Δεν είναι μόνο τα παιδάκια που μπορεί να πάθουν ζημιές από το καινούριο κοσκινάκι. Είναι και τα καϊνάρια του πολιτικού συστήματος, που μπερδεύουν το λάικ με την ψήφο.
Όταν ήμουνα πιτσιρίκι στα Τρίκαλα, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, έναν καφέ ξέραμε.
Τον μερακλίδικο τον “τούρκικο” και μην σπεύσει κάνας πατριδέμπορας να με διορθώσει τώρα ότι για τον “ελληνικό” μιλάμε, γιατί η γιαγιά μου ήταν προσφυγοπούλα απ’ την Πάνορμο και δεν κράταγε απ’ το Συκωβάρι ή τους Κωλομεδάγκωνες.
Η οποία γιαγιά Μίνα δε χάλαγε χατίρια και το βούταγε το μπισκότο Μιράντα στον καφέ πριν το προσφέρει στο εγγόνι της.
Το καλύτερό μου μιλάμε, που να την ξεχάσεις τέτοια αμβροσία…
Μπατ λετς γκόου μπακ του κόφι!
Πάμε στον αμερικάνικο νεωτερισμό, που έφεραν στο σπίτι μας, στα Προσφυγικά ο θείος Νίκ και η θεία Χέλεν από το Νιού Γιορκ.
Κάθε καλοκαίρι που σκάγανε μύτη Τρίκαλα για να μας δούνε, φέρνανε μαζί τους ένα σωρό φαντασμαγορίεςτου νέου κόσμου, από γκατζετιές της εποχής ως εδώδιμα αποικιακά.
Με κορυφαίες όλων τις σούπερ πρόστυχες τσίχλες “Juicy Fruit” της Wrigley’s, πεντακόσιες εκατόν τριάντα χιλιάδες χρόνια μπροστά από τις ταπεινές τις δικές μας.
Συν τον στιγμιαίο καφέ Sanka.
Αυτό το πράγμα απ’ το κουτί μέσα, που ρίχνανε μια κουταλιά στην κούπα μαζί με ζεστό νερό και ορίστε, έτοιμο το ρόφημα.
Μαγεία ρε φίλε, βουντού κανονικό, θαύμα θαυμάτων, ζωγραφισμένη η απορία στα μάτια του Χρηστάκου.
Ήταν η πρώτη μου επαφή με το σύμπαν των στιγμιαίων απολαύσεων…
Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτό ακριβώς το σύμπαν κόντεψε να καταπιεί τόσο εμένα όσο και εκατοντάδες εκατομμύρια κορόιδα απ’ όλη την υδρόγειο.
Στα σόσιαλ αναφέρομαι, που έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, προσφέροντας μίνι δόσεις συγκίνησης, χαβαλέ, αναψύξεως και φυσικά θωπείας του εγωισμού μας.
Μια καρβούλα εδώ, δυο ριτουί πιο πέρα, πέντε σχόλια παρακάτω, τους έδειξα, τους τάπωσα, τους μούρλανα, τους άφησα με το στόμα ανοιχτό.
Σε δευτερόλεπτα όλα μέσα, σε λεπτά έστω, που να περιμένεις τώρα βδομάδες επί βδομάδων για ένα πρότζεκτ, μήνες επί μηνών για ένα πέηπερ, έτη επί ετών για ένα πτυχίο (κανονικό όχι της Βοϊδοσχολής…) και δεν το συζητάμε καν για μεταπτυχιακά και ποστ ντοκ.
Κα δώσ’ του εκεί πρωί, μεσημέρι, βράδυ κολλημένοι και κολλημένες στις οθόνες του λάπτοπ ή του κινητού, το σκυλί που κυνηγάει την ουρά του, το χάμστερ που ρολάρει στον τροχό του, για λίγες σταγόνες ευτυχίας που τραγούδαγε και ο γίγαντας Γιώργος Αιγύπτιος, για το πρόσωπο που οραματιζόταν ο νεορθόδοξος Διονύσης.
Και καλά να είσαι απλός πολίτης σ’ αυτό το γαμήδι που βαφτίστηκε αρμοδίως Ελλάδα 2.0.
Ο μισθός σου είναι της πλάκας, το αμάξι σου είναι δεκαπενταετίας, το ενοίκιο σε ξεφτιλίζει, κάπου πρέπει να ξεσπάσεις ρε φίλε και είναι μάλλον προτιμότερο να ξεδίνεις στα σόσιαλ παρά να δέρνεσαι στα γήπεδα.
Άμα είσαι πολιτικός, όμως;
Τι δουλειά έχεις να κοπανιέσαι τουέντι φορ σέβεν στην Τουήτα, στο Φέηζμπο, στο Ίνστα, στο Τικ Τοκ;
Για να μας δείξεις και καλά ότι δεν μασάς, ότι ισοπεδώνεις τους πάντες, ότι είσαι μαγκίτης και αλάνι;
Ότι σ’ αγαπάει ο κόσμος και κρέμεται απ’ τα ποσταρίσματά σου;
Ενώ την ίδια ώρα, σκάβεις τον πολιτικό σου λάκκο…
Το είδαμε παλιότερα με τον Πολάκη, που οδήγησε ουκ ολίγους συριζαίους στα αντιόξινα, το είδαμε με τον Παύλο Μαρινάκη που πούλαγε εμφύλιο πριν υιοθετήσει ντεμέκ συναινετικό προφίλ, το είδαμε και πριν από δέκα μέρες με τον Μακάριο Λαζαρίδη που ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή ξεκίνησε ένα αδιανόητο ξεφάντωμα στα σόσιαλ.
Έναν βλάχικο γάμο τριήμερης διάρκειας, που ανάγκασε ακόμη και τον Κυριάκο να πει “ήμαρτον” και να αποσύρει την υποστήριξή του από τον ιδιαιτέρως αγαπητό στο Μαξίμου υφυπουργό.
Το ραβασάκι, το παρέδωσε η Ντόρα…
Στο δια ταύτα, όμως.
Στο δια ταύτα δεν είναι μόνο τα παιδάκια που μπορεί να πάθουν ζημιές από το καινούριο κοσκινάκι.
Είναι και τα καϊνάρια του πολιτικού συστήματος, που μπερδεύουν το λάικ με την ψήφο.
Και οδηγούνται στην αυτανάφλεξη, εν μέσω ψηφιακών χειροκροτημάτων…
Υ.Γ.: Θα πρότεινα οι μητέρες και οι πατέρες του έθνους να περνάνε από φροντιστήριο για τα σόσιαλ πριν κάτσουν στα έδρανα του Βουλή, αλλά φοβάμαι ότι (και αυτό!) θα δοθεί Απευθείας Ανάθεση, οπότε το βουλώνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου