Η ίδια η NASA πλέον μιλά ανοιχτά για «Moon Base», παραγωγή οξυγόνου και αξιοποίηση τοπικών πόρων.
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Η ανθρωπότητα κοιτάζει ξανά τη Σελήνη. Όχι πια μόνο με το ρομαντικό βλέμμα του Απόλλωνα και της πρώτης πατημασιάς πάνω στη σεληνιακή σκόνη. Αυτή τη φορά κοιτάζει τη Σελήνη με χάρτες, συμφέροντα, ενεργειακούς σχεδιασμούς και φυσικά ανταγωνισμούς.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να εγκαταστήσουν πυρηνικό αντιδραστήρα στη Σελήνη έως το 2030. Η NASA και το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας σχεδιάζουν ένα σύστημα που θα μπορεί να παράγει ηλεκτρική ενέργεια συνεχώς για χρόνια, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ηλιακό φως.
Και απέναντι; Κίνα και Ρωσία έχουν εδώ και καιρό ανακοινώσει ότι εξετάζουν την εγκατάσταση δικού τους πυρηνικού συστήματος στη Σελήνη, στο πλαίσιο της κοινής βάσης που σχεδιάζουν για τη δεκαετία του 2030.
Γιατί τέτοια βιασύνη; Γιατί όποιος έχει ενέργεια στη Σελήνη μπορεί να έχει και μόνιμη παρουσία. Μπορεί να λειτουργεί βάσεις, οχήματα, εργαστήρια. Μπορεί να παράγει οξυγόνο, να αξιοποιεί το νερό που πιστεύεται ότι βρίσκεται παγωμένο στους κρατήρες του Νότιου Πόλου και, σε βάθος χρόνου, να δημιουργήσει τις υποδομές μιας πραγματικής σεληνιακής οικονομίας. Η ίδια η NASA πλέον μιλά ανοιχτά για «Moon Base», παραγωγή οξυγόνου και αξιοποίηση τοπικών πόρων.
Με άλλα λόγια, πριν καλά καλά λύσουμε τα προβλήματα της Γης, έχουμε αρχίσει να μεταφέρουμε τον ανταγωνισμό μας 384.000 χιλιόμετρα μακριά.
Και εδώ υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό. Την ίδια εποχή ακούμε διαρκώς προειδοποιήσεις ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί κάποτε να εξελιχθεί σε κίνδυνο για την ανθρωπότητα. Μπορεί. Και ασφαλώς χρειάζεται έλεγχο, κανόνες και όρια.
Αλλά την ώρα που συζητάμε φοβισμένοι για το τι μπορεί να κάνει αύριο μια μηχανή, σήμερα άνθρωποι πολεμούν ανθρώπους. Πόλεις ισοπεδώνονται. Πύραυλοι εκτοξεύονται. Πυρηνικές δυνάμεις ανταλλάσσουν απειλές. Μόλις τις τελευταίες ημέρες, η αντιπαράθεση Ρωσίας και ΝΑΤΟ συνοδεύτηκε ξανά από πυρηνική ρητορική και προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Και τώρα ο ίδιος ανταγωνισμός αρχίζει να ανεβαίνει και προς τα άστρα. Δεν είναι λοιπόν το πρόβλημα ότι ο άνθρωπος κατασκεύασε ισχυρά εργαλεία. Το έκανε πάντα. Από τη φωτιά μέχρι το άτομο και από το διαδίκτυο μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη. Το ερώτημα είναι τι αποφασίζει να κάνει κάθε φορά με αυτά. Γιατί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας μπορεί να δώσει ενέργεια σε μια βάση στη Σελήνη. Η πυρηνική φυσική, όμως, μπορεί επίσης να κατασκευάσει μια βόμβα. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει έναν γιατρό να διαγνώσει μια ασθένεια. Μπορεί όμως και να χρησιμοποιηθεί για αυτόνομα όπλα, προπαγάνδα ή μαζική επιτήρηση.
Η τεχνολογία δεν κουβαλά από μόνη της ηθική. Την ηθική ή την απουσία της την κουβαλά εκείνος που την χρησιμοποιεί. Γι’ αυτό ίσως η μεγάλη συζήτηση για το μέλλον της ανθρωπότητας ξεκινά από λάθος ερώτημα. Μας φοβίζουν ότι κάποτε η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει επικίνδυνη για την ανθρωπότητα. Μέχρι σήμερα, όμως, το μόνο είδος που απέδειξε επανειλημμένα ότι μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Και ίσως αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για το AI, όχι να γίνει η μηχανή άνθρωπος. Αλλά να της μάθουμε να συμπεριφέρεται όπως εμείς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου