Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας, Βασίλης Λύκος σε μια ανοιχτή συζήτηση στον 98.4 , με αφορμή τις τελευταίες τεχνικές και γεωπολιτικές εξελίξεις γύρω από το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου με απόληξη το Ισραήλ, εξηγεί ποιοι κατά την γνώμη του είναι οι αληθινοί "παίκτες" συνδέοντας τα ενεργειακά καλώδια με τα data centers, τις ΑΠΕ και τους ενεργειακούς κόμβους, ως τα νευρωνικά δίκτυα, το ρόλο που επιφυλάσσεται εξαιτίας της γεωγραφικής τους θέσης ως "κόμβοι" σε Κρήτη και Κύπρο και ποιοί είναι πραγματικά οι πρωταγωνιστές διακρατικά και επενδυτικά, πίσω από τους μεγάλους ανασχεδιασμούς στην περιοχή μας.
Mpelalis Reviews
Mpelalis Reviews
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
Η στεγαστική κρίση είναι εδώ
Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια.
Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα.
Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο.
Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού.
Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα.
Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων.
Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά.
Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου έγινε κινητοποίηση για το ζήτημα της στέγης στην Αθήνα από συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Μπορεί να μην είχε το μέγεθος της γενικής απεργίας που έγινε την ίδια μέρα στην Ισπανία και επί της ουσίας για το ίδιο θέμα, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχουμε στην Ελλάδα κινητοποιήσεις για ένα ζήτημα για το οποίο δεν είχαμε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες για πολλά χρόνια.
Προφανώς και η χώρα μας είχε στεγαστικό πρόβλημα στο παρελθόν και μάλιστα σοβαρό. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να στεγαστούν με αξιοπρέπεια οι πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία, ότι οι συνθήκες στις προσφυγικές συνοικίες ήταν για πολλά χρόνια άθλιες, ότι μέχρι και τη δεκαετία του 1960 είχαμε παραγκουπόλεις στην Αθήνα (αποτυπώνεται εξαιρετικά στην ταινία «Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη πώς ήταν μια τέτοια γειτονιά). Άλλωστε η λύση που επιλέχτηκε για να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες που δημιούργησε και η μετεμφυλιακή μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα, δηλαδή ο συνδυασμός ανάμεσα στην αντιπαροχή και την άναρχη δόμηση κάθε ελεύθερου χώρου (συμπεριλαμβανομένης της δόμησης εκτός σχεδίου) μας άφησε μεγάλα προβλήματα που τα αντιμετωπίζουμε ακόμη και σήμερα.
Όμως, υπήρχε και μία καλή πλευρά σε όλα αυτά. Η κατοικία παρέμεινε σχετικά φτηνή, οι άνθρωποι που διέθεταν προς ενοικίαση ένα σπίτι δεν ήταν ούτε εισοδηματίες ούτε επιχειρηματίες, αλλά οικογένειες που από την αντιπαροχή είχαν πάρει διαμερίσματα επιπλέον αυτών που κατοικούσαν οι ίδιες, τα ενοίκια ήταν σχετικά χαμηλά. Πάνω από όλα, η χώρα απέκτησε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι είμαστε μια χώρα με πολύ ισχυρή αλληλεγγύη μέσα στην οικογένεια, γεγονός που ακόμη και στην κρίση της δεκαετίας του 2010 έλυνε προβλήματα. Να το πω απλά: η ελληνική οικογένεια δεν αφήνει ένα μέλος της να καταλήξει στον δρόμο.
Όμως, όλα αυτά πια αλλάζουν. Ολοένα και περισσότερο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές, δηλαδή στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, η μορφή της ιδιοκτησίας αλλάζει. Ολοένα και περισσότερα σπίτια, ενίοτε και ολόκληρες πολυκατοικίες περνούν σε εταιρείες ή ακόμη και funds που τα βλέπουν για επένδυση και που χρησιμοποιούν τις ανακαινίσεις που κάνουν ως άλλοθι για να απαιτήσουν πολύ μεγάλα ενοίκια, αλλάζοντας έτσι και την ταξική σύνθεση συγκεκριμένων περιοχών, ή πολύ απλά χρησιμοποιούν αυτές τις κατοικίες για βραχυχρόνιες τουριστικές μισθώσεις. Αυτό θα οδηγήσει σταδιακά σε μείωση της ιδιοκατοίκησης, αλλά και στη μεγάλη αύξηση των ενοικίων που πλήττει συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες: φοιτήτριες και φοιτητές, νέους εργαζομένους που δεν έχουν ακόμη οικογένεια, οικογένειες χωρίς μεγάλα εισοδήματα. Για να μην αναφερθώ στις μονογονεϊκές οικογένειες, στους συνταξιούχους χωρίς άλλη πηγή εισοδήματος και στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Όλα αυτά ήδη αποτυπώνονται και στον τρόπο που η στέγαση απορροφά μεγάλο μέρος του εισοδήματος, την ώρα που η κατασκευαστική δραστηριότητα είναι μία εξ αυτών που κατεξοχήν συντείνουν στη μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού.
Ακόμη χειρότερα, γύρω από αυτή την κατάσταση διαμορφώνονται συμφέροντα που δεν λειτουργούν με γνώμονα τη μη επιδείνωση της στεγαστικής κρίσης. Από τους επιχειρηματίες που επενδύουν και θέλουν σίγουρη κερδοφορία αδιαφορώντας κυνικά για το κοινωνικό κόστος και στους οποίους, όταν είναι από το εξωτερικό, η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί, τις τράπεζες που βλέπουν θετικά αποτελέσματα σε αυτή τη βάση, μέχρι την ίδια την κυβέρνηση που αθροίζει αυτό το κοινωνικό πρόβλημα στους παράγοντες «ανάπτυξης» στη χώρα.
Τα ίδια τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αναποτελεσματικά, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις οδηγούν στην επιδείνωση του προβλήματος. Οι ρυθμίσεις για τον περιορισμό των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε συγκεκριμένες περιοχές, απλώς επέκτειναν αυτές τις πρακτικές σε συνοικίες που ήταν αμιγώς κατοικίας και συνέτειναν στην αύξηση των ενοικίων.
Όσο για τα διάφορα προγράμματα «ΣΠΙΤΙ», στην πράξη κατέληξαν απλώς στο να αυξήσουν τις τιμές των σπιτιών κάποιας παλαιότητας που ήταν διαθέσιμα. Καθίσταται σαφές ότι από τη σκέψη της κυβέρνησης απουσιάζει οτιδήποτε θα μπορούσε να απαντάει όντως στο πρόβλημα. Όλες οι προτάσεις που κάνει αφορούν το να επεκταθεί η επιχειρηματική εκμετάλλευση του οικιστικού αποθέματος της χώρας και το να υπάρξει νέα οικοδομική δραστηριότητα, όπως για παράδειγμα με την επίμονη επαναφορά προτάσεων για αύξηση του συντελεστή δόμησης για να χτιστούν περισσότερες κατοικίες. Μόνο που αυτό που δεν λέει είναι ότι τόσο τα κλειστά σπίτια που θα ανακαινιστούν και θα «ανοίξουν» όσο και αυτά που θα προκύψουν από τα νέα επιχειρηματικά σχέδια για πολυκατοικίες, θα είναι ακριβότερα και θα συμβάλλουν στην επιδείνωση του προβλήματος που είναι ακριβώς τα ακριβά ενοίκια και οι υψηλές τιμές για αγορά κατοικίας.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα απαιτείται μια ριζικά διαφορετική λογική για το ζήτημα της στέγασης, που να την αναγνωρίζει ως δικαίωμα και κοινωνική ανάγκη, και όχι απλώς ως πεδίο κερδοφορίας. Αυτό σημαίνει μέτρα όπως προγράμματα κοινωνικής στέγης, δηλαδή κατασκευής πραγματικά προσιτής στέγης, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση (και όχι δεν είναι «κομμουνισμός», αφού εφαρμόζεται και στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες), μέτρα όπως ο οριζόντιος περιορισμός της βραχυχρόνιας μίσθωσης και όχι τα επιλεκτικά δήθεν μέτρα για περιοχές που είχαν ήδη κορεσθεί, μεγάλα δημόσια προγράμματα φοιτητικής στέγης, αλλά και στέγης για δημοσίους υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, για να αναφερθώ μόνο σε μερικά. Θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη; Η απάντηση είναι όχι και αυτό είναι ένα από τα πεδία όπου μια εναλλακτική προοδευτική διακυβέρνηση θα μπορούσε όντως να κάνει τη διαφορά.
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2026: Ποιος αποφάσισε και διέταξε το «μπλοκ» των εκδηλώσεων μνήμης
Η φημολογούμενη «εργαλειοποίηση» του εορτασμού εκ μέρους του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, με στόχο την επανάκτηση χαμένων ακροδεξιών ψήφων
γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου, λέει, ένας καθηγητής ονόματι Χατζηγεωργίου, αποφάσισε ασφυκτικούς περιορισμούς μετά αυξημένης αστυνομοκρατίας στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης για την ιστορική εξέγερση της 17ης Νοέμβρη και διέταξε «να παραμείνουν κλειδωμένα το τριήμερο 15-17 του μηνός όλα τα κτίρια του ιστορικού Ιδρύματος, ώστε να μη διατίθεται καμία αίθουσα για εκδηλώσεις (σ. σ: τιμής και μνήμης της ιστορικής αιματοβαμμένης εξέγερσης κατά της χούντας των συνταγματαρχών) σε φοιτητικές, κοινωνικές και αντιστασιακές οργανώσεις. Ούτε καν στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ 1967-1974) – όπως συνέβαινε, αδιάλειπτα, τα 53 προηγούμενα χρόνια...
Η απόφαση του πρυτάνεως, λέει, είχε κοινοποιηθεί προηγουμένως (σ. σ: πριν... διατάξει τους εν λόγω «ασφυκτικούς περιορισμούς») στις αρμόδιες κρατικές - κυβερνητικές αρχές. Στα υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, δηλαδή, τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής. Ως εκ τούτου, εικάζεται αγαστή συναίνεση και συμφωνία αρμόδιων κρατικών – κυβερνητικών αρχών και πρυτάνεως για την επιβολή των ασφυκτικών περιορισμών στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης, πράγμα που εγείρει ένα... σκανδαλώδες – πλην λογικό ερώτημα: «Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου ή οι αρμόδιες κρατικές – κυβερνητικές αρχές (σ. σ: το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, δηλαδή) αποφάσισε και διέταξε τους εν λόγω «ασφυκτικούς περιορισμούς»; Και μια απορία: «Γιατί, ξαφνικά, τον φετινό Νοέμβρη;»...
«Η απάντηση κρύβεται στην απορία», μου είπε, μ’ ένα πονηρό χαμόγελο στο πρόσωπο, παλιός φίλος μου και σύντροφος της γενιάς του Πολυτεχνείου – μέλος του ΣΦΕΑ, όταν έθεσα υπ’ όψη του το ερώτημα και την απορία μου: «Ξεχνάς ότι έρχονται εκλογές, ο Μητσοτάκης είναι συμπιεσμένος, από τα δεξιά κυρίως (Σαμαράς και... άλλες εθνικιστικές δυνάμεις), στο 20% και επιχειρεί μια τελευταία απόπειρα ανάκτησης χαμένων ακροδεξιών ψηφαλακίων, ενεργοποιώντας το υποτελές επιτελικό του κράτος: αποφασίζοντας και διατάσσοντας ασφυκτικό περιορισμό της (περιορισμένης ήδη στους καιρούς μας) εθνικής - αντιδικτατορικής – αντιφασιστικής μνήμης, που αναζωπυρώνει ετησίως ο ελεύθερος εορτασμός της ιστορικής εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη και των νοημάτων της.... Κλείνοντας το μάτι, επί της ουσίας, στην ακροδεξιά, διεκδικώντας μερική έστω επανάκτησή της. Μήπως και πετύχει το όριο του 25% που, προσφάτως, έθεσε δημοσίως. Ο ίδιος στον εαυτό του»!..
Αφήνω εδώ το ερώτημά μου, την απορία μου και την απάντηση του φίλου και συντρόφου μου χωρίς περαιτέρω σχόλια και αναλύσεις – «τροφή για σκέψη», ας πούμε. Κι αφήνω δίπλα τους ένα ακόμα ερώτημά μου, που τίθεται κάθε Νοέμβρη μετά απ’ εκείνον τον Νοέμβρη, και πάντα αναπάντητο μένει: Αλήθεια, γιατί χρειάζεται περιφρούρηση η στοιχειώδης πολιτική ελευθερία μερικών χιλιάδων πολιτών που θεωρούν (ακόμα!) ως υποχρέωσή τους τη συμμετοχή στις εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου; Πόσο ελεύθερη είναι μια πολιτική ελευθερία που χρειάζεται, αστυνομική περιφρούρηση; Ποια είναι η ποιότητα της πολιτικής ελευθερίας που βιώνουμε σήμερα σε σχέση με την ελευθερία που διεκδικούσαμε τότε, στο Πολυτεχνείο;
Όσοι ζήσαμε από μέσα την εξέγερση του Πολυτεχνείου, γνωρίζαμε από τότε – ή καταλάβαμε αργότερα, ότι η ελευθερία που διεκδικούσαμε ήταν μια ελευθερία δίχως όρια. Στην ουσία, τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» γνώριζαν ότι η ελευθερία που διεκδικούσαν δεν υπήρχε πουθενά, παρά μόνο εντός του Πολυτεχνείου! Ήταν η ελευθερία που βίωναν, από στιγμή σε στιγμή, από ώρα σε ώρα, από μέρα σε νύχτα και από νύχτα σε μέρα, τα λίγα εικοσιτετράωρα που κράτησε η εξέγερσή τους: ήταν η ελευθερία της εξέγερσης! Η ελευθερία του εξεγερμένου!.. Κατά τα λοιπά, συνειδητά ή υποσυνείδητα, τα «παιδιά του Πολυτεχνείου», όπως και όλα τα παιδιά που εξεγείρονται διεκδικώντας ελευθερία, γνωρίζουν ότι δεν είναι κανείς, δεν μπορεί πια κανείς να είναι, σκέτα ελεύθερος. Είναι ελεύθερος από… Ελεύθερος από κάτι, από κάποια, απ' όλα εκείνα τα χιλιάδες καταναγκαστικά που συναντά ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται και καλείται να ζήσει.
Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος γεννιέται σε συνθήκες δουλείας και καλείται από τη στιγμή της γέννησής του να επιδίδεται σε διαδοχικές «εξεγέρσεις», προκειμένου να νοιώσει ελεύθερος από κάτι και από κάτι άλλο, κι από κάτι άλλο... Στο διηνεκές κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, όμως, η ελευθερία ήταν και είναι μια παραδρομή της εξουσίας. Εκεί όπου υπάρχει, υπάρχει χάρη σε ένα κενό εξουσίας. Εν τέλει, στις μέρες μας, η πολιτική ελευθερία είναι μια μακρά, συγκινητική μεν, άτυχη δε περιπέτεια, που συντελεί στη διαμόρφωση καταναλωτών και μακάριων θεατών της τηλεόρασης. Πολίτες που τους διαμορφώνουν τα μονοπώλια της πληροφορίας και οι νόμοι της «ανάπτυξης». Σε ορισμένους απ' αυτούς η πραγματική ελευθερία φυτοζωεί στην κατάσταση της νοσταλγίας. Σε άλλους υπάρχει σαν είδος τρελού σχεδίου, που το υπερασπίζονται άγρια ενάντια στην πραγματικότητα.
Η διαφθορά των “αρίστων” είναι η χειρότερη…
Οι κυβερνήσεις μετά το 2019 πάνε να σπάσουν ένα ρεκόρ. Δεκαέξι έχουν αναγκαστεί να παραιτηθούν μέχρι στιγμής. Και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι θα είχαν φύγει, αν είχαν την απαιτούμενη τσίπα.
Γιώργος Καρελιάς
Η πολιτική είναι συνυφασμένη με τα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Και, επομένως, οι υπηρέτες της είναι ευάλωτοι, εφόσον έχουν χαλαρή συνείδηση και ουδείς τους ελέγχει στοιχειωδώς πριν αναλάβουν θέσεις ευθύνης.
Όμως, οι κυβερνήσεις μετά το 2019 πάνε να σπάσουν ένα ρεκόρ. Δεκαέξι έχουν αναγκαστεί να παραιτηθούν μέχρι στιγμής. Και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι θα είχαν φύγει, αν είχαν την απαιτούμενη τσίπα (σκάνδαλο υποκλοπών) ή δεν τους προστάτευε η κυβερνητική πλειοψηφία (σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ) κτλ.
Υπάρχει, όμως, μια ιδιαίτερη κατηγορία προσώπων που, ενώ ξέρουν ότι είναι «ανοικτά» (κουβαλάνε αμαρτίες), δεν διστάζουν να γίνουν υπουργοί αδιαφορώντας για το τι θα γίνει αν αποκαλυφθούν.
Ιδού πέντε παραδείγματα, παλιότερα και πρόσφατα:
- Είχαν περάσει ελάχιστοι μήνες από το σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2019, όταν ήρθε η πρώτη παραίτηση. Ο υφυπουργός εμφανιζόταν ως κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου από πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Αλλά δεν τον είχε. Επιπλέον, έκανε επιχειρηματικές δουλειές εκεί, κάτι που δεν επιτρέπεται όταν γίνεσαι μέλος του υπουργικού συμβουλίου. Ουδείς είχε κάνει στοιχειώδη έλεγχο.
- Στην κυβέρνηση της δεύτερης τετραετίας σημειώθηκε η πιο γρήγορη παραίτηση. Ο υφυπουργός αυτός είχε στο παρελθόν επιχειρηματικές περιπέτειες με ποινικό χαρακτήρα. Τις απέκρυψε, ουδείς έκανε στοιχειώδη έλεγχο. Διορίστηκε, αποκαλύφθηκαν και έφυγε σε 24 ώρες.
- Πριν από λίγους μήνες ένας άλλος, εκ των αρίστων κι αυτός, πήγε στο σπίτι του για αμαρτίες του παρελθόντος. Προηγουμένως, βεβαίως, όλοι τον απολάμβαναν να αποφαίνεται ότι «δεν υπάρχει σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ!» και να κραυγάζει από τηλεοπτικά στούντιο «και ποια είναι η ευρωπαία εισαγγελέας;».
- Και φτάσαμε στην υπόθεση του τελευταίου παραιτηθέντος. Που είναι, ίσως, η πιο απεχθής, διότι ενέπλεξε(δυστυχώς) το παιδί του. Από σεβασμό σε αυτό, ας μην πούμε τίποτα περισσότερο.
Κι επειδή οι σημερινοί κάτοχοι της εξουσίας έχουν (μάλλον είχαν…) για ψωμοτύρι την «αριστεία» και την «αξιοκρατία», η εξήγηση για τα φαινόμενα διαφθοράς τους εμπεριέχεται σε αυτό που λέει το λατινικό ρητό: «Η διαφθορά των αρίστων είναι η χειρότερη»…
Φοβούνται τα συνθήματα, όχι την αδικία!
Υπάρχει ένα παράξενο είδος ανθρώπου στην ελληνική δημόσια ζωή. Δεν ενοχλείται ιδιαίτερα από τη διαφθορά, τις κοινωνικές ανισότητες, την ακρίβεια, τη φτώχεια, την καταστροφή του δημόσιου πανεπιστημίου. Ενοχλείται όμως αφόρητα από έναν τοίχο με συνθήματα, μια κατάληψη, μια φοιτητική διαδήλωση. Είναι οι περίφημοι «νοικοκυραίοι».
Οχι ο τίμιος άνθρωπος που εργάζεται και αγωνίζεται για την οικογένειά του, όχι ως χαρακτηρισμός όλων των φιλήσυχων πολιτών, αλλά εκείνος που έχει αναγάγει την ησυχία σε ύψιστη πολιτική αρετή και την υπακοή σε κοινωνικό ιδανικό.
Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου αποκαλύπτει μια ανησυχητική πραγματικότητα. Τα κτίρια του ιστορικού συγκροτήματος της Πατησίων θα παραμείνουν κλειστά κατά τον τριήμερο εορτασμό, ενώ οι εκδηλώσεις περιορίζονται στους υπαίθριους χώρους. Προβλέπονται αυξημένη φύλαξη και αυστηρά ωράρια, με τη συνδρομή των αρμόδιων Αρχών. Οι αποφάσεις προκάλεσαν αντιδράσεις φοιτητικών συλλόγων και αντιστασιακών οργανώσεων.
Αναρωτιέμαι: Τι ακριβώς φοβούνται; Τους φοιτητές; Τις συζητήσεις; Τα συνθήματα; Η μήπως το γεγονός ότι το Πολυτεχνείο, πενήντα τρία χρόνια μετά, εξακολουθεί να θυμίζει πως η δημοκρατία γεννήθηκε από την ανυπακοή και όχι από την πειθαρχία; Το 1973, οι σημερινοί υπερασπιστές της ευταξίας θα είχαν, άραγε, καταδικάσει τις καταλήψεις ως παράνομες; Θα είχαν διαμαρτυρηθεί για τα συνθήματα στους τοίχους; Θα είχαν ζητήσει την αποκατάσταση της ομαλότητας;
Δεν ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι κανένα μεγάλο δημοκρατικό δικαίωμα δεν κατακτήθηκε επειδή οι νέοι υπάκουσαν. Οι κοινωνίες προχώρησαν επειδή κάποιοι αμφισβήτησαν το θεωρούμενο αυτονόητο. Επειδή αψήφησαν την εξουσία, συγκρούστηκαν με την αδικία, αρνήθηκαν να σιωπήσουν.
Και σήμερα; Σήμερα η χώρα αντιμετωπίζει μια πολύ βαθύτερη κρίση από εκείνη που αποτυπώνουν οι οικονομικοί δείκτες. Μια κρίση πολιτικής ηθικής. Η παιδεία εμπορευματοποιείται, η εργασία απορρυθμίζεται, η κατοικία μετατρέπεται σε χρηματιστηριακό προϊόν, η δημόσια υγεία δοκιμάζεται. Και αντί να συζητούμε τις αιτίες, αναζητούμε ενόχους στους νέους που διαμαρτύρονται.
Πόση υποκρισία χωράει σε μια κοινωνία που ανέχεται την καθημερινή λεηλασία του δημόσιου πλούτου αλλά εξοργίζεται όταν ένας φοιτητής γράψει «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» σε έναν τοίχο; Βεβαίως, η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει δικαίωμα καταστροφής της ξένης περιουσίας. Αλλο, όμως, η προστασία των κτιρίων και άλλο η πολιτική δαιμονοποίηση της διαμαρτυρίας. Αλλο η αποκατάσταση μιας επιφάνειας και άλλο η επιχείρηση να σβηστεί το περιεχόμενο ενός συνθήματος.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι τοίχοι που μιλούν. Είναι οι άνθρωποι που έμαθαν να σωπαίνουν. Η νεολαία δεν χρειάζεται άλλους παιδαγωγούς της υποταγής. Χρειάζεται δημόσια δωρεάν παιδεία, αξιοπρεπή εργασία, προσιτή κατοικία, κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη. Χρειάζεται πανεπιστήμια που παράγουν ελεύθερη σκέψη, όχι πειθαρχημένους υπηκόους. Και προπαντός χρειάζεται το δικαίωμα να αμφισβητεί ακόμη κι εμάς, τους παλαιότερους. Διότι το Πολυτεχνείο δεν είναι ιδιοκτησία των κυβερνήσεων, των πρυτανικών αρχών ή των επαγγελματιών της επετείου. Ανήκει σε εκείνους που συνεχίζουν να αντιστέκονται.
Ας πάψουν, λοιπόν, οι νοικοκυραίοι να φοβούνται τα συνθήματα και ας αρχίσουν να φοβούνται την αδικία. Γιατί μια κοινωνία δεν καταρρέει όταν οι νέοι εξεγείρονται. Καταρρέει όταν οι νέοι παύουν να ελπίζουν ότι αξίζει να εξεγερθούν. Η δημοκρατία προχωρά με την αμφισβήτηση της εξουσίας, όχι με την τυφλή υπακοή σε αυτήν. Αλλωστε, βλέπουμε την εξέγερση της φοιτητικής νεολαίας, για αναζήτηση καλύτερου μέλλοντος, σε πολλές ευρωπαικές χώρες.
Το Πολυτεχνείο δεν ζητά άδεια για να εξεγερθεί.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Νίκος Μαρκάτος είναι ομότιμος καθηγητή ΕΜΠ, και πρώην. πρύτανης
Ο Νίκος Μαρκάτος είναι ομότιμος καθηγητή ΕΜΠ, και πρώην. πρύτανης
Πηγή: www.efsyn.gr
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026
Καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου: Τα ερωτήματα για τη Γαλλία #Ελλάδα
Η Μαρία Δεναξά σχολιάζει τις εξελίξεις γύρω από το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου, θέτοντας ερωτήματα για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία και τον ρόλο της κυβέρνησης στους διπλωματικούς χειρισμούς. Παράλληλα, αναφέρεται στις σχέσεις Αθήνας, Παρισιού και Άγκυρας, στη συνάντηση των υπουργών Άμυνας Ελλάδας και Γαλλίας στη Λοριάν, αλλά και στις επαφές της γαλλικής διπλωματίας με την τουρκική πλευρά. Η ίδια θέτει δύο ενδεχόμενα για τη στάση της Γαλλίας και ζητά ξεκάθαρες απαντήσεις σχετικά με το αν υπήρξε συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση και κατά πόσο διασφαλίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. «Η χώρα δεν είναι τσιφλίκι. Ανήκει στους Έλληνες», τονίζει.
Το σακίδιο των 72 ωρών: Ο φόβος ως πολιτική, η επιβίωση ως ατομική ευθύνη
Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη που θα εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για να ζούμε με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ειρήνη τα επόμενα 72 χρόνια
Ένα σακίδιο με νερό, τρόφιμα, φάρμακα, φακό, μπαταρίες και μετρητά. Τις τελευταίες ημέρες, το λεγόμενο «σακίδιο των 72 ωρών» βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πυκνής αρθρογραφίας στον ελληνικό Τύπο. Αυτή είναι η νέα εικόνα της ευρωπαϊκής ετοιμότητας. Με τις πρόσφατες κατευθυντήριες οδηγίες της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καλεί τα κράτη-μέλη να ενθαρρύνουν την προετοιμασία των πολιτών για τουλάχιστον 72 ώρες αυτάρκειας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Πόλεμοι, φυσικές καταστροφές, κυβερνοεπιθέσεις, ενεργειακές κρίσεις. Το μήνυμα είναι σαφές: ετοιμαστείτε για το χειρότερο.
Η προετοιμασία για έκτακτες καταστάσεις είναι ασφαλώς αναγκαία. Αλλά πίσω από τη φαινομενικά αθώα προτροπή κρύβεται ένα βαθύτερο πολιτικό ερώτημα. Ποιος έχει τελικά την ευθύνη για την ασφάλεια της κοινωνίας;
Η διαρκής επίκληση της «ατομικής ευθύνης» δεν είναι μια αθώα επιλογή, αλλά έχει πολιτικό περιεχόμενο και κοινωνικές συνέπειες. Είναι η ίδια λογική που εμφανίζεται κάθε φορά που οι υποχρηματοδοτούμενες δημόσιες υποδομές της χώρας μας δεν επαρκούν. Οι πολίτες καλούνται να προσαρμοστούν, να προνοήσουν, να προστατευτούν μόνοι τους. Να αναλάβουν προσωπικά το κόστος μιας συλλογικής αποτυχίας.
Όμως κανένα σακίδιο δεν μπορεί να υποκαταστήσει ένα λειτουργικό σύστημα υγείας, έναν αποτελεσματικό μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, αντιπλημμυρικά έργα ή αξιόπιστες δημόσιες υποδομές. Το κράτος δεν απαλλάσσεται από τις υποχρεώσεις του επειδή ο πολίτης αγόρασε έναν φακό και τρεις κονσέρβες.
Και ποιος μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή τη νέα απαίτηση; Η οικογένεια που δυσκολεύεται να πληρώσει το ηλεκτρικό ρεύμα, ο χαμηλοσυνταξιούχος ή ο άνεργος; Η ατομική αυτάρκεια προϋποθέτει οικονομικούς πόρους. Έτσι, η ασφάλεια αποκτά ταξικό πρόσημο: περισσότερη προστασία για όσους μπορούν να την αγοράσουν, μεγαλύτερη έκθεση στον κίνδυνο για τους υπόλοιπους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ έχει προταθεί η παροχή εξοπλισμού έκτακτης ανάγκης ή άλλης στοχευμένης ενίσχυσης σε οικονομικά ευάλωτα νοικοκυριά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή περιορίζεται προς το παρόν στην εξαγγελία μιας σχετικής μελέτης, τα αποτελέσματα της οποίας αναμένεται να δημοσιοποιηθούν μέσα στο 2027. Για την αμυντική ετοιμότητα υπάρχουν μεγαλεπήβολα χρηματοδοτικά σχέδια, αλλά για την κοινωνικά δίκαιη πρόσβαση στην ατομική ετοιμότητα, προς το παρόν υπάρχει μια μελέτη.
Στο μεταξύ, ο φόβος γίνεται εμπόρευμα. Σακίδια επιβίωσης, ειδικός εξοπλισμός, προϊόντα έκτακτης ανάγκης συγκροτούν μια αναπτυσσόμενη αγορά. Η ανασφάλεια μετατρέπεται σε επιχειρηματική ευκαιρία. Ακόμη και η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει επίσημα τον κίνδυνο «εμπορευματοποίησης της ετοιμότητας» και της εκμετάλλευσης του φόβου από εμπορικές πρακτικές.
Ο καπιταλισμός αποδεικνύεται για άλλη μια φορά εξαιρετικά ευέλικτος, αφού μπορεί να εμπορευτεί ακόμη και την αγωνία για την επιβίωση.
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο. Ο φόβος δεν δημιουργεί μόνο αγορές, αλλά μπορεί να διαμορφώσει και πιο πειθαρχημένες κοινωνίες. Η εμπειρία της πανδημίας έδειξε πόσο γρήγορα μπορούν, για την αντιμετώπιση μιας πραγματικής απειλής, να περιοριστούν δικαιώματα και ελευθερίες και να διευρυνθούν οι εξουσίες του κράτους. Η ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας δεν αναιρεί την ανάγκη δημοκρατικού ελέγχου των έκτακτων μέτρων. Το δίδαγμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, όταν η διαρκής προετοιμασία για την επόμενη κρίση τείνει να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Ο κίνδυνος είναι να συνηθίσουμε να ζούμε υπό τη διαρκή απειλή μιας καταστροφής, να θεωρούμε φυσιολογικά όσα άλλοτε θα αμφισβητούσαμε και ο φόβος να γίνεται μέσο ελέγχου της κοινωνίας. Τότε πολιτικές που σε άλλες συνθήκες θα προκαλούσαν κοινωνικές αντιστάσεις μπορούν να εμφανίζονται ως αναπόφευκτες.
Η χρονική και πολιτική συγκυρία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η ευρωπαϊκή στρατηγική ετοιμότητας παρουσιάστηκε τον Μάρτιο του 2025, μόλις μία εβδομάδα μετά τη Λευκή Βίβλο για την ευρωπαϊκή άμυνα. Η ίδια η στρατηγική προβλέπει στενότερη συνεργασία πολιτικών και στρατιωτικών μηχανισμών και συντονισμό με το ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, η ΕΕ προωθεί σχέδια κινητοποίησης έως 800 δισεκατομμυρίων ευρώ για την άμυνα.
Δεν πρόκειται λοιπόν απλώς για τεχνικές οδηγίες αντιμετώπισης καταστροφών. Η ετοιμότητα εντάσσεται σε μια ευρύτερη πολιτική στροφή, όπου η στρατιωτική ασφάλεια αναδεικνύεται σε κυρίαρχη προτεραιότητα. Και εύλογα τίθεται το ερώτημα: η Ευρώπη προετοιμάζει τους πολίτες να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις ή τους εξοικειώνει με μια κοινωνία διαρκούς πολεμικής προετοιμασίας;
Όμως η πραγματική ασφάλεια δεν οικοδομείται πάνω στον φόβο, ούτε αγοράζεται από τα ράφια των καταστημάτων. Απαιτεί δημόσιες υποδομές, κοινωνική δικαιοσύνη, συλλογική προστασία, διπλωματία και πολιτικές ειρήνης.
Δεν χρειαζόμαστε μια Ευρώπη που θα μας μαθαίνει πώς να επιβιώνουμε επί 72 ώρες. Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη που θα εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για να ζούμε με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ειρήνη τα επόμενα 72 χρόνια.
Πηγή: www.documentonews.gr
Ελλάδα: στην πρώτη γραμμή της ακρίβειας στην Ευρώπη
Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος
Εάν δεν υπήρχαν η Βουλγαρία και η Λιθουανία η χώρα μας θα ήταν στην πρώτη θέση μέσα στην Ευρώπη ως προς τον πληθωρισμό. Κοινώς θα είχε καταφέρει επιτέλους να πετύχει μια πρωτιά στην Ευρώπη, αλλά απολύτως αρνητική. Με τον πληθωρισμό να είναι επισήμως στο 5,7%, τον Νοέμβριο, δηλαδή πάνω και από την εκτίμηση της Eurostat που ήταν 5,6%, η χώρα μας υπολείπεται μόνο της Βουλγαρίας και της Λιθουανίας.
Αυτό σημαίνει ότι ένα πρόβλημα πανευρωπαϊκό, όπως αυτό της ακρίβειας, που αποτυπώνεται στον μέσο όρο του 4% για την Ευρωζώνη, και που αντιμετωπίζεται ως μια πραγματική κρίση κόστους ζωής και θεωρείται ότι συμβάλλει και την έκρηξη της κοινωνικής δυσαρέσκειας που βλέπουμε, στην Ελλάδα είναι ακόμη πιο έντονο.
Και δεν είναι μόνο η γενική αύξηση του πληθωρισμού αλλά και οι αυξήσεις σε συγκεκριμένα αγαθά και υπηρεσίες στα οποία κατευθύνεται πολύ μεγάλο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, ιδίως των πιο λαϊκών. Αρκεί να δούμε ότι σε ετήσια βάση η αύξηση του κόστους στέγασης (ενοίκια, λογαριασμοί κ.λπ.) είναι 15,1% και του κόστους των μεταφορών 13,8%. Αρκεί επίσης να δούμε ότι εάν πάρουμε ως έτος βάσης το 2020, η συνολική αύξηση του δείκτη τιμών καταναλωτή τον έχει οδηγήσει από το 100 στο 129,18, όμως στη στέγαση η αντίστοιχη αθροιστική αύξηση είναι από το 100 στο 145,37, στις μεταφορές από το 100 στο 140,1 και στη διατροφή από το 100 στο 137,84.
Οι αριθμοί αυτοί και οι στατιστικές στην καθημερινότητα των ανθρώπων μεταφράζονται σε λογαριασμούς που μένουν απλήρωτοι, σε αποταμιεύσεις που εξαντλούνται, σε αγωνία για το ποιες δαπάνες πρέπει να καλυφθούν και ποιες όχι, σε περιορισμό των ημερών διακοπών, σε καθυστέρηση αναγκαίων επισκευών στο σπίτι για να καλυφθεί το κόστος των φροντιστηρίων. Μεταφράζεται σε μισθούς που ακόμη και όταν αυξάνονται ονομαστικά, η αγοραστική τους δύναμη μένει στάσιμη ή ακόμη και υποχωρεί, στον εγκλωβισμό σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, σε διαρκή ανασφάλεια.
Δεν πρόκειται για φυσικά φαινόμενα. Ούτε οφείλονται στο ότι η Ελλάδα δεν έχει πετρελαιοπηγές, γιατί αυτό ισχύει και για άλλες χώρες. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουμε υψηλότερο πληθωρισμό, δηλαδή μεγαλύτερη ακρίβεια, από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη: της άρνησής του να συζητήσει τη μείωση των έμμεσων φόρων και πρωτίστως των ειδικών φόρων κατανάλωσης, της άρνησης να μπει πλαφόν σε ορισμένες τιμές, και βεβαίως της απροθυμίας να περιοριστεί το περιθώριο κέρδους των μεγάλων επιχειρήσεων που εμπλέκονται στην ενέργεια. Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει επιλέξει να στηρίξει τα υπερκέρδη συγκεκριμένων επιχειρήσεων, μεταφέροντας το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών και την ίδια στιγμή έχει προνομιμοποιήσει τα μεγάλα δημοσιονομικά πλεονάσματα αντί για την κοινωνική συνοχή και την αναβάθμιση των δημόσιων υποδομών, της δημόσιας υγείας και παιδείας. Όλα αυτά, όμως, εξηγούν τη σημερινή δύσκολη κατάσταση των νοικοκυριών και την οργή που εκφράζεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Την ίδια ώρα αποδεικνύεται ότι όλα τα μέτρα και οι εξαγγελίες που έχει κάνει η κυβέρνηση, όλες οι ανακοινώσεις, οι «διαρροές», τα πολυδιαφημισμένα «μέτρα ανακούφισης» που έχουν κατ’ επανάληψη ανακοινώσει τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο επίσημος δελφίνος Κυριάκος Πιερρακάκης, είναι πάρα πολύ κοντά στον ορισμό της «τρύπας στο νερό» ως προς την καταπολέμηση της ακρίβειας.
Όλα αυτά εξηγούν το πραγματικό πεδίο πάνω στο οποίο ξεδιπλώνεται σήμερα η πολιτική αντιπαράθεση και πάνω στο οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές. Οι εκλογές δεν θα γίνουν πάνω στη βάση του ποιος θα εκπροσωπήσει το «Κέντρο», ούτε στη βάση του για ποιον λένε περισσότερα καλά λόγια οι «αγορές», αλλά στη βάση του εάν θα σταματήσει ο οικονομικός και κοινωνικός κατήφορος στον οποίο βρίσκεται η πλειοψηφία της κοινωνίας. Πράγμα που σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κληθούν στο τέλος να πληρώσουν τον πολιτικό λογαριασμό.
Αποκάλυψη: Πώς μοίρασαν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας λίγο πριν την απαγωγή Μαδούρο
Μυστική συνάντηση μεταξύ του Τζέι Ντι Βανς και μεγάλου χρηματοδότη του Τραμπ, για τη μοιρασιά του βενεζουελανικού πετρελαίου μία εβδομάδα πριν από την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση και την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αποκαλύπτει το Reuters.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2025, δύο αεροσκάφη βρίσκονταν στον διάδρομο στάθμευσης του αεροδρομίου Bozeman Yellowstone, στη Μοντάνα. Το ένα ήταν το Air Force Two, το επίσημο αεροσκάφος του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζέι Ντι Βανς. Το άλλο ήταν ένα ιδιωτικό Embraer, ιδιοκτησίας του Τζον Άντισον, ανώτερου στελέχους της Vitol, ενός από τους μεγαλύτερους ομίλους εμπορίας πετρελαίου στον κόσμο. Προορισμός τους ήταν το Yellowstone Club, ένα πολυτελές ιδιωτικό θέρετρο σκι και γκολφ, όπου συχνάζει η αμερικανική οικονομική ελίτ.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Reuters, που δημοσιεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2026, οι δύο άνδρες συναντήθηκαν εκεί και συζήτησαν για τη Βενεζουέλα. Μία εβδομάδα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποιούσαν στρατιωτική επιχείρηση στη χώρα, συλλαμβάνοντας τον πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο.
Σύμφωνα με πηγή του Reuters, ο Βανς ενδιαφέρθηκε να μάθει πόσο γρήγορα θα μπορούσε να διατεθεί στις διεθνείς αγορές το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες – σε ένα υποθετικό σενάριο – αποκτούσαν τον έλεγχο των πετρελαϊκών προμηθειών της χώρας. Ο Άντισον διαβεβαίωσε τον Βανς ότι η Vitol ήταν ιδανικά τοποθετημένη για να αναλάβει αυτή την αποστολή.
Μετά τις αποκαλύψεις, τόσο το γραφείο του Βανς όσο και του Άντισον αρνήθηκαν ότι πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη συνάντηση. Ωστόσο, τα αρχεία πτήσεων που εξέτασε το Reuters επιβεβαιώνουν την ταυτόχρονη παρουσία των αεροσκαφών τους στο αεροδρόμιο της Μοντάνα.
Από το υποθετικό σενάριο στην καθόλου υποθετική απαγωγή ένα τσιγάρο δρόμος
Στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπέλυσαν τη στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα, απαγάγωντας τον Νικολάς Μαδούρο.
Στις 5 Ιανουαρίου, μόλις δύο ημέρες μετά την αμερικανική επέμβαση, ο υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ, Κρις Ράιτ, τηλεφώνησε προσωπικά στον Άντισον, στο γραφείο του στο Χιούστον. Η κυβέρνηση Τραμπ είχε αποφασίσει να αναλάβει την πώληση του πετρελαίου της Βενεζουέλας στις διεθνείς αγορές, υποστηρίζοντας ότι τα έσοδα θα χρησιμοποιούνταν για την οικονομική σταθεροποίηση και την πολιτική μετάβαση της χώρας.
Ο Ράιτ ήθελε να μάθει εάν η Vitol ενδιαφερόταν να αναλάβει τη δουλειά. «Νόμιζα ότι θα με καλούσε απλώς για να ενημερωθεί για την αγορά. Αλλά η συζήτηση πήρε διαφορετική τροπή», παραδέχθηκε ο Άντισον στο Reuters.
Μέχρι τις 9 Ιανουαρίου, η Vitol και η ανταγωνίστριά της Trafigura είχαν εξασφαλίσει τις ειδικές άδειες εμπορίας του βενεζουελάνικου πετρελαίου. (Το σουρεάλ παράπονο των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης – ότι η ανάθεση του κλεμμένου πετρελαίου χωρίς διαγωνισμό σε δυο εταιρείες μπορεί να αναλυθεί ξεχωριστά).
Ως απάντηση στις διαμαρτυρίες, η Ουάσιγκτον επικαλέστηκε την ανάγκη άμεσης δράσης για τη σταθεροποίηση της οικονομίας.
Το ρεπορτάζ του Reuters αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο Τζον Άντισον δεν ήταν καν ο επικεφαλής της Vitol για τη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, ούτε ειδικευόταν στις διεθνείς συμβάσεις αργού πετρελαίου, καθώς η επαγγελματική του εμπειρία αφορούσε κυρίως την εμπορία βενζίνης στις ΗΠΑ. Επεπλέον, η ίδια η Vitol αναγνώρισε ότι δεν διέθετε τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις για τη διαπραγμάτευση μιας τέτοιας συμφωνίας.
Το δυνατό χαρτί του Άντισον που του εξασφάλισε την άδεια εμπορίας ήταν ότι ο Τζέι Ντι Βανς δρούσε κατά μια έννοια ως υπάλληλος του. Και αυτό ήταν και το αναμενόμενο, αφού το 2022 ο Άντισον είχε προσφέρει 300.000 δολάρια για την εκλογική εκστρατεία του Βανς στη Γερουσία, ενώ το 2024 μαζί με τη σύζυγό του, χρηματοδότησε με συνολικά επτά εκατομμύρια δολάρια πολιτικές επιτροπές, εκ των οποίων τα πέντε εκατομμύρια κατευθύνθηκαν στην υποστήριξη του Τραμπ.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Άντισον, ο Βανς είχε συστήσει στον υπουργό Ενέργειας να τον εμπιστευτεί. Αμερικανός αξιωματούχος επιβεβαίωσε στο Reuters ότι ο αντιπρόεδρος είχε πράγματι χαρακτηρίσει τον Άντισον αξιόπιστο, διευκρινίζοντας ότι η σχετική συνομιλία είχε πραγματοποιηθεί τουλάχιστον έναν χρόνο νωρίτερα.
Τα πετρελαϊκά κέρδη πίσω από τη «μετάβαση»
Όπως γνωρίζουμε, η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη. Και όπως καταλαβαίνουμε, ο έλεγχος της παραγωγής και εμπορίας τους αποτελεί τεράστιο οικονομικό και γεωπολιτικό διακύβευμα.
Μετά την επέμβαση, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να ελέγχουν επ’ αόριστον το βενεζουελάνικο πετρέλαιο και τα έσοδά του, επιδιώκοντας παράλληλα επενδύσεις 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων από αμερικανικές εταιρείες.
Οι άμεσοι κερδισμένοι ήταν οι Vitol και Trafigura. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του καθηγητή ενεργειακής χρηματοδότησης Τομ Σενγκ, οι εταιρείες θα μπορούσαν να αποκομίζουν 3 έως 3,50 δολάρια ανά βαρέλι, με περιθώριο κέρδους 3,5%-4%. Με τις εξαγωγές της Βενεζουέλας να ξεπερνούν τα 200 εκατομμύρια βαρέλια το 2026, τα δυνητικά κέρδη ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.
Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία έκθεσης της KPMG που παρουσιάστηκαν από τους New York Times, οι δύο εταιρείες συγκέντρωσαν το 61% των 12,26 δισεκατομμυρίων δολαρίων που εισέρρευσαν στον ειδικό λογαριασμό διαχείρισης των πετρελαϊκών εσόδων της Βενεζουέλας.
Η υπόθεση προκάλεσε την αντίδραση των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο -οι οποίοι εντοπίζουν το πρόβλημα στον τρόπο διαχείρησης του Τραμπ (παράκαμψη Κογκρέσου) και όχι στην επιχείρηση απαγωγής ενός δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου- ζητούν να διερευνηθεί εάν οι εταιρείες είχαν λάβει εκ των προτέρων πληροφορίες για την αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση.
Οι Vitol και Trafigura αρνούνται προς το παρόν ότι γνώριζαν εκ των προτέρων τα στρατιωτικά σχέδια.
.
Πηγή: info-war.gr
Μια πρώτη μετεκλογική προσέγγιση στο διαφαινόμενο αμερικανικό χάος
Οι «Δημοκρατικοί» κέρδισαν και τον έλεγχο της Γερουσίας αφού είχαν πάρει την πλειοψηφία στην Βουλή των Αντιπροσώπων του Κογκρέσου.
Η μακροπολιτική εκτίμηση για την καθολική ήττα του MAGA και του Τράμπ επιβεβαιώθηκε
Σύμφωνα με τις προβολές αμερικανικών μέσων ενημέρωσης η πλειοψηφία πλέον των 51 της Γερουσίας περνά στον έλεγχο των «Μπλε» (Δημοκρατικών ) προξενώντας ηχηρή ήττα στους Ρεπουμπλικάνους και κυρίως στο ακροδεξιό και φασίζον κίνημα MAGA του προέδρου Ντόναλντ Τράμπ στις ενδιάμεσες εκλογές που γίνονται πάντοτε στα μέσα της προεδρικής θητείας.
Ο Τράμπ βέβαια έχει προαναγγείλει ότι θα χρησιμοποιήσει το δικαίωμα του προεδρικού βέτο για να μπλοκάρει την ατζέντα των Δημοκρατικών, προειδοποιώντας ουσιαστικά για το ενδεχόμενο πολιτικού αδιεξόδου και σημαντικών αναταραχών στην μελλοντική πορεία των ΗΠΑ
Άλλωστε η προοπτική του χάους – δηλαδή της πορείας μιας βίαιης μετάβασης από την παραπαίουσα αστικοδημοκρατία στην νεοφεουδαρχική έκφανση της εξουσίας – εξυπηρετεί το παγκοσμιοποιητικό κέντρο και τις επιδιώξεις του και ίσως αυτό να αποτελεί μια ευκαιρία
Η έννοια του «δημιουργικού» χάους δεν έχει καμιά σχέση με την κοινά εννοούμενη και αποδιδόμενη έννοια που παραπέμπει σε αναρχία, βιαιότητες και καταστροφές
Είναι η κατάσταση της μη προβλέψιμης, αλλά μεθοδευμένα σχεδιαζόμενης, κατάρρευσης του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που διαχειρίστηκε πολιτικά η Δυτικότροπη αστικοδημοκρατία, προκειμένου να επιτευχθεί η μετάβαση σε ένα ποιοτικά διαφορετικό σύστημα
Το ερώτημα είναι αν θα ισορροπήσει ο πλανήτης μετά την κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης και αποτελεί το ουσιαστικό και αγωνιώδες ζητούμενο που δεν εξάγεται συμπερασματικά στον παρόντα χρόνο, αφού ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός ανάμεσα στον καπιταλισμό της Δύσης και στον αντίστοιχο της Ανατολής είναι σε εξέλιξη
Κλείνοντας την παρένθεση – σε σχέση με το επιδιωκόμενο από τους παγκοσμιοποιητικούς κύκλους – του χάους, θα ήθελα να σημειώσω ότι πιστεύω πως ο στόχος του απόλυτου ευτελισμού της αστικοδημοκρατίας είναι προαπαιτούμενο στην σχεδιαζόμενη νεοφεουδαρχική μετάβαση και αυτό δεν πρέπει να φεύγει από την προσοχή μας, «διαβάζοντας» τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις στον άλλοτε Δυτικό κόσμο
Οι «Δημοκρατικοί» αφού είχαν κερδίσει, νωρίτερα χθες, τη Βουλή των Αντιπροσώπων, κέρδισαν και τις έδρες των γερουσιαστών σε οχυρά των Ρεπουμπλικανών, όπως το Κάνσας και το Τέξας και έχοντας τον έλεγχο των νομοθετικών σωμάτων τώρα θα προσπαθήσουν να περιορίσουν σημαντικά τις εξουσίες του Αμερικανού προέδρου μέχρι το τέλος της θητείας του.
Έχω την εκτίμηση ότι ακόμη και αυτή η συντριπτική ήττα του ακροφασιστικού MAGA και των Ρεπουμπλικανών δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική, ούτε τα…μυαλά του επικίνδυνου για την παγκόσμια ειρήνη Τράμπ
Αντιθέτως, θα μπορούσε να καταστήσει τον Αμερικανό πρόεδρο ακόμη πιο απρόβλεπτο, απέναντι στα ανοιχτά μέτωπα που ο ίδιος δημιούργησε και μένει πλέον να δούμε εάν το παγκοσμιοποιητικό κέντρο θα τον ανεχθεί – στην κατεύθυνση προώθησης του χάους – χρησιμοποιώντας τον, ή θα έχουμε μια επικίνδυνη για τις ΗΠΑ και την ανθρωπότητα εξέλιξη, κατά την οποία ένας ανερμάτιστος και επικίνδυνος άνθρωπος ως πρόεδρος της Αμερικανικής υπερδύναμης, χρησιμοποιώντας το προεδρικό βέτο, μας οδηγήσει αφενός σε εξελίξεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ – χρησιμοποιώντας τις ορδές των λούμπεν ακροδεξιών οπαδών του ίδιου και του MAGA – αλλά και αφετέρου στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής σε εξελίξεις που δεν θα καθίστανται αναστρέψιμες
Άλλωστε οι «Δημοκρατικοί» πιθανότατα να προσπαθήσουν να ακυρώσουν ένα μέρος της κοινά σχεδιαζόμενης Αμερικανικής μακροπολιτικής και όχι τον συνολικό σχεδιασμό, που δεν αποτελεί μόνο πολιτική των Ρεπουμπλικανών αλλά συνολική νεοαγγλοσαξονική στρατηγική, στην περίοδο της μεγάλης αναμέτρησης με το αντίπαλο καπιταλιστικό «δέος» (Κίνα).
Χθες βέβαια δεν ηττήθηκε μόνο το ακροδεξιό και φασίζον MAGA.
ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΜΦΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΣΥΜΜΑΧΟΙ του και ο νοών …νοείτο!
Σε κάθε περίπτωση από σήμερα η Αμερικανική πολιτική μπαίνει σε «αχαρτογράφητα νερά» και μια πιθανότητα που δεν μπορεί να αποκλειστεί είναι και η χρήση της τροπολογίας 25 του Αμερικανικού Συντάγματος που τώρα είναι ευκολότερο να αξιοποιηθεί, εφόσον τα πράγματα στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό πολιτικό πεδίο πάρουν ανεπιθύμητες πορείες
Βέβαια αυτό τώρα δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό, αν προηγούμενα δεν έχει διασφαλιστεί ότι δεν θα διακυβευτεί η εσωτερική συνοχή της Αμερικανικής συνομοσπονδίας και ασφαλώς θα εξαρτηθεί και από την βούληση και τους σχεδιασμούς του Δυτικότροπου παγκοσμιοποιητικού κέντρου το οποίο χρησιμοποιεί την Αμερικανική υπερδύναμη σαν αιχμή στις επιδιώξεις του, με σταθερό στόχο την καπιταλιστική ηγεμονία και την από αυτό σχεδιασμένη παγκόσμια διακυβέρνηση στην οποία θέλει να έχει την απόλυτη πρωτοκαθεδρία .
Πηγή: www.militaire.gr
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026
Φεντερίκο Καράσκο: Από την Nvidia στον ανταγωνισμό αιχμής στις κυβερνοεπιθέσεις & τα διλήμματα των κοινωνιών
Φεντερίκο Καράσκο ( Federico Carrasco), επιστήμονας πληροφορικής, με εξειδίκευση στη Τεχνητή Νοημοσύνη, την Κυβερνοασφάλεια και το Metaverse, Ιδρυτής της Graypes, συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης και κυβερνοασφάλειας στη Ζυρίχη, αναλύει στον 98.4 με αφορμή το σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει στον τεχνολογικό κολοσσό Nvidia με τον διευθύνοντα σύμβουλο του Τζ. Χουάνγκ , τις αθέατες όψεις μιας υπόθεσης που έχει από ροζ σκάνδαλο και κατασκοπεία μέχρι "πόλεμο" τεχνολογίας στους ημιαγωγούς και τις πατέντες σπάνιων γαιών μεταξύ υπερδυνάμεων. Αλλά ο Φεντερίκο Καράσκο σημειώνει με νόημα ότι σε λιγότερο από 10 μέρες χάθηκαν χρηματιστηριακά έστω, 800 δις από την Nvidia, αυτό αφορά ως σημασία για την αξία και τον ονομαστικό πλούτο των ολίγων τις κοινωνίες, όταν για παράδειγμα μιλάμε για δύο φορές περίπου το χρέος μίας χώρας όπως η Ελλάδα. Μιλάει ακόμη για τις κυβερνοεπιθέσεις, από τα ψυγεία εταιρειών και τις αεροπορικές πτήσεις, έως τα σχολεία και τις μονάδες υγείας, σημειώνοντας πως ούτε η τεχνολογία αιχμής είναι ουδέτερη, αφού η θεωρία περί του "μαχαιριού που η χρήση του μπορεί να είναι για να κόψεις ψωμί αλλά και για να σκοτώσεις" αποκρύπτει αυτόν που "κατασκευάζει τα μαχαίρια κι έχει ούτως ή άλλως κέρδος από την πώληση τους", ιδίως αν δρα ανεξέλεγκτα, χωρίς κανόνες και όρια, χωρίς έλεγχο και πρόσβαση στο έργο του από την κοινωνία.
Το Αιγαίο «υπό συγκατάθεση»
Αποκάλυψη Data Journalists: Και οι Γερμανοί κατέθεσαν «διαπιστευτήρια» στην Τουρκία πριν από τη ρηματική διακοίνωση των Γάλλων.
- Με τη «συγκατάθεση της Τουρκίας» έρευνες γερμανικού πλοίου στην Κάσο για την πόντιση οπτικής ίνας.
- «Περιπέτεια» για το γερμανικό πλοίο KOBI REUGG, πριν από το γαλλικό ερευνητικό Abeille Marengo.
- Οι Data Journalists αποκαλύπτουν ότι πριν από 20 ημέρες, οι Τούρκοι είχαν κάνει πρόβα τζενεράλε στην περιοχή της Κάσου με πλοίο γερμανικής εταιρείας.
- Μετά από τις «γκρίζες ζώνες» που επέβαλε η Τουρκία με την κρίση των Ιμίων, η Άγκυρα ανοίγει νέο κεφάλαιο «τετελεσμένων» στο Αιγαίο.
- Η «συγκατάθεση» της Τουρκίας για οτιδήποτε συμβαίνει στο Αρχιπέλαγος φαίνεται ότι έχει τη σιωπηρή αποδοχή των «συμμάχων» της Ελλάδας.
Κάτι φαίνεται ότι έχει αλλάξει στο Αιγαίο και σίγουρα δεν είναι ευχάριστο για την Ελλάδα. Η «περιπέτεια» με το γαλλικό ερευνητικό πλοίο Abeille Marengo δεν είναι η μοναδική περίπτωση που δείχνει ότι η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να επιβάλει καθεστώς συγκατάθεσης της σε οτιδήποτε συμβαίνει στο Αιγαίο, τουλάχιστον μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, που το χωρίζει ακριβώς στη μέση.
Στις 14 Οκτωβρίου η ελληνική υδρογραφική υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, έλαβε ηλεκτρονικό μήνυμα από τη γερμανική εταιρεία FUGRO με θέμα την έναρξη ερευνών περίπου στην ίδια περιοχή της Κάσου, για την οποία οι Τούρκοι θέτουν ζήτημα για το καλώδιο ηλεκτροδότησης Ελλάδας-Κύπρου. Στο μήνυμα η γερμανική εταιρεία έγραφε ότι οι έρευνες τους «θα γίνουν στα τουρκικά ύδατα».
Αν και οι Γερμανοί μετά από τις σχετικές παρατηρήσεις που τους έγιναν έστειλαν διορθωμένο ηλεκτρονικό μήνυμα, προκλήθηκε η δικαιολογημένη υποψία ότι οι Γερμανοί είχαν στείλει αντίστοιχο μήνυμα ενημέρωσης στην Τουρκία.
Οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν λίγες ημέρες αργότερα.
Οι έρευνες του πλοίου KOBI REUGG, το οποίο διαχειρίζεται η γερμανική εταιρεία FUGRO είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στις 21 Οκτωβρίου και να ολοκληρωθούν στις 28 του ίδιου μήνα.
Μία ημέρα πριν οι Τούρκοι εξέδωσαν αγγελία στην οποία ανέφεραν ότι οι έρευνες των Γερμανών γίνονται με την έγκριση της Τουρκίας.
Οι ελληνικές αρχές αντέδρασαν και οι Τούρκοι απάντησαν με αντι-navtex στην οποία είχαν αλλάξει τη λέξη έγκριση με τη λέξη συγκατάθεση.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν οι έρευνες του γερμανικού πλοίου KOBI REUGG να γίνουν κανονικά αλλά σε κάποια σημεία του πλου του, με την παρουσία τουρκικού πολεμικού πλοίου,
Στην Αθήνα τις ίδιες ημέρες είχαν ήδη αρχίσει να φουντώνουν οι συζητήσεις και ο προβληματισμός για την υπόθεση του γαλλικού πλοίου για το καλώδιο GSI ,στο Αιγαίο οι Τούρκοι έκαναν «πρόβα τζενεράλε» με γερμανική ανοχή.
Η υπόθεση με το γερμανικό πλοίο KOBI REUGG κρατήθηκε στο σκοτάδι, καθώς θα ήταν ένας ακόμη μεγάλος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση, που είχε επικεντρώσει την επικοινωνιακή της διαχείριση στη κρίση με το γαλλικό ερευνητικό πλοίο Abeille Marengo. Όμως η ουσία του προβλήματος υπάρχει και είναι πολύ βαθύτερη από την πόντιση καλωδίων και οπτικών ινών. Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τα καλώδια, αλλά θέλει να εκμεταλλευθεί στο μέγιστο βαθμό τις εργασίες για την πόντιση τους, προκειμένου να αλλάξει το καθεστώς στο Αιγαίο, να εγγράψει δικαιώματα και προκαλέσει τετελεσμένα. Αυτό επιχείρησε να κάνει με το γερμανικό ερευνητικό πλοίο, αυτό κάνει και με το γαλλικό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα όμως δεν είναι τι κάνει η Τουρκία, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η στάση των «συμμάχων» μας, Αμερικανών και Ευρωπαίων, οι οποίοι στο σύνολο τους παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ποιος προκαλεί τα προβλήματα και την ένταση στο Αιγαίο, «χαϊδεύουν» με τη στάση τους την Τουρκία και αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως τον «αδύναμο κρίκο» της περιοχής. Από το «βρείτε τα» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όχι μόνο για την Τουρκία αλλά ακόμη και για τη Λιβύη, στους πρόθυμους να ικανοποιήσουν παράνομες και παράλογες τουρκικές απαιτήσεις, Γερμανούς και Γάλλους. Και οι δύο ευρωπαϊκές χώρες, ειδικά η Γαλλία τα τελευταία χρόνια, έχουν σημαντικά ωφεληθεί από την Ελλάδα, εισπράττοντας πολλά δισεκατομμύρια ευρώ για την αγορά εξοπλισμών. Με τη Γαλλία υπογράφτηκε και σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας που υποτίθεται προβλέπει και αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση που μία από τις δύο χώρες, αντιμετωπίσει πολεμική απειλή. Το Παρίσι μέχρι στιγμής τουλάχιστον δείχνει να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τις «δουλειές» που έχει ανοίξει με την Τουρκία. Πολλές γαλλικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και αμυντικές βιομηχανίες, έχουν υπογράψει ή ετοιμάζονται να υπογράψουν συμφωνίες με την Τουρκία.
Οι έρευνες του πλοίου KOBI REUGG, το οποίο διαχειρίζεται η γερμανική εταιρεία FUGRO είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν στις 21 Οκτωβρίου και να ολοκληρωθούν στις 28 του ίδιου μήνα.
Μία ημέρα πριν οι Τούρκοι εξέδωσαν αγγελία στην οποία ανέφεραν ότι οι έρευνες των Γερμανών γίνονται με την έγκριση της Τουρκίας.
Οι ελληνικές αρχές αντέδρασαν και οι Τούρκοι απάντησαν με αντι-navtex στην οποία είχαν αλλάξει τη λέξη έγκριση με τη λέξη συγκατάθεση.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν οι έρευνες του γερμανικού πλοίου KOBI REUGG να γίνουν κανονικά αλλά σε κάποια σημεία του πλου του, με την παρουσία τουρκικού πολεμικού πλοίου,
Στην Αθήνα τις ίδιες ημέρες είχαν ήδη αρχίσει να φουντώνουν οι συζητήσεις και ο προβληματισμός για την υπόθεση του γαλλικού πλοίου για το καλώδιο GSI ,στο Αιγαίο οι Τούρκοι έκαναν «πρόβα τζενεράλε» με γερμανική ανοχή.
Η υπόθεση με το γερμανικό πλοίο KOBI REUGG κρατήθηκε στο σκοτάδι, καθώς θα ήταν ένας ακόμη μεγάλος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση, που είχε επικεντρώσει την επικοινωνιακή της διαχείριση στη κρίση με το γαλλικό ερευνητικό πλοίο Abeille Marengo. Όμως η ουσία του προβλήματος υπάρχει και είναι πολύ βαθύτερη από την πόντιση καλωδίων και οπτικών ινών. Η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για τα καλώδια, αλλά θέλει να εκμεταλλευθεί στο μέγιστο βαθμό τις εργασίες για την πόντιση τους, προκειμένου να αλλάξει το καθεστώς στο Αιγαίο, να εγγράψει δικαιώματα και προκαλέσει τετελεσμένα. Αυτό επιχείρησε να κάνει με το γερμανικό ερευνητικό πλοίο, αυτό κάνει και με το γαλλικό.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα όμως δεν είναι τι κάνει η Τουρκία, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η στάση των «συμμάχων» μας, Αμερικανών και Ευρωπαίων, οι οποίοι στο σύνολο τους παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ποιος προκαλεί τα προβλήματα και την ένταση στο Αιγαίο, «χαϊδεύουν» με τη στάση τους την Τουρκία και αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως τον «αδύναμο κρίκο» της περιοχής. Από το «βρείτε τα» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όχι μόνο για την Τουρκία αλλά ακόμη και για τη Λιβύη, στους πρόθυμους να ικανοποιήσουν παράνομες και παράλογες τουρκικές απαιτήσεις, Γερμανούς και Γάλλους. Και οι δύο ευρωπαϊκές χώρες, ειδικά η Γαλλία τα τελευταία χρόνια, έχουν σημαντικά ωφεληθεί από την Ελλάδα, εισπράττοντας πολλά δισεκατομμύρια ευρώ για την αγορά εξοπλισμών. Με τη Γαλλία υπογράφτηκε και σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας που υποτίθεται προβλέπει και αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση που μία από τις δύο χώρες, αντιμετωπίσει πολεμική απειλή. Το Παρίσι μέχρι στιγμής τουλάχιστον δείχνει να ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τις «δουλειές» που έχει ανοίξει με την Τουρκία. Πολλές γαλλικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και αμυντικές βιομηχανίες, έχουν υπογράψει ή ετοιμάζονται να υπογράψουν συμφωνίες με την Τουρκία.
Η περιβόητη γαλλική εταιρεία Meridiam
Το γαλλικό fund διατηρεί γραφεία στην Κωνσταντινούπολη, δραστηριοποιείται στον χώρο των υποδομών, με εξειδίκευση την Υγεία, και βρίσκεται πίσω από την κατασκευή τεσσάρων μεγάλων νοσοκομείων στην Τουρκία (Δημόσιο Νοσοκομείο Γκαζιαντέπ, Bursa City Hospital στην Προύσα και δυο ακόμα νοσοκομεία σε Άδανα και Ελαζίγ), την τελευταία δεκαετία.
Παράλληλα, φέρεται να σχεδιάζει τη συμμετοχή της στους διαγωνισμούς για την ιδιωτικοποίηση των δύο εμβληματικών γεφυρών του Βοσπόρου, τις οποίες έχει θέσει προς πώληση ο Ερντογάν, σε συνεργασία, όπως προβλέπεται, με μια από τις κορυφαίες κατασκευαστικές εταιρείες της Τουρκίας, τη Makyol.
Οι Γερμανοί φαίνεται ότι επικοινώνησαν με τους Τούρκους για τις έρευνες του πλοίου τους και οι Γάλλοι δέχονται αδιαμαρτύρητα τα τερτίπια της.
Και οι εδώ θαυμαστές του Τραμπ;
Τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών και η αποκήρυξη των πολιτικών του Ντόναλντ Τραμπ προκαλούν εύλογη αμηχανία σε όσους θεώρησαν ότι εμπνέονται από αυτόν
Παρότι η πολιτική στις ΗΠΑ διαμορφώνεται σε πολύ διαφορετικό πλαίσιο από το ευρωπαϊκό και άρα καλό είναι να αποφεύγονται οι εύκολες αναλογίες, και παρότι φαινόμενα όπως η ανατροπή συσχετισμού στις ενδιάμεσες εκλογές δεν είναι κάτι ανήκουστο, ιδίως όταν υπάρχει μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια (ο Μπιλ Κλίντον κυβέρνησε άλλα έξι χρόνια μετά την σαρωτική νίκη των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του 1994, μια νίκη που βέβαια σηματοδότησε μια σημαντική μετατόπιση της αμερικανικής Δεξιάς), είναι σαφές ότι ο τρόπος που και στην Ευρώπη και στη χώρα μας η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ θεωρήθηκε σημείο αναφοράς, αντικειμενικά αναδεικνύει το ερώτημα τι σημαίνει η ήττα των Ρεπουμπλικάνων για όσους θεώρησαν ότι μπορούσαν να εκπροσωπήσουν μια ευρωπαϊκή ή ακόμη και ελληνική εκδοχή MAGA.Αρκεί να δούμε τον τρόπο που έχει μετατοπιστεί η πολιτική για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό στην Ευρώπη. Προφανώς, η Ευρώπη δεν περίμενε τον Ντόναλντ Τραμπ για να κάνει μια εντυπωσιακή αντιμεταναστευτική και αντιπροσφυγική στροφή τα τελευταία χρόνια, όμως ο τρόπος ο Αμερικανός Πρόεδρος ανέδειξε το ζήτημα σε κεντρική αιχμή και ιδίως ο τρόπος με τον οποίο όχι μόνο ενεργοποίησε την ομοσπονδιακή υπηρεσία ICE σε ένα πρωτοφανές «κυνήγι μεταναστών», αλλά και εργαλειοποίησε τη μεταναστευτική καταγωγή εναντίον πολιτικών αντιπάλων του – όχι μόνο ρητορικά αλλά σε θεσμικό επίπεδο επιδιώκοντας τον αποκλεισμό τους – φάνηκε να δίνει τη νομιμοποίηση για την πλήρη υιοθέτηση και στην Ευρώπη μιας ακροδεξιάς ατζέντας για τη μετανάστευση.
Ειδικά στη χώρα μας, η ανάδειξη της μετανάστευσης σε ένα από τα βασικά εργαλεία περιορισμού των κυβερνητικών εκλογικών διαρροών προς τα δεξιά, ακόμη και μέσα από θεσμικής πρωτοβουλίες που κάποτε θα θεωρούνταν εντελώς εκτός δημοκρατικού πλαισίου, όπως για παράδειγμα η αναστολή του δικαιώματος στο άσυλο, συνοδεύτηκε ουκ ολίγες φορές από έναν όχι και τόσο συγκαλυμμένο θαυμασμό για την αντίστοιχη αυστηροποίηση των αντιμεταναστευτικών πρακτικών στις ΗΠΑ. Αρκεί να θυμηθούμε τις πολύ πρόσφατες δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου κ. Θανάση Πλεύρη στο Breibart, σύμφωνα με τις οποίες «το καλύτερο πράγμα που έκανε ο πρόεδρος Τραμπ είναι η αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής στις ΗΠΑ και επίσης στην Ευρώπη». Πράγμα που σημαίνει ότι όλοι όσοι επένδυσαν σε μια ακόμη πιο δεξιά και αυταρχική μετατόπιση των κρατικών πολιτικών, πλέον καλούνται να απαντήσουν στο γεγονός ότι στη χώρα που θεωρούν σημείο αναφοράς, αυτές οι πολιτικές ως ένα βαθμό απορρίφθηκαν από σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος.
Όμως, το ζήτημα δεν είναι η αναπόφευκτη πολιτική αμηχανία όσων όλο το προηγούμενο διάστημα διαγκωνίστηκαν σε δηλώσεις συμπόρευσης με τη συγκεκριμένη εκδοχή της αμερικανικής Δεξιάς. Το ζήτημα είναι ότι διαψεύστηκε ως ένα βαθμό η λογική ότι ο μόνος τρόπος να κινητοποιηθούν πολιτικά ακροατήρια είναι η ακόμη μεγαλύτερη (και πιο κυνική) επένδυση σε ακροδεξιά πολιτικά αντανακλαστικά και σε μια λογική κοινωνικού κανιβαλισμού απέναντι στα πιο αδύναμα τμήματα της κοινωνίας.
Πηγή: www.in.gr
Φτάνουμε στην ελευθερία -αν φτάσουμε- από διαφορετικά μονοπάτια. Δεν έχει κανένα νόημα να αυτοδιαφημίζουμε τις δικές μας επιλογές ως σωστές και μοναδικές. Ούτε να τις ηρωοποιούμε. Έτσι κι αλλιώς είμαστε ήρωες όσοι ζούμε. Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν είναι εύκολο.
Οδυσσέας Ιωάννου
Διαβάζω το mail- δήλωση του Χουάνγκ, διευθύνοντος συμβούλου της Νvidia, έπειτα από την αποκάλυψη της εξωσυζυγικής σχέσης του.
«Οφείλω μια συγγνώμη στην οικογένειά μου και σε όλους εσάς. Ήμουν άπιστος στη σύζυγό μου. Οι πράξεις μου την πλήγωσαν, όπως και τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό».
Η κορεκτίλα του πιστού συζύγου, θεμέλιος λίθος της Δυτικής ηθικής, η οποία συνεπικουρούμενη από την θρησκεία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει ζωντανό ένα ψέμα ισοδύναμο με την μεταθανάτια ζωή.
Η προκειμένη περίπτωση βέβαια έχει και άλλες προεκτάσεις, περισσότερο αφορμή ήταν η συγκεκριμένη συγγνώμη για αυτό το κείμενο, μπορεί και να μην τον αφορά ακριβώς.
Για παράδειγμα, αν αποδειχτεί πως η κοπέλα ήταν κατάσκοπος των Κινέζων, η συγγνώμη έχει μία βάση προς του Αμερικανούς και προς τους εργαζόμενους της εταιρίας.
Όμως δεν είπε αυτό. Η συγγνώμη του ήταν για την απιστία.
Ένας βαθύπλουτος CEO έχει εξωσυζυγική σχέση με μία νεότερή του και η κοινή γνώμη σοκάρεται, αντιδρά, δικάζει. Δουλεύομαστε όλοι εν χορώ , έτσι;
Αν μπορούσαμε να τρυπώσουμε στα σπίτια, στις ζωές όσων ξιφουλκούν με περισσότερο μένος από τον μέσο όρο, στους μισούς τουλάχιστον θα έπρεπε να στείλουμε τον εισαγγελέα, την Πρόνοια και καμιά ντουζίνα ακόμη οργανισμούς και μηχανισμούς.
Δεν είναι αυθαίρετο αυτό που λέω. Όλοι ξέρουμε για τι πράγμα μιλάω. Είτε το έχουμε ζήσει και το ζούμε είτε συμβαίνει σε πολλά από τα φιλικά μας ζευγάρια.
Η αντίδραση περισσότερο θυμίζει το γνωστό «γιατί αυτός και όχι εγώ;».
Ένας άνθρωπος που η ζωή του ρολάρει όπως την θέλει, όπως έχει παλέψει για να την φτιάξει, που βρίσκεται μέσα σε μία μακροχρόνια σχέση ζωντανή, με αγάπη, έρωτα, σεβασμό, επικοινωνία, ουσιαστικό νοιάξιμο, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να κρίνει το τι κάνουν οι άλλοι με τις δικές ζωές και σχέσεις.
Συνήθως κρίνουν και κατακεραυνώνουν όσοι θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν. Και αυτό είναι κανόνας.
Δεν υπάρχει manual στην ελευθερία. Και συνήθως έχει φόρο πολυτελείας. Και σίγουρα δεν είναι μόνο μία η ελευθερία. Η κατάληξή της είναι ίδια αλλά ο δρόμος δεν είναι ο ίδιος. Φτάνουμε εκεί -αν φτάσουμε- από διαφορετικά μονοπάτια.
Και ως ελευθερία – για να σε προλάβω-δεν ορίζω να μην δίνεις λόγο σε τίποτα και κανέναν και να μην αναλαμβάνεις την ευθύνη δικών σου ανθρώπων. Κάθε άλλο είναι η πραγματική ελευθερία, νομίζω.
Δεν έχει κανένα νόημα να αυτοδιαφημίζουμε τις δικές μας επιλογές ως σωστές και μοναδικές. Ούτε να τις ηρωοποιούμε.
Έτσι κι αλλιώς είμαστε ήρωες όσοι ζούμε. Τίποτα δεν χαρίζεται, τίποτα δεν είναι εύκολο.
Περιμένω αν θα ζήσω ποτέ την παρακάτω- και μεταξύ μας πολύ πιο ειλικρινή- δημόσια συγγνώμη: «Ζητώ συγγνώμη από όλους εσάς, από την γυναίκα μου και κυρίως από τα παιδιά μου που τόσα χρόνια, παρέμενα λόγω συμβάσεων μέσα σε μία σχέση που είχε ουσιαστικά τελειώσει και υπέβαλα τα μικρά παιδιά μου σε ένα περιβάλλον τοξικών αντιπαραθέσεων, τσακωμών ή απλά απόστασης. Που τα ανάγκασα να μεγαλώσουν σε ένα σπίτι χωρίς τρυφερότητα, επικοινωνία και αγάπη. Που με τον τρόπο μου τα έμαθα, τα εκπαίδευσα, να βολεύονται και να φοβούνται και πως η σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κάποτε ερωτεύτηκαν και αγαπήθηκαν έχει ως μόνη κατάληξη την αποξένωση και ενίοτε και το μίσος. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία γι’ αυτό».
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026
24 χρόνια δε χωράνε ποτέ σε μια βαλίτσα...
εκπαιδευτικός
Τη στριφογυρνάνε δεξιά αριστερά, πάνω κάτω και πλαγίως. Μα το κορμί, άκαμπτο και κοκαλιασμένο, αντιστέκεται. Πώς να χωρέσει σε μια βαλίτσα; Σαν να ακούει τα βήματά τους να απομακρύνονται. Ή μήπως δεν ακούει; Δεν ξέρει αν είναι νεκρή η ζωντανή. Δίνει μια με το μυτερό τακούνι και ανοίγει μια τρύπα. Κάποιος θα δει το πόδι που προεξέχει, θα κλείσει τη μύτη του από τη σάρκα που αρχίζει να μυρίζει κάτι σάπιο.
Θέλει να βγει στο φως. Κρυβόταν από παιδί στα μπαμπακοχώραφα να μην την ξυλοφορτώσει ο επιστάτης. Κρυβόταν στις αποθήκες να μην την βρουν οι οπλισμένοι στρατιώτες. Στις κούτες που μετέφεραν τα φορτηγά όταν έφυγε από την πατρίδα της . Είχε ζαρώσει στ’ αμπάρια του σαπιοκάραβου. Τώρα δεν έχει νόημα να κρύβεται. Όλα τέλειωσαν .
Είναι μέρα ή νύχτα; Γιατί δεν περνάει κανείς; Μα να που κάποιος κοντοστέκεται
-Θα γράψεις κάτι για μένα;
Σιωπή. Επιμένει.
-Θα γράψεις κάτι για μένα;
-Να γράψω πού και γιατί;
-Στο φβ , στον τοίχο, στο πάτωμα, σε ένα κομμάτι χαρτί και μετά κάνε το σαΐτα να το πάρει ο άνεμος
-Είναι σπουδαία η ιστορία σου ;
-Όχι . Πολύ κοινή με χιλιάδες άλλες. Έρχομαι από την Αραπιά . Κατάπια προσβολές πιο εύκολα από τα χαλίκια. Σύρθηκα στην έρημο , πείνασα, ξέχασα την περηφάνεια για την επιβίωση. Μια ιδρωμένη φωνή μου λεγε στο αυτί . Τρεξε . Κανένας δεν σέρνεται κάτω από φράχτες, παρά μόνο όταν η λεπίδα χαράζει απειλές. Οι άνθρωποι γίνονται σωροί, φάλαγγες, καταπίνουν τα κύματα στις σκουριασμένες πλώρες και νοσταλγούν το μέλλον. Ένα μέλλον με καθαρό νερό σε χιλιόμετρα θολά.
-Σταμάτα . Είσαι νεκρή. Είσαι φάντασμα.
-Θα ανεβάσεις και μια φωτογραφία μου; Όχι για να με μοιρολογήσουν . Αυτό ούτε η μάνα μου δεν θα το κάνει, γιατί το ξέρω πως θα μείνω στα αζήτητα. Αλλά έτσι, για να πουν ένα κρίμα στο κορίτσι και να πάρει φως η ανυπαρξία μου. Βάλε φίλτρο για να μην φαίνονται οι πληγές από το σκοινί. Η γιαγιά μου δούλευε υπηρέτρια σε κάτι Γάλλους. Όταν τελείωνε τη λάτρα, ξεφύλλιζε περιοδικά . Είδε μια μέρα εξώφυλλο τη Ναόμι Κάμπελ . Της έμοιαζα, μου είπε και από τότε με φώναζε Ναόμι που έμαθα πως σημαίνει χαρά. Δώσε μου λοιπόν τη χαρά και κανε μου αυτή τη χάρη . Γράψε κάτι για μένα και μετά γυρνά στις δουλειές σου. Να ξέρεις μόνο πως 24 χρόνια δε χωράνε ποτέ σε μια βαλίτσα . Πάντα ένα δάκρυ θα περισσεύει για να μουσκεύει το φερμουάρ και να μην κλείνει .
ΥΓ: Η κοπέλα που βρέθηκε πριν δυο μέρες σε μια βαλίτσα στον Άγιο Παντελεήμονα. καταγόταν από την Μπουρκίνα Φάσο, μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, παρά, τα κοιτάσματα χρυσού που έχει . Ήταν 24 χρονών . Οι συνθήκες του θανάτου της παραμένουν αδιευκρίνιστες . Η φωτογραφία δεν είναι δική της, αλλά τη διάλεξα για το φωτεινό χαμόγελο
Τη στριφογυρνάνε δεξιά αριστερά, πάνω κάτω και πλαγίως. Μα το κορμί, άκαμπτο και κοκαλιασμένο, αντιστέκεται. Πώς να χωρέσει σε μια βαλίτσα; Σαν να ακούει τα βήματά τους να απομακρύνονται. Ή μήπως δεν ακούει; Δεν ξέρει αν είναι νεκρή η ζωντανή. Δίνει μια με το μυτερό τακούνι και ανοίγει μια τρύπα. Κάποιος θα δει το πόδι που προεξέχει, θα κλείσει τη μύτη του από τη σάρκα που αρχίζει να μυρίζει κάτι σάπιο.
Θέλει να βγει στο φως. Κρυβόταν από παιδί στα μπαμπακοχώραφα να μην την ξυλοφορτώσει ο επιστάτης. Κρυβόταν στις αποθήκες να μην την βρουν οι οπλισμένοι στρατιώτες. Στις κούτες που μετέφεραν τα φορτηγά όταν έφυγε από την πατρίδα της . Είχε ζαρώσει στ’ αμπάρια του σαπιοκάραβου. Τώρα δεν έχει νόημα να κρύβεται. Όλα τέλειωσαν .
Είναι μέρα ή νύχτα; Γιατί δεν περνάει κανείς; Μα να που κάποιος κοντοστέκεται
-Θα γράψεις κάτι για μένα;
Σιωπή. Επιμένει.
-Θα γράψεις κάτι για μένα;
-Να γράψω πού και γιατί;
-Στο φβ , στον τοίχο, στο πάτωμα, σε ένα κομμάτι χαρτί και μετά κάνε το σαΐτα να το πάρει ο άνεμος
-Είναι σπουδαία η ιστορία σου ;
-Όχι . Πολύ κοινή με χιλιάδες άλλες. Έρχομαι από την Αραπιά . Κατάπια προσβολές πιο εύκολα από τα χαλίκια. Σύρθηκα στην έρημο , πείνασα, ξέχασα την περηφάνεια για την επιβίωση. Μια ιδρωμένη φωνή μου λεγε στο αυτί . Τρεξε . Κανένας δεν σέρνεται κάτω από φράχτες, παρά μόνο όταν η λεπίδα χαράζει απειλές. Οι άνθρωποι γίνονται σωροί, φάλαγγες, καταπίνουν τα κύματα στις σκουριασμένες πλώρες και νοσταλγούν το μέλλον. Ένα μέλλον με καθαρό νερό σε χιλιόμετρα θολά.
-Σταμάτα . Είσαι νεκρή. Είσαι φάντασμα.
-Θα ανεβάσεις και μια φωτογραφία μου; Όχι για να με μοιρολογήσουν . Αυτό ούτε η μάνα μου δεν θα το κάνει, γιατί το ξέρω πως θα μείνω στα αζήτητα. Αλλά έτσι, για να πουν ένα κρίμα στο κορίτσι και να πάρει φως η ανυπαρξία μου. Βάλε φίλτρο για να μην φαίνονται οι πληγές από το σκοινί. Η γιαγιά μου δούλευε υπηρέτρια σε κάτι Γάλλους. Όταν τελείωνε τη λάτρα, ξεφύλλιζε περιοδικά . Είδε μια μέρα εξώφυλλο τη Ναόμι Κάμπελ . Της έμοιαζα, μου είπε και από τότε με φώναζε Ναόμι που έμαθα πως σημαίνει χαρά. Δώσε μου λοιπόν τη χαρά και κανε μου αυτή τη χάρη . Γράψε κάτι για μένα και μετά γυρνά στις δουλειές σου. Να ξέρεις μόνο πως 24 χρόνια δε χωράνε ποτέ σε μια βαλίτσα . Πάντα ένα δάκρυ θα περισσεύει για να μουσκεύει το φερμουάρ και να μην κλείνει .
ΥΓ: Η κοπέλα που βρέθηκε πριν δυο μέρες σε μια βαλίτσα στον Άγιο Παντελεήμονα. καταγόταν από την Μπουρκίνα Φάσο, μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, παρά, τα κοιτάσματα χρυσού που έχει . Ήταν 24 χρονών . Οι συνθήκες του θανάτου της παραμένουν αδιευκρίνιστες . Η φωτογραφία δεν είναι δική της, αλλά τη διάλεξα για το φωτεινό χαμόγελο
Ο Μακρόν πετάει 850 εκατ. για βουτιές στον Σηκουάνα
Σχέδιο για να γίνει ξανά ο ποταμός κατάλληλος για κολύμβηση - Νέες παραλίες έως το 2030 - Είναι προτεραιότητα, σε μια περίοδο κατά την οποία η Γαλλία αντιμετωπίζει σοβαρές δημοσιονομικές πιέσεις;
Μαρία Δεναξά
Κι ενώ η Γαλλία φλέγεται και πολλές κοινωνικές ομάδες ζητούν αύξηση του κατώτατου μισθού για να αντιμετωπίσουν τον αδάμαστο πληθωρισμό, λεφτά στη Γαλλία υπάρχουν μόνο για… πέταμα! Παρά το φιάσκο του καθαρισμού των νερών του Σηκουάνα το 2024, με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων, ακόμα ένα φιλόδοξο και ιδιαίτερα δαπανηρό σχέδιο για την αξιοποίηση του διάσημου ποταμού θέτουν σε εφαρμογή οι γαλλικές Αρχές.
Με μια επένδυση που υπολογίζεται στα 850 εκατ. ευρώ έως το 2040, η περιφερειακή διοίκηση της γαλλικής πρωτεύουσας σχεδιάζει να επεκτείνει τη δυνατότητα κολύμβησης στον ποταμό και στις περιοχές που βρίσκονται στην περιφέρεια του Παρισιού, με στόχο να δημιουργηθούν νέοι χώροι αναψυχής και οργανωμένες ζώνες κολύμβησης.
Το σχέδιο ανακοινώθηκε στις 3 Νοεμβρίου από τον περιφερειάρχη της περιοχής Ζορζ-Φρανσουά Λεκλέρκ και παρουσιάζεται από τις Αρχές ως μια σημαντική παρέμβαση προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, το ύψος της δαπάνης προκαλεί ήδη συζητήσεις για το κατά πόσο αποτελεί προτεραιότητα, σε μια περίοδο κατά την οποία η Γαλλία αντιμετωπίζει σοβαρές δημοσιονομικές πιέσεις και αυξανόμενο δημόσιο χρέος.
Την ίδια ώρα, είναι επαναλαμβανόμενες οι προειδοποιήσεις πως τα νερά του Σηκουάνα παραμένουν ακατάλληλα για κολύμβηση, με πιο πρόσφατες τις επιστημονικές έρευνες που δημοσιεύθηκαν τον Μάρτιο του 2026. Περιβαλλοντικοί επιστήμονες και χημικοί εντόπισαν στα ιζήματα του ποταμού μόλυβδο, κατάλοιπα φαρμάκων, αντιβιοτικών, ναρκωτικών ουσιών και φυτοφαρμάκων. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η ποιότητα των νερών του ποταμού παραμένει αμφίβολη, ιδιαίτερα ύστερα από πλημμυρικά φαινόμενα, και ζητούν ευρύτερους ελέγχους πέρα από τις συνήθεις μικροβιολογικές αναλύσεις.
Πάντως, το καλοκαίρι του 2026 περίπου 260.000 άνθρωποι επισκέφθηκαν τις εγκαταστάσεις κολύμβησης που λειτούργησαν στο Παρίσι και σε περιοχές της γαλλικής πρωτεύουσας. Από αυτούς, περίπου 116.000 κολύμπησαν στα σημεία που άνοιξαν μέσα στην πόλη του Παρισιού.
Ωστόσο, οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται στην περιφέρεια της γαλλικής πρωτεύουσας, στα διαμερίσματα των Ο-ντε-Σεν και του Σεν-Σεν-Ντενί, δεν είχαν μέχρι σήμερα αντίστοιχη δυνατότητα πρόσβασης στον ποταμό.
Αυτό ακριβώς επιχειρεί να αλλάξει το νέο πρόγραμμα. Οι αρμόδιες υπηρεσίες έχουν ήδη εντοπίσει επτά πιθανά σημεία για τη δημιουργία χώρων κολύμβησης και αναψυχής στις περιοχές Μπουλόν-Μπιγιανκούρ, Σεβρ, Ιλ-Σεν-Ντενί, Επινέ-σιρ-Σεν και Ρουέιγ-Μαλμεζόν.
Ο στόχος είναι οι πρώτες εγκαταστάσεις να μπορέσουν να υποδεχθούν λουομένους έως το 2030. Για να γίνει αυτό, όμως, απαιτούνται σημαντικές παρεμβάσεις στις υποδομές αποχέτευσης και στην επεξεργασία των λυμάτων.
Το μεγάλο πρόβλημα: Τα εκατοντάδες πλοιάρια
Ενα από τα σημαντικότερα εμπόδια είναι η διαχείριση των λυμάτων από τα περίπου 680 σκάφη που παραμένουν αγκυροβολημένα στον συγκεκριμένο τομέα του Σηκουάνα. Πρόκειται για αριθμό σχεδόν τριπλάσιο σε σχέση με τα αντίστοιχα σκάφη εντός της περιμέτρου του πυρήνα του Παρισιού.
Οι Αρχές θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι τα λύματα των πλοιαρίων θα συλλέγονται και θα οδηγούνται στις κατάλληλες εγκαταστάσεις επεξεργασίας, ώστε να μην καταλήγουν στον ποταμό. Παράλληλα, θα χρειαστεί να διορθωθούν λανθασμένες συνδέσεις αποχέτευσης, οι οποίες εξακολουθούν να επιβαρύνουν την ποιότητα των υδάτων.
Η τεχνική αυτή προετοιμασία θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορούν οι Αρχές να εγγυηθούν ασφαλείς συνθήκες κολύμβησης. Οπως δήλωσε ο γενικός γραμματέας δημοσιονομικής πολιτικής Πιερ Σαβί, πρόκειται για μια μεγάλη επένδυση που θα απαιτήσει τη συνεργασία του κράτους και των τοπικών φορέων.
Σημαντική είναι ήδη η χρηματοδοτική συμμετοχή του κράτους μέσω της υπηρεσίας υδάτων Σηκουάνα – Νορμανδίας. Από το 2016 έχουν διατεθεί σχεδόν 700 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο συνολικών δαπανών ύψους 1,3 δισ. ευρώ για την αναβάθμιση της ποιότητας των υδάτων.
Ο περιφερειάρχης Ζορζ-Φρανσουά Λεκλέρκ υποστηρίζει ότι η επέκταση του προγράμματος προς τις περιοχές που βρίσκονται κοντά στο Παρίσι θα επιτρέψει να ενταχθεί μόνιμα η κολύμβηση στον Σηκουάνα στην καθημερινότητα των κατοίκων της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής.
Αντιδράσεις για το κόστος
Το σχέδιο, ωστόσο, δεν έχει περάσει χωρίς αντιδράσεις. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκετοί χρήστες αμφισβητούν τη σκοπιμότητα μιας τόσο μεγάλης επένδυσης, επισημαίνοντας ότι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε άλλες επείγουσες ανάγκες.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται και η οικονομική κατάσταση της Γαλλίας, η οποία αντιμετωπίζει υψηλό δημόσιο χρέος και πιέσεις για περιορισμό των κρατικών δαπανών. Στις 5 Νοεμβρίου ο δημοσιογράφος και οικονομικός σχολιαστής Νικολά Ντοζ, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο LCI, έθεσε ευθέως το ζήτημα των προτεραιοτήτων, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν ενδεχομένως πιο επείγουσες ανάγκες για τη διάθεση δημόσιων πόρων από τη δημιουργία νέων παραλιών στις όχθες του ποταμού.
Στη δημόσια συζήτηση έχουν αναφερθεί, μεταξύ άλλων, η άσχημη κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία και στα σχολεία ολόκληρης της χώρας, όπως επίσης και οι ανάγκες ενίσχυσης των μέσων αντιμετώπισης πυρκαγιών, μετά και τις μεγάλες φωτιές του καλοκαιριού.
Πόσο ασφαλής είναι σήμερα η κολύμβηση;
Παρά τις αντιδράσεις και τις προειδοποιήσεις οι αρμόδιες υπηρεσίες υποστηρίζουν ότι η ποιότητα των υδάτων έχει βελτιωθεί σημαντικά. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζονται στο πλαίσιο του σχεδίου, οι συνθήκες επιτρέπουν ήδη την κολύμβηση περίπου στο 50% του χρόνου στο τμήμα του ποταμού μεταξύ του Παρισιού και της περιοχής Ιλ-Σεν-Ντενί. Η βελτίωση αυτή, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο ποταμός είναι κατάλληλος για κολύμβηση κάθε μέρα.
Φόρος αμαρτίας, αμαρτία φόρου
Το κράτος δεν ενδιαφέρεται, γίνεται απλώς πιο εισπρακτικό κι απλώς βαφτίζει το δεύτερο με το όνομα του πρώτου.
Ο υπουργός Υγείας, μιλώντας στο συνέδριο «Υγεία πάνω απ’ όλα 2026», μάς ενημέρωσε με τη γνωστή του ευκολία ότι «πάμε σε μεγάλη αύξηση φόρων σε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο στα τσιγάρα αλλά και στο αλκοόλ και στη ζάχαρη και στο αλάτι».
Τα έσοδα, είπε, θα κατευθύνονται εξ ολοκλήρου στα συστήματα υγείας, ώστε να αντέξουν τις μεγάλες δαπάνες για παθήσεις που συνδέονται με αυτές τις συνήθειες. Ωραία τα ακούσεις, αν δεν ζούσες σ’ αυτή τη χώρα.
Όταν η πρόληψη μαθαίνει να εκδίδει αποδείξεις
Η δήλωση έχει όλα τα στοιχεία μιας καλοστημένης βιτρίνας με ευρωπαϊκή διάσταση, δέσμευση εσόδων, αγωνία για το ΕΣΥ. Μόνο που λείπει από τη βιτρίνα το ίδιο το προϊόν.
Σε καμία φράση δεν ακούστηκε πρόγραμμα διακοπής καπνίσματος με πραγματική στελέχωση, δομή αντιμετώπισης της εξάρτησης από το αλκοόλ σε κάθε νομό ή πολιτική διατροφικής εκπαίδευσης που να ξεπερνά το πολυσέλιδο φυλλάδιο της κεντρικής διάδοσης.
Η πρόληψη, για να υπάρξει, χρειάζεται ανθρώπους, χώρους, χρόνο και συνέχεια. Ο φόρος χρειάζεται μόνο έναν τιμοκατάλογο. Κι έτσι, η δημόσια υγεία μεταφράζεται στη μοναδική γλώσσα που καταλαβαίνουν: στη λογιστική. Δεν θεραπεύουν τη συνήθεια, της βάζουν ταμειακή.
Το κράτος δεν ενδιαφέρεται, γίνεται απλώς πιο εισπρακτικό κι απλώς βαφτίζει το δεύτερο με το όνομα του πρώτου.
Πονάει το χέρι, κόβεις το χέρι
Ξεκαθαρίζω το αυτονόητο, γιατί η εποχή μάς θέλει είτε φανατικούς υπερασπιστές της νικοτίνης είτε αγίους της σόγιας: το τσιγάρο βλάπτει, το πολύ αλκοόλ βλάπτει, η ζάχαρη και το αλάτι σε υπερβολή καταστρέφουν.
Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Η διαφωνία αρχίζει στο τι κάνεις μετά τη διάγνωση.
Η λογική που προτείνεται θυμίζει ιατρική του Μεσαίωνα, δηλαδή πονάει το χέρι, κόβεις το χέρι. Αντί να αναρωτηθείς γιατί πίνει, καπνίζει ή τρώει άσχημα ένας άνθρωπος από τη μοναξιά, από τη βάρδια των 12 ωρών, από το άγχος του ενοικίου, από την έλλειψη άλλου τόπου να βρεθεί, κάνεις το αντικείμενο της συνήθειας απλησίαστο.
Δεν αλλάζεις τις συνθήκες που παράγουν τη βλαπτική συνήθεια, αλλάζεις την τιμή της. Ο φιλόσοφος θα το έλεγε αντικατάσταση της αιτίας με το σύμπτωμα.
Ο καφετζής της γειτονιάς το λέει πιο πεζά: «θα πληρώνεις περισσότερο για το ίδιο σου το αδιέξοδο».
Η επαρχία δεν έχει ΚΕΘΕΑ στη γωνία
Ξέρω από πρώτο χέρι πώς λειτουργεί η επαρχιακή πόλη. Το καφενείο, το στέκι, το ουζερί και το μπαρ δεν είναι απλώς σημεία κατανάλωσης, είναι ο δημόσιος χώρος που απέμεινε, το σαλόνι της συλλογικής μνήμης, εκεί όπου ο μοναχικός συναντά τον γείτονα.
Σε μια πόλη σαν την Καρδίτσα, όπου το σινεμά έγινε μνήμη, η πλατεία εποχιακή και οι σύλλογοι τρέχουν με εθελοντές, η εστίαση είναι βασική υποδομή κοινωνικότητας.
Όταν λοιπόν το ποτό ακριβαίνει με κρατική απόφαση, δεν χάνει μόνο ο πελάτης. Χάνει ο καφετζής που ήδη παλεύει με το ρεύμα, το ενοίκιο και τον ΕΦΚΑ, χάνει ο μουσικός που παίζει σε ένα μαγαζί που αντέχει με το ζόρι, χάνει η νύχτα ως κοινός τόπος.
Η εστίαση, που ο ίδιος ο κρατικός λόγος ύμνησε ως «τουριστικό προϊόν», αντιμετωπίζεται ξαφνικά ως αμαρτωλός τομέας.
Και το ερώτημα μένει μετέωρο: ποια εναλλακτική προσφέρεται; Πού πηγαίνει ο άνθρωπος που αποθαρρύνεται από την τιμή;
Στο σπίτι, μόνος, μπροστά στην οθόνη. Ποιος είπε ότι αυτό είναι πιο υγιές για την ψυχή;
Η ατομική ευθύνη ως κρατική ιδεολογία
Το μοτίβο μάς είναι οικείο από την εποχή του Κορωνοϊού. Τότε, όταν οι ΜΕΘ δεν επαρκούσαν και οι προσλήψεις γίνονταν με το σταγονόμετρο, ο λόγος μετατοπίστηκε αποκλειστικά στον πολίτη, δηλαδή μένεις σπίτι, φοράς μάσκα, φέρεις την ευθύνη.
Η συστημική αποτυχία βαφτίστηκε ατομικό παράπτωμα. Το κράτος που δεν επένδυσε στην υγεία βρήκε στον πολίτη τον ιδανικό αποδιοπομπαίο τράγο.
Το ίδιο σχήμα επανέρχεται τώρα με άλλο κοστούμι. Η νεοφιλελεύθερη λογική της «ατομικής ευθύνης» δεν σε ρωτά αν υπάρχουν οι υλικοί όροι για να κάνεις υγιείς επιλογές.
Σε αφήνει μόνο σου με το πρόβλημα και σε τιμωρεί οικονομικά αν επιλέξεις «λάθος». Η μέριμνα αντικαθίσταται από την αστυνόμευση κι η αστυνόμευση παίρνει τη μορφή τιμής, προστίμου, αποκλεισμού.
Είναι ένα κράτος που δεν σε παίρνει από το χέρι, σε παίρνει από την τσέπη. Αν θέλεις να το πεις με όρους therapy-speak, σε καλεί να «πάρεις τον έλεγχο της ζωής σου», αρκεί να έχεις γεμάτο πορτοφόλι για να τον αγοράσεις.
«Οι παππούδες μας δεν είχαν τίποτα και ζήσαν μια χαρά»
Σε κάθε συζήτηση για την ακρίβεια εμφανίζεται, σαν ιερό κειμήλιο, το αφήγημα των προγόνων «εμείς που δεν είχε τίποτα, ζήσαμε μια χαρά». Είναι η χυδαία ρομαντικοποίηση της φτώχειας, το ιδεολογικό άλλοθι της σύγχρονης ανέχειας.
Ο παππούς, βέβαια, είχε χωράφι ή τουλάχιστον κοινότητα, είχε το ενοίκιο ανύπαρκτο ή ασήμαντο, είχε κήπο και συγγενείς σε απόσταση αναπνοής. Δεν είχε λογαριασμό ρεύματος με φόρους επί φόρων, ούτε σπίτι-ενοικιοφάγο.
Το «έζησαν μια χαρά» είναι η συλλογική μνήμη φιλτραρισμένη από το σημερινό ζόρι, λέγοντάς μας ότι η στέρηση είναι αρετή, ότι η λιτότητα χτίζει χαρακτήρα κι ότι, αν δεν αντέχεις, είσαι απλώς μαλθακός. Με αυτό το αφήγημα μια ολόκληρη κοινωνία πείθεται να δεχτεί ως φυσικό νόμο αυτό που είναι απλώς ωμή πολιτική επιλογή.
Στο κάτω-κάτω, ίσως να έχουμε υπερεκτιμήσει το ρεύμα και να μην το χρειαζόμαστε τόσο. Οι παππούδες μας με τις λάμπες μια χαρά έζησαν….
Ο καρκινοπαθής ως ηθικός αχυράνθρωπος
Το πιο ύπουλο στοιχείο αυτού του λόγου είναι ηθικό. Ο ασθενής, ο καρκινοπαθής, το ευάλωτο παιδί γίνονται η ασπίδα. Κάθε αντίρρηση απέναντι στον φόρο βαφτίζεται αδιαφορία για τον πάσχοντα.
«Θέλεις να πεθαίνουν άνθρωποι;» ρωτά αυτός που πράγματι δεν έχει φροντίσει να υπάρχουν αρκετά ογκολογικά κρεβάτια στην περιφέρεια, επαρκής γιατροί στα επαρχιακά νοσοκομεία, υποδομές χωρίς να χρειάζεται ο ασθενής να ταξιδεύει εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Εδώ στήνεται ο κλασικός αχυράνθρωπος που παίρνει έναν ευάλωτο άνθρωπο ως προπέτασμα καπνού και κρύβει πίσω του ένα καθαρόαιμο φοροεισπρακτικό μέτρο.
Η δέσμευση «τα έσοδα πάνε στην υγεία» ηχεί όμορφα, αλλά οι πολίτες ξέρουν καλά ότι το χρήμα στον κρατικό κορβανά είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Ο ασθενής δεν είναι επιχείρημα, είναι άνθρωπος. Όταν τον χρησιμοποιείς για να περάσεις χαράτσι, τον ξαναεκμεταλλεύεσαι.
Το αλάτι του φτωχού και η «ειδοποίηση» του φοροφυγά
Ας φέρουμε δίπλα δίπλα δύο εικόνες. Στην πρώτη, ο μισθωτός κι ο συνταξιούχος, που δεν έχουν ούτε μία δυνατότητα να κρύψουν ευρώ, στραγγίζονται μέχρι το τελευταίο γραμμάριο αλατιού και το τελευταίο πακέτο τσιγάρα.
Στη δεύτερη, ακούμε κατά καιρούς για φοροδιαφυγή γιγαντιαίας κλίμακας και για περιστατικά όπου η ίδια η φορολογική διοίκηση είτε «ειδοποιεί» εκ των προτέρων όσους ελέγχονται είτε εμπλέκονται υπάλληλοί της σε κυκλώματα.
Δεν γενικεύω, κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικαστήρια. Η εικόνα όμως της ασυμμετρίας έχει καεί στο μυαλό του πολίτη. Ο κανονικός πολίτης είναι ο εύκολος φορολογούμενος.
Δεν έχει offshore, ούτε λογιστή να του κρύβει τα κέρδη. Έχει ΑΦΜ και πόρτα που ανοίγει στον κλητήρα. Ο φόρος κατανάλωσης είναι ο πιο ταξικός φόρος που υπάρχει, γιατί χτυπά ισότιμα τον πλούσιο και τον φτωχό, άρα καταστρέφει άδικα τον δεύτερο.
Εκείνος για τον οποίο ένα πακέτο τσιγάρα είναι η μόνη ανάπαυλα μιας εξαντλητικής μέρας, δεν έχει εναλλακτικό τρόπο να την αντέξει.
Και σε αυτό το φόντο, η πολιτική επικαιρότητα αναλώνεται στα «τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια». Η εξουσία διαχειρίζεται την προσοχή όπως ο κινηματογράφος το φως και φωτίζει ό,τι τη συμφέρει, αφήνει στο απόλυτο σκοτάδι ό, τι την ενοχλεί.
Ένα πακέτο τσιγάρα στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης είναι ένα πακέτο λιγότερο στη μνήμη της ευθύνης.
Η αλλαγή της ατζέντας είναι η πιο φτηνή μορφή λήθης. Κι ας εκκρεμούν δίκες για μεγαλύτερα εγκλήματα…
Η δυστοπία του απλησίαστου
Αν δούμε το παζλ συνολικά, η εικόνα γίνεται τρομακτική. Τα καύσιμα φορτώθηκαν με φόρο επί του φόρου κι, όταν διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι, μάς πέταξαν το «πάρε τα ΜΜΕ».
Το ρεύμα έγινε είδος πολυτελείας. Η στέγη έγινε απαγορευτικό όνειρο. Και τώρα έρχονται τα: αλκοόλ, ζάχαρη, αλάτι, καπνός.
Υπάρχει μια νοσηρή αποδοχή πίσω από αυτή τη λογική πως, αφού δεν φτάνουν τα βασικά, ας ακριβύνουν τα πάντα, ώστε να μην μπαίνουμε σε «πειρασμούς».
Ο πειρασμός, εδώ, είναι κάθε μικρή ηδονή που ξεφεύγει από το αποστειρωμένο πλαίσιο της παραγωγικότητας. Το γλυκό της Κυριακής, το ποτό μετά τη δουλειά, η ανάσα του τσιγάρου στη βεράντα.
Σε μια κοινωνία που της αφαιρούνται τα αυτονόητα, της κόβουν σιγά-σιγά και τα περιττά εκείνα ακριβώς που έκαναν τα βασικά να παλεύονται.
Δεν χρειάζεται το κράτος να γίνει ο γονιός μας, αρκεί να μην καταντήσει ο εισπράκτορας της ηθικής μας.
Αν θέλει πράγματι να μειώσει το κόστος του ΕΣΥ, ας αρχίσει από την αρχή της αλυσίδας, δηλαδή δομές, προσωπικό, πρόληψη, δωρεάν πρόσβαση σε θεραπεία, ποιοτικό φαγητό στα σχολεία, δημόσιους χώρους όπου ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει χωρίς να πληρώνει εισιτήριο.
Μέχρι τότε, ο «φόρος αμαρτίας» θα μένει αυτό ακριβώς που είναι, μια βολική δημοσιονομική μπίζνα με ηθικό καμουφλάζ, που ακριβαίνει την ανάσα εκείνων που έχουν ήδη ξεμείνει από αέρα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



























