Οι τέσσερις ημέρες της εξέγερσης και το αυθόρμητο αντάρτικο πόλης που απελευθέρωσε τη Νάπολη (27-30 Σεπτεμβρίου 1943) από τη γερμανική ναζιστική κατοχή (Quattro Giornate di Napoli), πριν από την άφιξη των συμμαχικών δυνάμεων.
Στη δίνη του πολέμου, μετά τους αλλεπάλληλους βομβαρδισμούς και αποκλεισμούς, ο πληθυσμός της Νάπολης ζούσε σε άθλιες συνθήκες, χωρίς νερό, ηλεκτρικό και με τρομερές ελλείψεις τροφίμων.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους (8 Σεπτεμβρίου 1943), στη Νάπολη, ο Γερμανός διοικητής, συνταγματάρχης Βάλτερ Σολ (Walter Scholl), επέβαλε σκληρό στρατιωτικό νόμο:
Διέταξε τον εκτοπισμό όλων των ανδρών ηλικίας 18 έως 33 ετών (περίπου 30.000 άτομα) για εργασία στη βόρεια Ιταλία και τη Γερμανία και την υποχρεωτική εκκένωση μιας παραλιακής ζώνης 300 μέτρων, ξεσπιτώνοντας βίαια σχεδόν 250.000 πολίτες.
Οι Γερμανοί άρχισαν να καταστρέφουν τις υποδομές της πόλης (όπως το ναυπηγείο του Μπανιόλι) και να καίνε πολιτιστικούς θησαυρούς, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν το μέτωπο για πολύ, ενώ έστηναν μπλόκα στις λαϊκές συνοικίες και έκαναν λεηλασίες, αρπάζοντας ό,τι έβρισκαν.
Οι καθημερινές εκτελέσεις παρτιζάνων, αλλά και οι αναίτιες δολοφονίες απλών πολιτών, οδήγησαν τον λαό της Νάπολης σε ανοιχτή εξέγερση.
Η Νάπολη θα γίνει η πρώτη μεγάλη ιταλική πόλη που απελευθερώθηκε μόνη της.
Πρώην Ιταλοί στρατιώτες στήνουν τα πρώτα οδοφράγματα. «Άγνωστοι» μοιράζουν στα στενά δρομάκια όπλα, τα οποία είχαν κρύψει στο «άσυλο ανιάτων»…
Χωρίς κάποια κεντρική πολιτική καθοδήγηση, γυναίκες και άντρες όλων των ηλικιών, εργάτες, υπάλληλοι, διανοούμενοι, φαντάροι, μέχρι και τα «πιτσιρίκια» (τα scugnizzi), βγήκαν στους δρόμους και πολέμησαν με κάθε μέσο για την απελευθέρωση της πόλης τους.
Οι μάχες γενικεύονται σε όλη την πόλη. Οι εξεγερμένοι, αν και ελλιπώς εξοπλισμένοι, χρησιμοποιούν κυνηγετικά όπλα, πιστόλια, χειροβομβίδες και αυτοσχέδιες βόμβες, χτυπώντας τις γερμανικές περιπόλους.
Οι Γερμανοί φασίστες προσπάθησαν να τους αποκρούσουν. Η δύναμη πυρός, όμως, και η αποφασιστικότητα του αυθόρμητου λαϊκού αντάρτικου πόλης θα τους αναγκάσουν να υποχωρήσουν.
Ένα από τα κεντρικά σημεία σύγκρουσης ήταν το στάδιο Collana στο Βόμερο, όπου οι Γερμανοί κρατούσαν ομήρους.
Στις 30 Σεπτεμβρίου, ο ηττημένος γερμανικός στρατός θα εγκαταλείψει τη Νάπολη, πιεζόμενος από το αντάρτικο πόλης και γνωρίζοντας ότι οι Σύμμαχοι πλησιάζουν, αφού πρώτα προβεί σε εκδικητικά αντίποινα.
Την 1η Οκτωβρίου, όταν πλέον τα αγγλοαμερικανικά συμμαχικά στρατεύματα εισέρχονται στην πόλη, η Νάπολη έχει ήδη απελευθερωθεί από τη ναζιστική κατοχή με τον αγώνα και το αίμα του ίδιου του λαού της.
Η απελευθέρωση της Νάπολης είχε ως τίμημα τον θάνατο τουλάχιστον 168 εξεγερμένων και 140 στρατιωτικών.
Η πόλη θα τιμηθεί με το «Χρυσό Στρατιωτικό Μετάλλιο της Τιμής».
Η εξέγερση των Ιταλών παρτιζάνων στον Βορρά
Η 25η Απριλίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία, επειδή ήταν η ημέρα που οι βιομηχανικές πόλεις του Βορρά, το Μιλάνο και το Τορίνο, απελευθερώθηκαν.
Το πρωί της 25ης Απριλίου 1945 εξαγγέλθηκε γενική απεργία από τον παρτιζάνο Σάντρο Περτίνι (ο οποίος έγινε αργότερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας).
Καταλήφθηκαν εργοστάσια, συμπεριλαμβανομένου και του πιεστηρίου όπου τυπωνόταν η εφημερίδα «Corriere della Sera», η οποία ήταν όργανο του φασιστικού καθεστώτος.
Οι άνδρες των ανταρτών χρησιμοποίησαν το πιεστήριο για να εκτυπώσουν φυλλάδια για τη νίκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου