Ποιο ρόλο έχει αναθέσει στους Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Συμπληρώνονται σήμερα 90 χρόνια από τη μέρα που ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία της «4ης Αυγούστου 1936». Σχεδόν ένας αιώνας. Θα περίμενε κανείς ότι τώρα πια, στις μέρες μας, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η προσωπικότητα του ίδιου του δικτάτορα δεν θα απασχολούσε παρά μόνο επαγγελματίες ή ερασιτέχνες ιστορικούς. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, το «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει αναθέσει κεντρικό ρόλο σε ορισμένους φανατικούς οπαδούς του δικτάτορα Μεταξά που δεν διστάζουν να τον υμνούν δημοσίως με κάθε ευκαιρία.
Δεν είναι ανάγκη να ψάξει κανείς ιδιαίτερα για να ανακαλύψει τις σχετικές δηλώσεις της γνωστής «τριάδας» που μετακόμισε από το ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία το 2012:
⬤ Ο Μάκης Βορίδης, ήδη από το 2004, ως αρχηγός της οργάνωσης «Ελληνικό Μέτωπο» (του εγχώριου παραρτήματος του κόμματος του Ζαν-Μαρί Λεπέν), έβγαζε λόγους υπέρ του Μεταξά. Διαβάζουμε στο site «Ελληνικές Γραμμές»
«Για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ο κ. Βορίδης είπε πως αυτό ενσάρκωσε σε ελάχιστο χρόνο τις εθνικές και φιλολαϊκές απόψεις του Ιωάννου Μεταξά, οι οποίες ήταν θέσεις που επήγαζαν από την γνώση των προβλημάτων ολοκλήρου του έθνους. Γι’ αυτό μπόρεσε να δημιουργήσει την τόσο προοδευτική κοινωνική πολιτική. […] Εξέθεσε επίσης την στρατιωτική μεγαλοφυΐα του ανδρός καθώς και την πολυποίκιλη πολιτική του δράση. […] Επεσήμανε πως είναι λάθος να υποστηρίζεται ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου ήταν ένα συντηρητικό και ανελεύθερο καθεστώς, αντιθέτως εξέφραζε την σύγχρονη και προοδευτική εξέλιξη της εθνικής κοινωνίας» (e-grammes.gr, 4.8.2004).
⬤ Ο Άδωνης Γεωργιάδης, ως πιστός μαθητής του Κώστα Πλεύρη μετέδιδε επί χρόνια από τις τηλεοπτικές του εκπομπές ύμνους στον Μεταξά, βασισμένους στη βιογραφία του δικτάτορα που έχει γράψει ο εθνικοσοσιαλιστής Πλεύρης και στην οποία υποστηρίζεται η πλήρης ταύτιση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου με τη ναζιστική Γερμανία:
«Όσοι ασχολείστε με τον Ιωάννη Μεταξά, θα γνωρίζετε ότι ο Κώστας Πλεύρης δηλώνει ο ίδιος μεταξικός και δεν το κρύβει, άρα έχετε τη βιογραφία του Μεταξά από έναν που δημοσίως δηλώνει μεταξικός, αλλά και μέσα στα βιβλία του έχει πράγματα τα οποία δεν θα βρείτε σε καμία άλλη βιογραφία του Μεταξά» («Τηλεάστυ», 9.7.2007). Και βέβαια η νεοφασιστική οργάνωση που ίδρυσε ο Κώστας Πλεύρης το 1965 ονομαζόταν «Κόμμα 4ης Αυγούστου» (Κ4Α).
⬤ Ο Θάνος Πλεύρης, follower επί χρόνια του πατέρα του και στενός συνεργάτης του Γεωργιάδη τόλμησε την πιο πρόσφατη δήλωση υπέρ του δικτάτορα Μεταξά. Με τον γνωστό άγαρμπο τρόπο του, στις 28.10.2025 έκανε την ακόλουθη ανάρτηση:
«Σήμερα πρέπει να πούμε μια μεγάλη αλήθεια. Στην Ελλάδα της ηγεμονίας της αριστερής ιδεολογίας για δεκαετίες η Πατρίδα μας εμφανιζόταν στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως η μοναδική χώρα που πολέμησε και δεν είχε ηγεσία. Η αναφορά στον Ιωάννη Μεταξά τόσο σε επίπεδο επισήμων φορέων όσο και στα ΜΜΕ ή δεν γινόταν καθόλου ή γινόταν με το ζόρι. Ακόμη και σήμερα γίνεται δειλά. Η ιστορία δεν παραγράφεται και η πραγματικότητα αποτυπώνεται στον εξαιρετικό διάλογο του Μεταξά με τον Γκράτσι που απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο και πρέπει όλοι οι Έλληνες να τον διαβάσουν. Κάποια στιγμή ο Μεταξάς πρέπει να τιμηθεί όπως του αρμόζει, ως ο πρωθυπουργός του ΟΧΙ».
Πώς μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτή τη συστηματική επιχείρηση «αποκατάστασης» του έργου του δικτάτορα της «4ης Αυγούστου» από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης; Η πρώτη σκέψη είναι απλή. Απλώς τα σημερινά ηγετικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αισθάνονται κάθε τόσο υποχρεωμένα να τιμήσουν (και να θυμίσουν) το ακροδεξιό τους παρελθόν. Θυμίζουν τη γνωστή σκηνή από την ταινία του Κιούμπρικ «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), όπου ο Πίτερ Σέλερς υποδύεται έναν πρώην ναζί, ο οποίος έχει προσχωρήσει στην υπηρεσία των ΗΠΑ και κάθε τόσο είναι αναγκασμένος να κατεβάζει το δεξί του χέρι που αυθόρμητα και μηχανικά υψώνεται σε χιτλερικό χαιρετισμό. Αρκεί, όμως, αυτή η εξήγηση;
Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν είμαστε δηλαδή μάρτυρες μιας ακροδεξιάς νοσταλγίας που θεωρεί ότι μπορεί να κρύβεται πίσω από το γεγονός ότι ο δικτάτορας Μεταξάς υποχρεώθηκε να πολεμήσει τους ομοϊδεάτες του της συμμαχίας του Άξονα. Με τις εκδηλώσεις θαυμασμού στο καθεστώς της «4ης Αυγούστου» επιχειρείται εδώ και λίγα χρόνια μια ριζική αναθεώρηση των δημοκρατικών αξιών που χτίστηκαν στο καθεστώς της Μεταπολίτευσης. Απ’ αυτή την άποψη, οι σημερινοί θαυμαστές του Μεταξά δεν ανακαλούν απλώς τις παλιές ακροδεξιές τους πεποιθήσεις. Δεν μοιάζουν δηλαδή με τους ακροδεξιούς των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης που λειτουργούσαν στο περιθώριο της Νέας Δημοκρατίας και περιόριζαν τη δράση τους σε «ανθρωπιστικά» αιτήματα αμνήστευσης των φυλακισμένων ηγετικών στελεχών της χούντας.
Η σημερινή επιχείρηση αποκατάστασης του Μεταξά συνδέεται με τη μετατόπιση της Δεξιάς προς την Ακροδεξιά, ένα διεθνές πολιτικό φαινόμενο που συνδέεται με την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την υποχώρηση των ιδεών της Αριστεράς. Ο νεοφιλελευθερισμός ως γνωστόν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πειραματικά από τους «Chicago Boys» σε ένα δικτατορικό καθεστώς, στη Χιλή του δικτάτορα Πινοτσέτ. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, αλλά η κυρίαρχη πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και η ανάδειξη των νέων πρωταγωνιστών στη διεθνή οικονομία και πολιτική, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Έλον Μασκ, ωθεί τους παλιούς μαθητές του Γιώργου Καρατζαφέρη να αναζητήσουν κι αυτοί τη δική τους διαδρομή συνδυάζοντας νεοφιλελευθερισμό και Ακροδεξιά.
Όπως εξηγούν ο Μικαέλ Φεσέλ και ο Ετιέν Ολιόν στο εξαιρετικό «Η Άκρα Δεξιά ενάντια στην πολιτική. Μια παράξενη νίκη» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, εκδ. Πόλις, Απρίλιος 2026) η σύγχρονη Άκρα Δεξιά επικαλείται τα «έκτακτα μέτρα» που παρέχει κάθε Σύνταγμα, καθώς και την πρακτική συγκέντρωσης των εξουσιών, δηλώνοντας ότι «ακόμα και φιλελεύθερες κυβερνήσεις» τη χρησιμοποίησαν. Θυμηθείτε τι έλεγε ο Άδωνης Γεωργιάδης για τον Μεταξά το 2009: «Όλα γίνανε απολύτως νόμιμα. Βάσει του τότε Συντάγματος» («Τηλεάστυ», 3.11.2009).
Το πρώτο, λοιπόν, που έρχεται στο νου του ακροδεξιού τρίο που διευθύνει το «επιτελικό κράτος» είναι… ο Ιωάννης Μεταξάς. Και βέβαια το μόνο που κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι να τους δίνει συγχαρητήρια και να μεταθέτει σ’ αυτούς τις δικές του ευθύνες.
⊗⊗⊗⊗⊗⊗
Υ.Γ. Για όσους αναζητούν πρόσθετες πληροφορίες για τη σχέση του επιτελείου Μητσοτάκη με τον δικτάτορα Μεταξά και την αλήθεια για το «Όχι», παραπέμπω σε παλιότερα κείμενά μου στην «Εφ.Συν.»:
1. Η τεκμηρίωση ότι το «Όχι» δεν το είπε ούτε ο Μεταξάς ούτε «ο λαός». Είναι δημιούργημα του προπαγανδιστικού μηχανισμού της δικτατορίας της 4ηςΑυγούστου:
Ο Μεταξάς, το «Οχι» και ο υπουργός της χούντας («Εφ.Συν.», 27.10.2021)\
2. Ο κ. Γεωργιάδης έχει επιχειρήσει να απαντήσει, αλλά καθόλου πειστικά:
Το «ναι» στον Μεταξά, ο Αδωνις και η Βουλή («Εφ.Συν.», 8.11.2021).
3. Ο λόγος είναι ότι η σχέση του κ. Γεωργιάδη και της ακροδεξιάς ομάδας που έχει κατασκηνώσει στο Μέγαρο Μαξίμου είναι πολύ βαθύτερη:
Ν.Δ.: Μεταξύ μας… Μεταξάς («Εφ.Συν.», 24.10.2022).
4. Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι τη φράση που αποδίδεται στον Μεταξά ως «Όχι» («alors c’ est la guerre») την εμπνεύστηκε ο δικτάτορας από έναν… ληστή, στην όπερα «Κάρμεν»:
Το «Oχι» το είπε… η Κάρμεν («Εφ.Συν.», 29.10.2022).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου