Η δικαιολογημένη οργή της πλατείας και η παγίδα του πολιτικού χάους
της Λιλιάνα Σαλιάι
Η κατάσταση στην Αλβανία τις τελευταίες μέρες είναι εκτός κάθε ελέγχου και η χώρα βυθίζεται στο χάος και στην καταστροφή. Μια καταστροφή που μας φέρνει μνήμες και εικόνες από το ’97 και η οποία, αν δεν τελειώσει γρήγορα, θα έχει ολέθριες συνέπειες για τη χώρα και τους πολίτες της.
Μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι τα ίδια γίνονται και στη Γαλλία και στην Ελλάδα και αλλού, αλλά η διαφορά είναι ότι στην Ελλάδα (λίγο λιγότερο) και στη Γαλλία λειτουργούν πιο σταθεροί δημοκρατικοί θεσμοί· επιπλέον, είναι χώρες της Ε.Ε., όπου οι μηχανισμοί αποτρέπουν τη διολίσθηση στο χάος ή την εκτροπή προς τον αυταρχισμό και την κατάρρευση της έννομης τάξης. Εδώ εντοπίζεται η διαφορά και ο κίνδυνος με την Αλβανία.
Για τις αιτίες και τις ευθύνες της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ράμα, καθώς και του δικομματικού συστήματος (Σοσιαλιστικού και Δημοκρατικού Κόμματος) που έφεραν την πολιτική κρίση των τελευταίων μηνών, έχουν γίνει αναλύσεις και αναλύσεις. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, η κοινωνική ανισότητα, η διαφθορά, η έλλειψη λογοδοσίας και διαφάνειας προκάλεσαν τον ξεσηκωμό του κόσμου. Αυτή την πραγματικότητα δεν μπορεί να την αρνηθεί κανείς.
Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, είναι εξίσου εντυπωσιακό όσο και απογοητευτικό το πώς διανοούμενοι και άνθρωποι με κύρος στη χώρα, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των μηνών, απέτυχαν να δουν τις διάφορες δυνάμεις που εκμεταλλεύονταν αυτή την εξέγερση για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς στο κέντρο των Τιράνων! Αυτή η εκμετάλλευση έχει αποθαρρύνει κάθε έντιμο πολίτη που βγήκε στον δρόμο να διαδηλώσει ειρηνικά και κουράστηκε από τις σκοπιμότητες αυτών των ομάδων.
Σήμερα, τίθεται ένα εύλογο ερώτημα: Γιατί πολίτες από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία ή την περίφημη διασπορά έπρεπε να τρέχουν στην κεντρική πλατεία ζητώντας σαν τρελοί ένα μικρόφωνο; Γιατί εμείς, οι Αλβανοί της Αλβανίας και της διασποράς, ήμασταν αναγκασμένοι να ακούμε τις αρλούμπες του κάθε ένθερμου «πατριώτη»; Δεν έχουν αυτοί οι άνθρωποι προβλήματα και κυβερνώντες για να διαμαρτυρηθούν στις δικές τους χώρες; Πόσους από αυτούς τους υπερπατριώτες επηρεάζονταν πραγματικά από τις πολιτικές της κυβέρνησης Ράμα; Πόσο τους ενδιέφεραν τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, η δημοκρατία, το κράτος δικαίου ή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Αλβανίας;
Και όλα αυτά μεταδίδονταν ζωντανά! Μια μοναδική αλβανική πατέντα!
Εδώ στην Ελλάδα, όπου οι διαδηλώσεις είναι καθημερινό φαινόμενο και όπου προσωπικά έχω διαδηλώσει, όπως κάθε πολίτης, ενάντια στις αδικίες, δεν έχουμε δει ποτέ μαραθώνιες μεταδόσεις, μέρα και νύχτα, για να ακούμε τις ηλιθιότητες του κάθε «φαντάσματος» που κυνηγάει ένα μικρόφωνο για δημοσιότητα. Όσο περισσότερο μεταδιδόταν live, τόσο περισσότερο αυξάνονταν τα χυδαία συνθήματα και τόσο πιο επιθετικό γινόταν το πλήθος. Όλα έμοιαζαν στημένα από καιρό.
Δυστυχώς, αυτή η πλατεία συγκέντρωσε, πέρα από τους πολίτες που διαδήλωναν για τα δίκαια κοινωνικά αιτήματα, και κάθε είδους φασίστα και υπερεθνικιστή που ονειρεύεται τη «Μεγάλη Αλβανία», ριζοσπάστες ισλαμιστές – τόσο Αλβανοί όσο και πολλοί που πήγαν από Βόρεια Μακεδονία και Κόσσοβο – και αντισημίτες που για κάθε πρόβλημα – από το νερό μέχρι το ρεύμα και, όπως εύστοχα εκφράστηκε ένας πολίτης, «για κάθε λακκούβα στον δρόμο της γειτονιάς» – κατηγορούσαν το κράτος του Ισραήλ. Και εκεί, δίπλα-δίπλα με αυτούς για στενά κομματικά συμφέροντα, στεκόταν και το Κίνημα Μαζί (Lëvizja Bashkë), κλείνοντας τα μάτια μπροστά σε όλη αυτή την παράνοια.
Αν οι πολιτικές του δικομματικού συστήματος, η ανισότητα και η διαφθορά κούρασαν την κοινωνία προκαλώντας μαζικές διαμαρτυρίες, οι πολίτες κατάφεραν να κλονίσουν αυτό το σύστημα από τα θεμέλια. Το μήνυμα δόθηκε: κανείς δεν θα ανεχτεί πλέον την αλαζονεία των παντοδύναμων «αυτοκρατόρων».
Η παραίτηση του Ράμα είναι επείγουσα, αλλά εκείνοι που στήριξαν αυτό το επικίνδυνο μείγμα και έριξαν λάδι στη φωτιά ενώ η χώρα καίγεται, θα φέρουν ιστορική ευθύνη.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε το αύριο της χώρας να είναι μια ολοκληρωτική καταστροφή ή μια επανάσταση ιρανικού τύπου ή μια «δημοκρατία» πουτινικού τύπου. Δυστυχώς, οι μαζικές διαδηλώσεις δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν πολιτικές δυνάμεις που θα έδιναν στη χώρα την ελπίδα για μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να την οδηγήσει σε μονοπάτια για μια καλύτερη μέρα, καλύτερη ποιότητα Δημοκρατίας και κράτος δικαίου.
Η χώρα χρειάζεται αυτήν την ώρα την παραίτηση του Ράμα και της κυβέρνησής του. Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί αυτό, χωρίς να οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή, είναι να μην επιτραπεί η δημιουργία ενός κενού εξουσίας. Κρίνεται αναγκαία η συγκρότηση μιας μεταβατικής τεχνοκρατικής κυβέρνησης, η οποία θα διευκολύνει τις απαραίτητες πολιτικές ζυμώσεις και τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις για ένα νέο, πιο δίκαιο εκλογικό σύστημα, οδηγώντας τη χώρα με ασφάλεια σε πρόωρες εκλογές.
Αν ο Ράμα και οι υποστηρικτές του θεωρούν ότι αδικούνται, ή αν πιστεύουν ότι το κόμμα τους δεν μπορεί να συγκριθεί με το ακροδεξιό κόμμα του Μπερίσα, οφείλει ο ίδιος, για το καλό του τόπου, να παραιτηθεί. Με αυτόν τον τρόπο, οι πολίτες θα αξιολογήσουν δημοκρατικά το έργο του και θα αποφασίσουν ποια πολιτική δύναμη επιθυμούν να τους κυβερνήσει. Εάν το εκλογικό σώμα τούς επανεκλέξει και οι ίδιοι αναλογιστούν τις ευθύνες τους, θα αποκτήσουν ισχυρότερη δημοκρατική νομιμοποίηση, τόσο σε εσωτερικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Βρισκόμαστε μπροστά σε αποφάσεις ιστορικής σημασίας, προτού η χώρα παραδοθεί οριστικά στη δίνη της τυφλής βίας και της καταστροφής στο βωμό πολιτικών συγκρούσεων και συμφερόντων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου