Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης συμπληρώνει 40 χρόνια από την ίδρυση του, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου 40 χρόνια δημιουργίας και ο Πανός Ρούτσι 21 ημέρες απεργίας πείνας
Κάνει το μυαλό μου να τρέχει με ταχύτητα φωτός μέσα στα σκοτάδια για να συναντήσει το φως, μου δημιουργεί προβολές που τραντάζουν τα θεμέλια της συναισθηματικής μου ύπαρξης και ταυτοχρόνως με αγκαλιάζει όπως η μήτρα που με γέννησε: Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου.
Ο διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνης ανέβασε χθες στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού μία και μοναδική παράσταση με περιορισμένο αριθμό διαθέσιμων εισιτηρίων (αξίας από 700 έως 2.000 ευρώ) για τους Φίλους και Υποστηρικτές του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, τα έσοδα από την οποία διατέθηκαν αποκλειστικά για τη δημιουργία του νέου Μουσείου.
Προφανώς και δεν ήμουν ανάμεσα στους προνομιούχους που είχαν να πληρώσουν το αντίτιμο του εισιτηρίου, είμαι όμως ακόμα πιο προνομιούχα, αφού οι άνθρωποι που με αγαπούν μου εξασφάλισαν μία από τις 1.700 δωρεάν προσκλήσεις, οι οποίες διατέθηκαν με κοινή απόφαση του Παπαϊωάννου και του Μουσείου, σε φοιτητές καλλιτεχνικών σχολών. Κάποιος-α ακύρωσε τελευταία στιγμή και στη θέση του βρέθηκα εγώ. Eύχομαι να είναι καλά στην υγεία του.
Ο τεραστίου διαμετρήματος χορογράφος, που επιμελήθηκε τις τελετές Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, έκανε μία αναδρομή-ανασκαφή της καλλιτεχνικής του διαδρομής, ανακαλώντας εικόνες, που συνέθεσαν μαζί με σύγχρονες αναφορές, -για μία ακόμα φορά- ένα ταξίδι στον χωροχρόνο.
Λένε πώς από τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης μοιράζεται το έργο του, δεν του ανήκει πια. Άποψη δεσποτική, καταχρηστική, αν όχι ιερόσυλη, που δεν την συμμεριζόμουν. Aνέκαθεν προσπαθούσα ευλαβικά να αποκρυπτογραφήσω τα βαθύτερα νοήματα κάθε εικόνας, χθες όμως, ενεργοποιήθηκε αυτόματα και ακούσια ένας μηχανανισμός που έδωσε σχήμα στα δικά μου, μέσα από τη συνισταμένη μιας οπτικής, που οι πολιτική, κοινωνική και ηθική διάσταση, απάρτιζαν τις συνιστώσες.
Εκεί που τα γυμνά κορμιά δεν προσβάλλουν τη δημοσία αιδώ, αλλά προβάλουν ως άμωμα, σε πλήρη αντίθεση με τη διαφθορά που καμουφλάρεται από ένα ακριβό κοστούμι.
Η περφόρμανς είδα να ξεκινά με μία εκταφή! Ένας ντυμένος άνδρας κρατά μία σκαπάνη, την οποία χτυπά με βία στο έδαφος, ανοίγοντας μία τρύπα. Σκύβει, χώνει το κεφάλι του και από μέσα ξεπροβάλει το γυμνό σώμα ενός νέου άντρα, πάλλευκο, καθαρό σαν την αλήθεια, που 21 μέρες περιμένει τώρα ο Πάνος Ρούτσι, στο Σύνταγμα, κάνοντας απεργία πείνας, προκειμένου να του δοθεί η άδεια εκταφής από τις εισαγγελικές αρχές για τη διενέργεια όλων των απαραίτητων εξετάσεων, ώστε να μάθει τα ακριβή αίτια του θανάτου του γιου του Ντένις, που έχασε τη ζωή του στο έγκλημα των Τεμπών.
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δεν θυμάμαι να έχει πάρει ποτέ ανοικτά θέση για όσα συμβαίνουν στη χώρα, σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων, έχει καυτηριάσει όμως νοοτροπίες και συμπεριφορές μέσα από τα έργα του, ως θύμα της ελληνικής μικροαστίλας, η οποία αναπόφευκτα άφησε πάνω του ανεξίτηλα τα σημάδια της, αλλά ευτυχώς για τον ίδιο και την τέχνη, κατάφερε και τα μετουσίωσε σε δημιουργία.
Στις αναζητήσεις, τις θεματικές και τα σημεία αναφοράς της χθεσινής παράστασης ιδιαίτερη θέση κατέχουν οι Κυκλάδες. Για τον Παπαϊωάννου. Εγώ, ομολογώ σχεδόν ενοχικά, ότι είδα τα Τέμπη…
Η Intercity 62, αναπαραστάθηκε από μία συστοιχία μεγάλων μαύρων, στρωμάτων, που θύμισαν τη μοιραία αμαξοστοιχία, την αποφράδα μέρα της 28ης Φεβρουαρίου 2023, την οποία μαυροντυμένοι άνδρες με κουστούμια την έσπρωχναν με την αδιαφορία τους στον θάνατο. Και πράγματι τα κατάφεραν και την εκτροχιάσαν και πάνω στα συντρίμια της βρέθηκαν γυμνά μπλεγμένα τα σώματα των επιβαινόντων. Νέοι, που κανονικά θα έπρεπε να χαίρονται τη ζωή και τον έρωτα, κοίτωνταν νεκροί, ακίνητοι.
Η τρύπα που άνοιξε ο σκαπανέας στην αρχή απελευθέρωσε ανθρώπινα σκουλίκια που σέρνονταν γύρω από τη μαύρη τρύπα του χρόνου που άνοιξε η απώλεια 57 ανθρώπων. Απελευθέρωσε όμως, και ασύλληπτη ενέργεια, ένα κύμα αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε από τα χέρια που ενώθηκαν για να αγκαλιάσουν φροντιστικά τις οικογένειες των θυμάτων, που μόνο στόχο έχουν να δικαιώσουν τη μνήμη όσων χάθηκαν άδικα.
Έτσι, σε κατάσταση αναμονής κάνουμε επίκληση στον από μηχανής Θεό, πάνω στους κοθόρνους να φέρει την αλήθεια στο φως.
Φεύγοντας από το Ηρώδειο, δεν γύρισα σπίτι, περπάτησα ως την πλατεία Συντάγματος, όπου ο Πάνος Ρούτσι είχε περιτριγυριστεί από κόσμο που τον χειροκροτούσε δίνοντας του κουράγιο να συνεχίσει τον αγώνα του. Του έσφιξα το χέρι και εκείνος μου είπε ότι θα μείνει εκεί μέχρι να νικήσει το δίκιο, μέχρι να δούμε φως!
Πηγή: www.sdna.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου