Η φετινή πρωτοτυπία δεν είναι το ρεκόρ συµµετοχής αλλά ότι η µία από τις διοργανώτριες χώρες έχει απειλήσει τις άλλες δύο.
Τις ενδεκάδες που παρατάσσονται κάθε τέσσερα χρόνια συµπληρώνουν: γεµάτες κερκίδες, το συναισθηµατικό οικοσύστηµα, αναπάντεχες ανατροπές, πατρίκιοι και πληβείοι, κυνηγοί ταλέντων, εθνικές σηµαίες, προπονητικό γόητρο, πολυεθνικές εταιρείες, µελετηµένα συστήµατα και ατοµικές φιγούρες. Στο φετινό Μουντιάλ ίσως τα γράµµατα µε τους σπόνσορες στις φανέλες και τα σορτσάκια των ποδοσφαιριστών να είναι µεγαλύτερα από το όνοµα του κράτους που εκπροσωπούν. Θα διαψευστούν έτσι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι οµάδες αποτελούν «τα πατριωτικά αποθέµατα σε έναν κόσµο που όλο και λιγότερη σηµασία έχουν οι πατρίδες και οι σηµαίες».
Ανεξάρτητα από το ποια χώρα θα σηκώσει το τρόπαιο, σίγουρα κερδισµένες θα είναι οι εταιρείες στοιχηµάτων, οι επιχειρήσεις εστίασης µε delivery και οι αντροπαρέες που µεταξύ τυρού και αχλαδίου, διαφωνιών για τα πέναλτι και επιφωνηµάτων για τα γκολ θα αναθερµάνουν τους δεσµούς φιλίας. Η φετινή πρωτοτυπία δεν είναι το ρεκόρ συµµετοχής αλλά ότι η µία από τις διοργανώτριες χώρες έχει απειλήσει τις άλλες δύο. Τα µέχρι τώρα µικρογεγονότα µε αποκλεισµούς διαιτητών, απορρίψεις βίζας και ρατσιστικούς ελέγχους δείχνουν ότι το ποδόσφαιρο δεν ενώνει πάντα αλλά και διχάζει.
Αλλωστε διχασµένες είναι και οι γνώµες συγγραφέων και διανοουµένων για τον βασιλιά των σπορ. Αν συγκροτούνταν δύο Μεικτές Κόσµου µε ποδοσφαιροµάχους που η οµάδα τους θα λεγόταν «Νοσηρή Αθλιότητα» και ποδοσφαιρόφιλους µε την επωνυµία «Ενδοξο Αθληµα» ο αγώνας πιθανόν να έληγε ισόπαλος και να κρινόταν στην παράταση. Στην πρώτη θα συµµετείχαν ο Σαίξπηρ, ο Οργουελ που θεωρούσε ότι η στρογγυλή θεά υποβάθµιζε το κύρος της βρετανικής ηθικής. Ο Χ.Λ. Μπόρχες που υποστήριζε ότι «το ποδόσφαιρο είναι δηµοφιλές γιατί και η ηλιθιότητα είναι δηµοφιλής». Για τον Μανουέλ Μονταλµπάν πρόκειται για κοσµική θρησκεία µε τους πιστούς της σαν κοινωνικές βραδυφλεγείς βόµβες στα χέρια των διοικούντων, ένα σκληρό ναρκωτικό των δηµοκρατιών ώστε να ελέγχουν την έλλειψη οράµατος των µαζών.
Στη δεύτερη θα έπαιζαν ο Καµύ, ο Παζολίνι, ο Ορχάν Παµούκ και ο σούπερ σταρ Εντουράντο Γκαλεάνο. Ο Ουρουγουανός στοχαστής κάνει θεαµατικές ντρίµπλες όταν αναφέρεται στους µεγάλους θρύλους, όπως ο Πελέ ή ο Μαραντόνα, µακρινά σουτ όταν συνδέει κάθε Μουντιάλ µε ιστορικά γεγονότα. Απαλλαγµένος από οπαδικούς φανατισµούς εκλιπαρεί για ωραίους αγώνες. Οπως αυτούς που χάριζαν στους θεατές οι παίκτες της Αργεντινής, της Βραζιλίας ή του Αγιαξ µε κινήσεις χορευτικές αλά Νουρέγεφ και τους οποίους αναπολούσε συχνά ο Μανόλης Αναγνωστάκης.
Οι Ελληνες λογοτέχνες, µέχρι τη δεκαετία του ’70 απαξιούσαν να καταπιαστούν µε το θέµα, κυρίως επειδή ήταν επηρεασµένοι από την αριστερή ιδεολογία που το θεωρούσε ύπουλο όπλο του καπιταλισµού. Το ταµπού σπάει ο Μάνος Χατζιδάκις, µε µια ωδή αφιερωµένη στον Τζoρτζ Μπεστ. Θα ακολουθήσουν η µπαλάντα του Γιώργου Μαρκόπουλου για τον Αρδίζογλου, τα «Γκολπόστ» του Εγγονόπουλου, η «Ηχώ» του Εµπειρίκου, η σπαρακτική «Κίτρινη κάρτα» του Βαρβέρη, ενώ θα ακολουθήσουν στην πεζογραφία ο Κουµανταρέας («Η φανέλα µε το 9»), ο Χαριτόπουλος («Θρύλος», «Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι»), ο Μίγγας («Στα ψέµατα παίζαµε!») κ.ά.
Ο συγγραφέας του φετινού Μουντιάλ µπορεί να είναι ένας πληρωµένος κονδυλοφόρος του Τραµπ που θα του απονείµει το κύπελλο και θα τον ανακηρύξει τον καλύτερο σκόρερ όλων των εποχών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου