Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.
Κατά κάποιο τρόπο ο σημερινός τίτλος συνδέεται άμεσα με τις θερινές συναυλίες.
Κατά κάποιο τρόπο που θα τον εξηγήσω αμέσως παρακάτω, ράιτ θρου σε πρώτο πρόσωπο κι από πρώτο χέρι.
To ελληνικό θέρος εκμονδερνίστηκε στη δεκαετία του ογδόντα, όταν βγήκε μια και καλή η χώρα από μετεμφυλιακό ψύχος και πέρασε σε κλίμα εύκρατο και ευρωπαϊκό.
Εκεί όπου ήθελε ο Καραμανλής να μας προσανατολίσει από την πρώτη στιγμή της επιστροφή του, αλλά με Σόλωνα Γκίκα, Κωνσταντίνο Λάσκαρη και Ευάγγελο Αβέρωφ δε γίνονται και τόσο εύκολα πραγματικότητα οι επιθυμίες.
Να του πιστώσουμε, πάντως, τις υπογραφές για την ένταξη στην ΕΟΚ, που στην αρχή την καταριότανε το ΠΑΣΟΚ για να δει ύστερα το φως το αληθινό και να ρωτήσει “καλησπέρα σας, προς τα που πάω για το μπουφέ;”
Για το φαγοπότι δεν έχει νόημα να γράφω σήμερα, τα είδαμε και τα ζήσαμε όλα εμείς τα παιδιά της Αλλαγής.
Οφείλω, ωστόσο, να σημειώσω ότι δεν ήταν όπως τώρα κλειστό το κύκλωμα, ότι έρεε για πολύ κόσμο το χρήμα, ότι ήταν μέλι και ζάχαρη τα είτιζ, σιελόρροια σε πιάνει όποτε τα θυμάσαι.
Και νοσταλγία αβάσταχτη για εκείνα τα καλοκαίρια τα τσίλικα, όπου είχες φράγκα και δεν είχες χωροφύλακα και μπορούσες να κόβεις βόλτες ανά την επικράτεια καβάλα στο φρήντομ.
Να χάνεσαι, να χαώνεσαι, να ξοδεύεις τη νεότητά σου con gusto και να μη δίνεις λογαριασμό σε κανένα κερατά.
Με αποκορύφωμα της ζούρλιας, εκείνο το ανεπανάληπτο, το αδιανόητο, το αξεπέραστο Rock in Athens, όπου ζήσαμε (“βιώσαμε” για εσάς τους τεμπέληδες αριστερούς!), ένα πάρτυ, ένα πανηγύρι, μια μάζωξη όλων των φυλών, ένα πάντρεμα όλων των βλαμμένων, μια γιορτή της πιτσιρικάδας χωρίς προηγούμενο.
Ήταν σαν να κάψαμε σε δυο βραδιές μέσα όλα τα γιοφύρια με το μουχλιασμένο, το καταραμένο, το ξεφτιλισμένο το χτες και να φωνάξαμε με φωνή μεγάλη “οι ουρανοί είναι δικοί μας”!
Δεν ήταν φυσικά, όχι μόνο οι ουρανοί αλλά ούτε καν οι αιγιαλοί, όπως άρχισε να αποδεικνύεται όσο περνούσαν τα χρόνια.
Όσο μας άφηνε νταγκλαριστός ο ένας αιώνας κι έμπαινε φορτσάτος ο επόμενος, με σύρματα, με κάγκελα, με περιφράξεις παντού.
Σαν αυτά που μαθαίνουμε ότι θα συνοδεύουν ουκ ολίγες από τις επερχόμενες τουριστικές και όχι μόνο εξορμήσεις στο χώρο του παραθαλάσσιου ρήαλ εστέητ.
Κάτι χωριά ολόκληρα, ας πούμε, με δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά δόμησης σε εκατοντάδες στρέμματα, όπου “με επίκληση των άρθρων 5 και 6 του Ν. 4864/2021, επιτρέπεται αποκλειστική παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας, απαγορεύοντας την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών ,όπου «παρεμποδίζει την επένδυση»”.
Και έχεις και το υπηρετικό προσωπικό της κυβερνήσεως να μιλάει για “προφανώς αντισυνταγματική εφαρμογή στη συγκεκριμένη περιοχή μοναδικού και παρθένου βιοκλιματικού περιβάλλοντος”, για “ακραία βλαπτική μεταβολή και υποβάθμιση του πολεοδομικού κεκτημένου της περιοχής”, για “ακύρωση του δημόσιου χαρακτήρα της ακτής γεγονός κατάφωρα αντισυνταγματικό”.
Αυτά, βέβαια, τα λέμε μόνο για τις ιδιαίτερες πατρίδες μας, όταν οι συμπέθεροι βγάζουν καπνούς απ’ όλες τις τρύπες.
Σε ξένους κώλους, εκατό καμτσικιές που έλεγε και η γιαγιά μου η Μικρασιάτισσα…
Ορίστε λοιπόν το τέλος του μοδέρνου ελληνικού καλοκαιριού, παλικάρια και γοργόνες μου.
Θα το χαίρονται όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα, που θα παρακαλάς, ναι θα παρακαλάς να γίνεις το υπηρετικό προσωπικό τους και θα σε κοιτάνε με μισό μάτι.
Όπως κοίταζε ο John Cale το κοινό του Ηρωδείου πριν από δύο καλοκαίρια, βλέποντας το να αποχωρεί σχεδόν μαζικά πριν καν τη μέση της συναυλίας του.
Ηλίθια τουριστάκια γαρ, που είχαν βγάλει τις φωτογραφίες και τα βιντεάκια τους με φόντο το μνημείο και την ορχήστρα, τα είχαν ποστάρει στο Ίνσταγκραμ και στο TikTok κι όξω απ’ την πόρτα, τι να κάτσουμε να κάνουμε εδώ, ν’ ακούμε το μαλάκα;
Τους περιμένανε φρέσκα φώτο οπορτούνιτιζ, σ’ ετούτο την πάλαι ποτέ Παλάτι των Θεών, που μεταμορφώθηκε σε Airbnb των Καλικάντζαρων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου