ΠΕΡΑΣΑΝ 40 ΧΡΟΝΙΑ από τον θάνατο του ΣΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΑ. Έφυγε απ’ τη ζωή στις 17 Αυγούστου 1985, σε ηλικία μόλις 55 ετών, ο διακεκριμένος οικονομολόγος, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ιδρυτής της αντιδικτατορικής οργάνωσης «Δημοκρατική Άμυνα». Ο αξιότιμος βομβιστής μας!
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1969 τραυματίζεται βαριά από πρόωρη έκρηξη μιας αυτοσχέδιας βόμβας που έφτιαξε και έσκασε στα χέρια του. Η έκρηξη είχε σαν αποτέλεσμα τον ακρωτηριασμό του δεξιού του χεριού, με τραύματα στο κεφάλι και στο τύμπανο του δεξιού του αυτιού. Η γυναίκα του Νίκη, τον μεταφέρει αιμόφυρτο στο νοσοκομείο. Εκεί όμως τον συλλαμβάνουν αμέσως οι πράκτορες της χουντικής ασφάλειας και παρά τις συστάσεις των γιατρών ανακρίνεται απάνθρωπα και υφίσταται άγριους βασανισμούς. Οι περιγραφές των βασανιστηρίων -μεταξύ των οποίων και του Καράγιωργα- οι οποίες δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και ξένο Τύπο, συγκλόνισαν το πανελλήνιο και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Ο Επίτροπος του Στρατοδικείου ζήτησε, μόνο για τον Καράγιωργα, την ποινή του θανάτου. Και τη ζήτησε με επιμονή. Το Στρατοδικείο όμως, αντιμέτωπο με την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης, δεν τόλμησε και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και 18 χρόνια φυλάκιση με βάση τον νόμο 509 για «ανατροπή του καθεστώτος».
1970: Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΚΗ της «Δημοκρατικής Άμυνας» στο Στρατοδικείο της Αθήνας, στρέφει και πάλι τους προβολείς της διεθνούς κοινής γνώμης στη στρατοκρατούμενη Ελλάδα. Οι κατηγορούμενοι καταγγέλλουν τα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν. Στην «απολογία» του, ο Πρύτανης της Δημοκρατίας τους δικαστές του μαστιγώνει σκληρά.
Στη φωτογραφία δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου στην ιδρυτική διακύρηξη του ΠΑΣΟΚ, 3 Σεπτέμβρη του 1974
Ο Σάκης Καράγιωργας ήταν τρία χρόνια μικρότερος από έναν επίσης μεγάλο διανοητή-αγωνιστή της καθ’ ημάς Αριστεράς, που έφυγε την Τρίτη 19 Αυγούστου στα 98 του πλήρης. Τον Ευτύχη Μπιτσάκη. Αυτή τη βδομάδα έφυγε κι ένας άλλος σπουδαίος διανοητής, απο τους σημαντικότερους δημοσιογράφους-αναλυτές, ο Γιώργος Δελαστίκ. Τα γραπτά μένουν, όπως και τα βιβλία του: «Το τέλος των Βαλκανίων», «Αποκάλυψη Τώρα – Ο δρόμος προς τη μονοκρατορία», «Η νέα Γιάλτα», «Συνωμοσία στη Μεσόγειο», «Αφγανιστάν» και πολλά άλλα στα οποία συμμετείχε. Ο Μπιτσάκης και ο Δελαστίκ ήταν ίσως από τους τελευταίους μεγάλους και σπουδαίους της Μαρξιστικής Αριστερας. Τουλάχιστον ο Γιώργος έφτασε 73 χρονών. Ενω ο κορυφαίος Ισπανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και δραματουργός του 20ου αιώνα, εκείνο τον Αυγουστο που τον εκτέλεσαν, ήταν μόλις 38 χρονών. Τα τελευταία χρόνια, επιστρέφοντας μετράμε απώλειες. Ουδείς αντικαταστάσιμος!
Ο υπέροχος Έλληνας διανοητής, ο φιλόσοφος, ο ανυπόταχτος μαρξιστής, Ευτύχης Μπιτσάκης, έφυγε πλήρης την Τρίτη 19 Αυγούστου. Έζησε 98 χρόνια, δίδαξε, αγωνίστηκε «Για μια ρεαλιστική Επαναστατική Ουτοπία».
«Η φτωχή, οικονομίστικη, έκπτωτη μορφή του απολογητικού μαρξισμού, περιόρισε τους ανοικτούς ορίζοντες της μαρξιστικής ανθρωπολογίας σε μια μίζερη αντίληψη, όπου ο καθένας θα απολάμβανε “τα λίγα γραμμάρια ευτυχίας του” υπό το άγρυπνο και “προστατευτικό” μάτι του κόμματος και της μυστικής αστυνομίας. Ο σοσιαλισμός δεν θα πρέπει να είναι απλώς μια ριζική αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και των συνακολούθως σχέσεων παραγωγής. Για να γίνει βιώσιμη η ανθρωπότητα και αξιοβίωτη η ζωή, χρειάζεται επιπλέον, μια ριζική αλλαγή του μεταβολισμού του ανθρώπου με το ανόργανο σώμα του (τη Γη) και των ανθρώπινων σχέσεων. Απαιτείται ένα νέο σύστημα αξιών που δεν θα στηρίζεται στην ατομική ιδιοκτησία και στο φετίχ του υλικού πλούτου, αλλά στις σχέσεις αλληλεγγύης, κοινής προσπάθειας και πνευματικής καλλιέργειας. Προϋπόθεση: ο σοσιαλισμός χωρίς βαρβαρότητα».
Στον πρόλογο του τελευταίου βιβλίου του, «Για μια εγκόσμια ηθική», γράφει: «Και, παρόλη την υπέρβαση της πρόσκαιρης ατομικότητας μέσα στο κοινωνικό έργο, το δράμα του θανάτου θα ανασύρει πάντα στο πεδίο της συνείδησης τα οριακά ερωτήματα για τη ζωή… Μια ζωή δημιουργική και πλήρης βοηθά στη νηφάλια αντιμετώπιση του τέλους».
Ο Ευτύχης άφησε πολύ διακριτά ίχνη για να τα ανακαλύψουν -όταν τα χρειαστούν- οι νέες γενιές των Ελλήνων. Πολύ τυχεροί είμαστε όσοι τον συναναστραφήκαμε, ρουφούσαμε κάθε φράση στις διαλέξεις του για τη Θεωρία της Σχετικότητας, την Κβαντική Μηχανική, την Οντολογία, τη Γνωσιοθεωρία και τη Φιλοσοφική Ανθρωπολογία.
Ουδείς αντικαταστάσιμος! Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ήταν ο κορυφαίος Ισπανός ποιητής, θεατρικός
συγγραφέας και δραματουργός του 20ού αιώνα, γνωστός σε όλο τον κόσμο για τα ποιήματά του «Ρομανθέρο Χιτάνο» και «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας», καθώς και για τη δραματική του τριλογία «Ματωμένος γάμος», «Γέρμα» και «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Ανήκε στη λεγόμενη «Γενιά του ‘27», μια ομάδα συγγραφέων που προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 20ού αιώνα να ορίζεται ως «αργυρή εποχή» (edad de plata) της ισπανικής λογοτεχνίας. Η κεντρική θεματική των έργων του, που ισορροπούν μεταξύ παράδοσης και μοντερνισμού, περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα, την υπερηφάνεια, το πάθος και τον βίαιο θάνατο.
Βίαιος ήταν και ο δικός του θάνατος, όταν συνελήφθη από φασίστες του Φράνκο, στις 18 Αυγούστου του 1936, λίγο μετά το ξέσπασμα του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, σε μία ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο της σύντομης ζωής του. Εκτελέστηκε το ξημέρωμα της επόμενης μέρας μαζί με μια δασκάλα και δύο αναρχικούς. Πέταξαν τα κουφάρια τους σε έναν ομαδικό τάφο. Δεν υπήρχε κανείς εκεί για να αναγνωρίσει το πτώμα του. Ήταν μόλις 38 ετών. Μέχρι σήμερα δεν έχει εμφανιστεί ισάξιός του.
Σπάνιες γαίες, σπάνια κοροϊδία: ΗΠΑ-Ρωσία στο deal του αιώνα! Η ολική, όσο και πανηγυρική, επαναφορά της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, με πρωτοβουλία της ηγέτιδας δύναμης στη Δύση (των ΗΠΑ) γελοιοποιεί την ψευδοϋστερική στάση της Ε.Ε. και φυσικά την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο μεγάλος χαμένος από την παραδοχή του πλανητάρχη ότι δεν μπορεί να απομονωθεί η Ρωσία είναι η Ε.Ε. και δυστυχώς και οι άμοιροι λαοί της
Σε κάποιο διάλειμμα των γυρισμάτων της ταινίας «Μανταλένα», η οικογένεια Βέγγου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Αντίπαρο (1960)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου