Mpelalis Reviews
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026
Λιλή Ζωγράφου - Η Συβαρίτισσα
Ως συνήθως η συγγραφέας δε χαρίζεται στους ήρωές της. Τους βάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να υποφέρουν: άλλος από πάθος, άλλος από έρωτα, άλλος από μοναξιά, άλλος απ’ τη ζωή, κι άλλος απ’ τους εσωτερικούς του δαίμονες. Είναι άνθρωποι απλοί, που δε ζητούν παρά μόνο να υπάρχουν. άλλοι υποταγμένοι στη μοίρα τους κι άλλοι αποφασισμένοι να την αλλάξουν.
Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι η Ελένη Κούρκαπα, κόρη του τρομερού Μιχαήλ, τουλάχιστον όπως θέλει να τον παρουσιάζει η μάνα της, η Ισμήνη, μια γυναίκα που κάνει τον όρο μέγαιρα να φαντάζει μικρός, ασήμαντος. Η Ελένη, λοιπόν, είναι το δέκα το καλό. Ένας από τους πιο ολοκληρωμένους χαρακτήρες που δημιούργησε - ή μήπως απλά περίεγραψε; - ποτέ η Λ. Ζ. Τη βλέπουμε να γεννιέται, να μεγαλώνει, να ζει τον πόνο, να επαναστατεί, να ακουμπά το θάνατο και να βρίσκει τη ζωή. Η ζωή της ένα μικρό έπος, με τα τραγικά και τα ωραία της, με τον πόνο και τις χαρές της, παρασύρει τον αναγνώστη. Άλλοτε έχοντας το ρόλο της αφηγήτριας κι άλλοτε της πρωταγωνίστριας κινεί με μαεστρία τα νήματα, δίνοντας αέρα στα πανιά του μύθου. Κι η συγγραφέας, νιώθοντας πολύ αγάπη γι’ αυτή την ηρωίδα της, της χαρίζει χωρίς φειδώ τις σκέψεις της, καθώς και μερικές ατάκες πρώτης τάξης.
Ν’ αρχίσουμε ν’ αντιγράφουμε; - Ν’ αρχίσουμε.
“Ως πότε ο κόσμος θα είναι μόνο ήχος ή μόνο σιωπή, χωρίς πρόσωπα και σώματα”,
“Κουβαλώ μέσα μου ένα Μουσείο φωνές, ήχους, ωραίες γυναίκες, παιδικά σκοτάδια και αρώματα, ελπίδες, πόσες ελπίδες, μουσικά αποσπάσματα, όλα σπάνια διατηρημένα”,
“Όχι όχι, εγώ δεν θέλω ν’ αλλάξει ο κόσμος αυτός. Να χαλάσει θέλω, να τον χαλάσω, να τον γκρεμίσω, αυτό θέλω, να τον δω σωριασμένο, να δρασκελίσω τα χαλάσματα τρέχοντας με τα χέρια ανοιχτά στον άνεμο, στη λευτεριά, ν’ αγκαλιάσω τους ανθρώπους, πόσοι ωραίοι άνθρωποι θα υπάρχουν στον κόσμο, όλοι θα ’ναι ωραίοι και αληθινοί, και θα γελούν, θα μιλούν καλοσυνάτα χωρίς να ταπεινώνουν ο ένας τον άλλον…”,
“Τίποτα πια δεν μπορεί να με φοβίσει. Ό,τι είναι λευτεριά είναι και ζωή… τίποτα, όχι, θέλω να τα γευτώ όλα, να επιβεβαιωθώ ότι υπάρχω”,
“Δημιουργός είναι όποιος γεννά ανθρώπους, ποίηση, μουσική. Όλοι από τα σπλάχνα μου πρέπει να βγουν, για να γράψουν, να συνθέσουν, να ζωγραφίσουν. Μάθε ν’ ακούς. Το τραγούδι του ανθρώπου ακούεται χιλιάδες, χιλιάδες χρόνους πίσω μας, μα πρέπει πρώτα ν’ ακούσεις το κλάμα του παιδιού. Μάθε ν’ ακούς τα μηνύματα, όλα από μέσα σου έρχονται”,
“Έτσι κι αλλιώς, η Εκκλησία ‘παίζει’ σε όλα τα έργα του μεταπολέμου τον Δράκουλα ρουφώντας το αίμα της πολιτείας και την ανεξαρτησία των κυβερνήσεων”,
“Όλοι οι Έλληνες σώζετε την Ελλάδα μ’ έναν φαλλό στο χέρι”,
“Γιατί πρέπει να ζω σύμφωνα με τους μύθους που φτιάξατε; Έναν μύθο πανομοιότυπο, σαν κατάδικος στη στολή του, τον ονομάσατε γάμο και τέρμα”,
“Ό,τι δεν είσαι, δε θα μπορέσω ποτέ να σ’ το χαρίσω. Είμαι άφθονη λες! Γιατί σπαταλιέμαι. Είναι ο νόμος της γης. Δώσ’ τα όλα για να ξαναγίνεις”,
“…Όποιος ψάχνει για θεούς ψοφάει για αφεντικά”,
“Ο κάθε λεύτερος είναι μόνος. Όσο περισσότερο μεθάς από τη δύναμή σου και προεκτείνεις την ελευθερία σου, τόσο μεγαλώνεις και την έκταση της μοναξιάς σου”,
“Κάθε μέρα γίνεται ο άνθρωπος, κάθε καινούρια μέρα μας γκρεμίζει, μας ανοικοδομεί, μας ισοπεδώνει… Μόνο η βλακεία μένει αμετακίνητη -αν δεν πρόκειται για σταθερότητα σκοπιμότητας-, μόνο η βλακεία κρατά τους ανθρώπους αμετάλλαγους σαν αμεταχείριστα τσουκάλια, που δε χρησιμοποιήθηκαν ούτε γι’ αυτό που φτιάχτηκαν, που δεν κάθισαν τον πήλινο πισινό τους στη φωτιά να εκτελέσουν τον προορισμό τους, γιατί τρέμουνε μην καούν και καμαρώνουν πως διαφύλαξαν την ακεραιότητά τους και δε βλέπουν πως ξεφλουδάνε και μαδούν όσο γερνούνε και πως φυτρώνουν τσουκνίδες στην αμεταχείριστη τρύπα τους”.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για πολύ μ’ αυτό τον τρόπο, αλλά δε θα ήταν σωστό, αφού όλη η χαρά στην ανάγνωση ενός μυθιστορήματος κρύβεται στην ανακάλυψη των κρυφών του χάρων. Δεν αντέχουμε όμως στον πειρασμό να σας μεταφέρουμε ένα από τα “τοπία” του βιβλίου:
“Οι στενοί δρόμοι άδειοι από γυναίκες και οι αυλές γεμάτες παρθένες που κεντούσαν την προσδοκία ναρκωμένες από το νοτιά να μοσκοβολά ολοχρονίς νεραντζάνθους και λεμονιάς λουλούδια ολόγυρα στο λιβάδι με τις ασβεστωμένες πεζούλες
Οι θηλυκές περιποιούνται με πάθος όλο το χρόνο τις βιόλες και τα κρίνα στους κήπους ή σε ντενεκέδες που τους εξασφάλιζαν το νόμιμο πρόσχημα να βγουν στους δρόμους τη Μεγάλη Πέμπτη φορτωμένες τ’ άνθη τους για να στολίσουν τους επιτάφιους
Και ξαναγυρίζαν στα κεντήματα και τη βελόνα που τρυπούσε κοντά κοντά το ατλάζι ή το βελούδο σκορπώντας σε κάθε της βουτιά μια ανεπαίσθητη ανατριχίλα στο δέρμα
Οι κεντητές προσδοκίες χώριζαν πάντα μ’ ένα θαλασσί ποτάμι κάποιον ροδομάγουλο νεαρό από μια χλωμή κοπέλα
Το κεντητό ποτάμι μόνο ένα περιστέρι χωρούσε να το διασχίσει, κρατώντας στο ράμφος του ένα άσπρο ραβασάκι, συνήθως πιο μεγάλο απ’ το κορμάκι του, να χωράει την κεντητή επίκληση, “Σε αναμένω”
Όσο περνούν τα χρόνια, οι μπάντες γίνονται μεγαλύτερες, πολύπλοκες και μακροπρόθεσμες σε προσδοκίες, με φράσεις πεισματικής αισιοδοξίας, “Έχει ο θεός”, στη διάψευση κάποιας χαμένης ελπίδας, ή “Κι αυτό θα περάσει”
Αλλά μόνο τα χρόνια περνούσαν
Οι κοπέλες μεστώνανε με αρρωστημένα όνειρα που τυραννούσαν τον ύπνο τους ανάκατα με μυρωδιές βασιλικού και την μπόχα των βρακιών τους
Βρακιά πάνινα δεμένα ψηλά στους γοφούς ανέβαζαν τις αναθυμιάσεις τους στους σπασμούς των ονειρώξεων και σκλήραιναν οι τρυφερές γραμμές των νεανικών προσώπων
Οι νέες ωρίμαζαν γρήγορα και τα χαρακτηριστικά τους αγρίευαν όμοια με των μανάδων τους, καθώς άκουαν απελπισμένες τη ζωή να παρελαύνει χωρίς να τη βιώνουν.
Ααχ, τα παλιά καλά χρόνια!”
Είπατε τίποτα; Όχι, ε; Πάντως, αν το πάρετε απόφαση να ασχοληθείτε κάπως με τη Λ. Ζ., η “Συβαρίτισσα” είναι το βιβλίο της που πρέπει ν’ αφήσετε για το τέλος. Αν θέλετε απλά να τη γνωρίσετε, τότε, διαβάστε την όταν σας “καπνίσει”. Εμείς, απλά, επιμένουμε ότι είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά μυθιστόρηματα…
Πηγή: lakisf3.blogspot.com
Ενώνουν δυνάμεις νεολαία, εργαζόμενοι και Κίτρινα Γιλέκα
Παρόλο που υπάρχει φόβος για τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου οργής, ο Μακρόν έχει δώσει εντολή στην κυβέρνησή του να υιοθετηθεί με οποιοδήποτε κόστος το προκρούστειο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής για το 2027
Η σημερινή πανγαλλική κινητοποίηση έβγαλε πάλι στους δρόμους, εκτός από μαθητές και φοιτητές, τα Κίτρινα Γιλέκα, αγρότες, επαγγελματίες οδηγούς, εργαζόμενους από πάρα πολλούς επαγγελματικούς κλάδους και συνταξιούχους. Ακόμη μία κοινωνική αναταραχή, ακόμη ένα μεγαλειώδες ξέσπασμα των Γάλλων για την ακρίβεια, την ασταμάτητη μείωση της αγοραστικής δύναμης, τις τσουχτερές τιμές της ενέργειας, την παρατεταμένη λιτότητα των τελευταίων χρόνων και μετά τα κεφάλια πάλι μέσα, πριν η δημοσιονομική γκιλοτίνα σαρώσει, όπως έγινε και στη χώρα μας;
Πολύ πιθανό, αν αναλογιστεί κανείς πως το καθεστώς Μακρόν έχει στο παρελθόν διαπρέψει στην αποδόμηση και την καταστολή τέτοιων μαζικών διαμαρτυριών, όπως έγινε, για παράδειγμα, με τα Κίτρινα Γιλέκα το 2018. Τα απολύτως ελεγχόμενα από τους ολιγάρχες ΜΜΕ που στήριξαν και εξακολουθούν να στηρίζουν τον μαθητευόμενο μάγο του Ελιζέ, η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας, που έχει εντολές να χτυπάει στο ψαχνό, σε συνδυασμό με τις στρατιές των ταραχοποιών, που διεισδύουν στα κινήματα για να τα κάνουν γυαλιά καρφιά ανενόχλητοι, αμαυρώνουν, ποινικοποιούν και αποτελειώνουν στο άψε σβήσε όποια λαϊκή δυσαρέσκεια.
Παρόλο που υπάρχει φόβος για σύγκλιση της κοινωνικής διαμαρτυρίας με τη δημιουργία ενός κοινού μετώπου οργής, ο Γάλλος πρόεδρος έχει δώσει εντολή στην κυβέρνησή του να υιοθετηθεί με οποιοδήποτε κόστος το προκρούστειο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής για το 2027, που προβλέπει περικοπές ύψους 54 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Με τη Γαλλία να φλερτάρει με τη χρεοκοπία και τον πληθωρισμό να σκαρφαλώνει τον Σεπτέμβριο στο 3,1%, το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2024, το προαναγγελλόμενο για το επόμενο έτος ψαλίδισμα των δημόσιων και κοινωνικών δαπανών θα επηρεάσει άμεσα συνταξιούχους, εργαζομένους, δημοσίους υπαλλήλους, όπως επίσης το εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα.
Στην εκπαίδευση, τα τελευταία χρόνια έχουν καταργηθεί 4.000 θέσεις εργασίας, ενώ για την επόμενη χρονιά προβλέπεται η κατάργηση ακόμη 1.600 θέσεων. Παράλληλα, σχεδιάζονται περικοπές ύψους 650 εκατ. ευρώ στη δευτεροβάθμια και 150 εκατ. ευρώ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Την ώρα που σχολεία και πανεπιστήμια καλούνται να λειτουργήσουν με λιγότερους πόρους, περισσότερα από 2,5 δισ. ευρώ έχουν διατεθεί στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Μακρόν στην κατανομή του δημόσιου χρήματος.
Για τους δημοσίους υπαλλήλους προβλέπεται πάγωμα των αποδοχών τους, ενώ η κατάργηση των φορολογικών ελαφρύνσεων των εργοδοτών που συνδέονται με τα δώρα και τα μπόνους αναμένεται να αποφέρει στα κρατικά ταμεία περίπου 3,8 δισ. ευρώ.
Στο στόχαστρο των περικοπών μπαίνουν και οι συνταξιούχοι, και κυρίως τα εισοδήματα που βρίσκονται πάνω από συγκεκριμένα όρια. Για όσους λαμβάνουν σύνταξη άνω των 1.260 ευρώ τον μήνα προβλέπεται περιορισμός της αναπροσαρμογής των συντάξεων, με στόχο την εξοικονόμηση περίπου 4,1 δισ. ευρώ. Παράλληλα, ο περιορισμός των φορολογικών ελαφρύνσεων για τους συνταξιούχους αναμένεται να εξοικονομήσει επιπλέον 1,4 δισ. ευρώ.
Από τις περικοπές στον τομέα της υγείας η γαλλική κυβέρνηση σχεδιάζει να εξοικονομήσει περίπου 4 δισ. ευρώ. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι μειώσεις αυτές μπορούν να περιορίσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα χωρίς να επιβαρύνουν περαιτέρω την πρόσβαση των πολιτών σε βασικές υπηρεσίες υγείας.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας τομέας που ακολουθεί αντίθετη πορεία: η άμυνα, που παραμένει βασική προτεραιότητα για τον ένοικο του Ελιζέ. Σε αντίθεση με την εκπαίδευση, την υγεία και τις κοινωνικές δαπάνες, οι στρατιωτικές δαπάνες ενισχύονται, με τις ένοπλες δυνάμεις να προβλέπεται να λάβουν επιπλέον 6,4 δισ. ευρώ το 2027.
Η κινητοποίηση σε αριθμούς
Τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα πολλοί νέοι εμφανίζονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φορώντας κίτρινα γιλέκα και οι εκκλήσεις για συμμετοχή στις κινητοποιήσεις μέσω του διαδικτύου -οι οποίες δεν έπαψαν από τα τέλη του καλοκαιριού- πολλαπλασιάστηκαν τις τελευταίες ημέρες. Η έκταση της πανεθνικής κινητοποίησης παραμένει δύσκολο να αποτιμηθεί, καθώς ενισχύεται διαρκώς.
Στον ιστότοπο 17octobregile tjaune.net, όπου το κίνημα φαίνεται πλέον να αποκτά οργανωμένη δομή, έχουν καταγραφεί εκατοντάδες δράσεις. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν ανακοινωθεί περισσότερες από 1.000 κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Το σχέδιο δράσης περιλαμβάνει 499 διαδηλώσεις, αποκλεισμούς σε 126 κυκλικούς κόμβους, 244 πρατήρια καυσίμων, 5 διυλιστήρια, 35 πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, 48 σιδηροδρομικούς σταθμούς, 3 λιμάνια, 66 σταθμούς διοδίων, καθώς και καταλήψεις σε 22 γέφυρες. Ο αριθμός των αποκλεισμών αυξάνεται ώρα με την ώρα. Παράλληλα, έχουν προβλεφθεί 66 γενικές συνελεύσεις.
Ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνέζ ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, που πριν από μία εβδομάδα ακρωτηρίασαν έναν μαθητή, θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σήμερα σε περίπτωση ταραχών και εξουσιοδότησε τους αστυνομικούς και τους χωροφύλακες να κάνουν χρήση «του συνόλου των όπλων που έχουν στη διάθεσή τους».
Σαν η χώρα να βιώνει εμπόλεμη κατάσταση, ΜΜΕ αλλά και απλοί πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα δημοσιεύουν συνεχώς βίντεο με οδηγίες για την προστασία από τα δακρυγόνα και τις χειροβομβίδες κρότου λάμψης της αστυνομίας. «Ευτυχώς που είδα αυτά τα βίντεο, γιατί πιστεύω ότι μπορούν να βοηθήσουν οποιονδήποτε. Ακόμη και μόνο ο φυσιολογικός ορός, ακόμη και μόνο οι μάσκες FFP2… Πρέπει να προστατευόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο» δήλωσε ένας μαθητής στον τηλεοπτικό σταθμό BFM.
«Προσπαθώ να μην πηγαίνω στο τέλος της πορείας, γιατί συνήθως εκεί παρουσιάζονται τα περισσότερα προβλήματα. Προσέχω τις κινήσεις των CRS [των γαλλικών ΜΑΤ]. Αν δω ότι θα κάνουν έφοδο, φεύγω. Δεν συμμετέχω στις κινητοποιήσεις για τη βία, αλλά για να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μας. Το υπουργείο Παιδείας δεν δίνει δεκάρα για εμάς και εμείς κατεβαίνουμε στους δρόμους για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας» τόνισε ο ίδιος.
Για μια πιθανή «σύγκλιση των οργισμένων» έκανε λόγο ο ραδιοφωνικός σταθμός RMC. Ορισμένοι προσδοκούν η σημερινή κινητοποίηση να εξελιχθεί σε «μια επανάσταση», σε ένα «μεγάλο κίνημα αγανάκτησης και εξάντλησης της υπομονής» ή ακόμη και στην έλευση της «ημέρας της δόξας». Μάλιστα, οι πιο αποφασισμένοι θέλουν να συνεχίσουν την κινητοποίηση και τη νύχτα, μετά τη μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι. Το Συνδικάτο Ανεξάρτητου Δημοκρατικού Εμπορίου, το οποίο δηλώνει ότι εκπροσωπεί 10.000 εργαζομένους στο εμπόριο και στις υπηρεσίες, ανακοίνωσε ότι από τις 8 το βράδυ θα πραγματοποιηθεί πορεία στις ακριβές συνοικίες του Παρισιού, κοντά στα κέντρα εξουσίας.
Πηγή: www.dimokratia.gr
Το γατάκι (Κίμπερλι) κι ο ελέφαντας (Κάθετος Διάδρομος)
Πέρα για πέρα αποκαλυπτικά ήταν όσα αποκάλυψε η αμερικανική εφημερίδα WallStreetJournal για τα έργα και τις ημέρες της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στο φρούριο της Βασιλίσσης Σοφίας. Αξιώσεις για δωράκια ύψους 100.000 δολαρίων ως ανταμοιβή της για να προφέρει πρόσβαση στην οικογένεια Τραμπ, δωράκια σε είδος από τον εφοπλιστή Τσάκο, προνομιακή υποστήριξη στην κατασκευαστική εταιρεία Άκτωρ για έργα που σχετίζονται με τον Κάθετο Διάδρομο ο οποίος θα προμηθεύει την ανατολική και Κεντρική Ευρώπη με αμερικανικό φυσικό αέριο και πολλά άλλα. Πρόκειται για κορυφαίες περιπτώσεις διαφθοράς που δικαίως προκάλεσαν την αποπομπή της.
Ωστόσο, η «ευαισθησία» του Τραμπ να ζητήσει την παραίτηση της Γκιλφόιλ ξεχειλίζει από υποκρισία γιατί οι αποκαλύψεις της αμερικανικής εφημερίδας, που είναι στενά προσδεμένη στον Λευκό Οίκο, δεν αποσκοπούσαν να σώσουν την τιμή ούτε της αμερικανικής πολιτικής και διπλωματίας, ούτε της οικογένειας Τραμπ. Αποσκοπούσαν να διαφυλάξουν τα κέρδη της αμερικανικής κατασκευαστικής βιομηχανίας που, σε μια απίστευτη ανατροπή των συμφωνηθέντων, τέθηκαν εν αμφιβόλω λόγω των υπέρογκων χρεών της Γκιλφόιλ στην …πιστωτική της κάρτα!
Για να το πούμε απλά: Στόχος της εφημερίδας της αμερικανικής χρηματιστηριακής ολιγαρχίας ήταν η διαφύλαξη των συμβολαίων των αμερικανικών κατασκευαστικών. Για την σημασία τους αρκεί να υπενθυμίσουμε τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε η κατασκευαστική Haliburton για την επίθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ, το 2003. Κανένα μεγάλο ενεργειακό έργο, ειδικότερα μεταφοράς, δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς κατασκευαστικές εταιρείες. Κι οι Αμερικάνοι, που προκάλεσαν ολόκληρο πόλεμο την Ουκρανία για να πουλήσουν το φυσικό τους αέριο, έβλεπαν τα δισεκατομμύρια που θα δαπανηθούν για τον Κάθετο Διάδρομο να τα παίρνει μια ελληνική κατασκευαστική. Γι’ αυτό τον λόγο η Wall Street Journal θυμήθηκε την ερευνητική δημοσιογραφία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι με τα άρθρα της παρέδωσε μαθήματα έρευνας, αν δεν ήταν εμφανές ότι οι πηγές της μάλλον υπηρεσιακά καθήκοντα διεκπεραίωναν…
Σε ό,τι αφορά τον Ντ. Τραμπ, που έπεσε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις, στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του έχει επιδοθεί σε ένα τόσο απροκάλυπτο κυνήγι του χρήματος που η διαφθορά του ήδη, πριν καν φτάσει στα μισά της θητείας του, χαρακτηρίζεται παροιμιώδης και θα μείνει στην ιστορία· την παγκόσμια, όχι μόνο την αμερικανική. Ας σταθούμε σε επτά μόνο από τα κορυφαία σκάνδαλα της δεύτερης θητείας του μόνο και μόνο για να δούμε ότι η ακραία, αποενοχοποιημένη και ακομπλεξάριστη μάλιστα, διαφθορά στο σύστημα Τραμπ είναι κανόνας κι όχι εξαίρεση. Κι ότι μπροστά σε όσα έχει κάνει ο ίδιος ο Τραμπ, τα σκάνδαλα της Γκιλφόιλ δεν είναι καν πταίσματα. Αν δεν έπλητταν την αιχμή του δόρατος του αμερικανικού κεφαλαίου θα παραγράφονταν, όπως τόσα άλλα.
Μέσο απάτης και λαδώματος το κρυπτονόμισμα
Κατά τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, το 2025, τα συνολικά του, επίσημα δηλωμένα έσοδα, έφτασαν τα 2,2 δισ. δολ., από 622 εκατ. δολ. τον προηγούμενο χρόνο, το 2024. Εξ αυτών τα 1,4 δισ. δολ. προήλθαν από τις δουλειές της οικογένειας στα κρυπτονομίσματα. Ωστόσο, τα έσοδα δεν εισέρευσαν στο πλαίσιο διαφανών συναλλαγών. Μόλις λίγες ημέρες πριν την ορκωμοσία του Τραμπ, τον Ιανουάριο του 2025, επενδυτικό ταμείο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων ανακοίνωσε την συμμετοχή του στην εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ, World Liberty, με μια επένδυση ύψους 500 εκατ. δολ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του συμβούλου εθνικής ασφάλειας των Εμιράτων που με «μόλις» 500 εκατ. δολ. κέρδισε μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας απατο-νομισμάτων του Τραμπ αρνήθηκε να σχολιάσει στους New York Times την επενδυτική απόφαση του σεΐχη, που …τυχαία προφανώς συνέπεσε με την άδεια του Τραμπ για εξαγωγές εκατοντάδων χιλιάδων τσιπς στα Εμιράτα. Η επένδυση των Εμιράτων στην οικογενειακή επιχείρηση του Τραμπ προκάλεσε ανησυχίες για την υπαγωγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στα συμφέροντα τρίτων κρατών.
Την ίδια χρονιά που ο Τραμπ εξασφάλισε μυθικά κέρδη από το απατο-νόμισμα του, 1 εκατ. περίπου επενδυτές που ακούμπησαν τα λεφτά τους στη φούσκα του προέδρου υπέστησαν ζημιές ύψους 3,8 δισ. δολ.! Κοινώς, ο πρόεδρος έφαγε τα λεφτά όχι μόνο των Αράβων ζάμπλουτων, αλλά ακόμη και των Αμερικανών με το απατο-νόμισμα του!
Πλαστές ειδήσεις για το Ιράν, πραγματικά κέρδη για τον Τραμπ
Την Δευτέρα 22 Μαρτίου 2026 μεταξύ 6.49 και 6.50 π.μ. 6.200 συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης στο πετρέλαιο μπρεντ, αξίας 580 εκατ. δολ., άλλαξαν χέρια. Μετά από 15 λεπτά της ώρας, με ανάρτησή του στο Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης Truth Social, ο Τραμπ ανακοίνωσε «παραγωγικές συνομιλίες» με την Τεχεράνη για το τέλος του πολέμου, που σήμαναν ακαριαία αποκλιμάκωση. Το αποτέλεσμα ήταν η εκτίναξη του χρηματιστηριακού δείκτη S&P500. Σε λιγότερο από 15 λεπτά κάποιοι κέρδισαν δισεκατομμύρια! «Η εμπειρία μου από την παρακολούθηση των αγορών τα τελευταία 15 χρόνια δείχνει ότι αυτό είναι αφύσικο. Είναι Δευτέρα πρωί, δεν υπάρχουν κάποια σημαντικά στοιχεία, δεν υπάρχουν εκπρόσωποι της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας που θα ήθελες να προλάβεις. Είναι ασυνήθιστα μεγάλες αγοραπωλησίες για μια μέρα χωρίς κίνδυνο. Κάποιος έγινε πολύ πλουσιότερος», δήλωσε χρηματιστής στους Financial Times που έφεραν στη δημοσιότητα το μεγάλο σορτάρισμα.
Ο πρόεδρος της ιρανικής Βουλής, Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, διέψευσε τις συνομιλίες κι ανάρτησε στο X: «Χρησιμοποιούνται πλαστές ειδήσεις για να χειραγωγήσουν τις χρηματοπιστωτικές και πετρελαϊκές αγορές και για να δραπετεύσουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ από τον εφιάλτη στον οποίο έχουν παγιδευτεί». Προφανώς καμία αιτιότητα μεταξύ ανακοίνωσης του Τραμπ από την μια και κερδοσκοπικών στοιχημάτων ή τιμών στις αγορές δεν μπορεί να αποδειχθεί. Αλλά είναι περιττό… Δημοκρατικός γερουσιαστής σχολιάζοντας την «σύμπτωση» έκανε λόγο για αδιανόητη διαφθορά, ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου χαρακτήρισε το ρεπορτάζ ανεύθυνο…
Εσωτερική πληροφόρηση κατόπιν πληρωμής
Επιχειρώντας να βγάλει λεφτά ο Τραμπ από τις ίδιες τις ειδήσεις της προεδρίας του εγκαινίασε μια επιπλέον υπηρεσία, ονόματι Truth API, στο δικής του ιδιοκτησίας Μέσο Κοινωνικής Δικτύωσης Truth Social που θα παρέχει στους συνδρομητές πρόωρη πρόσβαση στις αναρτήσεις του. Η τιμή της μηνιαίας συνδρομής ανέρχεται σε 100.000 δολάρια, καθιστώντας το Μέσο ενημέρωσης διαθέσιμο αποκλειστικά για ζάμπλουτους! Το προϊόν που λάνσαρε συνιστά ακραία σύγκρουση συμφέροντος επειδή, υποτίθεται πάντα, ότι η ενημέρωση οφείλει να είναι δημόσια και να παρέχεται ελεύθερα, ειδικά από την πολιτική ηγεσία. Η κίνηση του Τραμπ προκάλεσε εκτεταμένες αντιδράσεις κι όχι μόνο από μιντιακούς οργανισμούς που όλως τυχαίως πετιούνται έξω από υπουργεία ακόμη κι από τον Λευκό Οίκο τον τελευταίο χρόνο. Μεταξύ άλλων, Δημοκρατικός γερουσιαστής έστειλε επιστολή σε έξι κολοσσιαίες χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, καλώντας τις να μην πληρώσουν συνδρομή στον Τραμπ.
Ακύρωση δασμών έναντι δουλειών στον Μασκ
Η κρούση του αντιπροσώπου της εταιρείας παροχής δορυφορικού ίντερνετ του Έλον Μασκ, SpaceX, προς την ρυθμιστική αρχή της μικροσκοπικής αφρικανικής χώρας Λεσόθο με πληθυσμό 2 εκατ. κατοίκους, μόλις δύο εβδομάδες μετά την ανακοίνωση του Τραμπ ότι της επιβάλει δασμούς ύψους 50%, θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία. Μέχρι που στα χέρια της Washington Post βρέθηκε μια σειρά εγγράφων του υπουργείου Εξωτερικών, που επιβεβαιώνει τις υποψίες καθώς αποκάλυπτε πώς «οι αμερικανικές πρεσβείες και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν ασκήσει πιέσεις σε διάφορες χώρες να άρουν τα εμπόδια για τις αμερικανικές εταιρείες δορυφορικών υπηρεσιών, αναφέροντας συχνά την Starlink ονομαστικά. Τα έγγραφα δεν αποδεικνύουν ότι η ομάδα του Τραμπ έχει ζητήσει ρητά ευνοϊκή μεταχείριση για τη Starlink σε αντάλλαγμα για χαμηλότερους δασμούς. Ωστόσο, υποδεικνύουν ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει δώσει όλο και περισσότερες οδηγίες σε αξιωματούχους να πιέσουν για την έγκριση των ρυθμιστικών αδειών για την εταιρεία δορυφόρων του Μασκ, σε μια στιγμή που ο Λευκός Οίκος ζητά διεξαγωγή ευρείας κλίμακας συνομιλιών για το εμπόριο», έγραφε η αμερικανική εφημερίδα.
Να θυμίσουμε ότι ο ζάμπλουτος Έλον Μασκ δεν διετέλεσε μόνο υπουργός του Τραμπ, αλλά στην προεκλογική περίοδο δαπάνησε επισήμως 277 εκατ. δολ. για να υποστηρίξει τον αμερικανό πρόεδρο κι άλλους ρεπουμπλικάνους υποψήφιους. Κάπως έπρεπε να αποζημιωθεί για την επένδυσή του…
Φορολογική ασυλία ως αποζημίωση
Τον Ιανουάριο του 2026 ο Τραμπ και οι δύο γιοί του μήνυσαν τις αμερικανικές φορολογικές αρχές (IRIS) διεκδικώντας ως αποζημίωση το εξωφρενικό ποσό των 10 δισ. δολ. με αφορμές διαρροές για τις (σκανδαλώδεις) επιστροφές φόρου των επιχειρήσεων τους. Η μήνυση αυτή πέρασε στην ιστορία επειδή ήταν η πρώτη φορά που πρόεδρος των ΗΠΑ στρεφόταν δικαστικά εναντίον της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Στον συμβιβασμό που ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα, κι έγινε γνωστός από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, περιλαμβανόταν όρος στο συνοδευτικό παράρτημα βάσει του οποίου οι φορολογικές αρχές των ΗΠΑ στερούνταν στο εξής το δικαίωμα ελέγχου στα οικονομικά της οικογένειας Τραμπ!
Δηλαδή, ο υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, τον οποίο βάσιμα υποθέτουμε δεν επέλεξαν τα ρακούν που αφθονούν στην αμερικανική ύπαιθρο κι εσχάτως στα αστικά κέντρα, απαγόρευσε στις φορολογικές αρχές των ΗΠΑ να ελέγξουν ξανά τον αμερικανό πρόεδρο. Επίσης, τα μέλη της οικογένειάς του και τις επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχουν! Ο συμβιβασμός, που επιβάλει φορολογική ασυλία στον Τραμπ, κρίθηκε παράνομος και αντισυνταγματικός από μέλη του Κογκρέσου και σύσσωμο τον Τύπο.
Προεδρική χάρη σε εγκληματίες «λευκού κολλάρου»
Με την είσοδο του 2026 ο αμερικάνος πρόεδρος άσκησε το δικαίωμά του να χορηγήσει χάρη σε κατάδικους, μόνο που η ευαισθησία του δεν αφορούσε κοινωνικά ευάλωτους ή αμφιλεγόμενες καταδίκες. Ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε χάρη, παραγράφοντας την ποινή ή μειώνοντας την ποινή σε καταδικασμένους για "εγκλήματα λευκού κολλάρου" και σε περιπτώσεις συγγενών δωρητών του. Μία εξ αυτών είχε δωρίσει 3,5 εκατ. δολ. στο κίνημα MAGA. Μεταξύ όσων ευνοήθηκαν από την προεδρική μεγαθυμία ήταν επικεφαλής κεφαλαίου αντιστάθμισης κινδύνου (hedge fund) που εξαπάτησε τους ομολογιούχους πετρελαϊκής εταιρείας, ο κυβερνήτης του Πουέρτο Ρίκο κι ένας ιταλο-βενεζολάνος τραπεζίτης που είχαν συνεργαστεί σε μια υπόθεση διαφθοράς για να αντικαταστήσουν τον επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής τραπεζών κ.α. Με τις αποφάσεις του ο Τραμπ ευνόησε καταδικασμένους απατεώνες, υπονομεύοντας την δικαιοσύνη και δημιουργώντας σοβαρές υποψίες για τα κίνητρα του…
Ενοίκια – χάρισμα στον πύργο Τραμπ
Στην Ελλάδα πρόσφατα μάθαμε για την ανέγερση ακινήτων από πολιτικούς που στη συνέχεια τα μίσθωναν στο δημόσιο έναντι εξωφρενικών ποσών. Κάπως έτσι το έκανε κι ο Τραμπ στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να καταφύγει σε διαμεσολαβήσεις κι ενδιάμεσους. Οι σχέσεις του προέδρου της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο με τον Τραμπ, ακόμη κι αν δεν ήταν, έγιναν γνωστές με αφορμή την παρουσία του ιταλού στην ορκωμοσία του αμερικανού προέδρου, με την συμμετοχή του στο σιωνιστικό «συμβούλιο ειρήνης» για την Γάζα (όπου οι συμμετέχοντες εξαγόρασαν την θέση τους καταβάλλοντας 1 δισ. δολ.), την ακύρωση της ποινής αποκλεισμού στον Αμερικανό ποδοσφαιριστή Φολαρίν Μπαλογκούν στη διάρκεια του Μουντιάλ φέτος το καλοκαίρι κ.α. Αυτό που δεν ήταν γνωστό κι έγινε πρόσφατα, μετά από αποκάλυψη των New York Times, είναι η μίσθωση εκ μέρους της αθλητικής ομοσπονδίας γραφείου της στον πύργο του Τραμπ, έκτασης ενός ολόκληρου ορόφου. Η διάρκεια του συμβολαίου είναι για επτά χρόνια! Το γραφείο στον 17ο όροφο του πύργου Τραμπ αν και πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από την μίσθωσή του παραμένει ακόμη και σήμερα άδειο, καθώς η FIFA διατηρεί εδώ και χρόνια δύο γραφεία στο Μαϊάμι της Φλόριντας…
Σταγόνα στον Τραμπικό ωκεανό τα σκάνδαλα της Κίμπερλι
Τα σκάνδαλα της οικογένειας Τραμπ που έχουν κοσμήσει από το 2025 τα πρωτοσέλιδα του επίσημου αμερικανικού Τύπου είναι πολύ περισσότερα απ’ όσα ενδεικτικά και σε συντομία περιγράψαμε. Και πιθανά είναι παρωνυχίδα μπροστά στα δισεκατομμύρια που έχει βάλει στην τσέπη η οικογένεια Τραμπ από την πρώτη ημέρα που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, χωρίς να έχουν γίνει αντιληπτά.
Για να συγκρίνουμε την άνευ προηγουμένου διαφθορά του Ντόναλντ Τραμπ αρκεί να θυμηθούμε ότι η διαπλοκή του Τζο Μπάιντεν αποδεικνυόταν μέσω της αργομισθίας που εισέπραττε ο γιός του από την Ουκρανική εταιρεία – πλυντήριο Burisma. Η διαφθορά της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους αποδεικνυόταν από την συμμετοχή πρωτοκλασάτων στελεχών του στα διοικητικά συμβούλια πολυεθνικών. Κορυφαίο, κι όχι μοναδικό παράδειγμα, ήταν η συμμετοχή του αντιπροέδρου Ντικ Τσένι στην κατασκευαστική Haliburton κ.α. Για να κατανοήσουμε το άλμα στον ουρανό της διαφθοράς που πέτυχε ο Ντόναλντ Τραμπ ας φέρουμε επίσης στο μυαλό μας την ολιγοήμερη φυλάκιση και το ταπεινωτικό βραχιολάκι που εξακολουθεί να φοράει ο Σαρκοζί επειδή το 2025 καταδικάστηκε για παράνομη χρηματοδότηση του κόμματός του το 2007 από τον Λίβυο ηγέτη Καντάφι (τον οποίο στη συνέχεια ανέτρεψε και σκότωσε). Κι ακόμη, για να αξιολογήσουμε τις επιδόσεις του Τραμπ ας ανατρέξουμε στην κοινωνική εργασία που προσέφερε ο ιταλός πρωθυπουργός Μπερλουσκόνι ως τιμωρία για την φοροαποφυγή του μιντιακού του ομίλου, Mediaset. Τέλος, ας ρίξουμε και μια ματιά στο Ισραήλ όπου για να γλιτώσει τα δικαστήρια και την φυλακή ο διεφθαρμένος Νετανιάχου προσφέρει στα ισραηλινά θηρία το αγαπημένο τους «φαγητό», σφαγές και γενοκτονία, εξαγοράζοντας έτσι την ανοχή τους με το αίμα και τον πόνο των Παλαιστινίων.
Χωρίς να υποτιμάμε τα εκατομμύρια που αλλάζουν χέρια μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματιών σε όλο τον κόσμο πίσω από τις κουρτίνες, το συμπέρασμα είναι πώς κανένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός δεν εξαργύρωσε τόσο κυνικά κι απροκάλυπτα την λαϊκή ψήφο σε ζεστό χρήμα, όσο ο Τραμπ, που διεκδικεί τον τίτλο του πιο διεφθαρμένου πολιτικού όλων των εποχών, αποδεικνύοντας ότι η εξαχρείωση και η διαπλοκή είναι η άλλη όψη των πολέμων στο εξωτερικό και της λιτότητας στο εσωτερικό.
Όλα τα παραπάνω που έχουν δει το φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν γιατί η Κίμπερλι ήταν …γατάκι μπροστά στον Τραμπ. Η ίδια πίστευε ότι ο ιδρώτας στα σεντόνια της οικογένειας θα εξασφάλιζε την ανοχή της. Αφελώς όπως αποδείχτηκε διότι οι υπηρεσίες της στρέφονταν σε βάρος όχι του κύρους της αμερικανικής διπλωματίας· αυτή έχει προ πολλού βγει στο …κλαρί όπως βεβαιώνουν οι 92 κενές πρεσβευτικές θέσεις ανά τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένων και των θέσεων σε διεθνείς οργανισμούς) σε ένα σύνολο 196 που περιμένουν πολιτικούς φίλους και χορηγούς του Τραμπ. Η Κίμπερλι υπέγραψε το πολιτικό της τέλος από τη στιγμή που δεν προώθησε και υπονόμευσε τα συμφέροντα των «διαμαντιών του στέμματος» της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Συγκεκριμένα, των εταιρειών που ανέμεναν να πάρουν δουλειές από τον αμερικανικό Κάθετο Διάδρομο κι είδαν τα συμβόλαια να περνούν στο χαρτοφυλάκιο των Ελλήνων συναδέλφων τους που πλήρωναν τα χρέη της Κίμπερλι. Πώς να μην την κρεμάσουν στα μανταλάκια;
Αναγκαίο να τονιστεί ότι οι αμερικανικές κατασκευαστικές δεν θα πάρουν τα αλβανικά και άλλα συμβόλαια για τον Κάθετο Διάδρομο από τον Άκτωρα επειδή είναι πιο …ανταγωνιστικές, προσφέροντας χαμηλότερες τιμές ή υψηλότερη τεχνολογία. Θα τα αναλάβουν αξιοποιώντας γνωριμίες, εκβιασμούς και την ιμπεριαλιστική επιβολή. Υπ’ αυτό το πρίσμα ας μην περιμένουμε ο πρέσβης που θα διαδεχθεί την Κίμπερλι να ορκίζεται στον Άνταμ Σμιθ και τις ελεύθερες αγορές. Το ίδιο διεφθαρμένος με την Κίμπερλι θα είναι, αλλά θα δουλεύει για τις αμερικανικές κατασκευαστικές εταιρείες που θα κερδίσουν όχι μόνο πλημμυρίζοντας την ευρωπαϊκή αγορά με το πανάκριβο αμερικανικό φυσικό αέριο (το οποίο θα οξύνει την ενεργειακή φτώχεια), αλλά και κατασκευάζοντας ένα έργο που θα χρηματοδοτηθεί από τους ευρωπαίους φορολογούμενους. Αλλά ο αχρείαστος, πανάκριβος και πηγή σκανδάλων Κάθετος Διάδρομος, που είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, συνεχίζει να βαφτίζεται έργο εθνικής σημασίας ενώ είναι στενά αμερικανικής και παραμένει στο απυρόβλητο, εκτός κριτικής.
«Χτύπα με, γι αυτό είσαι εδώ»: Ο απεργός εργάτης με οργή και δάκρυα βουτάει από τον γιακά τον ΜΑΤατζή φίλο του
Η εμβληματική ιστορία από τη Γαλλία έρχεται ξανά στην επιφάνεια για να εμπνεύσει και να θυμίσει.
Η Βαστίλη φλέγεται, η Γαλλία «βράζει», ο κόσμος ξεσηκώθηκε δίπλα στους μαθητές και τους φοιτητές που απαιτούν το μέλλον τους και η ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία!
Τούτες τις έκρυθμες ημέρες ήρθε στην επιφάνεια ξανά η εμβληματική φωτογραφία του Jacques Gourmelen. Τι απεικονίζει; Ένα απεργό εργάτη, με οργή και δάκρυα στο πρόσωπό του, να έχει πιάσει από τον πέτο έναν άντρα των ΜΑΤ.
Ποια όμως η σημαντική λεπτομέρεια; Ήταν φίλοι από παιδιά. Ο φωτογράφος, αυτόπτης μάρτυρας άκουσε τον εργάτη να φωνάζει στον φίλο του, «εμπρός, χτύπα με».
Η ιστορία εκτυλίχθηκε τον Απρίλιο του 1972 και στη Γαλλία μνημονεύεται ακόμα και σήμερα. Ιδίως «σήμερα».
Το ονόμασαν αγώνα ενάντια στην παριζιάνικη ταπείνωση και ενώθηκαν μαζί τους και άλλοι σύντροφοι, οι οποίοι απολάμβαναν την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού.
Στις 5 Απριλίου 1972, οι διαπραγματεύσεις, στις οποίες συμμετείχαν τρεις διευθυντές εταιρειών που είχαν μεταβεί από το Παρίσι, βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη στα γραφεία της επιθεώρησης εργασίας στο Saint-Brieuc , ωστόσο οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν όταν οι απεργοί άκουσαν την προσφορά της διοίκησης: ζητούσαν 70 σεντίμ και τους έδιναν… 19.
Ο Guy Burniaux είχε δώσει μια συνέντευξη χρόνια αργότερα για ένα ρεπορτάζ σχετικά με τις εξεγέρσεις του Breton και αφηγήθηκε τις συνθήκες όταν τραβήχτηκε η εμβληματική φωτογραφία.
«Είχαμε περάσει πάνω από τρεις εβδομάδες την απεργία μας. Οι προτάσεις που ανακοίνωσαν τα αφεντικά εκείνη την ημέρα ήταν ένα πραγματικό χαστούκι στο πρόσωπο. Ήμουν μέρος της βασικής ομάδας των επαναστατημένων εργατών. Είχαμε άθλιους μισθούς, δουλεύαμε 47 ώρες την εβδομάδα. Είχαμε βαρεθεί τα αφεντικά να βγάζουν χρήματα στην πλάτη μας. Ζητούσαμε απλώς να πληρωνόμαστε όπως οι συνάδελφοί μας στην περιοχή του Παρισιού».
«Χτύπα με, γι αυτό είσαι εδώ»
Έτσι, στις 6 Απριλίου, έφτασαν οι άνδρες της CRS 13, τα λεγόμενα ΜΑΤ. Οι απεργοί εργάτες έφυγαν από το κτίριο και ο φωτογράφος Jacques Gourmelen τους ακολούθησε: «Όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Είδα τον Guy Burniaux να προχωρά προς έναν από τους αξιωματικούς της CRS 13. Κλαίγοντας από οργή, τον άρπαξε από το γιακά και φώναξε: «Έλα, προχώρα, χτύπα με». Απέναντί του, ο αστυνομικός, στωικός, δεν κουνήθηκε».
Ο ίδιος ο Guy Burniaux είχε εξιστορήσει: «Τα ΜΑΤ ήταν από τη μία πλευρά και εμείς από την άλλη. Τότε αναγνώρισα τον συμμαθητή μου, τον Jean-Yvon Antignac. Τον άρπαξα και του είπα: «Χτύπα με, αφού γι’ αυτό είσαι εδώ». Κρατούσε το γκλομπ του και είπε: «Όχι, δεν πρόκειται να σε χτυπήσω».
«Ήμασταν μαζί στο λύκειο. Ήμασταν αχώριστοι» συνέχισε: « Όταν αναγνώρισα τον Jean-Yvon, τον είδα ως τον άνθρωπο που ερχόταν να σπάσει το κίνημά μας. Εξερράγην. Έκλαιγα από οργή για τις αδικίες. Δεν μου κρατούσε κακία. Είδαμε ο ένας τον άλλον ξανά μετά».
Ο φωτογράφος, Jacques Gourmelen βλέποντας όλο αυτό να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, ένιωσε ότι ήταν «το πλάνο». Απαθανάτισε τη σκηνή ενστικτωδώς… «Ήμουν εκεί την κατάλληλη στιγμή. Τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα, θα ήταν πολύ αργά».
Εκτός από την απεργία του Joint Français , αυτή η φωτογραφία έχει γίνει σύμβολο αγώνα όλα αυτά τα χρόνια. Ο Guy Burniaux φύλαγε προσεκτικά αποκόμματα εφημερίδων και άλλα αναμνηστικά που σχετίζονται με αυτή τη φωτογραφία σε έναν φάκελο.
«Πρέπει να τα κρατήσω όλα αυτά. Είναι σημαντικό. Αυτή η σύγκρουση δεν πρέπει να ξεχαστεί...» έλεγε ο ίδιος. Όπως είχε εκμυστηρευτεί, εκείνη την ημέρα δεν είδε τον φωτογράφο, ο οποίος πέθανε το 2012.
Μετά το πρωτοσέλιδο… η νίκη
Η φωτογραφία εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα του Ouest-France την επόμενη μέρα και στη συνέχεια στο εξώφυλλο του Paris-Match. Ο αγώνας των εργατών έφτασε στα αυτιά της κυβέρνησης.
Στις 8 Μαΐου, τελικά κέρδισαν… Ζητούσαν αύξηση 70 σεντς ανά ώρα. Πήραν 65.
Μετά από αυτή τη φωτογραφία, οι δύο πρωταγωνιστές της φωτογραφίες έμειναν φίλοι. Συναντιόντουσαν σε τακτική βάση μέχρι τον θάνατο του αστυνομικού. Ο Guy Burniaux απεβίωσε στις 9 Μαρτίου το 2021, σε ηλικία 73 ετών.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θεόφιλος Τυριντζής Γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει σπουδάσει Αθλητική Δημοσιογραφία. Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 2002 και ξεκίνησε σε αθλητικές εφημερίδες όπως ο Δικέφαλος, το Derby Sports, η Αθλητική Ηχώ αλλά και ο τηλεοπτικός σταθμός Κανάλι 10. Ακολούθησε η εφημερίδα Γαύρος και το gavros.gr και στη συνέχεια η εφημερίδα Φως των Σπορ και η ιστοσελίδα fosonline. Πήρε μεταγραφή για το gazzetta plus κι από εκεί στο ΤheTOC.gr. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Reader.gr και από τον Δεκέμβριο του 2025 βρίσκεται στο Documentonews.gr.
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
Ηλίας Παπαναστασίου "Ο ανησυχητικός μαρασμός της Μακεδονίας για την οποία υποτίθεται ανησυχούμε!"
Η «πολιτική σεζόν» ξεκινά στην Ελλάδα με την ομιλία του εκάστοτε πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Πολύ παλαιότερα αυτές οι ομιλίες είχαν ίσως κάποιο νόημα. Γρήγορα οι πρωθυπουργικές παρουσίες στη ΔΕΘ εξελίχθηκαν σε μία πολύ καλή ευκαιρία για τετραήμερη τουλάχιστον «ντόλτσε βίτα» κυβερνητικών αξιωματούχων. Κάπως έτσι η ΔΕΘ εξελίχθηκε ,όπως λέει ο οικονομολόγος Ηλίας Παπαναστασίου στη «τεχνητή νοημοσύνη της κυβερνητική προπαγάνδας». Η ΔΕΘ κατάντησε από σοβαρό οικονομικό-επιχειρηματικό γεγονός σε ένα ανούσιο πανηγυράκι όπου ο κάθε πρωθυπουργός εμφανίζεται όχι για να δώσει το πολιτικό-οικονομικό του στίγμα αλλά να κάνει καθαρή προπαγάνδα. τος ζήσαμε αυτή την πραγματικότητα σε υπερθετικό βαθμό με το λεγόμενο «καλάθι Μητσοτάκη»…Ο κ. Ηλίας Παπαναστασίου που γνωρίζει πολύ καλά και τη Θεσσαλονίκη μιλά για την ιστορία της ΔΕΘ, τη σημασία που θα έπρεπε να είχε και για το πως τελικά την κατάντησαν οι κυβερνήσεις μας. Μιλά όμως και για τη Θεσσαλονίκη ,τη συμπρωτεύουσα όπως τη λέμε. Μόνο που δεν την αντιμετωπίζουμε καθόλου ως συμπρωτεύουσα. Ο κ.Ηλίας Παπαναστασίου μιλά για την οικονομική παρακμή που βιώνει όχι μόνο η Θεσσαλονίκη αλλά και γενικότερα η Μακεδονία, για την οποία κατά τ’ άλλα ανησυχούμε. Ο κ.Παπαναστασίου μιλά για τον οικονομικό μαρασμό της Μακεδεονίας πααθέτοντας μερικά συγκλονιστικά στοιχεία.
Γκιλφόιλ: Την «έφαγαν» τα… συμφέροντα
του Δημήτρη Μηλάκα
Πίσω από την αποπομπή της Κίμπερλι Γκιλφόιλ βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση από εκείνη που αποτυπώνουν οι καταγγελίες για την προσωπική / ιδιοτελή συμπεριφορά της: ο ενδοαμερικανικός επιχειρηματικός πόλεμος για τον έλεγχο της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου, με διακύβευμα συμβόλαια δισεκατομμυρίων.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να εκτοπίσει το ρωσικό αέριο από την Ανατολική Ευρώπη, αντικαθιστώντας το με αμερικανικό LNG. Όμως οι (αμερικανικές) εταιρείες που διεκδικούν αυτή την τεράστια αγορά συγκρούονται για το ποια θα εξασφαλίσει το μεγαλύτερο μερίδιο, αξιοποιώντας και τις προσβάσεις τους στην αμερικανική διοίκηση.
Η Venture Global έχει αποκτήσει ισχυρό εμπορικό προβάδισμα, εξασφαλίζοντας μακροχρόνια συμβόλαια διάθεσης φυσικού αερίου σε ελληνικό εταιρικό σχήμα. Η ανταγωνίστρια Argent LNG του Τζόναθαν Μπας κατήγγειλε στη «Wall Street Journal» ότι η Γκιλφόιλ χρησιμοποιούσε τη διπλωματική της επιρροή προς όφελος συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων, δηλαδή της Venture Global…
Η Argent, ωστόσο, επιμένει να διεκδικεί δυναμικά μερίδιο της αγοράς, υπογράφοντας μνημόνια συνεργασίας με τη Ρουμανία και την Αλβανία. Ο ανταγωνισμός μεταφέρθηκε έτσι από τα επιχειρηματικά γραφεία στο πεδίο της αμερικανικής διπλωματίας, με τις καταγγελίες για την πρέσβη να αποκτούν πολιτικές διαστάσεις στην Ουάσιγκτον.
Οι καταγγελίες ότι η Γκιλφόιλ επιδίωξε να αποκομίσει προσωπικά οικονομικά οφέλη αποτέλεσαν την αφορμή για να την απομακρύνει ο Τραμπ. Η βαθύτερη σύγκρουση, όμως, αφορά την αξιοποίηση της αμερικανικής διπλωματικής ισχύος στον ανταγωνισμό των ενεργειακών κολοσσών.
Η αποπομπή της δεν λύνει αυτόν τον ανταγωνισμό. Απομακρύνει ένα πρόσωπο που είχε ταυτιστεί με τη μία πλευρά του, ενώ αφήνει ανοιχτή τη μάχη για το ποιος θα ελέγχει τις ενεργειακές συμφωνίες στην Ανατολική Ευρώπη…
Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης γιγαντιαίων αμερικανικών επιχειρηματικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει πολιτικά στη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο, αλλά οι όροι του ανταγωνισμού καθορίζονται στην Ουάσιγκτον και στα επιτελεία των ενεργειακών κολοσσών.
Η Αθήνα αναλαμβάνει δεσμεύσεις και εξαρτά τις ενεργειακές της επιλογές από συμφωνίες των οποίων την τύχη δεν ελέγχει. Κινδυνεύει έτσι να βρεθεί να πληρώνει το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας σύγκρουσης στην οποία συμμετέχει, χωρίς να μπορεί να καθορίσει/επηρεάσει την έκβασή της.
Πηγή: www.topontiki.gr
Είναι σταθερότητα ο «αόρατος κανόνας» Μητσοτάκη;
Στην πρόσφατη περιοδεία του στην Κρήτη, και στη συνέντευξή του στο κανάλι Κρήτη TV και τον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε άλλη μια φορά για το κόστος της διαφθοράς.
Δεν μπορούσε φυσικά να το ξέρει με ακρίβεια, αφού αυτό το ξέρει σε όλη του την έκταση το λογιστήριο της διαφθοράς με διευθυντή τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά αναφέρθηκε στις απευθείας αναθέσεις και στους κλειστούς κατ’ ευφημισμό διαγωνισμούς που το ύψος τους ανέρχεται σε 20 δισ.: 12+8. Και στα 36 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης, που πέρασαν, διαφημίστηκαν, αλλά δεν ακούμπησαν την κοινωνία και τις πληγές της. Στους πολλούς έμεινε η άγονη έρημος των μεγάλων λόγων, στους λίγους παραδόθηκε η εύφορη κοιλάδα των ευρώ.
Προϋπήρξε η κρίση του Covid, που σε πολλούς κόστισε τη ζωή, αλλά για τους λίγους ήταν ευκαιρία εύκολου πλουτισμού. Ποιος δεν θυμάται τα μανάβικα που διέθεταν υγειονομικό υλικό πληρωμένο τρεις φορές πάνω από το κράτος; Και τώρα ζούμε την κρίση ενέργειας, που μεταφράζεται σε οικονομική ασφυξία για τους ίδιους πολλούς και σε υπερκέρδη για τους ίδιους λίγους. Η κοινωνία της αγωνίας από τη μια, για το πώς θα βγει ο μήνας, πώς θα δουλέψει η επιχείρηση, πώς θα ζεσταθεί το σπίτι. Και η κοινωνία της αφθονίας από την άλλη, με τον χορό δισεκατομμυρίων. Δεν θα πέσει έξω κανείς αν μιλήσει για δύο χώρες, που τις χωρίζουν αδιαπέραστα τείχη. Τη χώρα της αφθονίας και τη χώρα της πενίας.
Η πράξη, κριτήριο της αλήθειας ως γνωστόν, αποκαλύπτει με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι στην περίπτωση της Ελλάδας και σε κάθε έκφραση της πολιτικής και της οικονομίας, ισχύει ένας αόρατος κανόνας, ο οποίος μπορεί να ονομαστεί προς τιμήν του κύριου αυτουργού του «κανόνας Μητσοτάκη». Αυτός καθορίζει ποιοι απολαμβάνουν τα οφέλη της όποιας ανάπτυξης και ποιοι μένουν «στην απέξω» και αρκούνται σε pass φιλανθρωπίας και προεκλογικής εξαγοράς. Παντού, παντού, παντού, η ίδια εικόνα. Καρτέλ στην ενέργεια, στις τράπεζες, στο ρεύμα, στα σουπερμάρκετ, κάτω από το στοργικό βλέμμα της κυβέρνησης. Και εξοργιστική ευημερία των αριθμών στην προπαγάνδα που κανέναν δεν χορταίνει. Το αποτέλεσμα γνωστό: στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης στις τιμές και στις τελευταίες στο εισόδημα.
Και η διαφθορά, που μεταφράζεται σε ληστεία του δημόσιου ταμείου, καρτέλ και πρακτικές τύπου «Φραπέ», συγκάλυψη και ασυδοσία, δεν κοστίζει μόνο οικονομικά. Κοστίζει στην κοινωνική συνοχή, στην εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στη Δικαιοσύνη και εντέλει στη Δημοκρατία. Παράγει μια κοινωνία απογοήτευσης και οργής που θα έπρεπε να τρομάζει η σιωπή της. Και να τρομάζει όχι μόνο τη διεφθαρμένη πολιτική εξουσία του Μητσοτάκη, αλλά και τις ελίτ που νέμονται τα εύκολα κέρδη.
Αυτό που διαφημίζουν ως σταθερότητα, και το εκλαμβάνουν ως ανοχή στο πάρτι, μπορεί να αποδειχτεί βόμβα στα θεμέλια της αφθονίας τους και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις.
Ολα φωνάζουν ότι η αλλαγή και μια άλλη, ριζικά διαφορετική πολιτική επείγουν. Ή το πάρτι ή η πατρίδα…
Πηγή: www.efsyn.gr
Ποιοι παίζουν (πάλι) με τον Κασιδιάρη
Ενώ λοιπόν είναι κλειστός ο εκλογικός δρόμος του καταδικασμένου διευθυντή εγκληματικής οργάνωσης και εμφανές το πολιτικό του αδιέξοδο, κάποιοι τον σπρώχνουν, αυτόν τον τάχα εχθρό του συστήματος. Κάποιοι του επέτρεπαν διαδικτυακή πολιτική καμπάνια από τη φυλακή.
Η συζήτηση για τις πολιτικές βλέψεις του αποφυλακισμένου διευθυντή εγκληματικής οργάνωσης κανονικά τελειώνει με απλή ανάγνωση του νόμου. Δε μπορεί να είναι υποψήφιος. Το λέει ρητά και με σαφήνεια ο συνταγματολόγος Γιώργος Σωτηρέλης (και άλλοι):
«Αν θελήσει να είναι αρχηγός, μέλος διοικούσας επιτροπής, νόμιμος εκπρόσωπος, πραγματική ηγεσία, το αδίκημα για το οποίο καταδικάσθηκε ο Ηλίας Κασιδιάρης οδηγεί άνευ ετέρου στην μη ανακήρυξη του κόμματος ή του συνδυασμού ανεξαρτήτων, σε όλες τις εθνικές και ευρωπαϊκές εκλογές έως το 2033 (οπότε λήγουν τα 13 χρόνια της ποινής του, ανεξαρτήτως του πόσα εξέτισε). Όταν εκδοθεί η απόφαση του Αρείου Πάγου και η καταδίκη του καταστεί αμετάκλητη, όπως είναι αναμενόμενο, θα επέλθει αμέσως μετά αυτοδίκαια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για όλα τα χρόνια της ποινής του, δηλαδή για 13 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν θα έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είτε έως το 2040, εάν η απόφαση του Αρείου Πάγου εκδοθεί το 2027, είτε έως το 2041, εάν η απόφαση εκδοθεί το 2028».
Με αυτό το δεδομένο, ποιοι παίζουν με τον Κασιδιάρη; Γιατί τον εμφανίζουν ως υπολογίσιμη πολιτική δύναμη; Θα έκαναν το ίδιο με άλλον καταδικασμένο σε δεύτερο βαθμό για ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης; Θυμίζουμε, για να είναι σαφής η βαρύτητα των εγκλημάτων, ότι το 187ΠΚ αφορά δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα (οργάνωση) που επιδιώκει τη διάπραξη κακουργημάτων, όπως μεταξύ άλλων: ανθρωποκτονίες με πρόθεση, βαριές σωματικές βλάβες, εμπορία ανθρώπων, βιασμό, αποπλάνηση και πορνογραφία ανηλίκων. Σε αυτό το πάνθεον εγκλημάτων κατατάσσεται η Χρυσή Αυγή.
Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, αναφορικά με τη δυνατότητά του να διεκδικήσει ψήφο, είναι ό,τι και οι επικεφαλής της Greek Mafia. Διεύθυνε μια οργάνωση που έκανε ανθρωποκτονίες με πρόθεση, βαριές σωματικές βλάβες, βίαια εγκλήματα. Το κείμενο της πρωτόδικης απόφασης αναλυτικά περιγράφει τις βίαιες εγκληματικές πράξεις των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. Αυτή την οργάνωση διοικούσε. Ο ίδιος ισχυρίζεται πως η δικαστική απόφαση δεν του καταλογίζει καμιά παράνομη πράξη. Λέει ψέματα, έτσι τον βολεύει. Δεν πειράζει. Το έχουν κάνει στο παρελθόν πολλοί καταδικασμένοι για βαριά κακουργήματα όπως αυτός. Δε χρειάζεται να συμφωνήσει με την καταδίκη του. Μας αρκούν οι τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις.
Ποιοι λοιπόν παίζουν μαζί του; Γιατί αναφέρονται κάποιες δημοσκοπήσεις σε «Κόμμα Κασιδιάρη» ενώ αυτό δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει; Εδώ δεν πρόκειται για τεχνική αβλεψία, ούτε για ουδέτερη απεικόνιση της πραγματικότητας. Εδώ πρόκειται για ηθελημένη κατασκευή πραγματικότητας.
Γιατί τα κανάλια τον περίμεναν έξω από τη φυλακή του Δομοκού; Δε θα είχε σειστεί ο τόπος, δε θα είχαν παρέμβει κυβερνητικοί παράγοντες, γνωστή πολιτική οικογένεια και γνωστή ξένη πρεσβεία, αν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων μετρούσαν δημοσκοπικά ένα «κόμμα Κουφοντίνα» ή έναν «Νέο Ε.Λ.Α.»; Θα περίμεναν δημοσιογράφοι με κάμερες τα μέλη της 17Ν να εξαγγείλουν το πολιτικό τους πρόγραμμα; Οι ίδιοι κύκλοι που εξέφραζαν δυσφορία και ουσιαστικά μπλόκαραν την αποφυλάκιση του υπέργηρου Γιωτόπουλου μετά από 26χρόνια εγκλεισμού, σφυρίζουν αδιάφορα για τη σκανδαλώδη υπερπροβολή του Κασιδιάρη.
Θα συνδράμουν λοιπόν στην απόπειρα rebranding του νεοναζί κάποια Μέσα; Θα παρουσιάζουν ως αντισυστημικό αυτόν που «ντιλάριζε» με τον γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά τις ψηφοφορίες στη Βουλή; Θα βοηθήσουν τη φιλοτέχνηση ενός δημοφιλούς κοινωνικού προφίλ; Θα συνδράμουν τον επικοινωνιακό του ανταρτοπόλεμο που περιλαμβάνει «φιλάνθρωπες» δωρεές και αποθέωση στα σκυλάδικα; Δηλαδή μια από τα ίδια που είχαμε με τη Χρυσή Αυγή;
Είναι γνωστή η εφεκτικότητα μερικών δημοσιογράφων προς τέτοιες συμπεριφορές. Αυτοί πρόβαλλαν παλιότερα το χρυσαυγίτικο lifestyle, έδειχναν το καθημερινό, ανθρώπινο τάχα, πρόσωπο των νεοναζί, γάμους και έρωτες, την «ανθρώπινη πλευρά» της ελληνικής σβάστικας. Κάποιοι μιλούσαν για «σοβαρή Χρυσή Αυγή» και την ξέπλεναν με τη θεωρία των δύο άκρων. Αυτά γίνονταν προ 15ετίας και τα πληρώσαμε πολύ ακριβά.
Σήμερα, ο Κασιδιάρης τρέχει να ξεπλύνει το ναζιστικό τατού από το μπράτσο. Είναι αρχαιοελληνικό σύμβολο, λέει. Ο ίδιος φωτογραφιζόταν με τη σημαία της Βέρμαχτ με τον αγκυλωτό σταυρό σε τελετές νέων μελών που γιόρταζαν το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Μετά έτρεχε να κάνει φωτομοντάζ και να αλλάζει τη σημαία. Αποκαλύφθηκαν στο δικαστήριο αυτά. Τέτοια ξεφτίλα, τέτοιο ηθικό σθένος: «Αίμα, τιμή, δεν ήμουνα εκεί».
Πέρα όμως από αυτά, υπάρχει και πολιτική στόχευση πίσω από την προώθηση του Κασιδιάρη. Αναφερόμαστε στο βαθύ υπόγειο της δεξιάς πολυκατοικίας και στους ενοίκους του Μαξίμου. Χρησιμοποιούν κυνικά τον Κασιδιάρη για να πιέσουν τον Σαμαρά, για να αναδιανείμουν την τράπουλα στην ακροδεξιά και να ετοιμάσουν πιθανά σενάρια συγκυβέρνησης για την επόμενη μέρα. Είναι οι σχεδιασμοί του Μάκη Βορίδη που έχει αναλάβει τους σχετικούς χειρισμούς. Αξιοκρατική η επιλογή προσώπου: επιτέλους, αναγνωρίζεται η προϋπηρεσία του στον νεοφασιστικό χώρο. Οι ίδιοι αυτοί χειρισμοί φέρνουν, όπως γράφει ο Δημήτρης Ψαρράς «τον φανατικότερο οπαδό του κ. Μητσοτάκη, τον Γιώργο Καρατζαφέρη (δάσκαλο του Γεωργιάδη, του Πλεύρη και σύμμαχο του Βορίδη) στον Σκάι να μιλά για τη σίγουρη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, προσθέτοντας ότι Κασιδιάρης και.. ΚΚΕ θα λάβουν πάνω από 50 έδρες. Προσθέτει φυσικά ότι δεν πρέπει να στερηθεί ο Κασιδιάρης το δικαίωμα εκλογής από 500.000 ψηφοφόρους!»
Ενώ λοιπόν είναι κλειστός ο εκλογικός δρόμος του καταδικασμένου διευθυντή εγκληματικής οργάνωσης και εμφανές το πολιτικό του αδιέξοδο, κάποιοι τον σπρώχνουν, αυτόν τον τάχα εχθρό του συστήματος. Κάποιοι του επέτρεπαν διαδικτυακή πολιτική καμπάνια από τη φυλακή. Ας όψεται ο αρμόδιος ανεκδιήγητος Υπουργός Δικαιοσύνης: λάβρος απέναντι στους συγγενείς των Τεμπών, κρυπτόμενος στο θέμα της καμπάνιας Κασιδιάρη από το κελί.
Με τους τωρινούς τους χειρισμούς ενισχύουν εκ νέου τη διάχυση του φασιστικού δηλητηρίου. Παίζουν με το τέρας. Αναζωπυρώνουν με τη ρητορική τους τη ρατσιστική βία και κάνουν ελκυστικό, ιδίως σε κάποιους εφήβους, το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού. Δίνουν πολιτική επίφαση σε ένα “TikTok” πρόσωπο του πολιτικού και ποινικού περιθωρίου. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα και όχι οι εκλογικές βλέψεις ενός καταδικασμένου εγκληματία.
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026
Πολυκρίση, Γεωπολιτικοί Ανταγωνισμοί, η Ευρωπαϊκή Εμπλοκή και η θέση της Ελλάδας
Στις "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για την γεωπολιτική και οικονομική σκακιέρα, τις κοινωνίες και την νέα πραγματικότητα της τεχνητής νοημοσύνης.
Τις γεωστρατηγικές στοχεύσεις και τους ενεργειακούς παίκτες, τον ρόλο της Ευρώπης και το ντελίριο οικονομιών πολέμου και επανεξοπλισμών.
Το πεδίο της Ανατολικής Μεσογείου, το Αιγαίο και η Κύπρος , η κατάσταση στην Ελλάδα και το πλέγμα των Εθνικών μας θεμάτων στον απόηχο της επίσκεψης του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Αθήνα.
Η διασύνδεση της μεγάλης εικόνας, από την Ισλανδία στην Ουκρανία και από τα στενά του Ορμούζ στα σενάρια ενός γενικευμένου πολέμου…
Στο στούντιο των "Αντιθέσεων", ο αρθρογράφος και γεωστρατηγικός αναλυτής διεθνών γεγονότων Γιώργος Χαρβαλιάς, συγγραφέας του πολυδιαβασμένου βιβλίου " ΓΙΑΒΟΛ! ΑΙΜΑ -ΛΗΘΗ ΚΑΙ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ" που πλέον κυκλοφορεί και σε αγγλική έκδοση
Στην εκπομπή παρεμβαίνουν:
Ο δημοσιογράφος - αναλυτής σε θέματα Βαλκανίων, ευρωπαϊκών πολιτικών ζητημάτων και διεθνών σχέσεων, από την Θεσσαλονίκη με την εμβληματική εκπομπή "Ανιχνεύσεις" στην ΕΤ3 και πλέον διαδικτυακά Παντελής Σαββίδης
Από το "φλεγόμενο" Παρίσι και την Γαλλία που συγκλονίζεται από τις κινητοποιήσεις μαθητών - φοιτητών, η Μαρία Δεναξά, ανταποκρίτρια του τηλεοπτικού σταθμού Star και αρθρογράφος των εφημερίδων" Δημοκρατία και Εστία"
Ο Νίκος Παπαδάτος, διδάκτορας Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης, συγγραφέας βιβλίων ιστορικής έρευνας
και ο Θανάσης Κοσμόπουλος, Επιχειρησιακός συντονιστής του "Παρατηρητηρίου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών" του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης
📺 ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV
«Άνοιξε το παράθυρο» του Θοδόση Πιερίδη
Άνοιξε το παράθυρο
Του Γιώργη και της Σοφούλας, που
μ’ άνοιξαν ένα παράθυρο σε μέρες θολές.
Άνοιξε το παράθυρο – άνοιξτο διάπλατα.
Δεν αρκεί να κοιτάζεις πίσω απ’ τις γρίλιες,
ο κόσμος γίνεται μακρινός, μαλακώνουν οι θόρυβοι,
μαλακώνει το φως, φορτώνεται κοιμιστικές ανταύγειες,
οι άνθρωποι μετατρέπονται σε γενικά σχήματα
και συ γίνεσαι ένα μακρινό σχήμα για τους ανθρώπους.
Άνοιξε το παράθυρο, μην το ξανακλείσεις ποτέ,
εσύ κι ο εαυτός σου δεν αρκείτε για να γιομίσετε το δωμάτιο.
Μπορεί έξω να σε προσμένει ένα δέντρο
μπορεί ένα σύννεφο να καρφώθηκε απέναντι στο παράθυρο
καράβι που αγκυροβόλησε, μα βιάζεται να σαλπάρει.
Κι αν είναι νύχτα, μπορεί ν’ αγκυροβόλησαν τ’ αστέρια
κι ανυπομονούνε να ταξιδέψετε μαζί.
Μην αφήνεις να περιμένουνε μάταια – άνοιξε το παράθυρο.
Μπορεί να σε προσμένει ένας άνθρωπος.
Μπορεί να κοιτάζει τις ολόκλειστες γρίλιες
γυρεύοντας τη ματιά σου.
Μπορεί ένα παιδί να σταμάτησε το παιχνίδι του
μπορεί μια γυναίκα ν’ ακούμπησε το δίχτυ με τα λίγα της ψώνια
μπορεί ένας άνδρας να θυσίασε το λίγο του μεροκάματο
και τώρα κάθονται στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένουν.
Μην αφήνεις να περιμένουν – άνοιξε το παράθυρο.
Πρέπει να μάθεις να λούζεσαι στη ματιά ενός ανθρώπου
κι αν είναι δυο κι αν είναι τρεις, να ριζώνεις μες στην καρδιά τους.
Ν’ απλώνεσαι, να πολλαπλασιάζεσαι, να γίνεσαι ο κόσμος ολάκερος,
ένας κόσμος των δέντρων, των άστρων και των ανθρώπων.
Γι’ αυτό μη μένεις κλεισμένος – άνοιξε το παράθυρο.
Άγγιξε εκείνο τ’ ανθισμένο κλαδί που σε περιμένει,
άγγιξε τον αγέρα, τον ήλιο, ή κ’ ένα ταπεινό χαλικάκι,
θα το δεις ν’ αποχτά πρόσωπο και μιλιά
μόλις ανοίξεις το παράθυρο.
Άγγιξε εκείνο το χέρι που απλώνεται.
Κι αν δεν απλώνεται – άπλωσε το δικό σου,
άπλωσε την ψυχή σου, ανήκει στον κόσμο,
κι αν τόχεις ξεχάσει, πρέπει να το ξαναθυμηθείς.
Να θυμηθείς το παλιό μυστικό που μεγαλύνει, εσένανε το μικρούλη,
που αθανατίζει, εσέ το θνητό.
Που πληθαίνει έναν άνθρωπο όσο να γίνει ένας λαός
πληθαίνει ένα λαό όσο να γίνει μια ανθρωπότητα.
Πρέπει να θυμηθείς – γι’ αυτό μη μένεις κλεισμένος στο δωμάτιο,
άνοιξε, άνοιξε το παράθυρο.
Κι αν είναι γκρίζος ο ουρανός, μη σε νοιάζει,
μην περιμένεις τη μέρα που θ’ αστράψει και πάλι, για να τόνε χαρείς.
Η κάθε μέρα του χρόνου κ’ η κάθε νύχτα
κι όλες οι ώρες που, αργές παρελαύνουν
κι όλες οι γοργοπόδαρες στιγμές
μπορούν να γίνουν δικές σου, όταν ξέρεις ν’ ανοίξεις το παράθυρο.
Όταν ξέρεις πως κ’ οι γκρίζες ημέρες είναι καλές
πως μπορείς να τις συμπαθήσεις κι αυτές τις κάπως αριστοκράτισσες κυρίες
αρκεί ν’ ανταλλάζεις μαζί τους φιλίας χαμόγελα
ματιές οικειότητας κι αλληλοχαϊδέματα στους ώμους.
Αρκεί να ξέρεις ν’ ανοίγεις το παράθυρο
αρκεί να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος
αφού κάπου ανασαίνει μια θάλασσα
κάπου θροΐζει ένα φύλλο, ας είναι και στους αντίποδες,
κάπου ένας άνθρωπος σε περιμένει, ίσως και μακριά,
ίσως πίσω απ’ τις κλεισμένες σου γρίλιες,
κι αν είναι δυο, αν είναι τρεις, κάνουνε μια μικρή ανθρωπότητα.
Λίγο παρέκει σε περιμένει η μεγάλη – σε περιμένει
ο εαυτός σου ο τρισμέγιστος.
Μόνο άνοιξε το παράθυρο.
Κι αν δεις όξω μιας ερημιά
μιαν πετρωμένη ακινησία, μια σιωπή
γιομάτη απειλές – και πάλι μην τρομάξεις.
Μπορεί και νάφταιξες εσύ – μπορεί ο δρόμος σου να ερημέθηκε
γιατί καιρό πολύ κλειδομαντάλωσες το παράθυρο
αράχνιασε το σπιτικό σου κι ο κόσμος μετατοπίστηκε
σε γειτονιές πιο φιλόξενες, ίσως μακριά στους αντίποδες,
ίσως σιμά πολύ, δυο-τρία τετράγωνα πέρα απ’ τη γειτονιά σου.
Μην τρομάζεις λοιπόν – θα δεις τον κόσμο να επιστρέφει
αν ξέρεις νάχεις ανοιγμένο το παράθυρο.
Θα δεις πως αν αράχνιασες εσύ, τίποτα ακόμα δε χάθηκε,
αφού ένας άνθρωπος πάντα σε περιμένει
αφού ένας κόσμος έχει στρωμένα κιόλας τα τραπέζια του
για να πανηγυρίσει την επιστροφή του χαμένου αδελφού.
Όποιος κι αν είσαι, άνοιξε το παράθυρο.
Αν είσαι παιδί, άνοιξε το παράθυρο
για να μη γνωρίσεις ποτέ τ’ αραχνιασμένα μονοπάτια.
Αν είσαι νιος, για ν’ αποχτήσεις μια λεωφόρο
ως την άκρη των ατέλειωτων χρόνων σου.
Αν είσαι στη μέση του δρόμου, για να σώσεις τον άλλο μισό.
Αν είσαι γέροντας, για να χρυσώσεις το δρόμο που πέρασες
κι ας είταν ένα αραχνιασμένο μονοπάτι.
Αν είσαι άντρας, για να γίνεις ένας γενναίος άρχοντας της ζωής,
ένας σποριάς αδερφοσύνης και δύναμης.
Αν είσαι γυναίκα, για να γενείς αρχόντισσα κι εσύ της ζωής,
πηγή της στοργής, ρίζα της τρυφερότητας.
Κι αν είσαι ποιητής….
Αν είσαι ποιητής, άνοιξε δέκα φορές το παράθυρο,
ξήλωστο, πέταξτο στα καυσόξυλα!
Πρέπει δέκα φορές να θυμηθείς
το παλιό μυστικό που πλάταινε το τραγούδι
που έκανε το τραγούδι χτυποκάρδι του ενός και φωνή των ανθρώπων.
Άνοιξε, άνοιξε το παράθυρο – μπορεί μέσα στους τέσσερις τοίχους
οι ιστοί της αράχνης να κάνουν σχήματα κομψά,
μπορεί η φωτοσκίαση νάναι λικνιστική και ξελογιάστρα,
μπορεί να βασιλεύουν γλυκά μεθύσια, μπορεί στην άκρη του δωματίου
νάναι πεσμένη σε διβάνι καλεστικό
μια ποίηση φορτωμένη από δισεύρετα ρίγη
μια καλλονή με δέρμα βελούδινο
φορτωμένο υποσχέσεις, που κάποτε τις κρατά.
Μα εσύ άνοιξε το παράθυρο.
Έξω σε περιμένουνε τ’ άστρα, τα σύννεφα, οι άνθρωποι,
κ’ ένα τραγούδι που δεν είναι μισό.
Πράγα, 13 του Δεκέμβρη 1964
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Ο Κύπριος κομμουνιστής ποιητής και συγγραφέας Θεοδόσης (Θοδόσης) Πιερίδης γεννήθηκε το 1908 στο χωριό Τσέρι, στα περίχωρα της Λευκωσίας, και έφυγε από τη ζωή στις 23 του Γενάρη 1968. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Κάιρο της Αιγύπτου και σπούδασε αργότερα στη Γαλλία (Σορβόννη) γαλλική φιλολογία και ιστορία του πολιτισμού. Από το 1942 αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία και την ποίηση. Από τον Ιούνη του 1952 έζησε για δέκα χρόνια στις σοσιαλιστικές χώρες, έχοντας μόνιμη διαμονή του το Βουκουρέστι (Ρουμανία).
Στην Κύπρο επέστρεψε το 1962, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της. Το έργο του, που άρχισε το 1928, περιλαμβάνει πλήθος άρθρων, μελετών και ποιητικών συλλογών, μεταξύ των οποίων η “Κυπριακή Συμφωνία”. Οράματα δεμένα με τη ζωή του Θοδόση Πιερίδη ήταν αδιαχώριστα και αλληλένδετα η ειρήνη κι ο σοσιαλισμός. Το ποιητικό έργο του είναι εμπνευσμένο από τους αγώνες του λαού για λευτεριά, ειρήνη, κοινωνική πρόοδο. Ύμνησε το αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Ελλάδας και τους αγώνες των Ελλήνων κομμουνιστών. Συμμετείχε ενεργά στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης. Η καρδιά του έπαψε να χτυπά σε νοσοκομείο του Βουκουρεστίου, όπου νοσηλευόταν βαριά άρρωστος. Κηδεύτηκε στην Κύπρο. Τα ποιητικά Άπαντα του Θοδόση Πιερίδη εκδόθηκαν σε δύο τόμους, στην Κύπρο, από τον αδελφό του, πεζογράφο Γιώργο Φ. Πιερίδη.
Το ποίημα «Άνοιξε το παράθυρο» εμπεριέχεται στον Β’ Τόμο των Απάντων (Εκδοτική Εταιρεία «Πυρσός» ΛΤΔ, Λευκωσία, 1976) όπου συγκεντρώθηκε το μέχρι τότε ανέκδοτο έργο του ποιητή.
Η επέτειος: Ο Ανδρέας “λέει” τι (δεν) κάνουν ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας…
Tο παρελθόν βαραίνει και τους δύο, αλλά δεν αποτελεί λόγο για το μεταξύ τους “εμφύλιο” που εμποδίζει κάθε είδους μελλοντική συνεργασία. Είναι αυτό που δεν έκανε ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Σήμερα συμπληρώνονται 45 χρόνια από την ιστορική επέτειο της 18ης Οκτωβρίου 1981. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε το χαρακτηρισμό «ιστορική»: είναι πλέον πανθομολογούμενος, οι παλιότεροι γνωρίζουν και οι νεότεροι μπορούν να μάθουν με μερικά «κλικ».
Τα τελευταία χρόνια η επέτειος αυτή συνδέεται με την αποδυνάμωση του κόμματος που νίκησε τότε-του ΠΑΣΟΚ- και έκτοτε ήταν πρωταγωνιστής επί τρεις δεκαετίες στην πολιτική ζωή. Επιπλέον, τίθεται, ρητορικά φυσικά, το ερώτημα πώς θα αντιδρούσε σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου, βλέποντας την καχεξία του κόμματος που ίδρυσε, αλλά και ολόκληρης της «προοδευτικής παράταξης».
Θα είναι αυθαιρεσία να ισχυριστεί κανείς ότι μπορεί να δοθεί απάντηση με παραπομπή μόνο στο μακρινό παρελθόν. Όμως, υπάρχουν δύο καίρια σημεία, που μπορούν και να εξηγήσουν τη σημερινή αδυναμία του προοδευτικού χώρου και να δώσουν μια συνταγή για τη θεραπεία της.
Πρώτον, το 1981 ο Ανδρέας κατάφερε να φέρει στην εξουσία μια παράταξη που στέγασε εκατομμύρια πολίτες από το προοδευτικό Κέντρο μέχρι την ευρεία Αριστερά. Αλλιώς δεν θα πετύχαινε ποτέ το 48%. Σήμερα τέτοια παράταξη δεν υπάρχει. Το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας, το ΠΑΣΟΚ, έχει πάψει να είναι παράταξη εξουσίας από το 2012 και δεν διαφαίνεται καμιά τέτοια προοπτική. Από το 2012 μέχρι και το 2019 ένα είδος τέτοια παράταξης ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά σήμερα η νέα απόπειρα του πρώην πρωθυπουργού να την αναβιώσει, με την ΕΛ.Α.Σ, δεν δείχνει ότι μπορεί να γίνει σύντομα πράξη.
Δεύτερον, ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ έφτασαν στην εξουσία και σε ποσοστά άνω του 40% ακολουθώντας το μονόδρομο που έχει μόνον έναν αντίπαλο, τη ΝΔ. Τον αποτυπώνουν οι λέξεις «μονομέτωπος αγώνας». Είναι αυτό που λένε εσχάτως τόσο ο Τσίπρας όσο και το ΠΑΣΟΚ. Όμως, όλοι βλέπουν και καταλαβαίνουν ότι στην πράξη αυτό δεν ισχύει. Και οι δύο κάνουν διμέτωπο, ο οποίος ουσιαστικά έχει εξελιχθεί σε μεταξύ τους μονομέτωπο για τη δεύτερη θέση.
Μια βασική αιτία γι’ αυτό (προβάλλεται ότι) είναι το παρελθόν. Αλληλοκατηγορούνται ότι «συνεργάστηκαν με τη Δεξιά». Και αυτό ισχύει. Το ΠΑΣΟΚ συγκυβέρνησε με τη ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά την περίοδο 2012-2014. Και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμένου την περίοδο 2015-2019. Ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ ότι ο Τσίπρας συνεργάστηκε «με την ακροδεξιά» είναι αστείος, αφού και το ίδιο βρέθηκε στα ίδια κυβερνητικά έδρανα με πρόσωπα σαν τον Μάκη Βορίδη και τον Άδωνη Γεωργιάδη. Δεν είναι χειρότερος δεξιός ο Καμένος από αυτούς.
Επομένως, το παρελθόν βαραίνει και τους δύο, αλλά δεν αποτελεί λόγο για το μεταξύ τους «εμφύλιο» που εμποδίζει κάθε είδους μελλοντική συνεργασία. Είναι αυτό που δεν έκανε ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο οποίος γνώριζε πώς να παραμερίζει τις ηγετικές αντιπάθειες και συγκρούσεις, να απευθύνεται στον κόσμο της ευρύτερης Αριστεράς και να φτάνει σε εκλογικά ποσοστά που σήμερα φαντάζουν εξωπραγματικά.
Θα αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα. Την περίοδο του 1989 οι σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με την παραδοσιακή Αριστερά έγιναν πολεμικές. Ο τότε ενιαίος Συνασπισμός συνεργάστηκε με τη ΝΔ και παρέπεμψαν τον Ανδρέα στο Ειδικό Δικαστήριο. Όμως, λίγα χρόνια, όταν πλησίαζε ξανά προς την εξουσία, είχε τη διορατικότητα και τη δύναμη να παραμερίσει το δηλητηριώδες παρελθόν και να απευθυνθεί στο σύνολο του προοδευτικού χώρου-και ειδικά στην Αριστερά. Πώς; Με μια φράση, την οποία αποτυπώσαμε σε τίτλο το Σεπτέμβριο του 1993. σε συνέντευξη που μου είχε δώσει για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:
Ας κάνουμε τώρα μερικούς συσχετισμούς με τα σημερινά. Τα συμπεράσματα είναι τρία:
Πρώτον, η προοδευτική παράταξη, η Κεντροαριστερά, πολυδιασπασμένη, δεν έχει καμιά ελπίδα να ξαναγίνει παράταξη εξουσίας.
Δεύτερον, τα κόμματα, τα οποία μετά τη κρίση του 2009 εξέφρασαν αυτήν την παράταξη(πρώτα το ΠΑΣΟΚ και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ) δεν πρέπει να έχουν ψευδαισθήσεις. Χωρίς να βρουν τρόπους συνεννόησης και συμπαράταξης, δεν μπορούν να απειλήσουν τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, έστω κι αν αυτή είναι φθαρμένη και με μειωμένη δύναμη.
Τρίτον, όσοι ηγούνται πρέπει να είναι σε θέση να βγαίνουν από τα μικροκομματικά καλούπια, να παραμερίζουν πικρίες του παρελθόντος και να βλέπουν με ρεαλισμό το σήμερα, για να μπορούν να ελπίζουν για καλύτερο αύριο.
Αυτό το άρθρο γράφεται με αφορμή μια επέτειο του μακρινού παρελθόντος. Το παρελθόν προσφέρεται για συμπεράσματα, αλλά δεν λύνει σημερινά προβλήματα. Το λέει πολύ καλά αυτή η ρωσική παροιμία: «Το παρελθόν είναι φάρος, όχι λιμάνι».
Και το λιμάνι πρέπει να το βρουν οι σημερινοί, αντί να πελαγοδρομούν…
Όταν φτύνεις εκεί που αύριο θα γλείψεις, και γλείφεις εκεί που έφτυνες…
Ή αλλιώς: Η φύση του ανθρώπου!
του Strange Attractor
Υπάρχει μια παλιά, βαθιά ριζωμένη αδυναμία στην ανθρώπινη φύση, η οποία φύση είναι η κινητήρια δύναμη των πάντων.
Η ικανότητα να ξεχνάμε με εκπληκτική ευκολία όσα λέγαμε χθες, όταν το σήμερα μάς προσφέρει ένα πιο βολικό καταφύγιο.
Να καταγγέλλουμε με πάθος εκείνους που αύριο θα αναζητήσουμε.
Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ το κατώφλι μιας πόρτας και, μόλις αλλάξουν οι συνθήκες, να χτυπάμε το κουδούνι με χαμόγελο, σαν να μη συνέβη τίποτα…
Όχι επειδή αλλάξαμε πραγματικά, αλλά επειδή άλλαξαν οι ανάγκες μας, και είναι στη φύση μας να προσαρμοζόμαστε, ακόμη και γλείφοντας εκεί που μέχρι χθες φτύναμε!
Η πολιτική καθημερινότητα προσφέρει απλώς την πιο θεαματική σκηνή για να εκδηλωθεί αυτό το φαινόμενο. Και η επιστροφή της Έφης Αχτσιόγλου στο πλευρό του Αλέξη, εφόσον επιβεβαιώνεται η ένταξή της στο νέο (εξίσου φαιδρό με το παλιό) πολιτικό εγχείρημά του, αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση.
Πόση απόσταση χωρίζει την πολιτική αναθεώρηση από την πολιτική ευκολία, και την ιδεολογική συνέπεια από την προσωπική σκοπιμότητα; Χμ; Πόση;
Γιατί υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο αλλάζω άποψη, και στο αλλάζω στρατόπεδο. Ο πρώτος μπορεί να είναι έντιμος. Αναγνωρίζει τα λάθη του, εξηγεί τι άλλαξε μέσα του, και αναλαμβάνει το κόστος της προηγούμενης στάσης του.
Ο δεύτερος, όμως, συχνά αλλάζει απλώς θέση στο τραπέζι, φροντίζοντας να βρίσκεται πάντοτε κοντά σε εκείνον που κρατά το καλύτερο χαρτί, έτσι ώστε να έχει κάλυψη, και προοπτική.
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν κάποιος δικαιούται να επιστρέψει σε μια πολιτική συνεργασία από την οποία απομακρύνθηκε. Φυσικά και δικαιούται.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να εξηγήσει με πειστικότητα γιατί εκείνος που κάποτε δεν αποτελούσε πλέον την επιλογή του, ειδικά όταν κάηκε και δεν ήταν στα πάνω του, γίνεται ξανά αποδεκτός συνοδοιπόρος, και η ελπίδα του Γένους!
Τι άλλαξε άραγε;
Οι αρχές, οι πολιτικές εκτιμήσεις, ή απλά οι προσωπικοί συσχετισμοί, και οι ιδιοτελείς πολιτικές φιλοδοξίες;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στα σικέ χαμόγελα των φωτογραφιών, αλλά στην ειλικρίνεια των εξηγήσεων.
Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη ανθρώπινη ιστορία…
Διότι δεν είναι μόνο οι πολιτικάντηδες που ξέρουν να γλείφουν εκεί που κάποτε έφτυναν.
Είναι και ο (η) υπάλληλος, που εξευτέλιζε, και κατηγορούσε παντοιοτρόπως τον (την) συνάδελφό του, και ξαφνικά τον (την) αποκαλεί πρότυπο συναδέλφου, και άξιο(α) «ηγέτη», μόλις άλλαξαν οι ισορροπίες, και μυρίστηκε αλλαγές.
Είναι ο φίλος που ορκιζόταν πως δεν θέλει καμία σχέση με κάποιον και, όταν εκείνος αποκτήσει δύναμη ή χρήματα, ανακαλύπτει ξανά τα παλιά μεγαλεία της στενής φιλίας τους.
Είναι ο συγγενής που θυμάται την οικογένεια μόνο όταν χρειάζεται εξυπηρέτηση.
Είναι ο άνθρωπος που αλλάζει πεποιθήσεις με την ευκολία που αλλάζει πουκάμισο, αρκεί να μη διακινδυνεύσει το προσωπικό του βόλεμα…
Είναι ο άσχετος, που από το πουθενά σε ταράζει στα λάικς και στα θετικά σχόλια στο φέσιμπουκ, όσο εσύ έχεις σχέση με κάποιον πολιτικά ισχυρό, και σε διαγράφει πάραυτα μόλις ο ισχυρός… καταπέσει.
Και άλλα πολλά παρόμοια της καθημερινής μας ζωής.
Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά η ανάγκη της προσκόλλησης.
Άνθρωποι ανασφαλείς, που δεν εμπιστεύονται αρκετά τον εαυτό τους, αναζητούν έναν ισχυρότερο για να ακουμπήσουν πάνω του. Έναν προστάτη, έναν μηχανισμό, μια ομάδα, που θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια, αναγνώριση, και προνόμια.
Δεν τους ενδιαφέρει τόσο να υπερασπιστούν μια ιδέα όσο να εξασφαλίσουν μια θέση κάτω από την ομπρέλα εκείνου που, κατά την κρίση τους, μπορεί να τους προστατεύσει.
Και όταν η ομπρέλα αλλάζει χέρια, αλλάζουν κι αυτοί κατεύθυνση.
Με αξιοθαύμαστη ευλυγισία, και με μια μνήμη επιλεκτική, σχεδόν θαυματουργή…
Το πιο θλιβερό, όμως, δεν είναι η αλλαγή στρατοπέδου. Είναι η απαίτηση να θεωρηθεί η αλλαγή αυτή απολύτως φυσιολογική, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς ίχνος αμηχανίας… ανερυθρίαστα!
Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ οι βαριές κουβέντες, σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι αποστάσεις, σαν να μην καταγγέλθηκαν ποτέ οι αδυναμίες και τα κουσούρια εκείνων στους οποίους σήμερα την αγκαλιά επιστρέφουν.
Η μνήμη των άλλων, που δεν ξεχνούν, ούτε κάνουν κωλοτούμπες, αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητική λεπτομέρεια, που μπαίνει στο περιθώριο, και η αξιοπρέπεια τους αντιμετωπίζεται σαν περιττή πολυτέλεια.
Βεβαίως, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει αιχμάλωτος των χθεσινών του επιλογών.
Η ζωή απαιτεί αναθεωρήσεις, συμβιβασμούς, και δεύτερες ευκαιρίες. Όμως άλλο η ωρίμανση, και άλλο ο καιροσκοπισμός…
Άλλο να παραδέχεσαι πως έκανες λάθος, και άλλο να προσποιείσαι πως δεν είπες ποτέ εκείνα που σε βολεύει να ξεχάσεις.
Η ιδεολογία, όταν υπάρχει πραγματικά, έχει κόστος.
Σε αναγκάζει να πεις αλήθειες, να χάσεις ευκαιρίες, να κάνεις εχθρούς, και να απομακρυνθείς από ανθρώπους που κάποτε θαύμαζες, ή έστω απλά συμπαθούσες…
Το φιλότιμο, πάλι, απαιτεί να κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια, και να του εξηγείς γιατί επιστρέφεις εκεί που χαρακτήριζες φωλιά φιδιών, αντί να συμπεριφέρεσαι σαν να μην τρέχει τίποτα.
Χωρίς αυτά, οι αρχές γίνονται διακοσμητικά λόγια, και οι σχέσεις απλές (ψεύτικες) ιδιοτελείς συναλλαγές.
Τελικά, η πολιτική κωλοτούμπα δεν είναι παρά μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.
Μια κοινωνία όπου συχνά δεν επιβραβεύεται εκείνος που στέκεται όρθιος, αλλά εκείνος που ξέρει πότε να σκύψει. Όπου η συνέπεια βαφτίζεται ακαμψία, η αξιοπρέπεια αφέλεια, και ο καιροσκοπισμός προσαρμοστικότητα.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια την οποία οι επαγγελματίες της μεταμόρφωσης ξεχνούν. Μπορείς να αλλάξεις κόμμα, παρέα, αφεντικό, φίλους, προστάτες, και στρατόπεδο.
Μπορείς ακόμη και να ξαναγράψεις την προσωπική σου ιστορία, όπως σε εξυπηρετεί, για το συμφέρον σου και μόνο.
Δεν μπορείς, όμως, να απαιτήσεις από όλους να ξεχάσουν.
Γιατί στο τέλος, όταν σβήσουν τα φώτα, φύγουν οι προστάτες, και χαθούν τα όποια προνόμια, απομένει το μόνο πράγμα που δεν εξαγοράζεται με καμία κυβίστηση, κανένα ψεύτικο χαμόγελο, και που δεν αποκαθίσταται με καμία υποκριτική αγκαλιά… ο χαρακτήρας.
Και αυτός, όσο κι αν προσπαθεί να μεταμφιεστεί, όσο κι αν οι επιτήδειοι τον αλλάζουν κατά το δοκούν, βρίσκει πάντοτε τρόπο να αποκαλυφθεί.
Η φύση του ανθρώπου, που λέγαμε… δεν μπορεί να κρυφτεί εσαεί.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)