 δισ. ευρώ, δηλαδή η διαφορά μεγάλωσε 69,5% εις βάρος της εργασίας.

Κάπου εδώ βρίσκεται η απάντηση στην απορία γιατί η κυβέρνηση επιμένει να μην κάνει τίποτα για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια. Γιατί κάποιους συμφέρει.

www.kathimerini.gr

Γιάννης Ραχιώτης: Πως οι υποκλοπές αποκαλύπτουν σχέσεις υποτέλειας του πολιτικού συστήματος.

Ο γνωστός νομικός-ποινικολόγος Γιάννης Ραχιώτης, σε μια συζήτηση για όλους και για όλα στον 98.4 περί του Κράτους Δικαιοσύνης και των λειτουργιών των ανώτατων βαθμίδων της δικαστικής εξουσίας στην Ελλάδα, υποστηρίζει ότι δεν είναι απλά θέμα Δικαιοσύνης, αλλά βαθύτατα πολιτικό ζήτημα η υπόθεση των υποκλοπών. Όπως σημειώνει, όταν η συζήτηση εξαντλείται απλά σε θέματα υπαρκτών ευθυνών λειτουργών του δικαστικού φορέα ή της εκτελεστικής εξουσίας και δεν προεκτείνεται στο πως η χώρα και άρα και το πολιτικό της σύστημα έχουν μετακινηθεί σε διαχρονικές σχέσεις υποτέλειας, τόσο από τον κυρίαρχο παράγοντα τις ΗΠΑ, όσο και από το προκεχωρημένο "φρούριο" συμφερόντων, το Ισραήλ, οι ίδιοι οι πολιτικοί οδηγούν την δημόσια συζήτηση σε περιορισμούς και δεσμεύσεις. Όλα αυτά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει υπαρξιακό ζήτημα, από τα λεγόμενα εθνικά θέματα και το δημογραφικό, ως την οικονομική ανισότητα και την διαρροή της νέας γενιάς στο εξωτερικό για λόγους κοινωνικής και οικονομικής ασφυξίας των πολλών. 

«Να κλείσει η βάση της Σούδας»

Το επόμενο διάστημα οι δράσεις της πρωτοβουλίας θα ενταθούν με εξορμήσεις σε γειτονιές, αφισοκολλήσεις, συλλογή υπογραφών αλλά και μια μεγάλη συναυλία στο κέντρο της πόλης.

Kosmodromio

Την περασμένη Τετάρτη το απόγευμα, μέλη της πρωτοβουλίας Close Souda Base άνοιξαν ένα τεράστιο πανό στην προβλήτα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης που ανέγραφε: «Τα λιμάνια είναι για την φιλία των λαών-όχι για τους πολέμους των Αμερικανών. ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ». Η κίνηση αυτή είχε διπλό συμβολισμό. Αφενός, ο προσανατολισμός και το μέγεθος του πανό, που μπορούσε να διαβαστεί από όλη την πόλη, υποδεικνύει την πλατιά απεύθυνση της πρωτοβουλίας, η οποία προσπαθεί να εκφράσει ένα πλειοψηφικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που δεν δέχεται να παραχωρείται η χώρα στα πολεμικά σχέδια Αμερικανών και Ισραηλινών. Αφετέρου, η επιλογή του λιμανιού έγινε σε μια προσπάθεια ταύτισης με το λιμάνι της Σούδας που εδρεύει η αμερικανική βάση, βρέχεται από την ίδια θάλασσα που αεροπλανοφόρα και μαχητικά των ΗΠΑ εξορμούν για να σπείρουν τον όλεθρο του πολέμου στη Μέση Ανατολή, δεν είναι απλά εικόνα στις ειδήσεις. Ταυτόχρονα με τη συμβολική αυτή κίνηση, μέλη της πρωτοβουλίας παρουσίασαν το περιεχόμενο, τους στόχους και τη φυσιογνωμία αυτής της προσπάθειας.

Ο Σπύρος Μαρκέτος, επίκουρος καθηγητής σύγχρονης ιστορίας του ΑΠΘ ανέφερε:

Είναι καθήκον για κάθε άνθρωπο να κλείσει η βάση της Σούδας. Από τότε που ήμουνα μικρό παιδί φωνάζαμε “να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου”. Σήμερα έχει αποδειχτεί ότι η Σούδα δεν είναι απλά βάση θανάτου, είναι βάση γενοκτονίας. Παίζει κεντρικό ρόλο στην οργάνωση της γενοκτονίας της Παλαιστίνης. Είναι μια στρατηγικά σημαντική βάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη.

Αν όχι τώρα, πότε; Τι περιμένουμε να γίνει; Αυτό είναι το πρώτο και βασικό και ηθικό. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και πολύ πρακτικοί λόγοι γιατί η ύπαρξη αυτής της βάσης καθιστά την ίδια την Ελλάδα στόχο, όχι θεωρητικά αλλά πολύ πρακτικά. Είναι μέσα στην εμβέλεια των ιρανικών πυραύλων και μπορεί να γίνει στόχος νόμιμων και δικαιολογημένων αντιποίνων, τα οποία βεβαίως δεν θα πλήξουν μόνο την βάση του ιμπεριαλιστή-κατακτητή αλλά θα πλήξουν και τον γύρω πληθυσμό.

Το αίτημα να κλείσει η βάση της Σούδας είναι τρομερά επίκαιρο, είναι εφικτό, μπορεί να γίνει! Αν δεν γίνει αυτό, το πιθανότερο είναι να κλείσει με την καταστροφή της, όπως ακριβώς συνέβη με τις υπόλοιπες βάσεις που έβαλαν οι ΗΠΑ στις υποτελείς τους χώρες στον περσικό κόλπο. Θα δεχθεί μια επίθεση και θα καταστραφεί. Αυτό είναι το πιο πιθανό, αλλά σημαντικό είναι να κλείσει από την προσπάθεια του ελληνικού λαού, με τον δικό μας αγώνα, όχι επειδή θα μας κάνουν τη χάρη οι Ιρανοί να μας απαλλάξουν από τη μπότα του κατακτητή.

Η Δέσποινα Χαραλαμπίδου, πρώην βουλευτής και αντιπρόεδρος του σωματείου συνταξιούχων «Η συσπείρωση» ανέφερε:

Είμαστε σήμερα εδώ πραγματοποιώντας έναν ακτιβισμό με στόχο να γνωστοποιηθεί η πρωτοβουλία για να κλείσει η βάση της Σούδας στην Κρήτη. Για το λόγο αυτό έχει ξεκινήσει εδώ και καρό η συλλογή υπογραφών. Καλούμε όλο το λαό της πόλης μας να υπογράψει για να κλείσει η βάση της Σούδας, για να σταματήσει κάθε εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο που έχουν ξεκινήσει οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή. Ζητάμε να σταματήσει κάθε εμπλοκή και κάθε πολιτική συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.

Ο Θέμης Τζήμας, διδάκτορας δημοσίου δικαίου και πολιτικής επιστήμης του ΑΠΘ ανέφερε:

Ο ελληνικός λαός έχει κάθε λόγο και το ελληνικό κράτος, αν θα αποφάσιζε να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού, να επενδύσει σε μια χώρα ανεξάρτητη και κυρίαρχη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως φάνηκε και από την περίπτωση της Ισπανίας, δε θέλουν συμμάχους. Θέλουν υποτελείς. Όταν δεν είσαι υποτελής, αποφασίζουν να σε τιμωρήσουν με πάρα πολλούς τρόπους. Και όταν μιλούμε για υποτελείς των Ηνωμένων Πολιτειών, εννοούμε υποτελείς των συμφερόντων των μεγάλων εταιρειών τους. Μιλούμε για τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων και Ελληνίδων εργαζομένων προς όφελος προφανώς συμφερόντων που βρίσκονται στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, αλλά και ενός πολύ μικρού ολιγαρχικού και ολιγοπωλιακού κατεστημένου στο εσωτερικό της πατρίδας μας.

Με άλλα λόγια, το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής απελευθέρωσης και της απεξάρτησης από την αμερικανοϊσραηλινή πατρωνία αποτελούν ένα και το αυτό πρόβλημα για τον Ελληνισμό και επιπλέον ένα και το αυτό πρόβλημα για την πατρίδα μας και για την περιοχή.

Ισχύει αυτό που έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να σηκώσει ένα τόσο μεγάλο έγκλημα όσο είναι αυτά στα οποία συμμετέχει ως κρίσιμος κρίκος η βάση της Σούδας, οι αμερικανικές βάσεις και οι ισραηλινή επιρροή. Για όλους αυτούς τους λόγους είναι απολύτως κρίσιμο η βάση να κλείσει. Για λόγους συμβολικούς και ουσιαστικούς. Ο Ελληνισμός χρειάζεται να καταστεί κυρίαρχος μέσα σε μια ευρύτερη περιοχή ειρήνης. Και όλα αυτά περνούν μέσα από την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από όλες τις χώρες της περιοχής μας.

Ο Νίκος Κυριακίδης, μηχανικός, ανέφερε:

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση, το επίσημο ελληνικό κράτος παίρνει το πλευρό των δολοφόνων. Αυτό το πράγμα μπορεί εμάς να μας γεμίζει με οργή, μπορεί να μας γεμίζει με ντροπή, αλλά αυτό δε φτάνει γιατί δεν αλλάζει τίποτα. Νιώθω ότι έχουμε την υποχρέωση να ανοίξουμε το στόμα μας. Έχουμε την υποχρέωση να σηκώσουμε ανάστημα μας και να προσπαθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο να εμποδίσουμε τη συνέχιση αυτού του βρώμικου πολέμου.

Η πιο έμπρακτη, η πιο χειροπιαστή πράξη αλληλεγγύης απέναντι στους λαούς που δέχονται αυτή την επίθεση είναι να σταματήσουμε να επιτρέπουμε στο ελληνικό κράτος να παρέχει κάθε δυνατή διευκόλυνση, αυτό που κάνει σήμερα, για να μπορούν να συμβαίνουν αυτά που βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις. Με αυτή την έννοια καλούμε όλους τους ανθρώπους, όλους τους πολίτες αυτής της χώρας να σηκώσουν με ένα ορισμένο τρόπο το ανάστημα τους, να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους απέναντι στους λαούς που πλήττονται, να διαχωρίσουν τη θέση τους από την κυβέρνηση που μας ντροπιάζει και να μπορέσουμε να δώσουμε μια διέξοδο. Να μπορέσει να εκφραστεί τέλος πάντων, αυτό που νομίζω ότι αισθάνεται πάρα μα πάρα πολύς κόσμος σε αυτή τη χώρα και αυτή τη στιγμή παραμένει σιωπηλός. Νομίζω δεν μας επιτρέπεται πια να παραμένουμε σιωπηλοί. Δεν μας επιτρέπεται να κοιτάμε στα κανάλια και στις ειδήσεις όλα αυτά που συμβαίνουν και να μην έχουμε λόγο, να μην παίρνουμε κάποια πρωτοβουλία για να διαχωρίσουμε τη θέση μας και να εμποδίσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας τη συνέχιση αυτού του βρώμικου και άδικου πολέμου.

Η Σαμπίνα Κουρρίζι, μέλος του ΔΣ του συλλόγου φοιτητών Ιστορικού-Αρχαιολογικού του ΑΠΘ ανέφερε:

Μέσα από την πρωτοβουλία close Souda Base μας δίνεται η δυνατότητα να εκφράσουμε το αυτονόητο, που αποσιωπάται από τα ΜΜΕ, που αποσιωπάται με χυδαίο τρόπο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η βάση της Σούδας αποτελεί τον τόπο από τον οποίο έχουν ξεκινήσει απρόκλητες επιθέσεις κατά του Ιράν και τον Ιούνιο του 2025 αλλά και τώρα. Από την βάση της Σούδας ξεκίνησαν τα αεροπλανοφόρα και ανεφοδιαστικά τους και στις δύο περιπτώσεις. Η βάση της Σούδας αποτελεί το σημείο από το οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προκειμένου να συμμαχήσει με την πολεμοκάπηλη πολιτική των ΗΠΑ, κάνει τη χώρα μας με νόμιμο πλέον  τρόπο στρατιωτικό στόχο απέναντι σε αντίποινα των χωρών που προσπαθούν να αντισταθούν στο αμερικονατοϊκό άξονα.

Μέσα από την πρωτοβουλία, τη συλλογή υπογραφών αλλά και μια σειράς δράσεων με αποκορύφωμα το τριήμερο εκδηλώσεων στην Κρήτη αλλά και τη μεγάλη πανελλαδική πορεία, έχουμε την δυνατότητα να εκφράσουμε την εναντίωση μας σε αυτή την πολιτική. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση χρηματοδοτεί τις πολεμικές μηχανές, η ελληνική κοινωνία μαστίζεται από τη φτώχεια και την ακρίβεια. Δεν θα ανεχτούμε η χώρα μας να είναι σύμμαχος στα σχέδια των ΗΠΑ-Ισραήλ, να είναι σύμμαχος γενοκτόνων, σύμμαχος πολεμοκάπηλων, σύμμαχος αυτών που σκοτώνουν παιδιά και αμάχους στη Μέση Ανατολή. Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα έχει σαφείς παρακαταθήκες. Δεν θα επιτρέψουμε η χώρα μας να γίνει σύμμαχος στα δολοφονικά σχέδια που φέρνουν ως αποτέλεσμα εγκλήματα πολέμου. Η πρωτοβουλία και το κείμενο υπογραφών είναι ανοιχτά προς υπογραφή. Καλούμε όλο τον κόσμο να πλαισιώσει τις δράσεις το επόμενο διάστημα προκειμένου να δυναμώσουμε τη φωνή απέναντι στα απαράδεκτα και εγκληματικά σχέδια της Νέας Δημοκρατίας.

Το επόμενο διάστημα οι δράσεις της πρωτοβουλίας θα ενταθούν με εξορμήσεις σε γειτονιές, αφισοκολλήσεις, συλλογή υπογραφών αλλά και μια μεγάλη συναυλία στο κέντρο της πόλης.

kosmodromio.gr

Όταν το απαρτχάιντ βαφτίζεται ''στρατηγική συμμαχία''

του Χρήστου Τσαντή

Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης του Benjamin Netanyahu περί «νόμιμου ναυτικού αποκλεισμού» της Γάζας δεν αντέχει σε σοβαρή νομική εξέταση. Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο είναι σαφές:

-Η συλλογική τιμωρία απαγορεύεται (Άρθρο 33 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης).

-Η πείνα ως μέθοδος πολέμου απαγορεύεται ρητά (Πρόσθετο Πρωτόκολλο Ι, Άρθρο 54).

-Η παρεμπόδιση ανθρωπιστικής βοήθειας συνιστά παραβίαση διεθνούς δικαίου.

Ένας αποκλεισμός μπορεί να θεωρηθεί νόμιμος μόνο εφόσον: είναι στρατιωτικά αναγκαίος, είναι αναλογικός, και εάν δεν πλήττει δυσανάλογα τον άμαχο πληθυσμό. Στη Γάζα δεν ισχύει τίποτα από αυτά.

Όταν ένας αποκλεισμός οδηγεί: σε λιμό, σε κατάρρευση νοσοκομείων και όλων των υποδομών που αφορούν τη ζωή των ανθρώπων, καθώς και σε μαζικούς θανάτους αμάχων, τότε δεν είναι «αποκλεισμός». Είναι μία καλά οργανωμένη μέθοδος εξόντωσης και εθνοκάθαρσης. Όταν η πείνα βαφτίζεται «άμυνα», όταν η κατοχή βαφτίζεται «ασφάλεια», και η πειρατεία βαφτίζεται «επιβολή της τάξης», τότε δεν μιλάμε για διεθνή τάξη και Δίκαιο, αλλά για την πλήρη κατάρρευσή τους.

Η νομική βάση της ρητορικής των υποστηρικτών της κυβέρνησης Netanyahu καταρρέει πλήρως όταν ληφθεί υπόψη ότι η Παλαιστίνη είναι ζώνη κατοχής από το Ισραήλ, όπως τεκμηριώνεται μέσα από τις αποφάσεις του ΟΗΕ.* Η έννοια της «αυτοάμυνας» λοιπόν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μια δύναμη κατοχής απέναντι στον πληθυσμό που τελεί υπό τον έλεγχό της. Κάτι τέτοιο, έχει την ίδια αξία με τη ρητορική των ανακοινώσεων των ΕΣ-ΕΣ κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα και αλλού, που δικαιολογούσε τα φρικιαστικά τους εγκλήματα με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που σήμερα χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές  της κυβέρνησης Netanyahu.

Αυτό που εφαρμόζεται δεν είναι άμυνα, ούτε καν μία συμμετρική σύγκρουση, είναι καθεστώς κατοχής με χαρακτηριστικά απαρτχάιντ, όπως έχει επισημανθεί από διεθνείς οργανισμούς, πολλές ξένες κυβερνήσεις και από πλήθος νομικών αναλύσεων. Ποια «ασφάλεια» επιτυγχάνεται με τη δολοφονία αμάχων, με την καταστροφή νοσοκομείων, με τη δολοφονία δημοσιογράφων, με τη μετατροπή της πείνας σε όπλο;

Όταν στρατιώτες εκπαιδεύονται να αντιμετωπίζουν έναν ολόκληρο πληθυσμό ως «μη ανθρώπινο», δεν μιλάμε πλέον για πόλεμο. Μιλάμε για μια μορφή σύγχρονου απαρτχάιντ.

Από τις επιθέσεις των ισραηλινών δυνάμεων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, στον Λίβανο, στη Συρία και στο Ιράν, η ίδια λογική επεκτείνεται: στρατιωτική ισχύς χωρίς όρια, και το διεθνές δίκαιο στα αζήτητα. Η πρόσφατη «πειρατεία» σε διεθνή ύδατα απέναντι σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας δεν είναι εξαίρεση. Είναι συνέχεια αυτής της πολιτικής.

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από διπλωματικές διατυπώσεις. Όταν αποδέχεσαι την πειρατεία σε βάρος ανθρωπιστικών αποστολών και την αρπαγή ακτιβιστών, όταν διατηρείς στρατηγικές και στρατιωτικές συνεργασίες, όταν αξιοποιείς τεχνολογίες επιτήρησης και υποκλοπών, όταν παρέχεις πολιτική κάλυψη, τότε δεν είσαι ουδέτερος. Είσαι μέρος της αλυσίδας.

Η μετατροπή της Ελλάδας σε «στρατηγικό βάθος» του ισραηλινού κράτους δεν είναι θεωρία, είναι πολιτική επιλογή. Και είναι μια επιλογή που αγγίζει τα όρια της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας.

Η αναχαίτιση στολίσκων ανθρωπιστικής βοήθειας σε διεθνή ύδατα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί νομικά. Το δίκαιο της θάλασσας επιτρέπει παρεμβάσεις μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (π.χ. πειρατεία, δουλεμπόριο). Η μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας δεν ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες. Άρα πρόκειται για παράνομη χρήση βίας εκτός εθνικής δικαιοδοσίας, και για επικίνδυνο προηγούμενο διεθνούς αυθαιρεσίας, που καταπατά κάθε αρχή.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί να δικαιολογήσει τη στρατηγική της σύμπλευση με το Ισραήλ με ένα γνώριμο επιχείρημα: την αντιπαράθεση με την Τουρκία. Όμως αυτό το επιχείρημα είναι γεωπολιτικά έωλο. Οι σχέσεις Ισραήλ–Τουρκίας δεν καθορίζονται από μόνιμη αντιπαλότητα, αλλά από τακτικές εντάσεις που εξομαλύνονται στο πλαίσιο της συμμαχίας υπό τις ΗΠΑ, οι οποίες δεν έχουν κανένα συμφέρον να αφήσουν δύο κρίσιμους συμμάχους τους να συγκρουστούν ανεξέλεγκτα, ενώ διατηρούν διαχρονικά δίαυλους και με τις δύο πλευρές. Άρα η χώρα μας δεν αποκτά κανένα στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά αντίθετα επενδύει σε μια ψευδαίσθηση γεωπολιτικής προστασίας. Μία πρακτική όμως που τη φέρνει απέναντι στους παραδοσιακούς μας συμμάχους στον Αραβικό κόσμο και στη Μέση Ανατολή και την καθιστά μέρος του προβλήματος.

Εδώ αναδεικνύεται μια ακόμη, και βαθύτερη, αντίφαση. Η Ελλάδα καταγγέλλει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, ταυτόχρονα όμως, ευθυγραμμίζεται με ένα κράτος που διατηρεί, σύμφωνα με αποφάσεις του ΟΗΕ, καθεστώς κατοχής σε παλαιστινιακά εδάφη και προβαίνει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις σε γειτονικές χώρες. Αυτή η στάση υπονομεύει το ηθικό και νομικό επιχείρημα της ελληνικής διπλωματίας και προσφέρει στην Τουρκία ένα έτοιμο αντεπιχείρημα: «δύο μέτρα και δύο σταθμά». Με απλά λόγια η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη πυροβολεί τα πόδια της ελληνικής διπλωματίας.

Αυτό που διαμορφώνεται σήμερα στη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ δεν είναι ισότιμη συνεργασία. Είναι μια σταδιακή μετατροπή της χώρας σε «στρατηγικό βάθος» και σε «ενδοχώρα» επιχειρησιακής διευκόλυνσης της επεκτατικής στρατηγικής της κυβέρνησης Netanyahu. Η πρόσφατη εξέλιξη με την επίθεση στο στολίσκο ανοιχτά της Κρήτης, θέτει πλέον και ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.

Και μια που μιλάμε για την Κρήτη, υπάρχει ζήτημα και με τη στάση των τοπικών παραγόντων της περιοχής. Η σιωπή εδώ δεν είναι χρυσός και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως και οι φορείς του νησιού πρέπει να πάρουν θέση. Στην Κρήτη υπάρχει και ένας ακόμη λόγος να ακούσουμε τη στάση των τοπικών φορέων, καθώς με τη χρήση της βάσης της Σούδας, το νησί βρίσκεται στο στόχαστρο και είναι εκτεθειμένο σε πολύ σοβαρούς κινδύνους. Όσο για τα επιχειρήματα περί ασφάλειας που προσφέρει η αμερικανική βάση της Σούδας, ας δει κανείς πόση βοήθεια έδωσαν οι βάσεις των ΗΠΑ στις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Οι επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ολέθριες: Αποδυναμώνουν τη χώρα και την αξιοπιστία της ως φορέα διεθνούς δικαίου, ενισχύουν τη δυσπιστία από πολλές χώρες που καταδικάζουν την ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα, ενώ ταυτόχρονα, περιορίζουν τα περιθώρια διπλωματικών ελιγμών σε μια ήδη εύθραυστη περιοχή.

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια επιλογή που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από διπλωματικές ισορροπίες: είτε θα υπερασπιστεί συνεκτικά το διεθνές δίκαιο, σε όλα τα πεδία και χωρίς αστερίσκους, είτε θα αποδεχθεί ότι το επικαλείται επιλεκτικά, με όποιες επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Γιατί στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι γεωπολιτικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ιστορικό: η χώρα μας θα είναι μέρος της λύσης ή μέρος του προβλήματος;

* Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει τη Δυτική Όχθη (συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ) και τη Λωρίδα της Γάζας ως κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ιδιαίτερα μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967. Συγκεκριμένα: Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με αποφάσεις όπως η 242 (1967) και η 338 (1973) ζητά την αποχώρηση του Ισραήλ από εδάφη που κατέλαβε στον πόλεμο. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και διεθνή δικαστήρια έχουν επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τον όρο «κατοχή». Το 2004, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκρινε ότι το τείχος που κατασκευάζει το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και αναφέρθηκε ρητά σε «κατεχόμενο παλαιστινιακό έδαφος».

---------------------------------------------------------

Ο Χρήστος Τσαντής είναι συγγραφέας

Πηγή: agonaskritis.gr

Εγώ, ο Μητσοτάκης…Μία ακόμα αυτοαναφορική ανασκόπηση εμπαιγμού προς το λαό

Η δήθεν μοντερνιά και η σε βαθμό γελοιότητας επιλογή του Μητσοτάκη να εισάγει τις κυριακάτικες αναρτήσεις με δήθεν “χαλαρές” πινελιές, όπως ο Ακύλας στη Eurovision ή η Euroleage (όπως στη σημερινή ανάρτηση), είναι αδύνατον να κρύψουν το ζόφο που υπάρχει πίσω από τις κυβερνητικές πολιτικές. 
Για άλλη μια φορά ο πρωθυπουργός βάφτισε το κρέας ψάρι, παρουσιάζοντας τις αποσπασματικές ελεημοσύνες  ως κοινωνική πολιτική, τα αποτυχημένα προγράμματα στέγασης ως στεγαστική πολιτική, την προκλητική εύνοια προς τις Τράπεζες ως “προστασία των καταναλωτών” και το εμπόριο της γνώσης από πανάκριβα ιδιωτικά μαγαζιά ως εκπαιδευτική πολιτική. 
Στο μεταξύ ο τόπος βοά για τις υποκλοπές και το προκλητικό “μπάζωμα”,  ο λαός στενάζει από την ακρίβεια, ενώ το επιτελικό κράτος του “νόμου και της τάξης” βρέθηκε τελείως γυμνό από έναν 89χρόνο που διέσχισε με καραμπίνα το κέντρο της Αθήνας και έφτασε στην Πάτρα. Αλλά, για όλα αυτά ο πρωθυπουργός δεν βρήκε κάποια λόγο… ανασκόπησης. 
Ειδικότερα:
Αναφέρθηκε στην πλατφόρμα ntantades.gov.gr, με πάνω από 13.500 επισκέψεις από την πρώτη κιόλας μέρα λειτουργίας», συμπληρώνοντας πως «στην πιλοτική του φάση είδαμε πόσο πολύ βοήθησε, αφού εξυπηρετήθηκαν πάνω από 2.200 οικογένειες, καλύπτοντας ανάγκες φροντίδας για 2.370 παιδιά από 1.209 πιστοποιημένους επιμελητές και επιμελήτριες»Το γεγονός πως το πρόγραμμα αφορά οικογένειες με παιδιά έως 2,5 ετών, αφήνοντας χωρίς φροντίδα χιλιάδες παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών, των οποίων οι γονείς αδυνατούν να καλύψουν τη φροντίδα, καθημερινά, δεν αφορά τον Κυρ. Μητσοτάκη. Ούτε βέβαια πως οι γονείς  έχουν ανάγκη από δημόσιους και δωρεάν παιδικούς σταθμούς με μόνιμο προσωπικό για όλα τα παιδιά και όχι την προσωρινή και παιδαγωγικά ανεπαρκή παιδοφύλαξη των “νταντάδων της γειτονιάς”. 
Στην Ελλάδα όπουη οικογένεια και δεν μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να νοικιάσει μια αξιοπρεπή κατοικία, στη χώρα όπου το περιβάλλον είναι αγοράς και της ενοικίασης είναι σκοπίμως προκλητικά αρύθμιστο, ο πρωθυπουργός περιαυτολογεί για το πρόγραμμα “Σπίτι Μου ΙΙ” γράφοντας πως «ένα άλλο πρόγραμμα με μεγάλη κοινωνική απήχηση είναι το «Σπίτι μου ΙΙ», για το οποίο, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, έχουν εγκριθεί 13.461 δάνεια, συνολικής αξίας 1,617 δισ. ευρώ, με μέσο ύψος δανείου 120,15 χιλιάδες ευρώ. Φυσικά και είναι εκτός ανασκόπησης οι χιλιάδες που έμεινας απ’ έξω και εκείνοι που τελικά δεν βρήκαν σπίτι να αγοράσουν διότι το ίδιο το πρόγραμμα εκτίναζε τις τιμές των κατοικιών, αφού δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη συγκράτησης των τιμών. 
Για τη θηλιά που έχουν βάλει οι τράπεζες στο λαιμό των λαϊκών οικογενειών, την ώρα που αυτές θησαυρίζουν προκλητικά και απολαμβάνουν την εύνοια των κυβερνήσεων, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε μία τάχα ευνοϊκή ρύθμιση μέσω επικείμενου “νομοσχεδίου του Υπουργείου Ανάπτυξης που προστατεύει τους καταναλωτές από καταχρηστικές συμπεριφορές αναφορικά με δάνεια μέχρι 100.000 ευρώ, χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις. Όπως είχαμε δεσμευτεί μπαίνει τέλος στα «ψιλά γράμματα», αλλά και σε παράτυπες πρακτικές”. Την ίδια στιγμή χιλιάδες νοικοκυριά αγωνιούν για το πως θα καλύψουν τις υπάρχουσες επιβαρύνσεις και θα προστατεύσουν τις κατοικίες τους από τα αρπακτικά που τα βουτάνε γκανγκστερικά και με τις συνδρομή των δυνάμεων κρατικής καταστολής. 
Ολόκληρη η ανάρτηση: Εδώ

www.imerodromos.gr

Έλυσε το “μακεδονικό”, δεν μείωσε τις συντάξεις, σκόνη η προπαγάνδα…

Την προπαγάνδα την αντιμετωπίζεις κατά πρόσωπο. Πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο (Συμφωνία των Πρεσπών και συντάξεις) τα γεγονότα και τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή που κάνουν σκόνη οποιοδήποτε ψέμα σαν κι αυτό που έλεγε  κ. Μητσοτάκης το 2018.

Γιώργος Καρελιάς
 
Η Συμφωνία των Πρεσπών (2018) ήταν η μεγαλύτερη, ίσως, επιτυχία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι έλυσε ένα πρόβλημα που ταλάνιζε τη χώρα επί τρεις δεκαετίες. 
Και το έλυσε επωφελώς. Αρκεί να θυμηθούμε ότι, πριν από τη Συμφωνία αυτή, όλος ο κόσμος αποκαλούσε το γειτονικό μας κράτος με το όνομα Μακεδονία( σκέτο).
Άλλη μια απόδειξη της συμφέρουσας για τη χώρα Συμφωνίας είναι και το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη την εφαρμόζει πιστά, μολονότι ως αντιπολίτευση σερνόταν πίσω από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια χαϊδεύοντας τους «μακεδονομάχους».
Μέσα στον αντιπολιτευτικό οίστρο του και προκειμένου να μειώσει αυτήν την επιτυχία της προηγούμενης κυβέρνησης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρησιμοποίησε το «τελευταίο ψέμα». Το 2018 κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι «αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις  συντάξεις», βασιζόμενος στο βιβλίο δύο δημοσιογράφων. Εδώ αυτό που είπε ο νυν πρωθυπουργός με σαφή αναφορά στο βιβλίο αυτό.

Σήμερα η υπόθεση αυτή έρχεται ξανά στην επικαιρότητα, καθώς αυτές οι δύο δημοσιογράφοι ετοιμάζουν ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση του «Σκάι», στο οποίο ο κ. Τσίπρας αρνήθηκε να μιλήσει. Εδώ η άρνηση του πρώην πρωθυπουργού και η απάντηση των δημιουργών του ντοκιμαντέρ.

Ποια είναι η ουσία πίσω από όλα αυτά;
Πρώτον, η αχαλίνωτη προπαγάνδα που χρησιμοποίησε ο κ. Μητσοτάκης για να καταλάβει την εξουσία. Όχι μόνο πολέμησε μια Συμφωνία συμφέρουσα για τη χώρα, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών(απόδειξη ότι την εφαρμόζει πιστά εδώ και εφτά χρόνια, παρά τους προηγηθέντες λεονταρισμούς του), αλλά κατηγόρησε ψευδώς τον προκάτοχό του ότι «πούλησε» τη Μακεδονία για να μη μειωθούν οι συντάξεις. Όμως, αν ο Τσίπρας διέπραξε τέτοια «εθνική μειοδοσία», όπως έλεγαν τότε οι έξαλλοι της ΝΔ, γιατί ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του «ορκίζονται» στη Συμφωνία των Πρεσπών; Η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από προφανής.
Δεύτερο, σε αντίθεση με αυτήν την προπαγάνδα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε τότε το μείζον: και το «μακεδονικό» έλυσε επωφελώς και δεν μείωσε τις συντάξεις.
Γι’ αυτό κάνει λάθος ο κ. Τσίπρας που δεν μιλάει στο ντοκιμαντέρ. Έπρεπε να μιλήσει και να πει τις δύο αλήθειες.
Η πρώτη είναι ότι η δική του κυβέρνηση δεν μείωσε τις συντάξεις, τις οποίες είχαν μειώσει αρκετές φορές οι προηγούμενες κυβερνήσεις των κομμάτων που ευθύνονται και για τη χρεοκοπία του 2009.  
Και η δεύτερη αλήθεια είναι ότι η δική του κυβέρνηση κατάφερε αυτό που επιδίωκαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 1989: τη λύση του «μακεδονικού». Έτσι, αντί η γειτονική χώρα να μονοπωλεί το όνομα «Μακεδονία»(σκέτο) υποχρεώθηκε να αλλάξει το Σύνταγμά της και το όνομά της είναι πλέον σύνθετο με γεωγραφικό προσδιορισμό(Βόρεια Μακεδονία), δηλαδή αυτό που «κυνηγούσε» η ελληνική εξωτερική πολιτική επί τρεις δεκαετίες.
Εν κατακλείδι: την προπαγάνδα την αντιμετωπίζεις κατά πρόσωπο. Πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο (Συμφωνία των Πρεσπών και συντάξεις) τα γεγονότα και τα αποτελέσματα είναι τόσο προφανή που κάνουν σκόνη οποιοδήποτε ψέμα σαν κι αυτό που έλεγε  κ. Μητσοτάκης το 2018

news247.gr

Εξουσία κλεπτοκρατίας, κοινωνία φτώχειας και ζωή χωρίς νόημα! Θέμης Τζήμας

«Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία»…Το σύνθημα με τα χρόνια «ξεθώριασε»…Όπως και η διάθεση των εργαζομένων να διεκδικούν ,όχι απλά «κάτι καλύτερο», αλλά αυτό που τους αξίζει…Πείστηκαν ότι «οι αγώνες και οι διεκδικήσεις είναι ατελέσφορες»…Τρία μνημόνια κι ένα όχι που έγινε ναι βοήθησαν πολύ για να πειστούν. Την ίδια στιγμή οι λίγοι, οι ελάχιστου, πλουτίζουν με ξέφρενο ρυθμό…Μια «γυάλινη οροφή» τους χωρίζει από τους πολλούς που τους κοιτούν …Άλλοι με την ελπίδα ότι μπορεί να γίνουν σαν κι αυτούς, άλλοι με την αγωνία να μη χάσουν κι αυτά τα λίγα ψίχουλα που έχουν …Ο Θέμης Τζήμας δικηγόρος και Επίκουρος Καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, σε μια συνέντευξη με αφορμή τη Πρωτομαγιά που πλέον φαίνεται ότι έγινε αργία κι όχι απεργία. Τα στοιχεία που παραθέτει ο κ. Τζήμας για τη διανομή του πλούτου είναι συγκλονιστικά. Λογικά θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει σε κοινωνικές αντιδράσεις. Γιατί δεν συμβαίνει αυτό; Γιατί μας έχουν μετατρέψει «σε χαμστεράκια που τρέχουμε χωρίς σκοπό, χωρίς καν να ζούμε»;  Ο κ. Τζήμας μιλά για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις για «την κλεπτοκρατία γύρω από το Μαξίμου», για την αναζήτηση ηγετικής προσωπικότητας με λάθος τρόπο. Για όλα όσα πρέπει επιτέλους να αλλάξουν.

Ο Νίκος, ο Νικόλας, και η προίκα

Καλό είναι να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που μετακινήθηκαν μεν, παραιτήθηκαν δε, από τα βουλευτικά προνόμια.

Θανάσης Καρτερός

Στην αρχή τον χαρακτήριζε η μαχητική συναντίληψη με τον Τσίπρα. Στον επόμενο τόνο, μια πιο μετριοπαθής συναντίληψη με τον Κασσελάκη, επί θητείας του οποίου έγινε ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Στον μεθεπόμενο τόνο διαπίστωσε ότι ο Κασσελάκης δεν αγαπάει το κόμμα. Στον αμέσως επόμενο η δική του αγάπη τον οδήγησε να είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, να καλεί σε συναντίληψη ενότητας, και να επικρίνει αυστηρά όσους, πήραν το δρόμο της αποχώρησης. Στον αμέσως μεθεπόμενο τόνο αποχώρησε και ο ίδιος και προέκυψε μια δημόσια συναντίληψη με τη Μαρία Καρυστιανού. Και εντέλει, προχτές, ήρθε το τελευταίο, μέχρι το επόμενο: η συναντίληψη με το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο κόμμα που κατ’ αυτόν μπορεί να εγγυηθεί τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Κάπως έτσι μας προέκυψε το φωτογραφικό ενσταντανέ της γαμήλιας συναντίληψης, έως ευτυχίας, Ανδρουλάκη-Φαραντούρη. Άλλη μια επιτυχία εν ολίγοις της «διεύρυνσης» που έχει εξαγγείλει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και άλλο ένα δείγμα της ηθικής αξιολόγησης των επιλογών της. Κι αυτό όχι γιατί δέχτηκε στην αγκαλιά του ο Ανδρουλάκης τον άσωτο υιό. Δικαίωμά του και ας τα βρουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ μεταξύ τους. Αλλά γιατί τον δέχτηκε με την προίκα του, την έδρα του ευρωβουλευτή δηλαδή, που την πήρε παραμάσχαλα και την πρόσφερε στο ΠΑΣΟΚ. Ψήφισαν ΠΑΣΟΚ αλήθεια όσοι έδωσαν το σταυρό προτίμησης στον Νικόλα, που έγινε πια Νικόλας του Νίκου; Κι αν δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αν η έδρα είναι λίγο-πολύ κλοπιμαία, τι είδους διεύρυνση είναι η κλεπταποδοχή;

Ψιλά γράμματα, θα πείτε, εκεί που έχει φτάσει το πολιτικό σύστημα. Περιφερόμενοι πολιτευτές να διαπραγματεύονται μετά της έδρας την προσχώρηση σε κόμμα διαφορετικό από εκείνο με το πρόγραμμα του οποίου έχουν εκλεγεί Και είναι ταπεινωτικό για τους πολίτες να ακούνε τα ίδια παραμύθια από τους δράστες. Εγώ δεν άλλαξα, το κόμμα άλλαξε. Ή το άλλο, το εντελώς βαρετό: Εγώ δίνω λόγο όχι στο κόμμα, αλλά στους ψηφοφόρους μου. Λες και ρώτησε κανένας τους ψηφοφόρους του. Λες και τους υπολόγισε, όταν τους παρατούσε. Και λες και τους πιστεύει κανείς, όταν επαναλαμβάνουν τις ραψωδίες, ότι περνούν μετά της έδρας τους από το ένα κόμμα στο άλλο για το καλό της δημοκρατίας, της πατρίδας, ή της έρμης της αλλαγής. Και βεβαίως για το καλό των ψηφοφόρων τους.

Συμπέρασμα: Το θέμα δεν είναι ο Φαραντούρης. Ο άνθρωπος έχει τη διαδρομή του, κρίνεται από αυτή. Τόσος είναι. Το θέμα είναι ο Ανδρουλάκης. Που διαφημίζει τελευταία την προσήλωσή του στους θεσμούς. Και δεν έχει πρόβλημα να διαπράττει τη θεσμική αυτή υπεξαίρεση, να προσθέτει δηλαδή στη δική του δύναμη μια έδρα που δεν του ανήκει. Και στην περίπτωση που κάποιος επικαλεστεί ως κανόνα τις θολές αυτές μετακινήσεις, καλό είναι να θυμίσουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι που μετακινήθηκαν μεν, παραιτήθηκαν δε, από τα βουλευτικά προνόμια. Και υποστηρίζουν τώρα ότι είναι ευπρόσδεκτος όποιος θέλει οπίσω τους ελθείν. Αλλά όχι μετά της έδρας…

www.efsyn.gr

Πρωθυπουργός ντελιβεράς ιδιωτικών συμφερόντων

Η παρουσία του πρωθυπουργού στα εγκαίνια ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου χρηματοδοτημένου από το fund CVC απλώς επιβεβαίωσε ότι αυτή η κυβέρνηση μόνο να εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα ξέρει

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο πρωθυπουργός υπερασπίζεται το «επιτελικό κράτος» που υποτίθεται ότι έχει διαμορφώσει, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολιτική που μισεί οτιδήποτε δημόσιο και καταλήγει κατά βάση να προωθεί τις επιδιώξεις συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων.
Αυτό έδειξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και την Πέμπτη 30 Απριλίου όταν επέλεξε να πάει στα εγκαίνια του ιδιωτικού πανεπιστημιακού ιδρύματος που ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας (επίσης ιδιωτικό) και το επενδυτικό fund CVC. Να σημειώσουμε εδώ ότι μια ματιά στο διαδίκτυο δείχνει ότι είναι πολύ σπάνιες οι παρουσίες του πρωθυπουργού, όλα αυτά τα χρόνια σε εκδηλώσεις και τελετές σε ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, οπότε έχει ενδιαφέρον ότι η μόνη σχετικά πρόσφατη παρουσία του σε πανεπιστημιακό χώρο αφορά τα εγκαίνια ενός ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου.
Ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο που σε αντίθεση με όσα υποστήριξε η κυβέρνηση ούτε ιδιαίτερα μεγάλη φήμη έχει, ούτε είναι ψηλά στις διεθνείς κατατάξεις, και που ήταν το πρώτο που ανακοινώθηκε ότι θα ιδρυθεί, με αρκετούς να υποστηρίζουν, ήδη από τότε, ότι η νομοθετική ρύθμιση που παράκαμψε τη ρητή απαγόρευση του Άρθρου 16 του Συντάγματος, ήταν εξαρχής κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες αυτής της «επένδυσης».
Μιας «επένδυσης» που δεν γίνεται με το κριτήριο του να αναβαθμιστεί η ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα, ούτε καν ως μια συνεργασία π.χ. ιδιωτικών επιχειρήσεων και της δημόσιας ερευνητικής υποδομής στη χώρα. Γίνεται απλώς και μόνο γιατί υπάρχει μια αγορά για σπουδές σε αντικείμενα υψηλής ζήτησης και άρα μια πελατεία που θα προτιμούσε να πληρώσει δίδακτρα παρά να πάει στο εξωτερικό. Κοινώς γίνεται γιατί υπάρχει μια δυνατότητα κερδοφορίας.

Μια αγοραία λογική
Μόνο που η Ανώτατη Εκπαίδευση δεν είναι απλώς μια οικονομική δραστηριότητα. Έχει να κάνει με το κύρος, την ποιότητα, την έρευνα, το υψηλό επίπεδο. Γιατί εάν κάποια αντικείμενα στην Ελλάδα είχαν υψηλή ζήτηση, αυτό γινόταν ακριβώς επειδή τα δημόσια πανεπιστήμια που τα θεράπευσαν είχαν υψηλό κυρός. Να το πω απλά: ήταν σαφές ότι από τα ελληνικά πανεπιστήμια έβγαιναν καλοί γιατροί, μηχανικοί. Γι’ αυτό είχαν υψηλή ζήτηση οι αντίστοιχες πανεπιστημιακές σχολές.
Μόνο που απέναντι σε αυτή τη ζήτηση δεν έρχονται ιδρύματα που θα προσφέρουν υψηλού κύρους πτυχία. Αυτό που φέρνει η κυβέρνηση είναι ιδιωτικά πωλητήρια πτυχίων. Όποια/ος σπουδάζει εκεί, πληρώνοντας ιδιαίτερα υψηλά δίδακτρα, πτυχίο θα παίρνει (ή εάν προτιμάτε, πτυχίο θα αγοράζει), όμως αυτό δεν συνεπάγεται ότι θα είναι και αντίστοιχα υψηλού επιπέδου.
Άλλωστε, οι όποιες συνεργασίες υπάρχουν αυτή τη στιγμή με υψηλού κύρους ξένα πανεπιστήμια δεν είναι με τα ιδιωτικά ιδρύματα αλλά με τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, αυτά που προσπαθεί να υπονομεύσει η κυβέρνηση, για τον πολύ απλό λόγο ότι τα υψηλού κύρους ξένα πανεπιστήμια μόνο στα δημόσια πανεπιστήμια βρίσκουν τα εχέγγυα ακαδημαϊκότητας που επιζητούν.
Όμως, για την κυβέρνηση όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το βασικό είναι να ανοίξει η αγορά των πτυχίων και βέβαια να έχουν υψηλή κερδοφορία αυτοί που θα επενδύσουν.
Γιατί έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που δεν θέλει να διευκολύνει τις επενδύσεις αλλά πρωτίστως τους επενδυτές. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο fund που συμμετέχει στο ιδιωτικό ΑΕΙ που διαφημίζει ο πρωθυπουργός, το CVC, είναι αυτό που αποτελεί τον βασικό ιδιώτη μέτοχο της ΔΕΗ και αυτό που κυρίως θα ωφεληθεί από την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ που ανακοινώθηκε και την οποία ουσιαστικά θα επιδοτήσει το δημόσιο. Ανάλογη διευκόλυνση της κερδοφορίας τέτοιων επενδυτικών φορέων είναι και οι ρυθμίσεις για τα ιδιωτικά ΑΕΙ.
Γιατί είναι σαφές ότι το ζήτημα για την κυβέρνηση δεν είναι ούτε απλώς να ανοίξει ο ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας, ούτε να υπάρξουν πετυχημένες συνέργειες με ιδρύματα του εξωτερικού, ούτε καν μια λογική συμπράξεων ανάμεσα σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις με κριτήριο την αναβάθμιση των πανεπιστημίων. Το ζήτημα για την κυβέρνηση εξαρχής ήταν να διαμορφωθεί ένα πεδίο κερδόφορίας (και επί της ουσίας κερδοσκοπίας) αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό θα είχε συνολικά στην κατάσταση και στην ποιότητα της ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Fast-track αδειοδότηση για τα ιδιωτικά – εμπόδια και καθυστερήσεις για τα δημόσια
Την ώρα που αυτά τα ιδιωτικά ΑΕΙ εξυπηρετούνται με διαδικασίες fast track, με τους φακέλους να εξετάζονται σε εξαιρετικά σύντομο χρόνο, ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα νέο τμήμα ή ένα νέο πρόγραμμα σπουδών θα πρέπει να περάσει μια εξαιρετικά μακρόχρονη δοκιμασία για να μπορέσει να πείσει ότι το σχέδιο είναι βιώσιμο. Για να μην αναφερθώ στο ότι έχει ξεχαστεί κάθε έννοια χωροταξικού σχεδιασμού, εκπαιδευτικού προγραμματισμού, ιεράρχησης των αναγκών.
Ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια συνάντησαν κατά καιρούς την άρνηση να ιδρύσουν νέα τμήματα, με το επιχείρημα ότι υπάρχει κορεσμός σε αυτά τα αντικείμενα, και σήμερα βλέπουμε αυτά τα αντικείμενα (ιατρικές, νομικές κ.λπ. σπουδές) να προσφέρονται από τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια αδιαφορώντας για το εάν αυτά όντως μπορούν να προσφέρουν όσα χρειάζονται πραγματικά υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακές σπουδές. Αρκεί να αναφέρουμε ότι μια ιατρική σχολή χρειάζεται και ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο γιατί εκεί θα γίνει πολύ μεγάλο μέρος της κλινικής ιατρικής εκπαίδευσης, μόνο που δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τα ιδιωτικά θεραπευτήρια που συνδέονται με αυτά τα ιδιωτικά ιδρύματα μπορούν να παίξουν αυτόν τον ρόλο.

Το άρθρο 16 θα αναθεωρηθεί, αλλά όταν ήταν να εξυπηρετηθούν οι «επενδυτές» ήταν σαν να μην υπάρχει
Πήγε ο πρωθυπουργός στα εγκαίνια του ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου και ανακοίνωσε την ανάγκη να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι μια τόσο μεγάλη ανατροπή πρέπει να αντιμετωπίσει τη συνταγματική απαγόρευση. Σε τελική ανάλυση, αυτό θα επέτρεπε και όλη την αναγκαία δημόσια και κοινοβουλευτική συζήτηση για μια τόσο μεγάλη ανατροπή αλλά και θα απαιτούσε ευρύτερη συναίνεση. Βεβαίως αυτό που δεν είπε ο πρωθυπουργός ήταν πως όταν ήταν να διευκολύνει το CVC και τους άλλους ιδιώτες επενδυτές καθόλου δεν ασχολήθηκε με το Σύνταγμα, αλλά θεώρησε ότι αρκούσε νομοθετική ρύθμιση.
Ανάφερε ακόμη ο πρωθυπουργός ότι σκοπός είναι να προσελκυστούν φοιτητές από ένα ευρύτερο φάσμα χωρών. Μάλιστα, συμπεριέλαβε σε αυτό και τη δυνατότητα των δημόσιων πανεπιστημίων να έχουν ξενόγλωσσα τμήματα. Βεβαίως αυτό που δεν είπε είναι ότι ενώ τα ιδιωτικά ΑΕΙ μπορούν να απευθύνονται και στη διεθνή αγορά αλλά να έχουν και πελατεία πρωτίστως από το εσωτερικό της χώρας, τα δημόσια πανεπιστήμια υποχρεώνονται στα ξενόγλωσσα προγράμματα να δέχονται μόνο αλλοδαπούς φοιτητές, σε άλλη μια κίνηση έμμεσης στήριξης των ιδιωτικών ιδρυμάτων.
Άλλωστε, ο πρωθυπουργός που μίλησε με τέτοιο θαυμασμό για ένα ιδιωτικό ίδρυμα, σπανίως αναφέρεται ή πανηγυρίζει για τα όσα κάνουν τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια (άλλωστε πολύ σπανίως τα επισκέπτεται), παρότι αυτά ανεβαίνουν στις διεθνείς κατατάξεις, παράγουν έρευνα, έχουν αποφοίτους που διαπρέπουν παρά τις θεσμικές και χρηματοδοτικές τρικλοποδιές που διαρκώς τους βάζει η κυβέρνηση. Άλλωστε, κανένα ιδιωτικό ίδρυμα δεν μπορεί να συγκριθεί με τα δημόσια πανεπιστήμια, στα οποία μορφώθηκαν αλλεπάλληλες γενιές της πνευματικής και πολιτιστικής ηγεσίας του τόπου και τα οποία συνείσφεραν καταλυτικά στην οικονομική και κοινωνική πρόοδο, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων αγώνων για δημοκρατία.
Όμως, για τον πρωθυπουργό όλη αυτή η ιστορία του δημόσιου πανεπιστημίου είναι απλώς «καθυστέρηση». Δεν είναι τυχαίο ότι για άλλη μια φορά μίλησε για την δεκαετία του 1980 ως το αρνητικό παράδειγμα, παραβλέποντας ότι τότε έγινε ο μεγαλύτερος εκδημοκρατισμός και εκσυγχρονισμός των δημόσιων πανεπιστημίων, διαμορφώνοντας τις βάσεις τους για τη μετέπειτα σημαντική τους ανάπτυξη, αλλά και ουσιαστική διεθνοποίηση.
Γιατί το όραμα του πρωθυπουργού δεν είναι να αναβαθμιστεί ακόμη περισσότερο η ανώτατη εκπαίδευση, δεν είναι να υπάρχει μεγαλύτερη ερευνητική παραγωγή στη χώρα, δεν είναι καν να έχουμε περισσότερες νέες και νέους που να αποκτούν πανεπιστημιακή μόρφωση. Το όραμά του είναι να είναι χαρούμενοι συγκεκριμένοι «επενδυτές». Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει ανεπανόρθωτα πλήγματα σε ιδρύματα που δεκαετίες τώρα αποτελούν τις πραγματικές δεξαμενές σκέψεις της χώρας και τα εργαστήρια όπου σχεδιάζεται το μέλλον της.

Πηγή: in.gr

Ποιος θα δικάσει ποιον; (Ο νόμος των ισχυρών και η δικαιοσύνη των αδύναμων)

Αυτό εννοούν όταν λένε ότι εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη, για αυτό το λόγο είναι ελεύθεροι ο φραπές και ο τζιτζής, για αυτό η καθαρίστρια έφαγε δέκα χρόνια φυλακή και ο Λαζαρίδης χρειάστηκε πέντε μέρες για να οδηγηθεί απλά σε παραίτηση. Και θα συνεχίσουν να ζητούν θυσίες από τους υπόλοιπους….

Πάνος Χριστοδούλου 

Ο τίτλος είναι παράφραση του στίχου who watches the watchmen, από την ποιητική συλλογή Σατυρικά του Ρωμαίου Juvenal (Satire VI, 347–348). Quis custodiet ipsos custodes? Μια φράση που ταξίδεψε στους αιώνες για να δώσει έμπνευση για το graphic novel του Alan Moore Watchmen. Πέρα όμως από τους φύλακες μας, μπαίνει και ένα άλλο βασικό ερώτημα: ποιος και με τι κριτήρια αποδίδει δικαιοσύνη;
Σε μια σκηνή αυτής της εξαιρετικής ιταλικής σειράς Ο νόμος της Λίντια Πόετ (βασισμένη στην αληθινή ιστορία της πρώτης γυναίκας δικηγόρου της Ιταλίας), η τύχη μιας γυναίκας κρέμεται από την απόφαση ενός σώματος ενόρκων που βασίζεται αποκλειστικά σε άντρες. Είναι αυτό ένα δίκαιο σύστημα; Είναι εύκολο να απαρνηθεί κάποιος την εξουσία του επιτρέποντας το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να αντιδρά; 
Πέρασαν αυτές οι εποχές θα πει κάποιος. Όντως οι εποχές πέρασαν και τη θέση των γυναικών πήραν οι μαύροι. Για χρόνια οι δίκες μαύρων κρίνονταν από σώμα λευκών ενόρκων. Στις δίκες αυτές δε βασιζόταν μόνο το μέλλον των κατηγορουμένων, αλλά και η εξουσία των  λευκών, όπως και των ανδρών πιο πριν. Θα πει κάποιος και πάλι πέρασαν τα χρόνια. Μόνο που τα χρόνια περνούν, και αλλάζει μόνο ο στόχος, όχι το σύστημα, αντί για γυναίκες και μαύρους είδαμε εβραίους, Άραβες, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους, να βρίσκονται σε μια ανισόπεδη έδρα δικαστηρίου, στο έλεος των καταπιεστών τους. 
Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, ή μάλλον δεν είναι για όλους τυφλή. Είναι τυφλή για τους ισχυρούς. Από τον τρόπο που διαμορφώνεται το σώμα των ενόρκων, το ότι ο δικηγόρος και η αμοιβή του δεν είναι για όλους και όλες, από την πολιτική χειραγώγηση που ασκείται στο διορισμό των δικαστικών. Και αυτό δε σταματά μόνο στη δικαιοσύνη, επεκτείνεται στην ίδια την άσκηση πολιτικής. Τα κοινοβούλια και τα συστημικά ΜΜΕ είναι μια μορφή δικαστηρίου, όπου τα όποια αρνητικά μέτρα οφείλονται στο ότι κάποιοι είναι κακοί: η γιαγιά που πούλαγε κάστανα χωρίς απόδειξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι φοιτητές. Και έτσι φτάνουμε στο σημείο πλούσιοι να αποφασίζουν για τη λιτότητα των υπόλοιπων, άνθρωποι με δεκάδες σπίτια για το ένα σπίτι του άλλου, και πρόσφατα, από ό,τι είδαμε, άνθρωποι με πλαστά αγορασμένα πτυχία, με πτυχία αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας να διαγράφουν φοιτητές του δημόσιου πανεπιστημίου. 
Όλο αυτό, όλος ο κύκλος της επιβολής, ώστε αυτοί που έχουν εξουσία να συνεχίσουν να την αναπαράγουν και να την επιβάλλουν και να την υπερασπίζονται με το πρόσχημα της αμερόληπτης δικαιοσύνης. Αυτό εννοούν όταν λένε ότι εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη, για αυτό το λόγο είναι ελεύθεροι ο φραπές και ο τζιτζής, για αυτό η καθαρίστρια έφαγε δέκα χρόνια φυλακή και ο Λαζαρίδης χρειάστηκε πέντε μέρες για να οδηγηθεί απλά σε παραίτηση. Και θα συνεχίσουν να ζητούν θυσίες από τους υπόλοιπους, θα συνεχίσουν να παραδειγματίζουν όσους αντιστέκονται και να επιβάλουν την αναπαραγωγή της εξουσίας τους. Θα συνεχίσουν μέχρι οι υπόλοιποι να επιβάλουν την πραγματική λαϊκή δικαιοσύνη των υποτελών. 
Τρανό πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της παιδιάτρου από το νησί, η οποία ανέβασε ένα μήνυμα αγωνίας, μια κραυγή αγανάκτησης η οποία συγκίνησε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν όχι όλο, και αποτέλεσε μια φωνή δικαίωσης για όσους και όσες έχουμε ζήσει ανάλογα σκηνικά και πολλές φορές ακούγαμε το ‘έλα μωρέ έτσι είναι τα πράγματα, μικρός είσαι ακόμα και δε γίνεται αλλιώς’. Και όμως γίνεται, και όμως δεν έχει όλος ο κόσμος αυτή τη μίζερη τοξική αντίληψη. Την έχει όμως ο υπουργός υγείας, ο οποίος αντί να ντραπεί, αντί να ζητήσει συγγνώμη και να παραιτηθεί και να επιστρέψει στις πωλήσεις ναζιστικών και χουντικών βιβλίων, βγήκε να τραμπουκίσει τη συνάδελφο και να περηφανευτεί ότι αφού την απείλησε κατέβασε την ανάρτηση. 
Αυτό συνοψίζει τη δικαιοσύνη τους. Αυτό είναι το τι θεωρούν ότι αξίζει στις γυναίκες, στους μετανάστες, στους εργαζόμενους, το να σιωπούν μπροστά στην αδικία και την κακοποίηση. Αυτό είναι το δίκαιο για αυτούς. Και η σημαία πάνω στα ερείπια του Ράιχσταγκ συμβολίζει την τύχη που έχουν τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές. 

katiousa.gr

Η New York Post ζητά το κεφάλι του Dr. Anthony Fauci

Το κοινό πρέπει επίσης να μάθει τα πλήρη γεγονότα σχετικά με τις εκστρατείες της κυβέρνησης Βiden για την απόκρυψη των κινδύνων εμβολιασμού και την πολιτικοποίηση της αντίδρασης του έθνους στην COVID

By Post Editorial Board 

(New York Post 2 Μαΐου 2026)

Η Αμερική χρειάζεται την πλήρη αλήθεια για τις συγκαλύψεις του Fauci και ΟΛΕΣ τις ομοσπονδιακές καταχρήσεις της πανδημίας. H New York Post με editorial της συντακτικής της ομάδας -δημοσιεύτηκε στις 2 Μαΐου 2026- ζητεί να οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη ο Dr. Anthony Fauci.

Ο λόγος, η συγκάλυψη της προέλευσης του ιού σε συνδυασμό με την επιβολή των εμβολίων ευθανασίας COVID-19 και την καταστροφή που προκάλεσε σε ανθρώπινες ζωές και επιχειρήσεις εξαιτίας των lockdowns. Kι όλο αυτό σε συνδυασμό με την διαρκή στοχοποίηση όσων τολμούσαν να εκφέρουν διαφορετική άποψη ή να διατηρούν αμφιβολίες. Συνέβη και στη χώρα μας…

Η δίωξη του Dr. David Morens με την κατηγορία της παρεμπόδισης των ερευνών για την προέλευση του COVID δεν μπορεί να είναι το τέλος της αναζήτησης της αλήθειας από το έθνος σε αυτήν την υπόθεση: Ακόμα κι αν η χάρη που έδωσε ο Biden στον Dr. Anthony Fauci την τελευταία στιγμή τον κρατήσει έξω από τη φυλακή, οι Αμερικανοί χρειάζονται τα πλήρη γεγονότα-γράφει η New York Post.

Ο Morens εργάστηκε υπό τον Fauci στο Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων-National Institute of Allergy and Infectious Diseases. Κατηγορείται για την καταστροφή και απόκρυψη επίσημων αρχείων σχετικά με τη προέλευση του ιού – σε μια προφανή προσπάθεια να προστατεύσει το αφεντικό του.

Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι ο Fauci συνωμότησε με τον επικεφαλής των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, Francis Collins, για να καταργήσουν οποιαδήποτε έρευνα σχετικά με την προέλευση του COVID στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan – το οποίο διεξήγαγε έρευνα για τους κορωνοϊούς που χρηματοδοτήθηκε από τα NIH/NIAID τα χρόνια πριν από την πανδημία, παρά την ομοσπονδιακή απαγόρευση “gain of function” πειραμάτων.

Τα email δείχνουν τον Moren να καυχιέται για τις συγκαλύψεις του παρά τον Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης- Freedom of Information Act [FOIA]: «[Έμαθα] από την κυρία μας εδώ για την ελευθερία της πληροφόρησης πώς να εξαφανίζω τα email αφού μου αποσταλεί η ελευθερία της πληροφόρησης, αλλά πριν ξεκινήσει η αναζήτηση»·

«Δεν υπάρχει καμία ανησυχία για τον FOIA. Μπορώ είτε να στείλω πράγματα στον Τony στο ιδιωτικό του Gmail, είτε να του τα δώσω στη δουλειά ή στο σπίτι του».

Όλα αυτά βοήθησαν στην απόκρυψη του συνεχιζόμενου συντονισμού του Fauci με τον Peter Daszak – τον επικεφαλής της EcoHealth Alliance, της οργάνωσης που ο Fauci διηύθυνε επιχορηγήσεις για την έρευνα για την απόκτηση λειτουργικότητας στο WIV της Κίνας.

Αυτή η εργασία στόχευε συγκεκριμένα στην χειραγώγηση των κορονοϊών στο «σημείο διάσπασης της φουρίνης-furin cleavage site» – την κρίσιμη μετάλλαξη που ουσιαστικά αποτυπώνει τον ιό COVID.

Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο γιατί ο Fauci & Co. διεξήγαγαν το παιχνίδι της απάτης τους επιμένοντας ότι ο ιός είχε φυσική προέλευση: Εάν το σε κατάσταση lockdown κοινό μάθαινε ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι είχαν χρηματοδοτήσει απερίσκεπτους επιστήμονες που πιθανώς δημιούργησαν το πανδημικό μικρόβιο σε ένα κακώς ασφαλισμένο εργαστήριο στο εξωτερικό, αυτοί οι αξιωματούχοι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ισόβια φυλάκιση.

Ειδικά όταν η ομάδα του Fauci  ενέκρινε επίσης τις πολιτικές που έκλεισαν σχολεία, κατέστρεψαν επιχειρήσεις και ανάγκασαν αγαπημένα πρόσωπα να πεθάνουν μόνα τους στα νοσοκομεία. Η CIA, το FBI και τα φημισμένα Εργαστήρια Livermore του Υπουργείου Ενέργειας θεωρούν πλέον την COVID-19 πιθανότατα ανθρωπογενή. Ενώ εμείς – χάρη σε μεγάλο βαθμό στον Fauci και την εταιρεία του – δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε 100% σίγουροι γι’ αυτό, η ισορροπία των πιθανοτήτων είναι έντονα αντίθετη με τη θεωρία της φυσικής προέλευσης.

Ο Fauci, Collins και ο Morens είπαν ψέματα για να αποκρύψουν αυτό το γεγονός. Τα μέσα ενημέρωσης

ανέλαβαν τα ψέματά τους και τα ανακήρυξαν κανόνα. Το ίδιο έκαναν και αμέτρητοι νομοθέτες και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής. Ο Morens αντιμετωπίζει περισσότερες από πέντε δεκαετίες ποινής αν καταδικαστεί για όλες τις κατηγορίες, ωστόσο είναι σαφώς μικρό ψάρι σε σύγκριση με τον Fauci, ο οποίος επανειλημμένα έπαιξε παιχνίδια με λέξεις για να αρνηθεί τη συμμετοχή του στη χρηματοδότηση της έρευνας για την απόκτηση λειτουργικότητας, ψευδόμενος απροκάλυπτα στο Κογκρέσο και συνωμοτώντας με τον Collins για να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους με σκοπό να εκφοβίσουν τους ερευνητές ώστε να υποστηρίξουν τη θεωρία της φυσικής προέλευσης.

Δαιμονοποίησε όποιον τολμούσε να τον επικρίνει, σε αυτό ή σε οποιοδήποτε άλλο θέμα, ως επιτιθέμενο στην ίδια την επιστήμη – και δημιούργησε την ατμόσφαιρα στην οποία οποιαδήποτε διαφωνία ή ακόμη και περιέργεια για τη θεωρία φυσικής προέλευσης τιμωρούνταν γρήγορα με δημόσια κατακραυγή.

Ή, στην περίπτωση αυτής της εφημερίδας, γυμνή λογοκρισία μέσω μιας ανίερης συνεργασίας μεταξύ των Big Tech και των Big Government. Ian Fordστο X

Η χάρη του Fauci σημαίνει ότι δεν μπορεί να επικαλεστεί την 5η εάν κληθεί να καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου για όλα αυτά – και αν δεν ομολογήσει την αλήθεια, δεν θα τον προστατεύσει από κατηγορίες ψευδορκίας. Η Βουλή και η Γερουσία θα έπρεπε να απαιτούν να απαντήσει δημόσια τώρα.

 Θα πρέπει επίσης να χάσει την πλούσια κρατική του σύνταξη: Αυτός ο ήδη εξαιρετικά πλούσιος (μετά από μια ζωή στη δημόσια υπηρεσία, χμμ) άνθρωπος δεν αξίζει ούτε δεκάρα παραπάνω από τους φορολογούμενους στους οποίους είπε ψέματα. Ούτε μπορεί αυτό να είναι το τέλος της αναζήτησης της αλήθειας και της δικαιοσύνης: Το κοινό πρέπει επίσης να μάθει τα πλήρη γεγονότα σχετικά με τις εκστρατείες της κυβέρνησης Βiden για την απόκρυψη των κινδύνων εμβολιασμού και την πολιτικοποίηση της αντίδρασης του έθνους στην COVID.

Με μισό αιώνα και 1 χρόνο φυλακή [συνολικά 51 χρόνια] βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρώην Ανώτερος σύμβουλος του Dr. Anthony Fauci David Morens, 78 ετών. Πως εμπλέκονται στην υπόθεση οι Έλληνες καθηγητές Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη

Tρίτη 28 Απριλίου 2026

Με μισό αιώνα και 1 χρόνο φυλακή [συνολικά 51 χρόνια] βρίσκεται αντιμέτωπος ο πρώην Ανώτερος σύμβουλος του Dr. Anthony Fauci David Morens, 78 ετών.

Στη συνέχεια, πως εμπλέκονται στην υπόθεση οι Έλληνες καθηγητές Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη.

Πάμε να δούμε τις συναρπαστικές εξελίξεις καθώς τα στόματα ανοίγουν και πολλοί από τους εμπλεκόμενους στην Γενοκτονία αφανισμού του δυτικού πληθυσμού έχουν αρχίσει ήδη να κελαηδάνε στις δικαστικές αρχές αλλά και στα αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα.

Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ των Guardian, New York Post, Fox News, etc το Υπουργείο Δικαιοσύνης απήγγειλε κατηγορίες σε έναν πρώην ανώτερο σύμβουλο του Dr. Anthony Fauci για φερόμενη απόκρυψη αρχείων από έρευνες σχετικά με την προέλευση της πανδημίας COVID-19.

Ο David Morens, 78 ετών, κατηγορείται με μία (1) κατηγορία συνωμοσίας κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, δύο (2) κατηγορίες καταστροφής, αλλοίωσης ή παραποίησης αρχείων σε ομοσπονδιακές έρευνες και δύο (2) κατηγορίες απόκρυψης, αφαίρεσης ή ακρωτηριασμού αρχείων.

Ο πρώην αξιωματούχος του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων -National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 51 ετών εάν καταδικαστεί για όλες τις κατηγορίες.

Το κατηγορητήριο, το οποίο αποσφραγίστηκε τη Δευτέρα στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Maryland, αναφέρει επίσης δύο ανώνυμους συνεργούς που «απέκρυψαν, αφαίρεσαν, κατέστρεψαν και προκάλεσαν την απόκρυψη και την αφαίρεση ομοσπονδιακών αρχείων για να παρακάμψουν τον FOIA [Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης] και τον FRA [Νόμο περί Ομοσπονδιακών Αρχείων]-[Freedom of Information Act] and FRA [Federal Records Act].”

Οι πληροφορίες στο κατηγορητήριο δείχνουν ότι οι συνεργοί είναι ο Δρ. Peter Daszak, πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού EcoHealth Alliance με έδρα το Manhattan, και ο Δρ. Gerald Keusch, αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Εργαστηρίου Αναδυόμενων Λοιμωδών Νοσημάτων του Πανεπιστημίου της Βοστώνης-Boston University’s National Emerging Infectious Disease Laboratory Institute και δικαιούχος της επιχορήγησης από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH).

Στην επιχείρηση εξοβελισμού της εργαστηριακής προέλευσης του ιού από τον εργολάβο των gain of function πειραμάτων και πρώην επιθεωρητή του ΠΟΥ συμμετείχε και μία αναπάντεχη μελέτη των Ελλήνων καθηγητών Τσιόδρα, Μαγιορκίνη, Παναγιωτακόπουλου, Παρασκευή, Κωστάκη με την συνυπογραφή του πρώην πρύτανη του ΕΚΠΑ Δημόπουλου η οποία αξιοποιήθηκε από τον Peter Daszak ως  παραπαμπή σε πληρωμένη επιστολή που απέστειλε στο The Lancet ώστε να εξοβελίσει κάθε υπόνοια εργαστηριακής κατασκευής του καταφανέστατα ιού-βιολογικό όπλο όπως τον χαρακτήρισε ο κορυφαίος συστημικός καθηγητής Jeffey Sachs.

Aυτό που βγάζει μάτι στη περίπτωση των Ελλήνων καθηγητών είναι η χρονική στιγμή εκπόνησης της μελέτης και η προχειρότητά της! Μόλις τον Ιανουάριο του 2020 πριν καλά καλά ο διαβλητός ΠΟΥ ανακηρύξει την planδημία COVID εμφανίζονται οι Τσιόδρας, Μαγιορκίνης, Παναγιωτακόπουλος, Παρασκευής, Κωστάκη να υπογράφουν μελέτη υπέρ της φυσικής προέλευσης του ιού που προκαλεί τον COVID χωρίς φυσικά να έχουν απομονώσει τον ιό. Στη συνέχεια η ελληνική μελέτη βρέθηκε στα χέρια του Peter Daszak που θεωρείται ήδη συνεργός του Morens. Πως έφτασε στα χέρια του η μελέτη των Ελλήνων καθηγητών; Ποιός τους υπέδειξε να πραγματοποιήσουν τόσο νωρίς-εσπευσμένα και εκ του προχείρου την εν λόγω μελέτη; Ian Fordστο X

Στο μεταξύ ο Fauci εμπλέκεται σε «μαζική» συγκάλυψη της προέλευσης της COVID-19, λέει ο επικεφαλής του FDA, Marty Makary, στο «Pod Force One»

Ο Morens, ο οποίος διετέλεσε ανώτερος σύμβουλος του Fauci από το 2006 έως το 2022, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο δικαστήριο τη Δευτέρα και ένας δικαστής του χορήγησε υπό όρους αποφυλάκιση εν αναμονή της δίκης, εφόσον παραδώσει το αμερικανικό του διαβατήριο μέχρι την Τετάρτη.

Πρέπει επίσης να «αποφύγει κάθε επαφή» με τους συνωμότες.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να πω εκτός από το ότι ο Tony το γνωρίζει και έχω μάθει ότι καταβάλλονται συνεχείς προσπάθειες εντός των NIH για να διευθετηθεί αυτό με ελάχιστη ζημιά σε εσάς, τον Peter  και τους συναδέλφους σας, και στο NIH και το NIAID», έγραψε ο Morens στους Daszak και Keusch σε ένα email στις 26 Απριλίου 2020 από έναν ιδιωτικό λογαριασμό.

Ο Fauci, ο οποίος αποχώρησε από την κυβερνητική υπηρεσία τον Δεκέμβριο του 2022, αναφέρεται ως «Ανώτερος Αξιωματούχος 1 του NIAID» σε πολλαπλές επικοινωνίες που αναφέρονται στο κατηγορητήριο.

Ο διευθυντής του NIAID και τότε επικεφαλής των NIH, Δρ. Francis Collins, τον Φεβρουάριο του 2020 «προέτρεψε» την περίφημη εφημερίδα «Proximal Origins» που προσπάθησε να υποβαθμίσει τις ανησυχίες για διαρροή COVID από ένα κινεζικό εργαστήριο, ισχυριζόμενος αντ’ αυτού ότι το ξέσπασμα ήταν σύμφωνο με μια φυσική προέλευση για τον SARS-CoV-2.

«Όπως ισχυρίζεται στο κατηγορητήριο, ο Δρ. Morens και οι συνεργοί του απέκρυψαν σκόπιμα πληροφορίες και παραποιημένα αρχεία σε μια προσπάθεια να καταστείλουν εναλλακτικές θεωρίες σχετικά με την προέλευση του COVID-19. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν το σοβαρό καθήκον να παρέχουν ειλικρινή, βάσιμα στοιχεία και συμβουλές προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος — όχι να προωθούν τις δικές τους προσωπικές ή ιδεολογικές ατζέντες. «Ο Morens όχι μόνο φέρεται να συμμετείχε στην παράνομη συσκότιση των επικοινωνιών του, αλλά έλαβε και μίζες για αυτό», πρόσθεσε ο Διευθυντής του FBI, Kash Patel σε ανακοίνωσή του. Nicolas Hulscher, MPHστο X

Τόσο το FBI όσο και το Γραφείο Γενικού Επιθεωρητή του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών διεξήγαγαν την έρευνα που οδήγησε στο κατηγορητήριο, μετά από ποινική παραπομπή από τον πρώην Πρόεδρο της Υποεπιτροπής COVID της Βουλής, Brad Wenstrup (Ρεπουμπλικάνος-Οχάιο).

Η επιτροπή του Brad Wenstrup παρέπεμψε επίσης τον Daszak για ποινική έρευνα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αφού ο οργανισμός δεν ανέφερε για δύο χρόνια «ένα δυνητικά επικίνδυνο πείραμα που διεξήχθη στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan» και «χρησιμοποίησε χρήματα των φορολογουμένων για να διευκολύνει την επικίνδυνη έρευνα κέρδους λειτουργίας», σύμφωνα με τον πρόεδρο.

«Ο Δρ. «Ο Daszak παρέλειψε ένα ουσιώδες γεγονός σχετικά με την πρόσβασή του σε μη αναλυμένα δείγματα και αλληλουχίες ιών στο WIV στην επιτυχημένη προσπάθειά του να επαναφέρει την επιχορήγησή του από τα NIH», δήλωσε ο Wenstrup σε ακρόαση της 1ης Μαΐου 2024 με τον πρόεδρο της EcoHealth.

«Ο Δρ. Daszak δεν συνεργάστηκε καθόλου με την επιλεγμένη υποεπιτροπή. Καθυστέρησε να προσκομίσει τα ζητούμενα έγγραφα και έπαιξε παιγνίδι τακτικής με την σημασιολογία με τον ορισμό της έρευνας gain-of-function, ακόμη και στην προηγούμενη κατάθεσή του». Nick Sortorστο X:

kourdistoportocali.com