Σταύρος Λυγερός "Δημοκρατική εκτροπή μέσω Αρείου Πάγου..."

Πολιτική και στοιχήματα: Έρχονται ομορφιές!

Τώρα, υπάρχουν άλλοι τρόποι να χρησιμοποιήσεις την εκλογική διαδικασία προς όφελός σου, χωρίς να κουραστείς, δίχως να ιδρώσεις, με ολίγα κλικ μόνο και άφθονη πονηριά.

Χρήστος Ξανθάκης

Νταξ ρε φίλε, δεν κατεβαίνουν όλοι οι υποψήφιοι και όλες οι υποψήφιες στις εκλογές για να υπηρετήσουν την πατρίδα, για να πουλήσουν μούρη, για να λένε εξυπνάδες περί Τσαουσέσκου, για να σκληρίζουν σαν τις καραμούζες.

Η συντριπτική πλειοψηφία κάπου εκεί μέσα είναι, θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι και οι περισσότερες το κάνουν για να πάει ένα βήμα μπροστά η Ελλάδα, αλλά πως ν’ αγιάσω γαμώ την τρέλα μου, πως ν’ αγιάσω;

Ας πάμε, όμως, και στις εξαιρέσεις των ανωτέρω κανόνων.

Σιγά και μη δεν ξέρουμε  κάποιον στρατιωτικό που κατέβηκε υποψήφιος για να πετάξει τη στολή στον κάλαθο των αχρήστων.

Παλιό και αποτελεσματικό το κόλπο, τουλάχιστον όταν υπηρετούσε ο ρεπόρτερ στις ένοπλες δυνάμεις ως υποδειγματικός κουραμπιές.

Δεν ξέρω αν κάπως την ταπώσανε την τρύπα, πάντως τότε χάλαγε κόσμο στις τάξεις των στρατέων κι έβγαζε ένα κάποιο γέλιο.

Επίσης, πλάκα είχε που κάτι γατιά δικηγόροι ή γιατροί φτιάχνανε μορφώματα (καλά τα λέω Πάνο μου;) της κακιάς συμφοράς και της πυρκαγιάς και κατεβαίνανε στις εκλογές, για να έχουνε τζάμπα και διακεκριμένη θέση πάρκινγκ στα πεζοδρόμια κάτω απ’ τα γραφεία και τα ιατρεία τους.

Με πινακίδες “μην παρκάρετε”, με διαγράμμιση, με ντούκια καμιά φορά να σε κοιτάνε βλοσυρά, όλα κομπλέ.

Ωραίες εποχές, κάργα βλαχομπαρόκ, λατέρνα, λαμογιά και λάδωμα, ευτυχώς που δεν υφίστανται ανάλογα φαινόμενα στην Ψωροκώσταινα 2.0 και βαράνε μύγες οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς.

Πες κι εσύ Λάουρα…

Τώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα, αλλάξαν τα κόζια.

Τώρα, υπάρχουν άλλοι τρόποι να χρησιμοποιήσεις την εκλογική διαδικασία προς όφελός σου, χωρίς να κουραστείς, δίχως να ιδρώσεις, με ολίγα κλικ μόνο και άφθονη πονηριά.

Πάρτε για παράδειγμα τον πάλαι ποτέ ζεν πρεμιέ του ριάλιτυ “FBoy Island”, που στοιχημάτισε στην διαδικτυακή πλατφόρμα Kalshi ότι θα κατέβει υποψήφιος στις προκριματικές  της Βιρτζίνια για να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών στην κούρσα της Γερουσίας.

Παίζεται γαρ στις εκλογές του Νοεμβρίου η έδρα του γερουσιαστή Μαρκ Γουόρνερ, χλωμό κάπως να τη χάσει με τα καραγκιοζιλίκια του Ντόναλντ, τι να σε πω, κάνε με προφήτη, να σε κάνω πλούσιο.

Δεν είναι εκεί το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι πωτς γκένεν να στοιχηματίζεις ότι θα κατέβεις υποψήφιος και ύστερα απλώς να κατεβαίνεις και να κερδίζεις το στοίχημα σε φάση αυτοεκπληρούμενης προφητείας;

Ε, δε γίνεται, όσο άγριον Ουέστ και να είναι η χλωρίδα με την πανίδα των διαδικτυακών στοιχημάτων.

Και εξηγώ τη φάση.

Δέκα διαφορετικά κουπόνια έκοψε υπέρ εαυτού ο πρώην ριαλιτζής, τα κέρδισε όλα φυσικά, έβγαλε κάτι κατοστάρικα, βγάλανε καντήλες στην Kalshi με τη ματσακονιά, τον τσακώσανε, ρούφα ένα πρόστιμο 6.229 δολλάρια, άρπα κι ένα χρόνο φερμπότεν απ’ την πλατφόρμα.

Ανάλογη ήταν η μοίρα και δύο υποψηφίων σε προκριματικές για το Κογκρέσο, ενός Ρεπουμπλικάνου στο Τέξας κι ενός Δημοκρατικού στη Μινεσσότα, που μιμήθηκαν τον ήρωα των ριάλιτυ, μόνο και μόνο για να εισπράξουν φάπα.

Εννοείται ότι ακολούθως δήλωσαν πως το κάνανε για χαβαλέ, αλλά η Kalshi καλού κακού ανακοίνωσε ότι από εδώ και πέρα θα αγριέψει  και θα το τελειώσει το παραμυθάκι να στοιχηματίζουν πολιτικά πρόσωπα για τις κάθε είδους δραστηριότητές τους.

Πρωτοβουλία που δεν έχαψε, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής του Όρεγκον Τζεφ Μέρκλυ και βγήκε και δήλωσε ότι οι στοιχηματικές πλατφόρμες μεταμορφώνουν τις δημοκρατικές διαδικασίες σε απλή ιπποδρομία για να ποντάρουν οι πλούσιοι και οι ισχυροί.

Κάτι που ήδη συνέβη στις προεδρικές εκλογές του 2024, με δισεκατομμύρια  δολάρια να γίνονται κουπόνια στοιχήματος, μόνο που δυο χρόνια αργότερα ξεκάθαρα έχει ξεχειλώσει το στόρι και ξεπερνάει κάθε όριο γκροτέσκου.

Ο ζεν πρεμιέ, πάντως, χοροπηδάει από χαρά και δηλώνει ότι κανένας άλλος δεν κατάφερε να κερδίσει περισσότερη δημοσιότητα με μόλις εκατό  δολλάρια.

Όπως καταλαβαίνετε, ανοίγεται πεδίον δόξης λαμπρόν και για τα δικά μας τα καϊνάρια του ινφλουένσινγκ…

newpost.gr

Παίρνοντας πίσω τον πλούτο από τους πλουσίους

Το οικονομικό κατεστημένο ελέγχει σφιχτά την πολιτική και την οικονομία, βυθίζοντάς την πρώτη στην παρακμή και τη δεύτερη στην καχεξία.

Θέμης Τζήμας

Στο περιοδικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) δημοσιεύτηκε προσφάτως ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του οικονομολόγου Atif Mian, με τίτλο «Ο κύκλος χρέους-ανισότητας». Το άρθρο ξεκινά με μια παρατήρηση του επικεφαλής της FED Marriner Eccles κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης. Προειδοποιούσε ότι η υπερβολική αποταμίευση από τους πλούσιους εξαντλούσε τη ζήτηση και βάθαινε την ύφεση. «Για να τους προστατεύσουμε από τα αποτελέσματα της δικής τους ανοησίας», είπε ο Eccles στη Γερουσία το 1933, «θα πρέπει να τους πάρουμε ένα επαρκές ποσό από το πλεόνασμά τους για να επιτρέψουμε στους καταναλωτές να καταναλώνουν και στις επιχειρήσεις να λειτουργούν με κέρδος».

Σε αντίθεση με τα θεωρητικά σχήματα, δεν υπάρχει κάποιος «συλλογικός καπιταλιστής», με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Δεν υπήρχε και δεν θα υπάρξει. Ο καπιταλισμός βασίζει την ισχύ του στη λυσσαλέα επιδίωξη του άμεσου κέρδους, από όπου προκύπτει και ο ανορθολογισμός του, ο οποίος θρέφει την καταστροφή του. Όπως και σε προηγούμενα κείμενα έχουμε παρατηρήσει, εδώ και δεκαετίες, ιδίως δε από τη νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση και έπειτα, η ολιγοπωλιακή δομή και οι ανισότητες επικαθορίζουν όλη τη λειτουργία του καπιταλισμού, όπως και κατά συνέπεια των κρατών ιδίως (αν και όχι μόνο) της λεγόμενης «Δύσης».

Αρκεί να σημειώσουμε ότι κατά τα 5 τελευταία χρόνια, ο πλούτος που κατέχει το κορυφαίο 0,1% έχει σχεδόν αυξηθεί από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 23 τρισεκατομμύρια δολάρια, στις ΗΠΑ. Η διαχείριση (και) της πανδημίας αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για γιγάντια αναδιανομή πλούτου υπέρ του κατεστημένου και του πολύ μεγάλου πλούτου. «Η φιλική προς τη Wall Street διάσωση πολλών τρισεκατομμυρίων Covid ξεκίνησε υπό τον Τραμπ, αλλά συνεχίστηκε στην εποχή του Μπάιντεν.»

Ο Joseph Stiglitz από την πλευρά του προειδοποιεί ήδη από 13 χρόνια πριν: «Όσοι βρίσκονται στην κορυφή έχουν μάθει πώς να ρουφουν χρήματα από τους υπόλοιπους με τρόπους που οι υπόλοιποι δύσκολα γνωρίζουν…αυτή είναι η πραγματική τους καινοτομία… Η πολιτική διαμορφώνει την αγορά… αλλά η πολιτική έχει καταληφθεί από μια οικονομική ελίτ που έχει φτιάξει τη φωλιά της. Μετά από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού, βρισκόμαστε στο έλεος ενός συμπλέγματος καρτέλ που ασκούν πιέσεις στους πολιτικούς και χρησιμοποιούν τη μονοπωλιακή δύναμη για να αυξήσουν τα κέρδη… Τα εισοδήματα έχουν μειωθεί και η ανισότητα έχει αυξηθεί… ως άμεσο αποτέλεσμα της απορρύθμισης, των ιδιωτικοποιήσεων και της διάλυσης των συνδικάτων… η ανισότητα υπονομεύει την παραγωγικότητα και καθυστερεί την ανάπτυξη, ενώ μια πιο ισότιμη κοινωνία θα οδηγούσε σε μια πιο σταθερή οικονομία».

Έκτοτε τα πράγματα έχουν καταστεί πολύ χειρότερα: το οικονομικό κατεστημένο, εντελώς ολιγαρχικό, ελέγχει σφιχτά την πολιτική και την οικονομία, βυθίζοντάς την πρώτη στην παρακμή και τη δεύτερη στην καχεξία.

Επανερχόμαστε στο άρθρο του Atif Mian. Την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης «η ανισότητα στις ΗΠΑ ήταν εξαιρετικά υψηλή: Το κορυφαίο 1 τοις εκατό κατείχε περίπου το 42 τοις εκατό του συνόλου του πλούτου. Μέσα σε μια δεκαετία, ωστόσο, το τοπίο άλλαξε δραματικά. Η κινητοποίηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η προοδευτική φορολογία μείωσαν την ανισότητα και αποκατέστησαν την ισορροπία μεταξύ δαπανών και παραγωγής. Το υποκείμενο πρόβλημα που τόνισε ο Eccles ξεθώριασε από τη δημόσια μνήμη καθώς η οικονομία των ΗΠΑ εισήλθε σε μια μακρά περίοδο διαρκούς και πιο δίκαιης ανάπτυξης. Ωστόσο, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980, η ανισότητα ανέβηκε ξανά: Το μερίδιο πλούτου του κορυφαίου 1% αυξήθηκε από περίπου 22% το 1980 σε περίπου 35% το 2010. Καθώς περισσότερο εισόδημα συγκεντρώθηκε στην κορυφή, οι δυνάμεις για τις οποίες προειδοποίησε ο Eccles επανεμφανίστηκαν -η υψηλή αποταμίευση από τους πλούσιους αποδυνάμωσε τη συνολική αγοραστική δύναμη.»

Η πτώση στη ζήτηση λόγω της μεταφοράς πλούτου σε ένα στενό κατεστημένο το οποίο αποταμιεύει τεράστια ποσά ή τα επενδύει σε ομόλογα, μετοχές, ακίνητα, πολυτελή προϊόντα, κρυπτονομίσματα και κερδοσκοπικά προϊόντα, αντί να τροφοδοτεί με αυτά την ενεργό ζήτηση και επομένως την οικονομική μεγέθυνση, ενώ η πλειοψηφία δεν μπορεί να αποταμιεύει λόγω της μείωσης των εισοδημάτων της, αντιμετωπίστηκε με τη διόγκωση του ιδιωτικού χρέους. Η φούσκα η οποία έσκασε το 2007-2008, «φτιάχτηκε» ακριβώς επειδή τα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα υπέφεραν λόγω της ανισότητας που επέβαλε το κατεστημένο. Όταν η φούσκα έσκασε, ο ένας δρόμος ήταν αυτός της έστω μετριοπαθούς αναδιανομής εισοδήματος (αν και ο μόνος πραγματικός δρόμος λύσης ήταν και παραμένει ο σοσιαλισμός). Ο άλλος δρόμος, ο οποίος και επιλέχθηκε συνίστατο στο να μην πειραχτεί ούτε στο ελάχιστο ο πλούτος του κατεστημένου. Αυτό και έγινε εξαιτίας της ισχύος του κατεστημένου στο οικονομικό και στο πολιτικό επίπεδο. Μόνο που αφού το ιδιωτικό χρέος δεν μπορούσε να ξαναφουσκώσει στην ίδια κλίμακα, άρχισε να φουσκώνει το δημόσιο χρέος, προκειμένου να συντηρεί τη ζήτηση, την οποία λόγω των ανισοτήτων, οι οικονομίες των καπιταλιστικών μητροπόλεων δεν μπορούν να υποστηρίξουν.

«Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 τερμάτισε τη μακροπρόθεσμη διαχείριση των δαπανών των νοικοκυριών που χρηματοδοτούνται από το χρέος. Με την απομόχλευση των ιδιωτικών ισολογισμών, η υποκείμενη ανισορροπία για την οποία προειδοποίησε ο Eccles επέστρεψε: υπερβολική αποταμίευση στην κορυφή και ανεπαρκής ευρεία ζήτηση στη βάση. Η Fed μείωσε τα επιτόκια στο μηδέν, αλλά η νομισματική πολιτική δεν μπόρεσε να κλείσει το χάσμα. Η δημοσιονομική πολιτική αφέθηκε να σηκώσει το βάρος -να αποδεχθεί μια βαθιά, παρατεταμένη ύφεση ή να δημιουργήσει μεγάλα πρωτογενή ελλείμματα για να σταθεροποιήσει τα εισοδήματα και την απασχόληση. Οι ΗΠΑ επέλεξαν το δεύτερο… Η αυξανόμενη ανισότητα μπορεί να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να έχουν μεγαλύτερα, συνεχιζόμενα ελλείμματα. Ένα αυξανόμενο πλεόνασμα αποταμίευσης -υπερβολική αποταμίευση μεταξύ των νοικοκυριών υψηλότερου εισοδήματος- αναγκάζει την οικονομία να βασίζεται όλο και περισσότερο σε δαπάνες που χρηματοδοτούνται από το χρέος για να διατηρήσει τη συνολική ζήτηση. Πριν από το 2008, το χρηματοπιστωτικό σύστημα το έκανε αυτό επεκτείνοντας την πίστωση των νοικοκυριών, η οποία στήριζε την κατανάλωση ακόμη και όταν η ανισότητα αυξανόταν. Όταν η ιδιωτική πιστωτική επέκταση σταμάτησε απότομα κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, το βάρος της δημιουργίας πιστώσεων μετατοπίστηκε στον δημόσιο τομέα, όπως δείχνουν τα στοιχεία από τις ΗΠΑ…

Πολλές μεγάλες οικονομίες αντικατοπτρίζουν τη δύσκολη θέση των ΗΠΑ: αυξημένη εξάρτηση από το χρέος για τη δημιουργία ζήτησης, πρώτα μέσω του ιδιωτικού χρέους των νοικοκυριών και αργότερα μέσω του δημόσιου χρέους. Το συνολικό χρέος στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, άρχισε να αυξάνεται ραγδαία τη δεκαετία του 1980, κυρίως λόγω του ιδιωτικού δανεισμού μέχρι το 2008 και του δημόσιου χρέους στη συνέχεια. Η Ιαπωνία ακολούθησε παρόμοια πορεία, αλλά ξεκίνησε νωρίτερα… Όταν η υπερβολική αποταμίευση διοχετεύεται σε μη παραγωγικό χρέος που χρηματοδοτεί την κατανάλωση και όχι τις επενδύσεις, οι δανειολήπτες δεν δημιουργούν πρόσθετο εισόδημα που μπορεί να αποπληρώσει το νέο χρέος συνολικά. Το αποτέλεσμα είναι η επίμονη αύξηση του χρέους προς το ΑΕΠ και η καθοδική πίεση στα επιτόκια για να διατηρηθεί το χρέος βιώσιμο. Η δυναμική αυτή αναφέρεται ως «χρεωμένη ζήτηση»: ανάπτυξη που διατηρείται με δανεισμό επειδή η υποκείμενη αγοραστική δύναμη είναι ανεπαρκής».

Οι προεκτάσεις αυτής της κατάστασης είναι χαοτικές: ξεκινούν από την αστάθεια των οικονομιών -κυρίως των δυτικών- σε «σοκ» όπως είναι οι διαρκείς πόλεμοι, τη στιγμή που τα κατεστημένα των εν λόγω κρατών τους χρειάζονται προκειμένου να βρουν εργαλείο μεγέθυνσης στο στρατιωτικό- βιομηχανικό σύμπλεγμα αλλά και να καταστείλουν τους αναδυομένους ανταγωνιστές τους. Το οπλοστάσιο των κεντρικών τραπεζών (μηδενικά επιτόκια) χάνει σε ισχύ. Τα κατεστημένα ανά χώρα και το διεθνές, επιζητούν εναγωνίως πλήρη απόσπαση από τους λαούς, με την επιδίωξη μετά- ανθρώπινων μεταβάσεων ή με την προσφυγή στον πόλεμο ή με φούσκες ή με διάφορες ιδέες περί της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών. Σε κάθε περίπτωση δε, η έστω αστική δημοκρατία, ο σχετικός έστω έλεγχος της εξουσίας, εξαφανίζεται.

Το πρωτοφασιστικό φαινόμενο Τραμπ και ο συρφετός ο οποίος διεθνώς τον μιμείται προετοιμάζει περαιτέρω και επιταχύνει τον έλεγχο των λαών ενόψει νέων ακόμα πιο καταστροφικών οικονομικών κρίσεων αλλά και πολέμων. Πρέπει να πάρουμε τα λεφτά των υπέρ-πλουσίων όπως και τα μέσα παραγωγής τους αλλά και να αφαιρέσουμε τη δυνατότητά τους να αποφασίζουν για τις οικονομίες και να τις διαχειρίζονται. Το ζήτημα της ταξικής σύγκρουσης αποτελεί το βασικό επίδικο για την επιβίωση των οικονομιών μας, όπως και της ειρήνης.

kosmodromio.gr

Πως οι Προοδευτικοί Γίνονται στυλοβάτες του κατεστημένου

του Δημήτρη Καντηλιεράκη

dimkantilierakis@gmail.com

Πριν από λίγες ημέρες, η Βαρκελώνη αποτέλεσε το σκηνικό μιας διεθνούς πολιτικής παράστασης με υψηλούς συμβολισμούς. Υπό την πρωτοβουλία του Ισπανού Πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ και με κεντρικό διοργανωτή τη Σοσιαλιστική Διεθνή, πραγματοποιήθηκε η «Διάσκεψη της Παγκόσμιας Προοδευτικής Κινητοποίησης» (Global Progressive Mobilisation). Με τη συμμετοχή αντιπροσώπων από 40 χώρες και την παρουσία 6.000 σοσιαλδημοκρατών, συνδικαλιστών και προοδευτικών στελεχών, η διάσκεψη φιλοδόξησε να αποτελέσει το εφαλτήριο για μια παγκόσμια αντεπίθεση των δημοκρατικών δυνάμεων.

Ωστόσο, πίσω από τους τίτλους και τα φώτα της δημοσιότητας, η ουσία των συμπερασμάτων που εξήχθησαν αποκαλύπτει μια βαθιά υπαρξιακή κρίση. Η διάσκεψη κατέληξε στη διαπίστωση ότι η άνοδος της ακροδεξιάς εδράζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες: στην οικονομική ανασφάλεια, στην κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και στη βιομηχανία των ψευδών ειδήσεων. Αν και η ανάλυση αυτή φαντάζει τεκμηριωμένη, στην πραγματικότητα αποσιωπά τα βαθύτερα αίτια της κοινωνικής αποσύνθεσης, αποκαλύπτοντας μια δομική αδυναμία, ή και απροθυμία των προοδευτικών δυνάμεων να αφουγκραστούν μια κοινωνία που κυριολεκτικά κοιλοπονά το νέο.

Η Κοινωνική Αποσάθρωση και το «Αφηνιασμένο Άλογο»

Η ανάλυση της Βαρκελώνης απέτυχε να διαγνώσει ότι η κοινωνία σήμερα δεν αποζητά απλώς επιδόματα, αλλά κοινωνική συνοχή και νοηματοδότηση του ατόμου. Η παράβλεψη αυτής της ανάγκης, αφήνει κοινωνικά και πολιτικά ανέστιους όλο και περισσότερους πολίτες, όχι μόνο από τα ευπαθή κοινωνικά στρώματα αλλά και από τη μεσαία τάξη, οι προοδευτικές δυνάμεις επιτρέπουν στον άκρατο ατομισμό και τις αγοραίες αξίες να διαβρώσουν τον κοινωνικό ιστό. Ο άνθρωπος σήμερα, ξεριζωμένος κοινωνικά, βιώνει μια βίαιη αποβολή από την παραγωγική διαδικασία, εγκλωβισμένος ανάμεσα στις αχαλιναγώγητες δυνάμεις της αγοράς και το «αφηνιασμένο άλογο» της ψηφιακής τεχνολογίας, που καλπάζει χωρίς ηθικό ή κοινωνικό χαλινάρι.

Τα μέτρα που προτάθηκαν στη Διάσκεψη, όπως η φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων και οι ρυθμίσεις στην αγορά, είναι αναμφίβολα αναγκαία, αλλά επ’ ουδενί δεν επαρκούν για να χαρακτηριστούν πραγματικά «προοδευτικά». Όχι μόνο επειδή δεν ανταποκρίνονται στην επιτακτική ανάγκη για βαθιές δομικές αλλαγές, αλλά κυρίως γιατί λειτουργούν ως μηχανισμοί εκτόνωσης των λαϊκών πιέσεων, αφήνοντας στο απυρόβλητο τις παθογόνες δομές που γεννούν την αδικία. Σίγουρα, τέτοιες παρεμβάσεις στερούν πρόσκαιρα οξυγόνο από την ακροδεξιά, αλλά δεν αποτρέπουν την προέλασή της, επειδή αφήνουν ανέπαφο το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο αυτή φυτρώνει. Η ακροδεξιά τρέφεται από την ανασφάλεια και το φόβο, αλλά κυρίως από τη απόζήτηση ταυτότητας και νοήματος. Με αυτόν τον τρόπο, εργαλειοποιεί τις ανάγκες για κοινωνική συνοχή, ταυτότητα και κοινότητα. Ανάγκες τις οποίες οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου συλλήβδην απορρίπτουν. Καθώς παραβλέπουν, ότι η ανάδυσή τους αποτελεί νομοτελειακή επιταγή ενάντια στην επαπειλούμενη αποσάθρωση της κοινωνίας και στην αλλοτρίωση και τον κοινωνικό ξεριζωμό  του σύγχρονου ανθρώπου από τον αχαλίνωτο ατομισμό και τις αξίες της αγοράς. Και τις απορρίπτουν επειδή πλασάρονται με το θεσμικό περίβλημα μιας ανεπιστρεπτί παρελθούσας εποχής, καταλήγοντας, εν τέλει, να “πετούν μαζί με τα απόνερα και το νεογνό”.

Έχασε τον ιστορικό της ρόλο

Η ιστορική διαδρομή της σοσιαλδημοκρατίας είναι αποκαλυπτική για το σημερινό της αδιέξοδο. Όταν το 1919-1920 αποχώρησε από το επαναστατικό στρατόπεδο, το έπραξε γιατί ήθελε έναν σοσιαλισμό με «φυσική γέννα» και όχι με «καισαρική τομή»· δηλαδή με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις αντί για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Για δεκαετίες, αυτός ο ρόλος ήταν επιτυχής, καθώς λειτούργησε ως διορθωτικός μηχανισμός του καπιταλισμού, εξανθρωπίζοντας σε σημαντικό βαθμό την αγορά και χτίζοντας το κοινωνικό κράτος.

Ωστόσο, αυτή η ισορροπία διαταράχθηκε ανεπανόρθωτα κατά την πρώτη μεγάλη μεταπολεμική οικονομική κρίση, όταν το σοσιαλδημοκρατικό σκάφος εισήλθε σε «φουρτουνιασμένες θάλασσες». Με την υιοθέτηση του «Τρίτου Δρόμου» από ηγέτες όπως ο Τόνι Μπλερ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, η σοσιαλδημοκρατία απώλεσε τον ιστορικό της ρόλος. Καθώς μετατράπηκε από μέσο κοινωνικής απελευθέρωσης, εν πολλοίς σε μέρος του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Έτσι, σήμερα, η σοσιαλδημοκρατία και γενικά οι προοδευτικές δυνάμεις φαίνονται εγκλωβισμένες στον ρόλο ενός επιμελητή σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας, που προσπαθεί να παρατείνει τη ζωή ενός ετοιμοθάνατου. Και μάλιστα την ώρα που οι ρακοσυλλέκτες της ιστορίας επιχειρούν να γκρεμίσουν το νοσοκομείο. Αντί να λειτουργούν ως η μαμή του νέου κόσμου που πασχίζει να γεννηθεί, γίνονται άκαμπτοι στυλοβάτες μιας κληρονομιάς που φθίνει. Αυτή η στάση επιτρέπει στην ακροδεξιά να εμφανίζεται ως η μόνη αντισυστημική δύναμη αλλαγής, εργαλειοποιώντας τον φόβο και τη λαβωμένη ταυτότητα. Η ακροδεξιά δεν είναι η αιτία της κρίσης, αλλά το σύμπτωμα. Λειτουργεί σαν σαπρόφυτο που τρέφεται από τη σήψη του παρωχημένου μοντέλου, επιταχύνοντας την αποσύνθεσή του.

Η Μάχη Οπισθοφυλακής

Η Διάσκεψη της Βαρκελώνης, στην ουσία, έδωσε μια μάχη οπισθοφυλακής για τη διατήρηση ενός κόσμου που δύει. Οι παραδοσιακές προοδευτικές δυνάμεις φαίνονται να ταυτίζουν την έννοια της προόδου αποκλειστικά με το απερχόμενο αξιακό μοντέλο της Νεωτερικότητας. Αυτή η προσκόλληση τους οδηγεί στη μοιραία ψευδαίσθηση ότι η κατάρρευση των παλαιών και θεσμικών μοντέλων ισοδυναμεί με το τέλος της ίδιας της ανθρωπότητας. Έτσι, αντί να οραματιστούν το μέλλον, μετατρέπονται στους πιο φανατικούς υπερασπιστές ενός παρελθόντος που φθίνει, νομίζοντας ότι έτσι προστατεύουν την ίδια την πολιτισμική μας ύπαρξη

Η άνοδος της ακροδεξιάς πηγάζει από μια βαθιά απειλή κατά της κοινωνικής συνοχής και της νοηματοδότησης του ατόμου. Ο πολίτης έχει μετατραπεί σε μια μονάδα που ορίζεται αποκλειστικά από τις αγοραίες αξίες του «έχειν» και του «καταναλώνειν». Όταν όμως το σύστημα αδυνατεί να προσφέρει πλέον υλική ευημερία, ο άνθρωπος μένει μετέωρος, χωρίς νόημα και χωρίς κοινότητα. Η σοσιαλδημοκρατία, εγκλωβισμένη στη δική της θεσμική ευμάρεια, αδυνατεί να κατανοήσει ότι ο άνθρωπος δεν φοβάται μόνο την οικονομική ανέχεια, αλλά κυρίως την απώλεια της κοινωνικής του υπόστασης και της ίδιας της ζωής του από νόημα και σκοπό.

Έτσι, από αυτή την απεμπόληση του ιστορικού ρόλου της σοσιαλδημοκρατίας και γενικά των προοδευτικών δυνάμεων, δημιουργείται ένα κενό που καλύπτεται από τους διαρκώς αυξανόμενους κοινωνικά και πολιτικά ανέστιους και θεσμικά αποξενωμένους, οι οποίοι, μη έχοντας άλλη διέξοδο, αποζητούν πολιτική στέγη στους κόλπους των ρακοσυλλεκτών της ιστορίας, που τους πλασάρουν σάβανα του παρελθόντος, φασιστικής, ναζιστικής ή άλλης αντιδραστικής κοπής.

Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο μετά τη Βαρκελώνη δεν είναι αν οι δισεκατομμυριούχοι θα πληρώσουν περισσότερους φόρους, κάτι που είναι δίκαιο αλλά διαχειριστικό, αλλά αν η πολιτική μπορεί ακόμα να νοηματοδοτήσει την ανθρώπινη ύπαρξη πέρα από τα ράφια των σουπερμάρκετ και τις οθόνες των αλγορίθμων.

Η απάντηση της σοσιαλδημοκρατίας ήταν, για άλλη μια φορά, διορθωτική όχι προς όφελος της κοινωνίας, αλλά για τη διάσωση του ίδιου του συστήματος. Όμως, αν δεν μπορέσει να μετασχηματιστεί από νοσοκόμο του καπιταλισμού σε μαία μιας νέας κοινωνικής θέσμισης, που θα υπερβαίνει τον ατομισμό και την κυριαρχία της αγοράς πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, τότε η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη. Η ιστορία περιμένει μια ριζοσπαστική αλλαγή, και όσο οι «προοδευτικοί» αρνούνται να την κυοφορήσουν, η ακροδεξιά θα συνεχίζει να τρέφεται από τη σήψη της άρνησής τους. Η προσπάθεια στη Βαρκελώνη να διορθωθούν τα «συμπτώματα» της σύγχρονης πολύπλευρης κρίσης χωρίς να αλλάξουν οι παθογόνες δομές που τα γεννούν, είναι μια καταδικασμένη απόπειρα αναστήλωσης ενός ερειπίου. Έδειξε, επιπλέον, ότι ο φόβος να αλλάξουν ρότα, ακόμα και αν το σκάφος κατευθύνεται στις ξέρες, παραμένει ο μεγαλύτερος εχθρός της πραγματικής προόδου.

Πηγή: agonaskritis.gr

Λάουρα, πάμε στον Αδωνι για Φραπέ;

Νόρα Ράλλη

(Το σκηνικό εντάσσεται σε ένα συνεδριακό κέντρο, που εντάσσεται σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, που εντάσσεται στο ιστορικότερο κέντρο του αρχαίου κόσμου, όπου ακούγονταν μόνο αλήθειες -ακαταλαβίστικες, αλλά αλήθειες-, μα τώρα εκεί εντάχθηκαν κάποιοι «ωραίοι», και ήτανε απόγευμα και ασετιλίνη και μιλούσε ένας άνδρας με μια γυναίκα, που δεν άντεχε ούτε τ’ άντερά της τα ρουμάνικα)
– Κυρία Κ., ήρθατε που ήρθατε στην Ελλάδα, ας σας ενημερώσω ότι εδώ έχουμε Δημοκρατία και μάλιστα Νέα.
– Να τη χαίρεστε.
– (Ψιθυριστά): Τη χαιρόμαστε αλλά μας τη σπάτε κάπως. (Πιο δυνατά:) Οσο μας το επιτρέπετε, βέβαια.
– Εγώ;
– Εσείς βέβαια. Ηρθατε με κάτι περίεργες λέξεις: διαφθορά, νεποτισμός, πελατειακές σχέσεις. Πολύ βαριά ορολογία. Δεν βοηθάει το κλίμα.
– Δεν ήρθα για το κλίμα. Ηρθα για σοβαρές εγκληματικές υποθέσεις.
– Να τα πάλι τα βαριά. Λάθος. Στην Ελλάδα όλα είναι κλίμα. Το σκάνδαλο είναι κλίμα. Η ευθύνη, κλίμα. Η δικογραφία, ατμοσφαιρικό φαινόμενο. Περνάει. Σαν την ανοιξιάτικη μπόρα.
– Κι ο ΟΠΕΚΕΠΕ;
– Και το Predator, και τα Τέμπη, και η Novartis και τα πλαστά πτυχία και όλα. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ειδικά, εντάσσεται στη νεοελληνική παράδοση.
– Δηλαδή;
– Είναι θέμα οπτικής. Το βλέπετε στενά, νομικά. Εσείς στην Ευρώπη έχετε θεσμούς. Εμείς έχουμε ανθρώπινες σχέσεις. Παίρνει ο ένας τηλέφωνο τον βουλευτή, τον κερνάει έναν Φραπέ, παίρνει ο βουλευτής τον Χασάπη του, παίρνει ο τρίτος το τσεκούρι του και στο τέλος όλοι έχουν πάρει από κάτι. Αυτό λέγεται κοινωνική συνοχή.
– Στη δικογραφία λέγεται αλλιώς.
– Μα η δικογραφία δεν γνωρίζει από ελληνικό ταμπεραμέντο. Εσείς βλέπετε παράβαση, εμείς εξυπηρέτηση. Εσείς βλέπετε ευθύνη, εμείς παρεξήγηση. Εσείς βλέπετε πελατειακό κράτος, εμείς προϊόν ΠΟΠ.
– Η διαφθορά δεν είναι μέρος της δουλειάς των πολιτικών, σύμφωνα με τον νόμο.
– Να, εκεί τα χαλάμε. Εμείς την ορίζουμε πολιτισμικά, όχι νομικά: Ο βουλευτής δεν είναι απλώς νομοθέτης. Είναι κέντρο διεφθαρμένων... διερχομένων εννοώ, ψυχοθεραπευτής, τηλεφωνητής, μεταφραστής επιδοτήσεων και, ενίοτε, ποιητής της ασυλίας.
– Δεν ερευνώνται πολιτικοί επειδή είναι πολιτικοί.
– Αυτό ακριβώς μας ανησυχεί: αν αρχίσετε να ερευνάτε πολιτικούς όχι επειδή είναι πολιτικοί αλλά επειδή υπάρχουν στοιχεία, πού θα πάει αυτό; Θα ζητήσετε και λογοδοσία;
– Αυτό κάνει η Δικαιοσύνη.
– Εδώ πάλι η Δικαιοσύνη είναι πιο διακριτική. Χτυπάει πριν μπει. Αν μέσα γίνεται υπουργικό, περιμένει.
– Ακουσα ότι κάποιοι θεωρούν πως ήρθα να καταργήσω το Σύνταγμα.
– Κοιτάξτε... το Σύνταγμά μας είν’ ευαίσθητο. Ταράζεται εύκολα. Εχει και πολλές αλλεργίες. Ειδικά τώρα την άνοιξη. Υπουργός Υγείας είμαι και ξέρω.
– Και στις έρευνες αλλεργία;
– Κυρίως σ’ αυτές. Ειδικά όταν βρίσκουν πράγματα.
– Αρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία υπερβαίνει τα όρια. Είναι ότι τα όρια δεν υπάρχουν.
– Βλέπετε; Αυτά λέτε και μας κάνετε κακό επικοινωνιακά.
– Δεν είμαι επικοινωνιολόγος.
– Κανείς δεν είναι τέλειος. Στην Ελλάδα, πάντως, θα σας βρίσκαμε μια θεσούλα. Οχι στην έρευνα - στην Επιτροπή Διερεύνησης της Ενόχλησης (ΕΔΕ) που προκάλεσε η έρευνα.
– Και το πόρισμα;
– Το έχουμε έτοιμο: «Ολα νόμιμα, ατυχώς παρεξηγημένα από την πραγματικότητα. Και, κυρίως, ο πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα».

www.efsyn.gr

Μελέτες αποκαλύπτουν: Πώς τα data centers επιβαρύνουν νερό, αέρα και υγεία

από NewsRoom2

Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των data centers στο μικροσκόπιο
Τα σύγχρονα κέντρα δεδομένων προβάλλονται ως βασικός πυλώνας της ψηφιακής ανάπτυξης, ωστόσο οι μελέτες καταγράφουν ένα ιδιαίτερα βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Η έντονη κατανάλωση ενέργειας και νερού, οι εκπομπές ρύπων, ο θόρυβος και η συνεχής φωταγώγηση δημιουργούν πιέσεις που επηρεάζουν άμεσα το φυσικό περιβάλλον και την καθημερινότητα των τοπικών κοινωνιών.
Πίσω από την εικόνα της τεχνολογικής προόδου, οι μεγάλες αυτές εγκαταστάσεις συνδέονται με σημαντική επιβάρυνση των φυσικών πόρων. Η λειτουργία τους απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας, ενώ η χρήση εφεδρικών συστημάτων ενισχύει το συνολικό αποτύπωμα στην ατμόσφαιρα.

Ρύποι, θόρυβος και επιπτώσεις στην υγεία
Επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι οι γεννήτριες ντίζελ που διαθέτουν τα μεγάλα data centers εκπέμπουν σημαντικές ποσότητες μικροσωματιδίων και οξειδίων του αζώτου, ουσίες που συνδέονται με αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα. Σε αρκετές περιπτώσεις, τα επίπεδα εκπομπών υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα άλλων ενεργειακών μονάδων αντίστοιχης ισχύος.
Ταυτόχρονα, ο συνεχής ήχος από τα συστήματα ψύξης και τον εξοπλισμό λειτουργίας δημιουργεί ένα σταθερό ηχητικό περιβάλλον υψηλής έντασης. Καταγραφές από περιοχές του εξωτερικού δείχνουν ότι η παρατεταμένη έκθεση σε αυτό το φορτίο επηρεάζει τον ύπνο, αυξάνει τα επίπεδα άγχους και επιβαρύνει την ψυχική υγεία των κατοίκων.
Αντίστοιχα, η έντονη και διαρκής τεχνητή φωταγώγηση των εγκαταστάσεων ενισχύει τη φωτορύπανση. Ειδικοί επισημαίνουν ότι η διατάραξη του φυσικού κύκλου φωτός και σκοταδιού επηρεάζει τον κιρκαδικό ρυθμό, περιορίζει την παραγωγή μελατονίνης και συνδέεται με προβλήματα ύπνου.

Κατανάλωση νερού και επιπτώσεις στα οικοσυστήματα
Ιδιαίτερα αυξημένες είναι και οι ανάγκες σε υδάτινους πόρους, καθώς τα συστήματα ψύξης απαιτούν μεγάλες ποσότητες νερού. Ένα κέντρο δεδομένων μεσαίας κλίμακας μπορεί να καταναλώνει ημερησίως πάνω από ένα εκατομμύριο λίτρα, ποσότητα που αντιστοιχεί στις ανάγκες εκατοντάδων νοικοκυριών.
Το μεγαλύτερο μέρος του νερού εξατμίζεται κατά τη λειτουργία των εγκαταστάσεων και δεν επανέρχεται στο φυσικό σύστημα, γεγονός που εντείνει την πίεση στους τοπικούς υδροφορείς. Οι επιπτώσεις επεκτείνονται και στη βιοποικιλότητα, καθώς η συνεχής παρουσία φωτός και θορύβου, σε συνδυασμό με τη δέσμευση μεγάλων εκτάσεων γης, επηρεάζει τη συμπεριφορά και τους κύκλους ζωής της άγριας πανίδας.
Η διεθνής αύξηση επενδύσεων σε data centers, λόγω της ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των ψηφιακών υπηρεσιών, επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για αυστηρότερους περιβαλλοντικούς όρους. Επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η τεχνολογική πρόοδος απαιτεί ισορροπία με την προστασία των φυσικών πόρων και της δημόσιας υγείας. pbEvxRUZjP / X

www.primenews.press

Η Ελλάδα και επίσημα στην τελευταία θέση της ΕΕ σε μισθούς και επίπεδο διαβίωσης!

Με βάση ανάλυση της Eurostat η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πίσω από Ουγγαρία και Βουλγαρία

Newsroom | email: info@pronews.gr

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat η Ελλάδα κατέχει την προτελευταία θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τον μέσο ετήσιο μισθό πλήρους απασχόλησης, με περίπου 18.000 ευρώ.

Μόνο η Βουλγαρία βρίσκεται χαμηλότερα (γύρω στα 15.400 ευρώ, άλλα όχι για πολύ ακόμη), ενώ η Ουγγαρία καταγράφει ελαφρώς υψηλότερο μέσο μισθό (περίπου 18.500 ευρώ).

Ωστόσο, ο μέσος μισθός δεν δίνει πάντα την πλήρη εικόνα, καθώς μπορεί να επηρεάζεται σημαντικά από μεγάλες μισθολογικές ανισότητες. Για να προσεγγίσει κάποιος καλύτερα την πραγματικότητα που βιώνει ο «μέσος» εργαζόμενος, μία ανάλυση χρησιμοποίησε τον δείκτη ανισότητας Gini (όπου 0 σημαίνει τέλεια ισότητα και 1 τέλεια ανισότητα) προκειμένου να εκτιμήσει τον ενδιάμεσο μισθό (median wage) δηλαδή τον μισθό που λαμβάνει ο μισός πληθυσμός κάτω από αυτόν και ο μισός πάνω από αυτόν.

Τα αποτελέσματα της εκτίμησης για το 2024 είναι τα εξής:

• Ουγγαρία: Gini 0,28 (χαμηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 16.235 ευρώ
• Ελλάδα: Gini 0,318 (υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ – 4η πιο άνιση χώρα) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 15.179 ευρώ
• Βουλγαρία: Gini 0,384 (πολύ υψηλό) → εκτιμώμενος διάμεσος μισθός 11.965 ευρώ

Με άλλα λόγια, όταν λαμβάνεται υπόψη η ανισότητα, η Ελλάδα πέφτει κάτω και από την Ουγγαρία στον ενδιάμεσο μισθό.

Ακόμα πιο σημαντική είναι η σύγκριση της πραγματικής αγοραστικής δύναμης, δηλαδή πόσα αγαθά και υπηρεσίες μπορεί πραγματικά να αγοράσει κάποιος με τον μισθό του.

Αυτό υπολογίζεται διαιρώντας τον ενδιάμεσο μισθό με τον Δείκτη Επιπέδου Τιμών (Price Level Index – PLI), όπου υψηλότερος δείκτης σημαίνει και ακριβότερο κόστος ζωής.

Έτσι το PLI διαμορφώνεται ως εξής:

• PLI Ουγγαρίας: 74
• PLI Ελλάδας: 86
• PLI Βουλγαρίας: 60

Μετά την προσαρμογή για το κόστος ζωής, οι εκτιμώμενες κανονικοποιημένες τιμές του ενδιάμεσου μισθού διαμορφώνονται ως εξής:

• Ουγγαρία: 21.939 ευρώ
• Βουλγαρία: 19.942 ευρώ
• Ελλάδα: 17.650 ευρώ

Συμπέρασμα; Με βάση αυτή τη μεθοδολογία και τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα καταλήγει στην τελευταία θέση μεταξύ των τριών χωρών ως προς την πραγματική αγοραστική δύναμη του διάμεσου μισθού, πίσω τόσο από την Ουγγαρία όσο και από τη Βουλγαρία. Georgios Stathopoulosστο X

Η ανάλυση δεν αλλάζει δραματικά την γενική εικόνα της Ελλάδας ως μία από τις χώρες με τους χαμηλότερους μισθούς στην ΕΕ, αλλά δείχνει πόσο σημαντικό είναι να εξετάζουμε πέρα από τον απλό μέσο όρο: την ανισότητα εισοδήματος και το πραγματικό κόστος ζωής. Τέτοιες λεπτομέρειες βοηθούν να σχηματίσουμε μια πιο ακριβή εικόνα της καθημερινής πραγματικότητας των πολιτών, η οποία είναι ζοφερή στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς.

www.pronews.gr

25 Απριλίου και Πρωτομαγιά 1977: Όταν η ιταλική αστική τάξη θέλησε να καταργήσει την επέτειο του αντιφασιστικού αγώνα

Η 25η Απριλίου πραγματικά ξεβολεύει όλους τους δεξιούς πολιτικούς. Γιατί σε τούτη την ημερομηνία συμπυκνώνεται ένας αγώνας που πήγαζε από τα στήθη των πολιτών.

Γιώργης-Βύρων Δάβος

Η εθνική γιορτή της 25ης Απριλίου για την Ιταλία έχει ένα ξεχωριστό νόημα γιατί σηματοδοτεί την περίτρανη νίκη της Ιταλικής Αντίστασης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο απέναντι στη ναζιστική κατοχή και τη Δημοκρατία του Σαλό και άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της χώρας και την ουσιαστική εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Μία εθνική απελευθέρωση που δεν προέκυψε μέσα από τον βολονταρισμό κάποιων βασιλικών οίκων ή ως αποτέλεσμα κάποιων γεωπολιτικών συμφερόντων -όπως εκείνα που πρυτάνευσαν για τη δημιουργία του ιταλικού κράτους τον 19ο αιώνα.

Η 25η Απρίλη νοηματοδοτεί την απελευθέρωση του ιταλικού έθνους από έναν βαρύτατο ζυγό, ταυτόχρονα από μία ξένη κατοχή και μία δυναστική εικοσάχρονη δικτατορία, αλλά τούτη τη φορά από το χέρι του λαού, χάρις στη μεγαλειώδη μάχη της Αντίστασης στον Ναζι-φασισμό. Για τον λόγο τούτο, η ημερομηνία αυτή και η επέτειος της Ημέρας της Δημοκρατίας, υπήρξε πάντοτε «άβολη» και ηχεί παράταιρα, όχι μόνον για τα νεο-φασιστικά υπολείμματα -τα οποία όχι μόνον δεν εκκαθαρίσθηκαν, αλλά και συσπειρώθηκαν γύρω από το κόμμα του MSI-, μα ακόμη για τις αστικές κυβερνήσεις που διαδέχθηκαν το καθεστώς Μουσολίνι.
Από το 2022 ιδίως η 25η Απριλίου έχει αποκτήσει νέο νόημα. Διότι στην ηγεσία της χώρας βρίσκεται εκατό χρόνια μετά το καθεστώς που κατέλυσε τη δημοκρατία ένα κόμμα και ένα πολιτικό προσωπικό που νοσταλγεί απροκάλυπτα την περίοδο Μουσολίνι. Πώς είναι δυνατόν να συνυπάρξει η 25η Απριλίου και η εικόνα του Μουσολίνι και της ερωμένης του Πετάτσι να κρέμονται ανάποδα στην πιατσέτα Λορέτο στο Μιλάνο, με τον 2ο τη τάξει -μετά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας- πρόεδρο της Γερουσίας Λα Ρούσα που περήφανα διατηρεί στο γραφείο του άγαλμα του Ντούτσε κι απερίφραστα εκδηλώνει τον θαυμασμό στο «έργο» του; Ή με τις καταγεγραμμένες δηλώσεις της νεοφασίστριας πρωθυπουργού Τζόρτζιας Μελόνι για τις δάφνες της φασιστικής εποχής. Όπως κι άλλων μελών της κυβέρνησης, που επί χρόνια δοξολογούν το κλέος της κι ονειρεύονται να το αποκαταστήσουν σε όλες του τις αποχρώσεις;
Η 25η Απριλίου πραγματικά ξεβολεύει όλους τους δεξιούς πολιτικούς. Γιατί σε τούτη την ημερομηνία συμπυκνώνεται ένα λαϊκό έπος, ένας αγώνας που πήγαζε από τα στήθη των πολιτών. Ήταν ένας πραγματικός, αιματηρός και ένδοξος αγώνας και όχι μία «μεγάλη» πορεία-οπερέτα, προϊόν λαϊκιστικής προπαγάνδας και παρακρατικής τρομοκρατίας, που είχε αίσια έκβαση επειδή το πολιτικό σύστημα ήταν αδύναμο και κοντόφθαλμο, αλλά κυρίως γιατί η  ιταλική οικονομική κι ηγεμονική τάξη του 1922 βολευόταν με τη φασιστική δικτατορία. Στην ιταλική Αντίσταση αναδείχθηκε το πραγματικό πνεύμα του ιταλικού λαού και κυρίως η βούλησή του για κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Τούτη η συνέχεια του πνεύματος της Αντίστασης, η υπενθύμιση του αγώνα για την κοινωνική αλλαγή, είναι το μήνυμα της 25ης Απρίλη, που για τις δεξιές και τώρα τη νεοφασιστική κυβέρνηση καλό θα ήταν να εξαλειφθεί. Και πράγματι, για μία φορά το πέτυχε.

25η Απρίλη και Πρωτομαγιά του 1977 θύματα της κρίσης (ποιας όμως);
Ήταν πράγματι το 1977, όταν η κυβέρνηση του Τζούλιο Αντρεότι, την οποία στήριζε στο Κοινοβούλιο το ΙΚΚ στο πλαίσιο της στρατηγικής του «Ιστορικού Συμβιβασμού», αποφάσισε με πρόσχημα την ενεργειακή κι οικονομική κρίση να καταργήσει επτά θρησκευτικές επί το πλείστον αργίες, ξεκινώντας από τα Θεοφάνεια -τα οποία επέστρεψαν στο ημερολόγιο ως αργία μόλις δέκα χρόνια αργότερα από τον Μπετίνο Κράξι, ο οποίος επανάφερε τη γιορτή, εφαρμόζοντας τη συμφωνία που υπογράφηκε με την Αγία Έδρα για την ανανέωση των Συνθηκών του Λατερανού. Και παράλληλα, αποφασίσθηκε η «μεταφορά» των εορτασμών για την 25η Απριλίου, αλλά και της Πρωτομαγιάς. Οι εορτασμοί για την 25η Απριλίου, την ημέρα της Δημοκρατίας, συγχωνεύονταν στην ίδια ημέρα, της 2ας Ιουνίου, επετείου της Εθνικής Ενότητας.

Μόνο που η σκοπιμότητα να μεταφερθούν και να μην εορτασθούν στον χρόνο και φυσικά με τον τρόπο που έπρεπε  25η Απριλίου όπως και η Εργατική Πρωτομαγιά, δεν υπαγορευόταν εκείνα τα χρόνια από την προσχηματική ενεργειακή κι οικονομική κρίση, αλλά το διάταγμα που το αποφάσισε ήταν προϊόν μίας πολιτικής αναγκαιότητας για τα κόμματα εξουσίας.

Κι αυτό γιατί το 1977 δεν ήταν ένα συμβατικό έτος. Απεναντίας, υπήρξε μία κομβική στιγμή στο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα της Αυτονομίας και της αντιεξουσιαστικής πάλης στην Ιταλία. Η χρονιά εκείνη χαρακτηρίσθηκε από την έκρηξη του «Κινήματος του ‘77», που ξεκίνησε από τα γεγονότα στο Παν/μιο Σαπιέντσα της Ρώμης -με την ‘εκπαραθύρωση’ του εκπροσώπου του ΙΚΚ Λάμα- και μέχρι τον Απρίλιο είχε κορυφωθεί στα γεγονότα της Μπολόνιας. Τότε, που στο μεγάλο συνέδριο για την Αυτονομία, ο κομμουνιστής δήμαρχος ζήτησε να κατεβάσει τα τανκς στην πόλη για να καταπνίξει τις διαδηλώσεις από τον διαβόητο υπουργό Εσωτερικών Κοσίγκα. Ο οποίος αργότερα έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας και παραιτήθηκε… οποία σύμπτωσις, στις 25 Απριλίου του 1992, εν μέσω μεγάλης καταισχύνης υπό το βάρος των σκανδάλων που έφερε στο φως η έρευνα «Καθαρά Χέρια». Εκείνον τον Απρίλη το πολιτικό σκηνικό βάραινε ακόμη η κατακραυγή για τη δολοφονία από αστυνομικά πυρά στις διαδηλώσεις για την κάθοδο των τανκς στη Μπολόνια του αριστερού ακτιβιστή Φραντσέσκο Λορούσο, η εισβολή και το κλείσιμο του ελεύθερου ραδιοφωνικού σταθμού Radio Alice και λίγες ημέρες αργότερα, στις διαδηλώσεις για τη μνήμη του Λορούσο, η πισώπλατη δολοφονία στη Ρώμη της  Τζιορντάνας Μάζι. Ένα κίνημα που μάταια η κυβέρνηση κι οι μυστικές υπηρεσίες της Ιταλίας και των ΗΠΑ είχαν προσπαθήσει να καταπνίξουν στο πλαίσιο της ‘Στρατηγικής της Έντασης’, με τη συνέργεια των παρακρατικών νεοφασιστικών ομάδων και των προκλήσεών τους, που κατέληγαν σε συχνές συγκρούσεις στους δρόμους, βόμβες και δολοφονίες.

Είναι φυσικό, η αντιμετώπιση κι εξουδετέρωση του αυτόνομου αριστερού κινήματος ήταν μία προτεραιότητα για το συνεννοημένο πολιτικό σύστημα. Συνεννοημένο γιατί οι Κομμουνιστές του Μπερλιγκουέρ τότε όχι μόνον συνέπρατταν, αλλά φοβούμενοι ότι θα χάσουν την επιρροή τους στις λαϊκές τάξεις κι ιδίως στους νέους από τη ριζοσπαστικοποίησή τους μέσω των αυτόνομων κινημάτων, απαιτούσαν την άμεση καταστολή του, με πρόσχημα ότι, παραφράζοντας τον Λένιν, ο αριστερισμός είναι η παιδική ασθένεια του κινήματος και ο σποντανεϊσμός τέτοιων κινημάτων δεν βοηθούν τη σοσιαλιστική πορεία προς την εξουσία!

Κι η οικονομική κρίση προσέφερε την Πατρόκλου πρόφασιν για την κυβέρνηση Αντρεότι να εκδώσει σχετικό διάταγμα για την κατάργηση της Ημέρας της Δημοκρατίας -γιατί η συγχώνευσή της με την Ημέρα της Εθνικής Ενότητας ουσιαστικά τούτο εσήμαινε, καθώς αλλοίωνε κι υπέκρυπτε το νόημά της, μετέβαλε την πολιτική σημασία των εορτασμών και καπέλωνε το δίδαγμά τους. Με βάση το διάταγμα, καταργείτο «για λόγους οικονομίας» (αλλά για τη Ρώμη και τον Έπαρχό της και ασφάλειας) κάθε δημόσιος εορτασμός μέχρι τις 31 Μαΐου. Δηλ. κι η Πρωτομαγιά, απόλυτη έκφραση της δυναμικής του εργατικού κινήματος και των αγώνων του για δικαιώματα κι ελευθερία, έπεφτε κι εκείνη θύμα της Στρατηγικής της Έντασης και του πολιτικού καιροσκοπισμού του, υποτιθέμενου, θεματοφύλακά τους, το ΙΚΚ.

Γιώργης-Βύρων Δάβος

Η αντίσταση της Αυτονομίας στο επαίσχυντο διάταγμα
Η κίνηση τούτη δεν πέρασε στο απυρόβλητο, όπως είναι φυσικό, από τη μαχητική Αυτονομία. Από την πρώτη στιγμή, η εφημερίδα Lotta Continua κατήγγειλε την έκδοση του διατάγματος, υπογραμμίζοντας πως ούτε η κυβέρνηση Ταμπρόνι (η πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση που είχε τολμήσει να συσταθεί από τις 25 Μαρτίου έως τις 26 Ιουλίου με τη στήριξη των νεοφασιστών του ΜSI στο Κοινοβούλιο) δεν είχε τολμήσει να καταργήσει, έστω και προσχηματικά την 25η Απριλίου.

Και φυσικά, πολύς κόσμος δεν υπάκουσε στις απαγορεύσεις των Αντρεότι και Κοσίγκα και στη σιωπή του Μπερλινγκουέρ. Χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι, κατέβηκαν στους δρόμους στα προάστια Τριονφάλε και Τουφέλο στη Ρώμη, πάνω από 10.000 πλημμύρισαν την Μπολόνια, με εκδηλώσεις στη μνήμη του Λορούσο, ενώ στο Μιλάνο μία μεγάλη πορεία είχε ως επικεφαλής στρατιώτες (τότε, με τη στρατιωτική θητεία -έστω και με το σύστημα των «κληρωτών»- σε ισχύ  βρισκόταν στις δόξες της κι η οργάνωση «Ένστολοι Προλετάριοι» (Proletari in divisa), που πρωταγωνιστούσε σε πολλούς αγώνες). Όπως και σε πολλές άλλες πόλεις, χιλιάδες, κυρίως νέοι, αψήφησαν τα αστυνομικά μέτρα, δεν τρομοκρατήθηκαν από τους νεοφασίστες παρακρατικούς και τις προκλήσεις τους και διατράνωσαν το πνεύμα της Αντίστασης. Μία Αντίσταση, που κάτω από τέτοιες συνθήκες έπαιρνε πάλι νόημα και μία νέα διάσταση, αλλά πάντα με το ίδιο αίτημα: την αλλαγή της κοινωνίας και του απάνθρωπου οικονομικού και παραγωγικού μοντέλου, που κατακρεουργεί την ανθρώπινη υπόσταση κι αξιοπρέπεια, αλλοιώνει τις αξίες της ζωής και ισοπεδώνει τις κοινωνικές σχέσεις και την αλληλεγγύη.

Κάποιες δεκαετίες αργότερα, το 2011, πάλι με πρόσχημα την οικονομική κρίση, μία άλλη κυβέρνηση, του «δοτού» από την Τρόικα πρωθυπουργού Μόντι τέθηκε πάλι το ζήτημα να συγχωνευθεί η 25η Απρίλη με τη 2α Ιουνίου, για λόγους «εξοικονόμησης». Ή, άλλο σενάριο, να μεταφερθεί ο εορτασμός της στο επόμενο Σαββατοκύριακο, επειδή έπεφτε σε εργάσιμη ημέρα, ώστε να μην πληγεί η παραγωγή κι η κερδοφορία των επιχειρήσεων και των καταστημάτων, αλλά και να μην επηρεασθεί κι ο τουρισμός! Βέβαια, λίγο νωρίτερα, ο εκλεγμένος με την «Αριστερά» δήμαρχος τότε της Φλωρεντίας Ματέο Ρέντσι είχε κρατήσει ανοικτά τα καταστήματα μία Πρωτομαγιά, ανοίγοντας πάλι μία σχετική διαμάχη.
Βέβαια, μπορεί η μεταφορά της επετείου σε μία, ούτως ή άλλως, ημέρα αργίας, όπως είναι το Σαββατοκύριακο ή να την κάνουμε να συμπέσει με μία άλλη επέτειο, να φαίνεται σε πολλούς μία εύλογη επιλογή. Όμως μία επέτειος και ιδίως μιας τέτοιας σημασίας δεν είναι απλά μία ημέρα διακοπών. Το νόημά της είναι πως διαταράσσοντας τον κανονικό ρυθμό της (παραγωγικής) ζωής, αναγκάζει το υποκείμενο να σκεφθεί για ποιόν λόγο εορτάζεται αυτό το γεγονός, ποια είναι η σημασία του και δη το επικαιροποιημένο νόημά του για το σήμερα. Γιατί τα ιδανικά, για την απελευθέρωση, την ανεξαρτησία, το δικαίωμα στη δουλειά, την ελευθερία στην έκφραση, είναι τα ίδια που συνέχουν την ύπαρξη του ανθρώπου σε όλες τις εποχές και σε όλες τις καταστάσεις της ζωής του μέσα στην κοινωνία και την ίδια του την ταυτότητα. Και γι’ αυτό δεν πρέπει να παραχαράσσονται ούτε και με «αθώες», φαινομενικά, μετατοπίσεις και μεταβολές.

-----------------------------------------------------------------------

Ο Γιώργης-Βύρων Δάβος εργάζεται ως δημοσιογράφος και κριτικός Τέχνης και διδάσκει Αισθητική στην Ακαδημία της Μπρέρα (Μιλάνου) και Κοινωνιογλωσσολογία και Λογική Φιλοσοφία της Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Βίγο (Ισπανία), ενώ στον ελεύθερο χρόνο του….γράφει.

kosmodromio.gr

Η Ελλάδα «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» ,περιμένει…περιμένοντας!

του ΣΤΑΘΗ Σταυρόπουλου

Και περιμένοντας, περιμένουμε…
Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής.
Κατάσταση αναμονής για τα επόμενα επιδόματα.
Ο πλανήτης βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής, αν θα ανοίξουν, φερ’ ειπείν, τα Στενά του Ορμούζ, αλλά στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε αναμονή αν θα κάνει κόμμα ο Τσίπρας.
Θα κατέβει στην πολιτική για να κλείσει τις τράπεζες ή θα γίνει εν τέλει ληστής τραπεζών;
Αναμονή αν η κυρία Τζάκρη θα πάει στο ΠΑΣΟΚ ή αν ο Δούκας θα φάει τον Ανδρουλάκη στη στροφή, ή αν η κυρία Καρυστιανού μάθει να ξεχωρίζει την Αριστερά από τη Δεξιά.
Ο «Economist» αναρωτιέται αν αυτό που έρχεται είναι «πείνα» ή «λιμός», αλλά αυτά τα θέματα στην Ελλάδα είναι ταμπού. Τα συζητάει μόνον ο κ. Στουρνάρας με τον κ. Στουρνάρα, πλην όμως δεν σημειώνονται διαρροές για να μάθουμε κι εμείς τι τρέχει.
Η Ουάσιγκτον Ποστ, η Γουώλ Στριτ Τζέρναλ και οι Νιου Γιορκ Τάϊμς αναρωτιούνται αν ο Τραμπ είναι «παράφρων» ή «θεόμουρλος», αλλά η Ελλάδα του Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας χωρίς όμως να μπορεί να ποντίσει το καλώδιο στην Κάσο.
Η Ελλάδα είναι σε αναμονή! Πόσο θα ανέβουν οι τιμές την άλλη βδομάδα στα σούπερ μάρκετ; Πόσο ακόμα θα ακριβύνει η στέγη; Πόσες πρώτες κατοικίες θα χαθούν και θα μετατραπούν σε τάφους ονείρων;
Βρισκόμαστε σε αναμονή για τους επόμενους φακέλους ΟΠΕΚΕΠΕ και τους φακέλους τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. (Εδώ να σημειώσουμε: Γάτα η Κοβέσι! Ούτε ο Άδωνις μπόρεσε να την απαγάγει, ούτε ο Φλωρίδης να την εξαφανίσει).
Αλλά πάνω απ’ όλα σε αναμονή βρίσκεται η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Περιμένοντας τι άλλο ευχάριστο θα τους πει η προπαγάνδα και η Ομάδα Αλήθειας;
Περιμένοντας αν ο Μακάριος Λαζαρίδης θα πετάει φόλες σε κάθε αριστερό που θα κυκλοφορεί μετά την βραδινή απαγόρευση της κυκλοφορίας; Τι άλλο περιμένουν οι Έλληνες;
Μάλλον το επόμενο γκάλοπ…

Πηγή: www.militaire.gr

«Η ευτυχία είναι επιλογή;»

Ευάγγελος Ορφανίδης
Κλινικός Ψυχολόγος

Κάποιος με ρώτησε … «Η ευτυχία είναι επιλογή;»
Θα σου πω κάτι που ίσως χαλάσει μερικά stories με motivational quotes, ηλιοβασιλέματα και λεζάντες τύπου «choose happiness». Όχι. Δεν είναι τόσο απλό.
Δεν ξυπνά ο άνθρωπος που πενθεί, που κουβαλά τραύμα, που παλεύει με άγχος, κατάθλιψη ή οικονομική ασφυξία και λέει «σήμερα διαλέγω ευτυχία», σαν να παραγγέλνει καπουτσίνο με κανέλα (οκ και κρουασάν με γέμιση pistachio.)
Αυτές οι ατάκες ακούγονται όμορφες, αλλά πολλές φορές είναι αφέλεια .. 
Η ευτυχία δεν γεννιέται απλά έτσι . Επηρεάζεται από το νευρικό σύστημα, από τις πρώτες σχέσεις δεσμού, από τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από το σώμα που κουράστηκε να αντέχει, από την αίσθηση ασφάλειας, από το αν υπάρχει νόημα να σηκωθείς το πρωί.Γιατί ένας άνθρωπος που έμαθε από μικρός να ζει σε ένταση, συχνά δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την ηρεμία ως κάτι ασφαλές. Τη μπερδεύει με κενό. Τη χαρά με απειλή. Την αγάπη με κάτι προσωρινό που κάπου θα χαλάσει. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή που επίσης πονάει. Μπορεί να μην επιλέγεις πάντα τι θα νιώσεις, αλλά συχνά επιλέγεις ,συνειδητά ή ασυνείδητα, τα μονοπάτια που σε κρατούν μακριά από αυτό που χρειάζεσαι.
Επιλέγεις αν θα μείνεις εκεί που σε μικραίνουν γιατί το γνώριμο μοιάζει πιο ασφαλές από το άγνωστο. Επιλέγεις αν θα συνεχίσεις να ζεις μόνο για να σε χειροκροτούν, ενώ μέσα σου αδειάζεις. Επιλέγεις αν θα ζητήσεις βοήθεια ή θα παίζεις τον δυνατό μέχρι να σπάσεις. Επιλέγεις αν θα ακούσεις το σώμα σου ή θα το θυμηθείς μόνο όταν φωνάξει με σύμπτωμα. Επιλέγεις αν θα πεις την αλήθεια σου ή θα επιβιώνεις μέσα σε βολικά ψέματα. Άρα όχι. Η ευτυχία δεν είναι κουμπί.
Είναι θεραπευτική διεργασία. Είναι καλλιέργεια εσωτερικού χώρου. Είναι η ικανότητα να αντέχεις τη χαρά χωρίς να την σαμποτάρεις. Είναι μικρές πράξεις φροντίδας που επαναλαμβάνονται όταν δεν σε βλέπει κανείς.
Και να στο πω λίγο διαφορετικά…
Πολλοί δεν κυνηγούν την ευτυχία, κυνηγούν το γνώριμο δράμα τους. Γιατί ο πόνος που ξέρεις μοιάζει πιο ασφαλής από την αγάπη που δεν έμαθες να εμπιστεύεσαι, από την ηρεμία που δεν έμαθες να κατοικείς, από τη χαρά που δεν έμαθες να αντέχεις.

Πηγή: Facebook

μέσω sioualtec.blogspot.com

Πρόκληση! Ενοχλείται η Κομισιόν και ζητά να αποσυρθούν τα αμείλικτα ερωτήματα της ιστορικής αλήθειας που ακτινοβολεί η θυσία των 200 κομμουνιστών ηρώων της Καισαριανής

Η Κομισιόν ζητά προκλητικά την απόσυρση της Ερώτησης της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, η οποία με βάση τα συγκλονιστικά πειστήρια των φωτογραφιών των 200 κομμουνιστών που στάθηκαν απέναντι στο ναζιστικό τέρας αποκαλύπτει τον ανιστόρητο χαρακτήρα του ιδεολογήματος της ΕΕ περί εξίσωσης του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού, όσο και την υπονομευτική και με σκοπιμότητα στάση της στο αδικαίωτο αίτημα να αποδοθούν οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις για τις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.
«Οι ιστορικές αφηγήσεις και οι πολεμικές αποζημιώσεις δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της Επιτροπής», ισχυρίζεται η Κομισιόν ξεδιάντροπα, παροτρύνοντας για την απόσυρση της ερώτησης.
Οι 200 της Καισαριανής και το μεγαλείο της προσφοράς τους δεν είναι «αφήγημα», όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια που είναι «καρφί στο μάτι» της.
Είναι φανερό ότι η ΕΕ ενοχλείται αφάνταστα από τέτοια ερωτήματα, γιατί αναδεικνύουν ότι η θυσία των 200 ηρώων του λαού μας τεκμηριώνει τη χρεοκοπία της δικής της θεωρίας «των δύο άκρων», της εξίσωσης του θύτη με το θύμα, επιχειρώντας να ξεπλύνει τις ναζιστικές θηριωδίες και να θάψει το αίτημα για άμεση και πλήρη απόδοση των γερμανικών αποζημιώσεων.
Αλήθεια όμως, ποιος επικαλείται υποκριτικά «αναρμοδιότητα»;
H Ευρωπαϊκή Ένωση, που:

• έχει καθιερώσει την 23η Αυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης, Μολότοφ - Ρίμπεντροπ) ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ναζισμού και του Κομμουνισμού»
• βαφτίζει την 9η Μάη, ημέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών ως μέρα της… Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρώντας -μάταια- να σβήσει την ιστορική μνήμη
• «κάνει πλάτες» σε κράτη μέλη της, όπως τώρα η Πολωνία, τα οποία επιχειρούν να απαγορεύσουν Κομμουνιστικά Κόμματα
• επιχειρεί να σερβίρει για ιστορική αλήθεια μυθεύματα όπως αυτά του Γολοντομόρ, ή του Κατίν και φιλοξενεί στο Ευρωκοινοβούλιο με ανοιχτές αγκάλες κάθε είδους εκδηλώσεις φασιστών
• έχει στήσει βιομηχανία αντικομμουνιστικών ψηφισμάτων που αναποδογυρίζουν την Ιστορία που έγραψαν με το αίμα τους οι ίδιοι οι λαοί
• παρέχει κάλυψη σε ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και θηριωδίες όπου γης, σαν κι αυτές των συμμάχων της ΗΠΑ και Ισραήλ
• απαγορεύει στο ευρωκοινοβούλιο εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και σιγοντάρει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κατάπνιξής του.

Όλα αυτά, «εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της». Όχι όμως οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα των ναζί, όχι το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο κι η ληστεία των αρχαιολογικών θησαυρών, που έχουν καθοριστεί από διεθνείς συμβάσεις που δεσμεύουν δύο κράτη-μέλη της.
Η βαθιά αντιδραστική, ταξική πολιτική της ΕΕ είναι στο DNA κάθε ιμπεριαλιστικής διακρατικής συμμαχίας. Για αυτό και δεν μπορεί να κρυφτεί η «αλλεργία» της σε κάθε τι που τεκμηριώνει τους «δύο κόσμους» που συγκρούονται, αυτούς των εργαζομένων παραγωγών του πλούτου από τη μία και των εκμεταλλευτών τους από την άλλη.
Ο αντικομμουνισμός πάει χέρι – χέρι με την πολεμική εμπλοκή και την στροφή στην πολεμική οικονομία, την εργασιακή εκμετάλλευση, πάνω από όλα με τον φόβο ότι οι λαοί με την πάλη τους μπορούν να ανατρέψουν το σημερινό σάπιο σύστημα που και η ΕΕ υπηρετεί, οικοδομώντας την νέα σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία.
Η ερώτηση δεν αποσύρεται, ούτε κι η Ιστορική αλήθεια και τα αμείλικτα ερωτήματα που αυτή θέτει ακτινοβολώντας!
Την καλύτερη απάντηση θα δώσουν οι «θάλασσες» διαδηλωτών, εργατών και νεολαίας, στις πλατείες και τις λεωφόρους όλου του κόσμου, στην δική τους μέρα, τη μέρα της τάξης τους, την Πρωτομαγιά, τη μέρα της θυσίας των 200 κομμουνιστών ηρώων.

Πηγή Photo: Eurokinissi

www.902.gr

Robert F. Kennedy Jr. στη Γερουσία: Οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση εξαιτίας των εμβολίων COVID

Το περσινό εμβόλιο κάτι της γρίπης είχε "κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα", υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η λήψη του εμβολίου γρίπης στην πραγματικότητα αυξάνει την πιθανότητα μιας μόλυνσης. Τα εμβόλια και τα κρούσματα ιλαράς στις ΗΠΑ κυριάρχησαν σε μια μακρά μέρα στο Καπιτώλιο, καθώς ο Υπουργός Υγείας, Robert F. Kennedy Jr., αντιμετώπισε διαδοχικές ακροάσεις την Τετάρτη.

γραφεί η Jill Erzen/The Defender

Η απογευματινή συνεδρίαση ενώπιον της Επιτροπής Υγείας, Παιδείας, Εργασίας και Συντάξεων της Γερουσίας των ΗΠΑ ακολούθησε μια τεταμένη πρωινή εμφάνιση ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικών της Γερουσίας.

Και στις δύο ακροάσεις, την έκτη και την έβδομη του Kennedy σε λίγο περισσότερο από μια εβδομάδα, οι Αμερικανοί νομοθέτες κάλυψαν τα πάντα, από τις τιμές των φαρμάκων έως την αγροτική υγειονομική περίθαλψη και τους περιβαλλοντικούς κινδύνους. Αλλά οι πιο έντονες ανταλλαγές συνέχισαν να επιστρέφουν στην ιλαρά.

«Οι άνθρωποι μιλούν για την ιλαρά όλη μέρα», είπε ο Kennedy. Ενώ τα κρούσματα έχουν σημασία, είπε, «δεν μπορούμε επίσης να μιλάμε γι’ αυτό εξαιρώντας αυτό που σκοτώνει τη χώρα μας».

Ο Kennedy επισήμανε τις χρόνιες ασθένειες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 90% των 4,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσιο κόστος υγειονομικής περίθαλψης της χώρας. «Πρέπει να κάνουμε κάτι για να προστατεύσουμε τα παιδιά μας», είπε.

Οι ΗΠΑ έχουν το υψηλότερο φορτίο χρόνιων ασθενειών από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο και «κατά τη διάρκεια της COVID, είχαμε το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από οποιαδήποτε άλλη χώρα στη Γη», είπε ο Kennedy.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ, τα δύο είναι απολύτως συνδεδεμένα.

«Όταν ρωτάς το CDC, “Γιατί πέθαναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι από COVID;”… Λένε ότι οφείλεται στην επιδημία χρόνιων ασθενειών μας», είπε. «Ο μέσος Αμερικανός που πέθανε είχε 3,8 χρόνιες ασθένειες». Ο Kennedy πρόσθεσε:

«Δεν επρόκειτο για την μολυσματική ασθένεια που σκότωνε υγιείς ανθρώπους. Σκότωνε άρρωστους ανθρώπους. Έτσι, η σύνδεση μεταξύ χρόνιας ασθένειας και μολυσματικής ασθένειας είναι εκεί για να τη δουν όλοι.

Αλλά όλοι την αγνοούν. Κάθε Δημοκρατικός σε αυτήν την επιτροπή, το μόνο που θέλει να κάνει είναι να μιλήσει για την ιλαρά».

«Οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση»

Οι νομοθέτες προειδοποίησαν ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν το χειρότερο ξέσπασμα ιλαράς εδώ και δεκαετίες, με αρκετούς γερουσιαστές να συνδέουν αυτό με τη μείωση των ποσοστών εμβολιασμού.

«Παιδιά πεθαίνουν ως αποτέλεσμα», δήλωσε ο γερουσιαστής Bernie Sanders. Επεσήμανε αυτό που θεωρεί ως αυξανόμενη σύγχυση των γονέων σχετικά με τα εμβόλια.

Ο Kennedy απέρριψε την υπόθεση ότι οι πολιτικές του οδηγούν σε μείωση του εμβολιασμού ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς (MMR).

«Προωθούμε το MMR. Συμβουλεύουμε κάθε παιδί να κάνει το MMR», είπε. Πρόσθεσε ότι το εμβόλιο «προλαμβάνει την ιλαρά στο 97% των ανθρώπων που το λαμβάνουν».

Ο Kennedy αντέτεινε ότι τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού είναι αποτέλεσμα της διαβρωμένης εμπιστοσύνης στους ομοσπονδιακούς υγειονομικούς υπαλλήλους μετά τις πολιτικές της εποχής COVID-19. «Τα επίπεδα εμβολιασμού μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της COVID επειδή οι άνθρωποι σταμάτησαν να εμπιστεύονται την αμερικανική κυβέρνηση. Είμαι εδώ για να αποκαταστήσω αυτήν την εμπιστοσύνη».

Υπερασπίστηκε επίσης την αντίδραση των ομοσπονδιακών υγειονομικών υπηρεσιών στο ξέσπασμα της ιλαράς.

«Εμείς, υπό την ηγεσία μου, χειριστήκαμε το ξέσπασμα της ιλαράς καλύτερα από οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο», είπε ο Kennedy, επικαλούμενος συγκρίσεις με το Μεξικό και τον Καναδά.

Ο γερουσιαστής Tim Scott απέδωσε στον Kennedy τη βοήθεια στη διαχείριση ενός μεγάλου ξεσπάσματος στην Πολιτεία του (Νότια Καρολίνα).

«Ξέρω — χωρίς καμία αμφιβολία — ότι δεν θα ήμασταν στη σωστή πλευρά αυτής της επιδημίας χωρίς την ηγεσία σας και χωρίς τη βοήθειά σας», είπε ο Scott, επικαλούμενος τον συντονισμό με πολιτειακούς αξιωματούχους και την ομοσπονδιακή υποστήριξη. HHS Rapid Responseστο X

Τα εμβόλια γρίπης έχουν «κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα»

Η στάση του Kennedy σχετικά με τα εμβόλια γρίπης τράβηξε επίσης κριτική μετά από μια δύσκολη περίοδο.

Ο γερουσιαστής Michael Bennet, Δημοκρατικός από το Κολοράντο, σημείωσε ότι το 89% των παιδιών που πέθαναν ήταν ανεμβολίαστα και έριξε την ευθύνη στην απόσυρση ομοσπονδιακών μηνυμάτων υπό τον Kennedy.

Ο Kennedy απάντησε ότι το περσινό εμβόλιο είχε «κάτι σαν 20% αποτελεσματικότητα» και είπε ότι «τα εμβόλια ενός αντιγόνου» μπορεί να μην εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Children’s Health Defenseστο X:

«Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι η λήψη του εμβολίου γρίπης στην πραγματικότητα αυξάνει την πιθανότητα» μιας μόλυνσης, είπε.

Ερωτηθείς για την κατάργηση των απαιτήσεων εμβολιασμού γρίπης για τα στρατεύματα των ΗΠΑ, ο Kennedy είπε ότι η κίνηση αναγνωρίζει ότι τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων «αγωνίζονται για τις ελευθερίες μας και ότι θα πρέπει να έχουν και κάποια ελευθερία». Children’s Health Defenseστο X

Πιεσμένος για το αν οι υγειονομικές υπηρεσίες θα παρακολουθούν τα κρούσματα στον στρατό, είπε: «Σίγουρα παρακολουθούμε τα κρούσματα γρίπης», αν και όχι μέσω προγραμμάτων ειδικά για τις ένοπλες δυνάμεις.

Γερουσιαστής: «Τσαρλατάνοι και θεωρητικοί συνωμοσίας» καθοδηγούν την πολιτική των εμβολίων

Οι Δημοκρατικοί κατηγόρησαν επανειλημμένα τον Kennedy ότι υπονομεύει την εμπιστοσύνη έναντι των εμβολίων, επισημαίνοντας μια σειρά από σημαντικές αλλαγές πολιτικής νωρίτερα φέτος.

Τον Ιανουάριο, το CDC αναθεώρησε το πρόγραμμα ανοσοποίησης παιδιών. Ένας ομοσπονδιακός δικαστής μπλόκαρε αυτές τις αλλαγές τον Μάρτιο και μπλόκαρε τα νεοδιορισμένα μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής του CDC, ωθώντας την αμερικανική κυβέρνηση να εκδώσει νέους κανόνες όσον αφορά την επιτροπή.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Δημοκρατικοί εξαπέλυσαν έναν χείμαρρο έντονης κριτικής.

Η γερουσιαστής Maggie Hassan (Δημοκρατική από το Νιου Χάμσαϊρ) δήλωσε ότι ο Kennedy επιλέγει «τσαρλατάνους και θεωρητικούς συνωμοσίας για να καθοδηγήσουν την πολιτική εμβολίων» σε μια προσπάθεια να προωθήσει τις δικές του θεωρίες για την υγεία του αμερικανικού λαού.

Ο γερουσιαστής Ron Wyden (Δημοκρατικός από το Όρεγκον) επανέλαβε τις απόψεις της Hassan, λέγοντας ότι ο Kennedy χρησιμοποίησε την πλατφόρμα του για να «κάνει τους γονείς να αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους και για τους γιατρούς τους», όταν «τα εμβόλια σώζουν ζωές».

Ακόμα και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι εξέφρασαν ανησυχίες. Ο γερουσιαστής Bill Cassidy (Ρεπουμπλικάνος-Λουιζιάνα), ο οποίος υποστήριξε την επιβεβαίωση του Kennedy, αμφισβήτησε το επιχείρημά του ότι η δυσπιστία απέναντι στην COVID-19 τροφοδοτεί τη μείωση των ποσοστών εμβολιασμού.

Το «χάσμα εμπιστοσύνης έχει επιδεινωθεί τον τελευταίο χρόνο λόγω ψευδών δηλώσεων» σχετικά με τα εμβόλια, είπε ο Cassidy. «Είμαι γιατρός που έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν με εμβόλια».

Ο Cassidy αμφισβήτησε επίσης εάν η νέα ηγεσία στο CDC θα είναι ελεύθερη να ενεργεί ανεξάρτητα από τους πολιτικούς διορισμένους που, όπως είπε, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη.

«Ο διευθυντής του CDC έχει αυτή την εξουσία τώρα», απάντησε ο Kennedy, προσθέτοντας ότι οι ισχυρισμοί για πολιτικές παρεμβάσεις είναι λανθασμένοι.

Ο Sanders πρόσθεσε τη δική του κριτική, λέγοντας ότι οι γιατροί σε εθνικό επίπεδο «ανησυχούν για τις ενέργειες» που έχουν ληφθεί από το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ και το CDC.

Επικαλέστηκε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Lancet που εκτιμά ότι τα εμβόλια έχουν αποτρέψει 154 εκατομμύρια θανάτους από το 1974. Ο Kennedy απέρριψε αυτή την άποψη ως «μοντελοποιητική μελέτη» και επικαλέστηκε μια μελέτη στο Pediatrics που δίνει έμφαση στην αποχέτευση και την υγιεινή.

«Έχετε δικαίωμα στην άποψή σας», είπε ο Sanders.

«Αυτή δεν είναι η άποψή μου. Αυτή είναι η άποψη του CDC», απάντησε ο Kennedy. Humanspectiveστο X

Νέες οδηγίες για τα τρόφιμα θα «φέρουν επανάσταση στη διατροφική κουλτούρα» στις ΗΠΑ

Η πολιτική για τα τρόφιμα προσέλκυσε την ευρύτερη υποστήριξη κατά τη διάρκεια της ακρόασης της Τετάρτης.

Ο Sandres χαιρέτισε τις προσπάθειες για τον περιορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων, αλλά σημείωσε τις συγκεχυμένες ετικέτες διατροφής. «Πολλοί γονείς που θα ήθελαν να αγοράσουν υγιεινά τρόφιμα για τα παιδιά τους πραγματικά δεν μπορούν να κατανοήσουν τις ετικέτες», είπε.

Ο Kennedy απάντησε ότι η αμερικανική κυβέρνηση βρίσκεται κοντά στο να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα, με έναν επίσημο ορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων και την ετικέτα «έτοιμα προς κατανάλωση» μόλις ολοκληρωθούν οι διατμησιακοί έλεγχοι.

Χαρακτήρισε τη διατροφή ως κεντρικής σημασίας για την κρίση υγείας της χώρας.

«Το ογδόντα τοις εκατό των νέων γιατρών σήμερα» λένε ότι αισθάνονται ανεπαρκώς εξοπλισμένοι για να προσφέρουν συμβουλές διατροφής, ωστόσο «το 90% των χρόνιων ασθενειών μας προκαλούνται από τη διατροφή», είπε ο Kennedy.

Η νέα, βασισμένη σε επιστήμη, ομοσπονδιακή οδηγία θα δώσει έμφαση στις πρωτεΐνες, τα λαχανικά και τα δημητριακά ολικής αλέσεως, κάτι που θα μπορούσε να «φέρει επανάσταση στη διατροφική κουλτούρα σε αυτή τη χώρα», είπε. Secretary Kennedyστο X

Οι Ρεπουμπλικάνοι συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό, πιέζοντας για αλλαγές στις επιδοτήσεις και στο φαγητό που σερβίρεται στα σχολεία και τα νοσοκομεία.

«Είσαι ήρωας στην Πολιτεία μου, επειδή τα παιδιά αρχίζουν να κατανοούν την πυραμίδα των τροφίμων», είπε στον Kennedy ο γερουσιαστής Tommy Tuberville (Ρεπουμπλικάνος από την Αλαμπάμα). «Έχει πάρει “φωτιά” (το ζήτημα)».HHS Rapid Responseστο X

Ο Kennedy υπερασπίστηκε το εκτελεστικό διάταγμα παρά τη «διαφωνία» για τη γλυφοσάτη

Οι νομοθέτες πίεσαν επίσης τον Kennedy για τη γλυφοσάτη και ένα πρόσφατο εκτελεστικό διάταγμα για την ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής.

Είπε ότι η κυβέρνηση εργάζεται για τη σταδιακή κατάργηση του ζιζανιοκτόνου — με την υποστήριξη 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε ομοσπονδιακή χρηματοδότηση — ενώ παράλληλα υποστηρίζει τους αγρότες κατά τη διάρκεια της μετάβασης.

«Έχω εκφράσει τη διαφωνία μου για αυτό το ζήτημα», είπε για τη συνεχιζόμενη χρήση.

Υποστήριξε επίσης ότι η μετάβαση αφορά εν μέρει τη μείωση της εξάρτησης από τις ξένες αλυσίδες εφοδιασμού.

Ταυτόχρονα, ο Kennedy χαρακτήρισε την πολιτική ως κίνηση της αλυσίδας εφοδιασμού, όχι ως επέκταση της χρήσης.

Όταν η Hassan ρώτησε αν η μεγαλύτερη παραγωγή θα μπορούσε να σημαίνει υψηλότερο κίνδυνο καρκίνου, εκείνος απάντησε: «Αυξάνει την εγχώρια παραγωγή για να εκτοπίσει την κινεζική παραγωγή», είπε, προσθέτοντας ότι το διάταγμα δεν αυξάνει τη συνολική χρήση γλυφοσάτης.

childrenshealthdefense.org

kourdistoportocali.com

Τεχνητή νοημοσύνη: Από την ασφάλεια μέχρι την καταστροφή ένα Mythos απόσταση

Ο Χάρης Γεωργίου Γενικός Γραμματέας Δ.Σ. Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας σε μια συζήτηση για τις προκλήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της ασφαλείας.

Τον προηγούμενο μήνα μια μια νεοσύστατη εταιρεία, αξίας περίπου 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχει ως έδρα το Σαν Φρανσίσκο παρουσίασε ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης ικανό να εντοπίζει τα κενά ασφαλείας των προγραμμάτων και να τα επισημαίνει. Η Anthropic, η οποία και σχεδίασε το πρόγραμμα Mythos, το περιέγραψε ως «ορόσημο για την κυβερνοασφάλεια».

Στις αρχές του Απριλίου η Anthtropic επέτρεψε σε εταιρείες τεχνολογίας και τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων των Apple και Goldman Sachs, να έχουν πρόσβαση στο μοντέλο και να αξιολογήσουν τους κινδύνους που θα μπορούσε να θέσει για τις επιχειρήσεις και τους πελάτες τους αλλά και να αξολογήσουν τα τρωτά τους σημεία και την ασφάλειά τους. Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τους συμμετέχοντες ήταν εντυπωσιακό ενώ άλλοι το χαρακτήρισαν τρομακτικό.

Το εντυπωσιακό αφορά στη δυνατότητα εκτέλεσης επιθέσεων που περιλαμβάνουν πολλαπλά βήματα και ο εντοπισμός ελαττωμάτων IT χωρίς ανθρώπινη καθοδήγηση.

Το τρομακτικό αφορά στο ό,τι έγινε κατανοητό ότι η ευλογία του εργαλείου θα μπορούσε να αποτελεί και κατάρα ανάλογα με τη χρήση της καθώς η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές ζημιές στον πραγματικό κόσμο ανάλογα με τα χέρια στα οποία βρίσκεται.

Εχθές η εταιρεία γνωστοποίησε πως ο φόβος έγινε πραγματικότητα, με την Anthropic να επιβεβαιώνει ότι μια ομάδα χρηστών σε ένα ιδιωτικό διαδικτυακό φόρουμ είχε αποκτήσει πρόσβαση στο μοντέλο της..

Κι αν είχε σκοτωθεί;

Κι αν είχε σκοτωθεί; Τι θα είχε συμβεί στην Αθήνα και σε όλη την χώρα; Κι αν την επόμενη φορά δεν σταθούν όλοι τόσο τυχεροί;

Σπύρος Ραπανάκης

Η χθεσινή μέρα ήταν μια καλή μέρα. Ο Νίκος Ρωμανός έπειτα από από 519 ημέρες προφυλάκισης για αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα, αφέθηκε ελεύθερος. Χρειάστηκε περισσότερο από ενάμιση χρόνο για την ελληνική «Δικαιοσύνη» να αποφανθεί για την αθωότητα ενός ανθρώπου που έχει τιμωρηθεί όσο κανείς άλλος από ένα κράτος απίστευτα εκδικητικό.

Ένα Καφκικό κράτος που έχει μετατρέψει τον Ρωμανό στον νούμερο ένα εσωτερικό εχθρό του που δεν διστάζει να τον εξοντώσει σε κάθε ευκαιρία. Ακόμα κι αν αυτή κατασκευάζεται.
Ρωμανός: Η κατηγορία εις βάρος μου προσαρμόζεται στις ανάγκες της δίωξης και όχι στα στοιχεία
Αυτή η απόφαση δεν άρεσε σε όλους. Έξω από το εφετείο υπήρχε μια μικρή συγκέντρωση αλληλεγγύης. Οι άνδρες των ΜΑΤ πήραν εντολή να την διαλύσουν. Όπως καταγράφεται σε βίντεο που διακινείται στα social media κατά την απώθηση των συγκεντρωμένων- οι οποίοι κάθε άλλο παρά απειλητικοί μοιάζουν- ένας αστυνομικός κλωτσάει και σπρώχνει μια κοπέλα η οποία πέφτει στο πεζοδρόμιο.Για λίγα χιλιοστά δεν προσγειώθηκε βίαια με το πίσω μέρος του κεφαλιού της στην γωνία μιας ζαρντινιέρας. Είναι καθαρά θέμα τύχης που σήμερα μιλάμε μόνο για απρόκλητη καταστολή και όχι για μια βαριά τραυματισμένη, αν όχι νεκρή γυναίκα από επίθεση των ΜΑΤ.
Κι αν είχε σκοτωθεί; Τι θα είχε συμβεί στην Αθήνα και σε όλη την χώρα; Κι αν την επόμενη φορά δεν σταθούν όλοι τόσο τυχεροί; ΕΛ.ΑΣ.: ΕΔΕ για τα επεισόδια έξω από το εφετείο Αθηνών | OPEN TV
Πρέπει να συμβεί το μοιραίο για να καταλάβουν στην κυβέρνηση ότι το ακραίο και αδικαιολόγητο μένος των ΜΑΤ και της ΔΕΛΤΑ δεν μπορεί να αποτελεί το στανταρ playbook της ΕΛΑΣ;

www.rosa.gr

Μια νέα Φιλική Εταιρεία το μοντέλο του κόμματος Τσίπρα

Όχι, ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να πατήσει το κουμπί για να ξεκινήσει το κόμμα. Εχει πατηθεί προ πολλού. Το «επιστρέφω» στηρίζουν ήδη 18 ομάδες εργασίας που εδώ και καιρό δουλεύουν εντατικά πάνω στο εγχείρημα

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Ενδεικτική της κυριαρχίας της εμπορικής επικοινωνίας πάνω στην ενημέρωση είναι η αντίληψη που συναντά κανείς σε πλήθος ρεπορτάζ για το «πώς ξεκινά ένα κόμμα». Κατά βάση αυτό που διαβάζεις δεν αφορά μια πολιτική πρωτοβουλία. Παραπέμπει περισσότερο στο λανσάρισμα ενός νέου προϊόντος, ενός σχήματος σε νυχτερινό μαγαζί με τα ονόματα στη μαρκίζα, στα εγκαίνια ενός πολυκαταστήματος, στην καθέλκυση ενός κρουαζιερόπλοιου, αλλά όχι στην ίδρυση ενός κόμματος. Εξου και όλες οι περιγραφές και οι «αποκαλύψεις» για το πώς «θα πατήσει το κουμπί» ο Τσίπρας.
Τα κόμματα, όμως, δεν είναι «προϊόντα», διαφημιστικές καμπάνιες, όσο και κάποιοι το λησμονούν. Τα κόμματα – τουλάχιστον αυτά που όντως εκπροσωπούν κάτι περισσότερο από την πολιτική φαντασίωση των ιδρυτών τους – αντιπροσωπεύουν πραγματικές δυναμικές μέσα στην κοινωνία. Συμπεριλαμβάνουν κοινωνικές δυνάμεις, συγκροτούν σχέσεις εκπροσώπησης με κομμάτια της κοινωνίας, προκύπτουν μέσα από τα σταυροδρόμια που αναδεικνύονται σε κάθε ιστορική συγκυρία και οργανώνονται για να κάνουν πράξη ένα όραμα για τον τόπο.
Γι’ αυτό ακόμη και όταν έχουν αρχηγούς, πάντα στην πραγματικότητα έχουν προκύψει ως ανάγκη και έχουν συγκροτηθεί «από τα κάτω», από ανθρώπους που είναι μέσα στην κοινωνία και που μεταφράζουν συλλογικά σε πολιτικό πρόγραμμα «την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή», όπως αυτή έρχεται κάθε στιγμή στο προσκήνιο.
Ακόμη και εάν έχουν μια τυπική στιγμή έναρξης, μια «γενέθλια πράξη», ένα «ιδρυτικό συνέδριο», ή μια «ιδρυτική διακήρυξη», στην πραγματικότητα έχουν ιδρυθεί πολύ καιρό πριν και πατάνε πάνω σε διεργασίες που ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα σε εξέλιξη, ακόμη και εάν δεν αποκτούσαν κάποια δημοσιότητα.
Μια ιστορική αναλογία, οικεία σε εμάς, είναι αυτή με την Φιλική Εταιρεία. Όλοι μπορεί να γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου ως «στιγμή» της Ελληνικής Επανάστασης, παρότι βέβαια ούτε στην Αγία Λαύρα ξεκίνησε, ούτε εκείνη την ημερομηνία, όμως όλοι ξέρουμε ότι η διεργασία που καταλήγει στον ένοπλο αγώνα ξεκινά καιρό πριν, εκεί που συναντάμε την Φιλική Εταιρεία και τη δράση της «κάτω από τη μύτη» των Οθωμανικών Αρχών.
Η Φιλική Εταιρεία δεν φτιάχτηκε από «ήρωες». Ούτε καν από πολέμαρχους. Από ανήσυχους εμπόρους, εμπνευσμένους σε μεγάλο βαθμό από τα ιδανικά της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού δημιουργήθηκε, που με προσοχή και μυστικότητα διαμόρφωσαν ένα πλατύ δίκτυο που περιλάμβανε όλους όσους με βάση αυτά τα ιδανικά ήθελαν μια ελεύθερη πατρίδα, με ένα Σύνταγμα που να εγγυάται τις βασικές ελευθερίες και δικαιώματα και που ήταν διατεθειμένοι να πολεμήσουν: εμπόρους, ιερωμένους, οπλαρχηγούς, καραβοκύρηδες ακόμη και κοτζαμπάσηδες. Ήταν αυτή η «υπόγεια» δουλειά που επέτρεψε όταν ήρθε η ώρα και ένοπλοι να υπάρχουν και πόροι και ένα ευρύ δίκτυο ανθρώπων έτοιμων να συμμετέχουν στον ξεσηκωμό. Ένα δίκτυο που δεν «φαινόταν», αλλά όταν ήρθε η ώρα έκανε τη διαφορά.
Προφανώς η σημερινή συνθήκη είναι πολύ διαφορετική. Όμως, σκέφτομαι ότι εάν κανείς θα ήθελε να κατανοήσει και να περιγράψει τη διεργασία γύρω από αυτό που με τρόπο ιδιαίτερα ανακριβή τα ΜΜΕ περιγράφουν ως «κόμμα Τσίπρα», θα έπρεπε πολύ περισσότερο να σκεφτεί μια σύγχρονη Φιλική Εταιρεία παρά μια διαφημιστική για το λανσάρισμα ενός νέου μοντέλου κινητού τηλεφώνου.
Πρώτα από όλα γιατί σε αντίθεση με την εύκολη «επικοινωνιακή» αντίληψη της πολιτικής, που συχνά συγχέει την πολιτική διεργασία με τη μεταγραφική περίοδο στο ποδόσφαιρο – δηλαδή ποιος θα πάει που και με ποιον, με τι όρους, κ.λπ.–, αυτό που συμβαίνει συνδέεται πολύ περισσότερο με την αγωνία να διαμορφωθεί ένας σχηματισμός που να απαντάει σε μια ιστορική ανάγκη για τη χώρα: και αυτή δεν είναι άλλη από την ύπαρξη ενός πολιτικού σχηματισμού που να εκπροσωπεί τους εργαζομένους, τα λαϊκά στρώματα, τη μεσαία τάξη και να μπορεί να προτείνει μια σύγχρονη εκδοχή προοδευτικής δημοκρατικής πολιτικής που να βγάλει τη χώρα από τα νεοφιλελεύθερα αδιέξοδα του «υπαρκτού μητσοτακισμού».
Μόνο που για να φτιαχτεί ένας τέτοιος σχηματισμός απαιτείται πρώτα από όλα πολιτική κατεύθυνση και πρόγραμμα, που θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά μιας «ιδρυτικής διακήρυξης», αλλά και τη βάση εναλλακτικού σχεδίου διακυβέρνησης. Αυτό ακριβώς κάνει ένα ευρύ φάσμα από ομάδες που δουλεύουν αποκεντρωμένα και εστιασμένα, ώστε να υπάρξει πρόγραμμα γειωμένο και άρτια επεξεργασμένο. Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 18 ομάδες αυτή τη στιγμή δουλεύουν πάνω σε όλες τις πτυχές του προγράμματος που θα ανακοινωθεί με την ιδρυτική διακήρυξη. Δουλεύουν επισταμένως, συχνά τα μέλη μίας ομάδας δεν γνωρίζουν ποιες και ποιοι συμμετέχουν στις υπόλοιπες, και το επίδικο είναι ακριβώς η παραγωγή στρατηγικής. Σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συλλογική προσπάθεια παραγωγής πολιτικού λόγου, την ώρα που άλλα κόμματα είτε απλώς κάνουν copy-paste από παλιές διακηρύξεις ή κάνουν το πρόγραμμα outsourcing σε κάθε λογής «ομάδες συμφερόντων».
Με τον ίδιο τρόπο φτιάχνεται και ο «μηχανισμός»: με ένα σύνολο πρωτοβουλιών που διαμορφώνουν πανελλαδικό ιστό και εξασφαλίζουν ότι υπάρχει η όρεξη, το μεράκι και η διάθεση προσφοράς. Φροντίζουν να εκπροσωπούνται όλες οι βασικές κοινωνικές κατηγορίες, αλλά και να κινητοποιηθούν – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – άνθρωποι, που η επίσημη πολιτική μέχρι σήμερα τους απωθούσε να συμμετέχουν και να συνεισφέρουν με τη γνώση και την εμπειρία τους. Γιατί τα κόμματα φτιάχνουν ιστορικές δυναμικές όταν σε αυτά συμμετέχουν τα καλύτερα μυαλά κάθε γενιάς και όχι τα πιο κυνικά, που διαλέγουν την πολιτική γιατί είναι ο «εύκολος δρόμος» για να «κάνουν δουλίτσες» (αυτό ακριβώς που σήμερα πληρώνει ακριβά η κυβερνητική παράταξη και έχει οδηγήσει στην ηθική της κατάπτωση).
Όλα αυτά σημαίνουν ότι κανένα κουμπί δεν θα πατηθεί, γιατί πολύ απλά η διεργασία έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό. Και όταν ανακοινωθεί δεν θα είναι μια προσωπική αρχηγική πρωτοβουλία, που θα καλέσει την κοινωνία να ακολουθήσει. Αυτό που θα ανακοινωθεί θα εκπροσωπεί ένα νέο ιστορικό ρεύμα, μια τομή, με γερές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία.
Δεν θα πρόκειται απλώς για μια «πολιτική πρόταση», αλλά για πρόταση αλλαγής σελίδας στην πορεία του τόπου. Γιατί το στοίχημα σήμερα δεν είναι απλώς η επιστροφή σε κάποιες πολιτικές ρίζες, αλλά το να διατυπωθεί ως πολιτική μια ιστορική εναλλακτική πορεία. Με τον τρόπο που το έκανε η Φιλική Εταιρεία όταν έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της διαμόρφωσης έθνους-κράτους, όπως το έκανε ο Βενιζέλος στις αρχές του 20ου αιώνα όταν έθεσε την πρόκληση του να γίνει η χώρα πραγματικά σύγχρονη, όπως το έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το αίτημα της αλλαγής βάζοντας τέλος στον Εμφύλιο. Με τον τρόπο που το χρειαζόμαστε σήμερα εάν θέλουμε να αποφύγουμε τον κατήφορο προς μια χώρα χαμηλών προσδοκιών, ένα μεγάλο οικόπεδο για επενδυτές δεύτερης διαλογής, χωρίς όραμα και χωρίς ελπίδα.
Αυτοί που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις ήδη υπογραμμίζουν ότι ο πήχης μπαίνει ψηλά σε σχέση με την στράτευση σε μια τέτοια συλλογική προσπάθεια. Γι’ αυτό και όσοι επιχείρησαν να εφαρμόσουν δοκιμασμένες πρακτικές πολιτικού παραγοντισμού είδαν αμέσως να ανακαλούνται στον πάγκο, ορισμένοι να στέλνονται και στην εξέδρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο Φόρουμ των Δελφών απέπνεε τη σιγουριά ενός ανθρώπου που όχι μόνο έχει κυβερνήσει αλλά και – κυρίως – ξέρει πώς πρέπει να κυβερνήσει τώρα, όχι μόνο λόγω του ηγετικού χαρίσματος, που ομολογουμένως έχει, αλλά κυρίως γιατί έχει επίγνωση ότι πατάει πάνω σε μια διεργασία που όντως θα του εξασφαλίσει τα «όπλα» να κυβερνήσει με έναν τρόπο που θα μπορέσει να «ξεκολλήσει» τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα.
Και δεν είναι τυχαίο ότι ήδη μη δημοσιοποιημένες δημοσκοπήσεις, αυτές που δεν αναπαράγουν τη «μαγική εικόνα» μιας κυβερνητικής παντοδυναμίας σε «εκτιμήσεις ψήφου» παραλείποντας τα κόμματα που στην πραγματικότητα ήδη υπάρχουν ακόμη και εάν δεν έχουν επισήμως ανακοινωθεί, ήδη κάνουν σαφές ότι γύρω από το «κόμμα Τσίπρα» καταγράφεται εκλογική δυναμική που το φέρνει στη δεύτερη θέση, ακόμη και χωρίς να έχει ανακοινώσει πρόγραμμα και όνομα και χωρίς φυσικά να έχει βγάλει από την τωρινή «συνωμοτική συνθήκη» τον πλατύ και συγκροτημένο μηχανισμό της σύγχρονης «Φιλικής Εταιρείας». Πράγμα που προμηνύει ότι το τοπίο όταν γίνουν αυτές οι αναγκαίες κινήσεις θα είναι ριζικά διαφορετικό και ο πραγματικός πολιτικός συσχετισμός θα έχει ήδη ανατραπεί και θα μιλάμε για νέα συνθήκη.
Κατά συνέπεια ας μην αγωνιούν οι διάφοροι καλοθελητές πότε και πώς θα «πατήσει το κουμπί» ή θα «κόψει την κορδέλα». Γιατί στην πραγματικότητα η ανατροπή έχει ήδη ξεκινήσει. Ακόμη και εάν δεν γίνεται ορατή.

www.in.gr