Στις 29.07.1947, στη διάρκεια μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των αστικών δυνάμεων στην Κρήτη, σκοτώνεται ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΔΙΑΣ (Μάχη του Ψηλορείτη). Συμμορίτες του Μπαντουβά του έκοψαν το κεφάλι, το κάρφωσαν σε έναν πάσσαλο και το περιέφεραν πανηγυρίζοντας στο Ηράκλειο και στα κεφαλοχώρια του νομού.
Σε γραπτή μαρτυρία του ο αντάρτης Νίκος Βασιλάκης, που ήταν στην ομάδα του Γιάννη Ποδιά, αναφέρει:
«Στις 28 του Ιούνη, το πρωί, δώσαμε την πρώτη μάχη νοτιοδυτικά της Νίδας, στη θέση Πόρος της Μηλιάς. Στη συνέχεια αποχωρήσαμε και κάναμε στάση στο Λοχριανό Πηγάδι, όπου φάγαμε και ήπιαμε νερό. Την δεχτήκαμε επίθεση στη θέση Κουρουπητό. Πολεμούσαμε όλη μέρα στον ήλιο, διψασμένοι και πεινασμένοι, αλλά με θάρρος και περηφάνια. Το βράδυ της ίδιας μέρας ξεκινήσαμε, για να βγούμε από τον σφιχτό κλοιό. Στην πορεία πέσαμε σε ενέδρα, που μας εμπόδισε να προχωρήσουμε συνταγμένοι για τον καθορισμένο τόπο. Ένα τμήμα της ομάδας, στον Αγκαβανόλακκο, βρέθηκε με τον Ποδιά. Για να προφυλαχθούν, βγήκαν επάνω σε δέντρα και από κει, όταν έγιναν αντιληπτοί, πολέμησαν ενάντια στους παρακρατικούς. Σε αυτή τη σύγκρουση έπεσαν όλοι, γύρω στους εννέα με δέκα, μαζί και ο Ποδιάς.
Άμα έπεσε κάτω προσπάθησε ο Ποδιάς κι έβαλε το χέρι του έτσι ακριβώς και ακούμπησε και μίλησε… Είπε μερικές λέξεις και τις οποίες καλά καλά δεν άκουσα όλες. Άκουσα όμως για τη λευτεριά, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα”, είπε “Κομμουνιστικό Κόμμα” και η τελευταία του λέξη ήτανε “που δε…”. Είπε: “Δε λυπούμαι πως χάνομαι για τη λευτεριά, αλλά λυπούμαι που δε…”. Ναι… “δε”…
Σαν κανίβαλοι συναγωνίζονταν γύρω από το πτώμα του Ποδιά οι ομάδες των παρακρατικών, ποιος θα πάρει το κομμένο του κεφάλι. Στο τέλος το πήραν οι Μπαντουβάδες, το κάρφωσαν σε πάσσαλο και το μετέφεραν, πανηγυρίζοντας, στο Ηράκλειο».
Ο θάνατος του Ποδιά σήμανε την αρχή του τέλους του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, που σημειώθηκε πολύ νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στην Ελλάδα.
μέσω 1voice.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου