Από την ομάδα του Hot.Doc History.
Η συζήτηση για το πώς ένας δικτάτορας όπως ο Μεταξάς μπόρεσε να πει «Όχι» στους ομοϊδεάτες φασίστες του Μουσολίνι, επανέρχεται επετειακά και συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο μόνιμων διαφωνιών.
Στο Vid Cast Hot.Doc History τοποθετούμε τα πράγματα στην πραγματική τους βάση. Στη σταδιακή μεταστροφή του παλιού γερμανόφιλου -μετά τις διαψεύσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου- και την πρόσδεση του στο βρετανικό άρμα. Είναι μια ακόμη περίπτωση που τα γεωπολιτικά συμφέροντα πρυτάνευσαν έναντι των πολιτικών, ιδεολογικών προτιμήσεων. Ερμηνεύουμε τον λαϊκό ενθουσιασμό που εκδηλώθηκε μετά την 28 η Οκτωβρίου όχι σαν πολιτική αποδοχή του δικτάτορα αλλά ως μια εθνική / κοινωνική απάντηση στην εισβολή. Οι στρατιώτες που έφευγαν για το Μέτωπο με το «χαμόγελο στα χείλη» άφησαν πίσω τους γυναίκες, παιδιά γονείς, δουλειές και ακριβώς αυτά πήγαιναν να υπερασπιστούν. Όχι ένα αυταρχικό καθεστώς. Η κοινωνία κατάφερε να ενωθεί απέναντι στον εισβολέα χωρίς να συμφιλιωθεί με τη δικτατορία της 4 ης Αυγούστου. Περιγράφουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτεύχθηκε αυτό το «Εθνικό θαύμα». Η αναμφισβήτητη γενναιότητα πατούσε σε κάποιο συγκεκριμένο υλικό υπόβαθρο. Την αμυντική προετοιμασία απέναντι στον επιπόλαιο σχεδιασμό της Ιταλίας. Και την μέτρια ποιότητα των στρατηγών της, οι οποίοι άλλαξαν 3 φορές. Στη διαθεσιμότητα των Ελλήνων ανδρών και γυναικών στα μετόπισθεν. Και κυρίως των αμάχων στις εμπόλεμες ζώνες. Ακόμη και μετά την ήττα από τους Γερμανούς, τον Απρίλιο του 1941, απέμεινε μια ισχυρή πολιτική κληρονομιά που γέννησε το έπος της Εθνικής Αντίστασης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου