ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ
....με το καλοκαιράκι να έρχεται πάλι με ζέστες, με δροσιές και με μποφόρια να πάρει μακριά την καταχνιά που φόρτωσαν πάνω μας καιροί και κυβερνήτες μπας κι ανασάνουμε λιγάκι...
Mpelalis Reviews
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2026
Samir Al Qasim: ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!
Λόγος στην αγορά της ανεργίας
Ίσως να στερηθώ και το ψωμί μου.
Ίσως το στρώμα ξεπουλήσω και τα ρούχα μου.
Ίσως δουλέψω σκουπιδιάρης, πετροκόπος και χαμάλης.
Ίσως να σωριαστώ γυμνός και πεινασμένος εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Ίσως αρπάξεις απ’ τη γη μου και την τελευταία σπιθαμή.
Ίσως ταΐσεις στις φυλακές τη νιότη μου
Ίσως μου κλέψεις την κληρονομιά του παππού μου -πιθάρια, έπιπλα και σκεύη-.
Ίσως καθήσεις παν’ απ’ το χωριό μας σαν εφιάλτης τρόμου εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θα αντιστέκομαι!
Ίσως από τις νύχτες μου να σβήσεις κάθε φως.
Ίσως να στερηθώ της μάνας το φιλί.
Ίσως κι ένα παιδί να βρίσει τον λαό μου, τον πατέρα μου.
Ίσως να κλέψεις μια στιγμή απροσεξίας από τον φύλακα των πόνων μου.
Ίσως πλαστογραφήσει την Ιστορία μου ένας δειλός, μυθομανής, θρησκόληπτος.
Ίσως στερήσεις στα παιδιά μου καινούριο ρούχο στη γιορτή.
Ίσως με δανεισμένο πρόσωπο τους φίλους μου πλανέψεις.
Ίσως υψώσεις γύρω μου τειχιά… τειχιά… τειχιά…
Ίσως τις μέρες μου καρφώσεις στο σταυρό του εξευτελισμού εχθρέ του ήλιου
αλλά δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου θ’ αντιστέκομαι!
Εχθρέ του ήλιου
στο λιμάνι στολίσματα, χαιρετισμοί, φωνές χαράς και αχολόι
και τα πολεμικά τραγούδια μας φλογίζουν τα λαρύγγια
κι ένα πανί μες στον ορίζοντα που προκαλεί τον άνεμο
και τη φουρτούνα
και ξεπερνάει τον κίνδυνο
είναι του Οδυσσέα που επιστρέφει
απ’ του χαμού τη θάλασσα
επιστροφή του ήλιου, του ξενιτεμένου και
όρκο βάνω στα μάτια τους
δεν παζαρεύω
κι ως τον ύστατο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι… θ’ αντιστέκομαι
Το κίνημα «Δεν Πληρώνω» του Άδωνι Γεωργιάδη και της Νέας Δημοκρατίας
Ο υπουργός Υγείας ανακοίνωσε γιατί η Νέα Δημοκρατία έχει προσχωρήσει στο… «Δεν Πληρώνω»
Ο υπουργός Υγείας βγήκε και με περισσό θράσος ανακοίνωσε ότι τα δάνεια που έχει πάρει η Νέα Δημοκρατία δεν θα αποπληρωθούν ποτέ.
Η εξήγηση που έδωσε για αυτή την απόφανση ήταν ότι η ετήσια κρατική επιχορήγηση που παίρνει η Νέα Δημοκρατία είναι μικρότερη από τα τοκοχρεολύσια που πρέπει να καταβάλει κάθε χρόνο. Υποστήριξε ότι η ΝΔ παίρνει 4 εκατομμύρια, ενώ πρέπει να αποπληρώνει 20 εκατομμύρια. Για να συμπληρώσει ότι «τα χρέη των κομμάτων έχουν μπει στις προβλέψεις ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Για τις τράπεζες δεν είναι πια ζημιά αυτά τα δάνεια. Τα έχουν εξοφλήσει, από την ανακεφαλαιοποίηση».
Και έτσι πρακτικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας εξήγησε πώς η Νέα Δημοκρατία προσχώρησε στο κίνημα «Δεν Πληρώνω».
Βεβαίως, αυτό που δεν είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ότι η Νέα Δημοκρατία χρωστάει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Μαζί με το ΠΑΣΟΚ, το συνολικό χρέος των κομμάτων που κυβέρνησαν στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης είναι πάνω από ένα δισεκατομμύριο.
Ούτε είπε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών – που έγινε σε τελική ανάλυση με λεφτά του ελληνικού λαού (γιατί και τα δάνεια των Μνημονίων στο τέλος από τα δημόσια έσοδα, δηλαδή τη φορολογία, αποπληρώνονται) – αφορούσε το να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος και στρατηγικών κακοπληρωτών, όπως η Νέα Δημοκρατία, δεν σήμαινε ότι εξαφανίστηκαν αυτά τα χρέη.
Και βέβαια μισό δισεκατομμύριο για τη ΝΔ, πολύ περισσότερο ένα δισεκατομμύριο εάν συνυπολογίσουμε και το ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλο ποσό. Φανταστείτε όλο αυτό να μπορούσε να δινόταν σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή στεγαστικά δάνεια με ευνοϊκούς όρους.
Αλλά για τον Άδωνι Γεωργιάδη είναι αυτονόητο αυτό το χρέος απλώς να υπάρχει και να μην αποπληρώνεται. Παρότι κανονικά η ΝΔ θα έπρεπε να είναι στον Τειρεσία.
Θα μπορούσε κανείς να συζητήσει ότι επειδή τα κόμματα είναι θεσμοί της δημοκρατίας και επειδή πέρασαν και αυτά οικονομική κρίση, θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη μεταχείριση. Αλλά αυτό θα απαιτούσε και από αυτά μια άλλη στάση και σεμνότητα και όχι αυτό το «δεν θα πληρώσω, γιατί δεν γουστάρω να πληρώσω».
Και θέλω να τονίσω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα «δεν γουστάρω να πληρώσω» και όχι ένα «δεν μπορώ να πληρώσω».
Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης στις δηλώσεις του παρουσίασε μια εικόνα όπου το μόνο έσοδο της Νέας Δημοκρατίας είναι η κρατική επιχορήγηση και το μόνο έξοδο η αποπληρωμή του χρέους.
Όμως, όλα αυτά τα χρόνια η Νέα Δημοκρατία μια χαρά φάνηκε να έχει έσοδα ώστε να μπορεί να χρηματοδοτήσει αλλεπάλληλες προεκλογικές εκστρατείες, να συντηρήσει έναν μηχανισμό, και να έχει γραφεία και εξοπλισμό.
Και μάλιστα από το 2019 που ανέβηκε στην εξουσία εξασφάλισε και τη δυνατότητα να έχει έναν στρατό από μετακλητούς υπαλλήλους και τη δυνατότητα να «παρκάρει» κομματικά στελέχη σε θέσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα και άρα να μην χρειάζεται να τα μισθοδοτεί για την κομματική δουλειά που κάνουν. Κάτι που ισοδυναμεί με μια έμμεση κρατική επιδότηση.
Για να μην αναφερθούμε στο ότι χάρη στη διαχείριση της κρατικής δαπάνης έχει «ταΐσει» ένα φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα που ούτως ή άλλως της εξασφαλίζει θετική δημοσιότητα.
Την ίδια στιγμή εκτός από τις πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες υπήρξαν και όλες οι ακριβές προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων του κόμματος. Όμως, όλο αυτό σημαίνει και μεγάλα ποσά χρημάτων.
Υποθέτουμε ότι όλα αυτά καταβλήθηκαν από μέλη και φίλους του κόμματος, από αυτούς που δίνουν μια συνδρομή μέχρι αυτούς που μπορούν να καταβάλουν μια μεγάλη χορηγία. Και μάλιστα η Νέα Δημοκρατία διατηρεί μεγάλο κομματικό μηχανισμό σε όλη την Ελλάδα, εάν κρίνουμε και από την πορεία προς το πρόσφατο συνέδριό της.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία και οι υποψήφιοί της έχουν σημαντικά έσοδα και άρα τα χρήματα που εισέρχονται στο κόμμα είναι πολύ περισσότερα από τα χρήματα της κρατική επιχορήγησης.
Επομένως, με μια άλλη διαχείριση και προτεραιοποίηση όλων αυτών των συνδρομών και δωρεών προς το κόμμα, μια χαρά θα μπορούσε η Νέα Δημοκρατία να καλύπτει ένα σημαντικό μέρος από το κόστος αποπληρωμής του χρέους της. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι καλή εικόνα για μια κυβέρνηση που ζητά δημοσιονομική πειθαρχία, ως κόμμα να είναι… μπαταχτσής.
Βάσει των δεδομένων, καθίσταται σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία δεν αναγκάζεται να μην αποπληρώνει το μεγάλο χρέος της, αλλά είναι επιλογή της. Επιλέγει δηλαδή να χρησιμοποιεί αυτά τα χρήματα για να κάνει προεκλογικές εκστρατείες.
Μόνο που με αυτόν τον τρόπο αποτυπώνει μια περιφρόνηση προς τους πολίτες που σε τελική ανάλυση αναλαμβάνουν να καλύψουν το χρέος της άμεσα και έμμεσα.
Προφανώς και είναι πλευρά της δημοκρατίας τα κόμματα να επιχορηγούνται, γιατί με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η εξάρτησή τους από «χορηγούς». Αρκεί βεβαίως τα κόμματα να αντιλαμβάνονται ότι η κρατική επιχορήγηση, ως δημοκρατικός θεσμός, συνεπάγεται λογοδοσία και ευθύνη.
Μόνο που αντί για λογοδοσία και ευθύνη, από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας βλέπουμε περιφρόνηση. Γιατί ουσιαστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας λέει ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να παίρνει χρήματα πάνω, κάτω και δίπλα από το τραπέζι για να κάνει πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες, θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται όλες τις έμμεσες μορφές επιχορήγησης του κόμματος που δίνουν πρακτικές όπως οι μετακλητοί υπάλληλοι, θα συνεχίσει να εισπράττει την ετήσια κρατική επιχορήγηση, θα συνεχίσουν οι βουλευτές της να λαμβάνουν την βουλευτική αποζημίωση, αλλά το χρέος που έχει τελικά θα το φορτώσει στην κοινωνία.
Κοντολογίς, ένα βαθιά αντιδημοκρατικό «στην υγειά των κορόιδων».
Πηγή: in.gr
Πικρόχολα, ενθουσιώδη, αυτάρεσκα και ειρωνικά: «Όλα για το όνομα» του ΕΛΑΣ
Τα χιλιάδες – εκφραστικά της κρατούσης κοινωνικοπολιτικής παθολογίας – ψηφιακά ή έντυπα ή προφορικά σχόλια που υποδέχτηκαν το κόμμα Τσίπρα
Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσα είπα κι έγραψα για το «νέο κόμμα Τσίπρα», κατά την μακρά περίοδο της άχαρης «Ινστιτουτικής» του εκκόλαψης, δεν έχω να προσθέσω… άμα τη εμφανίσει του στο Θησείο, την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ. Μόνο ότι ταυτίστηκα, θέλω να πώ, με όσα διάβασα το επόμενο πρωί, στην αξιοθαύμαστη ανάρτηση της συγγραφέως, δημοσιογράφου και μεταφράστριας Μαριάννας Τζιατζή, υπό τον τίτλο «Όλα για το όνομα*»∙ που ακολουθεί:
«Βαρύ ιστορικό φορτίο φέρει το ΕΛΑΣ που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το κόμμα που μέχρι χθες το όνομά του ήταν εφτασφράγιστο μυστικό.
Πολλά ειπώθηκαν και θα ειπωθούν για το νέο κόμμα. Πικρόχολα και ενθουσιώδη, αυτάρεσκα και ειρωνικά. Όμως μερικές φορές η τέχνη, η λογοτεχνία λέει πιο πολλά από πολλές περισπούδαστες αναλύσεις. Στο νου μου ήρθε το ποίημα «Θεατρίνοι Μ.Α.» του Σεφέρη, γραμμένο στη Μέση Ανατολή το καλοκαίρι του 1943. Παραθέτω τις δύο πρώτες στροφές:
Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε / όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμεστήνουμε θέατρα και σκηνικά, / όμως η μοίρα μας πάντα νικάκαι τα σαρώνει και μας σαρώνει / και τους θεατρίνους και το θεατρώνηυποβολέα και μουσικούς / στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς».
Όλα «για το όνομα», λοιπόν, κι αυτά κι εκείνα, τα «πικρόχολα» ή «ενθουσιώδη» ή «αυτάρεσκα» ή «ειρωνικά» που ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το «νέο θέατρο που στήθηκε»… άμα τη εμφανίσει του στο Θησείο. Τον «θεατρώνη» και τους «θεατρίνους» που το έστησαν, τους μουσικούς και τους υποβολείς. Όπως τα πικρόχολα του πρωθυπουργού μας κ. Μητσοτάκη, ας πούμε, για τον τίτλο του νέου κόμματος: «Τι να πω για το όνομα, φαντάζομαι το ΕΑΜ το άφησαν στον κ. Πολάκη»… Ή για τον ιδρυτή του νέου κόμματος: «Ο κ. Τσίπρας κρίθηκε ως πρωθυπουργός και θα κριθεί ως αρχηγός ενός κόμματος που δεν έχουμε δει ακόμη, αν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με νέο ΑΦΜ – Χθες είδα μια θεαματική βουτιά στο παρελθόν, παρά το τι πρέπει να κάνουμε για το μέλλον στην πατρίδα μας»… Ή για τον πολιτικό χώρο γεννήσεως του νέου κόμματος: «Υπάρχει ένας κατακερματισμένος χώρος στην αντιπολίτευση και ειδικά στην Αριστερά, αλλά και ένας κοινός τόπος: να φύγει ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση. Αυτό δεν συνιστά εναλλακτική πρόταση»…
Κι όπως τα ενθουσιώδη του αρθρογράφου της εφημερίδας «Το Βήμα», Άρη Ραβανού, υπό τον τίτλο «Αλέξη γερά, να φύγει η δεξιά»: «H χθεσινή εικόνα (σ. σ: στην επίσημη πρώτη του νέου κόμματος στο Θησείο) έδειξε κάτι σαφές, ότι η λέξη “συμπαράταξη” επιστρέφει δυνατά στο πολιτικό λεξιλόγιο και μαζί της επιστρέφει και η συζήτηση για μια νέα μεγάλη δημοκρατική παράταξη…Το σύνθημα ακούστηκε πολλές φορές τη χθεσινή βραδιά των αποκαλυπτηρίων του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Δυνατά, ρυθμικά, σχεδόν με εκείνη τη γνώριμη πολιτική φόρτιση άλλων εποχών: «Αλέξη γερά, να φύγει η Δεξιά». Και όσο περνούσε η ώρα, γινόταν όλο και πιο καθαρό ότι δεν επρόκειτο απλώς για ένα στιγμιαίο ξέσπασμα ενθουσιασμού από φίλους και υποστηρικτές του Αλ. Τσίπρα. Ήταν η συμπύκνωση μιας πολιτικής ανάγκης, που αρχίζει να διαμορφώνεται ξανά στον χώρο της κεντροαριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης: η αναζήτηση μιας νέας συμπαράταξης…
Εντάξει, τα αυτάρεσκα που γράφτηκαν και ειπώθηκαν για το «νέο θέατρο» (σ. σ: απ’ τον «θεατρώνη», κυρίως, κι απ’ τους ακολούθους του «θεατρίνους») είναι τόσα πολλά που δεν θα χωρούσαν ούτε στην εξάτομη Οδύσσεια του «Κάκτου», ούτε καν στην… Ιθάκη ολόκληρη. Όσο για τα ειρωνικά αντίστοιχα, συνοψίζονται αρκούντως, σε δυό φράσεις του άσπονδου συντρόφου του «θεατρώνη» (του κ. Τσίπρα, βεβαίως) Γαβριήλ Σακελλαρίδη, τις εξής:
● «Οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα να έχει την καθαρότητα ώστε να τοποθετείται στα κρίσιμα και στα δύσκολα. Χθες, (σ. σ: στην παρουσίαση του νέου κόμματος στο Θησείο) δεν ακούσαμε τοποθετήσεις, αλλά γενικόλογες διακηρύξεις. Δεν ακούσαμε προτάσεις. Οι επτά άξονες (σ.σ.: που παρουσίασε ο κ. Τσίπρας) είναι “τίτλοι”. Δεν λέω ότι βγήκαν από το ChatGPT, αλλά πολύ εύκολα θα μπορούσε να έβγαζε τα ίδια».
● «Ήμουν σίγουρος ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να χτίσει στην Αριστερά. Αλλά είμαι και πολύ σίγουρος ότι δεν θα αργήσουμε να δούμε και το δεξί φλας».
Κατά τα λοιπά, χιλιάδες – εκφραστικά της κρατούσης κοινωνικοπολιτικής παθολογίας της χώρας – ψηφιακά ή έντυπα ή προφορικά σχολιαστικά ρινίσματα, πιο «πικρόχολα», πιο «ενθουσιώδη», πιο «αυτάρεσκα» και πιο «ειρωνικά» απ’ αυτά που διαβάσατε. Και τοξικά, κι ανόητα, κι αρρωστημένα, συστημένα: «Όλα για το όνομα»!..
Κι ύστερα, επί της ανούσιας πολιτικής ουσίας σαν να λέμε, ήρθαν οι… μετρήσεις: «Στο 23,5% η ΝΔ, δεύτερος ο Τσίπρας με 12,8% – Μάχη ΠΑΣΟΚ (10%) με Καρυστιανού (9,5%) για την 3η θέση», αν το πιστεύετε και αν σας ενδιαφέρει…
*«Όλα για το όνομα» είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του σπουδαίου κλαρινίστα Βαγγέλη Σούκα, εκδ. Κέδρος
Μόνο ο θεός του Ευριπίδη
Γρηγόρης Ρουμπάνης
Ολα θα γίνουν σ’ αυτές τις εκλογές. Και νικητής θα βγει, για να έχει τον πρώτο λόγο στον σχηματισμό κυβέρνησης, και η αντιπολίτευση θα αναδιαταχθεί. Μόνο που ειδικά σ’ αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει
επικρατέστερος. Στάνταρ ή φαβορί που λέμε στο ποδόσφαιρο. Κυρίως ο… πρώτος. Ολα είναι ανοιχτά. Ιδίως στην παράταξη με ηγέτη τον γνωστό είρωνα των αντιπάλων του, που καμαρώνει με τα δικά του καμώματα.
Η μεγάλη πρόκληση είναι το μέλλον της Ελλάδας στο διεθνές τοπίο που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και μια αξιοπρεπής θέση της στην περιοχή. Με ανασύνταξη της εσωτερικής κατάστασης, η οποία είναι όντως αξιολύπητη. Απ’ έξω οι κίνδυνοι είναι πολλοί: η Τουρκία απειλεί, οι ΗΠΑ αγωνιούν να ανακτήσουν τον ρόλο του διεθνούς «ετσιθελιστή», το Ισραήλ διεκδικεί ολόκληρη τη Μέση και Εγγύς Ανατολή υπό τον έλεγχό του, η Κίνα προβάλλει ως ρυθμιστής με μεγάλα πλέον δικαιώματα, η Ρωσία ανακάμπτει και αφήνει να εννοηθεί ότι κάποια στιγμή θα στείλει τον λογαριασμό σε όσους τη χαρακτήρισαν «εχθρό» στηρίζοντας πολλαπλώς τον ανεκδιήγητο Ζελένσκι, το Ιράν δεν έσβησε από τον χάρτη, όπως ήθελε ο Τραμπ, και η Ευρωπαϊκή Ενωση ψάχνει να βρει κάποιον να μιλάει σοβαρά μαζί της.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να έχει πάρει από κάτω τη Ν.Δ., με τόσα που έχει σωρεύσει σε βάρος της χώρας, πάσχοντα από προσανατολισμό έχουν πάθει καθίζηση. Σ’ αυτό το σκηνικό, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού αναζητείται, ενώ η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα απλώς διαλύει (κατά το αναμενόμενο) τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μόνο τον οποίο προς το παρόν απειλεί είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης του αναιμικού ΠΑΣΟΚ.
Τη μεγαλύτερη συνοχή, αν και πολυτραυματισμένο, παρουσιάζει το κόμμα της Ν.Δ. Μαγική εικόνα; Καθόλου. Δεν οφείλεται στην ενθουσιώδη υποστήριξη του σημερινού ηγέτη του από το σύνολο του στελεχικού δυναμικού του και κυρίως των έμπειρων που κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου. Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή αναγνώριση του έργου του. Οφείλεται στο γεγονός ότι η παράταξη και μαζί το οικονομικό σύστημα που τη στηρίζει έχουν μάθει να μη χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και διαθέτουν, σε κρίσιμες περιόδους, εναλλακτικές λύσεις. Εγινε το 1952 με τον Παπάγο, το 1955 με τον Καραμανλή, το 1974 πάλι με τον Καραμανλή, το 1990 με τον Μητσοτάκη, το 2004 με τον (ανιψιό) Καραμανλή, για ένα διάστημα με τον Σαμαρά μέχρι που φτάσαμε και στον σημερινό.
Δεν είναι που το συγκεκριμένο σύστημα αναζητεί πάλι τη δική του εναλλακτική λύση. Απλώς δείχνει να πείθει περισσότερο. Εχει, καθώς φαίνεται, σχεδόν πάντα έτοιμο τον «από μηχανής θεό», κατά τον ορισμό του Ευριπίδη, με τον οποίο ο μεγάλος κλασικός έδινε λύσεις στις τραγωδίες του…
επικρατέστερος. Στάνταρ ή φαβορί που λέμε στο ποδόσφαιρο. Κυρίως ο… πρώτος. Ολα είναι ανοιχτά. Ιδίως στην παράταξη με ηγέτη τον γνωστό είρωνα των αντιπάλων του, που καμαρώνει με τα δικά του καμώματα.
Η μεγάλη πρόκληση είναι το μέλλον της Ελλάδας στο διεθνές τοπίο που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και μια αξιοπρεπής θέση της στην περιοχή. Με ανασύνταξη της εσωτερικής κατάστασης, η οποία είναι όντως αξιολύπητη. Απ’ έξω οι κίνδυνοι είναι πολλοί: η Τουρκία απειλεί, οι ΗΠΑ αγωνιούν να ανακτήσουν τον ρόλο του διεθνούς «ετσιθελιστή», το Ισραήλ διεκδικεί ολόκληρη τη Μέση και Εγγύς Ανατολή υπό τον έλεγχό του, η Κίνα προβάλλει ως ρυθμιστής με μεγάλα πλέον δικαιώματα, η Ρωσία ανακάμπτει και αφήνει να εννοηθεί ότι κάποια στιγμή θα στείλει τον λογαριασμό σε όσους τη χαρακτήρισαν «εχθρό» στηρίζοντας πολλαπλώς τον ανεκδιήγητο Ζελένσκι, το Ιράν δεν έσβησε από τον χάρτη, όπως ήθελε ο Τραμπ, και η Ευρωπαϊκή Ενωση ψάχνει να βρει κάποιον να μιλάει σοβαρά μαζί της.
Κι ενώ θα περίμενε κανείς κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να έχει πάρει από κάτω τη Ν.Δ., με τόσα που έχει σωρεύσει σε βάρος της χώρας, πάσχοντα από προσανατολισμό έχουν πάθει καθίζηση. Σ’ αυτό το σκηνικό, η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού αναζητείται, ενώ η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα απλώς διαλύει (κατά το αναμενόμενο) τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μόνο τον οποίο προς το παρόν απειλεί είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης του αναιμικού ΠΑΣΟΚ.
Τη μεγαλύτερη συνοχή, αν και πολυτραυματισμένο, παρουσιάζει το κόμμα της Ν.Δ. Μαγική εικόνα; Καθόλου. Δεν οφείλεται στην ενθουσιώδη υποστήριξη του σημερινού ηγέτη του από το σύνολο του στελεχικού δυναμικού του και κυρίως των έμπειρων που κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή κάποτε βρέθηκαν στη «γέφυρα» του πλοίου. Ούτε φυσικά στην παλλαϊκή αναγνώριση του έργου του. Οφείλεται στο γεγονός ότι η παράταξη και μαζί το οικονομικό σύστημα που τη στηρίζει έχουν μάθει να μη χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και διαθέτουν, σε κρίσιμες περιόδους, εναλλακτικές λύσεις. Εγινε το 1952 με τον Παπάγο, το 1955 με τον Καραμανλή, το 1974 πάλι με τον Καραμανλή, το 1990 με τον Μητσοτάκη, το 2004 με τον (ανιψιό) Καραμανλή, για ένα διάστημα με τον Σαμαρά μέχρι που φτάσαμε και στον σημερινό.
Δεν είναι που το συγκεκριμένο σύστημα αναζητεί πάλι τη δική του εναλλακτική λύση. Απλώς δείχνει να πείθει περισσότερο. Εχει, καθώς φαίνεται, σχεδόν πάντα έτοιμο τον «από μηχανής θεό», κατά τον ορισμό του Ευριπίδη, με τον οποίο ο μεγάλος κλασικός έδινε λύσεις στις τραγωδίες του…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)