Γρηγόρης Ρουμπάνης
Ολα θα γίνουν σ’ αυτές τις εκλογές. Και νικητής θα βγει, για να έχει τον πρώτο λόγο στον σχηματισμό κυβέρνησης, και η αντιπολίτευση θα αναδιαταχθεί. Μόνο που ειδικά σ’ αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει
επικρατέστερος. Στάνταρ ή φαβορί που λέμε στο ποδόσφαιρο. Κυρίως ο… πρώτος. Ολα είναι ανοιχτά. Ιδίως στην παράταξη με ηγέτη τον γνωστό είρωνα των αντιπάλων του, που καμαρώνει με τα δικά του καμώματα.
Η μεγάλη πρόκληση είναι το μέλλον της Ελλάδας στο διεθνές τοπίο που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και μια αξιοπρεπής θέση της στην περιοχή. Με ανασύνταξη της εσωτερικής κατάστασης, η οποία είναι όντως αξιολύπητη. Απ’ έξω οι κίνδυνοι είναι πολλοί: η Τουρκία απειλεί, οι ΗΠΑ αγωνιούν να ανακτήσουν τον ρόλο του διεθνούς «ετσιθελιστή», το Ισραήλ διεκδικεί ολόκληρη τη Μέση και Εγγύς Ανατολή υπό τον έλεγχό του, η Κίνα προβάλλει ως ρυθμιστής με μεγάλα πλέον δικαιώματα, η Ρωσία ανακάμπτει και αφήνει να εννοηθεί ότι κάποια στιγμή θα στείλει τον λογαριασμό σε όσους τη χαρακτήρισαν «εχθρό» στηρίζοντας πολλαπλώς τον ανεκδιήγητο Ζελένσκι, το Ιράν δεν έσβησε από τον χάρτη, όπως ήθελε ο Τραμπ, και η Ευρωπαϊκή Ενωση ψάχνει να βρει κάποιον να μιλάει σοβαρά μαζί της.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να έχει πάρει από κάτω τη Ν.Δ., με τόσα που έχει σωρεύσει σε βάρος της χώρας, πάσχοντα από προσανατολισμό έχουν πάθει καθίζηση. Σ’ αυτό το σκηνικό, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού αναζητείται, ενώ η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα απλώς διαλύει (κατά το αναμενόμενο) τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μόνο τον οποίο προς το παρόν απειλεί είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης του αναιμικού ΠΑΣΟΚ.
Τη μεγαλύτερη συνοχή, αν και πολυτραυματισμένο, παρουσιάζει το κόμμα της Ν.Δ. Μαγική εικόνα; Καθόλου. Δεν οφείλεται στην ενθουσιώδη υποστήριξη του σημερινού ηγέτη του από το σύνολο του στελεχικού δυναμικού του και κυρίως των έμπειρων που κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου. Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή αναγνώριση του έργου του. Οφείλεται στο γεγονός ότι η παράταξη και μαζί το οικονομικό σύστημα που τη στηρίζει έχουν μάθει να μη χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και διαθέτουν, σε κρίσιμες περιόδους, εναλλακτικές λύσεις. Εγινε το 1952 με τον Παπάγο, το 1955 με τον Καραμανλή, το 1974 πάλι με τον Καραμανλή, το 1990 με τον Μητσοτάκη, το 2004 με τον (ανιψιό) Καραμανλή, για ένα διάστημα με τον Σαμαρά μέχρι που φτάσαμε και στον σημερινό.
Δεν είναι που το συγκεκριμένο σύστημα αναζητεί πάλι τη δική του εναλλακτική λύση. Απλώς δείχνει να πείθει περισσότερο. Εχει, καθώς φαίνεται, σχεδόν πάντα έτοιμο τον «από μηχανής θεό», κατά τον ορισμό του Ευριπίδη, με τον οποίο ο μεγάλος κλασικός έδινε λύσεις στις τραγωδίες του…
επικρατέστερος. Στάνταρ ή φαβορί που λέμε στο ποδόσφαιρο. Κυρίως ο… πρώτος. Ολα είναι ανοιχτά. Ιδίως στην παράταξη με ηγέτη τον γνωστό είρωνα των αντιπάλων του, που καμαρώνει με τα δικά του καμώματα.
Η μεγάλη πρόκληση είναι το μέλλον της Ελλάδας στο διεθνές τοπίο που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και μια αξιοπρεπής θέση της στην περιοχή. Με ανασύνταξη της εσωτερικής κατάστασης, η οποία είναι όντως αξιολύπητη. Απ’ έξω οι κίνδυνοι είναι πολλοί: η Τουρκία απειλεί, οι ΗΠΑ αγωνιούν να ανακτήσουν τον ρόλο του διεθνούς «ετσιθελιστή», το Ισραήλ διεκδικεί ολόκληρη τη Μέση και Εγγύς Ανατολή υπό τον έλεγχό του, η Κίνα προβάλλει ως ρυθμιστής με μεγάλα πλέον δικαιώματα, η Ρωσία ανακάμπτει και αφήνει να εννοηθεί ότι κάποια στιγμή θα στείλει τον λογαριασμό σε όσους τη χαρακτήρισαν «εχθρό» στηρίζοντας πολλαπλώς τον ανεκδιήγητο Ζελένσκι, το Ιράν δεν έσβησε από τον χάρτη, όπως ήθελε ο Τραμπ, και η Ευρωπαϊκή Ενωση ψάχνει να βρει κάποιον να μιλάει σοβαρά μαζί της.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να έχει πάρει από κάτω τη Ν.Δ., με τόσα που έχει σωρεύσει σε βάρος της χώρας, πάσχοντα από προσανατολισμό έχουν πάθει καθίζηση. Σ’ αυτό το σκηνικό, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού αναζητείται, ενώ η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα απλώς διαλύει (κατά το αναμενόμενο) τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μόνο τον οποίο προς το παρόν απειλεί είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης του αναιμικού ΠΑΣΟΚ.
Τη μεγαλύτερη συνοχή, αν και πολυτραυματισμένο, παρουσιάζει το κόμμα της Ν.Δ. Μαγική εικόνα; Καθόλου. Δεν οφείλεται στην ενθουσιώδη υποστήριξη του σημερινού ηγέτη του από το σύνολο του στελεχικού δυναμικού του και κυρίως των έμπειρων που κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου. Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή αναγνώριση του έργου του. Οφείλεται στο γεγονός ότι η παράταξη και μαζί το οικονομικό σύστημα που τη στηρίζει έχουν μάθει να μη χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και διαθέτουν, σε κρίσιμες περιόδους, εναλλακτικές λύσεις. Εγινε το 1952 με τον Παπάγο, το 1955 με τον Καραμανλή, το 1974 πάλι με τον Καραμανλή, το 1990 με τον Μητσοτάκη, το 2004 με τον (ανιψιό) Καραμανλή, για ένα διάστημα με τον Σαμαρά μέχρι που φτάσαμε και στον σημερινό.
Δεν είναι που το συγκεκριμένο σύστημα αναζητεί πάλι τη δική του εναλλακτική λύση. Απλώς δείχνει να πείθει περισσότερο. Εχει, καθώς φαίνεται, σχεδόν πάντα έτοιμο τον «από μηχανής θεό», κατά τον ορισμό του Ευριπίδη, με τον οποίο ο μεγάλος κλασικός έδινε λύσεις στις τραγωδίες του…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου