Κατεβαίνοντας σήμερα το πρωί από το σπίτι για να πάω στο ραδιόφωνο, διαπιστώνω πως… «ωχ, έκανα μαλακία!». Είχα ξεχάσει τα κλειδιά της μηχανής κι επέστρεψα για να τα πάρω. Ήταν η πρώτη… αστοχία της ημέρας – με μηδενικό αντίκτυπο όμως για οποιονδήποτε άλλον. Καθημερινά η ζωή μου – φαντάζομαι και η ζωή σου – κατακλύζεται από τέτοιες, μικρότερες ή μεγαλύτερες (σ.σ. ας τις πούμε) «αστοχίες» για να μην καταντάμε να βάζουμε «μπιπ» και στον γραπτό λόγο και για να μην σοκάρονται και οι πιο ευαίσθητοι. Έχω κάνει όμως και μεγαλύτερες – επίσης φαντάζομαι όπως κι εσύ. Για «αστοχίες» μιλάμε πάντα!
Μια τέτοια έκανε χθες και ο τεράστιος αθλητής του άλματος εις μήκος, Μίλτος Τεντόγλου, που πέρα από το αλτικό του ταλέντο, διακρίνεται και για τον ακατέργαστο, πηγαίο – πλην όμως ειλικρινή του – αυθορμητισμό. «Ωχ! Έκανα μαλακία!», είπε στη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης στην ΕΡΤ που μετέδιδε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Μπέρμιγχαμ. Κι έφυγε σχεδόν τρέχοντας από το πλάνο, για να αναζητήσει το χρυσό μετάλλιο που είχε πάρει νωρίτερα πηδώντας 8.44 μέτρα στο σκάμα, αλλά το είχε… ξεχάσει. Ποιος ξέρει, πού;
Χαμογέλασε ο ρεπόρτερ και καλά έκανε, χαμογελάσαμε και οι υπόλοιποι μέσα στην δυστοπία και όλα καλά. Όλα καλά, μέχρι η είδηση του «χρυσού Τεντόγλου», να θεσμικοποιηθεί μιντιακά και ν’ αρχίσουν και τα… «μπιπ», που λέγαμε.
Ήδη από τις 06:00 το πρωί οπότε κι αρχίζουν τα ενημερωτικά πρωινάδικα του Αυγούστου στην τιβί, ξεκίνησαν τα «φοβερός ο Μίλτος μας!», «μας έκανε περήφανους», «τί φοβερός αθλητής», «μέχρι πού θα φτάσει;», μαζί με τα «καλημέρα στα Γρεβενά» (τόπο καταγωγής του Τεντόγλου) και τα υπόλοιπα τετριμμένα που συνηθίζεται να λέγονται στον δημόσιο διάλογο. Ξεκίνησαν όμως και τα χαμογελαστά πλην όμως περήφανα λόγω χρυσού, «πάμε όμως να ακούσουμε τώρα και τί δήλωσε αμέσως μετά».
Και περίμενες να ακούσει ακριβώς «τί δήλωσε αμέσως μετά». Μόνο που δεν το άκουγες. «(…) Μας το έδωσαν το μετάλλιο, αλλά το παράτησα εκεί, έκανα… ΜΠΙΙΙΙΠ. Παιδιά το έβγαλα και το παράτησα εκεί. Πάω να τους το πω, σόρρυ».
Τί έκανε ο Μίλτος; Είπε… κακιά λέξη! «Εκανα μαλακία», είπε. «Έκανα λάθος», δηλαδή. Χρησιμοποίησε ίσως την πιο δημοφιλή λέξη της ελληνικής γλώσσας, που φαίνεται όμως πως δεν χωράει μέσα σε αυτόν τον «άλλο» όπως φαίνεται, κυριλέ και «καθωσπρέπει», «κανονικό», δήθεν «θεσμικό» τηλεοπτικό-μιντιακό χώρο.
Γιατί, μάλλον δεν είναι δυνατόν να λες τέτοια πράγματα, τέτοιες λέξεις «κακές», στον δημόσιο διάλογο. Πιπέρι στο στόμα, μπιπ στη λέξη και πάμε παρακάτω – να ακούσουμε τα… σοβαρά. Από τους κάθε λογής «σοβαροφανείς», τους «θεσμικούς» ντε, που μπορεί να μη λένε «κακές λέξεις», αλλά δεν το ‘χουν σε τίποτα να ‘πουν ψέματα. Ψέματα που τα τσαμπουνάνε δίχως ντροπή και βεβαίως δίχως κανένα «μπιπ».
Ποτέ δεν μπήκε «μπιπ» για παράδειγμα στα τερατώδη ψεύδη που εκστομίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για μια σειρά από συλλογικά βιωμένα ζητήματα όπως πχ είναι η ακρίβεια. Για «ανάπτυξη» μιλάνε. Ποτέ δεν μπήκε «μπιπ» επίσης όταν οι πολιτικοί μπροστινοί της μιλάνε για «απονομή Δικαιοσύνης» αναφερόμενοι σε σκάνδαλα όπως πχ αυτό των υποκλοπών, ενώ ουσιαστικά αυτό που συνέβη είναι το καταχώνιασμα της δυσώδους υπόθεσης στο αρχείο. Ποτέ δεν μπήκε «μπιπ» στην σπέκουλα που κάνουν δηλητηριάζοντας τον συλλογικό νου και σε θέματα όπως για παράδειγμα το προσφυγικό-μεταναστευτικό. Ποτέ επίσης δεν μπήκε «μπιπ» στους κάθε λογής θρασύτατους Φραπέδες, στα ταρατο-γεννήματα ενός ολόκληρου συστήματος εξουσίας και στον χυδαίο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον έλεγχό τους από το ίδιο το κοινοβούλιο.
Και κάπως έτσι, καταλήγουμε να έχουμε μπροστά μας ακόμη ένα παράδοξο. Η λέξη «μαλακία» είναι αρκετά βαριά και απαιτεί το «μπιπ» της. Το ψέμα, όμως, όχι. Η συκοφαντία, όχι. Η παραπλάνηση, επίσης όχι. Ενώ το ίδιο συμβαίνει συνολικά με την προσβολή της νοημοσύνης μας.
Για αυτά, βλέπεις, δεν υπάρχει απολύτως κανένας τεχνικός – ή τάχα θεσμικός – λόγος να παρέμβει ο ηχητικός «μπάτσος». Δεν χρειάζεται καν ούτε μια «συγγνώμη». Αυτά περνάνε κανονικά. Ολόκληρα. Καθαρά και δυνατά.
Το «έκανα μαλακία», δεν έχει τίποτε το κακό, ούτε κάτι το «απρεπές». Αντίθετα, αποτελεί την πιο τίμια λεκτικοποίηση της παραδοχής από μέρους μας ενός – μικρότερου ή μεγαλύτερου – λάθους. Από αυτά που κατά δεκάδες ή εκατοντάδες κάνουμε στη ζωή μας οι άνθρωποι.
Ο Τεντόγλου, αυτό είπε. «Έκανα λάθος». Και το παραδέχθηκε, πρώτα απ’ όλους στον εαυτό του, και το έκανε με τον πιο ειλικρινή κι έντιμο τρόπο. Και μετά πήγε να πάρει το χρυσό του μετάλλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου