Ο σκιτσογράφος - αρθρογράφος και συγγραφέας, ΣΤΑΘΗΣ Σταυρόπουλος, σε μια επισκόπηση πάνω στη εσωτερική και διεθνή επικαιρότητα, με έμφαση στις σουρεαλιστικές καταστάσεις της διαφθοράς, σήψης και παρακμής που έρχεται στην δημοσιότητα, τονίζοντας πως προφανώς αυτά δεν είναι τα "μεγάλα ψάρια" αλλά το θέαμα της επικοινωνιακής ανάγκης για να μην πάει η συζήτηση σε βάθος για την πραγματική αφαίμαξη της χώρας από μονοπώλια και καρτέλ ολιγαρχών, όπως στο χώρο της ενέργειας. Ο Στάθης, μιλάει για τις δραματικές εξελίξεις στην Ευρώπη, τις αντιδράσεις των κοινωνιών, την άνοδο της ακροδεξιάς που μόνο αντισυστημική δεν είναι, αλλά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος του βαθέως κράτους όπως λέει, αλλά και για την μεγάλη κρίση των κομμάτων της παγκοσμιοποίησης που ανεξαρτήτως ταμπέλας, υπηρετούν το ίδιο στρατόπεδο ενός ολοκληρωτικού ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Ο Στάθης μιλάει με οξύτητα για την τροπή που παίρνουν τα εθνικά θέματα, σημειώνοντας πως οι προφάσεις πίσω από μια γαλλική εταιρεία για το καλώδιο ανατολικά της Κάσου, δεν μπορούν να καλύψουν την φοβικότητα στο να προβάλλουμε αποτρεπτική ισχύ στο πεδίο, την ώρα που είναι προφανές πως βρισκόμαστε σε οριακές καταστάσεις.
Mpelalis Reviews
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026
Καθολικές ρηγματώσεις στις πολιτικές ιδεολογίες έχει προκαλέσει η επικράτηση της οικονομίας επί της πολιτικής και της τεχνοκρατίας έναντι της φιλοσοφίας;
Οφείλουμε να επαναφέρουμε τον Άνθρωπο στο προσκήνιο…
Τα μεγαλύτερα δεινά από τα οποία υποφέρει η ανθρωπότητα στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα, οφείλονται κατά την άποψή μας σε δύο πραγματικότητες. Η πρώτη αφορά την επικράτηση της οικονομίας επί της πολιτικής. Η δεύτερη, άρρηκτα συνδεδεμένη με την πρώτη, την επικράτηση της τεχνοκρατίας έναντι της φιλοσοφίας.
Αμφότερες οδηγούν στην από-ανθρωποποίηση των κοινωνιών μας, καθώς ο πολίτης, τα δικαιώματα και η ευημερία του, περνούν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην επίτευξη οικονομικών στόχων και στον αχαλίνωτο πολλαπλασιασμό των κερδών.
Οι μεγιστάνες του πλούτου, επιβάλλουν με κάθε τρόπο τη θέλησή τους στους πολιτικούς οι οποίοι για διάφορους λόγους, αδυνατούν να αρθρώσουν ουσιαστική αντίσταση.
Για να σερβιριστεί πιο ευπρόσωπα αυτό το «σαρκοβόρο» έργο εις βάρος των κοινωνιών, ενδύεται τον τεχνοκρατικό μανδύα μίας «επιστημοσύνης» η οποία ενώ είναι πλήρως απαλλαγμένη από κάθε έννοια ηθικής, καμώνεται ότι αποτελεί και την αναμφισβήτητη προάσπιση των συμφερόντων μας !
Το ουσιωδέστερο χαρακτηριστικό του τρόπου που εκδηλώνονται οι πραγματικότητες αυτές, είναι η παντελής αδυναμία τους να συνθέσουν διαφορετικές ιδέες. Δηλαδή στερούνται του βασικού προαπαιτούμενου για την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία μίας Δημοκρατικής Πολιτείας.
Αυτή η αδυναμία, έχει καταλάβει σχεδόν ολοκληρωτικά το φάσμα των πολιτικών ιδεολογιών. Γι’ αυτό και στα μάτια μας, μοιάζουν και εν πολλοίς δυστυχώς είναι (!) όλα τα προγράμματα και όλοι οι επίδοξοι κυβερνώντες ίδιοι!
Η … «αποσύνθεση» αυτή, εμφανίστηκε κατά συμβολικά οξύμωρο τρόπο, μαζί με την παγκοσμιοποίηση και τις νέες τεχνολογίες. Εκεί λοιπόν που οι διαπρύσιοι κήρυκες της απελευθέρωσης των αγορών, της ανεξέλεγκτης κερδοφορίας, της συσσώρευσης τεράστιου πλούτου στα χέρια ελάχιστων, επέμεναν ότι η ζωή στον πλανήτη μέσω των πρακτικών αυτών και με την τεχνολογική βοήθεια που τους παρείχε η ιλιγγιώδης εξέλιξη της επιστήμης, θα γινόταν κάτι σαν επίγειος παράδεισος, μία τεράστια «ρηγμάτωση» κυριαρχεί.
Ξεκίνησε από την Αριστερά. Βρέθηκε παντελώς απροετοίμαστη να αντι-ληφθεί πως επηρεάζουν την κοσμοθεωρία της τα παραπάνω νέα δεδομένα. Ως εκ τούτου και πλήρως αδύναμη να παράξει πολιτική που να αντιστοιχεί στο παρόν και να την παρουσιάσει πειστικά ακόμα και στα παραδοσιακά ακροατήριά της. Αποσυντίθεται με τρόπο ανυπόληπτο, μέσα σ’ ένα περιβάλλον που δεν ταιριάζει αλλά και δεν τιμά τη μεγάλη συμβολή της στην πρόοδο, των ευρωπαϊκών τουλάχιστον κρατών.
Η Δεξιά, αφελώς αλλά και κουτοπόνηρα, χάζευε επιχαίροντας την αποδυνάμωση της αντιπάλου. Δεν φανταζόταν ότι την περίμεναν τα ίδια και χειρότερα! Γιατί τα νέα «φρούτα» ούτε έχουν ανάγκη ούτε πολυγουστάρουν τον κορμό των πεποιθήσεων της. Οι αγορές δεν καταλαβαίνουν ούτε από έθνη ούτε από θρησκείες ούτε από ταυτότητες ούτε από κανονικότητες! Η δουλειά τους να γίνεται και ο παράς να ρέει. Και έτσι ξημέρωσε … αΔέξια στο νέο κόσμο καθώς δεν ξέρει και αυτή κατά που να κάνει.
Αμφότερες θα πορεύονται ως αναλώσιμα υποχείρια των εντολέων τους, αν δεν επανέλθουν στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του πολιτισμού.
Για αρχή, ας θυμηθούν και ας συνειδητοποιήσουν το βαθύτατα Ρεαλιστικό που είπε ο Γάλλος ιδρυτής του Σουρεαλισμού, Αντρέ Μπρετόν: «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση». Για να το υπηρετήσουν ας αντιληφθούν επιτέλους ότι γι’ αυτό απαιτείται φιλοσοφία, ηθική και αντίσταση.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Γιώργος Κ. Στράτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 και μεγάλωσε στην Καισαριανή. Είναι Βλάχικης, εκ πατρός, και Μικρασιατικής, εκ μητρός, καταγωγής. Εργάστηκε ως Δημοσιογράφος στις εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ & ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, στο ΜΕΓΚΑ και το ραδιοφωνικό σταθμό ΚΑΝΑΛΙ 15, στην περίοδο 1983-1990. Δικηγόρησε επί 30 χρόνια στη Ρόδο και την Αθήνα. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, έχοντας διατελέσει: Αντιπρόεδρος και μέλος του δ.σ. της ΕΠΟ, πρόεδρος της ΣΟΥΠΕΡΛΙΓΚΑ, Αντιπρόεδρος του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ και της ΞΑΝΘΗΣ. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ από της εκδόσεώς της και στην ιστοσελίδα HELLAS JOURNAL.
Πηγή: hellasjournal.com
Αισιόδοξες εξελίξεις στην αμερικανική Αριστερά
Η πόλωση που κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ, με επίκεντρο την εμφάνιση των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών, και η διαφαινόμενη ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές εστιάζει εκ των πραγμάτων το ενδιαφέρον ειδικά της Αριστεράς στις διεργασίες που συντελούνται εντός του Δημοκρατικού Κόμματος.
Στη συνέχεια, όπως και σε άλλα άρθρα που θα ακολουθήσουν, αναλύονται οι απόψεις και οι στρατηγικές των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών.
Η αμερικανική Αριστερά εντός και γύρω από το DSA: ανάμεσα στην απαξίωση και την αποθέωση
Εδώ και περίπου δέκα χρόνια, στο πλαίσιο μιας πορείας που σίγουρα δεν είναι ούτε γραμμική ούτε ενιαία, βλέπουμε στις ΗΠΑ να αναδύεται μια αριστερή πολιτική δύναμη, η οποία εκφράζεται κυρίως, αλλά όχι μόνο, μέσα από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA). Η δύναμη αυτή, που κατεβάζει συχνά υποψηφίους με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, έχει αυξήσει τα τελευταία χρόνια τις εκλογικές της επιτυχίες, με τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα την εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Τα μέλη του DSA ξεπέρασαν τις 100.000 στις αρχές του 2026, και τις 120.000 τον Ιούλιο και, σίγουρα, η κινητικότητα που παρατηρείται σε αυτόν τον χώρο στρέφει τα βλέμματα πολλών αριστερών προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Πολλές φορές, όταν η δική μας Αριστερά αναλογίζεται τι ακριβώς είναι η αμερικανική Αριστερά, γύρω και μέσα στο DSA, κινείται ανάμεσα σε δύο λογικές. Από τη μία, την απαξιώνει απόλυτα ως μια «αριστερή» παραλλαγή του νεοφιλελεύθερου και ιμπεριαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος. Από την άλλη, σε ορισμένες περιπτώσεις, την αποθεώνει και την καθιστά πρότυπο, ωσάν αυτή τη στιγμή στη Νέα Υόρκη να συνεδριάζουν τα σοβιέτ. Σε μια συγκυρία διεθνούς και εγχώριας υποχώρησης των δυνάμεων της Αριστεράς, η απόλυτη απαξίωση, ως αντανάκλαση της ήττας αλλά και της πεποίθησης ότι τίποτα δεν ξεφεύγει από την πολιτική μας ματιά, και, από την άλλη, η αποθέωση, ως σανίδα σωτηρίας, είναι στάσεις που δύσκολα αποφεύγονται.
Η συζήτηση στη δημόσια σφαίρα των ΗΠΑ έχει ενταθεί, και θέσεις και πολιτικές λογικές που δεν έβρισκαν έκφραση, τώρα εισέρχονται στο, δύσκολο και επικαθορισμένο επί χρόνια από την απουσία μαζικής Αριστεράς, πολιτικό τοπίο της χώρας. Είναι ενδιαφέρον ότι σε μια χώρα που υπήρξε και εξακολουθεί να είναι βασικός εξαγωγέας αντικομμουνισμού, και όπου ακόμη και η λέξη «σοσιαλισμός» αποτελούσε για χρόνια ταμπού, σχεδόν το 40% των ερωτηθέντων δήλωσε, σε δημοσκόπηση της Washington Post τον περασμένο Ιούλιο, ότι θα εξέταζε το ενδεχόμενο να ψηφίσει έναν δημοκρατικό σοσιαλιστή για πρόεδρο. Το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 46% μεταξύ των ψηφοφόρων κάτω των 30 ετών και στο 64% μεταξύ των ψηφοφόρων του Δημοκρατικού Κόμματος. Σε άλλη δημοσκόπηση, της Gallup, το 43% των Αμερικανών δήλωσε ότι βλέπει θετικά τον σοσιαλισμό, το υψηλότερο ποσοστό από το 2010, ενώ στους νέους ηλικίας 18–34 ετών το αντίστοιχο ποσοστό έφτανε στο 57%.
Το DSA είναι μια Αριστερά πολυτασική και αντιφατική, που διαμορφώνεται από τις ιστορικές ιδιαιτερότητες και τα όρια του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Μέσω της πολιτικής του παρουσίας εκφράζονται προτεραιότητες όπως τα δωρεάν και καθολικά δημόσια αγαθά και υπηρεσίες (παιδεία, υγεία), η αύξηση των μισθών, η μείωση του χρόνου εργασίας, το θέμα της στέγης, η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, η Πράσινη Νέα Συμφωνία, καθώς και η δραστική περικοπή του στρατιωτικού προϋπολογισμού και το κλείσιμο όλων των αμερικανικών βάσεων στο εξωτερικό. Η εκλογή πολλών υποψηφίων του σε θεσμικά όργανα, αλλά και η ίδια η ιδεολογική και πολιτική πολυμορφία του, οδηγούν αυτόν τον χώρο να ισορροπεί ανάμεσα σε μια ριζοσπαστικοποίηση του πολιτικού τοπίου και σε στοιχεία συμβιβασμού με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα.
Όπως και να έχει, πρέπει γενικότερα να μελετήσουμε τι συμβαίνει στην αμερικανική κοινωνία, τι σηματοδοτεί η ιστορικά επικίνδυνη τομή του τραμπικού MAGA, τι εκπροσωπεί, αλλά και ποιες αντιστάσεις υπάρχουν απέναντί του και ποιες δυναμικές αναδύονται. Εξάλλου, η ανάπτυξη του DSA συνέπεσε με την άνοδο του τραμπισμού. Πρόκειται για δύο διαφορετικές απαντήσεις στην κρίση ηγεμονίας των ΗΠΑ και στις μακροχρόνιες συνέπειες της βαθιάς κρίσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, που συνδέθηκε με την επιδείνωση των συνθηκών ζωής ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων. Αναμφίβολα, η εκτίναξη της αμερικανικής Αριστεράς γενικότερα, και του DSA ειδικότερα, εκφράζει κοινωνικές δυναμικές οι οποίες ριζοσπαστικοποιούνται στο έδαφος αυτής ακριβώς της κρίσης και, φυσικά, της όξυνσης του κοινωνικού ζητήματος στο εσωτερικό της χώρας.
Οι ΗΠΑ, η νικήτρια δύναμη του σταδίου του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, διαμόρφωσαν οι ίδιες τις συνθήκες ώστε, στον καπιταλισμό της εποχής μας, η ηγεμονία τους να απειλείται ολοένα και περισσότερο. Η παρακμή του αμερικανικού και συνολικότερα του δυτικού μοντέλου, καθώς και η αδυναμία του να ξεπεράσει οριστικά την κρίση του 2007–2008, εκφράζουν τα όρια αναπαραγωγής του συστήματος εν γένει.
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ συσσωρεύονται εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις, οι οποίες αντανακλούν τη στρατηγική του κεφαλαίου να αυξάνει διαρκώς τον βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας. Σύμφωνα με το Economic Policy Institute, από το 1979 έως το 2026 η καθαρή παραγωγικότητα αυξήθηκε κατά 93,7%, ενώ η αμοιβή του τυπικού εργαζόμενου μόλις κατά 32,7% [1]. Ο πραγματικός μέσος ωριαίος μισθός κορυφώθηκε το 1973 και για περισσότερα από είκοσι χρόνια κινήθηκε πτωτικά, ενώ ο διάμεσος μισθός αυξήθηκε από το 1979 κατά περίπου 0,6% τον χρόνο. Όπως επισημαίνει ο μαρξιστής οικονομολόγος Michael Roberts, το ποσοστό υπεραξίας έχει αυξηθεί κατά 57% από το 1980 [2]. Παράλληλα, η αποβιομηχάνιση δημιούργησε εκτεταμένες ζώνες ανεργίας και φτώχειας σε ολόκληρη την αμερικανική περιφέρεια, οι οποίες εν πολλοίς καθορίζουν τις σημερινές πολιτικές εξελίξεις. Αντίστοιχα, η μακροχρόνια επιβράδυνση του ρυθμού αύξησης της παραγωγικότητας αποτελεί έναν ακόμη δείκτη που μαρτυρά τα βαθιά αδιέξοδα του αμερικανικού κεφαλαίου.
Το τελευταίο διάστημα, σε έντυπα και ιστοσελίδες της αμερικανικής ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχουν δημοσιευτεί τρία κείμενα-ντοκουμέντα, τα οποία αποτυπώνουν ευρύτερες αντιλήψεις για τη στρατηγική της Αριστεράς, για το τι είναι, επί της ουσίας, το DSA και για την κατεύθυνση προς την οποία κινείται. Το πρώτο είναι το «Προς τα πού κατευθύνεται το DSA;» (Where Is DSA Going?) του Paul Heideman, [3] το δεύτερο είναι «Τα διλήμματα της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης ενός καπιταλιστικού κράτους» (The Dilemmas of Socialist Governance of a Capitalist State) του Max Elbaum [4] και το τρίτο είναι το «Η αναγκαιότητα της επανάστασης» (The Necessity of Revolution) του Bhaskar Sunkara [5].
Σε αυτά τα κείμενα διατυπώνονται σκέψεις της αμερικανικής Αριστεράς για την τακτική και τη στρατηγική, για τον σοσιαλισμό και για το κόμμα που θα τον προωθήσει, για το κράτος, τη σχέση μεταρρύθμισης και επανάστασης και τη διαλεκτική του πολέμου θέσεων και κινήσεων. Παράλληλα, τα κείμενα προσφέρουν στοιχεία για το DSA, τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του, τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα, τον βαθμό συνοχής του και τη συνολική πορεία του.
Κάποιες από τις απόψεις που διατυπώνονται έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κάποιες άλλες είναι περισσότερο αντιφατικές, ορισμένες μπορεί να μας φαίνονται ξένες, εκφράζοντας μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα, ενώ άλλες περισσότερο οικείες. Όπως και να έχει, αυτά τα κείμενα δίνουν μια εικόνα της συζήτησης και της κατάστασης που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην αμερικανική Αριστερά και αξίζει όχι μόνο να παρουσιαστούν, όπως επιχειρούμε να κάνουμε σε αυτό το άρθρο, αλλά και να διαβαστούν.
Ο Heideman και η πορεία του DSA
Το πρώτο κείμενο είναι του Paul Heideman και έχει τίτλο «Προς τα πού κατευθύνεται το DSA;». Δημοσιεύτηκε στο Catalyst, περιοδικό σοσιαλιστικής θεωρίας, το καλοκαίρι του 2026. Ο Heideman είναι ιστορικός της αμερικανικής Αριστεράς και έχει ασχοληθεί με το ευρύτερο ζήτημα των σοσιαλιστικών κομμάτων στις ΗΠΑ. Έτσι, το κείμενο ξεκινά με αναφορές στην άγνωστη σε πολλούς ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς, η οποία χαρακτηρίζεται από απότομες ανόδους και πτώσεις. Κόμματα όπως το Λαϊκό Κόμμα στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα στα μέσα της δεκαετίας του 1940, γνώρισαν μεγάλη άνοδο, για να ακολουθήσει στη συνέχεια η συρρίκνωσή τους. Τα παραδείγματα αυτά δεν παρουσιάζονται ως ιστορικά ανάλογα με το DSA, χρησιμοποιούνται όμως για να τεθεί το ερώτημα «Μήπως η σημερινή άνοδος του DSA είναι η κορυφή πριν από την υποχώρηση;»
Για να απαντηθεί, όμως, αυτό το ερώτημα, πρέπει να δούμε τι ήταν και τι είναι η συγκεκριμένη οργάνωση, ποιους στόχους θέτει και σε ποιο πλαίσιο κινείται. Από τα 6.500 μέλη το 2014, το DSA έφτασε να αριθμεί 120.000 το 2026, ενώ μέλη του και υποψήφιοι που υποστήριξε εξελέγησαν σε σημαντικές θεσμικές θέσεις.
Σε πρώτη φάση, ο Heideman εξηγεί τον ισχυρό δικομματικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ. Όλοι έχουμε αναρωτηθεί: Γιατί κυριαρχούν δύο μεγάλα κόμματα; Γιατί μια αριστερή εναλλακτική δεν εμφανίζεται ως ανεξάρτητο κόμμα, αλλά το DSA στηρίζει συχνά υποψηφίους που κατεβαίνουν με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών;
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ ευνοεί όσους διεκδικούν μια θέση μέσα από τα δύο μεγάλα κόμματα και δυσκολεύει όσους επιχειρούν να τα αμφισβητήσουν από τα έξω. Οι κανόνες πρόσβασης στο ψηφοδέλτιο είναι αυστηροί και η σχετική διαδικασία εξαιρετικά κοστοβόρα για τα τρίτα κόμματα, που πρέπει πρώτα να συγκεντρώσουν υπογραφές, ενώ οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί συχνά εξαιρούνται από αυτές τις απαιτήσεις. Παράλληλα, οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων επιλέγονται μέσω προκριματικών εκλογών, πριν από τις γενικές εκλογές. Αυτό δίνει στους σοσιαλιστές τη δυνατότητα να διεκδικήσουν το χρίσμα των Δημοκρατικών και να συμμετάσχουν στις γενικές εκλογές αξιοποιώντας ένα ήδη υπάρχον εκλογικό μονοπάτι, χωρίς να αναλάβουν εξαρχής το βάρος της οικοδόμησης ενός νέου εκλογικού κόμματος.
Έτσι, ο αρθρογράφος, χωρίς να υποστηρίζει ότι μια ανεξάρτητη επιλογή είναι αδύνατη, εξηγεί γιατί η συμμετοχή στις προκριματικές αποτελεί μια πιο προσιτή εκλογική διαδρομή για το DSA. Η επιλογή αυτή, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες στο εσωτερικό του για τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα και τα όρια της συνεργασίας μαζί του.
Στη συνέχεια, ο Heideman περνά σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κομμάτι, που αφορά την προέλευση και τη μετέπειτα πορεία του DSA. Το παλιό Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ διασπάστηκε το 1972. Η πλειοψηφία του στοιχήθηκε με τον αντικομμουνισμό του Ψυχρού Πολέμου, συγκροτώντας τους Social Democrats, USA, ενώ μεγάλο μέρος της αντιμετώπιζε εχθρικά τη Νέα Αριστερά και τα κινήματα της δεκαετίας του 1960. Η μειοψηφία, με επικεφαλής τον Michael Harrington, ίδρυσε τη Democratic Socialist Organizing Committee (DSOC).
Ο Harrington ήταν ένας σοσιαλιστής ρεφορμιστής κλασικού τύπου της μεταπολεμικής Αμερικής, με αναφορά στο εργατικό κίνημα, που φιλοδοξούσε να προωθήσει μεταρρυθμίσεις συγκροτώντας έναν σοσιαλιστικό πόλο στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος. Το 1962 είχε γράψει το βιβλίο The Other America, στο οποίο ανέδειξε την έκταση της φτώχειας και της ανισότητας στις ΗΠΑ, σε μια περίοδο κατά την οποία αυτές συχνά έμεναν αόρατες πίσω από την εικόνα μιας ευημερούσας χώρας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η DSOC συγχωνεύτηκε με το New American Movement, μια ομάδα που προερχόταν από τη Νέα Αριστερά, και έτσι συγκροτήθηκε το DSA. Κατά τη ρηγκανική δεκαετία του 1980 και αργότερα, στη δεκαετία του 1990, η οργάνωση έμεινε στάσιμη. Με την αλλαγή του αιώνα, όμως, γεγονότα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ και το Occupy Wall Street συνέβαλαν στην αναζωογόνηση της αμερικανικής Αριστεράς, δημιουργώντας το έδαφος για τη μετέπειτα ανάπτυξή της.
Το γεγονός, ωστόσο, που έδωσε στο DSA μεγάλη ορατότητα και συνέβαλε καθοριστικά στη μετατροπή του από μια οργάνωση με κυρίως ηλικιωμένα μέλη στη μεγαλύτερη σοσιαλιστική οργάνωση των ΗΠΑ ήταν η προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς το 2016. Ο Σάντερς διεκδίκησε το προεδρικό χρίσμα μέσα από τις προκριματικές των Δημοκρατικών, μιλώντας ανοιχτά για «δημοκρατικό σοσιαλισμό». Μέλη του DSA συμμετείχαν ενεργά στην εκστρατεία του και η οργάνωση, επειδή ήδη αυτοπροσδιοριζόταν ως δημοκρατική σοσιαλιστική και ήταν εύκολο να γίνει κανείς μέλος της, μπόρεσε να προσελκύσει πολλούς από όσους πολιτικοποιήθηκαν μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Η περίοδος μετά την πρώτη εκστρατεία του Σάντερς ήταν καθοριστική και για την πολιτική κατεύθυνση του DSA. Στο συνέδριο του 2017, η οργάνωση ψήφισε υπέρ της αποχώρησης από τη Σοσιαλιστική Διεθνή και της υποστήριξης του BDS, τασσόμενη έτσι με την παλαιστινιακή υπόθεση και σηματοδοτώντας μια αλλαγή σε σχέση με τη φιλοϊσραηλινή στάση που διατηρούσε τις προηγούμενες δεκαετίες. Παράλληλα, στους κόλπους της αναπτύχθηκε μια βασική συζήτηση για το τι στάση πρέπει να κρατήσει απέναντι στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Εδώ πάντως παρουσιάζεται ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο. Ενώ αρκετά κόμματα της Αριστεράς ακολούθησαν με τον καιρό πιο μετριοπαθείς ή σοσιαλφιλελεύθερες κατευθύνσεις, στην περίπτωση του DSA βλέπουμε μια αντίστροφη κίνηση, μια οργάνωση που γίνεται πιο ριζοσπαστική, όπως δείχνουν οι αλλαγές στις θέσεις της και οι συζητήσεις για την πολιτική της αυτονομία. Αυτό συμβαίνει σε μια περίοδο κατά την οποία γεγονότα όπως ο πόλεμος στο Ιράκ, η οικονομική κρίση, το Occupy Wall Street και, αργότερα, η άνοδος του Τραμπ διαμόρφωσαν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρα η νέα αμερικανική Αριστερά.
Στη συνέχεια του άρθρου του, ο Heideman παρουσιάζει δύο κείμενα που επηρέασαν τη συζήτηση στο εσωτερικό του DSA για τη σχέση του με το Δημοκρατικό Κόμμα. Το ένα είναι του Seth Ackerman, ιστορικού και συντάκτη του περιοδικού Jacobin, ο οποίος υποστηρίζει ότι οι σοσιαλιστές μπορούν να χρησιμοποιούν το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, χτίζοντας ταυτόχρονα τη δική τους οργάνωση, με ξεχωριστό πρόγραμμα, μέλη και δομή. Το άλλο είναι του Eric Blanc, ερευνητή του εργατικού κινήματος και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Rutgers, ο οποίος προτείνει τη στρατηγική της «βρόμικης ρήξης» (dirty break). Σύμφωνα με αυτήν, η χρήση του ψηφοδελτίου των Δημοκρατικών μπορεί αρχικά να βοηθήσει τους σοσιαλιστές να αποκτήσουν δύναμη, με στόχο να συγκροτήσουν αργότερα μια ανεξάρτητη εκλογική δύναμη. Η διαφορά είναι ότι ο Blanc θέτει ρητά ως επόμενο βήμα την αποχώρηση από το εκλογικό πλαίσιο των Δημοκρατικών. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, το ζητούμενο είναι να μη χαθεί η αυτονομία της σοσιαλιστικής οργάνωσης μέσα από τη συνεργασία με τους Δημοκρατικούς.
Εδώ ο αρθρογράφος μας ξετυλίγει, κατά κάποιον τρόπο, την πολιτική λογική πίσω από τη σχέση του DSA με το Δημοκρατικό Κόμμα, ένα κόμμα με βαθιά αντιδραστικό ρόλο στην ιστορία των ΗΠΑ και διεθνώς. Το ότι οι προκριματικές προσφέρουν ένα πιο προσιτό εκλογικό μονοπάτι εξηγεί γιατί το DSA στράφηκε προς αυτό, δεν σημαίνει όμως ότι το Δημοκρατικό Κόμμα είναι ένα ουδέτερο πεδίο που μπορεί απλώς να χρησιμοποιηθεί ή να καταληφθεί. Είναι ένας από τους δύο βασικούς διαχειριστές του αμερικανικού ιμπεριαλιστικού κράτους, ενώ η εκλογική πορεία μέσα από το ψηφοδέλτιό του φέρνει τις καμπάνιες της Αριστεράς αντιμέτωπες με τους μηχανισμούς και τους όρους λειτουργίας του.
Το ζήτημα, σε τελική ανάλυση, είναι ποιος κάνει εισοδισμό σε ποιον: το DSA στο Δημοκρατικό Κόμμα ή το Δημοκρατικό Κόμμα στο DSA; Γιατί, όσο κι αν μέσα από τις προκριματικές εκφράζονται, έστω ατελώς, πραγματικές κοινωνικές δυναμικές και τάσεις ριζοσπαστικοποίησης, το πιο προσιτό εκλογικό μονοπάτι που περιγράφει ο Heideman δεν είναι πολιτικά ουδέτερο. Αντίθετα, αυτές οι δυναμικές κινδυνεύουν να ενσωματωθούν σε ένα κόμμα του οποίου την πολιτική θα έπρεπε να αντιπαλεύουν.
Μέσα σε αυτή τη λογική, ούτε η «βρόμικη ρήξη» λύνει το πρόβλημα, καθώς μεταθέτει την ανεξάρτητη συγκρότηση για αργότερα. Όσο περισσότερο η οργάνωση στηρίζεται στο ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών για να αναπτυχθεί εκλογικά, τόσο δυσκολότερο γίνεται να απεξαρτηθεί από αυτό.
Υπάρχουν συγκεκριμένα γεγονότα που επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική εκπροσώπηση μέσα από τους Δημοκρατικούς όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την πολιτική αυτονομία του DSA, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις κάνει τους εκπροσώπους του ανάχωμα απέναντι στους εργατικούς, αντιιμπεριαλιστικούς και ευρύτερους αγώνες. Για παράδειγμα το 2022, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, η Κόρι Μπους και ο Τζαμάλ Μπόουμαν ψήφισαν υπέρ της επιβολής συμφωνίας στους σιδηροδρομικούς, στερώντας τους τη δυνατότητα να προχωρήσουν στην απεργία που ετοίμαζαν. Η Ρασίντα Τλάιμπ, επίσης μέλος του DSA, ψήφισε κατά, δείχνοντας ότι υπήρχε και άλλη επιλογή. Την ίδια χρονιά, η Οκάσιο-Κορτέζ στήριξε πακέτο βοήθειας προς την Ουκρανία που περιλάμβανε και στρατιωτική χρηματοδότηση, ενώ το 2025 ψήφισε κατά τροπολογίας που θα περιόριζε τη χρηματοδότηση του ισραηλινού Iron Dome.
Εκλογικές επιτυχίες και εσωτερικές αντιπαραθέσεις
Πέρα, πάντως, από το θέμα των συνεργασιών με τους Δημοκρατικούς, οι διαφωνίες και η συγκρότηση τάσεων αποτελούν δομικό στοιχείο του DSA. Τα τελευταία χρόνια, η εσωτερική αντιπαράθεση εκφράστηκε μέσα από διαφορετικά ρεύματα, όπως η Praxis και η Build, που προέτασσαν την τοπική αποκέντρωση, η Bread & Roses με μαρξιστικό προσανατολισμό και έμφαση στη συνδικαλιστική βάση, αλλά και η Socialist Majority Caucus, που έδινε προτεραιότητα στην εκλογική δράση μέσω των Δημοκρατικών.
Ήδη από το 2018–2019, το DSA εξέλεξε μέλη του σε δημόσια αξιώματα. Στη Νέα Υόρκη, η Τζούλια Σαλαζάρ κέρδισε μια έδρα στη Γερουσία της πολιτείας και η Οκάσιο-Κορτέζ στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, ενώ στο Σικάγο έξι μέλη του εξελέγησαν στο δημοτικό συμβούλιο, με σημαντική στήριξη από συνδικάτα. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η οργάνωση λειτουργούσε συχνά περισσότερο ως σύνολο τοπικών ομάδων παρά ως ενιαία δύναμη σε πανεθνικό επίπεδο, κατάφερνε να διεξάγει αποτελεσματικές εκλογικές εκστρατείες με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο.
Το 2021 το DSA βρέθηκε αντιμέτωπο με νέες σημαντικές αντιπαραθέσεις. Ο βουλευτής Τζαμάλ Μπόουμαν, τον οποίο είχε υποστηρίξει η οργάνωση, ψήφισε υπέρ της χρηματοδότησης του ισραηλινού αντιπυραυλικού συστήματος Iron Dome και συμμετείχε σε ταξίδι στο Ισραήλ. Οι κινήσεις αυτές προκάλεσαν μεγάλη εσωτερική σύγκρουση, με την ομάδα εργασίας για το BDS να ζητά τη διαγραφή του, αλλά με την Εθνική Πολιτική Επιτροπή να αρνείται. Η αντιπαράθεση αυτή άνοιξε ένα ευρύτερο ερώτημα: τι σχέση πρέπει να έχει η οργάνωση με έναν αιρετό που έχει στηρίξει; Πώς συνεργάζεται μαζί του και τι μπορεί να κάνει όταν εκείνος διαφωνεί με τις θέσεις της;
Παράλληλα, από το 2021 έως το 2024, το DSA γνώρισε κάμψη στον αριθμό των μελών του, τα οποία από περίπου 94.000 μειώθηκαν σε περίπου 50.000. Νέα ώθηση, ωστόσο, του έδωσε η εκλογική πορεία του Ζοχράν Μαμντάνι, που εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Ήδη η νίκη του στις προκριματικές των Δημοκρατικών το 2025 είχε φέρει ένα νέο κύμα εγγραφών, συμβάλλοντας ώστε η οργάνωση να φτάσει για πρώτη φορά τα 100.000 μέλη στις αρχές του 2026.
Προς το τέλος του κειμένου, ο Heideman θέτει τρεις προβληματισμούς που αποτυπώνουν τη σημερινή οργανωτική και πολιτική πραγματικότητα του DSA. Πρώτον, το κατά πόσο λειτουργεί ως ενιαία οργάνωση. Όπως παρατηρεί, ενώ σε ορισμένες περιοχές τα παραρτήματά του οργανώνουν μαζικές εκστρατείες, σε άλλες λειτουργούν περισσότερο ως κλειστοί πολιτικοί κύκλοι, με χαρακτηριστικά υποκουλτούρας. Η χαλαρή πανεθνική δομή επιτρέπει να συνυπάρχουν αυτές οι διαφορετικές πρακτικές, χωρίς η εμπειρία των πιο επιτυχημένων παραρτημάτων να γίνεται κοινή κατεύθυνση για όλο το DSA.
Δεύτερον, μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης υποεκπροσωπούνται στα μέλη του. Σύμφωνα με την έρευνα που παραθέτει ο Heideman, περίπου το 80% των μελών ηλικίας 25 ετών και άνω έχει πτυχίο. Οι εργαζόμενοι στο λιανεμπόριο, στην εστίαση και σε άλλες υπηρεσίες αποτελούν περίπου το 20% της συνολικής απασχόλησης, αλλά μόλις το 6% των μελών του DSA. Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι σε χειρωνακτικά επαγγέλματα αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο της απασχόλησης, αλλά περίπου το 4% των μελών του. Αυτό δείχνει ότι η οργάνωση έχει πολύ μεγαλύτερη παρουσία ανάμεσα σε πτυχιούχους εργαζομένους παρά σε άλλα μεγάλα τμήματα της παραδοσιακής εργατικής τάξης.
Τρίτον, παρά τις εκλογικές της επιτυχίες, η επιρροή του DSA στα συνδικάτα και στα κοινωνικά κινήματα δεν είναι ανάλογη. Ο Heideman αναγνωρίζει σημαντικές συνδικαλιστικές παρεμβάσεις, θεωρεί όμως ότι δεν έχουν ακόμη δώσει στην οργάνωση βαθιές ρίζες στους χώρους εργασίας. Επιπλέον, όταν οι σοσιαλιστές εκλέγονται με το ψηφοδέλτιο των Δημοκρατικών, η διακριτή πολιτική τους ταυτότητα δεν είναι πάντα ορατή στους ψηφοφόρους. Κατά τον συγγραφέα, χωρίς ισχυρότερη εργατική οργάνωση και κινητοποίηση, ακόμη και οι εκλεγμένοι σοσιαλιστές θα δυσκολεύονται να προωθήσουν το πρόγραμμά τους απέναντι στην αντίσταση του κεφαλαίου.
Η διαπίστωση αυτή διαψεύδει τους εξωραϊσμούς και θέτει ένα ερώτημα που αφορά συνολικά τη σύγχρονη δυτική Αριστερά, δηλαδή ποια είναι η σχέση της με τα λαϊκά στρώματα και πώς μπορεί να την ανακτήσει.
Πηγή: kommon.gr
Οι… «καθωσπρέπει»
Τους ενόχλησε το «βουλώστε το» της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ). Όχι όμως και η λάσπη που εκτοξεύεται συστηματικά εναντίον του κόμματος και του προέδρου του, Αλέξη Τσίπρα. Ούτε οι ατεκμηρίωτες κατηγορίες περί χρηματισμού. Ούτε τα παραμύθια με τις γεμάτες λεφτά βαλίτσες και τον Μαδούρο. Το «βουλώστε το», όμως, τους σόκαρε!
Σε αυτό στάθηκαν τις τελευταίες ώρες οι κατά τα άλλα «πολυευαίσθητοι» τιμητές της ποιότητας του δημόσιου διαλόγου. Πολιτικοί και πολιτικάντηδες της (ακρο)δεξιάς και της νεο-(ακρο)δεξιάς μπάντας, «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι, σχολιαστές και πρόθυμοι αναμεταδότες της κυβερνητικής γραμμής, έσπευσαν να παραδώσουν κατ’ οίκον μαθήματα πολιτικής ευπρέπειας. Και το σουλάτσο των επιθεωρητών «καλής συμπεριφοράς» στα μίντια συνεχίζεται, με τους τεντιμπόηδες της ΕΛ.Α.Σ στο εδώλιο για… ανάρμοστη συμπεριφορά.
Τί έγραφε – μεταξύ άλλων – η ανακοίνωση;
«Με την κοινωνία σε κατάσταση πολιορκίας από την ακρίβεια, τη διαφθορά, την απειλή του παγωμένου χειμώνα, ο υπόλογος πρωθυπουργός καταφεύγει στο τελευταίο καταφύγιο των ενόχων: στη λάσπη εναντίον εκείνων που ξεσκεπάζουν την πολιτική του και τα κίνητρά της. Λογικό να είναι πρώτος και κύριος στόχος του ο επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ., Αλέξης Τσίπρας».
Και τι ζητούσαν από την ΕΛ.Α.Σ.; Αυτό που θα απαιτούσε οποιοσδήποτε, πολιτικός ή απλός πολίτης, εάν βρισκόταν αντιμέτωπος με μια συστηματική επιχείρηση σπίλωσης της προσωπικότητάς του. «Μιλήστε με ονόματα, όχι με γαβγίσματα. Αλλιώς βουλώστε το…», ήταν το σαφές μήνυμα.
Το φιλοκυβερνητικό σύστημα πήρε φωτιά όταν, στις 2 Νοεμβρίου, από την Καλαμάτα, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τον Κυριάκο Μητσοτάκη «αρχιερέα της διαφθοράς». Ένας χαρακτηρισμός που εντασσόταν στην ευρύτερη πολιτική κριτική του για τη λειτουργία της κυβέρνησης, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα funds, τα καρτέλ και τη σχέση της εξουσίας με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Ο πρωθυπουργός, όμως, επέλεξε να απαντήσει στον Τσίπρα επαναφέροντας την ψήφιση του νέου Ποινικού Κώδικα το 2019 και αφήνοντας σαφείς αιχμές περί εξόφλησης «γραμματίων». Τον κάλεσε, μάλιστα, να εξηγήσει γιατί κράτησε ανοιχτή τη Βουλή λίγο πριν από τις εκλογές για να ψηφιστεί ο νέος Κώδικας. Μόνο που εδώ δεν έχουμε μια απλή πολιτική αντιπαράθεση για μια νομοθετική επιλογή, αλλά έναν βαρύτατο υπαινιγμό περί εξυπηρέτησης συμφερόντων. Και όταν ο Μητσοτάκης διατυπώνει έναν τέτοιο υπαινιγμό, οφείλει να κατονομάζει εκείνους που υποτίθεται ότι εξυπηρετήθηκαν και να παρουσιάζει στοιχεία.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν άφησε αναπάντητη την αιχμή του πρωθυπουργού. Υπενθύμισε ότι η αναμόρφωση του Ποινικού Κώδικα, που ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2019, ήταν προϊόν εργασίας πολυμελούς νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, αποτελούμενης από επιστήμονες του νομικού κόσμου, με προεργασία που, όπως επισήμανε, είχε ξεκινήσει από το 2010. Το έργο της επιτροπής παραδόθηκε και ψηφίστηκε στη Βουλή, με τη συμμετοχή και άλλων κομμάτων και βουλευτών. Και υπενθύμισε ότι λίγους μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2019, η κυβέρνηση της ΝΔ άλλαξε τον νόμο, δίνοντας στις ίδιες τις τράπεζες τη δυνατότητα να αποφασίζουν αν θα κινηθεί ποινική διαδικασία για υποθέσεις απιστίας σε βάρος τους.
Την σκυτάλη αμέσως μετά πήρε, ποιος άλλος;
Τη σκυτάλη πήρε αμέσως μετά, ποιος άλλος; Ο Άδωνις Γεωργιάδης! Επαναφέροντας στο προσκήνιο τον Μαδούρο και τις παλιές ιστορίες περί χρηματοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βενεζουέλα. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να μιλήσει για συγκεκριμένη βαλίτσα με χρήματα, που, όπως ισχυρίστηκε, αξιωματούχος της Βενεζουέλας παρέδωσε προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα το 2012. Επέμεινε στην καταγγελία, για να παραδεχθεί όμως στη συνέχεια ότι δεν γνωρίζει αν τα χρήματα δόθηκαν στον ίδιο ή προορίζονταν για το κόμμα. Επικαλέστηκε, επιπλέον, την υπόθεση των Podemos. Μόνο που οι καταγγελίες περί παράνομης χρηματοδότησής τους από τη Βενεζουέλα αρχειοθετήθηκαν επανειλημμένα από την ισπανική Δικαιοσύνη, χωρίς να προκύψουν επαρκή στοιχεία. Πού είναι, λοιπόν, τα στοιχεία για τη βαλίτσα; Ποιος την παρέδωσε, πότε και πού; Ή μήπως αρκούσε απλώς να εκτοξευθεί μια καταγγελία, διανθισμένη με ολίγον από Podemos, ώστε η υποψία να μείνει και ο καταγγελλόμενος να τρέχει να αποδείξει ότι δεν συνέβη;
Στην πολιτική ιστορία υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον. Όταν του πρότειναν να διαδώσει μια εξωφρενική κατηγορία για τον αντίπαλό του, φέρεται να απάντησε: «Ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια. Θέλω όμως να τον δω να το διαψεύδει!». Η ιστορική της ακρίβεια δεν έχει επιβεβαιωθεί. Η μέθοδος, όμως, είναι απολύτως υπαρκτή: εκτοξεύεις μια κατηγορία, υποχρεώνεις τον άλλον να απολογηθεί και αφήνεις την υποψία να κάνει τη δουλειά της. Στο τέλος, η διάψευση γίνεται είδηση και η αρχική κατηγορία αποκτά τη δική της ζωή.
Τα παίζουν στα δάχτυλα αυτά, στην (ακρο)Δεξιά.
Και το έχουν ξανακάνει με ολόκληρη… γκάμα από παραμύθια. Από τις κατασκευασμένες ιστορίες για τις δήθεν σχέσεις του πατέρα του Αλέξη Τσίπρα με τη Χούντα, μέχρι τα δημοσιεύματα του 2015 που ήθελαν τον Πούτιν να στέλνει ακόμη και 125 Ρώσους κομάντος στην Ελλάδα για την προσωπική ασφάλεια του τότε πρωθυπουργού. Από την παλιά σατιρική φωτογραφία του protagon.gr, που το 2019 ανακυκλώθηκε ως δήθεν ντοκουμέντο συνομιλίας του Τσίπρα με τον Τζορτζ Σόρος μέσα στη Βουλή, μέχρι την καταγγελία ότι «αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις». Διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρονομαστή την ανακύκλωση ισχυρισμών που, ακόμη κι όταν καταρρίπτονται, εξακολουθούν να στοιχειώνουν τον δημόσιο διάλογο ως… «αλήθειες».
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ήρθε χθες η ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ. για να βάλει ένα όριο στην ασυδοσία των ψευδών. Και ακριβώς εκείνη την στιγμή ήταν που σοκαρίστηκαν(!) οι κατά τα άλλα ανεκτικοί στη λάσπη, με το… «βουλώστε το».
Μόνο που, εν μέσω ακρίβειας και σκανδάλων διαφθοράς, οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από επαγγελματίες «καλής συμπεριφοράς», αλλά από πολιτικούς που αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους και από δημοσιογράφους που απαιτούν αποδείξεις για τους ισχυρισμούς τους.
Ας κρατήσουν, λοιπόν, οι κάθε λογής… «καθωσπρέπει» τις υποδείξεις για τα σαλόνια τους. Κι αν πράγματι ανησυχούν τόσο πολύ για την ποιότητα του δημόσιου (δια)λόγου, ας ξεκινήσουν από εκεί όπου αρχίζει η πραγματική του απαξίωση. Από τους χειριστές της πολιτικής μπετονιέρας που παράγει τη λάσπη.
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026
"Από το «Α» και «ΟΥ» μέχρι το «κλείστο ρε πουλάκι μου»" Μαρία Δεναξά
Η Μαρία Δεναξά αναφέρεται στις συμπεριφορές κυβερνητικών στελεχών, με αφορμή τη στάση του υπουργού Υγείας και το περιστατικό με τη Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία απευθύνθηκε σε εργαζόμενο λέγοντας «κλείστο ρε πουλάκι μου». Παράλληλα, σχολιάζει τις αναφορές της για την κατάσταση του ΕΣΥ και θέτει ζητήματα σχετικά με τη συμπεριφορά της εξουσίας απέναντι στους πολίτες και το δικαίωμά τους να εκφράζουν τη διαφωνία τους. «Στη δημοκρατία οι λαοί δεν έχουν υποχρέωση μόνο να ψηφίζουν. Έχουν δικαίωμα και να μιλούν και να διαμαρτύρονται», τονίζει.
Ο Μητσοτάκης και το … ταμπόν
από Ημεροδρόμο
Βγήκε σήμερα ο πρωθυπουργός να μας πει ότι για λόγους … «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» θα μειώσει κατά 0,16 έως 0,44 λεπτά – ανάλογα με τη συσκευασία και τη μάρκα – τις τιμές στα προϊόντα περιόδου. Θα κάνει μία μετάταξη του ΦΠΑ από το 24% στο 13%.
Δηλαδή, θα κάνει έκπτωση στις γυναίκες από 2 έως 5 ευρώ τον χρόνο. Γιατί τυχαίνει αυτή η βιολογική ανάγκη να είναι μία φορά τον μήνα. Αυτά τα 2-5 ευρώ στο μυαλό αυτού του ανθρώπου είναι … κοινωνική δικαιοσύνη. Και είναι προφανές ότι δουλεύει έτσι το μυαλό του γιατί αν δούλευε διαφορετικά, η Ελλάδα δεν θα κατείχε την 22η θέση στην Ευρώπη στην ισότητα των φύλων.
Εάν δούλευε αλλιώς το μυαλό του, ο μισθός των γυναικών στην Ελλάδα δεν θα ήταν 15% χαμηλότερος, σύμφωνα με τα στοιχεία,
δεν θα βρίσκονταν υψηλότερα στην ανεργία από τους άντρες,
θα είχαν δουλειά,
δεν θα τιμωρούνταν για την μητρότητα,
δεν θα έβρισκαν τοίχο στην επαγγελματική τους ανέλιξη,
θα έβλεπαν πραγματικά μέτρα στήριξης για τις μονογονεϊκές οικογένειες,
δεν θα έρχονταν αντιμέτωπες με την έλλειψη δομών φροντίδας για τα παιδιά τους,
θα ένιωθαν ασφάλεια σε μια κοινωνία που προστατεύει έμπρακτα τα θύματα έμφυλης βίας.
Αλλά, για μην σας λέμε και ψέματα, δεν περιμέναμε και άλλη αντίληψη από τον Μητσοτάκη περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Μας επιβεβαίωσε, επίσης, και ως προς το πού μπορεί να φτάσει η πολιτική γελοιότητα.
Βγήκε σήμερα ο πρωθυπουργός να μας πει ότι για λόγους … «κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας» θα μειώσει κατά 0,16 έως 0,44 λεπτά – ανάλογα με τη συσκευασία και τη μάρκα – τις τιμές στα προϊόντα περιόδου. Θα κάνει μία μετάταξη του ΦΠΑ από το 24% στο 13%.
Δηλαδή, θα κάνει έκπτωση στις γυναίκες από 2 έως 5 ευρώ τον χρόνο. Γιατί τυχαίνει αυτή η βιολογική ανάγκη να είναι μία φορά τον μήνα. Αυτά τα 2-5 ευρώ στο μυαλό αυτού του ανθρώπου είναι … κοινωνική δικαιοσύνη. Και είναι προφανές ότι δουλεύει έτσι το μυαλό του γιατί αν δούλευε διαφορετικά, η Ελλάδα δεν θα κατείχε την 22η θέση στην Ευρώπη στην ισότητα των φύλων.
Εάν δούλευε αλλιώς το μυαλό του, ο μισθός των γυναικών στην Ελλάδα δεν θα ήταν 15% χαμηλότερος, σύμφωνα με τα στοιχεία,
δεν θα βρίσκονταν υψηλότερα στην ανεργία από τους άντρες,
θα είχαν δουλειά,
δεν θα τιμωρούνταν για την μητρότητα,
δεν θα έβρισκαν τοίχο στην επαγγελματική τους ανέλιξη,
θα έβλεπαν πραγματικά μέτρα στήριξης για τις μονογονεϊκές οικογένειες,
δεν θα έρχονταν αντιμέτωπες με την έλλειψη δομών φροντίδας για τα παιδιά τους,
θα ένιωθαν ασφάλεια σε μια κοινωνία που προστατεύει έμπρακτα τα θύματα έμφυλης βίας.
Αλλά, για μην σας λέμε και ψέματα, δεν περιμέναμε και άλλη αντίληψη από τον Μητσοτάκη περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Μας επιβεβαίωσε, επίσης, και ως προς το πού μπορεί να φτάσει η πολιτική γελοιότητα.
Οι πειραγµένοι αλγόριθµοι του νέου πατριωτισµού
Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση.
Πέρασε άλλη μια επέτειος που γιορτάστηκε με παρελάσεις, εντυπωσιακές φιγούρες των Rafale και πανομοιότυπα μηνύματα των πολιτικών αρχηγών που ομνύουν κάθε φορά στο ίδιο κατά συνθήκη ψεύδος περί εθνικής ομοψυχίας, κάτι που δεν ίσχυσε ούτε στον Αγώνα του ’21 ούτε επί γερμανικής κατοχής.
Φέτος όμως, την ώρα που η γαλανόλευκη κυμάτιζε στα μπαλκόνια, η «γαλάζια πατρίδα» των γειτόνων μας προχωρούσε με βήμα ταχύ στην πραγματοποίησή της. Τα ήρεμα νερά του Αιγαίου αναταράχτηκαν σφόδρα από την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου και τα προβλήματα στην πόντιση του καλωδίου. Αν και η σύμπραξη Τουρκίας – Λιβύης είναι γνωστή εδώ και καιρό, ο Δένδιας και ο Γεραπετρίτης νόμιζαν ότι θα πάρουμε τους φυλάρχους με το μέρος μας τραπεζώνοντας τον Χαφτάρ στα Βλάχικα της Βάρης. Ετσι, ο Μητσοτάκης κατήγγειλε το μνημόνιο ως παράνομο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ύστερα από 22 μήνες αφωνίας. Τίποτε δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα τη διπλωματική ήττα από τη λακωνική έκφραση του βουλευτή Καλογερόπουλου: «Τον ήπιαμε». Τρέχουμε τώρα να μπαλώσουμε το διπλωματικό φιάσκο με μια δήλωση της Ούρσουλας και με το ξεπούλημα της Μονής Σινά για να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη της Αιγύπτου.
Ποιο είναι λοιπόν σήμερα το περιεχόμενο του όρου πατριωτισμός; Να έχεις τους Patriot στη Σαουδική Αραβία για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες αντί να διαφυλάσσουν τα εθνικά σύνορα; Να βυθίζουν οι ισραηλινοί πύραυλοι την παροπλισμένη φρεγάτα «Μπουμπουλίνα» σαν σκηνή παρωδίας από την υπολοχαγό Νατάσα; Η κυβέρνηση κατάφερε, πετώντας και το τελευταίο φύλλο συκής από την πολιτική ηθική, να αλλάξει και την έννοια του πατριωτισμού. Η αγάπη για την πατρίδα σταματά εκεί όπου αρχίζει η εφορία. Η αγάπη για το μπάσκετ εκδηλώνεται με τον χρηματισμό των διαιτητών. Η νέα πίτσα, αντί για μανιτάρια και μπέικον, περιέχει ακριβά ρολόγια και κοσμήματα. Ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας Fan είχε απολύσει τον κωμικό Πάρη Ρούπο επειδή πρόσβαλε τα σύμβολα του έθνους, ο ίδιος όμως θεωρεί πατριωτικό καθήκον τη φοροδιαφυγή και την απάτη. Ο Mr Χωριάτικο ήταν γνωστός για τον βίο και την πολιτεία του, αλλά τον συνέλαβαν όταν τελείωσε το σίριαλ Μαζωνάκη.
Στη στρατιωτική τακτική εφαρμόζεται ο αντιπερισπασμός όταν θέλεις να αποπροσανατολίσεις τον εχθρό. Η κυβέρνηση καταφεύγει στον επικοινωνιακό αντιπερισπασμό θέλοντας να καλύψει την αποτυχία της στην εξωτερική πολιτική, στα θέματα της καθημερινότητας όπως η ακρίβεια και το στεγαστικό και τη συνεπαγόμενη δημοσκοπική της πτώση. Επιτρέπει στους σύγχρονους μαυραγορίτες να κερδοσκοπούν ανενόχλητοι, αφήνοντας το «προνόμιο» του επαίτη στους ευάλωτους. Νανουρίζει τους πολίτες μιας αναιμικής δημοκρατίας με ιάμβους και διθυράμβους. Διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις, απαξιώνει τους θεσμούς. Ευνοεί τα δικά της παιδιά και μετά παριστάνει τον άγγελο με τη ρομφαία που έρχεται να πατάξει τη διαφθορά.
Τα στελέχη της ΝΔ διακηρύσσουν σε κάθε ευκαιρία ότι ο σύγχρονος εχθρός είναι η τοξικότητα της αντιπολίτευσης. Ωστόσο ισχύει μάλλον αυτό που έλεγε ο Τόμας Πέιν: «Είναι καθήκον κάθε πατριώτη να προστατεύει τη χώρα του από την κυβέρνησή της». Το ΟΧΙ στον φασισμό το μετέτρεψε σε ΝΑΙ σε 1940 σκάνδαλα. O πατριωτισμός τους έχει τόση σχέση όση και των αλόγων που συμμετέχουν στις παρελάσεις.
Είπαμε να ανήκουμε εις την Δύση, αλλά όχι κι έτσι Κυριάκο…
Οι κυρίαρχες Δυνάμεις της χώρας – οι ελίτ – είναι προφανές ότι δεν διαθέτουν τις πνευματικές δυνάμεις και ικανότητες για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Διαθέτουν ασφαλώς πολλά χρήματα. Αλλά δεν ψάχνουν ούτε έχουν κάποιο ενδιαφέρον για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Βολεύονται με την πλήρη και αστόχαστη υποταγή στους ξένους, χθες με τους Άγγλους, σήμερα με τους Αμερικάνους αύριο με τον αφέντη της ημέρας – δεν κάνουν διακρίσεις.
Ένας συντηρητικός πολίτης δεν θα είχε αντίρρηση να ακολουθεί με συνέπεια τον δρόμο που χαράσσουν οι ηγέτιδες Δυνάμεις της Δύσης. Αλλά καταπίνει δύσκολα την επίδειξη δουλοπρέπειας που έχει ακολουθήσει η σημερινή κυβέρνηση όπως και οι περισσότερες στο παρελθόν. Για παράδειγμα δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε, διόλου αναγκαία η επίδειξη δουλοφροσύνης περί «σωστής πλευράς της Ιστορίας» που αποδείχθηκε ότι στήριζε ένα φαταούλα διεφθαρμένο όπως ο Ζελένσκι.
Όσο άλλες κρίσιμες πλευρές, ιδίως στην Οικονομία, ακολουθούσαν ένα υποφερτό δρόμο οι πολίτες τηρούσαν στάση υποστήριξης ή ανοχής ακόμα και σε περιπτώσεις εξόφθαλμης παρανομίας πχ ΟΠΕΚΕΠΕ, και όχι μόνο. Αλλά και αυτές οι διέξοδοι στέρεψαν όταν περάσαμε από την χρήση στην αδιάντροπη κατάχρηση. Αιτία δεν ήταν μόνο η απλούστευση ότι το εύκολο χρήμα είναι το παράνομο.
Η ελληνική Οικονομία είχε περιόδους άνθισης χωρίς παρανομία: Πχ όταν ανθούσαν επιχειρήσεις όπως η Πειραϊκή Πατραϊκή, η Ιζόλα κλπ. Αλλά τότε ισχυροί ξένοι (πχ Ιταλοί) ανταγωνιστές συνέπραξαν με ελληνικές κυβερνήσεις που αντί να στηρίξουν τους Έλληνες επιχειρηματίες συνεργάστηκαν με τους ξένους πχ η τσιμεντοβιομηνία όπου ο πατέρας Μητσοτάκης ενέδωσε στο γεμάτο πορτοφόλι, των Ιταλών…
Η σωστή και η κακή πλευρά της ιστορίας
Με λόγια απλά μπορούσαμε να καταπιούμε τα περί σωστής πλευράς της Ιστορίας για όσο καιρό ο κόσμος περνούσε υποφερτά και για όσο καιρό πχ η Τουρκία δεν μας πολύ-ενοχλούσε. Δυστυχώς η κυβέρνηση έχασε και αυτά τα δυο ατού. Η «σωστή πλευρά» δεν μας εξασφάλιζε Ειρήνη αντιθέτως ήταν απαραίτητη κάθε υποχώρηση και ανάθεση σε Γαλλους-Άγγλους-Πορτογάλους το καθήκον υπεράσπισης της πατρίδας.
Οι Γάλλοι έχουν πχ την πολυτέλεια να παριστάνουν τζάμπα τους παλληκαράδες απέναντι στους Ρώσους που ούτε διεκδικούν το Αιγαίο ούτε θέλουν να εγκατασταθούν στο Παρίσι. Η Ελλάδα, ούτε καν παζάρεψε για να εξασφαλίσει ότι οι «Μεγάλοι» σύμμαχοι θα έπνιγαν στην κούνια κάθε απειλή από την «φίλη Τουρκία»-με τέτοιους φίλους οι εχθροί περισσεύουν.
Αλλά και πάλι όλη η αλήθεια είναι ότι πρέπει εσύ ο ίδιος πρωτίστως να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Οι ΗΠΑ όταν μας οδήγησαν στο ΝΑΤΟ μαζί με την Τουρκία είχαν κατανείμει τους ρόλους, στην πρώτη γραμμή η Τουρκία απέναντι στους Ρώσους και η Ελλάδα στα μετόπισθεν. Δεν ήθελαν κυρίαρχη την Τουρκία ούτε στο Αιγαίο ούτε αλλού.
Δεν ήθελαν ούτε τότε ούτε τώρα κυρίαρχη την Τουρκία πουθενά στην γειτονιά. Ούτε οι Ρώσοι θέλουν ένα φιλόδοξο αγκάθι στα πλευρά τους. Η Τουρκία είναι χρήσιμη όταν τελεί υπό έλεγχο. Αλλά όταν εμείς το παίζουμε διάδοχοι του Σημίτη (σφάξε με αγά μου ν΄αγιάσω) μοιραία βγάζουμε την Τουρκία αφέντη. Το χειρότερο είναι ότι οι διανοούμενοι αρχικά εξαφανίστηκαν σαν να τους κατάπιε ένας κακός δράκος (φαινόμενο που σημάδεψε όλο τον Δυτικό Κόσμο) και όσοι απόμειναν ελάχιστα πρόσφεραν σαν να τους στείρωσαν το μυαλό. Υπομονή για καλύτερες μέρες.
Πηγή: slpress.gr
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026
Ένα κτήνος ανάμεσά μας
Ποιος είναι αυτός μέσα στην κυβέρνηση που σκέφτηκε το άρθρο 23, να παίρνουν δηλαδή τα κοράκια πρώτες κατοικίες μετά από τρεις απλήρωτες δόσεις, χωρίς ο οφειλέτης να μπορεί να καταφύγει στη Δικαιοσύνη και να εκθέσει τη θέση του, χωρίς να μπορεί να ανακόψει τη διαδικασία εκποίησης, χωρίς καν να έχει προειδοποιηθεί για όλα αυτά;
Ποιο κτήνος σκέφτηκε κάτι τέτοιο;
Λέγεται Πιερρακάκης;
Λέγεται Μητσοτάκης;
Λέγεται Παπασταύρου;
Διότι το κτήνος έχει όνομα!
Αυτός που το έκανε αυτό, δεν είναι νεοφιλελεύθερος μόνον, είναι κτήνος! Μπορεί ο νεοφιλελευθερισμός να οδηγεί στην αποκτήνωση, αλλά δεν γίνονται, ούτε είναι όλοι οι νεοφιλελεύθεροι κτήνη. Ούτε όλα τα κτήνη είναι νεοφιλελεύθερα.
Το κτήνος που σκέφτηκε κάτι τέτοιο έχει όνομα.
Και πρέπει να το μάθουμε!
Δεν μπορεί αυτό το κτήνος να κρύβεται πίσω από την «ανωνυμία» του Υπουργικού Συμβουλίου! Εκτός κι αν όλα τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου είναι κτήνη!
Και μάλιστα, το εν λόγω κτήνος που σκέφτηκε αυτήν την απάνθρωπη και φασιστική διάταξη είχε το θράσος να την πάει στη Βουλή.
Τι στο διάολο;
Τόση αλαζονεία;
Τέτοια άγνοια κινδύνου;
Τόση αναλγησία;
Τόση χοντροπετσιά;
Κι αυτός ο τύπος θα την γλιτώσει, χωρίς να μάθει κανείς το όνομά του;
Χωρίς τα άλλα κόμματα που καταδικάζουν αυτήν την πολιτική, να δείξουν με το δάχτυλο αυτόν τον πολιτικό;
Ποιο είναι αυτό το κτήνος;
Για άλλα κτήνη, όπως ο Καραμανλής των Τεμπών, μάθαμε – πλην όμως πολλά κτήνη κρύβονται μέσα στο πλήθος των ζώων (κι αφήστε τις πολιτικές ορθότητες με τα «ζωά»-ξέρετε τι εννοούμε), λέμε για τα κτήνη που κρύβονται ανάμεσα σε αρουραίους, ύαινες, κροταλίες, κατσαρίδες, σκορπιούς, ρινόκερους, κροκόδειλους και άλλα τέτοια είδη, είναι αυτοί, εκτός κι αν τέτοια είδη που συναπαρτίζουν ένα Υπουργικό Συμβούλιο…
Πηγή: www.militaire.gr
Όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…
Η σιωπή του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του αρμόδιου Υπουργού είναι εκκωφαντική μετά τη δικαστική απόφαση που καταδίκασε πέντε αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου.
Το Σάββατο ανακοινώθηκε μία σημαντική δικαστική απόφαση. Οι 5 από τους 6 κατηγορούμενος αστυνομικούς για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου το 2000 καταδικάστηκαν (πρωτόδικα).
Πάμε πάλι. Αστυνομικοί καταδικάστηκαν για βασανισμό. Αποδείχθηκε, δηλαδή, κατά την ακροαματική διαδικασία ότι τουλάχιστον πέντε αυτούς βασάνισαν τον 26χρονο ο οποίος στη συνέχεια έχασε τη ζωή του.
Μόλις η υπόθεση ήρθε στο φως της δημοσιότητας, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είχε κάνει λόγο για αθλιότητες εις βάρος της ΕΛΑΣ. Όπως μάς υπενθυμίζει με σχετικό ποστάρισμά του στο facebook ο καλός συνάδελφος Μάριος Αραβαντινός, στην τότε ανακοίνωσή του το Υπουργείο χαρακτήριζε τους εύλογους προβληματισμούς για τις συνθήκες που δεν αποκλείεται να είχαν οδηγήσει ή έστω συμβάλει στον θάνατό του, αθλιότητες και ασύστολα ψέματα.
Επίσης, συνέδεε ευθέως όσους αναδείκνυαν το θέμα ζητώντας την τιμωρία των εμπλεκόμενων αστυνομικών οι οποίοι αν ο Βασίλης Μάγγος δεν είχε πεθάνει είναι εξαιρετικά πιθανό να μην είχαν λογοδοτήσει ποτέ και για τίποτα, με το τότε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον αντιεξουσιαστικό χώρο.
Και τώρα μετά την καταδίκη; Σιωπή. Κανένα σχόλιο. Καμία αναφορά. Και κυρίως καμία συγγνώμη προς την οικογένεια του Βασίλη η οποία “βασανίστηκε” ψυχικά τα τελευταία έξι χρόνια μέχρι να έρθει αυτή η καταδικαστική απόφαση. Ο πατέρας του θύματος όργωσε όλη την Ελλάδα για να κάνει γνωστή την ιστορία του γιου του. Με πόνο ψυχής ο άνθρωπος τα κατάφερε.
Δεν επιστρέφει βέβαια ο Βασίλης πίσω. Αυτό το γνωρίζαμε εξ’ αρχής. Αλλά το να μην υπάρχει τσίπα για μία, έστω τυπική, συγγνώμη στην οικογένεια από την πλευρά του θεσμού της ΕΛΑΣ και του επίσημου κράτους είναι κάτι που δεν καταπίνεται εύκολα.
Πέρασαν χρόνια διαπόμπευσης του νεκρού, ακόμα και κατά τη διάρκεια της δίκης, με απίστευτες καταθέσεις που επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αλλά και χρόνια διαπόμπευσης των ανθρώπων που εξ αρχής μίλησαν με θάρρος και παρρησία. Κυβερνητικά τρολ, πολλές φορές και επώνυμα, συκοφαντούσαν τον πατέρα Μάγγο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και όλα αυτά πέρασαν ατιμώρητα, σαν να μην έγιναν ποτέ.
Σάββατο βράδυ όταν ανακοινώθηκε η σχετική απόφαση, λίγα ήταν τα ΜΜΕ που την δημοσίευσαν και την ανέδειξαν. Τα περισσότερα έβγαλαν την υποχρέωση αργότερα, κάποια δεν την έβγαλαν καθόλου. Δεν βόλευε το αφήγημα το οποίο είχαν στηρίξει την προηγούμενη εξαετία.
Έμεινε, λοιπόν, μια ένοχη σιωπή. Μία σιγή, που εκτός από αμηχανία, φανέρωνε και ενοχή. Ο Υπουργός, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, άλλες φορές λαλίστατος, δεν βρήκε έναν παρηγορητικό λόγο για τους γονείς που έχασαν το παιδί τους. Δεν δεσμεύτηκε, παράλληλα, ότι δεν θα ξανασυμβεί κάτι ανάλογο, δεν εξέφρασε καν τον αποτροπιασμό του για το γεγονός ότι ο κατασταλτικός μηχανισμός του οποίου είναι πολιτικός προϊστάμενος βασανίζει εν έτη 2020.
Tίποτα, ένα μεγάλο κενό. Μία “στραβή” που καλό θα ήταν να ξεχάσουμε για να πάμε παρακάτω, ίσως στον επόμενο βασανισμό που δεν θα δει το φως της δημοσιότητας και θα μπορέσει να καλυφθεί γρήγορα και εύκολα.
Φαίνεται ότι όταν βασανίζουν, δεν μιλάνε…
Μην αποπατείτε στην Πνύκα
Υπάρχει τρόπος να σιχαθούμε την Ακρόπολη και τα όσα αντιπροσωπεύει γι’ αυτό που εξακολουθητικά λέμε «Δυτικό πολιτισμό» (που σήμερα πλέον ηχεί σαν το πιο σύντομο ανέκδοτο), ή ό,τι άλλο απόμεινε από ένα μουμιοποιημένο παρελθόν για να πουληθεί στην τουριστική βιομηχανία τής χώρας; Ναι· αρκεί μία καρτ-ποστάλ με τον αμερικανικό αετό μπροστά της. Χρειάστηκε να το δούμε κι αυτό, να ζήσουμε και αυτή την ταπείνωση, κι επιπλέον να υποστούμε τον χορό των χειροκροτούντων υποτακτικών, αυτού του απέραντου εκτροφείου ερπετών που είναι η σημερινή Ελλάδα. Υποκλιθήκαμε σε ένα ανθρώπινο τίποτα, έναν σαλτιμπάγκο γεμάτον μίσος και σαδισμό για ό,τι υπερήφανο και ανεξάρτητο κινείται σ’ αυτόν τον κόσμο, αρχής γενομένης από την πατρίδα του, την Κούβα, για τον στραγγαλισμό τού γενναίου λαού τής οποίας είναι ο ίδιος αρχιτέκτονας και καυχιέται γι’ αυτό – όπως και για τον άγριο βασανισμό της Παλαιστίνης, για τον βιασμό της Βενεζουέλας και την αιμορραγία ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, για την απάνθρωπη κλίμακα των σφαγών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Ιράν, στον Λίβανο…
Είναι ο ίδιος εκείνος που στην πολυσυζητημένη του ομιλία τής 14ης Φεβρουαρίου αυτής της χρονιάς (2026), στο πλαίσιο της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, εξαπέλυσε δηλητηριώδη αντικομμουνισμό και λευκό εθνοσωβινισμό, έπλεξε ύμνο τής ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας και ζήτησε τη συσπείρωση όλων των ξεδοντιασμένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της «Δύσης» πίσω από την δολοφονική μηχανή των ΗΠΑ για την ανάκτηση μιας παγκόσμιας κυριαρχίας που είναι σε ελεύθερη πτώση σήμερα – και χειροκροτήθηκε γι’ αυτά… Στο ίδιο αυτό πνεύμα ξαναμίλησε την Πνύκα, προσθέτοντας στο ματωμένο του κομπολόι σαν λάφυρο μία ακόμα χάντρα, τον ελληνικό κλασικό πολιτισμό.
Δεν θα σχολιάσω εδώ τον χορό των Ελλήνων χειροκροτητών τού Μάρκο Ρούμπιο, που είναι καθρέφτης μιας κοινωνίας σε ανέκκλητη σήψη. Απλώς, δεν υπάρχουν λόγια γι’ αυτούς. Πολύ περισσότερο με εξέπληξαν οι «άλλοι», όλοι εκείνοι που μετέφρασαν σωστά, εν πρώτοις, το μήνυμα του Ρούμπιο. Πολύ σωστά, είπαν ότι ήρθε για ένα ακόμα θηριώδες εμπορικό deal, που περιελάμβανε αφενός την αγορά πρόσθετων όπλων (6 δις in advance), αφετέρου το σχέδιο του λεγόμενου «κάθετου διαδρόμου» που φιλοδοξεί ν’ αντικαταστήσει την προμήθεια ρωσικών υδρογονανθράκων στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια με (τρομακτικά ακριβότερο) φυσικό αέριο των ΗΠΑ.[1] Και ακόμη σωστότερα είδαν —και είπαν— ότι ήρθε να ζητήσει την ενεργό συστράτευση των υποτελών στον νέο γύρο πολέμου που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ κατά του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης στη Δυτική Ασία.
Ωραία. Τι περιμένει φυσιολογικά κάποιος ύστερ’ από μια τέτοια διαπίστωση; Μήπως μια συζήτηση του αν πράγματι χρειαζόμαστε, και σε τι, την «προσφορά» (που είναι στην πραγματικότητα ένας ελάχιστα συγκεκαλυμμένος φόρος υποτέλειας), ή μήπως μια έντιμη απάντηση ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο και συμφέρον να μετάσχει σε έναν απ’ όλες τις απόψεις παράνομο πόλεμο, και ότι πάντως η αμερικανική βάση τής Σούδας (ο πολυτιμότερος κόμβος Αμερικανοϊσραηλινών κι Ευρωπαίων στις φονικές τους επιχειρήσεις στην περιοχή μετά την καταστροφή των αμερικανικών βάσεων στο Κόλπο) δεν περιλαμβάνει στη σύμβασή της τη χρήση για επιθετικούς σκοπούς; Όχι όμως… Τίποτε απ’ αυτά δεν απαίτησαν οι κάθε πολιτικής αποχρώσεως «εθνικόφρονες»[2] αντικυβερνητικοί να πει ή να κάνει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά ένα και μόνο ζήτημα θέτουν σε όλους τους τόνους: τι ζητήσαμε εμείς ως αντάλλαγμα για όλ’ αυτά; Λοιδορούν το καθεστώς Μητσοτάκη ότι «πουλάει φτηνά» την κυριαρχία τής χώρας, διατεινόμενοι ότι είναι πολύτιμο εμπόρευμα που μπορεί να πιάσει πολύ καλύτερες τιμές την αγορά· δηλαδή, παζαρεύουν ωμά το τίμημα της υποτέλειας, εκλαμβάνοντας την ίδια την υποτέλεια ως αυτονόητη και δεδομένη. Και σαν φύλλο συκής τής δουλοφροσύνης τους χρησιμοποιούν —ακόμα μία φορά— τη θολή και κατάπτυστη έννοια του «εθνικού συμφέροντος».
Δεν εκπλήσσει το ότι αυτή η αντίληψη του «εθνικού συμφέροντος» επισωρεύει τα πλήγματα το ένα μετά το άλλο. Τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα των πανωλεθριών είναι η πρόσφατη ψήφιση από τη Βουλή τής Λιβύης τού λεγόμενου Τουρκολυβικού Μνημονίου, που ήρθε τις τελευταίες ημέρες να επιδεινώσει την «καλωδιάδα» με την οποία μας έχουν ζαλίσει τ’ αυτιά. Πώς θα αποτρέψουμε τις παρενοχλήσεις τής Τουρκίας στην πόντιση ενός καλωδίου που θα διασυνδέει ηλεκτρικά την Ευρώπη (μέσω Ελλάδας και Κύπρου) με το Ισραήλ, ενέργεια η οποία κατοχυρώνει κεκτημένα εις βάρος τής Ελλάδας στο μοίρασμα των θαλάσσιων ζωνών τής Ανατολικής Μεσογείου; Γιατί Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Ισραηλινοί, που είναι οι πραγματικά ενδιαφερόμενοι, δεν παρεμβαίνουν ρητά και απερίφραστα υπέρ της Ελλάδας; Γιατί οι Λίβυοι του Χαφτάρ τα βρίσκουν με την Τουρκία, μέχρι χθες ανταγωνιστή, και η Ευρώπη αντιδρά τόσο χλιαρά; Γιατί οι Αιγύπτιοι, μέχρι χθες υποστηρικτές τού Χαφτάρ και ανταγωνιστές τής Τουρκίας (άρα δυνητικοί «σύμμαχοι» της Ελλάδας), όχι μόνο δεν κάνουν το βήμα που περιμένουμε αλλά και «δεν μας τα λένε καλά» με το Σινά; Τέτοια ερωτήματα απασχολούν τους «πατριώτες» μας, αποφεύγοντας όσο πιο προσεκτικά μπορούν να θέσουν το ερώτημα που προϋποτίθεται όλων αυτών: σε ποιους έχουμε διαλέξει να προσκολληθούμε, και ποιους κάνουμε ασυγχώρητα εχθρούς.
Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είν’ εδώ η ουσία τής απάτης. Για να το πω με πιο απερίφραστο τρόπο: το μοιραίο λάθος είναι ότι έχουμε διαλέξει ως χώρα να κάνουμε «εθνική πολιτική» και όχι αντιιμπεριαλιστική πολιτική. «Εθνική πολιτική» είναι ένας ερμαφρόδιτος όρος που δεν σημαίνει τίποτε απολύτως αν δεν οριστεί το ειδικό ταξικό και κοινωνικό του περιεχόμενο. Ως όρος-κουβέρτα υποβάλλει πονηρά ότι όλοι όσοι απαρτίζουν ένα «έθνος» (εντάσσονται, θέλει να πει αυτό, σε έναν σύγχρονο εθνοκρατικό σχηματισμό) έχουν κοινές ανάγκες και συμφέροντα – πράγμα που εμφανώς δεν συμβαίνει. Το να πούμε ότι ο εθνικισμός είναι μια μικροαστική ιδεολογία με όλα τα αυταρχικά συνακόλουθα (ιδιοτέλεια, μισαλλοδοξία, ρατσισμό) είναι βέβαια κοινός τόπος· υπάρχει ωστόσο πάντα η δυνατότητα ένα κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας —εθνικοαπελευθερωτικό, όπως λέμε— να λάβει γνήσια αντικαπιταλιστική μορφή μόνο εφόσον μετατραπεί εγκαίρως σε αντιιμπεριαλιστικό. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ενέχει ταξικά δυναστευτικό χαρακτήρα, που σημαίνει, εργάζεται για την ήττα τού συναινούντος «λαού».
Όταν συνεπώς μιλάμε για ήττες τής «Ελλάδας» στη διεθνοπολιτική σκηνή, αυτό δεν σημαίνει πως θίγονται τα συμφέροντα των ιθυνουσών ελίτ (με το εφοπλιστικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο στην κορυφή) και του μισθοδοτούμενου απ’ αυτές πολιτικού της συστήματος (του δικαστικού μη εξαιρουμένου)· τα συμφέροντα αυτά υπηρετούνται θαυμάσια από τέτοιες «ήττες», το βάρος των οποίων καλείται να επωμιστεί το κοινωνικό σώμα – εμείς. Αλλ’ αυτοί που μιλούν στο όνομα του «λαού» ή του «έθνους» —δηλαδή, στο δικό μας όνομα— μη μας πουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι είναι εκείνο που ελλοχεύει αδιατύπωτο πίσω από τα «αφελή» ερωτήματά τους. Έχοντας καταπιεί τη στρατιωτική κατοχή τού μεγαλύτερου μέρους τού νησιού τής Κύπρου, σχεδιασμένη από ακριβώς εκείνους στους οποίους προσφεύγουν ακόμα για «βοήθεια», εξεγείρονται επειδή η Τουρκία ροκανίζει τη δυνάμει ελληνική κυριαρχία στη θάλασσα – ή βλέπουν ως το καλύτερο αντίδοτο στην υπάρχουσα κατοχή (τουρκική) μία άλλη κατοχή (την ισραηλινή). Και ρωτώ: πρώτον, γιατί υπονόμευση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι η παρεμπόδιση της πόντισης ενός καλωδίου, αλλά όχι ο «δανεισμός» ελληνικού οπλισμού σε χώρες-πλυντήρια όπως η Σαουδική Αραβία και η Ουκρανία, και ακόμη περισσότερο η κατ’ εντολήν των αφεντικών τους αποστολή μια φρεγάτας και μερικών F-16 στην Κύπρο (και η εξίσου πειθήνια απόσυρσή τους όταν το σήμα συναγερμού έληξε) για να υπερασπίσουν τις αγγλοβρετανικές βάσεις τού νησιού από δικαιολογημένα αντίποινα στον βρώμικο πόλεμο τους κατά τού Ιράν; Και, δεύτερον, τίνος ανάγκη είναι το περίφημο καλώδιο, χάριν τού οποίου η Ελλάδα βρέθηκε στην παρούσα κωμικοτραγική θέση – της ίδιας τής Ελλάδας και της Κύπρου ή μήπως του Ισραήλ, για τη διάσωση του οποίου από την απομόνωση πασχίζουν οι ευρωαμερικανοί «φίλοι» του; Αλλά επίσης: δεν είναι γελοίο η Ελλάδα να επικαλείται το δίκαιο της θάλασσας (εν προκειμένω, τη σύμβαση του Montego Bay, 1982) εκλιπαρώντας τη στήριξή της ακριβώς από τις δυο άλλες χώρες (πέραν της Τουρκίας) που δεν την έχουν υπογράψει, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ; Και ακόμη πιο εξωφρενικό δεν είναι —στα όρια της παλιανθρωπιάς, λέω— να κάνει σπαραξικάρδιες εκκλήσεις στο διεθνές δίκαιο όταν θίγονται τα υποτιθέμενα συμφέροντά της, αλλά να το τσαλαπατά επιδεικτικά όταν αντιβαίνει στα συμφέροντα των κυρίων της (όπως στην φρικτότερη γενοκτονία τού αιώνα από το Ισραήλ και στη διεθνή τρομοκρατική δράση των ΗΠΑ); Ποιος δεν θα ήθελε να τιμωρηθεί σκληρά μια τέτοια χώρα, απεχθής στους εχθρούς της και αξιοπεριφρόνητη στους «φίλους» της;
Έτσι τώρα θρηνούν για την «προδοσία» τού Χαφτάρ. Όταν όμως ο Χαφτάρ το 2020, τον καιρό που ήταν σ’ εμπόλεμη σχέση με την Τουρκία, ενθαρρυμένος από πρωτοβουλίες τής ίδιας τής ελληνικής κυβέρνησης ήρθε στην Αθήνα για να ζητήσει κάποια πράγματα, το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών δεν του σήκωνε το τηλέφωνο… Γιατί άραγε; Επειδή οι Αμερικανοί το απαγόρευσαν, διότι ο Χαφτάρ είχε δεσμούς με τη Ρωσία! Ήλπιζαν οι αυλικοί των ελληνικών υπουργείων ότι μια τέτοια προσβολή θα έμενε δίχως συνέπειες, ή ότι δεν θα «έβρισκαν μπροστά» τους την εκλογή να ταχθούν ανεγκέφαλα στο πλευρό των επιτιθέμενων στη Ρωσία – επιλογή την οποία πληρώνουν και με πολλούς άλλους τρόπους; Και τώρα γιατί οι Αμερικανοί, αυτοί που για πολλοστή φορά τούς χρησιμοποίησαν σαν φτηνό πιόνι, δεν λένε μια λέξη υπέρ τους; Γιατί απλούστατα οι Αμερικανοί (και μαζί μερικοί Ευρωπαίοι) θέλουν επειγόντως την ενοποίηση και ομαλοποίηση της Λιβύης (που οι ίδιοι προηγουμένως κατέστρεψαν) ώστε να ορμήσουν τα επιχειρηματικά τους αρπακτικά, και γιατί είναι η Τουρκία εκείνη η οποία μπορεί τώρα, με την αυξημένη επιρροή που κέρδισε, να πετύχει κάτι τέτοιο.
Τι γίνεται όμως με τη «φίλη» Αίγυπτο; Θρηνεί η «καθ’ ημάς Ορθοδοξία», η σφιχτά εναγκαλισμένη με το διεφθαρμένο κράτος, για την απώλεια των χιλιόχρονων δικαιωμάτων της Μονής τού Σινά (που υπάγεται στο Πατριαρχείο τής Ιερουσαλήμ, όχι της Αφρικής, μην ξεχνάμε). Θέλει πολλή ευφυΐα για να σκεφτεί κάποιος ότι η Αίγυπτος, παρά τη δική της αιχμαλωσία στη Δυτική γεωπολιτική, έχει μόνιμη και βαθιά ανησυχία πρωτίστως απέναντι στο Ισραήλ, και ότι μια χώρα που εμφανίζεται ως ο στενότερος συνεργάτης τού σιωνιστικού κράτους στην περιοχή θα αντιμετωπιζόταν, αν όχι σαν κίνδυνος, τουλάχιστον με σοβαρή καχυποψία; Ήλπιζαν οι ίδιοι εν λόγω αυλικοί πως η πρόσδεσή τους στο γενοκτονικό κράτος δεν θα είχε ολέθριες συνέπειες στη σχέση τους με όλους τους αραβικούς λαούς τής περιοχής – πλην των σαλαφιστικών συμμοριών τής Συρίας, βέβαια, και των οικογενειακών δικτατοριών τής Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων; Αλλ’ αυτοί είναι οι τελευταίοι προμαχώνες τού «Δυτικού πολιτισμού», για να έρθουμε στα λόγια τού υπασπιστή Ρούμπιο…
Οι Έλληνες [3] δεν χρειάζεται να νιώθουν προδομένοι από κανέναν. Ό,τι τους έχει συμβεί —και θα τους συμβεί— απορρέει με μαθηματική ακρίβεια από την «πλευρά τής ιστορίας» με την οποία διάλεξαν να συνταχθούν. Οι «εθνικές τραγωδίες» τής δακρύβρεχτης πατριωτικής αφήγησης του τελευταίου αιώνα, από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι τον διαμελισμό τής Κύπρου, ακολουθούν το ίδιο, απαρασάλευτα επαναλαμβανόμενο πρότυπο: πειθήνια συστράτευση με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τής Δύσης, ανόητα τυχοδιωκτικά εγχειρήματα για λογαριασμό εκείνων, οι οποίοι στο τέλος δρέπουν τους καρπούς αφήνοντας στο έλεος των καιρών το άχρηστο πλέον εργαλείο τους, αφού έκανε τη δουλειά του. Σαν να μην έχει υπάρξει παρελθόν, ούτε μνήμη, το ίδιο πρότυπο επαναλαμβάνεται ακόμα σε κάθε τομέα και κλίμακα. Πληρώνουν με αίμα εξοπλισμούς προς χρήση εκείνων απ’ τους οποίους τους αγοράζουν,[4] και γίνονται συνεργοί σε φρικιαστικά εγκλήματα εναντίον λαών που ποτέ δεν τους έχουν βλάψει —στο Λεβάντε, στην Ερυθρά και στον Περσικό— με οπισθοκρουστικά διπλωματικά αποτελέσματα· στη νέα ουκρανική εκστρατεία συντάσσονται ενθουσιωδώς με την ίδια εκείνη «Ευρώπη» που το 2010 τούς επιτέθηκε βάναυσα, με οικονομικά όπλα, αφήνοντας πίσω ρημαγμένη γη· κραυγάζουν πολεμικές ιαχές αδιαφορώντας για τους ελληνικούς κι ελληνόφωνους πληθυσμούς τής Κριμαίας και του Ευξείνου που δρέπουν το τίμημα, και φορτώνοντας δυσθεώρητα βάρη για πολεμικές δαπάνες στον ίδιο τους τον λαό (που παραπονιέται φρικτά για την «ακρίβεια», όχι και πολύ όμως για την «εξωτερική πολιτική»)· προβάλλουν σαν τίτλο τιμής το ν’ ανήκουν στην «ευρωπαϊκή οικογένεια», τη στιγμή που αυτή η Ευρώπη, στα χέρια αδίστακτων καθαρμάτων και πολιτικών νάνων, καταρρέει μπροστά στα μάτια τους από αλυσιδωτές εξεγέρσεις των δεινοπαθούντων λαών της.[5] Και σε ό,τι αφορά το χρονίζον πρόβλημα με την άλλη πλευρά τού Αιγαίου, ψελλίζουν δεκαετίες τώρα: «μα γιατί η Ευρώπη δεν υπερασπίζεται ένα κράτος-μέλος της;»
Η «Ευρώπη» για την οποία μιλούν απλώς δεν υπάρχει. Είναι ένα κλυδωνιζόμενο οικοσύστημα κεφαλαιοκρατικών συνασπισμών και εθνικών εμμονών, που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στους βαθιούς εσωτερικούς του ανταγωνισμούς και την ρήξη συμφερόντων με τον υπερατλαντική δύναμη ελέω της οποίας υφίσταται. Έχοντας συρθεί σ’ έναν πόλεμο (δι’ αντιπροσώπου) κατά τής Ρωσίας, που είχε ως δεύτερο στόχο την ίδια, δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίζει: γιατί ο πόλεμος και οι πολεμικοί εξοπλισμοί είναι πάντα η έσχατη προσφυγή τού απαξιούμενου κεφαλαίου, και γιατί η παροχέτευση της κοινωνικής δυσφορίας στο πρόσωπο ενός υποθετικού «εχθρού» είναι μέσον αποτροπής των επαναστατικών εκρήξεων που μια τέτοια συνθήκη εγκυμονεί. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή Ευρώπη δεν έχει ούτε την πληθυσμιακή ούτε την παραγωγική βάση για να επαναλάβει τη «λύση» τής δεκαετίας τού 1930. Αυτά ακριβώς είναι που μπορεί να της προσφέρει η Τουρκία, μέλος τού ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα μία επιθετικά αναπτυσσόμενη καπιταλιστική δύναμη με υπέρογκες γεωπολιτικές φιλοδοξίες. Η διπλωματική επιτηδειότητα της τελευταίας, υποβοηθούμενη από τη στρατηγική της θέση ανάμεσα στους μεγάλους πολέμους τής Δύσης, την έχει καταστήσει πολύτιμο εργαλείο για τις επιδιώξεις Ευρωπαίων και Αμερικανών, που παρά τους σκληρούς μεταξύ τους ανταγωνισμούς εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέρος τού ίδιου στρατοπέδου.
Σε αυτό το φως πρέπει να κατανοηθεί και η δημιουργία αυτού που κάποιοι ονόμασαν «ισλαμική πτέρυγα του ΝΑΤΟ». Είναι μια απόπειρα της Ευρωατλαντικής Δύσης να συστήσει μια ζώνη προκεχωρημένης άμυνας έναντι αυτών που αντιλαμβάνεται ως κίνδυνο για την κλονιζόμενη ηγεμονία της: του Άξονα της Αντίστασης στη Μέση Ανατολή και της Ρωσίας στην Κεντρική Ασία. Τον ρόλο αυτόν στην πραγματικότητα καλείται να παίξει το νεοσύστατο Σύμφωνο της Μέκκας, μια στρατηγική συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν (με την Αίγυπτο σε θέση αναμονής). Πρόκειται για μουσουλμανικές (σουννιτικές) χώρες που ελέγχονται από τη Δύση – ή τουλάχιστον η Δύση πιστεύει πως τις ελέγχει, επενδύοντας στη σουννιτική τους ταυτότητα και προσπαθώντας να εκμεταλλευθεί πολιτικά μια ιστορική αντιπαλότητα με το σιιτικό Ισλάμ (όπως ακριβώς μία στιγμή νωρίτερα έκανε με τον ISIS). Από τους προσεκτικότερους αναλυτές δεν πέρασε απαρατήρητη η ομοιότητα με το Σύμφωνο της Βαγδάτης τού 1955 (ανάμεσα στο Ιράν των Παχλεβί, το Χασεμιτικό Ιράκ, το Πακιστάν, την Τουρκία και τη Βρετανία) ως μέσον ανάσχεσης, τότε, της Σοβιετικής Ρωσίας. Από τη δυτική, και κυρίως από την αμερικανική σκοπιά, ύστερ’ από την προβλεπόμενη πτώση του προμαχώνα τής Ουκρανίας και ύστερ’ από το άσχημο ξύπνημα του Προέδρου Τραμπ από την τυχοδιωκτική εμπλοκή του στον Περσικό Κόλπο, είναι ένα εργαλείο διατήρησης του ελέγχου στη Δυτική Ασία και, προπαντός, προστασίας τού σιωνιστικού asset – τόσο περισσότερο όσο οι ίδιες οι ΗΠΑ και η Ευρώπη αδυνατούν να το κάνουν με δικές τους δυνάμεις.
Όσο κρίσιμα και αν είναι τα γεγονότα στην Ουκρανία, το διακύβευμα της Μέσης Ανατολής είναι γιγάντιο. Το πλήγμα που κατάφερε το Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το πιο ελπιδοφόρο παγκόσμιο συμβάν από τα χρόνια τού Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, και δεν μοιάζει αναστρέψιμο. Υπόσχεται ν’ αλλάξει ανέκκλητα τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, γεγονός που θα καθορίσει τη μελλοντική όψη τού πλανήτη. Το πρόσφατο άνοιγμα ενός δεύτερου μετώπου από τους Ανσαράλα στην Υεμένη (που η ίδια η Σαουδική Αραβία πυροδότησε αυτοκτονικά, προφανώς υποκινημένη από ΗΠΑ-Ισραήλ, με την αιφνίδια επίθεσή της στο αεροδρόμιο της Σανά’α που διέκοψε μία εύθραυστη εκεχειρία) απειλεί τη διάλυση της θεοκρατικής απολυταρχίας που στάθηκε ο πιστότερος υπηρέτης των αμερικανικών συμφερόντων στη περιοχή, ενώ με τον έλεγχο των Στενών τού Μπαμπ αλ-Μάντεμπ σφίγγει ακόμα πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό τής Δύσης. Ενόψει του εξαντλούμενου αποθέματος της ισχύος τους, και προ του διλήμματος να υπερασπίσουν τους Άραβες υποτελείς τους ή το Ισραήλ, δεν τίθεται ζήτημα εκλογής για τις ΗΠΑ· αυτή όμως η αδυναμία τους αυξάνει τη στρατηγική τους απόγνωση. Δεν ενδιαφέρονται για τους Άραβες «συμμάχους» τους περισσότερο απ’ όσο, ας πούμε, για τους Ουκρανούς, τους Κούρδους, τους Κύπριους ή τους Έλληνες, όμως ένα πιθανό τέλος τού Οίκου των Σαούντ, και των άλλων διεφθαρμένων πετρομοναρχιών τού Κόλπου, κρούει επίσης των κώδωνα για το τέλος τού πετροδολαρίου, όπλου τής αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επιβολής όχι μικρότερης αξίας από τις στρατιωτικές βάσεις. Η πρόσφατη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για την «απελευθέρωση» ρωσικού πετρελαίου, που εξέπληξε πολλούς, δεν έχει καταφανώς οικονομική στόχευση (ούτε σημαίνει πως οι ΗΠΑ παραιτούνται οριστικά απ’ την Ουκρανία, η οποία χωρίς τη συνεχιζόμενη στήριξή τους, όπως και το Ισραήλ, θα είχε τελειώσει την επόμενη μέρα)· είναι μέρος τής ίδιας διπλωματίας που έχει πυκνώσει τελευταία ανάμεσα στην Προεδρία των ΗΠΑ, τη Μόσχα και την Πεκίνο: εκείνο που ο Πρόεδρος Τραμπ προπαντός ζητάει είναι να εγκαταλείψουν το Ιράν, και είναι διατεθειμένος να δώσει γι’ αυτό πολλά ανταλλάγματα. Δεν έχει καμία ελπίδα ωστόσο να τον βοηθήσουν να βγει από την θανάσιμη παγίδα του.
Για όλους αυτούς τους λόγους οι Αμερικανοί χρειάζονται ένα «ισλαμικό ΝΑΤΟ», είτε αυτό έχει τη μορφή των «Συμφωνιών του Αβραάμ» είτε τη μορφή του Συμφώνου τής Μέκκας· και όσο περισσότερο η Σαουδική Αραβία καταρρέει σαν στήριγμα, τόσο πιο αποφασιστικό ρόλο αποκτά η Τουρκία. Δεν είναι ωστόσο καθόλου βέβαιο πως οι προαναφερθείσες μουσουλμανικές χώρες μπορούν να εκπληρώσουν την προσδοκία. Παγιδευμένες οι ίδιες ανάμεσα σε γεωπολιτικές φιλοδοξίες, αντιζηλίες και ανασφάλειες, έχουν τις δικές τους καιροσκοπικά κυμαινόμενες ατζέντες. Και οι τρεις αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους εντάσεις που θέτουν διλήμματα ανάμεσα σε μια ορισμένη εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια των καθεστώτων τους· και οι τρεις έχουν σχέσεις αμοιβαίας δυσπιστίας με το Ισραήλ, παρά την de facto συστράτευση με τους προστάτες του· η Σαουδική Αραβία φοβάται τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, με τους οποίους αντίθετα έχουν στενές σχέσεις Τουρκία και Κατάρ, ενώ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχει αντιμαχόμενες επιδιώξεις στο Σουδάν και στην Υεμένη· το Πακιστάν, στο οποίο ασκούνται αντίρροπες δυνάμεις από τις ΗΠΑ και την Κίνα (ενώ είναι σε τεταμένες σχέσεις με το Αφγανιστάν και την Ινδία), δυσκολεύεται να έρθει σε σύγκρουση με συμμάχους τού Ιράν, του οποίου χρειάζεται τη συνεργασία για τον έλεγχο των Μπαλούχων (όπως τη χρειάζεται κι η Τουρκία για τον έλεγχο των Κούρδων), όταν μάλιστα διεκδικεί ρόλο μεσολαβητή μεταξύ τού Ιράν και των ΗΠΑ· και η Τουρκία, πολλαπλώς ευάλωτη λόγω της μιλιταριστικής της υπερέκτασης, οφείλει να εξισορροπεί προσεκτικά το διπλό παιχνίδι ανάμεσα στη Δύση και το αντι-δυτικό στρατόπεδο (Ρωσία και Ιράν) ποριζόμενη και από τις δύο πλευρές οφέλη. Αν σε αυτά προσθέσουμε το κουβάρι των εμπλοκών τής Αιγύπτου με τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Τουρκία σε Λιβύη, Σουδάν, Αιθιοπία και Σομαλία, καταλαβαίνει κανείς σε τι είδους κινούμενη άμμο στηρίζεται η ευροατλαντική γεωπολιτική στη Δυτική Ασία.
Έγινε τουλάχιστο φανερό, ελπίζω, γιατί η Τουρκία είναι τόσο πολύτιμο κεφάλαιο, αμέσως μετά το Ισραήλ, για την ανατολική γεωπολιτική (από τη Μεσόγειο ώς την Κίνα) τής Ευρωατλαντικής Δύσης. Αυτό σημαίνει ότι, παρά τους αναμενόμενους ανταγωνισμούς, Τουρκία και Ισραήλ είναι υποχρεωμένοι να συμπορεύονται, όσο τουλάχιστον παραμένει σε ισχύ σε αυτή την περιοχή τού κόσμου η αμερικανική ηγεμονία. Και πρέπει επίσης να είναι σαφές ότι όλα τα δευτερεύοντα εξαρτήματα της ιμπεριαλιστικής μηχανής —Έλληνες, Κύπριοι, Άραβες, Κούρδοι— είναι απλώς αναλώσιμα. Η μοίρα των μοναρχιών τής Αραβικής και του Κόλπου, αν όχι της ίδιας τής Ουκρανίας, θα έπρεπε να είναι για την Ελλάδα οδηγητικός μίτος στην εξωτερική της πολιτική, αν τουλάχιστον δεν μπορεί να διδαχθεί από τη δική της επαναλαμβανόμενη εμπειρία. Η προθυμία της να συνταχθεί με τη διεθνή αφρόκρεμα των δολοφόνων, που ελπίζουμε ότι η ιστορία αρχίζει να κινείται εναντίον τους, την καθιστά άξια της χειρότερης —ήδη δυσοίωνα προδιαγεγραμμένης— μοίρας.
Αλλά δεν είναι η μοίρα αυτής της Ελλάδας που έχει σημασία για τη μορφή την οποία θα πάρει το αύριο – που δεν είναι κανενός «εθνική υπόθεση», αλλά οικουμενικό και πανανθρώπινο. Πελώριες τεκτονικές πλάκες κινούνται αυτή τη στιγμή στον κόσμο μας και ό,τι θεωρούσαμε εδώ και κάποιους αιώνες εδραιωμένο καταλύεται. Ένα νέο επαναστατικό κύμα μοιάζει να σηκώνεται στην καρδιά τού μητροπολιτικού κόσμου ενώ ένας δεύτερος μεγάλος κύκλος αποαποικιοποίησης έχει πιθανότατα ξεκινήσει στο διεθνές στερέωμα. Όποια και αν είναι η έκβαση των επερχομένων, σε οιαδήποτε κόλαση ή παράδεισο κι αν ωθούμαστε συλλογικά, ως φύση και ως ανθρωπότητα, αυτό που η νοσταλγία μας ονομάζει ακόμα «Δυτικό πολιτισμό» καταποντίζεται μέσα στο αίμα και τον τρόμο που το ίδιο έσπειρε.
///
[1] Πού θα πηγαίνει αυτός ο διάδρομος όταν λήξει ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν μας το είπε κανείς. Το ξέρει ίσως η τ. πρέσβειρα-καρτούν Γκιλφόυλ και οι Έλληνες επιχειρηματίες που τυλίγονται σαν περικοκλάδα στον κορμό της – αλλά δεν είναι για όλα ένοχοι οι «ιδιώτες»: αυτό είναι επίσημη, κυβερνητικά επιλεγμένη και με ζήλο ακολουθούμενη «εθνική πολιτική».
[2] Οι οποίοι διακρίνονται όλο και λιγότερο από τη «διαμαρτυρόμενη ακροδεξιά» στην Ευρώπη. Είναι αυτοί που μας βεβαιώνουν πως η διάκριση αριστερά/δεξιά ή κομμουνισμός/αντικομμουνισμός έχει «ξεπεραστεί» και διαβάζουν τη διεθνή πραγματικότητα με όρους αντίθεσης μεταξύ παγκοσμιοποίησης/εθνικού κράτους. Δεν ξέρω αν έχουν επίγνωση πως πρόκειται για τα δύο πρόσωπα του ίδιων κοινωνικών δυνάμεων: δύο εναλλακτικές στρατηγικές τού κεφαλαίου, αναλόγως του αν αυτό βρίσκεται σε φάση επέκτασης ή συρρίκνωσης (ή του ποια εθνικά κεφάλαια βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση μέσα στον διεθνή κεφαλαιοκρατικό ανταγωνισμό).
[3] Και με αυτό δεν εννοώ μόνο τις κυβερνήσεις τους – ασήμαντες, διεφθαρμένες ή καιροσκοπικές κατά περίπτωση… Μιλάω συνολικά για νεοελληνικό φαντασιακό και για το νεοελληνικό έθος. Μια ανάλυση της πολιτικής τους ανωριμότητας θα ήταν θέμα μιας ειδικής, πολύ πιο εκτεταμένης μελέτης· ας πω μόνον εδώ, δράττοντας μια επικαιρική αφορμή, ότι μία πρόσφατη σφυγμομέτρηση της GPO έδειξε πως μόλις το 2,4% προτεραιοποιεί, ως κριτήριο της εκλογικής του συμπεριφοράς, την εξωτερική πολιτική. Αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το ποσοστό αν από το 2,4% αφαιρούσαμε ειδικά ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά, στα οποία για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων εξαντλείται αυτό που καταλαβαίνουν ως «εξωτερική πολιτική»…
[4] Η Άννα Διαμαντοπούλου, αν δεν κάνω λάθος, σχολιάζοντας τη αποστροφή τού Ρούμπιο ότι «δεν θα επιτρέψουμε πόλεμο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία», αναρωτήθηκε: τότε γιατί μας πουλάνε όπλα; Εύλογο ερώτημα, εάν ερμηνεύσουμε το «δεν θα επιτρέψουμε πόλεμο» ως «θα σας προστατεύσουμε», όπως κατ’ ελπίδα το εξέλαβαν οι ιθαγενείς επαίτες. Δεν σκέφτονται όμως ότι, αν ο κος Ρούμπιο και το τραστ που εκπροσωπεί θέλουν απαραιτήτως να πουλάνε όπλα, όρος για να υπάρχουν αγοραστές είναι ακριβώς το να παραμένουν αυτοί σε ανασφάλεια, που σημαίνει ότι είναι ενάντια στο συμφέρον τού πωλητή να «προστατεύσει» την πελατεία του.
[5] Η εξέγερση που σοβεί τούτη τη στιγμή στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, από τη Λισσαβώνα μέχρι τα Τίρανα, δείχνει ένα σημείο βρασμού των κοινωνιών πέραν τού οποίου τίποτα δεν θα είναι ίδιο στις ημέρες που έρχονται. Το ότι το κύμα τής μαζικής λαϊκής οργής μοιάζει προς στιγμήν να καρπούται εκλογικά ακροδεξιές δυνάμεις δεν αλλάζει το διακύβευμα· τα έχουμε ξαναδεί αυτά στον εικοστό αιώνα. Όσοι όμως πιστεύουν πως μία τέτοια δεξιά συνιστά εναλλακτική απέναντι στην κυβερνώσα συναίνεση, ας δουν, πρώτον, πώς πολιτεύονται τ’ ακροδεξιά κόμματα από τη στιγμήν που έρχονται στην εξουσία (η Ιταλία τής Μελόνι είναι το καλύτερο παράδειγμα) και, δεύτερον, πόσο εύκολα, εκείνοι που σείουν το φόβητρο της «ακροδεξιάς» για να εκβιάζουν συναινέσεις, συνασπίζονται μαζί της όταν φανεί στον ορίζοντα «αριστερός» κίνδυνος (οι εκλογές τού ερχόμενου Μαρτίου στη Γαλλία θα είναι πολύ διδακτικές εδώ). Σε κάθε περίπτωση: τίποτε πιο αντιλαϊκό, κτηνώδες και επικίνδυνο δεν μπορούν να κάνουν τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα που να μην πραγματοποιείται ήδη από τις κυβερνώσες «φιλελεύθερες» ολιγαρχίες – εκτός ίσως από το αντιμεταναστευτικό κρεσέντο που συνδαυλίζει τις πιο παρανοϊκές φαντασιώσεις τις καταχωνιασμένες στο ασυνείδητο της μάζας και μπορούν να μεταμορφώσουν αυτή τη μάζα σε απύθμενα καταστροφικό —και αυτοκαταστροφικό— όχλο. Το μεταναστευτικό είναι όμως ο ανεπίλυτος κόμπος των μεταποικακών κοινωνιών, όπως η σημερινή Ευρώπη και οι δορυφόροι της, που οδηγεί σε οιονεί ναζιστικές πρακτικές όλο το κατεστημένο πολιτικό φάσμα και, προφανώς, είναι αδύνατο να επιλυθεί με όρους αναπαραγωγής τού κεφαλαίου.
Τι δείχνουν οι απανωτές υποθέσεις πολύκροτων σκανδάλων;
Το τελευταίο διάστημα «σκάνε» η μία μετά την άλλη πολύκροτες υποθέσεις εκτεταμένης και βαθύτατης διαφθοράς. «Όλως αιφνιδίως». Στο επίκεντρο βρίσκονται (για την ώρα) τρεις υποθέσεις. Οι δύο αφορούν κυκλώματα με χαρακτηριστικά δικτύωσης εγκληματικών οργανώσεων που λυμαίνονται τον χώρο της εστίασης (Pizza Fan, «Χωριάτικο»). Πρόκειται για υποθέσεις πολύ μεγάλης κλίμακας φοροδιαφυγής, δεκάδων εκατομμυρίων, και άλλων στοιχείων, που παραπέμπουν σε ξέπλυμα χρήματος και σε δεσμούς με το οργανωμένο έγκλημα. Η τρίτη υπόθεση «αποκαλύφθηκε» στο χώρο του αθλητισμού. Ξεκινώντας από την ηγεσία της πολύ αμαρτωλής Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, και περιλαμβάνοντας μια σειρά από διαιτητές και άλλους παράγοντες που ήδη βρίσκονται κατηγορούμενοι ότι λειτουργούσαν «παράγκα» μεθοδεύσεων για στημένους αγώνες και άλλες συναφείς δραστηριότητες.
Δύο παρατηρήσεις είναι εξαρχής εδώ αναγκαίες. Αφενός, οι υποθέσεις αυτές μόνο «αδέσποτες» δεν είναι: βγαίνουν στην επιφάνεια μέσα σ’ ένα τοπίο όπου η διαφθορά και η ασυδοσία είναι ενδημικές και «θεσμοποιούμενες», συνθέτοντας τις διάφορες όψεις ενός καθεστώτος. Με τέτοιους όρους πρέπει να εκτιμηθούν από πολιτική-κοινωνική άποψη τα όσα αποκαλύπτονται, και όχι ως κάποιος «κεραυνός εν αιθρία» ή, ακόμη περισσότερο, ως αποτέλεσμα κάποιας απόφασης αλλαγής σελίδας και κάθαρσης. Αφετέρου, η ίδια η συγκυρία λέει πολλά. Πολιτική φθορά και έκπτωση-σάπισμα. Κυβερνητική σε πρώτο πλάνο, αλλά επιπλέον με τη γενικευμένη αναξιοπιστία των αντιπολιτεύσεων, που «κολυμπούν» άνετα μέσα στο ίδιο «συμβόλαιο» κατανομής καθεστωτικών ρόλων και ρυθμίσεων. Επιταχυνόμενο ξεχαρβάλωμα κρίσιμων αρμών του κράτους και της οργανωμένης πολιτείας ευρύτερα, μέσα σε περιβάλλον μεγάλων συγκρούσεων και αναδασμών –επιχειρηματικών και άλλων– εν μέσω κρίσης. Και βεβαίως όλα τα παραπάνω μέσα στις συγκεκριμένες, εκφυλιστικές συνθήκες της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου που διανύουμε, και με τις συνακόλουθες μεθοδεύσεις που εκτυλίσσονται.
Η «ανατομία» των πρόσφατων υποθέσεων
Σε αδρές γραμμές:
Pizza Fan. Φοροδιαφυγή τουλάχιστον 25 εκατομμυρίων με στημένη κομπίνα αλλοίωσης των ποσών των αποδείξεων («στην πηγή» με λογισμικό – στα πάνω από εκατό καταστήματα της εταιρείας). Αυτά από έναν πρωτεύοντα παίκτη της αγοράς, και επί σειρά ετών (από το 2021!). Αποκάλυψη και διερεύνηση μετά από καταγγελία και βεβαίως όχι μετά από κάποιο έλεγχο των αρχών (αν και είναι εξοπλισμένες υποτίθεται και με «ειδικά εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης» που πιάνουν τα πάντα). Χαρακτηριστικά δομής εγκληματικής οργάνωσης με τον ιδιοκτήτη στην κορυφή και μια σειρά άλλους δικτυωμένους σε διάφορους ρόλους. Με μοτίβα-συμπεριφορές-διαδρομές χρήματος που αφήνουν υπόνοιες για ξέπλυμα πολύ μεγάλων ποσών.
Ας σημειωθεί επιπλέον ότι η εταιρεία είχε ήδη αρχίσει να «κάνει νερά» (κάτι στη μηχανή της μπίζνας είχε αρχίσει να δείχνει όρια το τελευταίο έτος, και εδώ η σκέψη κάθε άλλο παρά πρέπει να περιοριστεί σε αυστηρά οικονομοτεχνικούς συλλογισμούς). Τώρα μάλιστα εμφανίστηκαν ήδη οι πρώτοι υποψήφιοι για την εξαγορά της, και βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολυφορεμένο παιχνίδι στις πλάτες των 2.500 εργαζομένων της (τόσο από τον νυν ιδιοκτήτη και κατηγορούμενο, όσο και από άλλους παράγοντες, με τη συνέργεια του Υπουργείου Εργασίας). Η εξέλιξη θα δείξει συσχετισμούς και σκοπιμότητες/προτεραιότητες όλων των πλευρών.
Αρτοποιεία – «Χωριάτικο». Η υπόθεση που τώρα έρχεται στην επιφάνεια ως φοροδιαφυγή-εισφοροδιαφυγή, είναι γνωστή τοις πάσι (και ακόμη περισσότερο στις κρατικές αρχές) για πάνω από δέκα χρόνια. Ο ιδιοκτήτης, που διαθέτει και νυχτερινά κέντρα στη Συγγρού, έχει ήδη παλαιότερα καταδικαστεί και φυλακιστεί για μαστροπεία και trafficking, και για ξέπλυμα των χρημάτων απ’ αυτές τις δραστηριότητες μέσω μιας ομάδας επιχειρήσεων: «Χωριάτικο», «Αττικά αρτοποιεία», «Bread factory», «Sfoliata»! Τέλος, είναι ενδεικτικό του μεγέθους του λεκέ το γεγονός ότι ακόμη και ο υπουργός ΠΡΟΠΟ, Μ. Χρυσοχοΐδης, έσπευσε να προαναγγείλει τις επικείμενες αποκαλύψεις σχετικά με την εμπλοκή ανώτερων στελεχών της αστυνομίας και άλλων δημόσιων λειτουργών (Εφορία, ΕΦΚΑ κ.λπ.) σε όλο το φάσμα των «δουλειών» του κ. «Χωριάτικο».
Στημένοι αγώνες (κύκλωμα γύρω από τον Β. Λιόλιο, πρόεδρο της ΕΟΚ, και τον συνεργάτη του, επιχειρηματία Μαυραγάνη). Εδώ το πρώτο που «βγάζει μάτι» είναι η επί σειρά ετών προστασία του εξ Αχαΐας ορμώμενου Β. Λιόλιου, από τον πρόεδρο της ΕΟΕ (Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής) Ι. Κούβελο, σύζυγο της Ντ. Μπακογιάννη, και από τον Μιχ. Μπεκίρη, γόνο γνωστής αχαϊκής πολιτικής οικογένειας και μέχρι πριν λίγες μέρες «εθελοντή»(!) διευθυντή του γραφείου του Κ. Μητσοτάκη (αναγκάστηκε σε παραίτηση μετά την αποκάλυψη ότι δεν διέθετε πτυχίο και επίσημο διορισμό…). Ο Β. Λιόλιος μάλιστα συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι μέλος της ΕΟΕ!
Επίσης χαρακτηριστική πτυχή της υπόθεσης είναι η ιδιοκτησία από τον Λιόλιο της μεγάλης αλυσίδας (εστίασης και αυτή) Coffee Island, που γνώρισε απροσδόκητη ανάπτυξη μέσα σε μόλις λίγα χρόνια. Και εδώ με όρους πολιτικής λογικής, δικαιούται κανείς να υποθέσει ως πλέον πιθανή τη λειτουργία μηχανισμών ξεπλύματος χρήματος. Πάντως καμία κρατική αρχή, ούτε και η ΑΑΔΕ βεβαίως, ούτε άλλωστε και καμία τράπεζα (που όλες τους είναι υποχρεωμένες να διατηρούν υπηρεσίες anti money laundering), δεν κινήθηκε επί σειρά ετών, παρόλο που υπήρχαν σχετικές καταγγελίες. Τώρα φαίνεται ότι κάτι «άλλαξε». Κάποια μετατόπιση συσχετισμών δυνάμεων, ίσως ή άλλον τι…
Γιατί άραγε τώρα;
Ο ακριβής συνδυασμός των πλευρών που κινούν τα νήματα και βγάζουν στην επιφάνεια τέτοιες υποθέσεις δεν μπορεί βέβαια να μας είναι γνωστός. Καταλήγει μάλλον κοινότοπο να επισημάνουμε ότι επικρατεί η απόλυτη αδιαφάνεια. Ότι με τη συνέργεια όλων των εξουσιών (της εκτελεστικής, της νομοθετικής, της δικαστικής και του Τύπου) κυριαρχεί μια ομερτά.
Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, σκάνδαλα μεγάλου μεγέθους όπως αυτά φτάνουν στην επιφάνεια συνήθως όταν «έχουν βγει τα μαχαίρια» και ετοιμάζονται μεγάλες συγκρούσεις και ανακατατάξεις. Όπου η επιχειρηματική πλευρά διαπλέκεται με την πολιτική σε κάθε είδους συνδυασμό και σε κάθε κλίμακα – εγχώρια, περιφερειακή ή διεθνή. (Τότε «οι κηλίδες πετρελαίου που εμφανίζονται στην επιφάνεια της θάλασσας μαρτυρούν ότι έχει κτυπηθεί κάποιο υποβρύχιο που βρισκόταν κάτω απ’ αυτήν»). Εδώ και κάποιο διάστημα είναι σαφές ότι διανύουμε τέτοια φάση. Με σοβαρή την εμπλοκή και του περιβάλλοντος της κυβερνώσας οικογένειας.
Συνυπάρχει επίσης η μετατροπή των κρατικών μηχανισμών σε αυτονομημένα κλαν – δίκτυα που λειτουργούν με όρους μαφίας, συμφυόμενα με το βαρύ οργανωμένο έγκλημα και με κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες πάσης φύσεως. Οι επαγόμενοι μεταξύ τους ανταγωνισμοί και συγκρούσεις πολλές φορές έχουν διαταράξει ισορροπίες και έχουν πυροδοτήσει εκτεταμένα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Τώρα το μείγμα δείχνει να διαθέτει και αυτή τη διάσταση.
Για το τέλος αφήσαμε το «κερασάκι στην τούρτα». Το σύστημα Μητσοτάκη βλέπει (ή μήπως κατά περίπτωση έχει οργανώσει κιόλας;) αυτές τις αποκαλύψεις και σαν ευκαιρία να εμφανιστεί ως «σημαιοφόρος της εξυγίανσης και της κάθαρσης». Για να παίξει όσο είναι δυνατό και με απεριόριστο κυνισμό και μ’ αυτό το πάνδημο αίτημα. Κινείται βέβαια με τόσο χαρακτηριστική των ηθών του χοντροκοπιά και βουλιμικότητα, που δεν είναι παράλογο να εκτιμήσουμε ότι τέτοια κόλπα δεν είναι αρκετά για να του εξασφαλίσουν σοβαρά περιθώρια ανάκαμψης. Φαίνεται όχι μακριά από την πραγματικότητα, η εκτίμηση ότι τα τρέχοντα «κανόνια»-σκάνδαλα σχετίζονται και με τις φιλοτεχνούμενες αναδιατάξεις μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)