Το Νόμπελ Eιρήνης για τον πρόεδρο Τραμπ μάλλον θα περιμένει λίγο ακόμα (αν τουλάχιστον η Aκαδημία διατηρεί κάποια αξιοπρέπεια). Το Ιράν αποτελεί τον τελευταίο και σημαντικότερο στόχο.
Το Νόμπελ Eιρήνης για τον πρόεδρο Τραμπ μάλλον θα περιμένει λίγο ακόμα (αν τουλάχιστον η Aκαδημία διατηρεί κάποια αξιοπρέπεια). Πέρα από όσα συμβαίνουν ήδη, ο νέος μεγάλος πόλεμος εναντίον του Ιράν βρίσκεται στα σκαριά.
Προσφάτως ο πρόεδρος του Ιράν συναντήθηκε με μια σειρά αντιπολεμικών δημοσιογράφων των ΗΠΑ, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Όπως αποκάλυψε ο Μαξ Μπλούμενταλ, δημοσιογράφος της ιστοσελίδας «The Grayzone», το μήνυμα του Ιρανού προέδρου ήταν καθαρό και σαφές: γνωρίζουν ότι ο πόλεμος εναντίον τους επίκειται και προετοιμάζονται για αυτόν με τον ταχύτερο και αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι προβλέψεις προέρχονται από τον μετριοπαθή και υπό αυτήν την έννοια σχετικώς φιλοδυτικό πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν. Οι απογοητεύσεις και οι διαψεύσεις από τη «Δύση» (ή ακόμα καλύτερα από τη «συλλογική Δύση») διαδέχονται η μία την άλλη. Η πιο πρόσφατη προήλθε από τη συνάντηση με τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, στο πλαίσιο και ακολούθως της οποίας εισέπραξε το Ιράν την απογοητευτική για το ίδιο απόφαση των Ευρωπαίων να εντείνουν την οικονομική πίεση εναντίον του. Άλλωστε, και η αρχή του 12ημέρου πολέμου από το Ισραήλ, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως σηματοδοτήθηκε από την ψεύτικη και υποκριτική όπως αποδείχθηκε, προσπάθεια Τραμπ να διαπραγματευτεί με τους Ιρανούς, απλώς και μόνο για να βιώσουν οι τελευταίοι την εξόντωση της στρατιωτικής ηγεσίας τους. Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ιράν ήταν στόχος δολοφονίας.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν δήλωσε πολύ σαφώς στον Μπλούμενταλ: «Αναμφίβολα θα επιτεθούν στο Ιράν. Και θα υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας σθεναρά.» είχε προηγηθεί ο Αλί Χαμενεΐ ο οποίος σε δημόσια τοποθέτησή του υποστήριξε τα εξής για τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ: «Κανένα έντιμο έθνος δεν θα το έκανε ποτέ, και κανένας σοφός πολιτικός δεν θα το υποστήριζε ποτέ».
Ο διαπραγματευτής του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ έχει επίσης απολέσει κάθε αξιοπιστία, δεδομένου ότι διακηρύσσει διαφορετικά πράγματα μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον.
Είναι σαφές ότι τα πιόνια του άξονα της αντίστασης χτυπιούνται το ένα μετά το άλλο. Η Συρία έπεσε για να έρθουν οι σιωνιστές τζιχαντιστές, στον Λίβανο η Χεζμπολάχ αντιμετωπίζει την πίεση από μέσα και από έξω για να αφοπλιστεί και η παλαιστινιακή αντίσταση αντιμετωπίζει το δίλημμα «άνευ όρων παράδοση ή γενοκτονία».
Το Ιράν αποτελεί τον τελευταίο και σημαντικότερο στόχο. Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν θα έχει ως στόχο την αλλαγή του καθεστώτος στην Τεχεράνη και τη διάλυση του κράτους. Οι συνέπειες δε θα αφορούν μόνο τον άξονα της αντίστασης αλλά και τη Ρωσία όπως και την Κίνα. Αν το Ιράν καταστραφεί (δηλαδή υποστεί αλλαγή καθεστώτος και ενδεχομένως ακρωτηριασμό) ο πολιτικός χάρτης και εν μέρει τα σύνορα της ευρύτερης Μέσης Ανατολής θα έχουν αλλάξει για τα καλά. Επιπροσθέτως όμως, με το πέρασμα της Αρμενίας στην πλευρά της «Δύσης» και με την προώθηση του σχεδίου για τον διάδρομο του Ζανγκεζούρ, ο Νότιος Καύκασος μετατρέπεται σε σταθερό αγκάθι στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Η χώρα πέρα από τη Ρωσία, ενίοτε δε περισσότερο και από τη Ρωσία, η οποία κατεξοχήν αντιστρατεύεται κάθε τέτοιο σχεδιασμό είναι το συμμαχικό προς την Αρμενία, Ιράν, καθότι μια τέτοια επιλογή θα το στραγγαλίσει.
Ισραήλ, Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν συνθέτουν στρατηγική, εκ των πραγμάτων συμμαχία σε ό,τι αφορά και τον περιορισμό του Ιράν και της Ρωσίας. Το ιδιαιτέρως ενδιαφέρον ερώτημα είναι τι θα πράξει η ίδια η Ρωσία ενόψει αυτού. Μετά τον 12ήμερο πόλεμο, όπως και μετά την ανατροπή του Άσαντ υπήρξαν αντιδράσεις στο Ιράν οι οποίες γενικώς περιθωριοποιήθηκαν σχετικώς με τον ρόλο της Ρωσίας. Από ορισμένες φωνές μέσα στο Ιράν κατηγορήθηκε η τελευταία έως και για συνεργασία με το Ισραήλ και σίγουρα αποδοκιμάστηκε για το γεγονός ότι δεν ενίσχυσε (τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζουμε) ιδιαιτέρως το Ιράν στο πλαίσιο της σύγκρουσης.
Ο Ρώσος πρόεδρος εξέθεσε μια άλλη πλευρά των γεγονότων, μιλώντας έως και για προτάσεις ενίσχυσης από ρωσικής πλευράς του Ιράν, τις οποίες δε δέχτηκε το τελευταίο. Όπως και να έχει όμως, ένας νέος πόλεμος εναντίον του Ιράν θα αποτελέσει μείζον ζήτημα ενώπιον του οποίου δεν μπορεί να μείνει ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα αδιάφορη αν φυσικά διαθέτουν ένστικτο αυτοσυντήρησης. Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα αποτελέσει μείζον γεγονός σε ευρασιατικό επίπεδο, το οποίο θα πάει πολύ πίσω οποιοδήποτε σχέδιο για μια ευρασιατική, μη κηδεμονευόμενη από τις ΗΠΑ συνεργασία σε αυτό το πλαίσιο. Για τη Ρωσία, για την Κίνα και για κάθε αναδυόμενη ή εν γένει μη-δυτική δύναμη θα αποτελέσει πλήγμα καταλυτικής σημασίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Η λογική υπαγορεύει λοιπόν μια δυναμική απάντηση από τη Ρωσία και από την Κίνα. Το αν η λογική θα ακολουθηθεί μένει να αποδειχτεί. Όπως και να έχει το κοντινό μέλλον φαίνεται να φέρνει πόλεμο. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος για την πλανητική κυριαρχία δεν έχει σταματήσει αλλά αναζωπυρώνει νέα και παλαιότερα μέτωπα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου