Η εμβληματική ιστορία από τη Γαλλία έρχεται ξανά στην επιφάνεια για να εμπνεύσει και να θυμίσει.
Η Βαστίλη φλέγεται, η Γαλλία «βράζει», ο κόσμος ξεσηκώθηκε δίπλα στους μαθητές και τους φοιτητές που απαιτούν το μέλλον τους και η ιστορία δείχνει να επαναλαμβάνεται, όχι ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία!
Τούτες τις έκρυθμες ημέρες ήρθε στην επιφάνεια ξανά η εμβληματική φωτογραφία του Jacques Gourmelen. Τι απεικονίζει; Ένα απεργό εργάτη, με οργή και δάκρυα στο πρόσωπό του, να έχει πιάσει από τον πέτο έναν άντρα των ΜΑΤ.
Ποια όμως η σημαντική λεπτομέρεια; Ήταν φίλοι από παιδιά. Ο φωτογράφος, αυτόπτης μάρτυρας άκουσε τον εργάτη να φωνάζει στον φίλο του, «εμπρός, χτύπα με».
Η ιστορία εκτυλίχθηκε τον Απρίλιο του 1972 και στη Γαλλία μνημονεύεται ακόμα και σήμερα. Ιδίως «σήμερα».
Το ονόμασαν αγώνα ενάντια στην παριζιάνικη ταπείνωση και ενώθηκαν μαζί τους και άλλοι σύντροφοι, οι οποίοι απολάμβαναν την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού.
Στις 5 Απριλίου 1972, οι διαπραγματεύσεις, στις οποίες συμμετείχαν τρεις διευθυντές εταιρειών που είχαν μεταβεί από το Παρίσι, βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη στα γραφεία της επιθεώρησης εργασίας στο Saint-Brieuc , ωστόσο οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν όταν οι απεργοί άκουσαν την προσφορά της διοίκησης: ζητούσαν 70 σεντίμ και τους έδιναν… 19.
Ο Guy Burniaux είχε δώσει μια συνέντευξη χρόνια αργότερα για ένα ρεπορτάζ σχετικά με τις εξεγέρσεις του Breton και αφηγήθηκε τις συνθήκες όταν τραβήχτηκε η εμβληματική φωτογραφία.
«Είχαμε περάσει πάνω από τρεις εβδομάδες την απεργία μας. Οι προτάσεις που ανακοίνωσαν τα αφεντικά εκείνη την ημέρα ήταν ένα πραγματικό χαστούκι στο πρόσωπο. Ήμουν μέρος της βασικής ομάδας των επαναστατημένων εργατών. Είχαμε άθλιους μισθούς, δουλεύαμε 47 ώρες την εβδομάδα. Είχαμε βαρεθεί τα αφεντικά να βγάζουν χρήματα στην πλάτη μας. Ζητούσαμε απλώς να πληρωνόμαστε όπως οι συνάδελφοί μας στην περιοχή του Παρισιού».
«Χτύπα με, γι αυτό είσαι εδώ»
Έτσι, στις 6 Απριλίου, έφτασαν οι άνδρες της CRS 13, τα λεγόμενα ΜΑΤ. Οι απεργοί εργάτες έφυγαν από το κτίριο και ο φωτογράφος Jacques Gourmelen τους ακολούθησε: «Όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα. Είδα τον Guy Burniaux να προχωρά προς έναν από τους αξιωματικούς της CRS 13. Κλαίγοντας από οργή, τον άρπαξε από το γιακά και φώναξε: «Έλα, προχώρα, χτύπα με». Απέναντί του, ο αστυνομικός, στωικός, δεν κουνήθηκε».
Ο ίδιος ο Guy Burniaux είχε εξιστορήσει: «Τα ΜΑΤ ήταν από τη μία πλευρά και εμείς από την άλλη. Τότε αναγνώρισα τον συμμαθητή μου, τον Jean-Yvon Antignac. Τον άρπαξα και του είπα: «Χτύπα με, αφού γι’ αυτό είσαι εδώ». Κρατούσε το γκλομπ του και είπε: «Όχι, δεν πρόκειται να σε χτυπήσω».
«Ήμασταν μαζί στο λύκειο. Ήμασταν αχώριστοι» συνέχισε: « Όταν αναγνώρισα τον Jean-Yvon, τον είδα ως τον άνθρωπο που ερχόταν να σπάσει το κίνημά μας. Εξερράγην. Έκλαιγα από οργή για τις αδικίες. Δεν μου κρατούσε κακία. Είδαμε ο ένας τον άλλον ξανά μετά».
Ο φωτογράφος, Jacques Gourmelen βλέποντας όλο αυτό να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, ένιωσε ότι ήταν «το πλάνο». Απαθανάτισε τη σκηνή ενστικτωδώς… «Ήμουν εκεί την κατάλληλη στιγμή. Τριάντα δευτερόλεπτα αργότερα, θα ήταν πολύ αργά».
Εκτός από την απεργία του Joint Français , αυτή η φωτογραφία έχει γίνει σύμβολο αγώνα όλα αυτά τα χρόνια. Ο Guy Burniaux φύλαγε προσεκτικά αποκόμματα εφημερίδων και άλλα αναμνηστικά που σχετίζονται με αυτή τη φωτογραφία σε έναν φάκελο.
«Πρέπει να τα κρατήσω όλα αυτά. Είναι σημαντικό. Αυτή η σύγκρουση δεν πρέπει να ξεχαστεί...» έλεγε ο ίδιος. Όπως είχε εκμυστηρευτεί, εκείνη την ημέρα δεν είδε τον φωτογράφο, ο οποίος πέθανε το 2012.
Μετά το πρωτοσέλιδο… η νίκη
Η φωτογραφία εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα του Ouest-France την επόμενη μέρα και στη συνέχεια στο εξώφυλλο του Paris-Match. Ο αγώνας των εργατών έφτασε στα αυτιά της κυβέρνησης.
Στις 8 Μαΐου, τελικά κέρδισαν… Ζητούσαν αύξηση 70 σεντς ανά ώρα. Πήραν 65.
Μετά από αυτή τη φωτογραφία, οι δύο πρωταγωνιστές της φωτογραφίες έμειναν φίλοι. Συναντιόντουσαν σε τακτική βάση μέχρι τον θάνατο του αστυνομικού. Ο Guy Burniaux απεβίωσε στις 9 Μαρτίου το 2021, σε ηλικία 73 ετών.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θεόφιλος Τυριντζής Γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει σπουδάσει Αθλητική Δημοσιογραφία. Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 2002 και ξεκίνησε σε αθλητικές εφημερίδες όπως ο Δικέφαλος, το Derby Sports, η Αθλητική Ηχώ αλλά και ο τηλεοπτικός σταθμός Κανάλι 10. Ακολούθησε η εφημερίδα Γαύρος και το gavros.gr και στη συνέχεια η εφημερίδα Φως των Σπορ και η ιστοσελίδα fosonline. Πήρε μεταγραφή για το gazzetta plus κι από εκεί στο ΤheTOC.gr. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Reader.gr και από τον Δεκέμβριο του 2025 βρίσκεται στο Documentonews.gr.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου