Ο Μητσοτάκης, µέσα από οβιδιακές µεταµορφώσεις, γίνεται Πιλάτος όταν αποποιείται τις ευθύνες του και Ιησούς όταν απευθύνεται στην Κοβέσι.
Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά το φετινό Πάσχα µοιάζει µε παραλληλισµό της πολιτικής ζωής. Εχει Ιούδες για κάθε προδοσία: Πιλάτους-πολιτικούς που νίπτουν τας χείρας τους για να µην αναλάβουν τις ευθύνες τους, Βαραββάδες-ληστές και εγκληµατίες που αθωώνονται, Παναγίες-µάνες που θρηνούν τα παιδιά τους µε τον στίχο «Ω γλυκύ µου έαρ, πού έδυ σου το κάλλος», άρχοντες ενδεδυµένους µε ψευδή πορφύρα, Θωµάδες που δυσπιστούν στην ευρωπαϊκή δικαιοσύνη, αρκετούς Ιωσήφ που αράζουν στον καναπέ τους ή κρύβονται διά τον φόβον των Ιουδαίων, Πέτρους έτοιµους να αλλαξοπιστήσουν πριν αλέκτορα φωνήσαι, γραµµατείς και φαρισαίους µε ασβεστωµένους τοίχους υποκρισίας.
Ειδικά για την κυβέρνηση η τελευταία εβδοµάδα έµοιαζε µε Εβδοµάδα των Παθών. Ο Μητσοτάκης, καθώς προσκυνούσε τον ζωγραφικό πίνακα του Θ. Βρυζάκη, δέχτηκε την επιφοίτηση κι άρχισε να σκάβει λαγούµια µέχρι να βρει το βαθύ κράτος και να το εξουδετερώσει µε τους θεσµικούς πυραύλους του ασυµβίβαστου µεταξύ υπουργού και βουλευτή. Ο Μακάριος Λαζαρίδης παρακαλούσε τον Χριστό να κάνει κανένα θαύµα που θα µετατρέψει το δίπλωµα από κολέγιο σε πανεπιστηµιακό πτυχίο, ενώ οι υπόλοιποι βουλευτές που θα πάνε στις εκλογικές τους περιφέρειες, αντί να υπόσχονται εξυπηρετήσεις στους ψηφοφόρους τους, θα αναγκαστούν να τους κερνάνε τσουρέκια και πετσούλες και να τους τάζουν κάτω από τις ανθισµένες πασχαλιές λαγούς µε σοκολατένια πετραχήλια.
Κανονικά βέβαια, αν η κυβέρνηση ήθελε να κάνει την υπέρβαση, θα µπορούσε να υποχρεώσει «Φραπέδες» και «Χασάπηδες» και όλους εκείνους µε τα χιλιάδες πλασµατικά αµνοερίφια να τα ρίξουν στην αγορά για να πέσουν οι τιµές. Οµως γι’ αυτή δεν υπάρχει δίληµµα αν θα σταυρωθεί ο Ιησούς ή ο Βαρραβάς. Με 20 ευρώ το αρνί και στα ύψη οι τιµές των κηπευτικών ο µόνος που θα σταυρωθεί θα είναι ο καταναλωτής, αλλά ευγνώµων που θα αποφύγει τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια.
Αν πάντως ο Χριστός ανασταινόταν, έστω σε συµβολικό επίπεδο, οι πολιτικοί θα επιχειρούσαν να τον οικειοποιηθούν ή να τον αχρηστεύσουν, τα ΜΜΕ θα τον έκαναν θέαµα, οι ψηφιακές πλατφόρµες θα τον ανακύκλωναν ως στιγµιαία εικόνα. Οι µηχανισµοί αναγνώρισης θα του ζητούσαν θεσµική εγκυρότητα, ιδεολογική κατάταξη, επικοινωνιακή διαχείριση και πολιτισµική συµβατότητα. Ωστόσο τίποτε απ’ αυτά δεν θα συµβεί γιατί τόσο το θείο όσο και το θρησκευτικό αίσθηµα έχουν αντικατασταθεί από τη σκηνογραφία του. Η σιωπή και η κατάνυξη από τα εκκωφαντικά βαρελότα, τα σπιτικά λουλούδια των Επιταφίων από τις απευθείας αναθέσεις στα ανθοπωλεία. Παραµένει σταθερό το Αγιο Φως στο οποίο εξακολουθούν να αποδίδονται τιµές αρχηγού κράτους και φέτος, σε µια αποστολή κοµάντος, θα το φέρει ο Γιάννης Λοβέρδος για να µας θυµίζει τον αδιάρρηκτο δεσµό θρησκείας – πολιτείας.
Αλλωστε το ίδιο συνέβαινε και στην εποχή του Χριστού. Το ιουδαϊκό ιερατείο του Αννα και του Καϊάφα συνεργαζόταν µε την πολιτική εξουσία του Πιλάτου. Ο Μητσοτάκης, µέσα από οβιδιακές µεταµορφώσεις, γίνεται Πιλάτος όταν αποποιείται τις ευθύνες του και Ιησούς όταν απευθύνεται στην Κοβέσι µε την έκκληση «παρελθέτω απ’ εµού το ποτήριον τούτο». Στους δρυµούς της επιθανάτιας αγωνίας του αναπολεί το «όπου και να πάω η Ελλάδα µε πληρώνει» και το ωσαννά που κατέληξε στο τετέλεσται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου