Οι φωτογραφίες των 200 πατριωτών, λίγο πριν την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή, προκάλεσαν συγκίνηση σ’ όλη την Ελλάδα. Ανατριχίλα προκάλεσαν τα σχόλια μιας θλιβερής αλλά θορυβώδους μειοψηφίας που έσπευσαν είτε να αμφισβητήσουν, είτε να χλευάσουν και να απαξιώσουν τη θυσία των 200, μόνο και μόνο επειδή στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομμουνιστές! Η ιστορικός του ΑΠΘ Βασιλική Λάζου, στο στούντιο του militaire channel, μιλά για τους 200 αλύγιστους αγωνιστές που στάθηκαν στον τοίχο της Καισαριανής, δείχνοντας περισσότερο έτοιμοι για πόλεμο παρά για εκτέλεση. Η κυρία Λάζου απαντά και στα ερωτήματα για τον φασιστικό οχετό που κατέκλυσε για κάποιες ώρες τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με την ιστορικό του ΑΠΘ, μιλάμε και για μια επέτειο αυτών των ημερών. Για τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Μια συμφωνία 9 σημείων, από την οποία τηρήθηκαν μόνο τα 2. Αυτά που αφορούσαν τον ΕΛΑΣ. Το ελληνικό κράτος και παρακράτος όχι μόνο δεν τήρησε τα υπόλοιπα 7 σημεία της συμφωνίας, αλλά εξαπέλυσε τη «λευκή τρομοκρατία». Η Βασιλική Λάζου σε μια ψύχραιμη ανάγνωση της ιστορίας…
Mpelalis Reviews
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026
» Συγκλονίζει η ανάρτηση μάνας που έχασε τον γιο της στα Τέμπη: «Τρία χρόνια που ο πόνος γίνεται πιο οδυνηρός»
«Τρία χρόνια χωρίς να έχει υποστεί κανένας τις συνέπειες της δολοφονίας σου και των υπολοίπων 56», μια φράση που περιγράφει ακριβώς την προσπάθεια συγκάλυψης του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών
Newsroom
Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται 3 χρόνια από το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών που κόστισε την ζωή 57 ανθρώπων. Τρία χρόνια που ακόμα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη, που το κράτος προσπαθεί να συγκαλύψει την εγκληματική του αμέλεια.
Μια μάνα μου έχασε τον γιό της την μοιραία νύχτα των Τεμπών, συγκλονίζει με την ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προσπαθεί να περιγράψει τα όσα έχει βιώσει αυτά τα τρία χρόνια μετά τον θάνατο του παιδιού της.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τρία χρόνια χωρίς να έχει υποστεί κανένας τις συνέπειες της δολοφονίας σου και των υπολοίπων 56.
Τρία χρόνια να μου λένε ότι μαλακώνει ο πόνος με τον χρόνο, όχι ψέματα δεν μαλακώνει, γίνεται μεγαλύτερος και πιο οδυνηρός», περιγράφοντας την έλλειψη δικαιοσύνης αλλά και τον αβίωτο πόνο.
Αναλυτικά η ανάρτηση
Τρία χρόνια χωρίς εσένα Τασούλη μου.
Τρία χρόνια πόνου, απώλειας.
Τρία χρόνια χωρίς να σε βλέπω, χωρίς να βλέπω το χαμόγελο σου, χωρίς να σε αγγίζω.
Τρία χρόνια να ξαπλώνω στο κρεβατάκι σου,να αγκαλιάζω άψυχα αντικείμενα σου, τρία χρόνια να περνούν τα γενέθλια σου και να σκέφτομαι πώς θα ήσουν, τι θα είχες κάνει, τι θα είχες πετύχει, τι θα είχες καταφέρει από τα όνειρα σου.
Τρία χρόνια να φιλάω φωτογραφίες σου, να αγκαλιάζω μάρμαρα παγωμένα και να ρωτάω τι κάνεις εδώ παιδί μου?
Τρία χρόνια χωρίς να έχει υποστεί κανένας τις συνέπειες της δολοφονίας σου και των υπολοίπων 56.
Τρία χρόνια να μου λένε ότι μαλακώνει ο πόνος με τον χρόνο, όχι ψέματα δεν μαλακώνει, γίνεται μεγαλύτερος και πιο οδυνηρός.
Τρία χρόνια που το μόνο που έχει μείνει είναι η φωνή σου από τις τελευταίες ώρες στο τρένο να τρυπάει το μυαλό μου και να σκίζει την καρδιά μου.
Τρία χρόνια παιδί μου και πόσα ακόμα χωρίς εσένα ψυχούλα μου,χωρίς εσένα Τασούλη μου.
Πάντα αφήναμε σημειώματα και γράφαμε…
ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ παιδάκι μου και μου λείπεις πολύ!!»
MAGA, Έπσταϊν και Ιράν
Μπορεί η υπόθεση Έπσταϊν να φέρει τους λαούς σε σύγκρουση με το διεθνές κατεστημένο του 1% (και ακόμα περισσότερο του 0,1%);
Ας ξεκινήσουμε με μια κάπως δογματική, φαινομενικώς, δήλωση: Η πρώτη και πιο επαναστατική κίνηση στις μέρες μας είναι ο εφαρμοσμένος, ο πρακτικός-συνταγματικός πατριωτισμός, δηλαδή η κίνηση ημών των λαών, των πολιτών προς την κατεύθυνση του να πάρουμε πίσω τις χώρες μας από εκείνους που τις ελέγχουν αντί για εμάς προκειμένου να τις καταστήσουμε ξανά πατρίδες για εμάς, τους πολίτες, τους εργαζομένους, τους λαούς, τους πολλούς. Αυτή η διεκδίκηση εν τέλει δεν μπορεί παρά να αποτελέσει υπόθεση κάποιας εκδοχής αριστεράς, ωστόσο σήμερα δεν εκφράζεται ούτε μόνο, ούτε κυρίως από συγκεκριμένες εκδοχές αριστεράς. Μάλλον εκφράζεται από μια διάχυτη, ενίοτε θολή, αντισυστημικότητα.
Μεταξύ άλλων πραγμάτων που μας δείχνει η υπόθεση Έπσταϊν, μας αποδεικνύει γιατί μια τέτοια κίνηση θα αποτελέσει αντικειμενικώς επαναστατική δράση: γιατί θα φέρει τους λαούς σε σύγκρουση με το διεθνές κατεστημένο του 1% (και ακόμα περισσότερο του 0,1%).
Δηλαδή με εκείνον τον εξαιρετικώς ολιγάριθμο, αφανή, διεθνή, ρατσιστικό, αντικοινωνικό, εγκληματικό και βαριά ψυχοπαθολογικό μηχανισμό εξουσίας, ο οποίος απαρτίζεται από μυστικές υπηρεσίες (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΗΒ και κάποιων συμμάχων τους κυρίως), διαχειριστές του ολιγαρχικού χρηματοπιστωτικού και εν γένει πολύ μεγάλου κεφαλαίου, μέλη ισχυρών κλειστών λεσχών και υψηλόβαθμους πολιτειακούς και πολιτικούς παράγοντες ισχυρών, δυτικών και συμμαχικών τους κρατών. Μιλούμε για μια κάστα συγκεκριμένων λούμεπν ανθρώπων οι οποίοι εμπεδώνουν τον εκφασισμό σε παγκόσμια κλίμακα και λειτουργούν υπό μορφή πραγματικής, διεθνούς δικτατορίας.
Αυτό το κατεστημένο υφαρπάζει τις πατρίδες από τους λαούς τους, τόσο εκτός «Δύσης» όπου μπορεί (με εισβολές, κατοχές κρατών, οικονομικές κυρώσεις και αλλαγές καθεστώτων) όσο και (πρώτα και κύρια) εντός της «Δύσης», όπου οι πολίτες μπορούν να ψηφίζουν μόνο για τα δευτερεύοντα χωρίς τελικώς να αποφασίζουν για τίποτα από όλα τα ουσιαστικά που τους αφορούν. Οι πολίτες της «Δύσης» είτε ζουν σε ένα χαζοχαρούμενο, εγκληματικό μάτριξ, είτε καταστέλλονται σκληρά και ποικιλοτρόπως από αυτό το κατεστημένο δια των εντεταλμένων κυβερνήσεών του. Το διά ταύτα συνίσταται στο ότι όσο πιο ισχυρό το «δυτικό» κράτος (με αποκορύφωμα τις ΗΠΑ φυσικά) τόσο πιο μεγάλο το διακύβευμα και επομένως ακόμα βαθύτερος ο έλεγχος από το κατεστημένο.
Πρόκειται για την εντατική προώθηση της εσωτερικής αποικιοποίησης της ίδιας της «Δύσης». Οι γιγαντωμένες ανισότητες έχουν διαμορφώσει μια απολύτως διεφθαρμένη εξουσία καθότι ανεξέλεγκτη και αυτή με τη σειρά της συμπεριφέρεται ακόμα και προς τους άμεσους υπηκόους της, με έναν κοινωνικό ρατσισμό σχεδόν όμοιο και σίγουρα ολοένα πιο κοντινό προς εκείνον που επιδεικνύει προς τον μη-«δυτικό» άνθρωπο. Βεβαίως ακόμα δεν έχουμε μια Γάζα μέσα στη «Δύση» αλλά αν απαιτηθεί θα γίνει και αυτό όπως ακριβώς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα αποικιακά πειράματα μεταφέρθηκαν από την περιφέρεια της Ευρώπης, μέσα.
Υπό αυτήν την έννοια μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξισωτική πορεία προς τα κάτω. Η υψηλότερη καταναλωτική δυνατότητα κατά μέσο όρο του ατόμου στη «Δύση» σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο (η οποία συρρικνώνεται σε κάθε περίπτωση προϊόντος του χρόνου) δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση μεγαλύτερη ελευθερία, όπως ακριβώς οι εκλογές δεν ορίζουν τη δημοκρατία: αντιθέτως αποτελούν τα «γλυκαντικά», τα «καταπραϋντικά» της ανελευθερίας και της οριακώς κεκαλυμμένης διεφθαρμένης, (μεγαλό-)αστικής δικτατορίας στην οποία ζούμε.
Αυτό το οποίο γίνεται στις ΗΠΑ σε σχέση με το κίνημα MAGA και τον πρόεδρο Τραμπ είναι απολύτως χαρακτηριστικό. Το εν λόγω κίνημα διαμορφώθηκε στη βάση ενός θολού αντισυστημισμού και επίσης θολού και στρεβλού πατριωτισμού. Οι ιδεολογικές του καταβολές και το πολιτικό του πρόσημο «φώναζαν» ότι οι εύπιστοι οπαδοί του θα έπεφταν θύματα ενός δήθεν χαρισματικού, παλιάτσου, ο οποίος θα παρίστανε τον αντισυστημικό απλώς και μόνο για να σταθεροποιήσει το κατεστημένο όταν οι καθωσπρέπει εκδοχές θα αποτύγχαναν με αποτέλεσμα βεβαίως να αποδειχτεί τελικώς ένα ακόμα χαρτί του. Ωστόσο έστω κι έτσι, ο θυμός απέναντι στις παραδοσιακές, πιο συμβατικές εκδοχές του κατεστημένου του έδωσαν τη δυνατότητα να καταγάγει μια σειρά από νίκες διακηρύσσοντας ότι οι ατέλειωτοι πόλεμοι των ΗΠΑ θα σταματούσαν και ότι οι πολίτες των ΗΠΑ θα έπαιρναν πίσω τη χώρα τους από τον «βούρκο» της Ουάσιγκτον.
Τι πήραν στην πραγματικότητα; Έναν ηγέτη και πρόεδρο, ο οποίος φέρεται να έχει τελέσει βιασμούς ανηλίκων, να έχει αποτελέσει κρίκο ενός παιδοφιλικού κυκλώματος, έναν πρόεδρο με άλλα λόγια γέννημα- θρέμμα του βούρκου που δήθεν θα αποξήραινε, ο οποίος είναι απολύτως στρατευμένος και ελεγχόμενος από τα συμφέροντα ενός άλλου κράτους, του Ισραήλ. Φυσικά, δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο μόνος αλλά ένας από τους πολλούς προέδρους των ΗΠΑ με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Οι πολίτες των ΗΠΑ όμως (και αυτό είναι εν προκειμένω το σημαντικό) του πλέον ισχυρού κράτους στον πλανήτη, πέρα από τα γιγάντια εσωτερικά τους κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα, όσο εντυπωσιακό και αν ακούγεται, δεν μπορούν να έχουν έναν πρόεδρο ο οποίος να μην εμπλέκεται σε ατομικό επίπεδο σε βαρύτατες εγκληματικές πράξεις, να μην είναι εκβιάσιμος από τις ντόπιες και ξένες μυστικές υπηρεσίες, να υπηρετεί έστω εν μέρει τα δικά τους συμφέροντα με την εξωτερική του πολιτική και τελικώς να μη λειτουργεί ως πράκτορας των υπερπλουσίων συμπατριωτών τους και ενός ξένου κράτους, δηλαδή του Ισραήλ και των συμφερόντων που συσπειρώνονται γύρω του.
Το υποτιθέμενο τέλος των ατελείωτων πολέμων των ΗΠΑ έδωσε τη θέση του στον σχεδιαζόμενο πόλεμο εναντίον του Ιράν ενώ την ίδια στιγμή ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Η υπόθεση Έπσταϊν δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, οι ιδέες της «δημοκρατίας» και του πατριωτισμού αποτελούν φάρσα.
Αυτή η συνειδητοποίηση όταν επέλθει σε μαζική κλίμακα δεν θα απαξιώσει μόνο τον Τραμπ αλλά προοπτικώς θα τελειώσει ψευδαισθήσεις περί ενός σωτήρα μέσα από το κατεστημένο (εξ ου και διχάζει τη βάση του MAGA, χωρίς να ενισχύει σε επίπεδο κοινωνικής αποδοχής τους Δημοκρατικούς). Η επίταση του εκφασισμού στρώνει εν δυνάμει τον δρόμο σε έναν βαθύτερο και ουσιαστικότερο αντισυστημισμό (και) μέσα στις ΗΠΑ. Είναι κατεξοχήν μέσα στις ΗΠΑ που διεξάγεται και θα διεξαχθεί ακόμα περισσότερο στο εγγύς μέλλον μια κορυφαία πολιτική μάχη με κεντρικό ζητούμενο το αν η κοινωνική πλειοψηφία θα κατακτήσει έστω κάποιου βαθμού δημοκρατίας και πατριωτισμού στον δημόσιο βίο ή αν θα παραμείνει κυρίαρχο το μοντέλο της απόλυτης διαφθοράς και της πλήρους υφαρπαγής της λαϊκής κυριαρχίας (και) εκεί. Είναι οι πολίτες των ΗΠΑ και το μεγαλύτερο μέρος της ίδιας της βάσης του Τραμπ που πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν έχουν τον έλεγχο της χώρας τους εξαιτίας του ηγέτη τους και των σιωνιστικών λόμπι που είναι τα αφεντικά του.
Υπό αυτήν την έννοια χρειαζόμαστε ένα διεθνές πατριωτικό κίνημα. Πατριωτισμός σήμερα είναι η διάλυση του κάθε ενός εσωτερικού και του διεθνούς κατεστημένου. Το πατριωτικό είναι το κοινωνικό, το εθνικό είναι το ταξικό, υπό την έννοια της εξαφάνισης αυτής της κάστας, του εκτρώματος που γέννησε ο καπιταλισμός.
Εικονογράφηση: Diego Mallo (New Yorker)
Η Πολιτική χωρίς κηδεμόνες
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Αναπτυξιακού & Κοινωνικού Ψυχολόγου,
Διδάσκοντα Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Neapolis
Η ιδέα μιας ακηδεμόνευτης πολιτικής ακούγεται σχεδόν αυτονόητη. Κι όμως, στην ελληνική εμπειρία μοιάζει όλο και πιο μακρινή. Όχι μόνο επειδή τα κόμματα συγκροτούν μηχανισμούς αυτοσυντήρησης, αλλά και επειδή πολλοί πολίτες νιώθουν ότι η πολιτική δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά μέσα στην κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Η αίσθηση ή ίσως η βεβαιότητα εξαρτήσεων -οικονομικών, διεθνών, επικοινωνιακών- έχει εγκατασταθεί στη συλλογική συνείδηση, είτε κανείς την ερμηνεύει ως πραγματικότητα είτε ως διάχυτη δυσπιστία.
Έτσι διαμορφώνεται ένα παράδοξο. Η πολιτική υπάρχει παντού, αλλά η εμπιστοσύνη σε αυτήν συρρικνώνεται. Και η κοινωνία όλο και πιο πολύ απομακρύνεται από την Πολιτική. Πολλοί πολίτες δεν αμφισβητούν απλώς πρόσωπα ή επιλογές. Αμφισβητούν το κατά πόσο οι αποφάσεις λαμβάνονται πραγματικά εκεί όπου φαίνεται.
Εδώ ακριβώς γεννιέται η η ανάγκη για κάτι ακηδεμόνευτο -για μια φωνή που να μη μοιάζει δεμένη σε δίκτυα επιρροής, οικονομικής ισχύος ή διεθνών ισορροπιών. Ανάγκη που για την πατρίδα μας είναι μάλλον υπαρξιακή.
Δεν σημαίνει ότι η «πολιτική χωρίς κηδεμόνες» είναι εύκολη υπόθεση, αλλά το γεγονός ότι πολλοί την αναζητούν δείχνει κάτι βαθύτερο: μια κοινωνία που θέλει να ξαναπιστέψει ότι μπορεί να μιλήσει με τη δική της φωνή και όχι μόνο μέσω διαμεσολαβήσεων.
Από εκεί ξεκινά και η συζήτηση για το ακηδεμόνευτο, όχι ως σύνθημα, αλλά ως ανάγκη. Και ίσως ως το τελευταίο περιθώριο για να ξαναγίνει η πολιτική υπόθεση των ανθρώπων και όχι μόνο των μηχανισμών.
Ακηδεμόνευτο δεν σημαίνει «ανέλεγκτο», «επιπόλαιο» ούτε «αφελές». Σημαίνει κάτι πιο απλό και πιο δύσκολο μαζί. Μια φωνή, μια παρουσία ή μια πολιτική στάση που δεν ανήκει εκ των προτέρων σε μηχανισμούς, που δεν χρωστά διαδρομή σε κομματικούς σωλήνες, που δεν χρειάζεται έγκριση για να υπάρξει δημόσια. Είναι το πολιτικό που προκύπτει από την βιωμένη εμπειρία.
Η αλήθεια είναι ότι κάθε πολιτικό σύστημα μαθαίνει να αναπαράγεται. Φτιάχνει μηχανισμούς, ιεραρχίες, διαδρομές «ωρίμανσης». Μαθαίνει ποιος μιλά, πότε μιλά και με ποιους όρους. Ορίζει ποιος "ανήκει" και ποιος όχι. Όπως σε κάθε σύστημα αυτός είναι ένας τρόπος να διατηρείται η συστημική συνοχή. Αλλά κάποια στιγμή αυτό που ξεκίνησε ως οργάνωση γίνεται περίφραξη.
Το είδαμε αυτό από την επομένη του εγκλήματος των Τεμπών, καθώς -όπως και κάθε καθεστώς- το πολιτικό σύστημα αποκαλύφθηκε όχι τόσο σε όσα είπε, αλλά σε όσα δεν άντεχε να ειπωθούν-και που ευτυχώς τα έψαξαν, τα βρήκαν και τα είπαν μόνο οι συγγενείς των θυμάτων. Μετά τα Τέμπη, υπήρξε μια στιγμή όπου όλα έμοιαζαν να κρέμονται στον αέρα, μια στιγμή που η κοινωνία ζητούσε καθαρές λέξεις.
Αντί γι’ αυτό, είδαμε μετρημένες τοποθετήσεις, επιλεκτικές εντάσεις, προσεκτικά βήματα γύρω από έναν πυρήνα ερωτημάτων που έμενε διαρκώς στο ημίφως. Και όσο τα ερωτήματα για φορτία, διαδικασίες, εκταφές και ευθύνες επέμεναν, τόσο το πολιτικό σύστημα έμοιαζε να χαμηλώνει τη φωνή. Όχι με θόρυβο, αλλά με εκείνη τη συντονισμένη αμηχανία που μοιάζει με σιωπηρή συμφωνία.
Δεν χρειάζεται πάντα ρητή συνεννόηση για να υπάρξει κηδεμονία. Αρκεί ένα κοινό όριο. Το αόρατο σημείο πέρα από το οποίο η σύγκρουση παύει να είναι επιτρεπτή. Όταν οι διαφορές εξαντλούνται στην επιφάνεια, αλλά ο πυρήνας μένει ανέγγιχτος, τότε η πολιτική μοιάζει λιγότερο με αντιπαράθεση και περισσότερο με διαχείριση ενός πλαισίου που δεν επιτρέπεται να ραγίσει. Και εκεί, μέσα σε αυτή τη χ α μ η λ ό φ ω ν η ο μ ο ι ο μ ο ρ φ ί α, γίνεται αισθητό ότι τα κόμματα δεν κινούνται πάντα μόνο από ιδεολογία ή λαϊκή εντολή, αλλά και από μια ανάγκη να μη διαταραχθούν ισορροπίες που σπάνια κατονομάζονται.
Και τότε, όποιος εμφανίζεται χωρίς κομματική κηδεμονία δεν μοιάζει απλώς διαφορετικός, μοιάζει επικίνδυνος. Όχι γιατί έχει απαραίτητα περισσότερη δύναμη, αλλά γιατί θυμίζει κάτι που το σύστημα προσπαθεί να ξεχάσει: ότι η πολιτική δεν γεννήθηκε στα γραφεία, αλλά "από" και "στις" ανάγκες των ανθρώπων.
Υπάρχει όμως και μια πιο ανθρώπινη διάσταση. Για πολλούς, το κόμμα δεν είναι απλώς πολιτική επιλογή, είναι βιογραφία. Είναι παρέες, κοινές μνήμες, αγώνες, ήττες, προσδοκίες. Σταδιακά γίνεται κάτι σαν αυτό που στην ψυχοπαθολογία ορίζουμε ως «πολύ δεμένη οικογένεια». Κι όπως σε κάθε οικογένεια, η αμφισβήτηση συχνά βιώνεται ως προδοσία. Η υπεράσπιση του κόμματος δεν είναι τότε μόνο ιδεολογική, είναι ταυτοτική. Υπερασπίζεσαι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Το ακηδεμόνευτο λοιπόν δεν απειλεί μόνο ψήφους ή ισορροπίες. Απειλεί αυτή τη βεβαιότητα ότι η πολιτική έχει συγκεκριμένες πύλες εισόδου, ότι υπάρχει μια «σωστή» διαδρομή πριν μιλήσεις. Θυμίζει ότι μπορεί να υπάρξει λόγος δημόσιος που δεν έχει μαθητεύσει σε μηχανισμούς, που δεν έχει μάθει να αυτολογοκρίνεται.
Το ακηδεμόνευτο απειλεί το "ανήκειν" αρκετών.
Όμως η κοινωνία, ειδικά όταν κουράζεται, αρχίζει να αναζητά το ακηδεμόνευτο. Όχι απαραίτητα ως έτοιμη λύση, αλλά σαν ανάσα. Όταν οι ρόλοι μοιάζουν παγιωμένοι και οι αντιπαραθέσεις προβλέψιμες, γεννιέται η ανάγκη για κάτι που να μην έχει ακόμη ταξινομηθεί. Για μια φωνή που δεν κουβαλά το βάρος των ισορροπιών, που μιλά πριν υπολογίσει.
Η ελληνική κοινωνία, μετά από αλλεπάλληλες κρίσεις και τραύματα που δεν πρόλαβαν να κλείσουν πριν έρθει το επόμενο, κουβαλά μια βαθιά κόπωση. Όχι μόνο οικονομική ή πολιτική, αλλά υπαρξιακή.
Η αίσθηση ότι πολλά αλλάζουν αλλά κάτι μένει πάντα ίδιο γεννά μια σιωπηλή απογοήτευση. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, το ακηδεμόνευτο μοιάζει με υπενθύμιση ότι τίποτα δεν είναι απολύτως κλειστό.
Δεν είναι εύκολο να το δεχτείς. Το απρόβλεπτο φοβίζει. Ενοχλεί όσους έχουν μάθει -συχνά με το αζημίωτο- να διαχειρίζονται το σύστημα, αλλά και όσους έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στα όριά του.
Γιατί ανοίγει την πιθανότητα να ξανασκεφτούμε ρόλους, βεβαιότητες, ακόμη και τον τρόπο που συμμετέχουμε στα κοινά.
Δεν σημαίνει ότι κάθε ακηδεμόνευτη φωνή θα δικαιωθεί ή θα αντέξει. Αλλά η ίδια η δυνατότητα ύπαρξής της είναι σημάδι ότι η κοινωνία δεν έχει παγώσει εντελώς. Ότι κάτι ακόμη κινείται κάτω από τις επιφάνειες.
Και ίσως τελικά αυτό είναι που αξίζει να προστατευτεί. Όχι τόσο ένα πρόσωπο συγκεκριμένα, αλλά η πιθανότητα να εμφανίζεται κάποιος χωρίς άδεια. Να μιλά χωρίς ντόπιους ή ξένους κηδεμόνες. Να μιλά χωρίς να χρωστά. Να δοκιμάζει να σταθεί δημόσια χωρίς να έχει προηγουμένως εγκριθεί.
Γιατί κάθε φορά που μια τέτοια φωνή φιμώνεται -με καχυποψία, ταμπέλες, απαξίωση ή απλώς σιωπή- η πολιτική γίνεται λίγο πιο στενή και το υπαρξιακό κενό της της χώρας και του λαού γίνεται όλο και πιο απειλητικό.
Και δεν μας αξίζει να τελειώσουμε συλλογικά επειδή κάποιοι δεν αντέχουν να ξεμπερδεύουν με τους "κηδεμόνες" τους.
Πηγή: Facebook
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026
«Ιστορία» του Κώστα Βάρναλη
Ως εδώ και σταματήστε, δίχως να φτάσει.
Δε λιμπίζεται πια κι ας μην έχει χορτάσει.
Κοπαδιάρικα πλήθη μπροστά προχωράνε…
Δε λυπάσαι κ’ ελπίζεις, φτωχέ βετεράνε!
Χωρίς όνομ’ αλόγιστ’ ανέμου σαρίδια,
με την ίδια κοψιά και τη γνώμη την ίδια…
Απ’ αφτούς κάποιαν άνοιξ’ η μπόρα θα ‘ρθει
πρώτη σκέψη κι απόφαση, πρώτο σπαθί!
Είσουν όμοια και συ στα παιδιάτικα χρόνια,
την παρούσα στιγμή τη θαρρούσες αιώνια,
μα σαν είχες το νόημα του κόσμου συλλάβει,
το διαλάλησες τίμια ν’ ακούσουν οι σκλάβοι.
Τις φορές, που ο δεμένος πετάχτηκε απάνου
με τα δόντια να κόψει του ξένου τυράννου
το λυτάρι, δεμένος βρισκότανε πάλι.
Τόνε δένανε τρίδιπλα οι ντόπιοι μεγάλοι.
Τώρα η Νύχτα τελειώνει…Παθοί και μαθοί
ξέρουν, όταν η μάχ’ η μεγάλη δοθεί,
για να μην ξαναχάσουνε τη λεφτεριά τους,
θ’ αφανίσουνε πρώτα τα ντόπια θεριά τους.
Το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Ιστορία», εμπεριέχεται στην ποιητική συλλογή του “Ελεύθερος Κόσμος”
Αθήνα, Παρίσι, Τεχεράνη
Μητσοτάκης και Ερντογάν έδωσαν την εντύπωση ότι άγγιξαν τα πάντα αλλά δεν συμφώνησαν σε τίποτα. Τζάμπα ταξίδι, δηλαδή.
Να μην εκπλαγούμε, όμως, αν προσεχώς μάθουμε για «απροσδόκητες» προσεγγίσεις και συμφωνίες του είδους ότι η Τουρκία σβήνει το casus belli και η Ελλάδα «αίρει τις ενστάσεις της για το Αιγαίο». Δεν πρόκειται για κάποιο αποκλειστικό ρεπορτάζ αλλά για κοινή λογική.
Ο Τραμπ έρχεται στην Αθήνα και, ως αφανής μαέστρος, θα είναι ευχαριστημένος όταν τον υποδεχτούμε. Αλλιώς ποιος θα αναλάβει το κόστος της δυσαρέσκειάς του; Ο Μητσοτάκης ευχαριστημένος, ως ειρηνοποιός. Και ο Ερντογάν ευτυχής ως τζάμπα κατακτητής. Εγώ θα είμαι ευτυχής αν έχω πέσει εντελώς έξω, καθώς γράφω, Τετάρτη βράδυ, το σαββατιάτικο προς δημοσίευση κείμενο, χωρίς πληροφορίες.
Πιθανολογώ ότι δεν θα περιμένω πολύ για επιβεβαίωση – ή για διάψευση. Θα εξαρτηθεί από το πόσο ανάγκη έχουν Τραμπ, Μητσοτάκης αλλά και Ερντογάν να εμφανίσουν μια επιτυχία.
ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ εξέλιξη ταιριάζει με την αλλαγή στάσης του υποτίθεται πιο ανένδοτου αντι-Ρώσου στη Δ. Ευρώπη, του Γάλλου Μακρόν που εγκατέλειψε ξαφνικά τη σκληρή γραμμή και πρότεινε να ξαναπιάσουν οι Δυτικοευρωπαίοι το νήμα των συζητήσεων με τον Πούτιν. Το νόημα είναι διπλό: Το Παρίσι αναγνωρίζει ότι η Μόσχα νίκησε οριστικά στην Ουκρανία. Και ταυτόχρονα νίκησε και η πολιτική Τραμπ προσέγγισης-συνεργασίας με τον Πούτιν. Προσέγγιση σε δρόμους κακοτράχαλους, είναι η αλήθεια. Ο πόλεμος, τυπικά, δεν τέλειωσε αλλά η Δυτική Ευρώπη δεν έχει πια τίποτα να κερδίσει αν συνεχίσει να παριστάνει τον «σκληρό». Η μπαρούφα ότι η Ρωσία θα επιτεθεί στη Δυτική Ευρώπη εξέπνευσε. Ο Ζελένσκι εγγράφεται πλέον στις ζημίες που θα διευθετηθούν αργότερα. Η Αθήνα ούτε αυτό δεν αξιώνεται να κάνει: Να αλλάξει, έστω καθυστερημένα, τη φορεσιά του ανένδοτου φιλοπόλεμου (αντι-Τραμπ) με μια «στοχαστική προσαρμογή» στον ρεαλισμό. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα πει όχι στα «αιτήματα» (λέγε με προσταγές) του «υψηλού επισκέπτη» (όπως θα έκανε και κάθε άλλος στη θέση του) τουλάχιστον ας δώσει την απατηλή αίσθηση της αξιοπρεπούς αποδοχής των εντολών. Αλλά είπαμε, η Αθήνα μετά τον Σημίτη έχει προσαρτηθεί στα διεθνή παιχνίδια του Βερολίνου. Ο Φιντάν βάζει φιτιλιές ότι οι Μητσοτάκης-Γεραπετρίτης θέλουν να τα βρουν με τους Τούρκους αλλά τους εμποδίζει ο Δένδιας. Σιγά το εμπόδιο.
Η ΤΕΧΕΡΑΝΗ από την πλευρά της καλά τα πάει, τουλάχιστον για την ώρα. Ο Τραμπ αφού «άστραψε και βρόντηξε» έδειξε για μια ακόμα φορά ότι «ο Δίας φωνάζει αλλά δεν δαγκώνει» όταν δεν τον παίρνει. Οι ΗΠΑ έχουν χάσει όλες τις τελευταίες συγκρούσεις όταν χρειάστηκε να βάλουν «μπότες» στο εχθρικό έδαφος, στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Γιατί να προσθέσουν και το Ιράν; Το Ισραήλ ούτε να το σκεφτεί. Πολύ μικρό για τόσο μεγάλη μπουκιά.
Ο Τραμπ, προσεκτικός, δήλωσε ότι αν οι διαπραγματεύσεις με το Ιράν δεν ευοδωθούν θα στείλει και δεύτερο αεροπλανοφόρο. Σε μια χώρα που υποτίθεται την κυβερνούν φανατικοί μουλάδες, αλλά δεν είναι ούτε αγράμματοι ούτε προδότες, ούτε ηγέτες τύπου Μαδούρο να τους τυλίξεις πακέτο για το σπίτι.
Επίθεση στο Ιράν θα ανάγκαζε τη Μόσχα αλλά και το Πεκίνο να παρέμβουν, άμεσα και έμπρακτα, υπέρ της Τεχεράνης, έστω για να δείξουν ότι δεν εγκαταλείπουν τους φίλους στα δύσκολα. Αλλιώς θα έχαναν τους φίλους. Άλλωστε οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν γυρεύουν την αλληλοκαταστροφή αλλά μόνο την καταστροφή του αντίπαλου. Ο Ρούσβελτ μπήκε στον Παγκόσμιο Πόλεμο μόνο όταν η παρουσία του εξασφάλιζε τη νίκη επί του Χίτλερ – σιγουρατζής. Ο Χίτλερ κατάστρεψε την Ευρώπη και την πρόσφερε στους Αμερικάνους στο πιάτο έτοιμη να τους υπηρετήσει.
Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ κόσμος, όλοι όσοι, αρχηγοί και αρχηγίσκοι, κατέχουν θέση και ρόλο στα «εθνικά» θα κληθούν να τοποθετηθούν δημοσίως και σαφώς για το Αιγαίο. Θα τα ξαναπούμε λοιπόν.
Πηγή: edromos.gr
Σκότωναν οι Γερμανοί, όχι μόνο οι ναζί
Θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι φταίει μόνο το κόμμα του Χίτλερ για τα εγκλήματα της Κατοχής και η Γερμανία είναι… αθώα
του Παναγιώτη Λιάκου
«Οι ναζί που εκτέλεσαν τους 200 στην Καισαριανή». Μια παπάτζα που διαδίδεται από το σύνολο, σχεδόν, του Τύπου και τη μηρυκάζουν δολίως ή ανοήτως οι κομματάνθρωποι. Θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι στην Κατοχή δεν σκότωναν οι Γερμανοί. Σκότωναν μόνο οι ναζί. Οι υπόλοιποι απλώς βρίσκονταν εκεί, ίσως για τον καθαρό αέρα, ίσως για να κάνουν τουρισμό σε χωριά που έτυχε να καούν.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, στρατός εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως ο γερμανικός, λειτούργησε αποκλειστικά με ιδεολογικά κριτήρια. Πριν από κάθε εκτέλεση ο αξιωματικός ρωτούσε: «Συγγνώμη, είστε πραγματικός εθνικοσοσιαλιστής; Αν είστε απλώς συντηρητικός ή σοσιαλδημοκράτης, μπορείτε να περάσετε στο πλάι και να μην πυροβολήσετε».
Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Στον γερμανικό στρατό υπηρετούσαν άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις: δεξιοί, συντηρητικοί, αριστεροί, οικολόγοι, αριστοκράτες, αδιάφοροι, καριερίστες κ.ά. Όμως όταν ερχόταν η ώρα των αντιποίνων, των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ή των μαζικών εκτελέσεων, η ιδεολογική ποικιλία δεν δημιουργούσε προβλήματα στα πολυβόλα. Η σφαίρα δεν ρωτούσε πολιτική τοποθέτηση. Ούτε το εκτελεστικό απόσπασμα λειτουργούσε με ιδεολογική… ενσυναίσθηση.
Η ιδέα ότι «φταίνε μόνο οι ναζί» παραμένει εξαιρετικά χρήσιμη. Διότι μετατρέπει ένα κρατικό και θεσμικό έγκλημα σε υπόθεση μιας ακραίας ομάδας. Δεν φταίει ο στρατός. Δεν φταίει η διοίκηση. Δεν φταίει ο μηχανισμός. Δεν φταίει το γερμανικό κράτος ούτε ο γερμανικός λαός. Φταίνε κάποιοι «άλλοι», σχεδόν εξωγήινοι, που έτυχε να φορούν τις ίδιες στολές. Το κακό περιορίζεται σε μια ιδεολογία, όχι σε νομιμόφρονες μάζες, που υπάκουαν διαταγές, όχι σε θεσμούς που τις οργάνωναν, όχι σε κράτος που τις νομιμοποιούσε.
Όμως οι θηριωδίες, τα μαζικά εγκλήματα, οι συλλογικές κακουργίες δεν χρειάζονται φανατικούς ιδεολόγους. Αρκούν άνθρωποι αρκετά πρόθυμοι να κάνουν «τη δουλειά τους».
Και αυτό είναι πολύ λιγότερο παρηγορητικό από το παραμύθι με τους «λίγους κακούς». Γιατί σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο μια ιδεολογία. Ήταν ένας ολόκληρος μηχανισμός που λειτούργησε και εκατομμύρια άνθρωποι πολύ πιο συνηθισμένοι απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.
Επίσης, υπάρχει και μια άλλη, εξαιρετικά πρακτική πλευρά στο… μούσι ότι «τα εγκλήματα τα έκαναν οι ναζί, όχι το γερμανικό κράτος». Αυτό το θηριώδες ψέμα εξυπηρετεί λογιστικά. Αν τα έκανε μια ιδεολογική παράταξη, τότε τα έκανε μια ιστορική… παρένθεση. Και οι παρενθέσεις, ως γνωστόν, δεν πληρώνουν λογαριασμούς.
Η λογική είναι απλή και ταιριάζει γάντι με όσα τσαμπουνάνε οι Γερμανοί αξιωματούχοι: Δεν ήταν το κράτος, ήταν το καθεστώς. Δεν ήταν η διοίκηση, ήταν η ιδεολογία. Δεν ήταν οι θεσμοί, αλλά κάποιοι φανατικοί που εντελώς ανεξάρτητα από στρατό, υπουργεία, τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες κατάφεραν να οργανώσουν πόλεμο, κατοχή, λεηλασίες και δάνεια. Το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα μόνο του τα κατάφερε! Και αν δεν ήταν το κράτος, τότε ποιος να πληρώσει; Η Ιστορία; Η ιδεολογία;
Έτσι, το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και οι πολεμικές επανορθώσεις καταντούν ιστορικές λεπτομέρειες. Τα οφειλόμενα μετατρέπονται σε «λήξαν ζήτημα» και οι υποχρεώσεις εξαφανίζονται μαζί με το καθεστώς που, υποτίθεται, δεν είχε καμία σχέση με τη θεσμική συνέχεια.
Το παράδοξο είναι ότι το ίδιο το γερμανικό κράτος που επικαλείται συνέχεια (όταν πρόκειται για εισπράξεις), συνθήκες και οικονομικές απαιτήσεις, ξαφνικά αποκτά… επιλεκτική ιστορική ασυνέχεια όταν έρχεται η ώρα των πληρωμών.
Τελικά, η Ιστορία, φαίνεται, έχει δύο λογαριασμούς: έναν για να θυμάσαι και έναν για να μην πληρώνεις.
Και ένα υστερόγραφο: Αν εμείς αύριο πολεμήσουμε τους Τούρκους, τον πόλεμο θα τον έχει κάνει η Νέα Δημοκρατία; Μόνο οι… κουλίστας θα πυροβολούν;
Πηγή: antinews.gr
Ανέκδοτο, πέντε γράμματα: ΠΑΣΟΚ!
Όλα εμείς τα πλάσματα που σηκωνόμαστε το πρωί και κάπου πονάμε (άμα πέρασες τα σαράντα και σηκωθείς το πρωί και δεν πονάς πουθενά, έχεις πεθάνει!), το αγαπήσαμε και το χορέψαμε το “Death on two legs” των Queen.
Κι έχουμε ξεσαλώσει, έχουμε χοροπηδήξει, έχουμε σκούξει πάνω εκεί που τα ‘χωνε ο Freddie, δηλώνοντας:
“But now you can kiss my ass, goodbye”!
Δεν μεταφράζω γιατί είμαστε οικογενειακή ιστοσελίδα και στηρίζω το τίμιο έργο της κυβερνήσεως δια την προστασία της νεότητος, αλλά σόρι, ακόμη και με τ’ αγγλικά του Χάρβαρντ κάτι καταλαβαίνετε.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες:
Ποιος το τραγούδησε καλύτερα;
Ο εκλιπών σε κάποιο παλιό του αμόρε, που δεν είναι πια στη ζωή του;
Ή ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ στο παλιό του αμόρε τον Ανδρουλάκη, που δεν είναι πια στο κόμμα του;
Νταξ, κορυφαίος περφόρμερ ο Freddie, όλη η υφήλιος απ’ τα χείλη του κρεμότανε, αλλά κι ο κυρ Γιάννης δεν είναι καμιά “γλάστρα” με κλειστό μικρόφωνο!
Βλέπε και τις εκλογές στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας την περασμένη Κυριακή, όπου κατέβηκε με δικό του σχήμα ο μέχρι πρότινος απόλυτος άρχων της ΓΣΕΕ και έλαβε 218 ψήφια με 5 έδρες, ενώ η ορθόδοξη πράσινη παράταξη της Χαριλάου Τρικούπη ενθυλάκωσε μόλις 142 κουκιά και 3 έδρες.
Και μην ξεχνάμε ότι έπεται 39ο Τακτικό Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που αν όλα πάνε καλά αναμένεται να πραγματοποιηθεί από τις 16 έως τις 19 Απριλίου 2026…
Εν τω μεταξύ, τα ‘χε δει χύμα με Παναγό ο Ανδρουλάκης, του ‘ρθανε και τσουβαλάτα με την υπόθεση ΟΠΕΚΑ.
Ξέρω, ξέρω, ψιλικοκό είναι το στόρι του 1,8 εκατομμυρίου ευρώ μπροστά στις δεκάδων εκατομμυρίων ζωγραφιές της ΓΣΕΕ, αλλά μας προέκυψε και άλλο πράσινο όνομα στο σενάριο.
Εκείνο της Τασούλας Χατζηδάκη, μέλους της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη για την παράνομη καταβολή των επιδομάτων.
Στον ΟΠΕΚΑ ήταν προϊσταμένη του Τμήματος Ελέγχων και Διαχείρισης Πληρωμών και Μεταβολών της Διεύθυνσης Οικογενειακών Επιδομάτων και του Τμήματος Χορήγησης Παροχών Ανασφάλιστων Υπερηλίκων της Διεύθυνσης Παροχών Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Τουλάχιστον εδώ δεν είχαμε αντάρτικο, καθώς η κυρία Χατζηδάκη εκτός από το να δηλώσει αθώα ζήτησε και αναστολή της κομματικής της ιδιότητας…
Παρά ταύτα, η ζημιά στο ίματζ του ΠΑΣΟΚ ήταν εμφανής και χειροπιαστή.
Πράγμα το οποίο επισήμανε και ένα χτεσινό παραπολιτικό της “Καθημερινής”, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:
“Στις πολλές κυλιόμενες δημοσκοπήσεις που γίνονται και δεν δημοσιεύονται, οι πολίτες λένε ότι έχουν μικρότερη εμπιστοσύνη στο ΠΑΣΟΚ για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, απ’ ό,τι έχουν στην κυβέρνηση”.
Και το τελικό χτύπημα;
Έτερο παραπολιτικό, από το dnews αυτή τη φορά, το οποίο κατέγραφε διαφωνία της Διαμαντοπούλου με Βενιζέλο για την αναθεώρηση του Συντάγματος και πρόταση της πρώην επιτρόπου για συμμετοχή των πρασίνων στις συζητήσεις που θα τρέξει η κυβέρνηση!
Είναι ύστερα να μην καταπίνει τα ντεπόν δύο δύο ο πρόεδρος Νικόλας, με όλα όσα του κάτσανε στο σβέρκο τόσο ξαφνικά;
Ή μάλλον όχι και τόσο ξαφνικά…
Ε ναι παλικάρια και γοργόνες μου, τίποτε δεν συμβαίνει τόσο απότομα στην Ελλαδάρα, στη χώρα των δύο “Πι”:
Του Παρθενώνα και του Πρέταντορ!
Εκλογές έρχονται σιμά κοντά και στη Νέα Δημοκρατία δεν τις αφήνουν στην τύχη και στα γούστα του κάθε μερακλή.
Στη Νέα Δημοκρατία έχουν σχέδιο, έχουν στρατηγική, έχουν στοχοπροσήλωση.
Όπερ μεθερμηνευόμενον πρόεδρε Ανδρουλάκη, ως εκείνη τη μέρα θα είσαι σαν τον κάβουρα που περπατάει στα κάρβουνα.
Εκτός κι αν αποφασίσεις να πεις “ήμαρτον”…
Υ.Γ.: Υπενθυμίζω ότι από τους παρόντες πασόκους, ο μοναδικός που έχει κερδίσει εκλογική διαδικασία είναι ο Χάρης Δούκας. Δήμο Αθήνας, μάλιστα, το γνωρίζω και το κατανοώ το μέγεθος, αλλά οι υπόλοιποι δεν έχουν νικήσει ούτε στο δεκαπενταμελές!
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη: Η προφητεία της 717, η διάλυση του σιδηροδρόμου και η χώρα που επιμένει να αγνοεί τα προειδοποιητικά της σήματα
από NewsRoom3
Τα τρία χρόνια που κύλησαν από το έγκλημα των Τεμπών δεν στάθηκαν ικανά να κλείσουν τις πληγές ούτε να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, αντιθέτως επιβεβαίωσαν ότι η «μεγάλη ληστεία του τρένου» που προηγήθηκε της μετωπικής σύγκρουσης το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 συνεχίζεται με άλλες μορφές, μέσα από καθυστερήσεις, παραλείψεις, αλληλομεταθέσεις ευθυνών και έναν διοικητικό μηχανισμό που μοιάζει να λειτουργεί σε καθεστώς μόνιμης εκκρεμότητας. Στο διάστημα αυτό, η κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τα δομικά προβλήματα που είχαν επισημανθεί πολύ πριν την τραγωδία ούτε να καλύψει τα κενά που οδήγησαν 57 οικογένειες στο πένθος, τον ελληνικό σιδηρόδρομο στην απαξίωση και μια ολόκληρη κοινωνία σε αμείλικτα ερωτήματα για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και του κράτους δικαίου.
Από τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα, οι αποκαλύψεις για τη διαχείριση κρίσιμων συμβάσεων, για τα ασυμβίβαστα προσώπων και για τις επιλογές που κράτησαν τον σιδηρόδρομο σε καθεστώς ημιλειτουργίας άρχισαν να συσσωρεύονται. Στο επίκεντρο βρέθηκε η περιβόητη σύμβαση 717, το έργο ανάταξης των συστημάτων τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης, το οποίο είχε υπογραφεί το 2014 με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2016 και παρέμενε εννέα χρόνια αργότερα ανολοκλήρωτο, με παρατάσεις, τροποποιήσεις και πρόσθετες αποζημιώσεις.
Linkwise
Η σύμβαση αυτή δεν ήταν άγνωστη σε όσους παρακολουθούσαν στενά τον τομέα των υποδομών. Στο τέλος του 2019, λίγους μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Κυριάκος Μητσοτάκης, ο τότε Γενικός Γραμματέας Μεταφορών Νικόλαος Σταθόπουλος επέλεξε να γράψει σε συλλογικό τόμο για τις υποδομές ένα κείμενο με τίτλο «Το πιο κρίσιμο έργο στην Ελλάδα», αφιερωμένο αποκλειστικά στη 717. Σε μια έκδοση που συνήθως φιλοξενούσε πανηγυρικές αναφορές σε μελλοντικά έργα δισεκατομμυρίων, ο ίδιος προτίμησε να αναφερθεί σε ένα έργο 41 εκατομμυρίων ευρώ, επιλέγοντας μάλιστα να μιλήσει «εν είδει προειδοποίησης» για τη σημασία του.
Στο κείμενό του κατέγραψε το ιστορικό της ανάθεσης στο τέλος του 2014, τις καθυστερήσεις που ακολούθησαν και τον κίνδυνο απώλειας ενός γεωπολιτικού παραθύρου ευκαιρίας. Χαρακτήρισε τη σύμβαση «διαμάντι», εξηγώντας ότι η ολοκλήρωσή της θα επέτρεπε τη μείωση του χρόνου Αθήνα–Θεσσαλονίκη στις 3,5 ώρες, καθιστώντας τη Θεσσαλονίκη κέντρο της βαλκανικής ενδοχώρας σε μια περίοδο ευρύτερων ανακατατάξεων. Προειδοποίησε ότι εάν η 717 αστοχήσει, η χώρα θα χρειαστεί τουλάχιστον δέκα χρόνια για να επανακτήσει αντίστοιχη συγκυρία.
Η προειδοποίηση αυτή απέκτησε δραματική διάσταση μετά την τραγωδία. Η 717 συνδέθηκε άμεσα με το γεγονός ότι δύο τρένα κινήθηκαν επί δεκάδες λεπτά στην ίδια γραμμή με αντίθετη κατεύθυνση χωρίς κανένα αυτόματο σύστημα παρέμβασης. Η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και το βαρύ κατηγορητήριο για κρατικούς αξιωματούχους ανέδειξαν τη σημασία της σύμβασης, ενώ τα πολιτικά πρόσωπα παρέμειναν εκτός ποινικής διερεύνησης.
Στο ίδιο κείμενο, ο Ν. Σταθόπουλος συνέδεσε ρητά την ολοκλήρωση της 717 με τις επενδύσεις που είχε προαναγγείλει η ιταλική ΤΡΑΙΝΟΣΕ, νυν Hellenic Train, ύψους 450–500 εκατομμυρίων ευρώ, μετά από επαφές σε ανώτατο επίπεδο. Επισήμανε ότι τα σύγχρονα τρένα που επρόκειτο να αποκτηθούν θα απαιτούσαν λειτουργικά συστήματα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης για να αξιοποιηθούν πλήρως. Χωρίς αυτά, οι ταχύτητες και οι επιδόσεις θα έμεναν θεωρητικές. Λίγα χρόνια αργότερα, οι επενδύσεις περιορίστηκαν σε πέντε ανακατασκευασμένους συρμούς ETR της δεκαετίας του ’90.
Ο ίδιος αποχώρησε αιφνιδιαστικά τον Μάρτιο του 2021, ενώ η 717 παρέμεινε παγωμένη. Δύο χρόνια μετά, η σύγκρουση στα Τέμπη κατέστησε τη σύμβαση σύμβολο μιας διαχρονικής αποτυχίας. Από τότε έως σήμερα, ο ελληνικός σιδηρόδρομος εξακολουθεί να λειτουργεί με κενά που παραμένουν χαώδη.
Στα συστήματα ασφάλειας, παρά τις επανειλημμένες εξαγγελίες, η πλήρης κάλυψη του άξονα Αθήνας–Θεσσαλονίκης με τηλεδιοίκηση, σηματοδότηση και ETCS δεν έχει επιτευχθεί. Η θεομηνία Daniel τον Σεπτέμβριο του 2023 κατέστρεψε κρίσιμα τμήματα στη Θεσσαλία, ενώ οι συμβάσεις αποκατάστασης υπεγράφησαν σχεδόν δύο χρόνια αργότερα. Η αποκατάσταση άλλων τμημάτων του δικτύου παραμένει απροσδιόριστη.
Στο πεδίο του προσωπικού, ο νέος ΟΣΕ λειτουργεί με περίπου 600 εργαζόμενους έναντι 2.500 οργανικών θέσεων. Η απώλεια τεχνογνωσίας από την περίοδο των Μνημονίων δεν αναπληρώθηκε. Παράλληλα, εγκρίθηκαν αυξήσεις στις διοικήσεις και δρομολογήθηκαν προσλήψεις δεκάδων διευθυντικών στελεχών, την ώρα που κρίσιμες ειδικότητες παραμένουν κενές.
Οι διαδικασίες προσλήψεων μέσω ΑΣΕΠ που είχαν ξεκινήσει το 2022 δεν ολοκληρώθηκαν, με αποτέλεσμα τα κενά να καλύπτονται με συμβάσεις παροχής υπηρεσιών. Σταθμάρχες και κλειδούχοι εργάζονται με «μπλοκάκι», χωρίς σταθερό εργασιακό καθεστώς και με αβεβαιότητα για το μέλλον τους.
Στην εκπαίδευση, η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων εντόπισε κενά σε δεκάδες σταθμάρχες, επιβάλλοντας τελικά πρόστιμο στον ΟΣΕ το 2025. Περιστατικά λανθασμένων κατευθύνσεων και επικίνδυνων χειρισμών καταγράφηκαν και μετά τα Τέμπη, επιβεβαιώνοντας ότι η κουλτούρα ασφάλειας δεν οικοδομείται με εγκυκλίους.
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί παραμένουν υποστελεχωμένοι. Η ΡΑΣ λειτουργεί με περιορισμένο προσωπικό, ενώ ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ συγκροτήθηκε εκ των υστέρων, με αποτέλεσμα η διερεύνηση της τραγωδίας να ανατεθεί αρχικά σε πραγματογνώμονες τροχαίων ατυχημάτων. Πλήθος άλλων συμβάντων της τελευταίας διετίας δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί σε βάθος.
Στον τομέα του τροχαίου υλικού, καμία ουσιαστική ανανέωση δεν πραγματοποιήθηκε μετά τα Τέμπη. Τα πέντε ETR τέθηκαν εκτός λειτουργίας για μεγάλα διαστήματα λόγω συντήρησης, ενώ νέοι συρμοί αναμένονται μετά το 2027, με χαμηλότερες προδιαγραφές ταχύτητας.
Το δίκτυο παραμένει περικομμένο. Στον άξονα Αθήνας–Θεσσαλονίκης εκτελούνται μόλις δύο ζεύγη δρομολογίων ημερησίως, ενώ γραμμές όπως Θεσσαλονίκη–Σέρρες και Φλώρινα παραμένουν χωρίς εξυπηρέτηση. Τουριστικές γραμμές μεγάλης τοπικής σημασίας υπολειτουργούν, παρότι η Hellenic Train λαμβάνει κρατική επιδότηση 62 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως για άγονες γραμμές.
Οι βραδυπορίες σε κρίσιμα τμήματα, όπως μεταξύ ΣΚΑ και Οινόης, επιβάλλουν ταχύτητες έως 20 χλμ./ώρα, διπλασιάζοντας τον χρόνο διαδρομής. Το έργο ανάταξης εκκρεμεί εδώ και μία δεκαετία, με το κόστος να έχει εκτιναχθεί.
Στις ισόπεδες διαβάσεις, τα προβλήματα φύλαξης και συντήρησης παραμένουν, με προσωπικό από εταιρείες security να καλύπτει προσωρινά κενά σε απαιτητικές συνθήκες.
Το Σχέδιο Δράσης που συμφωνήθηκε με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την αποφυγή παραπομπής στο Δικαστήριο της ΕΕ μετά τις διαπιστώσεις του European Union Agency for Railways παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστο. Η παραδοχή νομοθετικών κενών δεν συνοδεύτηκε από ταχεία θεραπεία τους.
Τρία χρόνια μετά, η εικόνα του ελληνικού σιδηροδρόμου παραμένει εκείνη ενός συστήματος που κινείται οριακά, με ελλείψεις σε υποδομές, ανθρώπινο δυναμικό και εποπτεία. Η προφητική προειδοποίηση για τη σημασία της 717 διαβάζεται πλέον ως χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας. Η αξιοπιστία που είχε τεθεί ως ζητούμενο το 2019 δοκιμάζεται καθημερινά πάνω σε ράγες που ακόμη περιμένουν να αποκατασταθούν πλήρως.
ΑΠΘ: Πρυτανεία ή «το σπουδαστικό της ασφάλειας»; Ανέβηκε: 20/02/2026
Οι νέες πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ έχουν προφανώς αποφασίσει να ξεπεράσουν και αυτόν τον ανεκδιήγητο… πρώην πρύτανη, κ. Παπαϊωάννου.
Θέμης Τζήμας
Οι νέες πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ έχουν προφανώς αποφασίσει να ξεπεράσουν και αυτόν τον ανεκδιήγητο… πρώην πρύτανη, κ. Παπαϊωάννου. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι από κοινού με την κυβέρνηση αποπειρώνται να αναστήσουν και επισήμως το σπουδαστικό της ασφάλειας, όπως περίπου λειτουργούσε και επί χούντας.
Πριν από λίγες ημέρες και αφού ορισμένοι κουκουλοφόροι, εν αγνοία του συνόλου της ακαδημαϊκής κοινότητας επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ εναντίον αστυνομικών δυνάμεων, ο πρύτανης αποφάσισε με μια χουντικής έμπνευσης και διατύπωσης δήλωση να κλείσει το πανεπιστήμιο για οποιοδήποτε «μη-ακαδημαϊκή και μη-ερευνητική» δραστηριότητα: «Λόγω των τελευταίων γεγονότων και των επακόλουθων διαδικασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη, αναστέλλονται όλες οι μη εκπαιδευτικές και μη ερευνητικές δραστηριότητες εντός των πανεπιστημιακών χώρων (κτιρίων και προαυλίων) μέχρι νεωτέρας» διέταξε ο πρύτανης του ΑΠΘ.
Βεβαίως, αν αγαπούσε το πανεπιστήμιο και αν δεν ήταν στη θέση του ως εντεταλμένος του πρωθυπουργού, θα μπορούσε να κατανοήσει ότι ένα τέτοιο πανεπιστήμιο όπως το Αριστοτέλειο με μια πανέμορφη πανεπιστημιούπολη πρέπει να παραμένει γεμάτο με δραστηριότητες 7 ημέρες την εβδομάδα, αφενός για να αναδεικνύεται ο ρόλος του, αφετέρου προκειμένου ακριβώς να είναι ασφαλές. Όποτε το πανεπιστήμιο είναι γεμάτο με κόσμο είναι και ασφαλές. Οι πρυτανικές αρχές που κλείνουν τα πανεπιστήμια ή που περιορίζουν την παρουσία του κόσμου στο εσωτερικό τους είναι εκείνες που εχθρεύονται το δημόσιο πανεπιστήμιο και αποδέχονται (αν δεν επιδιώκουν) την πιθανότητα να καταστεί χώρος εγκληματικών δραστηριοτήτων.
Δεν πρόκειται όμως μόνο περί αυτού. Όπως αποκάλυψε το μέλος του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ και πρώην κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών και Οικονομικών, καθηγητής Γρηγόρης Ζαρωτιάδης σε ένα σχετικό του άρθρο στην ιστοσελίδα tvxs, στο Σχέδιο Ασφάλειας και Προστασίας (ΣΑκΠ) του ΑΠΘ, το οποίο έχει απαιτήσει η κυβέρνηση από όλα τα πανεπιστήμια, προβλέπονται τα ακόλουθα αδιανόητα: μεταξύ των πιθανών «περιστατικών ασφάλειας» γίνεται αναφορά στις «συμβολικές καταλήψεις Σχολών σε ημερομηνίες ορόσημα». Κοινώς, οι κινητοποιήσεις των φοιτητών ακόμα και ανήμερα του Πολυτεχνείου αποτελούν απειλή! Καλώς ορίσατε φαντάσματα της χούντας.
Εκφέρεται εκτίμηση ότι «κυρίαρχο ευνοϊκό παράγοντα εκδήλωσης μιας ανθρωπογενούς απειλής εντός του πλαισίου των πανεπιστημίων» αποτελεί «το ανοικτό και ανεκτικό περιβάλλον που δημιουργεί ευκαιρίες παραβατικότητας έως την τελική πραγμάτωση εγκληματικών ενεργειών». Ανοικτότητα και ανοχή αποτελούν προφανώς η πολιτικοποίηση και η απόρριψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Κανένα πρόβλημα; Γιατί να μην καταργήσουμε κάθε φοιτητική δραστηριότητα πλην της παρακολούθησης διαλέξεων, και αν μάλιστα γίνεται, από τα σπίτια τους.
Το ΣΑκΠ ως πρώτη κατηγορία ανθρωπογενών απειλών αναγνωρίζει τον αναρχισμό, τον ανατρεπτισμό και τον εξτρεμισμό. Αναγράφει επίσης ότι «οι δραστηριότητες των Πανεπιστημίων έχουν πολιτικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό τα προηγούμενα χρόνια, γεγονός που έχει συμβάλει σε αύξηση των διαμαρτυριών ή άλλων στοχευμένων αναταραχών», συνεχίζοντας πως «πρέπει να σημειωθεί ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, το σημερινό πολιτικό περιβάλλον ούτε επιδοκιμάζει, σιωπηλά ή εκφραστικά, ούτε δικαιολογεί τις εξτρεμιστικές διαμαρτυρίες, προάγοντας έτσι ένα περιβάλλον φιλικό και ασφαλές». Οι «κομμουνισταί» και οι «αναρχικοί» αποτελούν απειλή ως τέτοιοι. Γιατί να μην προβλέψει επανόρθωση το ΑΠΘ; Για παράδειγμα με υποχρεωτικώς πρώτη θέση στην ΔΑΠ, κατόπιν απόφασης της πρυτανείας.
Μάλιστα οι πρυτανικές αρχές αναλαμβάνουν να συλλέγουν ή να συντονίζουν τη συλλογή πληροφοριών των (εξτρεμιστών άραγε; ) φοιτητών, ενώ «όλα αυτά τα πληροφοριακά δεδομένα… θα υποβάλλονται σε συγκέντρωση, καταχώρηση, σύνθεση, ανάλυση και αξιολόγηση… μέσω καθημερινών ενημερώσεων της πιθανότητας πυροδότησης βίαιων παρεμβάσεων στους χώρους του Πανεπιστημίου, με αφορμή αποφάσεις σε Πολιτικό Επίπεδο (Υπουργείο Παιδείας, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη κ.λπ.), μη αρεστές στους φοιτητές… με την ανταλλαγή και ανάλυση πληροφοριακών δεδομένων, σε κεντρικό επίπεδο του Πανεπιστημίου μεταξύ του ΑΠΘ με τους κρατικούς θεσμικούς φορείς (ΕΛ.ΑΣ., Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών κ.λπ.), ως και με αντίστοιχους Οργανισμούς».
Με άλλα λόγια και εντελώς συνοπτικώς: ο πρύτανης και η ομάδα του απαγορεύουν τις δραστηριότητες στο πανεπιστήμιο, στοχοποιούν για πρώτη φορά μετά τη χούντα, επιμέρους και συγκεκριμένες ιδεολογίες (εκδοχές αριστεράς) και θεσπίζουν επισήμως εκ νέου το σπουδαστικό της ασφαλείας και των υπηρεσιών πληροφοριών.
Καθίσταται προφανές ότι και η τελευταία ικμάδα ακαδημαϊκής αξιοπρέπειας χάνεται. Οι άνθρωποι αυτοί, (κυβέρνηση και πρυτάνεις) εχθρεύονται το δημόσιο πανεπιστήμιο και βρίσκονται σε υπηρεσία διάλυσης (και αυτού) προκειμένου να κερδοσκοπήσουν ακόμα περισσότερο με τις τσέπες των φοιτητών και των οικογενειών τους, μέσα από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια του πρωθυπουργού και των φίλων του. Δεν μπορεί να μένουν στις θέσεις του χωρίς να τρέχει τίποτα. Χρειάζεται ένας πραγματικός ξεσηκωμός για τη δημοκρατία και την ακαδημαϊκή ελευθερία μέσα στα πανεπιστήμιά μας, ενάντια στον πρωθυπουργό και στους εκλεκτούς του, ο οποίος θα ξεχυθεί κατόπιν στους δρόμους. Αλλά το πανεπιστήμιό μας δε θα μας το πάρουν, ούτε θα μας το μετατρέψουν σε ψυγείο για ακόμα μεγαλύτερες ρεμούλες των κυβερνητικών.
Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο
Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική
Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.
Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.
Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.
Το βάναυσο (brutal) θέατρο τρέφεται από την ένταση. Χρειάζεται εχθρούς, χρειάζεται προδότες, «ανθέλληνες», «λαϊκιστές», «συμμορίες». Χρειάζεται μια μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, γιατί μόνο έτσι δικαιολογείται ο υψωμένος τόνος, η απειλή, η δήθεν αποφασιστικότητα. Δεν έχει σημασία αν το πρόβλημα είναι η ακρίβεια, η διάλυση του ΕΣΥ ή η στεγαστική κρίση. Σημασία έχει να υπάρχει μια σκηνή σύγκρουσης. Να υπάρξει το κλιπ.
Η «στρατηγική kipper», όπως αποκαλείται συχνά διεθνώς, δηλαδή, η τεχνική της κατασκευασμένης οργής και της διαρκούς μετατόπισης της προσοχής, βρίσκει εδώ εύφορο έδαφος. Δημιουργείς ένα επεισόδιο, προκαλείς μια αντιπαράθεση, πετάς μια προκλητική φράση και πριν καν αποτιμηθεί η ζημιά, μετακινείς το ενδιαφέρον αλλού. Η πολιτική ατζέντα γίνεται κινούμενη άμμος, έτσι ώστε ο πολίτης να μην προλαβαίνει να εστιάσει σε τίποτα. Μόνο να θυμώνει. Σ’ αυτό το σκηνικό, η εικόνα κυριαρχεί. Όπως η δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη με τα αμερικανικά μανικετόκουμπα, (όταν πας να συναντήσεις τον δράκουλα, δεν βάζεις σταυρό; … Εκεί ήταν πολλοί κομμουνιστές μαζεμένοι και είπα να βάλω λίγο το εθνόσημο των ΗΠΑ να έχω προστασία), το αυστηρό βλέμμα, το στημένο «αυθόρμητο» ξέσπασμα, η απειλητική δήλωση με φόντο σημαίες. Κάθε τι είναι σύμβολο. Κάθε τι είναι μήνυμα. Η πολιτική δεν είναι πια διαδικασία διακυβέρνησης αλλά performance branding. Οι πολιτικοί μετατρέπονται σε ρόλους. Ο «αποφασιστικός», ο «αντισυστημικός», ο «σκληρός διαπραγματευτής». Κι αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με τον ρόλο, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.
Το «brutal» θέατρο δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα, είναι δημοκρατικό. Γιατί η δημοκρατία προϋποθέτει χρόνο, επιχειρηματολογία, αμφιβολία. Προϋποθέτει την παραδοχή ότι ο αντίπαλος δεν είναι τέρας αλλά συμμέτοχος σε μια κοινή διαδικασία. Στο βάναυσο θέατρο, όμως, ο αντίπαλος είναι απαραίτητα καρικατούρα. Πρέπει να γελοιοποιηθεί ή να δαιμονοποιηθεί. Μόνο έτσι η σύγκρουση αποκτά δραματουργία.
Στην ελληνική εκδοχή του φαινομένου, το στοιχείο του κιτς είναι έντονο. Υπερπατριωτικές κορώνες που εναλλάσσονται με lifestyle φωτογραφίσεις. Επικλήσεις στην «κοινή λογική» που συνοδεύονται από ωμές επιθέσεις. Μια διαρκής επίκληση της «κανονικότητας» που καταλήγει σε κανονικοποίηση της χυδαιότητας. Ταυτόχρονα ο δημόσιος λόγος γίνεται όλο και πιο φτωχός, αλλά η ένταση όλο και πιο πλούσια.
Και τα μέσα ενημέρωσης; Συχνά δεν είναι απλοί θεατές αλλά συν-παραγωγοί. Το απόσπασμα των δέκα δευτερολέπτων είναι πιο εμπορεύσιμο από μια ανάλυση χιλίων λέξεων. Εξάλλου η σύγκρουση πουλάει, η ψυχραιμία όχι. Έτσι, το «brutal» θέατρο αναπαράγεται καθημερινά, από τα τηλεοπτικά παράθυρα μέχρι τα timelines. Ο πολιτικός που φωνάζει κερδίζει χρόνο, ενώ ο πολιτικός που εξηγεί χάνει ακροαματικότητα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η σταδιακή εξοικείωση. Όταν η λεκτική βία γίνεται ρουτίνα, παύει να σοκάρει. Όταν η απειλή γίνεται στυλ, παύει να τρομάζει. Η κοινωνία συνηθίζει το τέρας. Το αντιμετωπίζει ως αναπόφευκτο. «Έτσι είναι η πολιτική», σαν να πρόκειται για καιρικό φαινόμενο.
Μόνο που δεν είναι, είναι επιλογή, είναι συνειδητή στρατηγική. Το «brutal» θέατρο δεν προκύπτει από αδυναμία, αλλά προκύπτει από υπολογισμό. Είναι πιο εύκολο να οξύνεις τα πάθη παρά να λύσεις τα προβλήματα. Πιο εύκολο να διχάσεις παρά να συνθέσεις. Πιο εύκολο να σκηνοθετήσεις θυμό παρά να παραδεχθείς αποτυχίες.
Κάπου εδώ, η ειρωνεία γίνεται πικρή και αυτό γιατί η χώρα που γέννησε το αρχαίο δράμα, που δίδαξε την τραγωδία και την πολιτική σκέψη ως πράξεις συλλογικής αυτογνωσίας, καταλήγει να παρακολουθεί μια φτηνή μεταμοντέρνα φάρσα. Χωρίς κάθαρση, χωρίς βάθος, μόνο με θόρυβο.
Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν ζούμε σε εποχή βάναυσου θεάτρου, το ερώτημα είναι αν το κοινό θα συνεχίσει να χειροκροτεί, γιατί κάθε παράσταση χρειάζεται θεατές. Και κάθε πολιτικός που υψώνει τη φωνή του για να καλύψει το κενό, το κάνει γνωρίζοντας ότι κάπου υπάρχει ένα ακροατήριο πρόθυμο να συγκινηθεί, να εξοργιστεί, να ταυτιστεί.
Η δημοκρατία όμως δεν είναι θέαμα, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι. Αν όμως μετατραπεί οριστικά σε «brutal performance», τότε δεν θα μιλάμε για παρακμή του λόγου αλλά για παραίτηση της κοινωνίας από την ίδια της τη δυνατότητα να σκέφτεται. Και αυτό δεν είναι απλώς κακή σκηνοθεσία, είναι επικίνδυνο έργο.
------------------------------------------
Απόστολος Αποστόλου. Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Διεθνών Δημοσίων Σχέσεων του Πανεπιστημίου Federiciana Ρώμης
Πηγή: documentonews.gr
Δημοπρασίες Συμβόλων
Σήμερα, που η Δημοκρατία δεν φοβάται ούτε τον φασισμό ούτε τον κομμουνισμό, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης μετά την επίσκεψή του στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, οι διακόσιοι κομμουνιστές της Καισαριανής μπορούν να θεωρούνται άφοβα και πατριώτες…
Κατιούσα
Στην ταινία "Παρακαλώ,γυναίκες,μην κλαίτε" των Χρήστου Βακαλόπουλου και Σταύρου Τσιώλη (1992), ο Αργύρης Μπακιρτζής εμπλέκεται ως δημοπράτης σε μια ψεύτικη δημοπρασία στο υπαίθριο θέατρο στην Στεμνίτσα Αρκαδίας.
Από το 1992 έως και σήμερα έχουν διαβεί περισσότερα από εικοσιπέντε χρόνια αλλά ο Αργύρης επανέρχεται δριμύτερος και υποδύεται έναν άλλο τηλεοπτικό πωλητή, καθοδηγούμενος από το «πνεύμα» του αείμνηστου Σταύρου Τσιώλη. Στις θεατρικές παραστάσεις του έργου «Δημοπρασία» (2026) το κοινό απόλαυσε την εποχή όπου όλα πωλούνται και αγοράζονται σ` έναν κόσμο παράλογο.
Στο πνεύμα των καιρών διάφορες τηλεοπτικές δημοπρασίες παρουσιάζονται στα κανάλια και στις διαδικτυακές πλατφόρμες.
Πριν από καιρό είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια τηλεοπτική δημοπρασία.
Το αντικείμενο προς πώληση ήταν σκεπασμένο στην αίθουσα των αγοραστών. Είχε προηγηθεί σύντομος χαιρετισμός και εκτίμηση από τους παρουσιαστές της εκπομπής. Με μια πρώτη ματιά το αντικείμενο χαρακτηρίστηκε «περίεργο». Στη συνέχεια διευκρινίστηκε στον πωλητή ότι το αντικείμενο δεν είναι ευκολοπούλητο και χρειάζεται να βρεθεί άνθρωπος που να θέλει να το αγοράσει. Με κάθε επιφύλαξη του ευχήθηκαν «καλοπούλητο».
Στον προθάλαμο, ο εκτιμητής- ειδήμων περιέγραψε το λάβαρο με τα κρόσσια που είχε μπροστά του. Βελούδινο, ολοπόρφυρο, κεντημένο με χρυσή κλωστή και στο κέντρο έλαμπε σταχυοστεφανωμένο σφυροδρέπανο που κάλυπτε την υδρόγειο, κάτω από τον ερυθρό αστέρα. Αμφίπλευρα αναγραφόταν η φράση «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» στις γλώσσες των δεκαπέντε σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών.
Κατά τα λεγόμενα του πωλητή, που σε καμία περίπτωση δεν ασπαζόταν τον κομμουνισμό, το λάβαρο αυτό κοσμούσε τα κεντρικά γραφεία του ΚΚΣΕ, στη Μόσχα. Στη συνέχεια έγινε σύντομη παρουσίαση του τρόπου απόκτησης του αντικειμένου με αναφορά στον πατέρα του, που είναι μεγάλος συλλέκτης και το οποίο έλαβε τιμητικά ως δώρο από γιο στελέχους του ΚΚΣΕ, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο πωλητής του εντυπωσιακού λάβαρου έκρινε σκόπιμο να πάρει αποστάσεις από αυτό, αποποιούμενος οποιαδήποτε ταύτιση με το αντικείμενο αλλά και με τον συμβολισμό του. Ήταν μια οικογενειακή τοποθέτηση άρνησης του κομμουνισμού και χωρίς ενοχές το πουλούσε αναζητώντας τετραψήφιο αριθμό. Οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές στην αίθουσα της δημοπρασίας ξεκαθάρισαν και αυτοί ότι δεν είχαν την ίδια ιδεολογική κατεύθυνση με το λάβαρο και στην καλύτερη περίπτωση το αντιμετώπιζαν ως ιστορικό αντικείμενο που θύμιζε το τέλος μιας εποχής. Το θαύμαζαν όλοι ως κομμάτι εξαιρετικής χειροτεχνίας ανεξάρτητα από την ιστορία του, την οποία απέφευγαν να ζυγώσουν ακολουθώντας την «αισθητική» θεωρία των δυο άκρων, τον φασισμό και τον κομμουνισμό.
Επί του προκειμένου, οι αγοραστές ξεχώριζαν τη χειροτεχνία από το συμβολισμό της. Καλή η χρυσή κλωστή, τα κρόσσια και το βελούδο αλλά το σφυροδρέπανο με τους προλετάριους όλου του κόσμου χάλαγε τη δουλειά.
Μετά από κάποια απανωτά «χτυπήματα» η δημοπρασία έφτασε στο ποσό των πεντακοσίων ευρώ και τελικά κρίθηκε άγονη. Το λάβαρο δεν πουλήθηκε, διπλώθηκε και επέστρεψε να κοσμεί τον βουβό τοίχο μιας αποθήκης…
Μέρες αργότερα μετά την πρόσφατη αποκάλυψη για τη δημοπρασία στο διαδίκτυο ένας άλλος τοίχος με σφυροδρέπανο μίλησε.
Ο τοίχος της Καισαριανής με τα καθαρά βλέμματα των διακοσίων κομμουνιστών ζωντάνεψε την Ιστορία. Σε κοιτάνε κατάματα. Δεν είναι βλέμματα μοναξιάς αλλά ταξικής συνείδησης. Ξέρουν πού πάνε και γιατί. Παλαιότερα, οι απλοί άνθρωποι του λαού χαρακτήριζαν μια καλή ή επιτυχημένη φωτογραφία ως «καθαρή» και «ζωντανή». «Η αποφασιστική στιγμή», όπως θα έλεγε και ο Henri Cartier- Bresson, που καταγράφει καρέ καρέ τους κομμουνιστές λίγο πριν την εκτέλεση τυπωμένη σ` ένα φωτογραφικό χαρτί με κυματιστό περίγραμμα.
Οι φωτογραφίες αυτές που εμφανίστηκαν στον σκοτεινό θάλαμο μιας σκοτεινής εποχής αποτελούν ολοζώντανες πραγματικές μαρτυρίες της βαρβαρότητας όχι μόνο των ναζιστών κατακτητών αλλά και των «Ελλήνων» δοσίλογων συνεργατών τους.
Πολλά χρόνια αργότερα, μετά τον πόλεμο, ο μικρός Κλάους επισκεπτόταν το σπίτι του παππού Hermann Heuer, τις Κυριακές με τους γονείς του και άκουγε γοητευμένος να του διηγείται ιστορίες και κατορθώματα από τότε που ήταν υπαξιωματικός του Γ΄Ράιχ στην Ελλάδα. Το φωτογραφικό άλμπουμ με τις κιτρινισμένες από τον χρόνο σελίδες υπήρχε πάντα στο τραπέζι του σαλονιού. Νοσταλγός του Χίτλερ, ο παππούς, περήφανος έδειχνε τις φωτογραφίες στον εγγονό μέχρι που κουραζόταν και τον έπαιρνε ο ύπνος. Όταν ο μικρός Κλάους μεγάλωσε και ο παππούς πέθανε οι φωτογραφίες πουλήθηκαν σε φιλότεχνο συλλέκτη και έμπορο «ειδών» πολέμου. Τη συνέχεια είδαμε στο e-bay. de …
Η δημοπρασία μιας εκτέλεσης προκάλεσε ρίγη και συγκίνηση στο πανελλήνιο. Οι αλύγιστοι ήρωες με το καθαρό βλέμμα ανάγκασαν πολλούς να σκύψουν το κεφάλι ενοχικά για τον τρόπο που αντιμετώπισε η πατρίδα τους πατριώτες – κομμουνιστές. Τις πρώτες αμφιβολίες για τη γνησιότητα των φωτογραφιών διαδέχθηκε ο διάλογος για το αίτημα απόκτησης των ιστορικών τεκμηρίων από το ελληνικό κράτος. Σε αρκετά άρθρα στον αστικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, οι διακόσιοι της Καισαριανής παρουσιάστηκαν γενικά ως πατριώτες και αντιστασιακοί που η θυσία τους ανήκει σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό. Η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση για να πιστωθεί πολιτικά τους αγώνες της Εαμικής αντίστασης, μάλλον σύρθηκε εξ ανάγκης στον πλειστηριασμό και με τη δύναμη της κρατικής εξουσίας «αγόρασε» τις φωτογραφίες, ως μνημείο της Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Για τη δημοπρασία αυτή, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε μεταξύ άλλων:
«Οι 12 φωτογραφίες απεικονίζουν Έλληνες πατριώτες πριν από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν εξόχως σημαντικά τεκμήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας…». Ωστόσο, και ο Ταγματασφαλίτης Διονύσιος Παπαδόγγονας ήταν Έλληνας στρατιωτικός, «πατριώτης» αλλά και δοσίλογος, που «δώρισε» στον θάνατο εκατό επιπλέον Έλληνες πατριώτες σε αντίποινα για την εκτέλεση του φίλου του υποστράτηγου Franz Krech.
Εξάλλου, εκτός από τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» και άλλοι πολλοί αστοί των Αθηνών φαίνεται ότι συμπαθούσαν περισσότερο τους Γερμανούς κατακτητές από τους κομμουνιστές. Η σχετική μαρτυρία της Λητώς Κατακουζηνού επιβεβαιώνει τα λεχθέντα. (Βλέπε Λητώ Κατακουζηνού, Άγγελος Κατακουζηνός. Ο Βαλής μου. Αθήνα, Λιβάνης 1994, και Λένα Παπαδημητρίου, ΕΑΜ και αστοί, ΒΗΜΑgazino, έντυπη έκδοση, Κυριακή, 9/10/2016).
Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον αντικομμουνισμό να επανέρχεται δριμύτερος στην πολιτική ζωή της χώρας.
Σημειώνεται, ότι οι διακόσιοι πολιτικοί κρατούμενοι Ακροναυπλιώτες δεν θεωρήθηκαν πατριώτες από το Μεταξικό καθεστώς και γι’ αυτό φυλακίστηκαν και δεν τους επέτρεψαν να πολεμήσουν στο Αλβανικό Μέτωπο. Σήμερα, που η Δημοκρατία δεν φοβάται ούτε τον φασισμό ούτε τον κομμουνισμό, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης μετά την επίσκεψή του στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, οι διακόσιοι κομμουνιστές της Καισαριανής μπορούν να θεωρούνται άφοβα και πατριώτες…
Στο πνεύμα των καιρών διάφορες τηλεοπτικές δημοπρασίες παρουσιάζονται στα κανάλια και στις διαδικτυακές πλατφόρμες.
Πριν από καιρό είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια τηλεοπτική δημοπρασία.
Το αντικείμενο προς πώληση ήταν σκεπασμένο στην αίθουσα των αγοραστών. Είχε προηγηθεί σύντομος χαιρετισμός και εκτίμηση από τους παρουσιαστές της εκπομπής. Με μια πρώτη ματιά το αντικείμενο χαρακτηρίστηκε «περίεργο». Στη συνέχεια διευκρινίστηκε στον πωλητή ότι το αντικείμενο δεν είναι ευκολοπούλητο και χρειάζεται να βρεθεί άνθρωπος που να θέλει να το αγοράσει. Με κάθε επιφύλαξη του ευχήθηκαν «καλοπούλητο».
Στον προθάλαμο, ο εκτιμητής- ειδήμων περιέγραψε το λάβαρο με τα κρόσσια που είχε μπροστά του. Βελούδινο, ολοπόρφυρο, κεντημένο με χρυσή κλωστή και στο κέντρο έλαμπε σταχυοστεφανωμένο σφυροδρέπανο που κάλυπτε την υδρόγειο, κάτω από τον ερυθρό αστέρα. Αμφίπλευρα αναγραφόταν η φράση «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» στις γλώσσες των δεκαπέντε σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών.
Κατά τα λεγόμενα του πωλητή, που σε καμία περίπτωση δεν ασπαζόταν τον κομμουνισμό, το λάβαρο αυτό κοσμούσε τα κεντρικά γραφεία του ΚΚΣΕ, στη Μόσχα. Στη συνέχεια έγινε σύντομη παρουσίαση του τρόπου απόκτησης του αντικειμένου με αναφορά στον πατέρα του, που είναι μεγάλος συλλέκτης και το οποίο έλαβε τιμητικά ως δώρο από γιο στελέχους του ΚΚΣΕ, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο πωλητής του εντυπωσιακού λάβαρου έκρινε σκόπιμο να πάρει αποστάσεις από αυτό, αποποιούμενος οποιαδήποτε ταύτιση με το αντικείμενο αλλά και με τον συμβολισμό του. Ήταν μια οικογενειακή τοποθέτηση άρνησης του κομμουνισμού και χωρίς ενοχές το πουλούσε αναζητώντας τετραψήφιο αριθμό. Οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές στην αίθουσα της δημοπρασίας ξεκαθάρισαν και αυτοί ότι δεν είχαν την ίδια ιδεολογική κατεύθυνση με το λάβαρο και στην καλύτερη περίπτωση το αντιμετώπιζαν ως ιστορικό αντικείμενο που θύμιζε το τέλος μιας εποχής. Το θαύμαζαν όλοι ως κομμάτι εξαιρετικής χειροτεχνίας ανεξάρτητα από την ιστορία του, την οποία απέφευγαν να ζυγώσουν ακολουθώντας την «αισθητική» θεωρία των δυο άκρων, τον φασισμό και τον κομμουνισμό.
Επί του προκειμένου, οι αγοραστές ξεχώριζαν τη χειροτεχνία από το συμβολισμό της. Καλή η χρυσή κλωστή, τα κρόσσια και το βελούδο αλλά το σφυροδρέπανο με τους προλετάριους όλου του κόσμου χάλαγε τη δουλειά.
Μετά από κάποια απανωτά «χτυπήματα» η δημοπρασία έφτασε στο ποσό των πεντακοσίων ευρώ και τελικά κρίθηκε άγονη. Το λάβαρο δεν πουλήθηκε, διπλώθηκε και επέστρεψε να κοσμεί τον βουβό τοίχο μιας αποθήκης…
Μέρες αργότερα μετά την πρόσφατη αποκάλυψη για τη δημοπρασία στο διαδίκτυο ένας άλλος τοίχος με σφυροδρέπανο μίλησε.
Ο τοίχος της Καισαριανής με τα καθαρά βλέμματα των διακοσίων κομμουνιστών ζωντάνεψε την Ιστορία. Σε κοιτάνε κατάματα. Δεν είναι βλέμματα μοναξιάς αλλά ταξικής συνείδησης. Ξέρουν πού πάνε και γιατί. Παλαιότερα, οι απλοί άνθρωποι του λαού χαρακτήριζαν μια καλή ή επιτυχημένη φωτογραφία ως «καθαρή» και «ζωντανή». «Η αποφασιστική στιγμή», όπως θα έλεγε και ο Henri Cartier- Bresson, που καταγράφει καρέ καρέ τους κομμουνιστές λίγο πριν την εκτέλεση τυπωμένη σ` ένα φωτογραφικό χαρτί με κυματιστό περίγραμμα.
Οι φωτογραφίες αυτές που εμφανίστηκαν στον σκοτεινό θάλαμο μιας σκοτεινής εποχής αποτελούν ολοζώντανες πραγματικές μαρτυρίες της βαρβαρότητας όχι μόνο των ναζιστών κατακτητών αλλά και των «Ελλήνων» δοσίλογων συνεργατών τους.
Πολλά χρόνια αργότερα, μετά τον πόλεμο, ο μικρός Κλάους επισκεπτόταν το σπίτι του παππού Hermann Heuer, τις Κυριακές με τους γονείς του και άκουγε γοητευμένος να του διηγείται ιστορίες και κατορθώματα από τότε που ήταν υπαξιωματικός του Γ΄Ράιχ στην Ελλάδα. Το φωτογραφικό άλμπουμ με τις κιτρινισμένες από τον χρόνο σελίδες υπήρχε πάντα στο τραπέζι του σαλονιού. Νοσταλγός του Χίτλερ, ο παππούς, περήφανος έδειχνε τις φωτογραφίες στον εγγονό μέχρι που κουραζόταν και τον έπαιρνε ο ύπνος. Όταν ο μικρός Κλάους μεγάλωσε και ο παππούς πέθανε οι φωτογραφίες πουλήθηκαν σε φιλότεχνο συλλέκτη και έμπορο «ειδών» πολέμου. Τη συνέχεια είδαμε στο e-bay. de …
Η δημοπρασία μιας εκτέλεσης προκάλεσε ρίγη και συγκίνηση στο πανελλήνιο. Οι αλύγιστοι ήρωες με το καθαρό βλέμμα ανάγκασαν πολλούς να σκύψουν το κεφάλι ενοχικά για τον τρόπο που αντιμετώπισε η πατρίδα τους πατριώτες – κομμουνιστές. Τις πρώτες αμφιβολίες για τη γνησιότητα των φωτογραφιών διαδέχθηκε ο διάλογος για το αίτημα απόκτησης των ιστορικών τεκμηρίων από το ελληνικό κράτος. Σε αρκετά άρθρα στον αστικό έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, οι διακόσιοι της Καισαριανής παρουσιάστηκαν γενικά ως πατριώτες και αντιστασιακοί που η θυσία τους ανήκει σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό. Η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση για να πιστωθεί πολιτικά τους αγώνες της Εαμικής αντίστασης, μάλλον σύρθηκε εξ ανάγκης στον πλειστηριασμό και με τη δύναμη της κρατικής εξουσίας «αγόρασε» τις φωτογραφίες, ως μνημείο της Νεώτερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Για τη δημοπρασία αυτή, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε μεταξύ άλλων:
«Οι 12 φωτογραφίες απεικονίζουν Έλληνες πατριώτες πριν από την εκτέλεσή τους στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν εξόχως σημαντικά τεκμήρια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας…». Ωστόσο, και ο Ταγματασφαλίτης Διονύσιος Παπαδόγγονας ήταν Έλληνας στρατιωτικός, «πατριώτης» αλλά και δοσίλογος, που «δώρισε» στον θάνατο εκατό επιπλέον Έλληνες πατριώτες σε αντίποινα για την εκτέλεση του φίλου του υποστράτηγου Franz Krech.
Εξάλλου, εκτός από τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» και άλλοι πολλοί αστοί των Αθηνών φαίνεται ότι συμπαθούσαν περισσότερο τους Γερμανούς κατακτητές από τους κομμουνιστές. Η σχετική μαρτυρία της Λητώς Κατακουζηνού επιβεβαιώνει τα λεχθέντα. (Βλέπε Λητώ Κατακουζηνού, Άγγελος Κατακουζηνός. Ο Βαλής μου. Αθήνα, Λιβάνης 1994, και Λένα Παπαδημητρίου, ΕΑΜ και αστοί, ΒΗΜΑgazino, έντυπη έκδοση, Κυριακή, 9/10/2016).
Σήμερα η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον αντικομμουνισμό να επανέρχεται δριμύτερος στην πολιτική ζωή της χώρας.
Σημειώνεται, ότι οι διακόσιοι πολιτικοί κρατούμενοι Ακροναυπλιώτες δεν θεωρήθηκαν πατριώτες από το Μεταξικό καθεστώς και γι’ αυτό φυλακίστηκαν και δεν τους επέτρεψαν να πολεμήσουν στο Αλβανικό Μέτωπο. Σήμερα, που η Δημοκρατία δεν φοβάται ούτε τον φασισμό ούτε τον κομμουνισμό, όπως δήλωσε πρόσφατα ο Υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης μετά την επίσκεψή του στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, οι διακόσιοι κομμουνιστές της Καισαριανής μπορούν να θεωρούνται άφοβα και πατριώτες…
---------------------------------------------------------------------------------------
Η Ανδριανή – Διονυσία Στράνη γεννήθηκε στο Κάτω Γερακαρίο Ζακύνθου. Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ενώ ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο. Παράλληλα αρθρογραφεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο καλλιεργώντας ιδιαίτερα το είδος του χρονογραφήματος που τείνει να εκλείψει.
Οι ηλικιωμένοι στη Γάζα «σπρώχνονται πέρα από τα όριά τους»: Η αθέατη πλευρά της επιβίωσης μετά από διαρκή εκτοπισμό, πείνα και κατάρρευση υπηρεσιών
Το βάρος πέφτει ιδιαίτερα στις ηλικιωμένες γυναίκες, στα άτομα με αναπηρίες και σε όσους ζουν μόνοι, καθώς η πρόσβαση σε τρόφιμα, φάρμακα και βοήθεια εξαρτάται συχνά από αντοχές και δυνατότητες μετακίνησης των ανθρώπων
Μια νέα έκθεση της HelpAge International, τεκμηριώνει ότι οι άνθρωποι άνω των 60 ετών στη Γάζα αντιμετωπίζουν σωρευτικούς και συχνά «αόρατους» κινδύνους, οι οποίοι δεν αποτυπώνονται επαρκώς στον σχεδιασμό και στην παρακολούθηση της ανθρωπιστικής ανταπόκρισης.
Το βάρος πέφτει ιδιαίτερα στις ηλικιωμένες γυναίκες, στα άτομα με αναπηρίες και σε όσους ζουν μόνοι, καθώς η πρόσβαση σε τρόφιμα, φάρμακα και βοήθεια εξαρτάται συχνά από αντοχές και δυνατότητες μετακίνησης των ανθρώπων. Πρόκειται για αντοχές που πολλοί ηλικιωμένοι δυστυχώς στερούνται.
Η έρευνα βασίστηκε σε 416 συνεντεύξεις με ηλικιωμένους σε: πόλη της Γάζας, Ντέιρ αλ- Μπάλαχ, Χαν Γιούνις και Βόρεια Γάζα. Η συλλογή δεδομένων έγινε 13–21 Νοεμβρίου 2025, ενώ το σκέλος της Βόρειας Γάζας διακόπηκε λόγω κινδύνων ασφαλείας. Οι ερευνητές κατέγραψαν στοιχεία για εκτοπισμό, διατροφική πρόσβαση, υγεία, λειτουργικές δυσκολίες, αναπηρία και πρόσβαση σε βοήθεια.
Τα βασικά ευρήματα είναι αποκαλυπτικά. Σχεδόν 8 στους 10 (79%) είχαν εκτοπιστεί τρεις ή περισσότερες φορές, ενώ το 76% ζει πλέον σε σκηνές που συχνά είναι υπερπλήρεις. Η καθημερινότητα μετατρέπεται σε μόνιμη «ζώνη τριβής» για την επιβίωση: 88% δηλώνει δυσκολίες στο να προετοιμάσει ή/και να φάει φαγητό, ενώ 11% αναφέρει ότι συχνά μένει χωρίς τροφή.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ποσότητα αλλά και η ποιότητα. Η έκθεση καταγράφει εξαιρετικά χαμηλή διατροφική ποικιλία και ισχυρή εξάρτηση από βασικά είδη. Τα εμπόδια είναι πολλαπλά: 94% αναφέρει ότι οι υψηλές τιμές είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ πάνω από τους μισούς μιλούν για έλλειψη καυσίμων, νερού ή εξοπλισμού μαγειρέματος.
Επιπλέον, 42% αναφέρει περιορισμούς κινητικότητας ή υγείας ως εμπόδιο πρόσβασης, ενώ περίπου ένας στους τέσσερις δείχνει ως πρόβλημα την απόσταση, τον συνωστισμό και τις πολύωρες ουρές. Με απλά λόγια: ακόμη και όταν υπάρχει διανομή, αυτή δεν είναι αυτομάτως προσβάσιμη για κάποιον που δυσκολεύεται να περπατήσει, να σταθεί όρθιος ή να περιμένει για ώρα. Στο επίκεντρο βρίσκεται και η υγεία. Το 81% των ερωτηθέντων ζει με χρόνιο νόσημα, σε ένα περιβάλλον όπου η συνέχεια της θεραπείας διακόπτεται ξανά και ξανά. Σύμφωνα με την έκθεση, 69% δεν έχει αξιόπιστη πρόσβαση σε βασικά φάρμακα, ενώ καταγράφονται συχνές διακοπές αγωγών ακριβώς επειδή τα φάρμακα δεν βρίσκονται ή δεν είναι προσιτά. Αυτό το «σπάσιμο» στη φροντίδα, σε συνδυασμό με την ανεπαρκή διατροφή και τις δύσκολες συνθήκες στέγασης, αυξάνει τον κίνδυνο απότομης επιδείνωσης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η προειδοποίηση ότι μέρος του προβλήματος μένει εκτός κάδρου, επειδή οι ηλικιωμένοι «απουσιάζουν» από τα συστήματα παρακολούθησης της διατροφικής κατάστασης (nutrition surveillance) και, κατ’ επέκταση, από τον ανθρωπιστικό σχεδιασμό. Αυτό το φαινόμενο έχει ως αρνητικό συνέπεια το ότι, αυτό που δεν μετριέται συστηματικά, κινδυνεύει να μην προτεραιοποιείται.
Η έκθεση επισημαίνει επίσης ενδείξεις «κρυφής θρεπτικής καταπόνησης» και επιβάρυνσης που δεν αποτυπώνεται πάντα με τρόπο έγκαιρο, παρότι πολλοί δηλώνουν μεγάλη απώλεια βάρους και επιδείνωση της υγείας τους.Η εικόνα της επισιτιστικής κρίσης στο συνολικό πληθυσμό παραμένει, πάντως, βαριά. Ο IPC είχε επιβεβαιώσει τον Αύγουστο του 2025 συνθήκες λιμού στη Governorate της Γάζας (IPC Phase 5), με προειδοποίηση για επέκταση και σε άλλες περιοχές, ενώ διεθνείς οργανισμοί είχαν μιλήσει τότε για πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους «παγιδευμένους» σε συνθήκες λιμού. Στο επίπεδο των προτάσεων, η έκθεση ζητά μέτρα που «μεταφράζονται» άμεσα σεεπιχειρησιακές αλλαγές: προτεραιοποίηση ηλικιωμένων στη διανομή, μείωση χρόνων αναμονής και συνωστισμού, δυνατότητες κατ’ οίκον ή κοινοτικής παράδοσης για όσους δεν μπορούν να μετακινηθούν, προσαρμοσμένη υποστήριξη για άτομα με αναπηρίες, καθώς και αποκατάσταση της συνέχειας φροντίδας για χρόνια νοσήματα (π.χ. σταθερή διαθεσιμότητα φαρμάκων και κινητές υπηρεσίες υγείας). Κεντρικό αίτημα είναι επίσης η συστηματική συλλογή δεδομένων ανά ηλικία, φύλο και αναπηρία, ώστε οι ηλικιωμένοι να πάψουν να είναι «αόρατοι» στις αποφάσεις.
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Κώστας Δημητριάδης : Κοινωνίες σε εποχή τεχνοφεουδαρχίας, δημοκρατορίας και αλγορίθμων του AI
Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ, μέλος της οργανωτικής επιτροπής του διαρκούς συνεδρίου για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του -21ου αιώνα, μιλάει στον 98.4 για το πώς στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, εμφανίζεται το λεγόμενο λογισμικό της εξουσίας και μάλιστα από αδιαφανείς μηχανισμούς ελέγχου στα χέρια ολίγων ιδιοκτητών παγκόσμιων πλατφορμών συλλογής δεδομένων, κρατών, κοινωνιών και ατομικά των ανθρώπων και ο άνθρωπος ως “αναλώσιμο hardware”. Η νέα δεολογία της εξουσίας δεν επιτίθεται στη πολιτική και κοινωνική συμμετοχή και παραγωγή αποφάσεων μέσα από αντιθέσεις, αλλά ευθέως - την παρουσιάζει ως ξεπερασμένη τεχνολογία. Κάτι σαν παλιό λειτουργικό σύστημα που χρειάζεται επειγόντως update. Δε μιλούν για κατάργηση δικαιωμάτων. Μιλούν για “αποτελεσματικότητα”. Δε μιλούν για έλεγχο. Μιλούν για “έξυπνη διακυβέρνηση”. Δε μιλούν για χειραγώγηση. Μιλούν για “δεδομένα”. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη μεγαλύτερη αποπολιτικοποίηση που έχει γνωρίσει η μεταπολεμική κυρίως Δύση: η σύγκρουση μετατρέπεται σε στατιστικό θόρυβο και η κοινωνία σε dataset. Μεγάλα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης προβλέπουν οικονομικές συμπεριφορές, κοινωνικές αντιδράσεις, ακόμα και πιθανά ξεσπάσματα δυσαρέσκειας. Η πολιτική μετατρέπεται σε management κινδύνου. Δε χρειάζεται να ακούσεις τον πολίτη αν μπορείς να τον προγραμματίσεις. Οι κρίσιμες αποφάσεις έχουν ήδη ληφθεί σε server farms, συμβούλια ειδικών και αλγοριθμικά μοντέλα που κανείς δεν ψήφισε.
Η βία είναι τρομακτική - αν και όχι πρωτογενώς σωματική. Ακραία επιβολή ευθέως ανάλογη της κατάργησης της πολιτικής. Η κυριαρχία της "μηχανής", είναι η μπροστινή όψη ενός ιεραρχικότατου απανθρωποποιητικού καταμερισμού εργασίας.
Νομίζω ότι έχει απελευθερωτική σημασία να προσθέτουμε ότι η ουσία βρίσκεται σ αυτό το νέο είδος των κοινωνικών σχέσεων που επιβάλλονται με κρύφιους τρόπους. Και οι πρωτοφανείς δυνατότητες να εμφανίζονται αυτές σαν (αποπροσωποποιημένες) δήθεν "αντικειμενικές" σχέσεις μεταξύ πραγμάτων. Μίλησε για την "ψηφιοποίηση" του ελληνικού κράτους - επιπλέον του αλλοτριωτικού της χαρακτήρα, εδώ έχουμε και έξτρα εκφάνσεις ως "χώρα πείραμα" από τα μνημονιακά ήδη χρόνια:
Ψηφιοποίηση των τεράστιων διοικητικών αμαρτιών της ελληνικής διοίκησης.
Ιδιωτικοποίηση των κρατικών λειτουργιών και μετακύλιση του κόστους στον πολίτη.
Πολύ δυσμενέστεροι όροι της σχέσης κράτους/τραπεζών με τους πολίτες σε βάρος τους.
Επιπλέον γέννηση "φεουδαρχικών" σχέσεων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ γύρω από τη νομή των δεδομένων που αφορούν την κατανομή πόρων (της γης, των πάσης φύσεως επιδοτήσεων κλπ).
Απίστευτη, σκανδαλώδης χρήση των κοινωνικών δεδομένων (data).
Η Ελλάδα "πρωτοπορεί" λόγω του ειδικού ημιαποικιακού καθεστώτος αφήνοντας έκθετα προς ληστρική εκμετάλλευση κρίσιμα κοινωνικά δεδομένα.
O Άδωνις φέτος τις απόκριες ντύθηκε Μπεν Γκβιρ
Η εικόνα που είδαμε όλοι από τη Νίκαια, είναι ευθεία αναλογία. Ο συμβολισμός, η σκηνοθεσία, το σκηνικό, το ύφος του Άδωνι παραπέμπουν στον ακροδεξιό υπουργό του Νετανιάχου
Η επίσκεψη Γεωργιάδη στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας πέρασε πια στην ιστορία ως η πρώτη επίσκεψη Υπουργού Υγείας σε δημόσιο νοσοκομείο με συνοδεία ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΔΡΑΣΗ και αστυνομία με πολιτικά. Τον μετεμφυλιακό παροξυσμό του για «κομμουνιστές» που απείλησαν την ζωή του τον προσπερνάμε. Ο καθένας χτίζει τα ακροατήρια του.
Αυτό που αναβαθμίζει όμως την κατάσταση είναι το βίντεο (ΕΔΩ) που κυκλοφορεί από χθες. Ένα βίντεο που αν το δείχναμε σε κάποιον ξένο που δεν γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις θα νόμιζε ότι βλέπει εικόνες από το Ισραήλ.
Πάνοπλοι αστυνομικοί σέρνουν με χειροπέδες έναν γιατρό στην άδεια αίθουσα των ΤΕΠ, τον οποίο παρουσιάζουν σαν λάφυρο στον Υπουργό Υγείας. Εκείνος ωρύεται, ουρλιάζει και με ύφος συνταγματάρχη διατάσσει τους αστυνομικούς να τον συλλάβουν και να τον πάνε αυτόφωρο.
Μάλιστα ακούγεται ένας εκ των αστυνομικών (;) να λέει στον γιατρό: «Τώρα που είσαι μόνος σου άχνα, ε;». Άλλωστε αυτή είναι η… μαγκιά της εξουσίας. Να έχει έναν άνθρωπο με δεμένα τα χέρια, ανάμεσα σε δεκάδες αστυνομικούς με όπλα και κράνη και έναν Υπουργό- συνταγματάρχη. Έτσι νιώθουν πάντα, πιο ισχυροί και πιο δυνατοί οι παλικαράδες με ή χωρίς στολή.
Το βίντεο αυτό αν θέλετε την γνώμη μου, δεν διέρρευσε τυχαία. Ο Άδωνις- μέγας θαυμαστής της ακροδεξιάς κυβέρνησης των εγκληματιών πολέμου του Ισράηλ- θέλησε να υποδυθεί τον Μπεν Γκβιρ. Ο νεοφασίστας υπουργός του Νετανιάχου ο οποίος έχει την αρμοδιότητα της εσωτερικής ασφάλειας και των φυλακών.
Χαρακτηριστικό του Μπεν Γκβίρ είναι ότι πηγαίνει σε κρατούμενους ή διατάσσει να του φέρουν Παλαιστίνιους σιδηροδέσμιους μπροστά του, να τους απειλεί, να τους τρομοκρατεί και να τους ταπεινώνει. Όλα αυτά καταγράφονται σε βίντεο και ανεβαίνουν στους προσωπικούς του λογαριασμούς και στα μέσα ενημέρωσης.
Η εικόνα που είδαμε όλοι από τη Νίκαια, είναι ευθεία αναλογία. Ο συμβολισμός, η σκηνοθεσία, το σκηνικό, το ύφος. Δεν ξέρω αν είναι εξαιτίας των καρναβαλιών, αλλά ο Άδωνις Γεωργιάδης ντύθηκε φέτος Μπεν Γκβίρ.
Μάλιστα ακούγεται ένας εκ των αστυνομικών (;) να λέει στον γιατρό: «Τώρα που είσαι μόνος σου άχνα, ε;». Άλλωστε αυτή είναι η… μαγκιά της εξουσίας. Να έχει έναν άνθρωπο με δεμένα τα χέρια, ανάμεσα σε δεκάδες αστυνομικούς με όπλα και κράνη και έναν Υπουργό- συνταγματάρχη. Έτσι νιώθουν πάντα, πιο ισχυροί και πιο δυνατοί οι παλικαράδες με ή χωρίς στολή.
Το βίντεο αυτό αν θέλετε την γνώμη μου, δεν διέρρευσε τυχαία. Ο Άδωνις- μέγας θαυμαστής της ακροδεξιάς κυβέρνησης των εγκληματιών πολέμου του Ισράηλ- θέλησε να υποδυθεί τον Μπεν Γκβιρ. Ο νεοφασίστας υπουργός του Νετανιάχου ο οποίος έχει την αρμοδιότητα της εσωτερικής ασφάλειας και των φυλακών.
Χαρακτηριστικό του Μπεν Γκβίρ είναι ότι πηγαίνει σε κρατούμενους ή διατάσσει να του φέρουν Παλαιστίνιους σιδηροδέσμιους μπροστά του, να τους απειλεί, να τους τρομοκρατεί και να τους ταπεινώνει. Όλα αυτά καταγράφονται σε βίντεο και ανεβαίνουν στους προσωπικούς του λογαριασμούς και στα μέσα ενημέρωσης.
Η εικόνα που είδαμε όλοι από τη Νίκαια, είναι ευθεία αναλογία. Ο συμβολισμός, η σκηνοθεσία, το σκηνικό, το ύφος. Δεν ξέρω αν είναι εξαιτίας των καρναβαλιών, αλλά ο Άδωνις Γεωργιάδης ντύθηκε φέτος Μπεν Γκβίρ.
ΥΓ του blog: …δυο εικόνες που δείχνουν την νοοτροπία, την αντίληψη, την ψυχή αλλά και την διαφορά του προπολεμικού με τον μεταπολεμικό και κυρίως τον μεταπολιτευτικό Έλληνα …δείχνουν τον νικητή και τον ηττημένο ενός πολέμου που μας δίχασε…. από την μια ένας προκλητικός υπουργός ‘νικητής’ που δείχνει το ύφος το ύψος του, την τιμή και την ισχύ του σ’ ένα αιχμάλωτο, άοπλο, αλυσοδεμένο και φρουρούμενο από πολλαπλούς άνδρες της τάξεως και της φρουράς του …κι από την άλλη μια φωτογραφία που ήρθε στο φως τυχαία 82 χρόνια μετά που δείχνει 200 παλικάρια, πατριώτες,, κομμουνιστές Έλληνες που πάνε για εκτέλεση ευθυτενείς, αγέρωχοι, περήφανοι για το χρέος τους προς την πατρίδα, την ιδεολογία τους, την αξιοπρέπεια και την τιμή τους αψηφώντας τον θάνατο και τους εκτελεστές τους…. αλήθεια ποια εικόνα σας κάνει περιφανούς και ποια σας ντροπιάζει;
O χαρταετός του… Παπασταύρου
Ο υπουργός Ενέργειας απέφυγε να απαντήσει αν οι ΗΠΑ αμφισβητούν μέσω Chevron το τουρκολιβυκό μνημόνιο!
Εμείς και τα γράψαμε τον Δεκέμβριο και τα είπαμε χθες, αλλά, ως συνήθως, φωνή βοώντος. Δώσαμε στους Τούρκους την ευκαιρία με τη Διακήρυξη των Αθηνών και με το Κοινό Ανακοινωθέν της Αγκυρας να θεωρούν «μονομερή ενέργεια» την άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στη Μεσόγειο.
Και για να μην παραβιάσουμε εμείς οι έξυπνοι τις υπογραφές μας, προσφάτως, κατά την τελετή υπογραφής της σύμβασης για την εξόρυξη υδρογονανθράκων, τόσο ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου απέφυγαν να πουν οτιδήποτε θα ενοχλούσε την Αγκυρα: Ούτε για έμπρακτη κατάργηση του τουρκολιβυκού μνημονίου μίλησαν ούτε για αμφισβήτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» λάλησαν ούτε για άσκηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είπαν, τίποτε. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα… εξετιμάτο. Μπα! Η γείτων όχι μόνο δεν «εξετίμησε» την ελληνική «σιωπή», αλλά ανέθεσε στο αναρμόδιο υπουργείο Πολέμου (Αμυνας), αντί του Εξωτερικών ή του Ενέργειας, να εκδώσει χθες επιθετική δήλωση εις βάρος της χώρας μας και εις βάρος των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η απειλή ευθεία!
Και εδώ αρχίζουν τα ωραία: Βγήκε χθες σε ραδιοφωνικό σταθμό του Πειραιά ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, που φιλοδοξεί να προαχθεί σε υπουργό Εξωτερικών στον ανασχηματισμό, για να απαντήσει ως μη όφειλε (αυτό ήταν αρμοδιότητα του Πενταγώνου) στο τουρκικό υπουργείο Αμυνας. Και αφού είπε καμιά δεκαριά φορές το επώνυμο «Μητσοτάκης» για να καταγραφεί στον μετρητή εγκωμίων της Πειραιώς, και αφού προσέθεσε ότι η ιδιωτική Chevron αναγνωρίζει τα δίκαιά μας στη Μεσόγειο, παραλίγο να «πνιγεί» στον αέρα, όταν δημοσιογράφος τον ρώτησε το εξής: Σημαίνει η παρουσία της Chevron ότι και οι ΗΠΑ ως χώρα αναγνωρίζουν τις θέσεις μας και αμφισβητούν το τουρκολιβυκό μνημόνιο;
Σε αυτή την «ερωτησούλα» δεν απάντησε ο κύριος υπουργός. Μπορεί να επαίρεται ιδιωτικώς ότι μιλά από το πρωί έως το βράδυ στο κινητό του με την πρέσβη Γκίλφοϊλ, αλλά στην ευθεία ερώτηση αν οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τις θέσεις μας, ο κύριος Παπασταύρου «πέταξε χαρταετό» τέσσερις μέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα! Οπως «χαρταετό πέταξε» προχθές και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, όταν ρωτήθηκε αν ισχύουν οι πληροφορίες περί διαιτησίας και διαμοιρασμού του Αιγαίου, για τις οποίες γράψαμε μετά τη μυστική επίσκεψη Γκρενέλ σε Ελλάδα και Τουρκία. Ο κύριος Μαρινάκης, εκτελώντας άνωθεν οδηγίες, περιορίστηκε να δηλώσει ότι η επίσκεψη του αξιωματούχου ήταν ιδιωτική. Δεν είναι δυστυχώς μόνο αυτά που γράψαμε και δυστυχώς επιβεβαιώνονται. Υπάρχουν και άλλα!
Οπως γράψαμε τον περασμένο Δεκέμβριο, οι εταιρίες ζητούν να τεθεί στις συμβάσεις ρήτρα «Πρεσπών του Αιγαίου». Ητοι εγγύηση ότι μέχρι να αρχίσουν οι έρευνες το 2032 (το νωρίτερο), θα έχει λυθεί οριστικώς με την Τουρκία και άλλα παράκτια κράτη το ζήτημα των οριοθετήσεων των θαλάσσιων ζωνών της Μεσογείου. Μένει να επιβεβαιωθεί αυτό. Αυτό που είναι από τώρα επιβεβαιωμένο και δεν αμφισβητείται είναι το εξής: Η παρουσία της Chevron σε όλες τις χώρες της περιοχής σηματοδοτεί την Αρχή της Μεγάλης Διευθέτησης. Είτε τεθεί ρήτρα στις συμβάσεις είτε όχι, πολιτικά και διπλωματικά γεωτρήσεις σε όλη την περιοχή δεν αρχίζουν προτού υπογραφεί συμφωνία πλαίσιο, το πιθανότερο μέσω πενταμερούς. Είτε με πολυμερή διαιτησία είτε με διαιτησία σε σχήματα ανά δύο. Οι Αμερικανοί έδιναν πάντοτε σημασία στο country risk. Και πώς συνδέονται όλα αυτά με το Καστελόριζο;
Αλλαγή
Προτού τα δούμε όλα αυτά ανοίγουμε μια παρένθεση για να θυμηθούμε τις ευθύνες του κυρίου πρωθυπουργού, που σήμερα κομπάζει για την έλευση των αμερικανικών κολοσσών, ενώ επί Μπάιντεν δεν ήθελε να τους δει στα μάτια του. Τον Ιανουάριο του 2023 ο πρωθυπουργός απέρριπτε κατηγορηματικώς την έναρξη νέου γύρου παραχωρήσεων δικαιωμάτων και έρευνας και εκμεταλλεύσεων υδρογονανθράκων, ενώ σε ομιλία του στον ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2021 είχε χαρακτηρίσει τούς υδρογονάνθρακες «ένα αγαθό που χάνει την αξία του», τη στιγμή που όλοι οι εμπειρογνώμονες συμφωνούσαν ότι είναι αναγκαία η χρήση του φυσικού αερίου ως καυσίμου μεταβάσεως για τα επόμενα τριάντα χρόνια τουλάχιστον.
Συναφώς και του πετρελαίου. Συγκεκριμένα, ο κύριος Μητσοτάκης είχε πει επί λέξει στη Γενική Συνέλευση: «Εχω ένα όραμα για τη Μεσόγειο. Αντί να συνεχίσουμε τις διαμάχες του προηγούμενου αιώνα για τους υδρογονάνθρακες, ένα αγαθό που χάνει την αξία του, θα πρέπει να ενώσουμε δυνάμεις για να συνεργαστούμε ενάντια στους κοινούς εχθρούς, όπως η κλιματική κρίση».
Ηταν η ένδοξη εποχή της πλήρους υποδούλωσης των Αθηνών στην ατζέντα Μπάιντεν: ΑΠΕ, ανεμογεννήτριες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, χάρτινα καλαμάκια! Ηταν η εποχή που η Chevron μας «χτυπούσε» την πόρτα για τη Δυτική Ελλάδα και την Κρήτη, εμείς κάναμε ότι δεν την ακούμε και τη διώχναμε. Η Ελλάδα έχασε πέντε ολόκληρα χρόνια για την εξόρυξη και αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου, αν και υπήρχε δεδομένο διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια αυτής της πενταετίας απεμπόλησε μαζί με τους υδρογονάνθρακες και πολύτιμα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Δεν ανακήρυξε ΑΟΖ, δεν επέκτεινε χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, δεν προχώρησε τότε σε θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, δεν αξιοποίησε τον Χάρτη της Σεβίλης. Ελπίζουμε ο κύριος πρωθυπουργός να έχει το φιλότιμο να εξηγήσει στον ελληνικό λαό πότε είχε δίκιο: Οταν ενταφίαζε τον ορυκτό μας πλούτο το 2021 ή μήπως τώρα που λόγω Τραμπ τον θυμήθηκε; Οι κυβιστήσεις έχουν ένα όριο. Κλείνουμε την παρένθεση και πάμε στο βασικό ερώτημα. Εξουδετερώνει η Chevron το τουρκολιβυκό μνημόνιο; Να θυμηθούμε τα γεγονότα. Η Ελλάδα επέτρεψε στην Τουρκία να συνάψει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Ο πρέσβης Πάιατ ενημέρωσε εγκαίρως από τον Νοέμβριο του 2019 τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για τις παρασκηνιακές συνεννοήσεις Τουρκίας και Λιβύης, με στόχο τη σύναψη του παράνομου μνημονίου που «κόβει» το οξυγόνο της Ελλάδας ως θαλάσσιας δύναμης στη Μεσόγειο. Και εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι εκείνος δεν κινήθηκε για να το αποτρέψει. Σε ό,τι αφορά την αδειοδότηση της Chevron, αυτή όντως αμφισβητεί εν μέρει, εκεί που έχουμε οριοθετήσει με την Αίγυπτο, τμήμα του τουρκολιβυκού μνημονίου. Αλλά η αμφισβήτηση αυτή θα έχει γεωπολιτική αξία αν έχει την ασπίδα του State Department.
Οι πολυεθνικές εταιρίες είναι υποκείμενο Διεθνούς Δικαίου αν α) ενεργούν για λογαριασμό κρατών βάσει συμβολαίων και β) αν έχουν τη δημόσια υποστήριξη άλλων κρατών. Δεν είναι η Chevron η Αμερική. Το State Department είναι η Αμερική. Σε κάθε περίπτωση το τουρκολιβυκό μνημόνιο ακυρώνεται εν μέρει και όχι εν όλω. Θα ακυρωνόταν εν όλω αν η αμερικανική εταιρία έκανε με την ομπρέλα των ΗΠΑ έρευνες και στο άλλο τμήμα του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, στο Καστελόριζο και στην Κάσο!
Τα δεδομένα
Και ερχόμαστε τώρα στο κορυφαίο ερώτημα. Είναι η αδειοδότηση της Chevron απαρχή για τη μεγάλη διευθέτηση της Μεσογείου; Για τη μεγάλη μοιρασιά;
Τα δεδομένα είναι τέσσερα:
1. Από τις παράκτιες χώρες που ενδιαφέρονται να οριοθετήσουν θαλάσσιες ζώνες τέσσερις μαζί με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Συρία και η Τουρκία, δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay και δεν δεσμεύονται από αυτήν.
2. Εχουν γίνει χωροθετήσεις οικοπέδων στη Λιβύη (με την αρχή της μέσης γραμμής) στην Ελλάδα (Ιόνιο, Κρήτη), στην Κύπρο, στο Ισραήλ και έπονται και άλλοι.
3. Η Ελλάδα και η Αίγυπτος έχουν οριοθετήσει μερικώς τις θαλάσσιες ζώνες τους, εξαιρώντας από αυτές την περιοχή της Ρόδου, του Καστελόριζου και της βόρειας Κρήτης. Η οριοθέτηση δεν έγινε με τη μέση γραμμή αλλά 40-60 υπέρ της Αιγύπτου.
4. Οι επήρειες που έχει αναγνωρίσει η Ελλάδα στις συμφωνίες με την Αλβανία και την Αίγυπτο για τα Ιόνιο και τη Μεσόγειο είναι μειωμένες, γιατί μετά το τουρκολιβυκό μνημόνιο το υπουργείο Εξωτερικών διαπραγματεύτηκε με την πλάτη στον τοίχο.
Τούτων δοθέντων, το ερώτημα είναι σαφές και συγκεκριμένο: Είναι η αδειοδότηση της μεγάλης αυτής αμερικανικής εταιρίας για εξορύξεις στα θαλάσσια οικόπεδα της Κρήτης το μεγάλο βήμα για να αφήσουμε εντελώς εκτός οριοθετήσεως ΑΟΖ την Κύπρο το Καστελόριζο; Ο υπογράφων γνωρίζει, αλλά επειδή το off the record τον δεσμεύει, περιορίζεται στο να ρωτά. Είναι επίσης το μεγάλο βήμα για να συμμετάσχει η Ελλάδα σε διεθνή διάσκεψη για τον διαμοιρασμό της Μεσογείου με Αίγυπτο, Συρία, Ισραήλ, Λιβύη, Κύπρο, ψευδοκράτος και ΗΠΑ, στην οποία θα ληφθεί ελάχιστα υπ’ όψιν ή σε άλλες παραλλαγές το Διεθνές Δίκαιο; Απαντήσεις. Γιατί οι χαρταετοί μετά την άνοδο καμιά φορά έχουν και βίαιη πτώση.
Πηγή: dimokratia.gr
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)