Σκάνδαλα που πολλαπλασιάζονται, κυβέρνηση που αδιαφορεί, αντιπολίτευση που απουσιάζει. Κι ένας λαός που μαθαίνει να σωπαίνει
Κάποτε, οι Βρετανοί πέτυχαν το αδιανόητο: κλωνοποίησαν ένα πρόβατο και του έδωσαν το όνομα Ντόλυ. Το 1996, όλος ο κόσμος έστρεψε το βλέμμα του στη Σκοτία και στην επιστημονική επανάσταση. Το 2025, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση πέτυχε κάτι ακόμα πιο εντυπωσιακό: κλωνοποίησε τα ίδια τα πρόβατα, τα γίδια, τις κατσίκες, ακόμη και τους κόκκους της άμμου. Τα έκανε όλα εργαλεία μιας βαθιάς, συνειδητής και χωρίς ίχνος ντροπής διαφθοράς. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που μοιάζει ατελείωτη.
Ανύπαρκτα κοπάδια, υπαρκτό χρήμα
Σύμφωνα με όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, στον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμό Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων), άνθρωποι έφτιαξαν φανταστικούς βοσκότοπους, ανύπαρκτα ζώα, εταιρείες-φαντάσματα και “αγρότες” που δεν έχουν δει τσαπί ούτε σε ντοκιμαντέρ. Οι επιδοτήσεις ρέουν κανονικά, τα κονδύλια μοιράζονται, η Ευρωπαϊκή Ένωση πληρώνει και η κυβέρνηση κοιτάζει αλλού – ή μάλλον κοιτάζει μέσα, προς το βαθύ της έντερο, όπου οι μηχανισμοί διαφθοράς λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια.
Ένα κράτος που γεννά και θάβει σκάνδαλα
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το γεγονός ότι όλο αυτό συμβαίνει μετά από δεκάδες άλλα σκάνδαλα. Από το Predator και τις παρακολουθήσεις, μέχρι τις απευθείας αναθέσεις σε ημετέρους, τα golden boys της ΔΕΗ, την αισχροκέρδεια, τις φωτιές, τις πλημμύρες, τους νεκρούς στα Τέμπη. Πόσα σκάνδαλα μπορεί να παράξει –και να προσπεράσει αδιάφορα– μια κυβέρνηση;
Η μεγάλη απουσία: Αντιπολίτευση σε κατάσταση εξαφάνισης
Ρητορικό το ερώτημα, βέβαια. Γιατί, για να υπάρχει όριο στην αυθαιρεσία, προϋποτίθεται το αυτονόητο: να υπάρχει αντιπολίτευση. Να υπάρχει κάποιος να φωνάξει, να τραβήξει την κουρτίνα, να δείξει το τέρας. Όταν όμως η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται μόνιμα σε εσωστρεφή παροξυσμό, όταν η κοινοβουλευτική αριστερά είναι πιο ήσυχη κι από απόχη σε παρθένο λιβάδι, όταν τα ΜΜΕ λειτουργούν σαν απορροφητήρες της κυβερνητικής αλαζονείας, τότε ποιος μένει να λογοδοτήσει;
Πολίτες-κόκκοι άμμου, κοινωνία ανοσίας
Κι έτσι η Ελλάδα έγινε μια χώρα όπου κλωνοποιούνται όχι μόνο τα ζώα αλλά και τα ψέματα, οι μίζες, οι σιωπές, οι διορισμοί, οι ασυλίες. Μια χώρα όπου αν δηλώσεις πως έχεις πενήντα κατσίκια στη μέση του πουθενά, μπορεί και να πάρεις εκατομμύρια. Αρκεί να είσαι «μέσα στο σύστημα». Αρκεί να μην ρωτάς, να μη φωνάζεις, να μην εκτίθεσαι. Αρκεί να φέρεσαι σαν άλλος ένας κλωνοποιημένος κόκκος άμμου. Από αυτούς που έχουν μάθει να μη σκέφτονται, να μη διαμαρτύρονται, να βολεύονται.
Η κανονικότητα της παρακμής
Η ηθική απαξίωση δεν είναι πια είδηση. Είναι το νέο φυσιολογικό. Μια μόνιμη κατάσταση ανοσίας σε κάθε τι σάπιο. Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν θα υπάρξει κάθαρση ή αν απλώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε να σκάει το ένα σκάνδαλο πίσω απ’ το άλλο, σαν φωτοβολίδες σε ένα πανηγύρι εθνικής γελοιότητας.
Η Ντόλυ ήταν μια πρωτοποριακή πράξη επιστημονικής φαντασίας. Η Ελλάδα του σήμερα είναι μια πρωτοποριακή πράξη πολιτικής παρακμής. Και καθώς οι πολίτες μετατρέπονται σε παρατηρητές, η Δημοκρατία μετατρέπεται σε φάρσα.
Το χειρότερο; Ούτε καν γελάμε πια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου