Τι μπορεί να συμπεράνει κανείς από τις τελευταίες, καταιγιστικές, εξελίξεις στην επικαιρότητα; Το γεγονός πως η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ με τη δράση της στα Βαλκάνια ουσιαστικά έβαλε και τον «τίτλο» για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της επταετίας Μητσοτάκη! Με μία διαφορά όμως. Η τραμπική ανθυποσελέμπριτι, πρώην παρουσιάστρια του Fox News, ερχόμενη από τις ΗΠΑ έκανε αυτό που περιέγραφε χθες εύστοχα το The Nation. Λειτουργεί ως «αρχιτέκτονισσα μιας διπλωματίας τύπου μαφίας», η οποία «κάνει ύποπτες συμφωνίες για τους κολλητούς της». Στον αντίποδα κι ακριβώς επάνω στο… γέρμα της δεύτερης τετραετίας της κυβέρνησης των «αρίστων», δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι – οι κατά Θεοχάρη… «κακομοίρηδες» – που εκτιμούν πως από «χώρα», καταντήσαμε «χώρος» για δουλειές κάθε είδους. Υπό την ανοχή των «αρχιτεκτόνων μιας πολιτικής τύπου μαφίας», οι οποίοι «κάνουν ύποπτες συμφωνίες για τους κολλητούς τους».
Και όχι. Ο κόσμος δεν τρελάθηκε. Απλώς βλέπει αυτό που συμβαίνει, ενώ πληρώνει ακριβά την επιβίωσή του για να βγει ο μήνας. Και πλέον, ακριβώς αυτός ο κόσμος, όχι μόνο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κύμα ακρίβειας που σαρώνει τα πάντα, αλλά δεν προλαβαίνει ούτε επεξεργαστεί το τσουνάμι των σκανδαλωδών υποθέσεων που έχουν μετατρέψει μια δημοκρατική χώρα σε βαλκανική μπανανία. Με αδιανόητη, θεσμική κι ελεγκτική χαλαρότητα.
Από πού να το πιάσει και πού να το αφήσει κανείς; Μόνο χθες, απασχόλησαν την επικαιρότητα, υποθέσεις που δεν προλαβαίναμε ούτε να τις διαβάσουμε. Κι αυτό αποτελεί πλέον σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Θέματα όπως το… σίκουελ της «Γκιλφοϊλιάδας». Με τους Financial Times, προεκτείνοντας το ρεπορτάζ της WSJ, να αποκαλύπτουν την ανθρωπογεωγραφία του επίμαχου «μυστικού δείπνου», στη διάρκεια του οποίου η πρέσβης της καρδιάς του δεξιού-ακροδεξιού «πατριωτικού χώρου» της ημεδαπής, φέρεται να εκτόξευσε απειλές και κατά της Ελλάδας, με φόντο τις πολιτικές εξελίξεις στη Ρουμανία, παρουσία του Σταύρου Παπασταύρου.
«Η Γκιλφόιλ μίλησε για τη Ρουμανία με αυτούς τους όρους στις 18 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, στο οποίο παρευρέθηκαν περισσότερα από δώδεκα άτομα, μεταξύ των οποίων πολιτικοί, προσωπικό της πρεσβείας και στρατιωτικό προσωπικό, όπως δήλωσε στους FT ένα άτομο που γνωρίζει το θέμα», έγραφε η βρετανική οικονομική εφημερίδα σε ρεπορτάζ της, στον απόηχο της «διάψευσης» Μαρινάκη. Αλλά και με φόντο όσα έγραφε στη στήλη «Θεωρείο» η εφημερίδα Καθημερινή: «(…) Παρών ήταν και ο τότε αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, ο οποίος σε επικοινωνία με την ‘Κ’ τόνισε ρητά πως ‘ήμουν μπροστά. Δεν υπήρξε καμία απειλή προς την Ελλάδα’, διαψεύδοντας το περιστατικό όπως μεταφέρθηκε». Αναρωτιέται πάντως κανείς, γιατί χρειάστηκε να περάσουν τόσες ημέρες μετά την κυκλοφορία του ρεπορτάζ της WSJ για να τοποθετηθούν από την πλευρά της κυβέρνησης. Γιατί δεν το έκαναν ευθύς-εξαρχής;
Χθες επίσης, μάθαμε… πραγματάκια και για την Interview. Η σοβαρότατη καταγγελία που είδε το φως της δημοσιότητας ανοίγει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται και δημοσιοποιούνται δημοσκοπήσεις. Εφόσον επιβεβαιωθούν τα στοιχεία της καταγγελίας, θα έχουμε μπροστά μας ένα πολύ σοβαρό ζήτημα με θεσμικές προεκτάσεις.
Όμως το… real estate των σκανδαλωδών υποθέσεων και θεμάτων, δεν έχει τελειωμό. Την ίδια ώρα χθες, η παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος, σχετικά με τους χειρισμούς στον χώρο των Τεμπών, έρχεται να προσθέσει ένα βαρύ δικαστικό δεδομένο στην υπόθεση του λεγόμενου «μπαζώματος». Και να επιβεβαιώσει το πόσο μακριά έχει φτάσει πλέον η δικαστική διερεύνηση των κυβερνητικών χειρισμών. Το αν το οργανωμένο και μεθοδικό μπάζωμα των Τεμπών, η απροκάλυπτη επιχείρηση συγκάλυψης του εγκλήματος από την πρώτη στιγμή, έχει βαθιές κυβερνητικές ρίζες, παραμένει το μείζον πολιτικό ερώτημα. Η Δικαιοσύνη καλείται πλέον να εξετάσει και ευθύνες κυβερνητικού αξιωματούχου, αποδομώντας πλήρως το βολικό δόγμα των «ανθρώπινων λαθών». Κι αυτό, ενώ σε πολιτικό επίπεδο, ο «όποιος μιλάει για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα», Φλωρίδης, παραμένει στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Προφανώς υπό την σκέπη, της πολιτικής ανοχής Μητσοτάκη.
Δεν τους προλαβαίνουμε!
Η ταχύτητα με την οποία παράγονται, επιχειρείται να συγκαλυφθούν ή να μπαζωθούν, αλλά τελικά αποκαλύπτονται οι κάθε-λογής σκοτεινές υποθέσεις που λαμβάνουν χώρα επί επταετίας τους, υπερβαίνει πια την κοινωνική αντοχή αλλά και τα ίδια τα αντανακλαστικά της ενημέρωσης. Περί τίνος πρόκειται όμως; Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική στρατηγική «σοκ και δέους» που τρέφεται μέσω της διαφθοράς ή απλώς για την απόλυτη αποθράσυνση ενός καθεστώτος που ένιωθε για χρόνια πως μπορεί να παραμείνει στο απυρόβλητο; Η απάντηση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο ύποπτων συναλλαγών που χρίζουν διερεύνησης, μια χώρα όπου το δημόσιο συμφέρον θυσιάζεται καθημερινά στο βωμό «κολλητών».
Το ποτήρι, όμως, έχει πλέον ξεχειλίσει. Και οι πολίτες, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην οικονομική πίεση και στην ηθική κατάπτωση της Ελλάδας, συνειδητοποιούν ότι η «σταθερότητα» που τους υποσχέθηκαν ήταν το προκάλυμα για τη μεγαλύτερη επιχείρηση λεηλασίας της μεταπολιτευτικής Ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου