ΗΠΑ και Τουρκολιβυκό: Η βολική «ουδετερότητα» που νομιμοποιεί την αυθαιρεσία και οι κίνδυνοι για την Κρήτη

Αγώνας Της Κρήτης

Η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό των Παραπολιτικών ότι μία ολόκληρη γενιά Αμερικανών διπλωματών έχει εκπαιδευτεί να τηρεί ίσες αποστάσεις.
Αυτό όμως που απέφυγε να πει είναι ότι η Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, έχει προχωρήσει σε πρωτοφανείς, μονομερείς παραχωρήσεις προς τις ΗΠΑ, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι η στρατηγική της υποταγής θα εξασφάλιζε αυτόματα την αμερικανική προστασία απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαψεύδει οδυνηρά αυτές τις προσδοκίες.

Η στάση του Πόντιου Πιλάτου ως έμμεση νομιμοποίηση της αυθαιρεσίας
Η υπογραφή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας νότια της Κρήτης και παραβιάζει θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, απέδειξε για πολλοστή φορά την ποιότητα της αμερικανικής «συμμαχίας»:
Η Ουάσιγκτον νίπτει τας χείρας της ως σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος. Καλεί αόριστα τις δύο πλευρές «να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου».Αυτή η στάση δεν συνιστά ουδετερότητα. Στην πράξη, λειτουργεί υπέρ της Άγκυρας, καθώς υπονοεί ότι υφίσταται αντικείμενο διαπραγμάτευσης έξω και πέρα από όσα ορίζει ρητά το Διεθνές Δίκαιο.

Το δόγμα Τραμπ και ο νόμος της ωμής ισχύος
Είναι σαφές εδώ και δεκαετίες —και εκδηλώνεται πλέον με απόλυτο κυνισμό επί διακυβέρνησης Τραμπ— ότι οι ΗΠΑ δεν αντιλαμβάνονται τις συμμαχίες ως ισότιμες εταιρικές σχέσεις, αλλά ως σχέσεις κυρίαρχου και υποτελούς. Η Ουάσιγκτον δεν συγκινείται από την πίστη, ούτε επιβραβεύει την υπακοή. Σέβεται αποκλειστικά και μόνο την προβολή πραγματικής ισχύος.
Υπό τη διοίκηση Τραμπ, η αμφισβήτηση του Διεθνούς Δικαίου έχει μετατραπεί σε επίσημο κυβερνητικό δόγμα:

• Επιθέσεις κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης.
• Ανοιχτές διεκδικήσεις σε βάρος κυρίαρχων κρατών (λ.χ. Γροιλανδία), διαμόρφωση προτεκτοράτων (Βενεζουέλα) και άμεση επέμβαση σε εκλογές άλλων χωρών για τη στήριξη υποψηφιών φιλικών προς τις θέσεις τους
• Απόλυτη και ανεξέλεγκτη κάλυψη στις εγκληματικές κατάφωρα παράνομες ενέργειες του Ισραήλ.

Τι ακριβώς περίμενε, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση;
Ότι προσφέροντας «γη και ύδωρ», αγοράζοντας πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο και μετατρέποντας τη βάση της Σούδας σε αμερικανικό προτεκτοράτο, θα εξασφάλιζε την εθνική κυριαρχία της χώρας;
Πρόκειται για πολιτική ψευδαίσθηση και επικίνδυνη άγνοια των διεθνών συσχετισμών.

Υδρογονάνθρακες και γεωπολιτική ανάφλεξη: Τα διδάγματα της ιστορίας
Η δήλωση της κ. Μπακογιάννη ότι η εξέλιξη αυτή δεν θα αποτρέψει την Ελλάδα από το να ξεκινήσει σεισμικές έρευνες νοτίως της Κρήτης υπό το πρίσμα που διαμορφώνει το Τουρκολιβυκό μνημόνιο αλλά κυρίως η στάση των ΗΠΑ, διαμορφώνει ένα εξαιρετικά επισφαλές περιβάλλον.
Ιστορικά, ο έλεγχος των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων αποτέλεσε επανειλημμένα θρυαλλίδα σοβαρών επεισοδίων ή και πολεμικών συγκρούσεων:

• Πόλεμος του Τσάκο (1932–1935) | Βολιβία εναντίον Παραγουάης:
• Η πιο αιματηρή σύγκρουση στη Λατινική Αμερική κατά τον 20ό αιώνα, με πάνω από 100.000 νεκρούς. Πυροδοτήθηκε από φήμες για κοιτάσματα πετρελαίου και τη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα στην αμερικανική Standard Oil και τη βρετανο-ολλανδική Royal Dutch Shell.
• Εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ (1990) | Το κοίτασμα Ρουμάιλα:
• Η διένεξη για το διασυνοριακό κοίτασμα Ρουμάιλα και οι κατηγορίες του Σαντάμ Χουσεΐν για «πλάγια γεώτρηση» αποτέλεσαν την άμεση αφορμή για την εισβολή και τον Πρώτο Πόλεμο του Κόλπου.
• Σύγκρουση Νιγηρίας – Καμερούν (1993–1996) | Χερσόνησος Μπακάσι:
• Η ανακάλυψη πετρελαίου στον Κόλπο της Γουινέας οδήγησε σε ένοπλες συγκρούσεις, οι οποίες αποκλιμακώθηκαν μόνο μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης το 2002.
• Ναυμαχίες στη Νότια Σινική Θάλασσα (1974 & 1988) | Κίνα εναντίον Βιετνάμ:
• Η παραχώρηση οικοπέδων έρευνας στα νησιά Παρασέλ οδήγησε σε κινεζική στρατιωτική επιχείρηση και βύθιση βιετναμέζικων πλοίων το 1974, ενώ το 1988 η διαμάχη για τα ενεργειακά αποθέματα στα Σπράτλι προκάλεσε πολύνεκρη ναυμαχία στον Ύφαλο Τζόνσον.
• Κρίση του Χέγκλιγκ (2012) | Σουδάν εναντίον Νοτίου Σουδάν:
• Η αμφισβήτηση των ορίων γύρω από τις πετρελαιοπηγές του Heglig οδήγησε σε εισβολή του Νοτίου Σουδάν και μαζικές αεροπορικές επιδρομές από το Χαρτούμ.
• Ελλάδα – Τουρκία (1976 & 1987): Οι έξοδοι του «Χόρα» και του «Σισμίκ 1» για σεισμικές έρευνες σε μη οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα έφεραν τις δύο χώρες σε καθεστώς γενικής επιστράτευσης.
• Βενεζουέλα – Γουιάνα (Εσεκίμπο): Οι ανακαλύψεις υπεράκτιων κοιτασμάτων από την κοινοπραξία της ExxonMobil προκάλεσαν ναυτικές παρενοχλήσεις και στρατιωτική κλιμάκωση στα σύνορα.

Η ευάλωτη Κρήτη μπροστά στο χειρότερο σενάριο
Στην Κρήτη, όπου με ευθύνη διαδοχικών κυβερνήσεων έχει επιβληθεί η απόλυτη οικονομική μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, ακόμη και ένα περιορισμένης έντασης στρατιωτικό θερμό επεισόδιο στις νότιες ακτές της θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία και την τοπική οικονομία.
Για να είμαστε ξεκάθαροι, απευχόμαστε ένα τέτοιο σενάριο. Όμως το να απευχόμαστε κάτι από το να συμβεί δε μειώνει την πιθανότητα (έστω και μικρή) του να συμβεί. Η επισήμανση των κινδύνων δεν συνιστά κινδυνολογία, αποτελεί στοιχειώδη πολιτική ευθύνη.
Το ενδεχόμενο μιας θερμής κρίσης νοτίως του νησιού είναι πλέον ένα απολύτως ορατό σενάριο.
Και η κοινωνία, αλλά κυρίως η πολιτική ηγεσία οφείλει να είναι έτοιμη, απαλλαγμένη από αυταπάτες για «συμμαχικές ομπρέλες» που δεν υπήρξαν ποτέ όπως τις φανταζόταν…

agonaskritis.gr