Το χαρτί λοιπόν που μάλλον θα επιχειρήσει να (ξανα)παίξει η κυβέρνηση δεν είναι άλλο από το -πλέον- πασίγνωστο «Μητσοτάκης ή χάος».
Η φετινή επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη έρχεται παρέα με τη μεγαλύτερη κρίση που έχει περάσει η Νέα Δημοκρατία από το 2019. Η φετινή χρονιά ήταν η χρονιά των Τεμπών και των τεράστιων αποκαλύψεων που βεβαιώνουν την απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος, η χρονιά των θερινών κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη, πράγμα που δεν έχει ξαναγίνει τέτοια εποχή στα νησιά και στους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, της περαιτέρω πτώσης των ποσοστών της ΝΔ, αλλά και των σεναρίων για κόμμα Τσίπρα και κόμμα Σαμαρά. Αν κάποιος κάνει μία σύντομη βόλτα από τα αντιπολιτευόμενα μέσα, θα διαπιστώσει ότι φουντώνουν και τα σενάρια εκλογών.
Πολλά εξαρτώνται από τις ανακοινώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, αν και τα σημαντικότερα είναι γνωστά και μάλλον δεν φαίνεται να πείθουν ιδιαίτερα. Το χαρτί λοιπόν που μάλλον θα επιχειρήσει να (ξανα)παίξει η κυβέρνηση δεν είναι άλλο από το -πλέον- πασίγνωστο «Μητσοτάκης ή χάος». «Να φύγει ο Μητσοτάκης για να κυβερνήσει ποιος;»… θα πούνε. Θα ακολουθήσει μία πλήρης αποδόμηση της αντιπολίτευσης καθώς πάνω στην αντίθεση η Νέα Δημοκρατία κατάφερε τόσο καιρό να διατηρήσει τα ποσοστά της έναντι μιας άκρως αδύναμης αντιπολίτευσης. Βέβαια φαίνεται πλέον πως και η χρησιμότητα αυτού του χαρτιού είναι αμφισβητίσιμη ειδάλλως τα ποσοστά δεν θα έφταναν το 25%, ούτε θα υπήρχαν γκρίνιες μέσα στο ίδια το κόμμα, ούτε φυσικά θα δεχόταν επίθεση από ΜΜΕ τα οποία ανέκαθεν ήταν φιλικά προσκείμενα στην κυβέρνηση.
Παρόλα αυτά δεν θα ασχοληθώ τόσο με τις επιμέρους διαμάχες εξουσίας μεταξύ της ΝΔ και των ολιγαρχών, αλλά με την ουσία του ερωτήματος «Μητσοτάκης ή χάος». Ας ξεκινήσουμε με τα κύρια στιγμιότυπα από τις 2 τετραετίες της αυτόδυναμης κυβέρνησης της ΝΔ. Πανδημία, συμμετοχή και αποστολή όπλων στο πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας, διαχείριση του πληθωρισμού, στενότερες σχέσεις με το γενοκτονικό ισραηλινό καθεστώς, καταστροφικές πυρκαγιές, Τέμπη, πλημμύρες στη Θεσσαλία και φυσικά υπερψήφιση της ΝΑΤΟϊκής πολεμικής προετοιμασίας για τις εξοπλιστικές δαπάνες στο 5%.
Δεν χρειάζεται να τα πιάσουμε ένα προς ένα γιατί πολύ απλά συνδέονται όλα μεταξύ τους. Η πανδημία και ο εγκλεισμός ήταν το προοίμιο μιας πολεμικής προετοιμασίας η οποία θα ξεκινούσε σιγά σιγά τα επόμενα χρόνια. Τι άλλο θα μπορούσε να ‘ναι το lockdown, τα SMS και οι ποινές αν όχι μέτρο κοινωνικής πειθάρχισης; Σιγά μην ενδιαφέρονται για την υγεία του λαοτζίκου αυτοί που έχουν διαλύσει όποια δημόσια δομής υγείας υπάρχει. Η δε, διαχείριση των φυσικών καταστροφών έδειξαν ποιες είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης: η ενεργειακή μετάβαση, αυτονομία και τροφοδότηση των ευρωπαϊκών χωρών με πράσινη ενέργεια, καλύπτοντας τα δικά τους πιθανά ελλείμματα. Στην τελική, τι αξία έχει ένα δάσος μπρος ενός πλεονασμάτος το οποίο θα καλύψει περαιτέρω εξοπλιστικές δαπάνες;
Ο πληθωρισμός -όπως αντίστοιχα οι περικοπές και η ανεργία επί μνημονίων- ήταν άλλο ένα μέτρο πίεσης προς τα εργατικά στρώματα της χώρας ώστε να σκύψουν το κεφάλι και να συνεχίσουν να δουλεύουν υπό τον φόβο της φτωχοποίησης, ενώ τα Τέμπη ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι και έκανε το σάπιο αφήγημα της «Ελλάδας 2.0» να κατερρεύσει. Τόσα λεφτά για τα τρένα και τα σιδηροδρομικά δίκτυα ήταν για τα μπάζα. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση κορόιδευε τον κόσμο στα μούτρα, ο Πρωθυπουργός δεν ήξερε και ο μοναδικός που έφταιγε ήταν ένας υπάλληλος. Θεωρούσαν ότι ο μέσος πολίτης ήταν τόσο βλάκας που θα το έχαβε. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ δε, γέλασαν μέχρι και οι κότες. Ποιος θα περίμενε ότι η κυβέρνηση της ψηφιοποίησης και του εκσυγχρονισμού θα σύρονταν στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια για ένα σκάνδαλο με γίδια και πρόβατα.
Ας μην το κουράσω όμως. Το ζητούμενο της υπόθεσης είναι ότι με Νέα Δημοκρατία η κατάσταση θα χειροτερεύει. Περισσότερος πληθωρισμός, περισσότερα εξοπλιστικά έξοδα, ολοένα και λιγότερες κρατικές παροχές, περισσότερη καταστολή, περισσότερα σκάνδαλα που θα πηγαίνουν στο ντούκου επειδή ο κρατικός μηχανισμός ισχυροποιείται σε τέτοιο βαθμό ώστε η συγκάλυψη να είναι αποτελεσματική. Ταυτόχρονα ο φοβιτσιάρης μικροαστός θα σκύβει το κεφάλι για να βγάλει «το ψωμάκι του» το οποίο ολοένα και θα λιγοστεύει μέχρι να γίνει ψίχουλα και μάλλον φτάνει η ώρα να επιλέξει αν θα σηκώσει τον κώλο του από τον καναπέ ή αν θα συνεχίσει να αρμενίζει τον ορίζοντα εώς ότου αυτός έχει καλυφθεί από πολεμικά αεροσκάφη και πυραύλους.
Από την άλλη πλευρά, βάσει της κυβέρνησης πάντα, έχουμε το χάος. Την ακυβερνησία δηλαδή. Μία προσωρινή κατάσταση αγνώστου χρονικού διαστήματος, το πολιτικό σκηνικό της οποίας χαρακτηρίζεται από αδύναμης παροδικές ή και υπηρεσιακές κυβερνήσεις που δεν μπορούν να περάσουν τα μέτρα που θέλουν λόγω του γεγονότος ότι οι πολιτικές δυναμικές δεν είναι με το μέρος τους. Μετάφραση: μπαίνει ένα προσωρινό στοπ στα γρανάζια της πολεμικής μηχανής που προετοιμάζεται για την επόμενη μεγάλη σύγκρουση και ο κόσμος αποκτά την δυνατότητα να επαναπολιτικοποιηθεί, να ασχοληθεί ξανά, πιο ενεργά, με τα κοινά και να παλέψει για μία καλύτερη λύση για αυτόν και για τον τόπο.
Μεταξύ αυτών των δύο επιλογών λοιπόν, εγώ επιλέγω το χάος. Ανοίγει περισσότερες πόρτες οι οποίες αν ξεκλειδωθούν σωστά οδηγούν σε πολύ καλύτερους δρόμους.
ΦΩΤ: Εργατική Πρωτομαγιά 2025 (Κωνσταντίνος Ζήλος)
------------------------------------------------------------
Αντόν Μιχαήλοβιτς είναι εργαζόμενος, πρώην εποχιακός για χρόνια (πώς άντεξε;). Ασχολείται με θέματα τεχνολογίας, πολιτικής και οικονομίας. Σημαία του η ελεύθερη ενημέρωση/αντιπληροφόρηση και χόμπυ του η κηπουρική και το να διαπληκτίζεται σε συνελεύσεις. Γράφει λίγο (όχι πολύ) χύμα γενικά, αλλά προσπαθεί να το βελτιώσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου