Ο Μητσοτάκης του 2016 και ο Περικλής

Η εξήγηση για το «διάγγελμα» της Δευτέρας που δεν το πιστεύουν ούτε οι επιτελείς του

του Δημήτρη Ψαρρά

Η Μεγάλη Βδομάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζεται μετά το «διάγγελμά» του τη Μεγάλη Δευτέρα. Δεν μπορεί να πείσει ούτε τον Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος δηλώνει ότι «ούτε ενθουσιάζομαι με την πρόταση αυτή, ούτε όμως ότι είμαι αρνητικός» («ΕΡΤNews»), ενώ ο Άδωνης Γεωργιάδης βγαίνει κάθε πρωί στον «Σκάι» για να εξηγήσει στον Άρη Πορτοσάλτε για ποιο λόγο όσα στελέχη της Ν.Δ. διερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, είναι αθώα θύματα άδικων διώξεων. Και βέβαια, Γεωργιάδης και Πλεύρης μαζί επικαλούνται λαθροχειρία του Περικλή, (του αρχαίου Περικλέως, βεβαίως, βεβαίως) στον οποίο αποδίδουν ότι διέθετε «οργανωμένο γραφείο διαμεσολαβήσεων» και άλλαξε νόμο για να αποδώσει την ιδιότητα του πολίτη στον εξώγαμο γιο του με την Ασπασία! Ε, αφού τα έκανε ο Περικλής…
Το χειρότερο είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης υποτίθεται ότι με το «διάγγελμά» του τη Δευτέρα εισηγήθηκε ως σοφή λύση τη θέσπιση ασυμβίβαστου ανάμεσα στις ιδιότητες του βουλευτή και του υπουργού, ώστε να καταπολεμηθεί το ρουσφέτι. Και από τη στιγμή αυτή ξεκίνησε δημόσια αντιπαράθεση για το ζήτημα, ενώ στο εσωτερικό της Ν.Δ. προκλήθηκε σοβαρή ανησυχία. Το αστείο είναι ότι εκείνος που πρώτος υπέδειξε την ιδέα αυτή στον κ. Μητσοτάκη ήταν ο Γιώργος Καρατζαφέρης από τη μεσημεριανή τηλεοπτική του εκπομπή. Ο «δάσκαλος» του Γεωργιάδη και του Πλεύρη.
Αλλά ποιος ξαφνιάστηκε μ’ αυτό το «διάγγελμα» της Δευτέρας; Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, τον Απρίλιο του 2016, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε μόλις αναδειχθεί πρόεδρος της Ν.Δ. και το πρώτο που έκανε ήταν να αλλάξει το καταστατικό του κόμματος. Το νέο καταστατικό εγκρίθηκε στο 10ο Συνέδριο του κόμματος τον Απρίλιο του 2016 και σχολιάστηκε ως βήμα προς «την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό» («Το Βήμα», 24.4.2016). Σύμφωνα με το φιλονεοδημοκρατικό «Πρώτο Θέμα», οι ριζοσπαστικές θέσεις του νέου προέδρου συνοψίζονταν σε δύο τομείς:

• «Βασικό στοιχείο αποτελεί ο διαχωρισμός Κόμματος – Κράτους, καθώς εισάγονται ασυμβίβαστα για κομματικές και κυβερνητικές θέσεις».
• «Ριζοσπαστική αλλαγή θεωρείται η καταστατική απαγόρευση δανεισμού της Νέας Δημοκρατίας από τις τράπεζες και υποχρέωση τήρησης ισοσκελισμένων προϋπολογισμών».

Αφήνω ασχολίαστο το δεύτερο σημείο και σημειώνω την προβολή του «ασυμβίβαστου» στο πρώτο. Γνωρίζουμε σήμερα όλοι πώς επιτεύχθηκε αυτός ο στόχος. Αλλά αυτό που πέτυχε με την προβολή αυτών των δύο ψεύτικων στόχων ο κ. Μητσοτάκης ήταν ότι δεν δόθηκε καθόλου προσοχή στη βασική αλλαγή που επέφερε ως νέος αρχηγός στο κόμμα, ότι δηλαδή κατάργησε την ισχύουσα καταστατική ρύθμιση για τον ορισμό των υποψήφιων βουλευτών και ανέλαβε ο ίδιος προσωπικά την κατάρτιση της εκλογικής λίστας!
Το έως τότε ισχύον καταστατικό είχε εγκριθεί στο 9ο Συνέδριο του κόμματος επί Αντώνη Σαμαρά και προέβλεπε στο άρθρο 19 («Επιλογή των υποψηφίων Βουλευτών») ότι ο πρόεδρος έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στον ορισμό μόνο των υποψηφίων Επικρατείας και των υποψηφίων ευρωβουλευτών (παρ. 1). Όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι επιλέγονταν από τα μέλη του κόμματος με μυστική ψηφοφορία. Η περιγραφή αυτής της διαδικασίας καταλάμβανε τρεις σελίδες του καταστατικού (600 λέξεις). Ο πρόεδρος είχε βέβαια και εδώ τον τελευταίο λόγο, αλλά με βάση τον πίνακα υποψηφίων που είχαν ψηφίσει τα μέλη. Το 10ο Συνέδριο που οργάνωσε ο κ. Μητσοτάκης εξαφάνισε εντελώς τις τρεις αυτές σελίδες. Οι 600 λέξεις του άρθρου 19 περιορίστηκαν σε μόλις 35 λέξεις του νέου άρθρου 30. Η αλλαγή διατηρήθηκε και στο ισχύον καταστατικό που υιοθετήθηκε από το 14ο Συνέδριο της Ν.Δ. τον Μάιο του 2022. Και τι λέει αυτό το νέο άρθρο;

«Ο Πρόεδρος του Κόμματος καταρτίζει τα ψηφοδέλτια των Εθνικών και Ευρωπαϊκών Εκλογών. Για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών εφαρμόζει σύστημα αξιολόγησης, συστήνει Μητρώο Υποψηφίων Βουλευτών και μπορεί να ζητεί τη γνώμη των μελών του Κόμματος».

Η εκπληκτική αυτή διατύπωση, ότι δηλαδή ο πρόεδρος αποφασίζει για όλα τα ψηφοδέλτια (όχι μόνο το Επικρατείας και των Ευρωεκλογών) και, αν θέλει, ρωτάει και τα μέλη, δεν έχει όμοιά της σε κανένα καταστατικό δημοκρατικού κόμματος. Αλλά κυρίως είναι αποκαλυπτική για τις πολιτικές προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από την πρώτη στιγμή. Μόλις ανέλαβε την αρχηγία της Ν.Δ. στόχος του ήταν να ελέγξει απολύτως το κόμμα, όπως απέδειξε και με την πρωτοφανή απόφασή του να διαλύσει σ’ αυτό το 10ο Συνέδριο την ΟΝΝΕΔ και να την «επανιδρύσει».
Η στέρηση από τα κομματικά μέλη έστω και του συμβουλευτικού ρόλου που είχαν μέχρι το 2016 στην κατάρτιση των εκλογικών ψηφοδελτίων ισοδυναμούσε στην πραγματικότητα με διάλυση και του κόμματος. Βέβαια, κακά τα ψέματα. Η Ν.Δ. δεν ήταν ποτέ κάτι παραπάνω από ένας εκλογικός μηχανισμός. Στη λογική όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη ούτε αυτό δεν ήταν ανεκτό. Και κατάφερε χωρίς σημαντικές αντιδράσεις να αφαιρέσει από τα κομματικά μέλη ακόμα και αυτή τη στοιχειώδη αρμοδιότητα, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ανήλθε στην κομματική εξουσία μετά από μια δεύτερη εκλογική ήττα και μετά από μια άτυπη συμμαχία με την ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματός του.
Είναι να μην ενθουσιάζονται οι Καρατζαφέρης, Πλεύρης και Γεωργιάδης;

x-efimerida.gr