Αθήνα - Πόλη Αντιφασιστική 19/1/2013

Βίντεο των InformationLibre για τη διεθνη μέρα δράσης "19/1 Αθήνα - Πόλη Αντιφασιστική"

μουσική: Active Member - Σκυλογιοί

athensantifa19jan.wordpress.com

“Λεφτά, χέρια και πορτοφόλια πάνω στα τραπέζια κουφάλες”!

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

 

«Είναι παραμονές Πρωτοχρονιάς του 72. Το πιο δημοφιλές ελληνικό «μαγαζί» της Κολωνίας, κάτι μεταξύ μπαρ, καφενείου, σκυλάδικου και ντίσκο, είναι γεμάτο. Είναι ήδη αργά το βράδυ και όπως συμβαίνει τέτοιες μέρες σε όλα τα ελληνικά μαγαζιά της Γερμανίας, ο χώρος έχει μετατραπεί σε χαρτοπαικτική λέσχη. Σε όλα τα τραπέζια έχουν τοποθετηθεί πράσινες τσόχες και το χρήμα, πολύ χρήμα, ρέει άφθονα και αλλάζει κάθε τόσο.........χέρια. Ορθιους βλέπεις μόνο τους ρέστους, που πίνουν αβέρτα αφού το ποτό είναι τζάμπα και πώς να μην είναι όταν ο ιδιοκτήτης έχει βγάλει σε μια νύχτα, απ’ το βιδάνιο, ότι έβγαζε σε τρεις μήνες απ’ τα ποτά. Αίφνης, και ενώ οι χαμένοι είναι σιωπηλοί και το μόνο που σκέφτονται είναι πως θα γυρίσουν στο σπίτι απένταροι και οι παίχτες είναι βαθιά προσηλωμένοι στο χαρτί, μπουκάρουν πέντε με πιστόλια πυροβολώντας στην οροφή. «Λεφτά, χέρια και πορτοφόλια πάνω στα τραπέζια κουφάλες», είναι οι μοναδικές λέξεις του αρχηγού. Και ενώ, οι περισσότεροι, έντρομοι πέφτουν κάτω απ’ τα τραπέζια, δευτερόλεπτα μετά, ακούγεται μια άλλη, λιγότερο βροντερή αλλά ψυχρή και πιο απειλητική φωνή απ’ το πατάρι του μαγαζιού «κουφάλα Τιμ.νίδη ψηλά τα χέρια γιατί σε γάζωσα». Μόλις και μετά βίας μπορούσες να δεις μέσα απ’ την κάπνα τον «από μηχανής Θεό», τον μπράβο του μαγαζιού. Ηταν ένας κοντόσωμος αρματωμένος άντρας με ένα αυτόματο όπλο στο ένα χέρι και ένα πιστόλι στο άλλο, γνωστός ως «ο κοντός πιστολέρο», για τον οποίο έλεγαν πως ήταν πρώην προσωπικός φρουρός του Μαρκεζίνη».

Όταν το Σεπτέμβρη του 73, καθ’ οδόν προς τη Βρέμη για να συνεχίσω τις σπουδές μου, επισκέφτηκα για μερικές μέρες, που έγιναν μήνες, κάποιους συγγενείς μου σε μια μικρή κωμόπολη κοντά στο Hagen, στο Letmathe και μου διηγήθηκε αυτήν την ιστορία ο ιδιοκτήτης της μοναδικής ελληνικής μπυραρίας, ο Πέτρος, σκέφτηκα, πως κάπως έτσι θα πρέπει να έγινε και με πολλούς τυχοδιώκτες της άγριας δύσης, που ηρωποιήθηκαν μέσα από υπερβολές και μύθους.

Για να ‘μαι ειλικρινής, δε θα πίστευα τον Πέτρο, αν λίγες βδομάδες αργότερα δε γινόμουν αυτόπτης μάρτυς του “μπουκαρίσματος” της ίδιας ομάδας, με αυτόματα αυτή τη φορά, σε ένα μαγαζί στο Castrop-Rauxel. Ο Πέτρος απ’ το Πολύκαστρο του Κιλκίς, Θεός σχωρέστον, θαυμάσιος άνθρωπος, είχε μια αδυναμία στο τζόγο αλλά και λόγω επαγγέλματος, αφού διοργάνωνε στο μαγαζί του παιχνίδια με επαγγελματίες, μαγαζάτορες κυρίως, από ολόκληρη τη Βεσταφαλία-Ρηνανία, όφειλε κάπου-κάπου να πηγαίνει κι εκείνος όταν τον καλούσαν άλλοι. Επειδή ποτέ δεν πας μόνος σε τέτοιες αποστολές, μου είχε ζητήσει να τον συνοδεύσω στο συγκεκριμένο παιχνίδι στο Castrop-Rauxel.

Μπαϊλντισμένος απ’ τη βαρετή ζωή της σχεδόν εξάχρονης χούντας στην πατρίδα, όπου η μοναδική διασκέδαση ήταν η μπουάτ, κανένας κινηματογράφος, λίγο θέατρο και οι ατέλειωτες συζητήσεις για το ποδόσφαιρο, διψούσα για λίγη περιπέτεια αλλά και για να γνωρίσω άλλες πόλεις. Δίχως πολλή σκέψη λοιπόν του είπα το οκέϊ. Κι έτσι, εγώ, ο «κουλτουριάρης», που μέχρι πριν λίγο καιρό, διάβαζα Μαρκούζε, Σαρτρ, Καμί και Μαρξ, βρέθηκα μέσα σε έναν, τόσο κοντινό κι όμως τόσο απόμακρο, τόσο διαφορετικό και τόσο άγνωστο παράλληλο κόσμο, κάτι σαν ένα άλλο παράλληλο σύμπαν. Όταν λοιπόν κάπου μετά τα μεσάνυχτα μπούκαραν ξαφνικά πέντε, οι δύο με αυτόματα όπλα, όταν έπεσε η πρώτη ριπή στο ταβάνι και ακούστηκε το «Λεφτά, χέρια και πορτοφόλια πάνω στα τραπέζια κουφάλες», ακόμα κι εγώ κατάλαβα πως είναι η παρέα του Τιμ.νίδη, ενός πρώην σφαιροβόλου του Ηρακλή απ’ τη Σαλονίκη και του Μπόμπα, ενός πρώην τερματοφύλακα του Πιερικού. Ισως να ήμουν ο μόνος εκεί μέσα, που ενδόμυχα τους περίμενα, παρότι δεν υπήρχε κανένας «κοντός» να μας σώσει. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια. «Εγινε το έλα να δεις». Ο Πέτρος, «φορτωμένος» όπως λέν’ οι τζογαδόροι, αλλά και προετοιμασμένος για τέτοιες περιπτώσεις έδωσε ένα σάλτο απ’ το παράθυρο που ήταν ακριβώς από πίσω του κι έγινε καπνός. Οι περισσότεροι τρύπωσαν κάτω απ’ τα τραπέζια, εγώ, θες από άγνοια κινδύνου, θες από περιέργεια ή γιατί νόμιζα πως ήμουν σε κινηματογράφο και έβλεπα ένα γουέστερν σπαγγέτι, ήμουν απ’ τους λίγους, ίσως ο μοναδικός, που έμεινα ατάραχος, καθισμένος στο σκαμπό δίπλα στο μπαρ. Ισως αυτό να μ’ έσωσε κι’ απ’ τη ληστεία γιατί θα σκέφτηκαν πως δεν είχα να κρύψω τίποτα. Το σκηνικό θύμιζε άγρια δύση. Στη μια άκρη ο Τιμ.νίδης, στην άλλη ο Μπόμπας με τα αυτόματα προς τα πάνω και οι άλλοι τρεις να ρίχνουν τα λεφτά σε σάκους. Όπως είπαν αργότερα κάποιοι, θα πρέπει να σήκωσαν πάνω από διακόσιες χιλιάδες μάρκα.

Τους λίγους μήνες, που έζησα, όπως λέν’ τη νύχτα, μεταξύ Dortmund-Bochum, Hagen και Letmathe, διαπίστωσα ότι η Αγρια Δύση ζούσε και βασίλευε στη Γερμανία των αρχών του 70. Η γερμανική αστυνομία, απασχολημένη τότε με την τρομοκρατική οργάνωση “Φράξια Κόκκινος Στρατός” (γερμ. Rote Armee Fraktion-RAF) και για όσον καιρό οι συμμορίες των ξένων επιδιδόταν σε παράνομες ενέργειες προς τους ίδιους τους ξένους, δεν είχε το χρόνο, ούτε και ιδιαίτερους λόγους να ασχοληθεί μ’ αυτές. Ετσι, έζησα ακόμα δυο περιστατικά με χρήση όπλων στο Hagen και στο Dortmund και πολλά άλλα με καυγάδες ελλήνων χαρτοπαικτών, εκβιαστών και μπράβων της νύχτας. Το χρήμα, προσελκύει πάντα τυχοδιώκτες, χαρτοπαίκτες, εκβιαστές και μπράβους και οι έλληνες είχαν αρχίσει να συσσωρεύουν πολύ χρήμα στη νέα τους πατρίδα.

Όταν στα μέσα της δεκαετίας του 70, έλληνες, ιταλοί και γιουγκοσλάβοι άρχισαν να επεκτείνουν τις παράνομες δραστηριότητές τους με θύματα γερμανούς, τότε μέσα σε μερικούς μήνες η γερμανική αστυνομία «καθάρισε» όπως λένε το τοπίο. Ο μπόμπας, όπως έμαθα αργότερα αυτοκτόνησε στη φυλακή, ενώ πολλοί άλλοι, ακόμη και ανήλικοι έλληνες, ιταλοί, τούρκοι, ισπανοί και Γιουγκοσλάβοι γεννημένοι στη Γερμανία, κρίθηκαν ανεπιθύμητοι και απελάθηκαν κατά εκατοντάδες. Πολλοί απ’ αυτούς τους νέους σώθηκαν κυριολεκτικά, διότι επέστρεψαν και ενσωματώθηκαν στη φυσική τους κοινωνία, της πατρίδας τους. Αυτό που, δυστυχώς, δεν μπορούν να κατανοήσουν σήμερα πολλοί στην αριστερά. Αν συνέχιζαν να παραμένουν στη Γερμανία σίγουρα θα κατέληγαν στη φυλακή και οι φυλακές σήμερα, ακόμη και οι γερμανικές, μόνο αναμορφωτήρια δεν είναι.

Αν τότε, μου έλεγε κάποιος ότι αυτά που έζησα αυτούς τους λίγους μήνες μεταξύ Dortmund-Bochum, Hagen και Letmathe, θα τα ζούσα κάποια στιγμή επιστρέφοντας στην πατρίδα μου, θα τον θεωρούσα τρελό.

Αν πάλι, μου έλεγε κάποιος ότι αυτό το “Λεφτά, χέρια και πορτοφόλια πάνω στα τραπέζια κουφάλες”, θα το άκουγα με κάποιον πιο εξευγενισμένο αλλά το ίδιο χυδαίο και εκβιαστικό τρόπο από κυρίους με μαύρα κοστούμια και γραβάτες, που λέν’ πως εκπροσωπούν το ελληνικό κράτος δικαίου, θα τον θεωρούσα θεότρελο.

Οι έλληνες τυχοδιώκτες, χαρτοπαίκτες, εκβιαστές και μπράβοι του 70 στη Γερμανία, είχαν κάποιους σταθερούς κανόνες τους οποίους τηρούσαν με ευλάβεια. Αν τους ήξερες και τους τηρούσες, δεν είχες να φοβηθείς τίποτα. Είχαν επίσης έναν ιπποτισμό. Τα ’παιρναν μόνο απ’ αυτούς που είχαν και έδιναν συχνά κάτι σ’ αυτούς που δεν είχαν.

Εδώ δεν ξέρεις από πού να πρωτοφυλαχτείς. Απ’ τους τυχοδιώκτες, ξένους και έλληνες ή από το κράτος-τρομοκράτη, που πουλάει προστασία στους ίδιους τους πολίτες του, με το αζημίωτο φυσικά. Εδώ συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει η Αγρια Δύση στην πιο χυδαία και πιο επικίνδυνη μορφή της, αφού νομιμοφανώς και νομιμοτύπως, στο όνομα του λαού και για το καλό του, έχουν σταλεί «στον άλλο κόσμο» χιλιάδες συμπατριώτες μας, από εκβιαστές με μαύρα κοστούμια και γραβάτες, που λέν’ πως εκπροσωπούν το ελληνικό κράτος δικαίου.

kafeneio-gr.blogspot.gr

Stern: Την Ελλάδα τη διοικεί ένα μονοπώλιο εκατομμυριούχων

Εκτενές άρθρο για τα «πανίσχυρα οικονομικά τζάκια» περιλαμβάνει το γερμανικό περιοδικό Stern στο τεύχος που κυκλοφορεί με τίτλο «Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων» και ισχυρίζεται ότι εδώ και πολλές γενιές 2.000 οικογένειες διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα και αποκόμισαν τεράστια κέρδη.

Η επίθεση αυτή στο ελληνικό επιχειρηματικό κατεστημένο ενισχύει τα σενάρια που φέρουν τους δανειστές και την Τρόικα να βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με τα ελληνικά οικονομικά συμφέροντα που οικοδομήθηκαν στη Μεταπολίτευση...

Το δημοσίευμα ξεκινάει από τον Φώτη Μπόμπολα, τον οποίο οι συντάκτες του άρθρου επισκέπτονται στο γραφείο του:

«Ο Φώτης Μπόμπολας έχει μπροστά από το γραφείο του τέσσερεις οθόνες υπολογιστών εγκατεστημένες στον απέναντι τοίχο, ο οποίος φέρει μια ξύλινη επένδυση. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται στα κεντρικά ενός αρχηγείου. Η γραμματέας του Λυδία του φέρνει φραπέ. Ο Μπόμπολας, ετών 52, με κοντοξυρισμένα μαλλιά, στρίβει ένα τσιγάρο. Καπνίζει Ολντ Χόλμπορν. Το πουκάμισό του είναι ανοιχτό στο στήθος, στο καρπό του χεριού του δεν φέρει κανένα ρολόι. «Προτιμώ να κρατώ χαμηλό προφίλ», διατείνεται ο ίδιος. Ο Μπόμπολας είναι ένας από τους πιο πλούσιους άνδρες στην Ελλάδα. Στην οικογενειακή αυτοκρατορία ανήκουν ο εκδοτικός κολοσσός Πήγασος, η μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρία της χώρας, εταιρίες ανακύκλωσης, ορυχεία χρυσού, ακίνητα. Συνολική αξία: μερικά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Ο Μπόμπολας δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις. Ακόμη και τώρα αισθάνεται άβολα: «Δεν βλέπετε; Η χώρα εκρήγνυται».

Η οικογένεια του αισθάνεται έντονα τη λαϊκή οργή. Και αυτό γιατί η πολυεθνική εταιρία Ελλάκτωρ απαιτεί για τη διέλευση των αυτοκινητοδρόμων της υψηλά διόδια, παρότι το ελληνικό κράτος έχει επιχορηγήσει το έργο ως επί το πλείστον με χρήματα των φορολογημένων. Η Αττική Οδός κοστίζει 2.80 ευρώ, ενώ γύρω στα 250.000 αυτοκίνητα τη διασχίζουν καθημερινά. Όποιος θέλει να ταξιδέψει με αυτοκίνητο για Θεσσαλονίκη χρειάζεται ολόκληρα 25 ευρώ. Μια πρωτοβουλία πολιτών με το όνομα «Δεν πληρώνω διόδια» πριονίζει κάθε τόσο τις μπάρες των διοδίων. «Είναι αναρχικοί», βρίζει ο Μπόμπολας».

Πανίσχυρα τζάκια

«Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα από σχεδόν πανίσχυρα ελληνικά τζάκια, τα οποία εδώ και πολλές γενιές διαμόρφωσαν το υπάρχον σύστημα, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Τώρα όμως που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αντ' αυτού, επιχειρηματίες όπως ο Μπόμπολας, σπεκουλάρουν με νέες κρατικές αναθέσεις έργων, ενώ άλλοι παραμονεύουν για ευκαιρίες που θα προκύψουν από τις ιδιωτικοποιήσεις της κρατικής περιουσίας. Ήδη ο μεγαλοεπιχειρηματίας Σπύρος Λάτσης νοίκιασε για το ευτελές ποσό των 50 σεντ ανά τ.μ. και για 90 χρόνια το πιο πολυτελές Shopping-Mall στην Αθήνα».

Τι λέει για την Γιάννα Αγγελοπούλου

Άλλοι πάλι επιχειρηματίες εξαφανίζονται στο εξωτερικό, όπως, λόγου χάριν, η διαβόητη Άννα Αγγελοπούλου, η πρώην πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής των Ολυμπιακών αγώνων, η οποία ακούει στο όνομα Lady G, όνoμα που της έδωσε ο ελληνικός κίτρινος τύπος» γράφει το περιοδικό για την πρώην ισχυρή κυρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Αναφέρει μάλιστα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου «ίδρυσε το Ίδρυμα Αγγελόπουλος, με τη βοήθεια του οποίου θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να διασφαλίσει τη περιουσία της. Έτσι, εξ αποστάσεως μπορούσε πλέον να παρακολουθεί γαλήνια, πως η ελληνική Βουλή ψήφισε ένα από τα σκληρότερα πακέτα λιτότητας ύψους 13,5 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μετά από την επιβολή των νέων μέτρων ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ανέρχεται σε λιγότερο από 1000 ευρώ το μήνα, ενώ σε οικογένειες με εισόδημα άνω των 18.000 ευρώ ετησίως κόπηκαν τα επιδόματα παιδιών.

Τι λέει για τον Μπόμπολα

Και το άρθρο συνεχίζει για τον Φώτη Μπόμπολα:

«Στο ερώτημα αν έχει έλθει η ώρα για τους ζάμπλουτους Έλληνες να δείξουν αλληλεγγύη, ο Μπόμπολας αντιδρά εκνευρισμένος: «Μα τι θέλετε; Οι μετοχές μας είναι στο πάτο. Οι επιχειρήσεις μας πάσχουν ακριβώς το ίδιο όπως και η υπόλοιπη χώρα». Τι θα λέγατε με την φορολόγηση των πλουσίων; «Τι αφελής σκέψη. Το μεγάλο κεφάλαιο βρίσκει πάντα τρόπους να αποφύγει τους φόρους. Αυτό είναι το τίμημα της παγκοσμιοποίησης».

Ο Μπόμπολας διευθύνει επισήμως την οικογενειακή του πολυεθνική εταιρεία μαζί με τον αδελφό του. Όμως ο πραγματικός πατριάρχης είναι ο πατέρας Γεώργιος, η φωτογραφία του οποίου φιγουράρει σε ασημένιο πλαίσιο πάνω στο κομοδίνο. Λέγεται ότι ο Γεώργιος Μπόμπολας κατάφερε να πάρει τη πρώτη κρατική ανάθεση έργου όταν η κατασκευαστική του εταιρεία δεν κατείχε ακόμη ούτε καν μπουλντόζα. Η μεγάλη επιχειρηματική ευκαιρία γι' αυτόν ήταν η Ολυμπιάδα του 2004. Τότε η Ελλάκτωρ κατασκεύασε το μεγαλύτερο μέρος του αθηναϊκού μετρό, χωρίς να υπάρξει καμία δημόσια προκήρυξη επί του έργου. Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή τεσσάρων αυτοκινητοδρόμων, ο Μπόμπολας ήταν και πάλι μέσα στο παιχνίδι. Ένα από τα μεγαλύτερα «χτυπήματα» της οικογένειας είναι η αγορά των κρατικών ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική για 11 εκατομμύρια ευρώ. Η αξία των κοιτασμάτων χρυσού ανέρχεται στα 12 δισεκατομμύρια ευρώ».

Τι λέει για τη λίστα Λαγκάρντ και τον Αντώνη Σαμαρά

«Η Ελλάδα δεν είναι μια φτωχή χώρα, απλώς η κατανομή του πλούτου είναι άνιση. Τα 80 τις εκατό του ιδιωτικού κεφαλαίου βρίσκεται στα χέρια μόνον 2.000 οικογενειών. Γύρω στα 200 δισεκατομμύρια ευρώ αυτού του κεφαλαίου βρίσκεται σε ξένες τράπεζες. Επισήμως μόνον εννέα πρόσωπα δηλώνουν στην Ελλάδα εισόδημα άνω των 700.000 ευρώ το έτος.

Η επονομαζόμενη Λίστα-Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2059 Ελλήνων που κατέχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, κρατήθηκε για πάνω από δύο χρόνια μυστική. Στη λίστα αυτή υπάρχουν ονόματα που θεωρούνται έμπιστα πρόσωπα του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών βρίσκεται ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ένα από τα δέκα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Η εν λόγω λίστα δεν είχε καμία συνέπεια για τους πλουσίους, εκτός ενός δημοσιογράφου που αντιμετώπισε δυσκολίες. Επειδή δημοσίευσε όλα τα ονόματα της λίστας στο περιοδικό Hot Doc, συνελήφθη από μια ομάδα άμεσης δράσης 50 αστυνομικών και απειλείται με διετή φυλάκιση λόγω παραβίασης δικαιωμάτων της ιδιωτικής σφαίρας».

Τι λέει για τον Λαυρεντιάδη

«Είναι αναμενόμενο ότι με τη πίεση που ασκείται από τη πλευρά της Ευρώπης βαθμιαία κάτι αρχίζει να αλλάζει: τη τελευταία βδομάδα ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έδωσε εντολή για τη σύλληψη του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος διατηρούσε 31 τις εκατό της Pronton-Bank και η οποία διασώθηκε από το ελληνικό κράτος με τη βοήθεια 900 εκατομμυρίων ευρώ. Λέγεται ότι ο ίδιος μεταβίβασε εν τω μεταξύ στο εξωτερικό 700 εκατομμύρια ευρώ.

Ο καθηγητής των πολιτικών επιστημών Σεραφείμ Σεφεριάδης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο συγκρίνει την αθηναϊκή ολιγαρχία με την ιταλική μαφία: «έχει παντού τους ανθρώπους της: έναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στο δημαρχείο και έναν εντός της εκκλησίας. Οι ζάμπλουτοι Έλληνες εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης των εκλογικών τους αγώνων. Η εξουσία που ασκούν μέσω των μίντια τούς καθιστά απρόσβλητους». Στο τηλεοπτικό κανάλι Mega, που έχει τεράστια επιρροή, συμμετέχουν δύο τζάκια: Ο Μπόμπολας και η εκδοτική δυναστεία του Λαμπράκη. Ο γιος του μεγαλύτερου μετόχου της τελευταίας έγινε ο προσωπικός σύμβουλος του Σαμαρά.

Αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks

Tο άρθρο κάνει αναφορά και στις αποκαλύψεις μέσω του Wikileaks που έκανε επίσης αναφορά σε ομάδα Ελλήνων μεγιστάνων:

«Μια τηλεγραφική είδηση που έφτασε σε μας από την Αμερική μέσω του Wikileaks, αναφέρει ότι «μια μικρή ομάδα επιχειρηματικών μεγιστάνων έχει συνδεθεί με την πολιτική μέσω βαθμών συγγενείας, γάμων ή και διαζυγίων. Οι σχέσεις αυτές είναι πολυπλοκότερες από τις αντίστοιχες σχέσεις μεταξύ των θεών στην ελληνική μυθολογία». Ακόμη πιο δραστικά το εξέφρασε ο Κώστας Καραμανλής, ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας, όταν εξαπέλυσε ύβρεις κατά της διαφθοράς ενώπιον φίλων του κόμματος του: «Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι αυτοί οι νταβατζήδες και οι πολυεθνικές τους που ελέγχουν το σύνολο του πολιτικού βίου».

Τι λέει για τον Σπύρο Λάτση

«Ο Σπύρος Λάτσης είναι ο αυτός που κατέχει αδιαφιλονίκητα τη πρώτη θέση μεταξύ των εν λόγω μεγιστάνων. Ο ελληνικός τύπος τον αποκαλεί «σιωπηλό Κροίσο». Στην αυτοκρατορία του Λάτση ανήκουν τράπεζες, συμπλοιοκτησίες και διυλιστήρια. Ιδρύθηκε από τον πατέρα του Γιάννη, έναν σύντροφο του περιώνυμου Αριστοτέλη Ωνάση. Ο Γιάννης Λάτσης, γνωστός με το παρατσούκλι «Καπετάν Γιάννης», εμφανίστηκε κατά την υποδοχή της Βασίλισσας της Αγγλίας με λευκό ναυτικό καπέλο. Όταν ο γιος του Σπύρος μετέβη στο Λονδίνο για να σπουδάσει φιλοσοφία, ο Καπετάνιος τον περιγελούσε. Όμως το βλαστάρι του πολλαπλασίασε πριν από τη οικονομική κρίση την αξία της οικογενειακής επιχείρησης κατά 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ζει ως επί το πλείστον στην Ελβετία. Η θαλαμηγός του «Αλέξανδρος» είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Πάνω σε αυτή χαλάρωσαν ήδη ο Τζωρτζ Μπους, ο πρίγκιπας Κάρολος και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής Μπαρόζο. Επειδή ο τελευταίος έκανε διακοπές με την οικογένεια του στην εν λόγω θαλαμηγό, η Ευρωβουλή τον τιμώρησε τότε με ψήφο δυσπιστίας.

Η τράπεζα Eurobank του Λάτση κατείχε μέχρι πρότινος τα μεγαλύτερα μερίδια των ελληνικών κρατικών ομολόγων: δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα ο Λάτσης προσπάθησε να κομίσει κέρδη από την ήδη λεηλατημένη χώρα του με το να τοποθετήσει τους ανθρώπους του στις σωστές θέσεις. Η εταιρία καταπιστεύσεων, η οποία αποφασίζει για τις ιδιωτικοποιήσεις της ελληνικής κρατικής περιουσίας, επανδρώθηκε με πρώην μάνατζερ της αυτοκρατορίας του. Εκτός από το «χτύπημα» που αφορά το πολυτελές ακίνητο Shopping-Mall στο Μαρούσι, είναι πολύ πιθανό ότι ο Λάτσης να αγοράσει και την κρατική επιχείρηση Hellenic Petrolium σε ποσοστό εκατό τις εκατό. Για το «Helliniko Project», μια περιοχή περίπου 600 στρεμμάτων στο παλαιό αεροδρόμιο της Αθήνας, ο Λάτσης είναι επίσης φαβορί. Το ακίνητο, το οποίο βρίσκεται κοντά στη παραλία του Αγίου Κοσμά, θεωρείται ένα από τα πολυτιμότερα της Ευρώπης. Εκεί μέλλεται να κτιστούν κυρίως γραφεία, κατοικίες και να διαμορφωθεί ένα γιγάντιο πάρκο αναψυχής. Μια «Ντίσνευλαντ της Μεσογείου», υπόσχεται το διαφημιστικό».

Τι λέει για τον Σωκράτη Κόκκαλη

«Η ιδιωτικοποίηση της κρατικής περιουσίας είναι μια από τις βασικές αξιώσεις των χρηματοδοτών της Ελλάδας. «Έτσι όμως όπως αυτή λαμβάνει χώρα, είναι παράλογη», διατείνεται ο Αλέξανδρος Μωραιτάκης, πρόεδρος Συνδέσμου Μελών Χρηματιστηρίου Αθηνών (ΣΜΕΧΑ). «Μερικοί επιλεγμένοι επενδυτές αγοράζουν κρατική περιουσία και εμφανίζονται ως εθνοσωτήρες». Για την πλέον επικερδή κρατική επιχείρηση του ΟΠΑΠ, μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρίες τυχερών παιχνιδιών στην Ευρώπη, ενδιαφέρεται ο Σωκράτης Κόκκαλης. Η Intralot είναι μια από τις ηγετικές εταιρίες στην ανάπτυξη των συστημάτων λόττο.

Ο Κόκκαλης, μια από τις πλέον αμφισβητούμενες ολιγαρχικές προσωπικότητες στην Ελλάδα, υπήρξε συνεργάτης της ανατολικογερμανικής Στάζι με τα ψευδώνυμα κρόκους και κασκάντε. Μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία όπου η οικογένειά του προσέφυγε το 1949 μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Ελλάδα. Η περιουσία του έχει υπολογιστεί στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι φήμες γύρω από το πρόσωπό του θα μπορούσαν να προέρχονται από κάποιο μυθιστόρημα με σπιούνους. Όταν έγινε δημοσίως γνωστό ότι η Siemens λάδωσε, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, με 100 εκατομμύρια ευρώ Έλληνες πολιτικούς και αξιωματούχους, η γερμανική εισαγγελική αρχή, ερευνώντας τα αρχεία της εταιρίας, προσέκρουσε σε ένα αμφίβολο όνομα με το κωδικό «Κύριο Κ.». Υποθέτει ότι πρόκειται για τον Σωκράτη Κόκκαλη».

Τι λέει για τους εφοπλιστές

«Όπως όμως ισχυρίζεται ο Σάββας Ρομπόλης, καθηγητής οικονομικών κοινωνικής πολιτικής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο «είναι σχεδόν αδύνατον να αποδειχτούν οι παράνομες ραδιουργίες των ολιγαρχικών δυνάμεων [...] Δεν είναι μόνον που έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Οι νόμοι έχουν γραφτεί εδώ και πολλές γενιές γι' αυτούς. Δεν χρειάζεται καν να εξαπατήσουν την εφορία αφού απαλλάσσονται ούτως ή άλλως από τους φόρους». Κάθε χρόνο η Βουλή ανακοινώνει -όπως άλλωστε και το 2012- φοροαπαλλαγές για τους μεγαλοεφοπλιστές. Διότι αυτοί απειλούν με απόσυρση του στόλου τους και τη διακίνησή του κάτω από άλλη σημαία. Βέβαια, επισήμως δεν υπάρχουν κανενός είδους συνδέσεις μεταξύ των ολιγαρχικών και των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, ούτε συναντήσεις και αποδεικτικές φωτογραφίες. Στη μαρίνα του Φλοίσβου όμως, τη μεγαλύτερη της Αθήνας, όπου αγκυροβολούν ακόμη και θαλαμηγοί 100 μέτρων «μπορεί κανείς να δει όλους τους πολιτικού μας», όπως αφηγείται ο πρώην φύλακας του λιμανιού Μάκης Νάστατος, ιδίως «όταν κατά τα Σαββατοκύριακα τα μεγάλα πάρτυ ανάβουν για τα καλά».

Για το πόσο μακριά φτάνει εν τέλει η επιρροή αυτής της ελληνικής ολιγαρχίας, γνωρίζει καλά ο Γιάννης Δερμιτζάκης ο οποίος κατέχει Διυλιστηρίο ανακύκλωσης παλαιού ορυκτελαίου στη Θεσσαλονίκη. Ο Δερμιτζάκης είναι ένας ηλικιωμένος κύριος χαμηλών τόνων που φέρει το κινητό σε μια δερμάτινη θήκη πάνω στη ζώνη του παντελονιού του. Έως το 2004 οι δουλειές του πήγαιναν καλά. Μετά ψηφίστηκε ένας νέος νόμος που απαιτούσε άδεια για τη συλλογή χρησιμοποιημένων ορυκτέλαιων. Ο Δερμιτζάκης έκανε αμέσως αίτηση, όμως ματαίως περίμενε: «Πρώτα μου είπαν ότι τα χαρτιά μου ξεχάστηκαν στη γραμματεία του υπουργού προστασίας του περιβάλλοντος. Μετά μου είπαν ότι το διυλιστήριο θα έπρεπε να επανεξεταστεί. Βέβαια αυτό ήταν τελείως καινούργιο. Τελικά απευθύνθηκα σε έναν φίλο του υπουργού, ο οποίος μου διαμήνυσε: πρόκειται για σκοτεινή υπόθεση και θα κάνω καλά να την ξεχάσω». Εν τω μεταξύ η αγορά απόβλητων ορυκτέλαιων –μιλάμε για 35.000 τόνους ετησίως- καλύπτεται σχεδόν αποκλειστικά από το ολιγαρχικό τζάκι του Βαρδινογιάννη. Ο Δερμιτζάκης στέκεται στο κατώφλι της πτώχευσης.

Ακόμη και η παγκόσμια πολυεθνική εταιρία Shell γονάτισε μπροστά στον Βαρδινογιάννη. Από το 2015, στην Ελλάδα δεν θα υπάρχουν πρατήρια βενζίνης της Shell. Η οικογενειακή πολυεθνική την αγόρασε για 219 εκατομμύρια ευρώ. Συνεχώς νέοι, εν μέρει συζητήσιμοι νόμοι, κατέστησαν τη δουλειά μη αποδοτική για τη Shell.

Στην αρχή απαγόρευσαν στην Shell να εισάγει δική της βενζίνη. Όταν αυτή η ρύθμιση άλλαξε κατόπιν πίεσης από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήλθε ένας νέος νόμος που εξανάγκαζε την Shell να διατηρεί σε ντεπό μεγάλες ποσότητες βενζίνης ως «εθνικό απόθεμα ασφαλείας». Η Shell παραιτήθηκε.

Τι λέει για την οικογένεια Βαρδινογιάννη

«Ο αρχηγός της οικογένειας Βαρδινογιάννη, Βαρδής, κατοικεί σε μια μεσογειακή βίλα στο αθηναϊκό αριστοκρατικό προάστιο Εκάλη. Μπροστά στη πύλη στέκεται ένας φύλακας. Στην ερώτηση αν ο Κύριος είναι διαθέσιμος για μια συνέντευξη, τραβάει το πιστόλι του και το απασφαλίζει. Ο Βαρδινογιάννης διατηρούσε στενές σχέσεις με τον Αιγύπτιο πρώην δικτάτορα Μουμπάρακ. Η οικογενειακή επιχείρηση «Avin Oil» πλήρωσε στον δικτάτορα Σαντάμ Χουσείν υψηλά ποσά για να έχει πρόσβαση σε καλές τιμές ακατέργαστου πετρελαίου που το Ιράκ μπορούσε να πουλήσει κατά τη διάρκεια του εμπάργκο μόνον στα πλαίσια του προγράμματος «Oil for food». Το θέμα αποκαλύφτηκε όταν ελεγκτές των Ηνωμένων Εθνών βρήκαν να μεταφέρονται δέσμες δολαρίων με τις ταξιδιωτικές βαλίτσες διπλωματών. Το γεγονός δεν είχε καμία επίπτωση στον Βαρδινογιάννη, ούτε στις δουλειές του ούτε στη φήμη του. Τον Ιανουάριο επαινέθηκε δημόσια για τη χρηματική του δωρεά στην αστυνομία.

Τι λέει για την ελληνική «ολιγαρχία»

«Όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να φέρουν την ελληνική ολιγαρχία στο τραπέζι της συζήτησης για τη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν χρήμα, εξουσία ή τα μίντια με το μέρος τους, αμύνονται κατά των μεταρρυθμίσεων», παραπονιόταν ο πρώην πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου.

Κάποτε επισκέφθηκε μια αποστολή μεγάλων εφοπλιστών το γραφείο της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αθήνα. «Σκεφτήκαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν», αφηγούνταν ένας δημόσιος υπάλληλος. Όμως αυτοί έκαναν μόνον παράπονα για την υψηλή φορολόγηση και την υπερβολική νομική ρύθμιση. Αισθάνονταν ότι καταδιώκονται από το κράτος. Συμπεριφερόντουσαν σαν δωρητές που ζητούσαν πίσω ότι είχαν χαρίσει λόγω πτωχισμού».

www.newsnow.gr

Άρχισε η ανάπτυξη!

Επιτέλους, η κακιά γκαστριά πήρε τέλος. Να μας ζήσει, λοιπόν, το νεογέννητο. Ποιο νεογέννητο; Η δόση, καλέ!

Αυτή η πουτάνα η δόση (η "υπερδόση", σύμφωνα με τα κανάλια), που μας έβγαλε την σπλήνα μέχρι να την πάρουμε. Σήμερα έρχεται... αύριο έρχεται... στο τέλος του μήνα... αρχές τού αλλουνού... Τέτοια αγωνία δεν είχαμε ούτε το βράδυ των εκλογών του 2000, τότε που ο μπουχέσας ένιωσε πρωθυπουργός για 2-3 ώρες. Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα και τέλος καλό όλα καλά.

Άρχισε η ανάπτυξη!

Τώρα που πήραμε τα φράγκα, ποιος μας πιάνει! Έπιασε τόπο το "άλλο μείγμα" για το οποίο μίλαγε τόσον καιρό ο πρωθυπουργός μας. Κυρίως, όμως, έπιασαν τόπο οι θυσίες μας, βρε αδερφέ. Δώσαμε από τον μισθό μας, δώσαμε από τις συντάξεις μας, δώσαμε από τις αποταμιεύσεις μας, δώσαμε από τα φάρμακά μας, δώσαμε από τις σπουδές των παιδιών μας, δώσαμε από την ψυχική μας ισορροπία, δώσαμε από τα πάντα... αλλά χαλάλι αφού έτσι μπήκαμε στον σωστό δρόμο! Κι είναι σίγουρο πως μπήκαμε στον σωστό δρόμο, αφού δεν προλαβαίνουμε να μαζεύουμε συχαρίκια από παντού: από την Κομισιόν, από το Γιούρογκρουπ, από τον Ρεν, από την Μέρκελ, από τον ΣΕΒ... Μερσί μπόλικο και πάντοτε στη διάθεσή σας, παιδιά!

Άρχισε η ανάπτυξη!

Ήρθε η ώρα να το βουλώσουν πια οι κακές γλώσσες. Πριν καλά-καλά φτάσουν τα λεφτά στην χώρα μας, ο πρωθυπουργός μας συναντήθηκε με το μέλλον τού τόπου. Κι όταν λέμε "μέλλον τού τόπου", το εννοούμε κυριολεκτικά, έτσι; Διότι όντως ο πρωθυπουργός μας κανόνισε συναντήσεις με αυτούς που θα βάλουν πλάτη για την πολυπόθητη ανάπτυξη.

Δείτε ονόματα να πάθετε πλάκα:

• Ελαΐς(πρώην ελληνική εταιρεία και νυν ανήκουσα στον υπερκολοσσό Unilever),
• Πέπσικο (κολοσσός με τον οποίο μοιράζεται τον πλανήτη η CocaCola),
• Σπεσιφάρ (ντόπια φαρμακοβιομηχανία που αναμένεται να κονομήσει τρελλά τώρα που τα ταμεία καλύπτουν μόνο αντίγραφα φάρμακα),
• Νεστλέ (δεν χρειάζονται συστάσεις),
• Μπικ ("ξυρίζει-ανάβει-γράφει... κι απλουστεύει τη ζωή"),
• ΑΓΕΤ Ηρακλής (η μεγαλύτερη τσιμεντοβιομηχανία της χώρας, η οποία ξεπουλήθηκε επί Μητσοτάκουλα στην ιταλική Καλτσεστρούτσι για πενταροδεκάρες),
• Αθηναϊκή Ζυθοποιία (Άμστελ, Χάινεκεν, Άλφα, Φίσερ, Μπάκλερ κλπ, δηλαδή το 90% της μπύρας που καταναλώνεται στην Ελλάδα συν το νερό Ιόλη),
• Κόσκο (ναι, ναι, οι κινέζοι από τη δική μας δόση περιμένουν κι αυτοί να φάνε ψωμάκι),
• Βόνταφον (εμ πώς; άλλωστε είναι πάντοτε εδώ όταν μας χρειάζεται),
• Παπαστράτος (άλλη μια πάλαι ποτέ ελληνική βιομηχανία, τώρα πια θυγατρική τής πολιτειακής Philip Morris, γνωστής από τα τσιγάρα Μάρλμπορο αλλά καλό είναι να ξέρουμε ότι μόνο σε καφέδες Μάξγουελ κάνει παγκοσμίως τζίρο ίσο με το δεκαπλάσιο του ελληνικού ΑΕΠ),
• Πρόκτερ & Γκαμπλ (αυτό έλειπε, να πάει η Γιουνιλέβερ στο ραντεβού και να μείνουν στην απόξω τα "Πάμπερς" της "φιλάνθρωπης" Πι-εντ-Τζι, η οποία απασχολεί παγκοσμίως κάπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενους),
• Νοβάρτις (εν τάξει, να φάει ο Βασιλόπουλος με τη Σπεσιφάρ αλλά να μη μείνουν παραπονεμένες και οι ξένες φαρμακοβιομηχανίες, αν και μου κάνει εντύπωση πώς δεν πήγε και η γερμανική Μπέριγκερ, για την οποία τόσα καλά λόγια έχει πει ο Σόιμπλε),
• Βασιλόπουλος (ο πρώην ελληνικός "αλφαβήτας" και νυν θυγατρική του βελγικού κολοσσού Del Haz).

Και γαμώ τα ονόματα, ε; Αφού, λοιπόν, όλοι αυτοί πήρανε εργολαβία την ανάπτυξη της χώρας μας, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι πλέον. Και δόξα τω θεώ!

Άρχισε η ανάπτυξη!

Πέρα από τους παραπάνω "στυλοβάτες", στο φουαγιέ περιμένουν και όλοι οι εργολάβοι-νταραβεριτζήδες τού δημοσίου (σ.σ.: του ποιου;), που έχουν μεν αναλάβει τα περίφημα "μεγάλα έργα" αλλά περιμένουν από εμάς να βάλουμε τα λεφτά (σ.σ.: αμ έτσι κάνω κι εγώ τον εργολάβο, ρε λεβέντες!). Και, φυσικά, από δίπλα είναι κι οι τραπεζίτες, οι οποίοι θα τσεπώσουν το 75τόσο% της δόσης για να "ανακεφαλαιοποιηθούν" και για να διοχετεύσουν ζεστό χρήμα στην "πραγματική οικονομία" (που λέει κι ο Αντώνης).

Άρχισε η ανάπτυξη!

Όλα καλά, λοιπόν. Βέβαια, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσον καιρό κινδύνευαν οι μισθοί και οι συντάξεις, αφού όλα τα λεφτά τής υπερδόσης θα τα μοιραστούν τα λεχάρια. Μήπως (λέω, μήπως) πρέπει ο πάνσοφος υπουργός οικονομικών να βάλει τίποτε ψιλά στην άκρη, για να μην αρχίσει από Γενάρη να μας σπάει πάλι τ' αρχίδια, ότι χρειάζονται κι άλλα μέτρα για να πάρουμε την επόμενη δόση γιατί αλλιώς δεν θά 'χουμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις;
Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι αυτοί που χύμηξαν στο ψητό περίμεναν την δική μας δόση για να...αναπτυχθούν. Με ξένα κόλλυβα μνημόσυνο, ρε μάγκες; Αφού εκείνη η Κόσκο, λόγου χάριν, είναι και πολύ γαμάουα εταιρεία (όπως δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός), γιατί την πιάνει κόψιμο μ' αυτή την πουτάνα την δόση; Ας είναι, όμως. Αν πρόκειται μ' αυτόν τον τρόπο να βγούμε από την ύφεση, κομμάτια να γίνει κι ας πάει και το παλιάμπελο...

Άρχισε η ανάπτυξη!

(σ.σ.: το λέω και το ξαναλέω μπας και τελικά το πιστέψω αλλά δεν...)

Πηγή: Άρχισε η ανάπτυξη! - RAMNOUSIA από teddygr

Ενώ η προπαγάνδα των «πολιτισμένων» της δύσης μιλάει για ακραίο φονταμενταλισμό και καταπίεση θρησκευτικών μειονοτήτων…

...τα Χριστούγεννα στο "δικτατορικό καθεστώς" του Ιράν!

Η διαφορά με τους εξεγερμένους επαναστάτες που στηρίζουν πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά οι "πολιτισμένοι" της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δίνουν τον μεγάλο άγωνα για...
"δημοκρατία", είναι ευδιάκριτη:

Κάτω τα χέρια από τη Συρία και το Ιράν!

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Η «Οδύσσεια» του Ελληνικού Πετρελαίου. Μια ιστορία απίστευτης νεοελληνικής πολιτικής τρέλας!!!

Έχει αποδειχθεί περίτρανα πλέον ότι την στιγμή κατά την οποίαν ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου, δήλωνε την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009 ότι «Στην Ελλάδα δεν έχουμε πετρέλαιο ή το πετρέλαιο το οποίο έχουμε είναι πολύ λίγο», τα κοιτάσματα ειδικά νότια της Κρήτης είχαν ήδη εντοπιστεί και ήταν γνωστά στις ΗΠΑ πολύ πριν από το 2000.

Με προσχεδιασμένη όμως την “ανάγκη” να προσφύγει η χώρα στον μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ), η τότε κυβέρνηση του ΓΑΠ προτίμησε αντί να ξεκινήσει άμεσα γεωτρήσεις, στην περιοχή, έστω και χωρίς να καθορίσει την ΑΟΖ, να οδηγήσει την Eλλάδα στο επαίσχυντο Μνημόνιο.

Λίγους μήνες μετά και ενώ οι πληροφορίες είχαν αρχίσει πλέον και διέρρεαν ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του κ. Λ. Παπαδήμου, ο κ. Θεόδωρος Πάγκαλος μιλώντας στη Βουλή είπε ακριβώς τα ίδια: «Δεν υπάρχει πετρέλαιο στην Ελλάδα».

Στο Wikileaks διέρρευσαν μάλιστα εκτιμήσεις των στελεχών του Stratfor τα οποία ανέφεραν ότι «Καλύτερα μετά από αυτό να συνδεθεί η Ελλάδα με το δολάριο, αν βγει από την ζώνη του ευρώ».

Τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στην λεκάνη του Βόρειου Αιγαίου, αποκαλύπτουν τα αρχεία του ΙΓΜΕ και των ΕΛΠΕ, τα οποία τόσα χρόνια έμεναν κρυμμένα, για την ακρίβεια, θαμμένα.

Στη λεκάνη του βόρειου Αιγαίου, τόσο ανατολικά του πεδίου του Πρίνου, όσο ειδικότερα περί της βραχονησίδας “Μπάμπουρας” (και τίς γύρω τοποθεσίες) και δυτικά, πρός τα νότια του κόλπου του Στρυμώνα και το Άγιο Όρος, τα εικαζόμενα δυνητικά κοιτάσματα επαρκούν για να καλύψουν το μεγάλο μέρος των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας.

Δηλαδή, περίπου 5,5 δισ. απολήψιμων (και όχι ΟΟΙΡ) βαρελιών, με δυνατότητα παραγωγής πάνω από 100.000 βαρέλια/ημέρα. Και αυτές είναι ενδείξεις μόνο από τη βόρεια περιοχή του Αιγαίου.

Παλαιότερες, προ του 2000, μελέτες του ΙΓΜΕ και των ΕΛΠΕ κάνουν λογο για όγκο Πρωτογενούς Υφιστάμενου Πετρελαίου (ΟΟΙΡ) που συντηρητικά εκτιμάτο σε άνω των 4 δισ. βαρέλια ανεπιβεβαίωτα αποθέματα πετρελαίου στο Αιγαίο (Λεκάνες Θεσσαλονίκης και Βορείου Αιγαίου) και γύρω σε άλλα 2 δισ. βαρέλια στη ζώνη της Λεκάνης Ιονίου.

Όλα αυτά ήταν βέβαια σε γνώση της κυβέρνησης του Γ.Α. Παπανδρέου και ήταν επόμενο ότι μία τέτοια παραδοχή θα άλλαζε ολόκληρη της ψυχολογία των Ελλήνων πολιτών και δεν θα δικαιολογούσε σε καμία περίπτωση την προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης τον Μάϊο του 2010.

Όταν και αφού υπογράφηκε το πρώτο Μνημόνιο, αναγγέλθηκε άμεσα η ίδρυση φορέα υδρογονανθράκων και σταδιακά άρχισαν να έρχονται στην δημοσιότητα πληροφορίες για ύπαρξη κοιτασμάτων, πάντα όμως από “ανεξάρτητες” πηγές.

Τελείως ξαφνικά και αναπάντεχα προκηρύχθηκαν διαγωνισμοί για την Δυτική Ελλάδα και τη Νότια Κρήτη (όχι όμως τη νοτιοανατολική).

Μετά τη ψήφιση του νέου Μνημονίου και την αλλαγή του νόμου ο οποίος διέπει τη νέα δανειακή σύμβαση και την μετατροπή του νομικού πλαισίου κάτω απο το οποίο λειτουργεί η νέα σύμβαση, δηλαδή την ισχύ και εφαρμογή του βρετανικού δικαίου (πράγμα το οποίο σημαίνει ότι παραχωρείται το δικαίωμα για κατάσχεση των εσόδων από πετρέλαιο και φυσικό αέριο) αποφάσισαν να ξεκινήσουν τις έρευνες.

Κατά τον Γεωλόγο Πετρελαίων-Ενεργειακό Οικονομολόγο, κ.Κων/νο Νικολάου, «η ευθεία απάντηση στην ερώτηση, εάν η Ελλάδα έχει δυνατότητες ανακάλυψης και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, είναι κατηγορηματικά θετική.

Η Ελλάδα θεωρείται ανεξερεύνητη περιοχή, ιδίως σε βάθη κάτω από 3500 μ, στα βαθειά νερά αλλά και σε αβαθείς στόχους, οι οποίοι υπόσχονται σημαντικές ποσότητες βιοαερίου».

Ιδιαίτερα ενθαρυντικές είναι επίσης οι επισημάνσεις των κ.κ. Ηλία Κονοφάγου, τέως γενικού διευθυντή των ΕΛΠΕ, και του κ. Αντώνη Φώσκολου, ομότιμου καθηγητή του Τμήματος Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης.

«Ο υποθαλάσσιος χώρος ο οποίος βρίσκεται μεταξύ Κύπρου–Ισραήλ–Αιγύπτου-Κρήτης θα μπορούσε να περικλείει συνολικά, αποδεδειγμένα και πιθανά αναμενόμενα προς ανακάλυψη και παραγωγή αποθέματα υδρογονανθράκων της τάξης των 15 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων (m3).

Οι ετήσιες απαιτήσεις της Ελλάδας σε φυσικό αέριο ανέρχονται σε 3,4 δις.κυβικά, ενώ τα αποθέματα είναι πολύ περισσότερα από 3,5 τρισεκατομμύρια.

Δηλαδή η Ελλάδα έχει αποθέματα για χίλια χρόνια, ή καλλίτερα διαθέτουμε ώς χώρα, τεράστιες ποσότητες προς εξαγωγή».

Το 1955 με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης ιδρύθηκε στον Ασπρόπυργο Αττικής η πρώτη μονάδα διύλισης πετρελαίου στην Ελλάδα, τα Ελληνικά Διυλιστήρια Ασπροπύργου (ΕΛ.Δ.Α.), τα οποία λειτούργησαν για πρώτη φορά το 1958. Στη δημιουργία και κατόπιν ανάπτυξη συνεισέφερε ο εφοπλιστής κ. Σταύρος Νιάρχος, ο οποίος κατείχε και το μεγαλύτερο ποσοστό μετοχών της επιχείρησης (86%) μέχρι το 1976, όταν ο όμιλος ο οποίος φέρει το όνομα του τις πώλησε στο ελληνικό δημόσιο και από τότε είναι κρατικά.

Με αφορμή την ανεύρεση το 1973-1974 κοιτασμάτων στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου (θέση "Πρίνος"), ιδρύεται το 1975 η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ), με σκοπό την έρευνα και εξόρυξη πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο. Στο μεταξύ η ΕΣΣΟ (ελληνική θυγατρική της ExxonMobile) εγκαταλείπει την Ελλάδα λόγω του αρνητικού κλίματος απέναντι στην εταιρεία λόγω της στήριξης που παρείχε στη Χούντα των Συνταγματαρχών. Την δεκαετία του 1980 το πανελλήνιο δίκτυο πρατηρίων της ΕΣΣΟ και το διυλιστήριο στη Θεσσαλονίκη εξαγοράζεται από την ΔΕΠ και μετονομάζεται σε ΕΚΟ.

Το 1986 τα ΕΛΔΑ εντάσσονται στον όμιλο της ΔΕΠ και από τον Ιανουάριο του 1998, μετά από μία αναδιάρθρωση, ο όμιλος μετονομάζεται σε Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. και ξεκινά η ιδιωτικοποίηση (διάθεση στο κοινό του 23% των μετοχών μέσα από τα χρηματιστήρια της Αθήνας και του Λονδίνου).

Την ίδια χρονιά τα ΕΛΠΕ εξαγοράζουν δύο εταιρίες διανομής, την Μαμιδάκης και την Petrolina.

Το 1997 έγινε ο μοναδικός διεθνής Γύρος Παραχωρήσεων και παρεχωρήθησαν 4 περιοχές στη Δ. Ελλάδα.

Το μοναδικό κοίτασμα της χώρας στην περιοχή του Πρίνου διέπεται από ειδικές ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες έδιναν και δίνουν κίνητρα στον ανάδοχο, με στόχο να συνεχιστεί η παραγωγή του πετρελαίου.

Η νομοθεσία η οποία αφορά το περιβάλλον είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη και είναι υπό κατάρτιση με βάση τις τρέχουσες οδηγίες της Ε.Ε.

Το 2003 τα ΕΛΠΕ συγχωνεύονται και απορροφούν την Petrola Ελλάς, το τρίτο σε μέγεθος διυλιστήριο στην Ελλάδα, ιδιοκτησίας Λάτση. Ο Όμιλος Λάτση μετά την ολοκλήρωση της συγχώνευσης αυξάνει το ποσοστό του στα ΕΛΠΕ από περίπου 8,5% σε 25% καταβάλλοντας €326 εκατομμύρια.

Το Ελληνικό Δημόσιο το 2007 ανακάλεσε, με μονομερή νομοθετική πράξη, από την ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ Α.Ε. τα αποκλειστικά δικαιώματα της σε 24 περιοχές εκτάσεως 55.000 τ.χλμ.

Στο τέλος του 2009 ο Όμιλος Λάτση (μέσω της Paneuropean Oil and Industrial Holdings S.A.) κατείχε το 39% των μετοχών των ΕΛΠΕ, το Ελληνικό Δημόσιο 35.5%, ενώ το ευρύ επενδυτικό κοινό 25.5%

Η επέκταση των Ελληνικών Πετρελαίων εκτός ελληνικών συνόρων υπήρξε ραγδαία, τόσο μέσω έμμεσων συμμετοχών όσο και άμεσων εξαγορών.

Δημιούργησε ισχυρή παρουσία στα Βαλκάνια, ξεκινώντας με την εισαγωγή και διανομή πετρελαίου στην Αλβανία το 1999, με την εξαγορά της Global SA. Το 2002 εξαγοράζει το 54,5% της δημόσιας επιχείρησης του Μαυροβουνίου Yugopetrol. Την ίδια χρονιά αναλαμβάνει την διανομή των λιπαντικών της BP στην Κύπρο εξαγοράζοντας την BP Cyprus, και δημιουργεί δίκτυο πρατηρίων βενζίνης στη Βουλγαρία και τη Σερβία. Το 2004 εξαγοράζει το διυλιστήριο OKTA στην ΠΓΔΜ.

Εκτός Βαλκανίων τα ΕΛΠΕ είναι ενεργά στην Γεωργία μέσω συνεργασίας με τοπικές επιχειρήσεις.

Με βάση το νόμο 2289/95 τα Ελληνικά Πετρέλαια έχουν αποκλειστικό δικαίωμα έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων σε 62000 χλμ² στην Ελλάδα. Η εταιρεία έχει δραστηριότητες και στο εξωτερικό, σε συνεργασία με ξένες εταιρίες, στην Αλβανία και στη Λιβύη.

Τα Ελληνικά Πετρέλαια λειτουργούν τρία διυλιστήρια στην Ελλάδα: στη Θεσσαλονίκη, στην Ελευσίνα και στον Ασπρόπυργο. Αυτά καλύπτουν το 73% του δυναμικού διύλισης της χώρας (το υπόλοιπο 27% ανήκει στην Motor Oil Ελλάς). Επιπλέον λειτουργούν το διυλιστήριο ΟΚΤΑ στη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, το οποίο προμηθεύεται αργό πετρέλαιο μέσω αγωγών από τη Θεσσαλονίκη και καλύπτει περίπου το 85% των αναγκών της χώρας.

Το αργό πετρέλαιο για αυτά τα διυλιστήρια προέρχεται από την Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, το Ιράν, τη Λιβύη και τη Ρωσία.

Στις θυγατρικές της Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. περιλαμβάνονται η ΑΣΠΡΟΦΟΣ Α.Ε. (μελέτες και διαχείριση έργων), η εταιρεία παραγωγής φιλμ πολυπροπυλένιου DIAXON α.ε., της οποίας το εργοστάσιο βρίσκεται στην βιομηχανική περιοχή της Κομοτηνής, και μια εταιρεία μεταφορών.

Εξάλλου τα ΕΛΠΕ ελέγχουν το 35% των μετοχών της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ) και της VPI, η οποία παράγει ρεσίνη PET.

Η Μετοχική Σύνθεση των ΕΛΠΕ Α.Ε (στοιχεία 31ης Δεκεμβρίου 2011)

Κύριοι μέτοχοι (>5%) Αριθμός Μετοχών % επί του συνόλου

Ελληνικό Δημόσιο 108.430.304 35,48%

Paneuropean Oil and

Industrial Holdings S.A. 127.924.042 41,85%

Ευρύ επενδυτικό κοινό 69.280.839 22,67%

Σύνολο Μετοχών 305.635.185 100,00%

Οφείλω να επισημάνω ότι από το 2000, η αγορά έρευνας και παραγωγής υδρογονανθράκων στην Ελλάδα είναι κλειστή. Σε αυτό συνετέλεσε κυρίως, η ουσιαστική και τυπική ανυπαρξία κρατικού φορέα ικανού να χειριστεί τα σύνθετα προβλήματα των ερευνών υδρογονανθράκων.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μετά το 2000 έως το 2011 παρεχώρησε το δικαίωμα ερευνών και διαχείρισης των υδρογονανθράκων της χώρας σε Ιδιώτες.

Η συγχώνευση (και εξαφάνιση) το 1998 της ΔΕΠ-ΕΚΥ, στην Ελληνικά Πετρέλαια ΑΕ, η οποία ιδιωτικοποιήθηκε στη συνέχεια, έδρασε καταλυτικά και καθοριστικά στην παύση των ερευνών.

Παραχωρήθηκε ουσιαστικά ένα δικαίωμα ερευνών και διαχείρισης των υδρογονανθράκων, του Ελληνικού Δημοσίου σε Ιδιώτες.

Και για να θυμόμαστε άπαντες τους Πρωθυπουργούς της χώρας την περίοδο 1996 έως 2011, ήταν ο κ. Κων/νος Σημίτης (1996-2004), ο κ. Κων/νος Α. Καραμανλής (2004-2009), ο κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου (2009-2011), ο κ. Λουκάς Παπαδήμος (2011-2012), με τούς αντίστοιχους υπουργούς στις κυβερνήσεις των.

Μετά από μια περίοδο εσωστρέφειας και αναζήτησης προσανατολισμού, η Ρωσία του Πούτιν επιστρέφει στα Βαλκάνια με το ενεργειακό όπλο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Υπογράφοντας τις συμφωνίες για την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και του αγωγού φυσικού αερίου South-Stream, η Βουλγαρία εντάσεται στο παγκόσμιο γεωπολιτικό παιχνίδι.

Το Ισραήλ θεωρεί νευραλγικής σημασίας τα κοιτάσματα στη Ν.Α.Μεσόγειο.

Μάλιστα, όπως ανέφερε σε ανάλογο συνέδριο ο κ.Κονοφάγος, ο πρόεδρος του Ισραήλ, κ. Βενιαμίν Νετανιάχου, κατά την επίσκεψή του στη χώρα μας, πρότεινε στον τότε Έλληνα πρωθυπουργό την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού για τη διοχέτευση αυτών των κοιτασμάτων στην Ευρώπη.

Αυτός ο αγωγός ο οποίος θα ξεκινά από την Χάϊφα του Ισραήλ, και θα περνά νοτίως της Κύπρου, θα συνεχίζει μέσω του χερσαίου χώρου της Κρήτης, στα Κύθηρα και Αντικύθηρα, με κατεύθυνση την Πάτρα, Αστακό, Ηγουμενίτσα, και θα καταλήγει στο Μπάρι της Ιταλίας. Με αυτόν τον τρόπο θα αξιοποιηθούν επίσης, και όλα τα κοιτάσματα της Δυτικής Ελλάδας (Ήπειρος και Ιόνιο).

Είναι προφανές τέλος, ότι επενδύσεις από ξένα κεφάλαια δεν θα γίνουν αν οι ξένες εταιρείες δεν έχουν πρόσβαση στις Ευρωπαϊκές αγορές. Σε όλα αυτά τα σχέδια, βεβαίως, πρέπει να συνυπολογιστεί και η Αίγυπτος, ο θαλάσσιος χώρος της οποίας διαθέτει πολύ μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Η Έρευνα και Παραγωγή Υδρογονανθράκων στη χώρα εξακολουθεί να διέπεται από

τον Ν. 2289/95 ο οποίος αναθεωρήθηκε τον Αύγουστο 2011 με τον Ν. 4001/11.

Ο νόμος προβλέπει τη δημιουργία και λειτουργία ενός αμιγούς κρατικού φορέα (ΕΔΕΥ) καλύπτοντας το ουσιαστικό κενό το οποίο υπήρχε για την αποτελεσματική διαχείριση των κρατικών δικαιωμάτων Ε&Π.

Δυστυχώς όμως έχουν παρέλθει οι χρονικοί περιορισμοί τους οποίους έθετε ο

νόμος για τη στελέχωση και λειτουργία της ΕΔΕΥ χωρίς να υπάρχει “απτό” αποτέλεσμα, και το κενό καλύπτεται νομοθετικά και πρακτικά από το ΥΠΕΚΑ, το οποίο όμως δεν διαθέτει την αναγκαία υποδομή και πόρους.

Παρά τις πρόσφατες ενέργειες από την πολιτεία, βασικές διατάξεις του νόμου (διεξαγωγή των διαγωνισμών παραχώρησης, τους οικονομικούς όρους της παραγωγής, της λειτουργίας των αναδόχων εταιρειών κλπ.,) παραπέμπονται σε υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα τα οποία δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη και επομένως το περιβάλλον εξακολουθεί να είναι θολό. Πρακτικά η υπόθεση οδηγείται στίς Ελληνικές “καλένδες”.

Η πτώση των Τίτλων Τέλους για τον Αγωγό Μπουρκάς – Αλεξανδρούπολης και η μη κατασκευή του εξαιρετικής γεωπολιτικής σπουδαιότητας ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου «South Stream» (Νότιο Ρεύμα), έσβησε το “όνειρο” σαν μια καλοσκηνοθετημένη ταινία .

Πλέον η Ελλάδα βρίσκεται ολοκληρωτικά έξω από το ενεργειακό παιχνίδι των αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Τα όνειρα περί «ενεργειακού κόμβου» υπήρξαν υπερβολικά, αλλά σίγουρα συνιστά σοβαρό γεωπολιτικό πλήγμα για τη χώρα μας το ναυάγιο της ενεργειακής συνεργασίας της με τη Ρωσία έστω και σε αυτό το χαμηλό επίπεδο.

Ο υπάλληλος των ΗΠΑ και πρωθυπουργός της Βουλγαρίας κ. Μπόικο Μπορίσοφ και οι "οικολόγοι" του, στις 11 Ιουνίου ανακοίνωσε την ματαίωση της κατασκευής του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης και ακολούθησε ο Βούλγαρος υφυπουργός Εξωτερικών ο οποίος διακήρυξε ότι για τη Σόφια έχει μεγαλύτερη σημασία η κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου «Ναμπούκο» τον οποίον προωθούν με λύσσα οι Αμερικανοί για να μεταφέρει αμερικανικών συμφερόντων φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν και την Κασπία μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας προς την Κεντρική Ευρώπη, παρά η κατασκευή του ρωσικού αγωγού «South Stream».

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, απλά “παρίστατο”, αμήχανο και μικρότερο των αναγκών και των Εθνικών περιστάσεων. Αδύναμο να επιβάλλει ή να υποστηρίξει το ελάχιστο για το συμφέρον της χώρας μας.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ !!!

Λάζαρος Ελευθεριάδης

ΠΗΓΗ: www.pentapostagma.gr

Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας.

Δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους.

 

Στη λέξη φιλανθρωπία υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος. Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας. Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής. Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη. Κι επειδή αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από οτιδήποτε άλλο- αν μπορεί να αποκληθεί αγάπη το ένστικτο αυτοσυντήρησης που έχει κάθε ον-, συμβιβάζεται με την αναγκαστική συνύπαρξή της με τον άνθρωπο. Είναι μια κατεξοχήν φιλόγατα που συνδέεται με μνημόνιο κατανόησης με τον άνθρωπο, αν υποθέσουμε ότι η βάση της συνύπαρξής της μ’ αυτόν είναι να πιάνει ποντίκια ή να προσφέρει το σώμα της στην ανθρώπινη ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι.

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Μπορεί να είναι φιλόζωος ή ζωόφιλος – ας μην μπλέξουμε με την αυθεντική έννοια των δυο ταυτόσημων λέξεων, ποια σημαίνει την αγάπη για τη ζωή και ποια για τα ζώα. Φιλάνθρωπος μπορεί να είναι μόνον ο άνθρωπος που θεωρεί πως μόνος αυτός -άντε, και μερικοί ακόμη φίλοι, συγγενείς, άτομα της τάξης του, της αισθητικής του, της ιδεολογίας του- έχει ξεφύγει από την κατάσταση του ζώου και αντιμετωπίζει τους άλλους του είδους του ως ζώα, που έχουν την ανάγκη της φιλανθρωπίας του (ή της ζωοφιλίας του) και του οφείλουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτήν.

Ακόμη κι αν αποδεχθεί κανείς τη χριστιανική αντίληψη της φιλανθρωπίας, πρέπει να εκκινήσει από τη βάση της, που είναι η φιλαυτία. «Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», λέει το ευαγγελικό πρόταγμα.

Αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτον, να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεύτερον, να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου σε μια κατάσταση ισότητας με τον πλησίον. Τρίτον, να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ενότητα με τον πλησίον. Δηλαδή, να αντιλαμβάνεσαι την ανθρώπινη φύση σου, έτσι όπως την αντιλαμβανόταν ο Hobbes στον «Λεβιάθαν» του: «Η φύση έχει κάνει σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους ίσους ως προς τις ικανότητες του σώματος και του νου, ώστε (…) η διαφορά των ανθρώπων δεν είναι τόσο αξιοσημείωτη που να μπορεί κανείς να αξιώνει για τον εαυτό του οποιοδήποτε ωφέλημα το οποίο κάποιος άλλος να μη μπορεί εξίσου καλά να το αξιώσει».

Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από τη φυσική κατάσταση ισότητας. Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας. Στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει. Με την απληστία μας, την ανοχή μας ή τη σιωπή μας.

Σιχαίνομαι τη φιλανθρωπία. Έστω κι αν σπάνια αντιστέκομαι στον πειρασμό ν’ αγοράσω ένα πακέτο χαρτομάντιλα από τα φανάρια, να υποστώ το καθάρισμα του παρμπρίζ του αυτοκινήτου ή να δώσω στο αποστεωμένο «τζάνκι» το ευρώ με το οποίο υποτίθεται θα αγοράσει τυρόπιτα και δεν θα τσοντάρει για την επόμενη δόση του. Εξαγοράζω τις τύψεις μου για το γεγονός ότι εγώ ακόμη είμαι «εντός», όταν τόσοι άλλοι είναι «εκτός», όπως οι χριστιανοί με τον οβολό τους θαρρούν ότι διαγράφουν μια από τις αμαρτίες τους και κερδίζουν ένα μέτρο στον μαραθώνιο προς τον παράδεισο. Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Διόλου αθώα και ανιδιοτελής, πρέπει να ομολογήσω.

Αλλά η οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα, μου είναι απεχθής. Είναι μια κολοσσιαία απάτη. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, την εφημερίδα κι είσαι μπροστά σε μια παρέλαση δημίων που περιθάλπουν τα θύματά τους λίγο πριν τα καρατομήσουν. Ή και έπειτα απ’ αυτό. Άλλος μαζεύει ρούχα, άλλος λεφτά, άλλος φάρμακα, άλλος τρόφιμα, αφού πρώτα έγδυσε, ξάφρισε, αρρώστησε και άφησε νηστικό τον αποδέκτη της αλληλεγγύης του. «Όλοι μαζί μπορούμε», «κανείς μόνος του στην κρίση». Γιατί δεν επεδείκνυαν προληπτικά την αλληλεγγύη τους, πριν η κρίση ξεβράσει τα θύματά της στο περιθώριο; Τι είπαν και τι έκαναν όταν περικόπτονταν οι μισθοί, όταν οι συντάξεις έπεφταν στα όρια της πείνας, όταν θερίζονταν τα προνοιακά επιδόματα, και μάλιστα με το ανάθεμα της επαίσχυντης εύνοιας σε «κηφήνες», όταν το ΕΣΥ και τα Ταμεία λεηλατούνταν, όταν η τρόικα πετσόκοβε το ανάπηρο κοινωνικό κράτος κι όταν η μνημονιακή ύφεση πλημμύριζε με λουκέτα και ανέργους τα οικονομικά ερείπια; Σε ποιο μέτρο κοινωνικής καταστροφής λένε «όχι» ακόμη και σήμερα οι πρωταθλητές της φιλανθρωπίας; Το αντίθετο ακριβώς συνέβη και συμβαίνει. Οι φανατικότεροι φιλάνθρωποι είναι οι κάτοχοι του μνημονιακού πρωταθλήματος. Αυτό θα μπορούσε λαϊκά να εκφραστεί και ως εξής: «Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι». Ή «πρώτα μας χέζουν και μετά μας σκουπίζουν».

Σας ακούγεται χυδαίο; Όμως, δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν την αναδιανομή της δυστυχίας των θυμάτων επειδή τους είναι αδιανόητη η αναδιανομή του πλούτου των θυτών; Δεν είναι πιο χυδαίο να απαιτούν να οικοδομηθεί στα ερείπια του κοινωνικού κράτους που οι ίδιοι κατεδάφισαν ένα εθελοντικό υποκατάστατό του; Δεν είναι πιο χυδαίο οι χρυσοδάκτυλοι της διαπλοκής και του πλιάτσικου στον κοινωνικό πλούτο να διαγκωνίζονται σε «μαραθώνιους της αλληλεγγύης»;

Η κοινωνία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» του ανθρωπισμού, ούτε «σελέμπριτι» του πλούτου και της «γκλαμουριάς» για να αφυπνιστούν τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της. Χρειάζεται μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανισότητας και της περιθωριοποίησης. Συζητάει κανείς γι’ αυτό; Όχι. Αλλά, όταν θεωρείται αδιανόητο να μείνει ανεξόφλητος ο ομολογιούχος -κατά κανόνα μέλος του πλουσιότερου 1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνεται για την εξαθλίωση του φτωχότερου 30%- και αυτονόητο να «κουρευτεί» ο συνταξιούχος των 600 ευρώ, το αποτέλεσμα είναι θα είναι αυξάνονται επικίνδυνα οι επαίτες και αποδέκτες της φιλανθρωπίας. Κι είναι μάλλον απίθανο να εξαγοραστούν η επικινδυνότητα και η σιωπή τους με τα ψίχουλα της επαιτείας.

Αλλά η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σεαυτόν. Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας. Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί. Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους -υπαρκτής ή φανταστικής- ευδαιμονίας, καθιστώντας τη φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.

Να μια ακραία αλλά αυθεντική εκδοχή της μισάνθρωπης φιλανθρωπίας: ο Τζορτζ Σόρος, από τους πλουσιότερους και πιο αδίστακτους κερδοσκόπους στον κόσμο, άμεσα υπεύθυνος εκτεταμένων ανθρωπιστικών καταστροφών που προκάλεσε το παιχνίδι του με τα νομίσματα, τις μετοχές ή τα εμπορεύματα, είναι και «ιδιοκτήτης» ενός από τα μεγαλύτερα δίκτυα «φιλανθρωπίας» στον κόσμο. Αν κάθε χρόνο εκπονεί και κάποιου είδους ισολογισμό των αλληλοαναιρούμενων δράσεών του, με τη φιλοδοξία να ισοσκελίσει τα μεγέθη της καταστροφής και της σωτηρίας, υποθέτω ότι θα τρομάζει κι ο ίδιος με το τερατώδες έλλειμμα στο ισοζύγιο του οίκτου του.

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες και πάντα τα τραχιά λόγια των Αντόρνο - Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία.

«Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».

ianisdo.blogspot.gr

Όχι άλλα κατοχικά Χριστούγεννα...

Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι Η ελπίδα της αναγέννησης μέσω της γέννησης

Ιδέες, παλιές και νέες Από τον Θανάση Γιαλκέτση

 

Ο Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι διδάσκει Φιλοσοφία της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας. Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν τα βιβλία του «Τοπία ψυχής» (Ιταμος, 2001), «Παρερμηνείες της ψυχής» και «Ο μηδενισμός και οι νέοι» (University Studio Press 2004 και 2011).

Σύμφωνα με... τον Ιταλό φιλόσοφο, η ουτοπία, η πρόοδος και η επανάσταση είναι «χριστιανικά» γεγονότα, ανήκουν δηλαδή στον χρόνο «μετά Χριστόν», με την έννοια ότι εισάγουν τον λόγο της ελπίδας, εξερευνούν δυνατότητες σωτηρίας, πιστεύουν ότι η ιστορία έχει νόημα. Στη νέα κατανόηση του χρόνου, που εγκαινιάζει η γέννηση του Χριστού, αναφέρεται ο Γκαλιμπέρτι στο κείμενο που ακολουθεί.
Η γέννηση δεν είναι ποτέ τόσο σίγουρη όσο ο θάνατος. Μπορούμε πράγματι να πεθάνουμε ακόμα και χωρίς να έχουμε γεννηθεί ποτέ, σαν μέρες χωρίς αυγή. Η αναφορά στη γέννηση που ο χριστιανισμός επαναπροτείνει κάθε χρόνο στην κουλτούρα της Δύσης, στο πνεύμα της θρησκευτικής μνήμης και της γιορτής, υπονοεί εκείνο το καθήκον στο οποίο παραπέμπει κάποιος στίχος του Πάμπλο Νερούντα: «Γεννηθήκαμε για να αναγεννηθούμε».
Η γέννηση σε ένα σπήλαιο, αυτό το γεγονός που ο χριστιανισμός γιορτάζει στις 25 Δεκεμβρίου, ήταν ήδη γνωστή στον ανατολικό και έπειτα ελληνορωμαϊκό κόσμο, που σε εκείνη την ημερομηνία γιόρταζε τη γέννηση του Μίθρα, του θεού του ουράνιου φωτός, του εγγυητή των όρκων, του θεματοφύλακα της αλήθειας και εχθρού του ψεύδους. Φίλος του Ηλιου, ο Μίθρας αναπαριστάνεται από τα ανάγλυφα ως εκείνος που κάνει τον Ηλιο να ξεκινήσει την πορεία του και τον ακολουθεί κανονικά και χωρίς αναστατώσεις.
Η έγνοια του αρχαίου κόσμου ήταν να εξασφαλιστεί η κανονικότητα του κύκλου, ο χρόνος να διατρέξει κανονικά την πορεία του, που μόνον ο Ηλιος με τις ανατολές και τις δύσεις του μπορούσε να εξασφαλίζει. Ο Μίθρας κάθεται στο τραπέζι μαζί με τον Ηλιο, συνάπτοντας μαζί του μια συμφωνία, και έπειτα ανεβαίνει στο άρμα του για να διατρέξουν μαζί τα ουράνια πεδία.
Η λατρεία του Μίθρα δεν είχε ναούς αλλά σπήλαια, στην αρχή φυσικά κι έπειτα τεχνητά φτιαγμένα στο υπέδαφος. Από το σκοτάδι της γης στη φωτεινότητα του ουρανού. Αυτό ήταν το σύμβολο του Μίθρα και το σύμβολο του Ιησού.
Αλλά πιθανότατα είναι και το σύμβολο κάθε ανθρώπου, ο οποίος για να γεννηθεί πρέπει «να έρθει στο φως» από εκείνο το «σκοτεινό βάθος» που είναι η κοιλιά της μάνας, το άντρο όπου έχουμε συλληφθεί για μια γέννηση, εκείνη τη γέννηση που από μόνη της δεν αρκεί και που ζητάει μιαν αναγέννηση για να βρει το νόημά της. Η γιορτή του Μίθρα και του Ιησού επιβεβαιώνει αυτήν τη συμβολική φρενίτιδα, στην οποία ο καθένας οφείλει να γίνει άντρο του ίδιου του εαυτού του, σπήλαιο γένεσης, σκοτεινή νύχτα που έχει μπροστά της τη νέα μέρα, τη γενέθλια μέρα.
Τα σύμβολα σφυροκοπούν την κατάπτωσή μας, μας υποχρεώνουν να ζούμε, οργανώνουν χαρούμενες γιορτές για να μας επαναφέρουν στη ζωή, όταν η συμμετοχή μας στην ύπαρξη δεν έχει πλέον τους ισχυρούς τόνους του ενθουσιασμού ή τους σαγηνευτικούς τόνους της απόλαυσης. Ο Μίθρας, με τη συμμαχία του με τον Ηλιο, ήθελε να εγγυηθεί την κανονικότητα του κύκλου. Ο Ιησούς μάς αποσπά από τον κύκλο και την κανονικότητά του για να αναγγείλει ένα νέο χρόνο, νέους ουρανούς και νέα εδάφη.
Η ιστορία έχει ένα σχίσμα και διαιρείται σε ένα πριν και σε ένα μετά Χριστόν. Στον κύκλο κάθε εποχή δεν έχει έναν τελικό σκοπό, αλλά έχει απλώς ένα τέλος. Στον κύκλο δεν υπάρχει νοσταλγία και δεν υπάρχει προσδοκία. Η χρονικότητα που εκφράζει είναι η απλή κανονικότητα του κύκλου, όπου δεν υπάρχει μέλλον που να μην είναι η επανάληψη του παρελθόντος την οποία επιβεβαιώνει το παρόν. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να αναμένουμε εκτός από αυτό που πρέπει να επιστρέψει.
Αυτός είναι ο ρυθμός του χρόνου πριν από τον Χριστό. Μετά Χριστόν αρχίζει να κυκλοφορεί μια εκρηκτική λέξη, η οποία σπάει την κυκλικότητα του χρόνου και την κανονικότητά της. Είναι η λέξη «έσχατον», η οποία στην κατεύθυνση του χώρου σημαίνει «μακρινό» και στην κατεύθυνση του χρόνου σημαίνει «τελευταίο».
Το έσχατον είναι επομένως ένας χρόνος εκτός βεληνεκούς, όπου μόνο στο τέλος μπορεί να φανεί ο σκοπός όλων όσα έχουν συμβεί μέσα στον χρόνο, ο οποίος σε αυτό το σημείο παύει να είναι καθαρό γίγνεσθαι, για να μετατραπεί σε «ιστορία».
Το να βλέπουμε τον χρόνο ως ιστορία είναι δυνατό μόνον αν κατοικούμε στην εσχατολογική προοπτική, όπου το πρωτείο του σκοπού πάνω στο τέλος φωτίζει τον χρόνο με νόημα. Στο τέλος πραγματοποιείται αυτό που είχε αναγγελθεί στην αρχή. Εδραιώνοντας την άποψη του σκοπού που υλοποιείται στο τέλος, ο χριστιανισμός γεννάει μια χρονικότητα που είναι απόλυτο μέλλον.
Και έτσι όχι μόνον διαχωρίζεται από τις πρωτόγονες μυθολογίες που ερμηνεύουν τον χρόνο με αφετηρία το παρελθόν, με αφετηρία έναν απολεσθέντα παράδεισο, αλλά προβάλλει τη σωτηρία σε εκείνο το εφικτό μέλλον με το οποίο θα συνδεθούν τόσο η ουτοπία όσο και η επανάσταση, όταν η νέα απεικόνιση του χρόνου που εγκαινίασε ο χριστιανισμός θα διασταυρωθεί με τον αθεϊσμό της ελπίδας.
Οσο μακρινά και αν φαίνονται, η ουτοπία και η επανάσταση είναι χριστιανικά γεγονότα, ανήκουν στον χρόνο μετά Χριστόν, εμβαθύνουν τον λόγο της ελπίδας και της αναγέννησης, ερευνούν δυνατότητες σωτηρίας, πιστεύουν ότι η ιστορία έχει ένα νόημα, βλέπουν με καχυποψία το νιτσεϊκό «χρόνο χωρίς σκοπό».
Η Δύση σαγηνεύτηκε από αυτό το νέο μοντέλο χρονικότητας και, στη χριστιανική ή και στην ουτοπική ή επαναστατική της εκδοχή, γιορτάζει με τα Χριστούγεννα όχι τον ρυθμό της επιστροφής αλλά την ατμόσφαιρα της αναγέννησης, τον ενθουσιασμό γι’ αυτό που είναι ακόμα σε θέση να υπόσχεται το μέλλον: την επαγγελία του χρόνου.
Ξεκινήσαμε από ένα σπήλαιο, από όπου βγήκαν τόσο ο Μίθρας όσο και ο Ιησούς, αλλά αμέσως από τα μηνύματά τους εξακοντιστήκαμε από τον Μίθρα στον ουρανό για να ακολουθούμε την πορεία του ήλιου και από τον Ιησού για να ακολουθούμε τη διαδρομή της ιστορίας πάνω στη γη. Ο χρόνος έσπασε στα δύο, η φύση και ο κύκλος της παραχώρησαν τη θέση τους στο μέλλον και στην επαγγελία του.
Επιστρέψαμε μεταξύ των ανθρώπων και τους ακολουθήσαμε στα βήματά τους πέρα από τη μοναξιά, σε αναζήτηση της αγάπης. Μιας αγάπης οικουμενικής για μια μέρα αναγέννησης. Ας επιστρέψουμε όμως στην αρχή: τα Χριστούγεννα δεν γεννήθηκαν για να παράγουν καλά συναισθήματα.
Το νόημα αυτής της γιορτής είναι πολύ πιο ισχυρό. Αυτό που διακυβεύεται είναι ο άνθρωπος και η ιστορία του που αντιμετωπίζονται από μια σκοπιά πολύ απαιτητική. Είναι η σκοπιά, σύμφωνα με την οποία: «Να γεννιόμαστε δεν αρκεί. Γεννηθήκαμε για να αναγεννηθούμε».

http://www.efsyn.gr

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΚΑΤΟΧΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ

Ίσως σε κάποιους φαίνεται υπερβολή το «η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή» Μάλλον δεν τους καλύπτει η αποδοχή, εκ μέρους της τρικομματικής, του όρου των Βρυξελλών για εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που χρωστούν. Ίσως να ήθελαν να δουν γερμανικά στρατεύματα στους δρόμους. Ίσως να ήθελαν να δουν πρησμένα από την πείνα πτώματα να μεταφέρονται πάνω σε κάρα, για να δεχτούν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα υπό κατοχή....

Δεν πειράζει, ας μην πειστούν. Δε με αφορά να πείσω. Ακούω και βλέπω. Κι έτσι, κατάλαβα ότι εκτός από την Ελλάδα, υπό κατοχή βρίσκεται και η λογική. Την έχει κατακτήσει ο παραλογισμός, ο κυνισμός, η μπουρδολογία και η αθλιότητα των βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού.
Χτες προτίμησα να κάνω μία βόλτα σε τοπικά ραδιόφωνα που εκπέμπουν διαδικτυακά. Οι βουλευτές της επαρχίας επέστρεψαν στις εκλογικές τους περιφέρειες και δεν έχασαν την ευκαιρία να βγουν στα τοπικά ραδιόφωνα για να δώσουν χωρίς καμία ντροπή, σα να μην τρέχει τίποτα, τις ευχές του για καλές γιορτές.
Συμπέρανα ακούγοντάς τους ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε άλλη χώρα. Ζουν σε άλλη εποχή. Ζουν άλλα Χριστούγεννα, εντελώς διαφορετικά από τα δικά μας. Εξηγούσαν ότι η κυβέρνηση παράγει έργο, ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο χάλια όσο «διαδίδεται», ότι υπάρχει μεγάλη υπερβολή.
Έλεγαν αυτοί οι βουλευτές ότι οι γιορτές είναι μέρες χαράς και αισιοδοξίας γι’ αυτό δεν πρέπει να χαλάμε το κλίμα μιλώντας για πολιτική. Διαπίστωναν ότι το ποτήρι είναι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο κι ακούγοντάς τους ήθελα να τους πετάξω το ποτήρι στα μούτρα.
Δε ζήτησε ούτε ένας τους μία «συγγνώμη». Δήλωσαν όλοι υπερήφανοι που ο Σαμαράς ανακηρύχθηκε από μία γερμανική φυλλάδα «πολιτικός της χρονιάς». Εξήγησαν για ακόμη μια φορά ότι «οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται σωστά τα πράγματα» και ότι η ανάπτυξη έρχεται γύρω στον Μάρτιο του 2013, οπότε θα ξεκινήσουν τα «μεγάλα έργα που υπολογίζεται ότι θα απασχολήσουν 30.000 άνεργους», θεωρώντας άνευ ουσίας την παρατήρηση ότι υπολογίζεται πως η πολιτική που στηρίζουν θα παράγει 300.000 νέους άνεργους.
Η λογική βρίσκεται υπό κατοχή. Κατακτήθηκε από τον παραλογισμό εκείνων των ψηφοφόρων που έστειλαν στη Βουλή όλο αυτό το θρασύτατο σκουπιδολόι. Ναι, ξέρω, δεν κάνει μια μέρα σαν αυτή να ασχολούμαι με «αυτά» και να μιλάω «έτσι». Είναι Χριστούγεννα και πρέπει να κάνω τον χαζό. Ότι δεν τρέχει τίποτα κι ότι όλα είναι μια χαρά.
Ίσως και να το έκανα αν δεν άκουγα κάποιους βουλευτές να λένε «βρίσκω την ευκαιρία να πω στους συμπολίτες μας ότι θα βρίσκομαι στο γραφείο μου σήμερα μέχρι τις 2 το μεσημέρι αλλά και το απόγευμα από τις 7 έως τις 9, ενώ θα τους περιμένω τις ίδιες ώρες την Πέμπτη και την Παρασκευή».
Να τους περιμένει γιατί; Μα για να τους ταπεινώσει κι άλλο. Για να ακούσει και να καταγράψει τα ρουσφέτια που θα του ζητήσουν. Για να τους δει να τον εκλιπαρούν. Για να τους υποσχεθεί ένα ξεροκόμματο σε κάποια γαλέρα και να νιώσει φιλάνθρωπος. Γι’ αυτό θα τους περιμένει. Άνετος αυτός, ταπεινωμένοι οι ψηφοφόροι θα πάνε να καταθέσουν την οργή και την απόγνωσή τους σ’ ένα «κύριε βουλευτά μου».
Αυτά τα Χριστούγεννα να χαρώ; Αυτά να με θαμπώσουν και να μου ζεστάνουν την ψυχή; Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι – γιορτές και μπορώ να μιλάω μαζί τους. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι – αγκαλιές και μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους. Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν χρονοδιακόπτη φιλανθρωπίας, αλλά αντίληψη της γνήσιας αλληλεγγύης και λέω ότι κάτι σώθηκε. Κάποιοι είναι δίπλα μου, κάποιους δεν τους έχω συναντήσει ποτέ από κοντά αλλά τους νιώθω φίλους. Τον Αντώνη, τον Βασίλη, τον Δάσκαλο, τη Λίλα, την Άννα, τον Γέρο, τον Άκη, τον Νίκο, την Αγάπη, τον Άρη, τον Γιώργο, τη Μαίρη, την Κατερίνα, την Ελίζα, τον Γρηγόρη, τον Λεωνίδα, την Κατερίνα, την Σταυρούλα, την Ανθή, την Αθηνά, τη Φαίη, τη Βένη, τη Σμαράγδα, τη Μαριάννα και αρκετούς ακόμη. Όλοι πολύτιμοι. Η ευχή μου είναι να γνωρίσουμε τέτοιους ανθρώπους, να γίνουμε ένα, να κάνουμε αυτό που πρέπει και τότε τα επόμενα Χριστούγεννα θα είναι σίγουρα διαφορετικά.

kartesios.com

Το Χριστόψωμο

Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλοτε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινὰ πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος.

Εἰς τί ἔπταιεν ἡ ἀτυχὴς νέα Διαλεχτή, οὕτως ὠνομάζετο, θυγάτηρ τοῦ Κασσανδρέως μπαρμπα-Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν εἰς μίαν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου, εἰς τί ἔπταιεν ἂν ἦτο στεῖρα καὶ ἄτεκνος; Εἶχε νυμφευθῆ πρὸ ἑπταετίας, ἔκτοτε δὶς μετέβη εἰς τὰ λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ, πεντάκις τῆς ἔδωκαν νὰ πίῃ διάφορα τελεσιουργὰ βότανα, εἰς μάτην, ἡ γῆ ἔμενεν ἄγονος. Δύο ἢ τρεῖς γύφτισσαι τῆς ἔδωκαν νὰ φορέσῃ περίαπτα θαυματουργὰ περὶ τὰς μασχάλας, εἰποῦσαι αὐτῇ ὅτι τοῦτο ἦτο τὸ μόνον μέσον, ὅπως γεννήσῃ, καὶ μάλιστα υἱόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τῇ ἐδώρησεν ἡγιασμένον κομβολόγιον, εἰπὼν αὐτῇ νὰ τὸ βαπτίζῃ καὶ νὰ πίνῃ τὸ ὕδωρ. Τὰ πάντα μάταια.

Ἐπὶ τέλους μὲ τὴν ἀπελπισίαν ἦλθε καὶ ἡ ἀνάπαυσις τῆς συνειδήσεως, καὶ δὲν ἐνόμιζεν ἑαυτὴν ἔνοχον. Τὸ αὐτὸ ὅμως δὲν ἐφρόνει καὶ ἡ γραῖα Καντάκαινα, ἡ πενθερά της, ἥτις ἐπέρριπτεν εἰς τὴν νύμφην αὐτῆς τὸ σφάλμα τῆς μὴ ἀποκτήσεως ἐγγόνου διὰ τὸ γῆράς της.

Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Διαλεχτῆς ἦτο τὸ μόνον τέκνον τῆς γραίας ταύτης, καὶ οὗτος δὲ συνεμερίζετο τὴν πρόληψιν τῆς μητρός του ἐναντίον τῆς συμβίας αὐτοῦ. Ἂν δὲν τῷ ἐγέννα ἡ σύζυγός του, ἡ γενεὰ ἐχάνετο. Περίεργον δὲ ὅτι πᾶς Ἕλλην τῆς ἐποχῆς μας ἱερώτατον θεωρεῖ χρέος καὶ ὑπερτάτην ἀνάγκην τὴν διαιώνισιν τοῦ γένους του.

Ἑκάστοτε, ὁσάκις ὁ υἱός της ἐπέστρεφεν ἐκ τοῦ ταξιδίου του, διότι εἶχε βρατσέραν, καὶ ἦτο τολμηρότατος εἰς τὴν ἀκτοπλοΐαν, ἡ γραῖα Καντάκαινα ἤρχετο εἰς προϋπάντησιν αὐτοῦ, τὸν ὡδήγει εἰς τὸν οἰκίσκον της, τὸν ἐδιάβαζε, τὸν ἐκατήχει, τοῦ ἔβαζε μαναφούκια*, καὶ οὕτω τὸν προέπεμπε παρὰ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ. Καὶ δὲν ἔλεγε μόνα τὰ ἐλάττώματά της, ἀλλὰ τὰ αὐγάτιζε· δὲν ἦτο μόνον «μαρμάρα», τουτέστι στεῖρα, ἡ νύμφη της, τοῦτο δὲν ἤρκει, ἀλλ᾽ ἦτο ἄπαστρη*, ἀπασσάλωτη*, ξετσίπωτη, κτλ. Ὅλα τὰ εἶχεν, «ἡ ποίσα, ἡ δείξα, ἡ ἄκληρη».

Ὁ καπετὰν Καντάκης, σφλομωμένος, θαλασσοπνιγμένος, τὰ ἤκουεν ὅλα αὐτά, ἡ φαντασία του ἐφούσκωνεν, ἐξερχόμενος εἶτα συνήντα τοὺς συναδέλφους του ναυτικούς, ἤρχιζαν τὰ καλῶς ὥρισες, καλῶς σᾶς ηὗρα, ἔπινεν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ ρώμια, καὶ μὲ τριπλῆν σκοτοδίνην, τὴν ἐκ τῆς θαλάσσης, τὴν ἐκ τῆς γυναικείας διαβολῆς καὶ τὴν ἐκ τῶν ποτῶν, εἰσήρχετο οἴκαδε καὶ βάρβαροι σκηναὶ συνέβαινον τότε μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τῆς συζύγου του.

Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα μέχρι τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 186… Ὁ καπετὰν Καντάκης πρὸ πέντε ἡμερῶν εἶχε πλεύσει μὲ τὴν βρατσέραν του εἰς τὴν ἀπέναντι νῆσον μὲ φορτίον ἀμνῶν καὶ ἐρίφων, καὶ ἤλπιζεν ὅτι θὰ ἑώρταζε τὰ Χριστούγεννα εἰς τὴν οἰκίαν του. Ἀλλὰ τὸν λογαριασμὸν τὸν ἔκαμνεν ἄνευ τοῦ ξενοδόχου, δηλ. ἄνευ τοῦ Βορρᾶ, ὅστις ἐφύσησεν αἰφνιδίως ἄγριος, καὶ ἔκλεισεν ὅλα τὰ πλοῖα εἰς τοὺς ὅρμους ὅπου εὑρέθησαν. Εἴπομεν ὅμως ὅτι ὁ καπετὰν Καντάκης ἦτο τολμηρὸς περὶ τὴν ἀκτοπλοΐαν.

Περὶ τὴν ἑσπέραν τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων, ὁ ἄνεμος ἐμετριάσθη ὀλίγον, ἀλλ᾽ οὐχ ἧττον ἐξηκολούθει νὰ πνέῃ. Τὸ μεσονύκτιον πάλιν ἐδυνάμωσε.

Τινὲς ναυτικοὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ ἐστοιχημάτιζον ὅτι, ἀφοῦ κατέπεσεν ὁ Βορρᾶς, ὁ καπετὰν Καντάκης θὰ ἔφθανε περὶ τὸ μεσονύκτιον. Ἡ σύζυγός του ὅμως δὲν ἦτο ἐκεῖ νὰ τοὺς ἀκούσῃ καὶ δὲν τὸν ἐπερίμενεν.

Αὕτη ἐδέχθη μόνον περὶ τὴν ἑσπέραν τὴν ἐπίσκεψιν τῆς πενθερᾶς της, ἀσυνήθως φιλόφρονος καὶ μειδιώσης, ἥτις τῇ εὐχήθη τὸ ἀπαραίτητον «καλὸ δέξιμο» καὶ διὰ χιλιοστὴν φορὰν τὸ στερεότυπον «μ᾽ ἕναν καλὸ γυιό».

Καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλὰ τῇ προσέφερε καὶ ἓν χριστόψωμο.

-Τὸ ζύμωσα μοναχή μου, εἶπεν ἡ θεια-Καντάκαινα, μὲ γειὰ νὰ τὸ φᾷς.

-Θὰ τὸ φυλάξω ὣς τὰ Φῶτα, διὰ ν᾽ ἁγιασθῇ, παρετήρησεν ἡ νύμφη.

-Ὄχι, ὄχι, εἶπε μετ᾽ ἀλλοκότου σπουδῆς ἡ γραῖα, τὸ δικό της φυλάει ἡ καθεμιὰ νοικοκυρὰ διὰ τὰ Φῶτα, τὸ πεσκέσι τρώγεται.

-Καλά, ἀπήντησεν ἠρέμα ἡ Διαλεχτή, τοῦ λόγου σου ξέρεις καλύτερα.

Ἡ Διαλεχτὴ ἦτο ἀγαθωτάτης ψυχῆς νέα, οὐδέποτε ἠδύνατο νὰ φαντασθῇ ἢ νὰ ὑποπτεύσῃ κακόν τι.

-Πῶς τό ᾽παθε ἡ πεθερά μου καὶ μοῦ ἔφερε χριστόψωμο, εἶπε μόνον καθ᾽ ἑαυτήν, καὶ ἀφοῦ ἀπῆλθεν ἡ γραῖα, ἐκλείσθη εἰς τὴν οἰκίαν της καὶ ἐκοιμήθη μετά τινος δεκαετοῦς παιδίσκης γειτονοπούλας, ἥτις τῇ ἔκαμνε συντροφίαν ὁσάκις ἔλειπεν ὁ σύζυγός της.

Ἡ Διαλεχτὴ ἐκοιμήθη πολὺ ἐνωρίς, διότι σκοπὸν εἶχε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν περὶ τὸ μεσονύκτιον. Ὁ ναὸς δὲ τοῦ ἁγ. Νικολάου μόλις ἀπεῖχε πεντήκοντα βήματα ἀπὸ τῆς οἰκίας της.

Περὶ τὸ μεσονύκτιον ἐσήμαναν παρατεταμένως οἱ κώδωνες. Ἡ Διαλεχτὴ ἠγέρθη, ἐνεδύθη καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἡ παρακοιμωμένη αὐτῇ κόρη ἦτο συμπεφωνημένον, ὅτι μόνον μέχρις οὗ σημάνῃ ὁ ὄρθρος θὰ ἔμενε μετ᾽ αὐτῆς, ὅθεν ἀφυπνίσασα αὐτὴν τὴν ὡδήγησε πλησίον τῶν ἀδελφῶν της. Αἱ δύο οἰκίαι ἐχωρίζοντο διὰ τοίχου κοινοῦ.

Ἡ Διαλεχτὴ ἀνῆλθεν εἰς τὸν γυναικωνίτην τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ μόλις παρῆλθεν ἡμίσεια ὥρα καὶ γυνή τις πτωχὴ καὶ χωλὴ δυστυχής, ἥτις ὑπηρέτει ὡς νεωκόρος τῆς ἐκκλησίας, ἐλθοῦσα τῇ λέγει εἰς τὸ οὖς:

-Δῶσέ μου τὸ κλειδί, ἦλθε ὁ ἄντρας σου.

-Ὁ ἄντρας μου! ἀνεφώνησεν ἡ Διαλεχτὴ ἔκπληκτος.
Καὶ ἀντὶ νὰ δώσῃ τὸ κλειδὶ ἔσπευσε νὰ καταβῇ ἡ ἰδία.
Ἐλθοῦσα εἰς τὴν κλίμακα τῆς οἰκίας βλέπει τὸν σύζυγόν της κατάβρεκτον, ἀποστάζοντα ὕδωρ καὶ ἀφρόν.
-Εἶμαι μισοπνιγμένος, εἶπε μορμυρίζων οὗτος, ἀλλὰ δὲν εἶναι τίποτε. Ἀντὶ νὰ τὸ ρίξωμε ἔξω, τὸ καθίσαμε στὰ ρηχά.
-Πέσατε ἔξω; ἀνέκραξεν ἡ Διαλεχτή.
-Ὄχι, δὲν εἶναι, σοῦ λέγω, τίποτε. Ἡ βρατσέρα εἶναι σίγουρη, μὲ δύο ἄγκουρες ἀραγμένη, καὶ καθισμένη.
-Θέλεις ν᾽ ἀνάψω φωτιά;
-Ἄναψε, καὶ δῶσέ μου ν᾽ ἀλλάξω.
Ἡ Διαλεχτὴ ἐξήγαγεν ἐκ τοῦ κιβωτίου ἐνδύματα διὰ τὸν σύζυγόν της καὶ ἤναψε πῦρ.
-Θέλεις κανένα ζεστό;
-Δὲν μ᾽ ὠφελεῖ ἐμένα τὸ ζεστό, εἶπεν ὁ καπετὰν Καντάκης. Κρασὶ νὰ βγάλῃς.
Ἡ Διαλεχτὴ ἐξήγαγεν ἐκ τοῦ βαρελίου οἶνον.
-Πῶς δὲν ἐφρόντισες νὰ μαγειρεύσῃς τίποτε; εἶπε γογγύζων ὁ ναυτικός.
-Δὲν σ᾽ ἐπερίμενα ἀπόψε, ἀπήντησε μετὰ ταπεινότητος ἡ Διαλεχτή. Κρέας ἐπῆρα. Θέλεις νὰ σοῦ ψήσω πριζόλα;
-Βάλε στὰ κάρβουνα, καὶ πήγαινε σὺ στὴν ἐκκλησιά σου, εἶπεν ὁ καπετὰν Καντάκης. Θὰ ἔλθω κ᾽ ἐγὼ σὲ λίγο.
Ἡ Διαλεχτὴ ἔθεσε τὸ κρέας ἐπὶ τῆς ἀνθρακιᾶς, ἥτις ἐσχηματίσθη ἤδη, καὶ ἡτοιμάζετο νὰ ὑπακούσῃ εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ συζύγου της, ἥτις ἦτο καὶ ἰδική της ἐπιθυμία, διότι ἤθελε νὰ κοινωνήσῃ. Σημειωτέον ὅτι τὴν φράσιν «πήγαινε σὺ στὴν ἐκκλησιά σου» ἔβαψεν ὁ Καντάκης διὰ στρυφνῆς χροιᾶς.
-Ἡ μάννα μου δὲν θὰ τό ᾽μαθε βέβαια ὅτι ἦλθα, παρετήρησεν αὖθις ὁ Καντάκης.
-Ἐκείνη εἶναι στὴν ἐνορία της, ἀπήντησεν ἡ Διαλεχτή. Θέλεις νὰ τῆς παραγγείλω;
-Παράγγειλέ της νὰ ἔλθῃ τὸ πρωί.
Ἡ Διαλεχτὴ ἐξῆλθεν. Ὁ Καντάκης τὴν ἀνεκάλεσεν αἴφνης.
-Μὰ τώρα εἶναι τρόπος νὰ πᾷς ἐσὺ στὴν ἐκκλησιά, καὶ νὰ μὲ ἀφήσῃς μόνον;
-Νὰ μεταλάβω κ᾽ ἔρχομαι, ἀπήντησεν ἡ γυνή.
Ὁ Καντάκης δὲν ἐτόλμησε ν᾽ ἀντείπῃ τι, διότι ἡ ἀπάντησις θὰ ἦτο βλασφημία. Οὐχ ἧττον ὅμως τὴν βλασφημίαν ἐνδιαθέτως τὴν ἐπρόφερεν.
Ἡ Διαλεχτὴ ἐφρόντισε νὰ στείλῃ ἀγγελιοφόρον πρὸς τὴν πενθεράν της ἕνα δωδεκαετῆ παῖδα τῆς αὐτῆς ἐκείνης γειτονικῆς οἰκογενείας, ἧς ἡ θυγάτηρ ἐκοιμήθη ἀφ᾽ ἑσπέρας πλησίον της, καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν ναόν.
Ὁ Καντάκης, ὅστις ἐπείνα τρομερά, ἤρχισε νὰ καταβροχθίζῃ τὴν πριζόλαν. Καθήμενος ὀκλαδὸν παρὰ τὴν ἑστίαν, ἐβαρύνετο νὰ σηκωθῇ καὶ ἀνοίξῃ τὸ ἑρμάρι διὰ νὰ λάβῃ ἄρτον, ἀλλ᾽ ἀριστερόθεν αὐτοῦ ὑπεράνω τῆς ἑστίας ἐπὶ μικροῦ σανιδώματος εὑρίσκετο τὸ χριστόψωμον ἐκεῖνο, τὸ δῶρον τῆς μητρός του πρὸς τὴν νύμφην αὐτῆς. Τὸ ἔφθασε καὶ τὸ ἔφαγεν ὁλόκληρον σχεδὸν μετὰ τοῦ ὀπτοῦ κρέατος.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Περὶ τὴν αὐγήν, ἡ Διαλεχτὴ ἐπέστρεψεν ἐκ τοῦ ναοῦ, ἀλλ᾽ εὗρε τὴν πενθεράν της περιβάλλουσαν διὰ τῆς ὠλένης τὸ μέτωπον τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ γοερῶς θρηνοῦσαν.

Ἐλθοῦσα αὕτη πρὸ ὀλίγων στιγμῶν τὸν εὗρε κοκκαλωμένον καὶ ἄπνουν. Ἐπάρασα τοὺς ὀφθαλμούς, παρετήρησε τὴν ἀπουσίαν τοῦ χριστοψώμου ἀπὸ τοῦ σανιδώματος τῆς ἑστίας, καὶ ἀμέσως ἐνόησε τὰ πάντα.
Ὁ Καντάκης ἔφαγε τὸ φαρμακωμένο χριστόψωμον, τὸ ὁποῖον ἡ γραῖα στρίγλα εἶχε παρασκευάσει διὰ τὴν νύμφην της.
Ἰατροὶ ἐπιστήμονες δὲν ὑπῆρχον ἐν τῇ μικρᾷ νήσῳ· οὐδεμία νεκροψία ἐνεργήθη. Ἐνομίσθη ὅτι ὁ θάνατος προῆλθεν ἐκ παγώματος συνεπείᾳ τοῦ ναυαγίου. Μόνη ἡ γραῖα Καντάκαινα ἤξευρε τὸ αἴτιον τοῦ θανάτου.
Σημειωτέον ὅτι ἡ γραῖα συναισθανθεῖσα καὶ αὐτὴ τὸ ἔγκλημά της, δὲν ἐμέμφθη τὴν νύμφην της, ἀλλὰ τοὐναντίον τὴν ὑπερήσπισε κατὰ τῆς κακολογίας ἄλλων. Ἐὰν ἔζησε καὶ ἄλλα κατόπιν Χριστούγεννα, ἡ ἄστοργος πενθερὰ καὶ ἀκουσία παιδοκτόνος, δὲν θὰ ἦτο βεβαίως πολὺ εὐτυχὴς εἰς τὸ γῆράς της.

(1887)
Πηγή: http://www.papadiamantis.org/

Θυμήθηκα τι είναι Κατάθλιψη

Του Γιάννη Μακριδάκη

 

Επέστρεψα στο χωριό. Δυο μέρες στην εορταστική Αθήνα ήταν αρκετές για να μου υπενθυμίσουν τι πα να πει κατάθλιψη. Έφυγα τρέχοντας κι ελπίζω να στρώσω, να συνέλθω, να γειάνω με το ξημέρωμα της αυριανής μέρας, που θα βγω το χωράφι και στο βουνό.
Τέτοιο βάρος ασήκωτο στο στήθος, τόση θλίψη, είχα να νιώσω πολλά χρόνια. Δεν αντέχεται τόση υποκρισία και τόση ελαφρότητα, όση αντίκρισα γύρω μου στην χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα...
. Ο Τιτανικός βουλιάζει και οι κυρίες και κύριοι του μεσαίου πατώματος φτιάχνουν τα νύχια τους, κάνουν τα ψώνια τους, κόβουν βόλτες, ετοιμάζουν τα τραπέζια τους, την ίδια στιγμή που στο κάτω πάτωμα υπάρχουν πτώματα και η στάθμη των υδάτων ολοένα ανεβαίνει. Αυτοί απλά ελπίζουν πως κάποιος, ο Σαμαράς πχ, θα βουλώσει την τρύπα και θα σταματήσουν τα νερά να ανεβαίνουν, όσους πνίξανε πνίξανε, τι να κάνουμε, ας είχανε φροντίσει, ας είχανε κάνει τα κουμάντα τους να σωθούνε.
Πολλοί απ’ τους διασκεδαστές κάνουν και την ετήσια φιλανθρωπία τους (ως ανώτεροι του ανθρώπου, είναι φιλάνθρωποι) πετώντας μια σακούλα φαϊ ή κάνα ρούχο στον σωρό που έστησε ο Καμίνης στο Σύνταγμα για να τον προβάλει το τηλεοπτικό δίκτυο που στηρίζει εδώ και χρόνια την εξαθλίωση.
Πριν μερικές δεκαετίες, όταν είχε πένθος ο γείτονας δεν ανοίγαμε ούτε το ραδιόφωνο γιατί ήτανε ντροπή ο άλλος να πενθεί κι εσύ να να διασκεδάζεις. Σήμερα οι Έλληνες στην πλειονότητά τους είναι πλέον ιδιώτες τελειωμένοι και χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Κανέναν δεν ενδιαφέρει ο πόνος και το πένθος του άλλου. Σε κάθε τετράγωνο της μεγαλούπολης η δυστυχία είναι παρούσα μαζί με την γελοιότητα της δήθεν ευμάρειας, που είτε αδιαφορεί ξεδιάντροπα για την δυστυχία είτε την ελεεί, μέρες που είναι, για να ξεμπερδεύει μια και καλή με όλα.
Και όλα αυτά βεβαίως προδίδουν ξεκάθαρα για ποιον λόγο είμαστε εδώ που είμαστε, για ποιον λόγο ακολουθούμε αυτές τις πολιτικές ξεπουλήματος των πάντων για να σώσουμε τα τομάρια μας και, το χειρότερο, αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα αρκετό ανθρώπινο λίπος, για να ξεσκίσουν οι Αγορές. Δεν έχουμε τελειώσει.
Νύχτα λοιπόν και με στήθος βαρύ κι ασήκωτο έφτασα πίσω στο χωριό. Ο Μάρτης με υποδέχτηκε φιλώντας μου τα χέρια, λες κι είναι άνθρωπος κι εγώ φιλάνθρωπος που του δωσα ελεημοσύνη.

yiannismakridakis.gr