"Αύγουστος" Έλλη Πασπαλά

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

....με κύκλωπες και Λαιστρυγόνες ...με εσκεμμένη ή ακούσια διαστρέβλωση του μύθου, του έπους και της ραψωδίας, με αντιθέσεις, αντιρρήσεις και πολεμικές, με συντάγματα κι αναθεωρήσεις, με σκάνδαλα και βορβορώδεις καθεστωτικές πολιτικές σε βάρος των πολλών και των αδύναμων, με inclusion ή παραδοσιακές πυρηνικές οικογένειες….. το αυγουστιάτικο καλοκαιράκι είναι και φέτος εδώ, χαρείτε το....

Του Αχαιού ο τράχηλος Νόλαν δεν υποφέρει

Εστω και µόνοι, χωρίς τα γουρούνια...

Χρύσα Κακατσάκη

Η Ελένη ήταν λευκώλενος και καταγόταν από τη Σπάρτη. Οχι µαύρη σαν κατράµι από την Κένυα. Στο νησί της Καλυψώς οι παραλίες δεν έχουν αρµυρίκια. Στα τσιµπούσια των µνηστήρων δεν περιλαµβάνoνται αρνί στη σούβλα και κοκορέτσι. Οι πολεµιστές είναι κάτι ανάµεσα σε στρατιωτάκια της Lego και εξωγήινους από τον «Πόλεµο των Αστρων».

Αυτά και άλλα πολλά αµετροεπή συνεχίζουν να ακούγονται µετά την πολυαναµενόµενη προβολή της «Οδύσσειας» στις αίθουσες. Μόνιµη επωδός από τους απανταχού επικριτές ότι προσβάλλει τον Οµηρο ή αλλοιώνει τον πολιτισµό µας από τους Ελληνες πατριώτες. Ειδικά οι τελευταίοι είναι οι ίδιοι που βάζουν καρδούλες όταν βουλιάζει µια βάρκα στο Αιγαίο.

Στον ντόρο και στο ρατσιστικό παραλήρηµα που είχαν προηγηθεί όταν µαθεύτηκε ότι την Ελένη θα υποδυθεί µαύρη ηθοποιός προστέθηκαν και άλλες συγκρούσεις ώστε να ξεσπάσει ένας νέος Τρωικός Πόλεµος για τα µάτια και τη µατιά του Νόλαν και όχι για τα κάλλη της Ελένης. Αν οι καθολικώς ή µερικώς διαµαρτυρόµενοι ήξεραν ότι άλλη είναι η «Οδύσσεια» του σκηνοθέτη και άλλη η «Οδύσσεια» του Οµήρου, ο παγκόσµιος culture πόλεµος θα είχε αποφευχθεί. Αν είχαν έστω ακουστά τις δεκάδες διασκευές, θα ήξεραν πως κάθε καιρός και η Ελένη του. Οι Αθηναίοι δανείστηκαν πρόσωπα από τα έπη και τα έκαναν αυτόνοµες τραγωδίες. Η Αναγέννηση τα είδε ως αφορµή για την επιστροφή στον ανθρωπισµό. Οι µοντερνιστές τα µετέτρεψαν σε λογοτεχνική πρωτοπορία. Οι ψυχαναλυτές τα χρησιµοποίησαν σαν κατάδυση στο ασυνείδητο.

Ο Νόλαν βέβαια δεν διδάσκει κλασικές σπουδές στην Οξφόρδη ούτε γύρισε ντοκιµαντέρ για να µείνει πιστός στην «αλήθεια». Αλλωστε τι αλήθεια να υπάρχει σε ένα έργο µε τέρατα και µάγισσες, ανθρωποφάγους λαούς και Νύµφες µε ιδιόκτητα νησιά; Επέλεξε να κρατήσει τους συµβολισµούς και τα αρχέτυπα και να παρουσιάσει την επική οργή των πολέµων σαν µια παράλογη οπερέτα του Τραµπ και των οµοίων του.

Το ότι σεβάστηκε τον Οµηρο φαίνεται από το γεγονός ότι για τα γυρίσµατα στην Ελλάδα προτίµησε την Πύλο όπου βρίσκεται το ανάκτορο του Νέστορα και η αρχαιολογική σκαπάνη τράβηξε την κουρτίνα που χωρίζει τον µύθο από την Ιστορία. Είναι ένας σύγχρονος ραψωδός σαν αυτούς που φιλοξενούσαν οι βασιλιάδες στα παλάτια τους και επινοούσαν παραλλαγές στην κεντρική πλοκή. Σαν τους δηµιουργούς των δηµοτικών τραγουδιών που ανέτρεχαν στην προφορική παράδοση και έβαζαν πουλιά να µιλάνε, παντρεύοντας το µεταφυσικό µε το ρεαλιστικό. Ευφυές εποµένως το εύρηµα µε τον µαύρο ράπερ. Ο Οδυσσέας του δεν είναι ο ροµαντικός θαλασσοπόρος, αλλά γεµάτος αντιφάσεις και ενοχές γιατί µε τον ∆ούρειο Ιππο του σκόρπισε τον πόνο και καταπάτησε τη φιλοξενία. Ο νόστος αντικαθιστά το κλέος και η πραγµατική µάχη δίνεται ώστε η µνήµη να νικήσει τη λήθη και οι λωτοί που τον ταΐζει η Καλυψώ να µείνουν ατελέσφοροι. Ανατρεπτική η Νέκυια που εκτυλίσσεται στον πάνω κόσµο, εκεί δηλαδή όπου συντελείται ο θάνατος.

Η απειλή από τους λαούς της θάλασσας, υπαινιγµός για τις τωρινές ανακατατάξεις και την παρακµή του δυτικού κόσµου, δηλώνει µια πορεία µετάβασης από έναν πολιτισµό σε άλλον. Αρκεί στου κύκλου τα γυρίσµατα να ξαναβρούµε τον καλό εαυτό µας, αποδιώχνοντας τη λήθη. Εστω και µόνοι, χωρίς τα γουρούνια…

www.documentonews.gr

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς δημοσκοπήσεις;

Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι δημοσκοπήσεις μπορεί να καταγράφουν λάθος την κοινή γνώμη;

της Μάγκυς Δούση

Τον Αύγουστο συμβαίνει ένα μικρό πολιτικό θαύμα: για λίγες εβδομάδες σταματούν οι δημοσκοπήσεις. Δεν θα μάθουμε ποιος ανέβηκε μισή μονάδα, ποιος έχασε μία, ποιος «παγιώνεται», ποιος «καταρρέει» και ποιος αποκτά «δυναμική». Δεν θα υπάρχουν ραβδογράμματα (μπάρες), κυκλικά διαγράμματα (πίτες), πίνακες και ατελείωτες αναλύσεις για ποσοστά που, λίγες ημέρες αργότερα, θα αντικατασταθούν από άλλα ποσοστά. Ίσως, λοιπόν, η πολιτική να έχει για λίγο την ευκαιρία να υπάρξει χωρίς να κοιτάζει διαρκώς τον καθρέφτη των μετρήσεων.
Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε μια ιδιότυπη δημοσκοπική δημοκρατία. Δύσκολα θα βρει κανείς άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου δημοσιεύονται τόσο συχνά, αναπαράγονται τόσο μαζικά και αποκτούν τόσο μεγάλη πολιτική βαρύτητα, τόσες πολλές δημοσκοπήσεις. Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξή τους. Οι έρευνες κοινής γνώμης είναι χρήσιμα εργαλεία. Μπορούν να καταγράψουν τάσεις, διαθέσεις και κοινωνικές μεταβολές. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το εργαλείο αποκτά μεγαλύτερη σημασία από αυτό που υποτίθεται ότι μετρά. Όταν η δημοσκόπηση παύει να παρατηρεί την πολιτική και αρχίζει να την υποκαθιστά.
Σήμερα τα κόμματα δεν αξιολογούν την επιτυχία τους με βάση την αποδοχή των θέσεών τους, των ιδεών τους ή την κοινωνική τους παρουσία. Μετρούν ποσοστά. Η κομματική αυτοπεποίθηση δεν παράγεται από την πολιτική δράση. Παράγεται από τους πίνακες των εταιρειών δημοσκοπήσεων. Το παράδειγμα του Νίκου Ανδρουλάκη είναι χαρακτηριστικό. Όταν οι μετρήσεις εμφάνιζαν το ΠΑΣΟΚ πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, η δημοσκοπική υπεροχή αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως πολιτική επιβεβαίωση και ως προαναγγελία της κατάκτησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Σήμερα, που η εικόνα είναι διαφορετική, η πολιτική ψυχολογία έχει αλλάξει. Τι άλλαξε όμως στο πολιτικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ; Πόσο άλλαξαν οι θέσεις του ή η πραγματική κοινωνική του επιρροή; Πιθανότατα πολύ λιγότερο απ’ όσο άλλαξαν οι αριθμοί. Κι όμως, η κομματική αυτοπεποίθηση ακολούθησε τα δημοσκοπικά διαγράμματα.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: τα κόμματα έχουν αρχίσει να βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τις δημοσκοπήσεις. Να αισθάνονται ισχυρά ή αδύναμα όχι ανάλογα με την πολιτική τους επιρροή, αλλά ανάλογα με το πώς αποτυπώνονται σε μια μέτρηση. Έτσι, η πολιτική των θέσεων, των ιδεών και της κοινωνικής δράσης αντικαθίσταται σταδιακά από μια αόρατη βούληση. Μια βούληση που δεν εκφράζεται στις κάλπες, αλλά προκύπτει από δείγματα, στατιστικά μοντέλα και μεθοδολογικές παραδοχές.
Κι όμως, αντιμετωπίζεται συχνά σαν να αποτελεί την αυθεντική φωνή της κοινωνίας. Δεν είναι. Μια δημοσκόπηση δεν είναι εκλογή. Δεν είναι λαϊκή ετυμηγορία. Δεν είναι η κοινωνία. Είναι μια στατιστική αποτύπωση ενός συγκεκριμένου δείγματος, σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κι όμως, κάθε εβδομάδα της αποδίδεται σχεδόν θεσμικός χαρακτήρας. Τα κόμματα αλλάζουν στρατηγική, τα στελέχη αναπροσαρμόζουν τη στάση τους και τα μέσα ενημέρωσης οργανώνουν τη δημόσια συζήτηση γύρω από το ποιος ανεβαίνει και ποιος πέφτει — συχνά περισσότερο απ’ ό,τι γύρω από το τι προτείνει ο καθένας.
Η δημοσκόπηση, όμως, δεν καταγράφει μόνο την κοινή γνώμη. Τη διαμορφώνει. Η συνεχής παρουσίαση ενός κόμματος ως «ανερχόμενου» δημιουργεί την αίσθηση του ρεύματος. Η καταγραφή ενός άλλου ως «πεσμένου», μπορεί να παράγει την εικόνα της πολιτικής του φθοράς. Ο ψηφοφόρος δεν παρακολουθεί απλώς ποσοστά. Παρακολουθεί μια αφήγηση για το ποιος έχει μέλλον και προοπτική και ποιος όχι. Και αυτή η αφήγηση μπορεί να επηρεάσει την επιλογή του.
Οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζονται ως ουδέτερα εργαλεία παρατήρησης. Στην πράξη, όμως, συμμετέχουν στη διαμόρφωση της πραγματικότητας που υποτίθεται ότι απλώς αποτυπώνουν. Δεν περιγράφουν μόνο τους πολιτικούς συσχετισμούς. Συμβάλλουν στη δημιουργία τους.
Το παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα είναι ενδεικτικό. Πριν υπάρξει νέο κόμμα, πρόγραμμα ή οργανωμένη πολιτική πρόταση, είχε ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζεται ως πιθανός επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η πρόβλεψη προηγήθηκε της πολιτικής. Και αυτό αποκαλύπτει τη μεγάλη μετατόπιση: από το υπαρκτό στο πιθανό, από την πολιτική πρόταση στην πρόβλεψη της εκλογικής επιρροής.
Υπάρχει όμως και ακόμα ένα ερώτημα: γιατί τα μέσα ενημέρωσης επενδύουν τόσο συστηματικά στις δημοσκοπήσεις; Όχι για την αποκλειστικότητα. Αυτή έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Μέσα σε λίγες ώρες, κάθε δημοσκόπηση αναπαράγεται παντού και μετατρέπεται σε πολιτικό φέιγ βολάν. Η πραγματική της αξία βρίσκεται στη διαμόρφωση της ατζέντας. Η δημοσκόπηση ορίζει ποιος θεωρείται ισχυρός και ποιος αδύναμος, ποιος έχει προοπτική και ποιος βρίσκεται σε παρακμή.
Δεν καταγράφει απλώς τους συσχετισμούς. Συμβάλλει στη διαμόρφωσή τους. Και εδώ προκύπτει το πιο δύσκολο ερώτημα. Τα τελευταία χρόνια οι δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα έχουν καταγράψει σημαντικές αποκλίσεις από την εκλογική πραγματικότητα. Κάθε φορά ανοίγει μια συζήτηση για την αξιοπιστία τους. Και κάθε φορά ξεχνιέται. Ίσως, όμως, κάνουμε τη λάθος συζήτηση.
Δεν είναι μόνο αν οι δημοσκοπήσεις πέφτουν έξω. Είναι τι έχει συμβεί στην πολιτική επειδή έπεσαν έξω. Αν μια λανθασμένη καταγραφή της κοινής γνώμης —ακόμα και λόγω ανεπαρκών εργαλείων και όχι πρόθεσης— επαναλαμβάνεται επί μήνες, πόσες πολιτικές αποφάσεις έχουν ληφθεί πάνω σε αυτήν; Πόσες στρατηγικές έχουν αλλάξει; Πόσοι ψηφοφόροι επηρεάστηκαν από την αίσθηση ότι ένα κόμμα ανεβαίνει ή καταρρέει; Μήπως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι δημοσκοπήσεις μπορεί να καταγράφουν λάθος την κοινή γνώμη; Μήπως είναι ότι, όταν την καταγράφουν λάθος, μπορεί να συμβάλλουν και στη διαμόρφωσή της με λάθος τρόπο;
Οι εκλογές παράγουν πολιτική νομιμοποίηση. Οι δημοσκοπήσεις παράγουν μόνο μια υπόθεση. Και όταν η υπόθεση αρχίζει να καθορίζει τις κομματικές στρατηγικές, τη δημόσια συζήτηση και τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων, τότε η δημοσκόπηση παύει να είναι απλώς ένα εργαλείο μέτρησης. Γίνεται πολιτικός παράγοντας. Δεν κυβερνά πλέον η πολιτική. Κυβερνά η πρόβλεψη για την πολιτική. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη των δημοσκοπήσεων. Και αν η πρόβλεψη είναι λάθος, τότε κυβερνά το λάθος.

Πηγή: popaganda.gr

«Καθαρή»! Πεντακάθαρη. Και «ανακυκλωμένη»…

του Θανάση Κ.

Σήμερα θα σας… μαλώσω!

Γιατί με έχετε φέρει εκτός εαυτού…

Δεν μιλάω, δεν μιλάω, αλλά πόσο υπομονή να κάνω πια;

Δείχνετε απαράδεκτη φιλοκατήγορη διάθεση κατά της “σεπτής ημών κυβέρνησης”.

Κι είστε – όλοι σας – “ύποπτα υπονομευτικά στοιχεία”.

Κατηγορείτε την κυβέρνηση συνεχώς, για πράγματα που αποδεδειγμένα δεν έκανε, ούτε είχε πρόθεση να κάνει:

— Όπως το σκάνδαλο συγκάλυψης των Τεμπών.

— Το σκάνδαλο των υποκλοπών.

— Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

— Και τώρα το σκάνδαλο με τα “σπιτάκια ανακύκλωσης”.

Όμως, εις πείσμα των κακόβουλων κατηγοριών σας, σε όλα η κυβέρνηση βγήκε “καθαρή”! Πεντακάθαρη.

Τελεία και παύλα…

* Ορίστε: Στα Τέμπη αποδείχθηκε ότι όλα έγιναν σωστά!

Εντάξει. Όχι όλα, ακριβώς. Ο κ. Τριαντόπουλος παραπέμπεται πλέον για το μπάζωμα στο σημείο του φοβερού δυστυχήματος.

Άρα, τα πειστήρια για το τι υπήρχε μέσα στους συρμούς όντως καταστράφηκαν. (Το είχε καταγγείλει εγγράφως και το Χημείο του Κράτους, από τους πρώτους μήνες μετά το δυστύχημα).

Άρα, όσοι μίλαγαν για “μπάζωμα” είχαν κάποιο δίκιο.

Εντάξει. Το επίσημο Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναφέρεται ρητά σε “άγνωστη ποσότητα υδρογονανθράκων”, που υπήρχε μέσα στην εμπορική αμαξοστοιχία. Κι αυτό προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Όχι τα “έλαια σιλικόνης”.

Η κυβέρνηση ζήτησε να φύγει η επίμαχη παράγραφος, αλλά ο κύριος Bart Accu, εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκών Σιδηροδρόμων (ERA) αρνήθηκε και η επίμαχη παράγραφος παρέμεινε στο Πόρισμα.

Και στη συνέχεια, το άλλο επίσημο Πόρισμα, του ΕΜΠ, ανέφερε ότι τα έλαια σιλικόνης κάηκαν από την πυρόσφαιρα, αλλά δεν προκάλεσαν την πυρόσφαιρα! Άρα κάτι άλλο προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Που ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ, γιατί ο κ. Τριαντόπουλος πρόλαβε και μπάζωσε τα πάντα. Και γι’ αυτό παραπέμπεται σήμερα.

Και ο ίδιος ο εκπρόσωπος των Ευρωπαϊκών Σιδηροδρόμων κατά την πολύκροτη συνέντευξη που δόθηκε όταν παρουσιάστηκε το Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ είπε ρητά ότι:

— Τίποτα δεν έγινε σωστά, τότε!

Εντάξει! Αλλά ποιος ξέρει ποια “σκοτεινά σχέδια” υπηρετεί κι αυτός.

Αφού τίποτα δεν αποδείχθηκε (ακόμα) κι αφού τίποτα δεν είναι εύκολο να αποδειχθεί πια (αφού μπαζώθηκαν όλα), η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη.

* Και στις υποκλοπές αποδείχθηκε ότι όλα έγιναν “σωστά”. Ό,τι έγινε, έγινε από “ιδιώτες”!

Άρα, η “σεπτή ημών κυβέρνηση” δεν είχε καμία ανάμιξη. Είναι “αθώα”!

Τόσο αθώα, που δεν θέλησε καν να μάθει, ούτε εκ των υστέρων, ποιος και γιατί παρακολουθούσε τους πάντες μέσα στη χώρα…

Εντάξει, κάποιος από τους κατηγορουμένους – και πρωτοδίκως καταδικασθέντες για… 128 χρόνια φυλακή (8 εκτείσιμα) – ανέφερε ότι η εταιρία του πουλάει το κακόβουλο λογισμικό Predator σε κυβερνήσεις και επίσημες διωκτικές αρχές – όχι σε ιδιώτες…

Αρά το Predator δεν το χειρίζονταν “ιδιώτες” όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, αλλά κυβερνητικές υπηρεσίες.

Αλλά προφανώς λέει “ψέματα”, κι αυτός! Έτσι;

Κι ύστερα η απόφαση του Πρωτοδικείου ανέφερε ότι πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση της κατασκοπείας, καθώς παρακολουθούνταν αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων, πρώην Πρωθυπουργοί και μεγάλοι επιχειρηματικοί παράγοντες.

Αλλά ο αρμόδιος Εισαγγελέας (που δικονομικά ΔΕΝ έπρεπε να χειριστεί την υπόθεση) αποφάσισε να τη βάλει στο αρχείο.

Άρα δεν θα μάθουμε ποτέ τι έγινε. Εκτός κι αν στην δίκη στο Εφετείο βγουν νέα στοιχεία. Οπότε, ως τότε, όσοι μιλάτε για τις υποκλοπές είστε “κακόβουλοι” άνθρωποι που κατηγορείτε άδικα την “σεπτή ημών κυβέρνηση”, η οποία – όπως ήδη είπαμε και “αποδείξαμε” – είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη…

* Κι ύστερα έχουμε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, για το οποίο παραπέμφθηκαν όχι 11 αλλά μόλις τέσσερις βουλευτές (της κυβερνητικής παράταξης)!

Και πανηγυρίζει η κυβέρνηση!

Που παραπέμπονται ΜΟΝΟ 4 – κι όχι 11 – βουλευτές της…

Εντάξει, όλο αυτό αφορά μόνο ως το 2020.

Όταν τα περισσότερα έγιναν τα επόμενα χρόνια.

Εντάξει, το πόρισμα που επικαλείται η κυβέρνηση έγινε από την πρώην υπάλληλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την υπεύθυνο Εσωτερικού Ελέγχου κα Παρασκευή Τυχεροπούλου, που η κυβέρνηση έδιωξε γιατί έβγαλε τα άπλυτα στη φόρα – και ακόμα δεν την αποκατέστησε πλήρως (αν και δικαιώθηκε δικαστικώς).

Δηλαδή σήμερα επικαλούνται το πόρισμα του στελέχους τους που τους αποκάλυψε τα πάντα. Αλλά δεν μας είπαν ποτέ γιατί την έδιωξαν…

Κάτι δεν πάει καλά σε όλα αυτά.

Και η Ευρωπαία Εισαγγελέας κα Κοβέσι με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αναφέρθηκε σε όλα αυτά που γίνονται στη χώρα μας ως… “Κόπρο του Αυγεία”!

Για “μερικές χιλιάδες ευρώ” ήταν τόσο κατηγορηματική η κα Κοβέσι;

Ή μήπως υπάρχει κάτι σοβαρότερο;

Θα μου πείτε ότι η κα Κοβέσι είναι γνωστό “άθλιο υποκείμενο”, που για κάποιο άγνωστο εισέτι λόγο υπονομεύει τη “σεπτή ημών κυβέρνηση”.

Το πρόβλημα είναι πώς όταν η κυβέρνηση κατηγόρησε ανοικτά την κα Κοβέσι βγήκε η Κομισιόν και την υπερασπίστηκε. Την κα Κοβέσι…

Άλλοι πανάθλιοι κι αυτοί!

Ό,τι κι αν λένε, όμως, εμείς δεν μασάμε.

Η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή”. Πεντακάθαρη.

* Κι έσκασε τώρα το σκάνδαλο με τα “σπιτάκια ανακύκλωσης”. Όπου δόθηκαν – λένε οι “κακόβουλες καταγγελίες” – υπερκοστολογήσεις σε εταιρία “ημετέρων”.

Πόσο υπερκοστολογημένα;

18 εκατομμύρια όλα κι όλα μέχρι στιγμής.

Σιγά τα ωά…

Κι όλα αυτά για ένα project – την ανακύκλωση – όπου τα περισσότερα (50-60%) πάνε στη συνέχεια, κι αυτά, για… υγιειονομική ταφή.

Κι από τα υπόλοιπα που “ανακυκλώνουμε”, δεν είναι όλα χρήσιμα…

Άρα προς τι, ακριβώς, “ο θρήνος και ο σπαραγμός”;

Η Ελλάδα είναι μια από τις λίγες χώρες της ΕΕ που δεν κάνει αυτό που ΠΡΕΠΕΙ να κάνει: θερμική επεξεργασία σκουπιδιών – το λεγόμενο πρόγραμμα Waste to Energy – που δίνει λεφτά δεν κοστίζει λεφτά!

Αντίθετα η Ελλάδα ξοδεύει κοινοτικά κονδύλια σε προγράμματα “ανακύκλωσης” από τα οποία επωφελούνται, λέει, κάποιοι “ημέτεροι”.

Αυτά βέβαια είναι “κακόβουλες φήμες”.

Γιατί η κυβέρνησή μας είναι “καθαρή” Πεντακάθαρη.

Και τώρα πια, όχι απλώς καθαρή. Και “ανακυκλωμένη”.

Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι η κυβέρνηση αυτή κατηγορείται για τα περισσότερα σκάνδαλα που έχει κατηγορηθεί ποτέ κυβέρνηση μετά το 1974!

Κι αυτή τη φορά δεν κατηγορείται από εγχώριους “λαϊκιστές αντιπάλους” της.

Κατηγορείται από ξένους, συχνά θεσμικούς παράγοντες – από τις Ευρωπαϊκές αρχές, από την Ευρωπαία Εισαγγελέα, από τον Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Αρχής Σιδηροδρόμων, από τον Ισραηλινό πολίτη κ. Ντίλιαν κλπ.

Τι έπαθαν οι ξένοι και κατηγορούν την “σεπτή ημών κυβέρνηση”;

Έλα μου ντε;

ΥΓ. Από Σεπτέμβριο, λέει, έρχονται κι άλλες δικογραφίες.

Πολύ σοβαρότερες, λέει.

Εγώ όμως δεν τα πιστεύω όλα αυτά.

Η κυβέρνησή μας είναι καθαρή. Πεντακάθαρη.

Και την πάνε για “ανακύκλωση”…

Πηγή: www.antinews.gr