Όταν η Γαλλία εξόπλιζε ισλαμιστές μαχητές

 

του Άρη Χατζηστεφάνου

 

Αρκετοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο έσπευσαν για άλλη μια φορά να συνδέσουν το σύνολο του ισλαμικού κόσμου με την τρομοκρατία, με αφορμή την αποτρόπαια τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, η οποία σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πραγματοποιήθηκε από ισλαμιστές Αυτό που θα μπορούσαν να έχουν κάνει με μεγαλύτερη ευκολία, όμως, θα ήταν να συνδέσουν τον Γάλλο πρωθυπουργό Ολάντ με ακραίες ισλαμικές ομάδες, από τις οποίες ξεπήδησε ακόμη και το κράτος του Ισλάμ. Όπως είχε αποδείξει η εφημερίδα Monde στις 24 Αυγούστου του 2014 η γαλλική κυβέρνηση έστελνε οπλισμό, τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2013, σε ομάδες ανταρτών που μάχονταν στη Συρία. Μεταξύ άλλων ο γαλλικός στρατός έστελνε αυτόματα όπλα 12.7 mm, εκτοξευτήρες ρουκετών, αλεξίσφαιρα γιλέκα αλλά και συσκευές επικοινωνίας. Ενδεικτικό του γεγονότος ότι οι γαλλικές αρχές γνώριζαν πως τα όπλα μπορεί να κατέληγαν στα χέρια τρομοκρατών ήταν η δήλωση αξιωματούχου στην Monde, ο οποίος υποστήριζε ότι δεν στέλνουν εκρηκτικά ή άλλο «εξοπλισμό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Γαλλίας». Τα όπλα υποτίθεται ότι θα κατέληγαν μόνο σε μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), είναι όμως γνωστό ότι εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες από αυτούς τους μαχητές πέρασαν αργότερα στις τάξεις των τζιχαντιστών. Η στρατιωτική στήριξη της Γαλλίας σε ομάδες ακραίων ισλαμιστών γινόταν ταυτόχρονα με το γιγαντιαίο πρόγραμμα εξοπλισμού Τζιχαντιστών που χρηματοδοτούσε η Σαουδική Αραβία με τη στήριξη της Τουρκίας, της Ιορδανίας και του Κατάρ, υπό την εποπτεία της CIA. Η παροχή του συγκεκριμένου οπλισμού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση οργανώσεων που συνεργάζονταν στενά με την Αλ Κάιντα και στη συνέχεια αποτέλεσαν τον πυρήνα του ISIS.  

info-war.gr

Ένας ξεχωριστός μουσουλμάνος: Στέφανος Γεωργίου, Cat Stevens ή Yusuf Islam;

Λένα Διβάνη

 

Ο Στέφανος Γεωργίου γεννήθηκε μετέωρος. Από Κύπριο πατέρα (που κουβαλούσε Έλληνες και Τούρκους στην κληρονομιά του) και Σουηδή μάνα. Μισός χριστιανός ορθόδοξος, μισός βαπτιστής, μεγάλωσε στην καρδιά του χίπικου ζεν Σόχο στο Λονδίνο, φοιτώντας σε ρωμαιοκαθολικό σχολείο. Μοιραία έγινε ανεκτικός στο διαφορετικό. Μοιραία ποτέ δεν ανήκε εξ ολοκλήρου πουθενά. Γι' αυτό εύκολα έγινε στα 19 του χρόνια από Στέφανος που σέρβιρε στο μπιστρό του μπαμπά του, ο νεαρός ροκ σταρ Cat Stevens που πουλούσε εκατομμύρια δίσκους. Ούτε στη μουσική του όμως ήταν μονολιθικά πιστός παρά την τεράστια επιτυχία που έκαναν εξαρχής τα τραγούδια του. Πάντα χρειαζόταν ένα ολόκληρο μπουκάλι πόρτο ανακατεμένο με μπράντι (συνταγή Τζίμι Χέντριξ) για να ξεπεράσει τη δειλία του και να βγει στη σκηνή.

Πάντα έψαχνε κάτι μεγαλύτερο απ' αυτό, κάτι βαθύτερο απ' αυτό που ζούσε. Οι στίχοι του το αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας. Μέσα στις γκρούπις, τα ναρκωτικά και το γκλαμ της εποχής αυτός έγραφε στα λατινικά το Oh caritas, ατενίζοντας το τέλος του κόσμου ή το τραγούδι όπου ο πατέρας αποχαιρετάει τον γιο του ξεκινώντας το μυστικό ταξίδι της ωρίμανσης. Το Morning has broken, που έγινε παγκόσμιο χιτ, το εμπνεύστηκε στο τμήμα θρησκευτικών βιβλίων ενός βιβλιοπωλείου στο West end όπου μεγάλωσε και το έγραψε σ' ένα τόνο που του θύμιζε το νανούρισμα της μάνας του. Οι φίλοι του, οι μουσικοί, τα κορίτσια, ακόμα και οι δημοσιογράφοι που του κάνανε συνεντεύξεις ομολογούσαν ότι ήταν (και είναι) σχεδόν αδύνατον να μην συμπαθήσεις τον Cat Stevens τότε και τον Γιουσούφ Ισλάμ σήμερα. Ο Barry Egan του Independent έγραφε το 2009, είναι «ευγενής, τρυφερός σαν αεράκι» κι ότι καταλαβαίνεις αμέσως από πού βγήκαν τόσο λυρικά τραγούδια σαν το Peace Train, το The First Cut Is The Deepest, το Father And Son.

Πώς όμως αυτή η άμωμη ψυχή βρήκε το κουράγιο ή την τρέλα να απαρνηθεί τον φαντεζί κόσμο της μουσικής σκηνής και να στραφεί σε μοναχικά μυστικιστικά μονοπάτια; Η βοήθεια ήρθε εξ ουρανού, ισχυρίζεται ο ίδιος στις συνεντεύξεις του. Πρώτα προσβλήθηκε από φυματίωση. Το χτύπημα αυτό του άνοιξε τα μάτια. Τότε αίφνης κατάλαβε πως το σώμα του διαλυόταν γιατί ήταν δούλος ενός συστήματος που δεν ικανοποιούσε καμιά βαθιά του ανάγκη. Άνθρωποι τον έσερναν δεξιά κι αριστερά για να πλουτίσουν αυτοί. Η συνέχεια ήρθε μοιραία και φυσικά. Ο Κατ Στίβενς άρχισε να ξεφλουδίζει σαν φίδι το λαμπερό τομάρι του ροκ σταρ και να στρέφεται στην αναζήτηση. Μελέτησε όλες τις θρησκείες, διάβασε βουδιστικά κείμενα, ζεν, αριθμολογία, αστρολογία, τα πάντα. Μια μέρα που κόντεψε να πνιγεί στον ωκεανό του Μαλιμπού στην Καλιφόρνια, με έκπληξη άκουσε τον εαυτό του να ζητάει ενστικτωδώς τη βοήθεια του θεού. Όπως εξομολογείται ο ίδιος, αμέσως μετά ένα μεγάλο κύμα τον ξέβρασε στην ακτή και του έσωσε τη ζωή. Όταν λίγο αργότερα ο αδερφός του του έκανε δώρο ένα Κοράνι, ήταν πια έτοιμος: ένιωσε πως βρήκε την πηγή του φωτός του αληθινού. The rest is history.

Το 1979 εγκατέλειψε οριστικά το τραγούδι, παντρεύτηκε με προξενειό μια έξυπνη και μορφωμένη μουσουλμάνα και αφοσιώθηκε στην οικογένειά του, στο ανθρωπιστικό έργο και στην ψυχή του.

Ο κόσμος, οι θαυμαστές του που δεν παρακολουθούσαν την πνευματική του διαδρομή, σοκαρίστηκαν στην αρχή - ειδικά όταν στη δεκαετία του 80, ίσως και λόγω της ορμής του νεοφώτιστου, διατηρούσε ένα εξτρίμ μουσουλμανικό λουκ. Αναρωτιόνταν πού κρύφτηκε ο νόστιμος νεαρούλης με το ρομαντικό βλέμμα πίσω από τον ιμάμη με τη γενειάδα και το λευκό ράσο που έβλεπαν να κυκλοφορεί με το όνομα Γιουσούφ Ισλάμ. Ο ροκ σταρ τώρα έφτιαχνε σχολεία στην Αγγλία για αγόρια και κορίτσια - μουσουλμανάκια που μάθαιναν να σέβονται μαζί με το θεό και την επιστήμη. Έγινε σιγά-σιγά το πρόσωπο των ειρηνόφιλων, μετριοπαθών μουσουλμάνων της Αγγλίας. Για 30 χρόνια, μάλιστα, δεν έπιανε ούτε την κιθάρα στα χέρια του, γιατί ήταν ο ομφάλιος λώρος που τον παρέσυρε σε έναν βρώμικο κόσμο. Ο Γιουσούφ έκανε εκτός από σχολεία και πέντε παιδιά. Το ένα απ' αυτά έφερε τον πειρασμό από την πίσω πόρτα σπίτι. Άφησε μια κιθάρα στον καναπέ του λίβινγκ ρουμ. Εκείνο το μοιραίο  βράδυ ο Γιουσούφ ώριμος πια, ένας γλυκύτατος καλοντυμένος κύριος με μετριοπαθή γκρίζα γενειάδα, ανατολικοδυτικό κομψότατο ντύσιμο και μάτια 15χρονα, άγγιξε ξανά το αγαπημένο όργανο και είδε ότι δεν φοβόταν πια. Κατάλαβε ότι ήταν βλακεία να απαρνιέσαι ένα δώρο και ένα όπλο. Τα τραγούδια άλλωστε φτάνουν τις καρδιές πολύ πιο εύκολα από τα κηρύγματα.

Έτσι, το 2006 βρέθηκε να ηχογραφεί τραγούδια και να γράφει ένα βιβλίο που εξηγούσε στους απανταχού μουσουλμάνους να μην ανησυχούν που τον βλέπουν πίσω στα στάδια με τον Μπόνο και τον Πίτερ Γκάμπριελ. Δεν αλλαξοπίστησε, την ειρήνη και την αγάπη τραγουδάει. Το ίδιο προσπάθησε να κάνει σε όλη του την ισλαμική ζωή, να πείσει τους χριστιανούς να μην ανησυχούν. Ισλάμ δεν σημαίνει φανατισμός και βία - η δική του εκδοχή ήταν η εκδοχή του περιστεριού και όχι του γερακιού. Αντιμετώπισε μεγάλη καχυποψία και συκοφαντία. Οι δημοσιογράφοι είχαν πει ότι υποστήριζε τη Χαμάς - ακόμα και ότι ήταν υπέρ της θανατικής καταδίκης του Σάλμαν Ράσντι, όλα ψέματα. Η βία είναι το πρόβλημα, όχι η λύση.

Βλέποντας σήμερα τα ειρηνικά του μάτια και το γλυκύτατο παιδικό χαμόγελο, βρίσκεις εξαιρετικά αστείο το γεγονός ότι το 2004 οι Αμερικανοί τον έβαλαν στη μαύρη λίστα και δεν του επέτρεψαν να ταξιδέψει στη χώρα για λόγους ασφαλείας. Δεν θύμωσε. Απλώς ξαναγύρισε στο Λονδίνο. Ο Γιουσούφ, άλλωστε, πάντα εύρισκε μια θετική όψη στα πάντα -ακόμα και στην κρίση: τώρα αποκαλύφτηκαν οι τραπεζίτες και ο ρόλος τους, δήλωσε. Και στη Βίβλο και στο Κοράνι υπάρχει η διαβεβαίωση ότι πιο δύσκολα περνάει καμήλα σε βελόνα παρά πλούσιος στον παράδεισο. Γι' αυτό και αφιέρωσε τον δικό του πλούτο και το ταλέντο του στα παιδιά των άλλων, στο μέλλον. Για τον ίδιο λόγο, είμαι βέβαιη ότι σήμερα διαβάζοντας τα νέα από το Παρίσι θα είναι βαθιά ανήσυχος για το μέλλον όλων μας.

protagon.gr

Το «καινούργιο», ο Χρήστος Γιανναράς και ο ΣΥΡΙΖΑ

Μάκης Ανδρονόπουλος

Ήδη από τις 21 Ιουλίου 2014 ο σοφός δάσκαλος Χρήστος Γιανναράς με άρθρο του στην προσωπική του ιστοσελίδα, υπό τον τίτλο «Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία», αναρωτιέται «με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;» …

Ο κ. Γιανναράς απαντά στα ερωτήματα αυτά επισημαίνοντας ότι: 1) «Η πολιτική είναι η τέχνη (και το ταλέντο) ενεργοποίησης της «έκπληξης» που κρύβει κάθε κοινωνία» και επικαλείται τους Πούτιν και Ερντογάν. 2) «Το αποκαρδιωτικό στη σημερινή Ελλάδα είναι ότι μοιάζει να λείπει ολοκληρωτικά από το πεδίο της πολιτικής ακόμα και η υποψία του «καινούργιου».  3) « Ένα σύμφυρμα από σεχταριστικές «αριστερές» ιδεοληψίες ξεπετάχθηκε εκλογικά από 4,5% στο 27% των προτιμήσεων, για να καθηλωθεί εκεί αδρανοποιημένο, αφού και αυτή η αύξηση μόνο οργή καθρέφτιζε, όχι επιλογή» και 4) «Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση στη διαχειριστική πολιτική, στο πελατειακό κράτος, στην απολυταρχία των ‘’νταβατζήδων’’. Το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί».

Πράγματι, ο σοφός κ. Γιανναράς έχει δίκιο, καθώς «το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί». Άλλωστε, μετά το 1821 ελάχιστα καινούργια γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αλλά και όποια γεννήθηκαν τα έπνιξαν οι εκάστοτε Μαυρομιχαλαίοι. Συμφωνώ επίσης με τον σοφό δάσκαλο πως το καινούργιο είναι η μόνη δυνατότητα ανάστασης της κοινωνίας μας και κατά συνέπεια, το μείζον ζητούμενο για τη χώρα είναι το καινούργιο. Στην ανάλυσή του ο ιδεαλιστής  δάσκαλος περιορίζει το καινούργιο στην πολιτική και το ορίζει περίπου ως την αυτονόητη διαδικασία μιας υγιούς και λειτουργικής αστικής δημοκρατίας.  Κι εδώ δεν έχει άδικο. Στην Ελλάδα μας, η αστική δημοκρατία δεν ευδοκίμησε (με ελάχιστες σύντομες εξαιρέσεις), συνεπώς αν μας κάτσει μια τέτοια κατάσταση, προφανώς θα είναι κάτι καινούργιο και ως εκ τούτου, επαναστατικό. 

Από ΄κει και πέρα όμως, ο μεγάλος δάσκαλος εμφανίζεται συντηρητικός, απαισιόδοξος και μάλλον πολιτικός οπαδός του πεφωτισμένου δεσποτισμού (despotisme éclairé), αν κρίνουμε από τον εύλογο θαυμασμό του προς τον Πούτιν και τον Ερντογάν, τον οποίο ούτε κι εμείς αποφύγαμε εξ αιτίας της ανικανότητας των όσων ηγήθηκαν της δικής μας χώρας (με τις ελάχιστες γνωστές εξαιρέσεις).  

Αλλά ας έρθουμε τώρα στην ουσία του καινούργιου, ξεκινώντας από το «πολικά» καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια είχαμε πολλές απόπειρες για το καινούργιο, που όμως δεν είχαν ιστορικό έρμα, γι΄ αυτό και απέτυχαν (58, Ελιά κλπ). Το πολιτικό start up του «Ποταμιού» ίσως είναι από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματα, αλλά φαίνεται ότι θα έχει την κατάληξη κομμάτων όπως η ΔΗΑΝΑ, το ΔΗΚΚΙ, η ΠΟΛΑΝ, η ΔΗΜΑΡ, οι ΑΝΕΛ, όπως άλλωστε και το νεόκοπο «Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών». Το ίδιο ισχύει και για τη Χρυσή Αυγή. Όλα αυτά τα κόμματα λειτούργησαν για το εκλογικό σώμα ευκαιριακά, ως δυνατότητα διαμαρτυρίας (όχι ανατροπής) και για μικρό χρονικό διάστημα.  Τα υπόλοιπα κόμματα, δηλαδή ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΚΚΕ αποτελούν τον ορισμό του παλιού. Παλιά πρόσωπα, παλιά πάθη, παλιές αμαρτίες… 

Σε ότι αφορά το ΣΥΡΙΖΑ, το ξεπέταγμα από το 4,5% δεν το πέτυχε το σύμφυρμα των αριστεριστών, αλλά ήταν επιλογή ενός 22% του εκλογικού σώματος που είδε σε αυτό ένα όχημα, μια δυνατότητα. Μέχρι στιγμής η επιλογή μοιάζει να δικαιώνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο «έδεσε» σε ένα ριζοσπαστικό κόμμα τους σεχταριστές, αλλά κληρονόμησε την ιστορία της ελληνικής αριστεράς και φαίνεται ότι τη μεταλλάσσει σε κάτι πραγματικά καινούργιο, με την αλματώδη εξέλιξή του προς τον ριζοσπαστικό ρεαλισμό, προγραμματικά, τακτικά, διπλωματικά, ευρωπαϊκά. Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο συνέδριο (3.1.2015) ήταν ρεαλιστική, ευρωπαϊκή, ριζοσπαστική και κυρίως λογική. 

Υπάρχουν δηλαδή βάσιμες ενδείξεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ κυοφορεί το καινούργιο που μπορεί να αναστήσει την πεθαμένη ελληνική κοινωνία. Εγγυήσεις βέβαια στη ζωή, στην πολιτική και στην ιστορία δεν υπάρχουν. Εκείνο που υπάρχει είναι ένα όχημα, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αναδυόμενες δυνάμεις της κοινωνίας… Η ελληνική τέχνη μοιάζει και αυτή να κυοφορεί. Η ελληνική επιστήμη και η έρευνα, υπό συνθήκες, μπορούν να ανθίσουν. Το ζητούμενο είναι η βούληση του εμβρυουλκού λαού και οι δυνατότητες που θα δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Τον θέλει πρώτο, αλλά αδύναμο, ελεγχόμενο, συμβιβασμένο; Τον θέλει πρώτο, αλλά αυτοδύναμο, ισχυρό για να δοκιμαστεί με την ιστορική ευκαιρία; … ή ο φόβος τα έχει όλα παραλύσει και η κοινωνία μας είναι μη αναστάσιμη; 

Εννοείται ότι ο μηχανοδηγός του οχήματος ούτε τα λάθη του παρελθόντος (κρατισμός, κομματισμός, κομπιναδορισμός) δικαιούται να επαναλάβει, ούτε να αφήσει το όχημα στις ενδογενείς παθογένειες που θα το οδηγήσουν στον τοίχο. Η κατάσταση απαιτεί μαεστρία και επιτηδειότητα.  Με δυο λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάνει να μπορεί να γίνει το καινούργιο, πρέπει να αποδείξει πως είναι το καινούργιο. 

koutipandoras.gr

Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Χρήστος Γιανναρας

Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;

Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.

Οταν ρεκλαμάρουμε σαν «καινούργιο» στην πολιτική την επαναδιαπραγμάτευση των «Μνημονίων» και του χρέους, είναι περισσότερο από φανερό ότι απλώς «διαχειριζόμαστε» τη συντελεσμένη καταστροφή, μένουμε παγιδευμένοι στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής που χρόνια τώρα επιτείνει μοιραία την παρακμιακή μας διάλυση και την παραλυτική ανημπόρια. Το καινούργιο θα είναι, τόσο ως επαγγελία όσο και ως ρεαλιστικός προγραμματισμός, να ξαναπιστέψει ο Ελληνας ότι κάπου μπορεί να τα καταφέρει. Οτι η ζωή δεν τελειώνει στην οικονομική συμφορά, δεν θα αφήσει να του  κλέψουν  τη  ζωή του υποχρεώνοντάς  τον  να  την  ταυτίζει με το εισόδημα.

Ελάχιστο το παράδειγμα, αλλά ενδεικτικό: Είμαστε υπερχρεωμένοι, ραγιάδες στους δανειστές μας; Λοιπόν, από την επόμενη χρονιά, η Ελλάδα θα έχει τα καλύτερα κλασικά λύκεια της Ευρώπης, δεν στοιχίζει τίποτε περισσότερο, μόνο μια επιτελική ομάδα ψυχωμένων αρίστων (την έχουμε) και την απαιτητικότερη δυνατή αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού. Σε τι άλλο μπορούμε να έχουμε αμέσως πρωτιά; Σε ό,τι πιο μοντέρνο υπάρχει στην οργάνωση και λειτουργία των μουσείων, ώστε η τέχνη, το κάλλος, η Ιστορία να είναι οι «τόποι» των συναντήσεων και αναστροφών μας, η ζωντανή «αγορά», το καινούργιο «καφενείο», η ανεπιτήδευτη «διά βίου καλλιέργειά» μας – όχι φτηνιάρικα στοκατζίδικα ξεπουλήματος «εντυπώσεων» στις τουριστικές βοσκηματώδεις αγέλες.

Ανεπαρκείς ίσως οι παραδειγματικές νύξεις, αλλά σαφώς ενδεικτικές. Πριν από τη μεταπολίτευση, εδώ και σαράντα χρόνια, μετρούσαν στη ζωή του Ελληνα και ποιότητες ζωής άλλες από το εισόδημα και την καταναλωτική ευχέρεια: Μετρούσε η χαρά της φιλίας, η απόλαυση μιας βραδινής συντροφιάς που δεν σχολίαζε μόνο ποδόσφαιρο και τους κομματικούς τζουτζέδες. Ενδιέφερε ένα καινούργιο μυθιστόρημα που ξεχώρισε, το καινούργιο τραγούδι ενός γνωστού συνθέτη, μια ραδιοφωνική συνέντευξη, μια ταινία – δεν ήταν η καθημερινότητα μόνο καϋμός, μόνο πίκρα και αγανάκτηση, μόνο οργή.

Το καινούργιο στην πολιτική θα είναι: να στοχεύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας, ναι, αλλά ξεκινώντας από την ανασύσταση αυτεμπιστοσύνης, κινήτρων δημιουργικότητας, από την ανακάλυψη της συναρπαστικής ποιότητας που έχει η ζωή όταν ελευθερώνεται από τα δεσμά της ιδιοτέλειας. Δεν γίνεται να στηθεί κράτος λειτουργικό στην υπηρεσία του πολίτη, «σύστημα υγείας» και ασφάλισης, απόδοση δικαιοσύνης, αδέσμευτη πληροφόρηση, κοινωνική αντίληψη και χρήση των αγαθών της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης, των οδικών δικτύων, αν η «πολιτική» συνεχίσει να παίζεται κατ’ αποκλειστικότητα στο «γήπεδο» του απολυτοποιημένου οικονομισμού, της ιστορικο-υλιστικής νεύρωσης.

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ούτε έτοιμες συνταγές για να απαλλαγεί μια συλλογικότητα από την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, την εξηλιθίωση, την αυτονόητη ραστώνη, τη γενικευμένη αυτονόητη λωποδυσία του κοινωνικού χρήματος, τον έλεγχο όλων των μηχανισμών εξουσίας από έξι ή επτά «νταβατζήδες». Να περάσει σε κατάσταση έννομου κράτους, να λειτουργήσει ως κοινωνία σχέσεων, να υπουργούνται οι σχέσεις από λειτουργούς του δημοσίου συμφέροντος, οι θεσμοί να υπηρετούν το σύνολο κοινωνικό άθλημα και όχι την υπαλληλική ιδιοτέλεια. Δεν είναι εύκολες τέτοιες αλλαγές, γι’ αυτό και ορθολογικά είναι από ελάχιστα πιθανές  έως αδύνατες. Αλλά αυτή ακριβώς  είναι και η πρόκληση της πολιτικής, το συναρπαστικό της στοιχείο:

Το ριζικά «καινούργιο» στην πολιτική δεν σημαίνει την ευρηματικότητα τρόπων κατάκτησης και διατήρησης της εξουσίας, σημαίνει την εργώδη επιτελική προετοιμασία και το ηγετικό χάρισμα προκειμένου, μέσα από το πλήθος των ενδεχομένων, να εντοπιστούν και αξιοποιηθούν οι δυνατότητες (που πολιτικά υπάρχουν πάντοτε) να αναστηθεί μια πεθαμένη κοινωνία. Η πολιτική είναι η τέχνη (και το ταλέντο) ενεργοποίησης της «έκπληξης» που κρύβει κάθε κοινωνία, μπορεί λοιπόν να αναστήσει η πολιτική και μια πεθαμένη κοινωνία – το απέδειξαν στις μέρες μας ο Πούτιν και ο Ερντογάν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πολιτική που ο καθένας τους άσκησε για να αναστήσει τη χώρα του μπορεί να λειτουργήσει ως γενική συνταγή).

Το αποκαρδιωτικό στη σημερινή Ελλάδα είναι ότι μοιάζει να λείπει ολοκληρωτικά από το πεδίο της πολιτικής ακόμα και η υποψία του «καινούργιου», του διαφορετικού από το κατεστημένο παρακμιακό, μιας άλλης εκδοχής από την αυτονόητη «διαχειριστική» πολιτική, την εμβαλωματική λογική των «βελτιώσεων». Και η τέλεια απουσία αναζήτησης του «καινούργιου» καθηλώνει την ελληνόφωνη (ώς πότε;) συλλογικότητα σε μιαν αμηχανία, εντελώς άγονη πολιτικά, επιθανάτια.

Η αμηχανία αγνοεί τη λογική, καρπίζει άλογες παρορμήσεις, γιατί αυτές εκτονώνουν κάπως τον φόβο: Οι «αγανακτισμένοι», η «Σπίθα», αλλεπάλληλες συσπειρώσεις άφθορων ονομάτων με προσδόκιμο επιβίωσης εβδομάδες ή μέρες, μισό εκατομμύριο πολίτες που έδωσαν την ψήφο τους στον τραμπουκισμό και στην καπηλεία της φιλοπατρίας μόνο για να εκδικηθούν τους απατεώνες του πράσινου και του γαλάζιου Πασόκ απειλώντας τους με το χάος. Ενα σύμφυρμα από σεχταριστικές «αριστερές» ιδεοληψίες ξεπετάχθηκε εκλογικά από 4,5% στο 27% των προτιμήσεων, για να καθηλωθεί εκεί αδρανοποιημένο, αφού και αυτή η αύξηση μόνο οργή καθρέφτιζε, όχι επιλογή.

Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση στη διαχειριστική πολιτική, στο  πελατειακό  κράτος,  στην απολυταρχία των «νταβατζήδων». Το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.

kathimerini.gr

Το χρέος και η παραγωγή

Tου Βαγγέλη Πισσία*

 

«Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, αυτή ήταν και είναι η πάγια θέση μας, με αυτήν απαντάμε στην κυβέρνηση που υποκλίνεται στους τροϊκανούς… Αν δεν παραγραφεί, ολόκληρο ή κατά το μέγα μέρος του, ανάπτυξη στη χώρα δεν θα υπάρξει».

«Πάντων χρέος κρατεί» λοιπόν και όχι «νους», όπως έλεγε ο Αναξαγόρας… Και υπέρτατος σκοπός η βιωσιμότητα του χρέους, κατά την επικρατούσα πολιτική αντίληψη.
Αντίληψη η οποία δεν διαχέεται από μονεταριστές οικονομολόγους ή από ένα, κάποιο, νεοφιλελεύθερο κόμμα, αλλά από τη μείζονα αντιπολίτευση, αυτήν που αυτοαναφέρεται στον αριστερό, ριζοσπαστικό προσανατολισμό της. Ομως, η μονοσήμαντη, εμμονική και μάλλον ηττοπαθής αναφορά στο πρόβλημα του χρέους κι ο ισχυρισμός ότι χωρίς τη διαγραφή του η οικονομία της χώρας δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί, όχι μόνο υποβαθμίζουν τη διαπραγματευτική δυνατότητα της χώρας αλλά και εκτοπίζουν το, πράγματι, θεμελιώδες πρόβλημα της βιωσιμότητας της ελληνικής παραγωγής.

Το χρέος, κρινόμενο από τη σκοπιά της Πολιτικής Οικονομίας, είναι ένα δισυπόστατο οικονομικό μέγεθος, ένα μέγεθος ταυτόχρονα υλικό και άυλο, που επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό τη γενική κίνηση του κεφαλαίου. Ομως το χρέος, σύμφωνα τουλάχιστον με τις σχολές των οικονομικών της ευημερίας και ιδιαίτερα κατά το μαρξιανό παράδειγμα, εντάσσεται στο λεγόμενο πεδίο της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών και ειδικότερα του χρήματος.

Ο Μαρξ, στην εισαγωγή των Grundrisse (1857), εκθέτει με σαφήνεια τη θέση πως κάθε κοινωνία οφείλει να αναλύεται ως ένας «συλλογισμός», που περιλαμβάνει τις εξής οικονομικές διαδικασίες ή φάσεις: Παραγωγή (ως καθολικότητα) / διανομή-ανταλλαγή (ως μερικότητα) / κατανάλωση (ως ατομικότητα), και υποστηρίζει πως η πρώτη, η παραγωγή, ως οργανική ολότητα, επικαθορίζει όλες τις άλλες διαδικασίες ή φάσεις. Συνάγεται συνεπώς ότι το χρήμα, μορφή του οποίου είναι το χρέος, αν και στην εποχή μας έχει κυριαρχήσει στη σφαίρα της κυκλοφορίας των ανταλλακτικών αξιών, υποτάσσεται, σε τελευταία ανάλυση, στην παραγωγική διαδικασία, η οποία αποτελεί την κύρια διαδικασία της γενικής κίνησης του κεφαλαίου.

Συνάγεται, δηλαδή, ότι η παραγωγική δυναμική είναι αυτή που υπερέχει στη γενική κίνηση του κεφαλαίου και, σε τελευταία ανάλυση, δημιουργεί την οικονομική ανάπτυξη. Ο ισχυρισμός αυτός δεν αφορά μόνο παρελθούσες εποχές αλλά ισχύει ακόμη και σήμερα, στην κρίσιμη αυτή φάση ακμής -και συνάμα παρακμής- του καζινο-καπιταλισμού.
Το αναποδογύρισμα του μαρξιανού παραδείγματος, που μόλις περιγράφηκε, φανερώνει έλλειψη -ή και άρνηση- κατανόησης τόσο της γενικής όσο και της ειδικής κίνησης του κεφαλαίου, εκείνης που συνδέεται με τις εκάστοτε προϋποθέσεις (γενικές και ειδικές) μετατροπής του χρηματικού κεφαλαίου σε παραγωγικό κεφάλαιο.

Το αναποδογύρισμα αυτό εξηγεί το έλλειμμα τεκμηρίωσης των πρόσφατων εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της ανεργίας πάνω σε αξιόπιστα ποσοτικά και προπαντός ποιοτικά μεγέθη. Στην απουσία, με άλλα λόγια, εξειδικευμένης ανάλυσης της εσωτερικής σχέσης του παραγωγικού κεφαλαίου (εργασία/μέσα παραγωγής), με δεδομένη σήμερα τη χαμηλή δυνατότητα κινητοποίησης χρηματικού ή δανειακού κεφαλαίου.

Ανάλυσης όπου η «εργασία» θα προσδιορίζεται τόσο ποσοτικά, ως το ένα τμήμα δηλαδή του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνικά, ως ένα φάσμα μορφών-τύπων παραγωγικής εργασίας, κατάλληλων για την ανάπτυξη ενός ιδιότυπου και οικονομικά αποτελεσματικού παραγωγικού μοντέλου. Οπου, παράλληλα, τα «μέσα παραγωγής» θα προσδιορίζονται και αυτά τόσο ποσοτικά, ως το έτερο τμήμα του παραγωγικού κεφαλαίου, όσο και τεχνολογικά, ως ένα κατάλληλα διαρθρωμένο φάσμα τεχνικών μέσων-εξοπλισμών, κατάλληλων επίσης για την αξιοποίηση των διαθέσιμων και δημιουργούμενων μορφών παραγωγικής εργασίας, με σκοπό τη μεγιστοποίηση του οικονομικού και κοινωνικού αποτελέσματος.

Τέλος, το αναποδογύρισμα του μαρξιανού –και όχι μόνο- παραδείγματος εξηγεί την έλλειψη αξιολόγησης ή επεξεργασίας παλιών και νέων μορφών βιομηχανικού κεφαλαίου (βιομηχανικό υπό την ευρεία έννοια του αγκαλιάσματος κάθε κλάδου ή τύπου της παραγωγής, όπως αναφέρει ο Μαρξ) ή αγροτικού (καλλιεργητικού ή μεταποιητικού) κεφαλαίου.
Τα χρόνια των πρώτων μνημονίων πέρασαν, αλλά είναι πολύ πιθανό τα μέτρα που μας επέβαλαν να επανέλθουν με διαφορετικό όνομα. Η παγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστικές, χρηματοοικονομικές προσεγγίσεις, η αποξένωσή του από τα εργαλεία της οικονομικής πολιτικής, βιομηχανικής-μεταποιητικής και αγροτικής, δεν επιτρέπει να υπάρξει αποτρεπτική και συνάμα δημιουργική απάντηση. Οπως και η απουσία βιώσιμης, ρεαλιστικής, δομικής -και όχι απλά συγκυριακής- προγραμματικής πρότασης που θα μετασχηματίσει την παραγωγική βάση της χώρας, θα τη στήσει στα πόδια της, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα εδραίωσης ενός κοινωνικά δίκαιου, αξιοπρεπούς αλλά και παραγωγικά ικανού εργασιακού καθεστώτος, δεν ανοίγει έναν διαφορετικό δρόμο.

Πηγαίνοντας ο ΣΥΡΙΖΑ προς τις εκλογές με κεντρικό επιχείρημα τη διαπραγματευτική του δεινότητα (ποιος όμως θα κάμψει ποιον, πώς και γιατί… ίδωμεν), δεν μπορεί να πείσει τα κοινωνικά στρώματα που συνδέονται άμεσα με την παραγωγή ή εκείνα που κατάλαβαν, έστω και αργά, την αναγκαιότητά της. Στην περίπτωση αυτή η ψήφος του ελληνικού λαού θα είναι ψήφος εκδίωξης των νυν και αβέβαιης ελπίδας προς αυτούς που έρχονται. Μια τέτοια ψήφος όμως δεν θα εκφράσει ένα δυναμικό παρόν και δεν θα προοιωνίζεται ένα επιθυμητό μέλλον.

* Δρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων

από την Εφημερίδα των Συντακτών

info-war.gr

“Δεν θα υποκύψουμε”

Γιάννης Μακριδάκης  

 

Με την αλλαγή του έτους και με την πτώση της κυβέρνησης, με την έναρξη ακόμη μίας προεκλογικής περιόδου βασισμένης στον εκφοβισμό και με το κλείσιμο τεσσάρων ετών οικονομικής κατοχής και εκποίησης των ζωών μας και των φυσικών μας πόρων, έτσι σημαδιακά εντελώς, έρχεται στο διαδίκτυο η ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Μπακόλα, η βασισμένη σε ένα μικρό αφήγημά μου με τίτλο  ''Δεν θα υποκύψουμε''
Δείτε την και προωθείστε την για να την δουν και άλλοι, όσο το δυνατόν περισσότεροι. Να είναι η απάντησή μας στον καθεστωτικό εκβιασμό και τον εκφοβισμό......
καθ’ όλο αυτό διάστημα μέχρι την ώρα της κάλπης αλλά προφανώς και μετά, απέναντι σε κάθε καθεστώς της αναξιοπρέπειας…  

 



Ταινία μικρού μήκους(2012) βασισμένη στο ομότιτλο μικρό αφήγημα του Γιάννη Μακριδάκη

Στον ρόλο του μπαρμπα-Στέλιου ο Κωστής Μαλκότσης

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Κ. Μπακόλας
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Οδυσσέας Παυλόπουλος
Μοντάζ: Κώστας Σταματόπουλος
Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης
Σκηνικά-Κοστούμια: Ιουλία Σταυρίδου
Ήχος: Ειρήνη Επιτρόπου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευάγγελος Κάλοου
Παραγωγή: Γιώργος Κ. Μπακόλας   

ostria-gr.blogspot.gr

Σαββατιάτικα (37)

*** Αντώνη, χάσαμε. *** Μας έμεινε ο τσαμπουκάς, γαμώτο. *** Ήθελα νά 'ξερα τι σκατά μύριζες στην ατμόσφαιρα... *** Αυτό που έγινε την Δευτέρα, να πέφτει το χρηματιστήριο όσο η εκλογή προέδρου βρισκόταν σε εξέλιξη και να παίρνει ξανά τα πάνω του μόλις σιγουρεύτηκε η πτώση τής κυβέρνησης, ποιός θα μου το εξηγήσει; *** κύριον Βόλφγκανγκ Σώυμπλε, εις Βερολίνον: αυτό που δηλώσατε, ότι όλες οι κυβερνήσεις πρέπει να σέβονται τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι προκάτοχοί τους, ισχύει και για τα κατοχικά δάνεια; *** 

Κάποιον μου θυμίζει...

Βαγγέλη, χάσαμε. *** Μας έφαγε η σιγουριά, γαμώτο. *** Απορία Κωλόχαρτου στο τουίττερ: "Γιατί δεν ήρθε στην εκκλησία η κ. Δούρου;" *** Απορία δική μου: εσύ γιατί πήγες; *** Και στο κάτω-κάτω της γραφής, ρε μάγκα, γιατί σε πειράζει που η Δούρου δεν πάει στην εκκλησία αλλά δεν σε πειράζει που ο Σαμαράς δεν πάει στην βουλή; *** Ούτε σε μία κοινοβουλευτική ερώτηση δεν απάντησε ο γκαβός μέσα στο 2014! *** Ούτε σε μία, ο αλήτης της "δημοκρατίας"! *** Ας πει κάποιος στο Μουρούτι ότι όποτε χρησιμοποιεί τον όρο "αριστερός λαϊκισμός", αναγνωρίζει -εμμέσως, πλην σαφώς- την ύπαρξη και "δεξιού λαϊκισμού", μιας και δεν υπάρχει αριστερά δίχως δεξιά, φως δίχως σκοτάδι κλπ. *** Βαγγέλη, επειδή δεν πρόσεχα: είπες "μεγάλη δημοκρατική παράταξη" ή "παράκαμψη"; *** Σοφία, χάσαμε. *** Τζάμπα το κομμωτήριο, γαμώτο. *** Όλγα του Μπαφέμπορα, η του τουρισμού: "Σ' αυτές τις εκλογές λέμε ναι στην αλήθεια, όχι στον λαϊκισμό". *** Ολγάκι, λαϊκίζεις! *** Άσε που το σινάφι σου χρειάζεται εντατικά μαθήματα για να μάθει τι σημαίνει ο όρος αλήθεια. *** Δηλαδή, αν εσείς ήσασταν μπατσονόμοι, θα δίνατε κλήση για μη χρήση κράνους στον περιφερειάρχη Στερεάς (το μητσοντορόπουλο, ντε!) και την αγαπημένη του (την Σία την αντικειμενική τού Σκάι, ντε!); *** Για ψώνια βγήκαν τα παιδιά, θέλατε να κουβαλάνε και κράνη; *** Σαμαράς: "Ο Τσίπρας έκρυβε τόσο καιρό -και την έκρυβε πολύ καλά μάλιστα- την απόφαση του συνεδρίου του ΣυΡιζΑ να μη πληρώσουν τοκοχρεωλύσια." *** Ώπα, ρε Αντώνη! *** Πώς διάολο κρύβεται "πολύ καλά μάλιστα" μια απόφαση συνεδρίου; *** Γκαβός είσαι και δεν την είχες δει; *** Άδωνι, χάσαμε. *** Και τα ΑΤΜ είναι ακόμη γεμάτα, γαμώτο. *** Μ' άρεσε η ελληνοπρεπής ευχή τού Ποταμιού "Χάπι 2015", στολισμένη με ένα αγκαλιασμένο ζευγαράκι. *** Μόνο που αφήνει θολό αν αναφέρεται σε κοινό αντισυλληπτικό ή στο χάπι της επόμενης μέρας.

Από την τραγωδία του Norman Atlantic:
Εθελοντής σπεύδει να βοηθήσει.

*** Μήπως μάθατε τι είπε για την μη εκλογή προέδρου ο Γκλέτσος; *** Ανησυχώ. *** Στην ΔημΑρ θα κόψουν βασιλόπιτα; *** Σε πόσα κομμάτια; *** Βασίλης Χήτος, δημοσιογράφος (;), μιλώντας για το Norman Atlantic: "Οι ιταλοί δεν μπορούν να ξεπεράσουν την ήττα τους στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940". *** Ωραίος! *** Ανεξάρτητος και Έλλην. *** Μόλις η ΝουΔου έβαλε εκπρόσωπο τύπου την Σπυράκη, έσπευσε ο Μπένυ να κάνει ρελάνς με την Καϊλή. *** Ωραίους ευρωβουλευτές ψηφίσατε. *** Γίδια. *** Μιχάλης ο Αδιάβαστος, στον Σκάι: "Μακάρι να ήταν οι υπουργοί σαν εμένα, με τόσο σπουδαίο έργο." *** Και πού να διάβαζες αυτά που ψήφιζες, μεγάλε! *** Τίτλος είδησης στον Αντένα: "Εγγυητής της ασφάλειας και της σταθερότητας δηλώνει ο Σαμαράς". *** Πού είναι η είδηση, ρε παιδιά; *** Στην Ελλάδα, είσαι ό,τι δηλώσεις. *** Μάκη, χάσαμε. *** Έμεινε η μεταρρύθμιση της υγείας στην μέση, γαμώτο. *** Εσείς, κάνατε καμμιά ευχή όταν έπεσε η κυβέρνηση ή περιμένετε να πέσει κανένα αστέρι; *** 

Όταν γελούσαν οι χοντροί...

Αυτό που στήσατε πανηγύρι επειδή πάμε σε εκλογές, δεν το καταλαβαίνω. *** Δηλαδή, είναι σίγουρο πως αυτή την φορά δεν θα κάνετε μαλακία μέσα στο παραβάν; *** Τουλάχιστον, επέστρεψε η Τσαμπίκα στην ΝουΔου και τώρα θά 'χουν έναν άνθρωπο της προκοπής να ψηφίσουν εκεί στα Δωδεκάνησα. *** Ώστε πήγε η κόρη τού Μηλιού για πρωτοχρονιά στο Γκστάαντ; *** Ε, και; *** Κι εγώ πήγα στα Σέκλανα αλλά δεν το κάνατε θέμα. *** Μαυρόψυχοι. *** Πρωτοχρονιά στον Κιάμο, λεβέντη μου; *** Πόσο απελπισμένος, δηλαδή; *** Χάθηκε ένας Παντελίδης; *** Έστω, μια Μποφίλιου, βρε αδερφέ. *** Ανδρέα, χάσαμε. *** Και δεν προλάβαμε να γράψουμε έστω έναν εθελοντή καθηγητή, γαμώτο. *** Και τώρα που φεύγει ο Αντώνης πριν προλάβει να τελειώσει την δουλειά με το free wi-fi, τί θ' απογίνουμε; *** "Όλοι μαζί στην Β' Αθηνών για να μη χαθούν οι θυσίες μας" (Αννούλα Καραμανλή). *** "Και ποιά θυσία, ποιά θυσία έχεις κάνει εσύ για μένα;" (Άντζελα Δημητρίου). *** Δηλαδή, να μη με νοιάζει που με κυβερνούσαν τόσα χρόνια οι συμμωρίες των σαμαροβενιζέλων και να ανησυχώ για το τι θα πάθω αν έρθει στην εξουσία ο ΣυΡιζΑ; 

Ευτυχισμένα χρόνια

*** Φαντάζομαι πως πήρατε χαμπάρι ότι από προχτές μεγάλωσε η ευρωζώνη. *** Μπήκε και η Λιθουανία. *** Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι... *** Άντε, να φεύγουν οι πρωινοί, ν' αδειάσει καμμιά θέση. *** Αυτό που η Αργεντινή χρωστάει τον κώλο της και πάει από χρεωκοπία σε χρεωκοπία αλλά μέσα στο 2014 είδε το χρηματιστήριό της να ανεβαίνει κατά 58,9% και να αναδεικνύεται παγκόσμιος πρωταθλητής χρηματιστηρίων, πώς το εξηγείτε; *** Να δω πότε θα καταλάβω τα μυστήρια του καπιταλισμού, γαμώ την μόρφωσή μου μέσα... *** Μπουτάρης: "Είμαι πιο πασόκος κι από τους πασόκους αλλά τώρα γουστάρω Ποτάμι." *** Μη βιάζεσαι, ρε συ Γιάννη, περίμενε πρώτα να δεις τι θα κάνει ο Γιωργάκης με το νέο κόμμα του και μετά κάνεις δηλώσεις. *** Μιας και το θυμήθηκα, δεν θα ήταν ωραίο να έβγαζε ο Γιώργος το κόμμα του "Βάρκα"; *** Με σύνθημα "Πάμε αντίθετα στο Ποτάμι"; *** Και με παρασύνθημα "Χεστήκαμε κι η βάρκα γέρνει"; *** Φαήλο, χάσαμε. *** Φαίνεται πως, τελικά, δεν ήσαν πολλά τα λεφτά, γαμώτο. *** Όσοι διάβασαν το πρωτοχρονιάτικο κείμενο του ιστολογίου, δεν πρέπει να δυσκολεύτηκαν να αναγνωρίσουν τον άνδρα με το μονίμως περήφανο ύφος τής πρώτης φωτογραφίας. *** Για όσους δεν τα κατάφεραν (αλλά και για όλους τους αναγνώστες), το ιστολόγιο προσφέρει ως πρωτοχρονιάτικο δώρο και αντί για άλλη απάντηση, την τελευταία φωτογραφία. *** Σίγουρα, πάντως, στην συνέχεια αναγνωρίσατε τον Άκη "ωραίο Μπρούμελ" Τσοχατζόπουλο να κρατάει αγκαλιά την Μαρία Σπυράκη, την εποχή που η τελευταία ήταν μαχητικό στέλεχος της ΠΑΣΠ στην Θεσσαλονίκη. *** Πολύ θα ήθελα να σας ευχηθώ ο καινούργιος χρόνος να αποδειχτεί καλύτερος από τον προηγούμενο αλλά δεν θέλω να διακινδυνεύσω να εισπράξω κανένα μπινελίκι τέτοιες μέρες. *** Προτιμώ να σας ευχηθώ καλή δύναμη και πάντα στο μετερίζι. *** Θαρσείν χρη και... καλή μας χρονιά! ***



Η ταυτότητα εξορίστου του Γιάννη Ρίτσου (Μουσείο Μακρονήσου)
Αν και η ημερομηνία δεν διαβάζεται, η ταυτότητα εκδόθηκε
το πρώτο εξάμηνο του 1950, όταν ο ποιητής ήταν στην Μακρόνησο.
Τα αρχικά Β' Ε.Τ.Ο./Ε.Σ.Α.Ι. σημαίνουν:
"Β' Ειδικόν Τάγμα Οπλιτών / Ειδικόν Σχολείον Αναμορφώσεως Ιδιωτών"

teddygr.blogspot.gr

Η Μήνις των Θνητών!

 

by Alexandros Raskolnick

 

Η Ύβρις στην κλασική ελληνική σκέψη, είναι η οίηση που υποδηλώνει ασέβεια και περιφρόνηση του μέτρου. Είναι η αμαρτία στην οποία είναι περισσότερο επιρρεπείς οι ισχυροί κι υπήρξε βασική έννοια της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων, που πίστευαν πως μια «ύβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και ιδίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «άτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή η θεόσταλτη σύγχυση, οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια ασυγχώρητη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και την εκδίκηση των θεών, που με τη σειρά της επέφερε την «τίσιν», την τιμωρία και τη συντριβή του υβριστή.

Τα θυμήθηκα αυτά διαβάζοντας τη δήλωση του «πρωθυπουργού»,   o οποίος απαντώντας στο αίτημα που έχει διατυπωθεί για τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ του ιδίου και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αρνήθηκε την πρόσκληση, αναρωτώμενος «πώς να κάνουμε διάλογο με υβριστές?». Τα θυμήθηκα αυτά κι αναρωτήθηκα κι εγώ με τη σειρά μου, ποιος είναι ο πραγματικός υβριστής.

Είναι υβριστές εκείνοι που τον αποκαλούν «πουλημένο και προδότη», αυτόν που είναι πραγματικά ανέντιμος, εφόσον εξελέγη στον πρωθυπουργικό θώκο με προεκλογική σημαία την διαπραγμάτευση των ειδεχθών δανειακών συμβάσεων, για να κάνει αμέσως μόλις ανέλαβε την εκχωρημένη λαϊκή εξουσία, τα ίδια και χειρότερα από τους προκατόχους του, ξεπουλώντας και καταστρέφοντας αναίσχυντα όλα αυτά που έχτισαν με ιδρώτα, κόπο και βάσανο οι προπάτορές μας;

Θα έλεγε κανείς με ελαφρά την καρδιά του, ότι ο πραγματικός υβριστής είναι αυτός, ο ίδιος ο «πρωθυπουργός»! Αυτός που άφησε να περάσουν ανεκμετάλλευτες όλες οι ευκαιρίες που του δόθηκαν, η μία πίσω από την άλλη, για να τηρήσει έστω και ψήγματα από τις υποσχέσεις που έδινε ανερυθρίαστα πριν από δυόμισι χρόνια. Ευκαιρίες χαμένες, αίμα αθώων, άδικα χαμένο…

Θα έλεγε κανείς, χωρίς να διστάσει, ότι ο πραγματικός υβριστής είναι αυτός ο ίδιος, ο χυδαίος «πρωθυπουργός», που νομοθέτησε την ανομία, που γαλούχησε την παραβατικότητα, που εξέθρεψε τον παρασιτισμό, που έκανε λάβαρό του την πολιτική απάτη, που κατέστρεψε με τη φωτιά του ψεύδους του και το τσεκούρι της αναλγησίας του το κράτος πρόνοιας και που απεμπόλησε ανενδοίαστα το κράτος δικαίου. Αυτός, ο ίδιος, που ξεπούλησε αναίσχυντα την εμπιστοσύνη όλων εκείνων που τον τίμησαν με την ψήφο τους και μαζί και τον δημόσιο πλούτο όλων μας, ως να ήταν, ο άθλιος, ισόβιος, ελέω Θεού, τιμαριούχος.

Αυτή η απίστευτη οίηση, αυτή η αδιανόητη έπαρση, αυτή η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του, ετούτος ο ανεκδιήγητος εθνικός ολετήρας που τα τελευταία πέτρινα χρόνια παριστάνει τον πρωθυπουργό μας και που η αλαζονεία την οποία εκδηλώνει με κάθε ευκαιρία και με κάθε αφορμή, ακόμα κι ετούτες τις τελευταίες ώρες του στα δημόσιά μας πράγματα, δεν μπορεί να περάσει πια, απαρατήρητη από κανέναν.

Αυτό το αίσθημα κίβδηλης ανωτερότητας που επιδεικνύει με κάθε ευκαιρία ο κωμικοτραγικός αυτός υπάνθρωπος κι η απέραντη περιφρόνησή του προς τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και προς όλους εμάς τους Έλληνες, δεν μπορεί πια να συγχωρηθεί. Αυτή η αδιαφορία του προς τη νοημοσύνη μας, προς τις ζωές μας, προς τις ελπίδες και τα όνειρά μας, δεν μπορεί να αφήνει κανέναν μας πια ανεπηρέαστο, τώρα που η ασέβειά του προς το δίκαιο και η περιφρόνησή του προς το μέτρο, είναι εκτός των ορίων κάθε λογικής.

Έτσι, αυτός ο οδυνηρός κύκλος της ύβρεως και της άτης, που σημάδεψε χαρακτηριστικά αυτά τα δυόμιση χρόνια της αχαρακτήριστης πρωθυπουργίας του μικρότατου αυτού κυβερνήτη, είναι ένας κύκλος που νομοτελειακά φτάνει σ’ ένα τέλος.

Τι κι αν αυτό το πέπλο της αναλγησίας και της α-νοησίας που εξύφανε ο ανάξιος τύραννος και σκέπασε τις ζωές μας, δεν προκάλεσε την μήνιν των θεών;  Τι κι αν δεν επενέβη ο Δίας, να ρίξει στη βλαμμένη κεφαλή του βλαπτικού αυτού ηγεμονίσκου, έναν από τους κεραυνούς του και να τον κάψει τον αχρείο ή τουλάχιστον να τον συγχωρήσει, μεταμορφώνοντάς τον σε μαλάκιο της θάλασσας κι εξαφανίζοντάς τον από τα μάτια μας; Τι κι αν δεν παρενέβησαν οι θεοί; Σε λίγες μέρες θα φανούν τα αποτελέσματα της μήνιος των θνητών, η λαϊκή νέμεσις, όπως αυτή θα αποκρυσταλλωθεί στα εκλογικά αποτελέσματα της 25ης Ιανουαρίου και τότε θα νοιώσει αυτός ο ανάξιος δυνάστης, την τίσιν των Ελλήνων. Τίποτα διαφορετικό, δεν του αξίζει του πρόστυχου υβριστή...

Η σύνθεση είναι από την ΟΚΤΑΝΑ

my-pillow-book.blogspot.gr

Στην Ελλάδα δοκιμάζεται η Ευρώπη

 

 

Κώστας Βεργόπουλος                                                                        

Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII
 

Διερωτώνται στην Ευρώπη εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να πυροδοτήσει ευρύτερη ευρωπαϊκή κρίση, όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Δεν αποσταθεροποιεί η Ελλάδα την Ευρώπη, αλλά οι ευρωπαϊκές επιλογές καταποντίζουν την χώρα μας, όπως και το σύνολο της Ευρωζώνης. Ψυχραιμότερο, το διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ, επισημαίνει οτι η Ελλάδα αποτελεί το πιο εκτεθειμένο και πιο ευάλωτο μέρος της γενικότερης ευρωπαϊκής κρίσης, την κορυφή του ευρωπαϊκου παγόβουνου και ότι στην χώρα μας δοκιμάζεται ακόμη μια φορά το σύνολο της Ευρωζώνης και η ικανότητα της να διαχειρίζεται την σημερινή κρίση, που πλήττει όχι μόνον μια μικρή χώρα, αλλά το σύνολο της νομισματικής περιοχής του ευρώ, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης.
Ενόσω η Ελλάδα αποτυγχάνει, αποτυγχάνει επίσης και κυρίως η λανθασμένη και αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή συνταγή που επιβάλλεται σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Στη διάρκεια της πρόσφατης 6ετίας, η Αμερική επέτυχε να απεμπλακεί από την κρίση, που αρχικά η ίδια είχε πυροδοτήσει, ενώ η Ευρώπη συνεχίζει να βυθίζεται σε αυτήν, μέχρι σημείου αποπληθωρισμού (déflation) - την εφιαλτικότερη προοπτική για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που εκτίθεται έτσι σε κίνδυνο άμεσης αποσύνθεσης του. Γιατί άραγε η αμερικανική ανάπτυξη ανέρχεται σήμερα σε +5%, ενώ η αντίστοιχη ευρωπαϊκή επίδοση σύρεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, σε μηδενικά επίπεδα; Γιατί άραγε στο διάστημα της επίμαχης 6ετίας, η αμερικανική ανεργία συρρικνώθηκε σε 5,8%, ενώ παράλληλα η ευρωπαϊκή εκτινάχθηκε σε 12%; Γιατί άραγε οι επενδύσεις, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου και οι θέσεις εργασίας, στο αυτό διάστημα, εκτινάχθηκαν κατά 25% στην Αμερική, ενώ εγκλωβίζονται σε μηδενικούς ρυθμούς αύξησης στην Ευρωζώνη; Οι απαντήσεις στα τρία ερωτήματα δεν έχουν σχέση με το μέγεθος της κρίσης, αλλά με την αναποτελεσματικότητα της ευρωπαϊκής διαχείρισης, που διατηρείται στους αντίποδες της αμερικανικής.
Εξ αρχής, η Αμερική αντιμετώπισε την κρίση ως «χρηματοπιστωτική φούσκα» και έλαβε προς τούτο μέτρα ενίσχυσης της πραγματικής οικονομίας, επιβάλλοντας παράλληλα αυστηρή επιτήρηση στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η Ευρώπη επέλεξε την ακριβώς αντίθετη διαχείριση: αντιμετώπισε την κρίση όχι ως χρηματοπιστωτική φούσκα, αλλά ως διαρθρωτικό πρόβλημα, και αντί να αυστηροποιήσει τους όρους λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, δεν έπαψε να αποδυναμώνει την πραγματική οικονομία αφαιρώντας πόρους από αυτήν προς στήριξη των κλυδωνιζόμενων τραπεζών. Δεν παύει να ανταμοίβει τους υπαίτιους της χρηματοπιστωτικής φούσκας με χρήματα των θυμάτων τους και παρόλο που το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν ανταποδίδει το ρευστό προς την πραγματική οικονομία, αλλα το κατακρατεί για δικές του υποχρεώσεις.
Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα εκήρυξε πόλεμο εναντίον της διαφθοράς, επιβάλλοντας βαρύτατα πρόστιμα δισεκατομμυρίων σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες. Ο ίδιος δεν εδίστασε να φορολογήσει με 90% τα μπόνους που είχε διανείμει στα στελέχη της η γνωστή AIG. Παράλληλα, ο πρόεδρος, ενώ παραχώρησε 250 δις προς στήριξη των τραπεζών, με την επέκταση της κοινωνικής ασφάλισης σε 50 εκατομμύρια ανασφάλιστους, αποδέχθηκε πρόσθετες δημόσιες δαπάνες 634 δισεκατομμυρίων. Στην Ευρώπη κρατεί ακόμη η αντίληψη ότι τα πρόστιμα και η τιμωρητική πολιτική έναντι της διαφθοράς και φοροδιαφυγής αποβαίνουν εις βάρος των χωρών που τις εφαρμόζουν, καθόσον δήθεν αποθαρρύνονται έτσι οι επενδύσεις και αποσύρονται οι εταιρείες. Ακόμη και τα σκάνδαλα της γερμανικής Ζήμενς, από την Αμερική ήλθαν στο φως και από εκεί επιβλήθηκαν τα πρόστιμα, όχι απο την Ευρώπη ούτε απο την Γερμανία.
Η αμερικανική πολιτική αποδίδει προτεραιότητα στην ενίσχυση της κατανάλωσης και εσωτερικής ζήτησης, ώστε να παρακινούνται έτσι νέες επενδύσεις: εάν η ιδιωτική ζήτηση εξοντώνεται με την επέκταση της φορολογίας στα νοικοκυριά και την περικοπή δημοσίων δαπανών, τότε πώς είναι δυνατόν να ανακάμπτουν οι επενδύσεις; Η Ευρώπη ακολούθησε την ακριβώς αντίθετη προσέγγιση: επικαλούμενη την θλιβερή «πολιτική της προσφοράς», παραμένει εμμονικά προσηλωμένη στις περικοπές ιδιωτικών και δημοσίων δαπανών και στην συρρίκνωση του δημοσίου ελλείμματος, επισπεύδοντας έτσι την ύφεση και συρρίκνωση της οικονομίας.
Ενώ η Ευρωζώνη συνταγματοποιεί τον «χρυσού κανόνα» των μηδενικών ελλειμματων, ο Ομπάμα αύξησε τις δημόσιες δαπάνες κατά 40% - η μεγαλύτερη αύξηση δαπανών στην αμερικανική ιστορία. Το δημόσιο έλλειμμα, από 300 δις επί του προκατόχου του Μπούς, εκτινάχθηκε μετά το 2009 σε 1400 δις ή 12,3% του ΑΕΠ, αύξηση επίσης η μεγαλύτερη από το 1945. Ο Αμερικανός πρόεδρος έφθασε στο σημείο να επιβαρύνει το δημόσιο χρέος κατά 33 σεντς για κάθε δολλάριο πρόσθετης δημόσιας δαπάνης. Στην Ευρώπη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Μέρκελ και Σόϊμπλε δεν παύουν να επαναλαμβάνουν τελετουργικά και ad nauseam ότι «ανάπτυξη με δανεικά δεν γίνεται», ενώ όλοι γνωρίζουν το ακριβώς αντίθετο: ανάπτυξη χωρίς δανεικά δεν γίνεται και ούτε έχει γίνει ποτέ στην ιστορία.
Στο διάστημα της 6ετίας, η αμερικανική εσωτερική κατανάλωση αυξήθηκε σωρευτικά κατά 12%, συμπαρασύροντας επέκταση επενδύσεων κατά 25%, ενώ αντίθετα στην Ευρώπη η εσωτερική κατανάλωση σύρεται σε μηδενικά και αρνητικά επίπεδα, με συνέπεια την επίσης αρνητική εξέλιξη των επενδύσεων, της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Εάν υπάρχει σήμερα μια οικονομία που ανακάμπτει με δυναμικούς ρυθμούς, αυτή είναι η αμερικανική και εάν υπάρχει μια άλλη που καταποντίζεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς, αυτή είναι η ευρωπαϊκή. Στο διάστημα της 6ετίας, οι παγκόσμιες επενδύσεις στην Ευρώπη μειώθηκαν κατά σχεδόν 60%, ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να προσελκύουν ξένες επενδύσεις από τον υπόλοιπο κόσμο. Η Ευρώπη, με δογματική προτεραιότητα στην περιστολή της εσωτερικής αγοράς και υποθετική αιτιολογία την ανάκτηση ανταγωνιστικότητας, συνεχίζει να «παγώνει» τις επενδύσεις και να αποθαρρύνει τις προερχόμενες από τον υπόλοιπο κόσμο.
Χαρακτηριστικό δείγμα διαφοράς αντιλήψεων είναι η αντιμετώπιση της μαζικής ανεργίας: ενώ στην Αμερική, η ανεργία θεωρείται ανησυχητικός δείκτης υπολειτουργίας της οικονομίας, στην Ευρώπη θεωρείται θετικός δείκτης του βαθμού «εξυγίανσης» της. Κι ακόμη, ενώ τόσο η Αμερική όσο και η Ευρώπη δεν εξάγουν στον υπόλοιπο κόσμο παρά μόνον 11% της εθνικής παραγωγής τους, ουδέποτε η πρώτη διανοήθηκε να θυσιάσει την εσωτερική της αγορά, που απορροφά 89% της εθνικής παραγωγής υπό την προσχηματική αναζήτηση νέων αγορών στο εξωτερικό. Αντιθέτως η Ευρώπη δεν διστάζει να αποδυναμώνει τις εσωτερικές της αγορές με την υποθετική προσδοκία ότι έτσι θα αποβεί ανταγωνιστικότερη στο εξωτερικό, επιλογή ιδιαίτερα αποσταθεροποιητική στην σημερινή συγκυρία στην οποία όλες οι διεθνείς αγορές δεν παύουν να συρρικνώνονται.
Ακόμη, με την πολιτική της «ποσοτικής χαλάρωσης» (quantitative easing) από την κεντρική τράπεζα FED, η ρευστότητα στην αμερικανική οικονομία αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 25% και υπερδιπλασιάσθηκε στην 6ετια, ώστε να κινηθεί η οικονομία, ενώ στην Ευρώπη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει μειώσει τον ετήσιο ρυθμό προσφοράς χρήματος από 12% προ του 2008 σε 2,5% κατά την αυτή περίοδο, με συνέπεια ο μαρασμός των ευρωπαϊκών αγορών να αποτρέπει κάθε νέα επένδυση.
Η κυριότερη διαφορά ανάμεσα στις δυο πλευρές του Ατλαντικού είναι ότι στην εκείθεν η στήριξη της ζήτησης και της κατανάλωσης θεωρείται προϋπόθεση για την ανάκαμψη των επενδύσεων, της οικονομίας και της απασχόλησης, ενώ στην εντεύθεν πλευρά προτάσσεται το ακριβώς αντίθετο δόγμα: ότι η επένδυση προηγείται της ζήτησης.
Φυσικά, ακόμη και οι πιο ανίδεοι αντιλαμβάνονται τον ευρωπαϊκό παραλογισμό: εάν δεν προϋπάρχει εξασφαλισμένη και επαρκής ζήτηση, ουδεμία σοβαρή επιχείρηση διακινδυνεύει να επενδύσει. Ο σημερινός απολογισμός επιβεβαιώνει την επιτυχία των αμερικανικών, αλλά και των ευρωπαϊκών επιλογων: απεμπλοκή απο την κρίση αφ'ενός, καταβύθιση σε αυτήν αφ'ετερου. Εάν σήμερα η Ευρώπη βυθίζεται, πρώτος υπεύθυνος για αυτό δεν είναι η κρίση, αλλά οι επιλογές της που οδηγούν σε θλιβερό και μη-βιώσιμο αποτέλεσμα. Και αφού το «πείραμα» στη χώρα μας δεν είναι μόνον ελληνικό, αλλά κυρίως ευρωπαϊκό, τα εξ αυτού συμπεράσματα δεν θα αφορούν μόνον στο μικρό 2,5% της Ευρωζώνης, αλλά επίσης και κυρίως στο σύνολο της.

www.huffingtonpost.gr

Στα τσακίδια λοιπόν!

 Άρης Σκιαδόπουλος

 

Ρίχνουν το χρηματιστήριο… Ποιοι το ρίχνουν;  Ε;
Μας στέλνουν μήνυμα. Θέλουν να κάτσουμε στα αυγά μας για ν΄ αυγαταίνουν τα πλούτη τους.  Τους ξέρουμε καλά κι ας κρύβονται πίσω από άυλους τίτλους. Οι τίτλοι είναι άυλοι αυτοί όμως έχουν σάρκα και οστά. Λεφτά μπορεί να έχουν,  αλλά απέναντι σ΄ αυτή την πατρίδα εμετρήθησαν,  εζυγίσθησαν και βρέθηκαν ελλιπείς.
Σ΄ αυτό τον τόπο πλούτισαν και σε βάρος αυτού τού λαού. Μα δεν έχουν καν το φιλότιμο τής ανταποδοτικότητας. Ούτε καν της ανταποδοτικότητας για  την υπομονή και τη στήριξη ενός λαού κατά τα δυο τρίτα φτωχοποιημένου.
Τους ευεργέτησε πολλαπλά κι επανειλημμένα αυτός ο τόπος. Με φοροαπαλλαγές,νομοσχέδια και υπαγορευμένες τροπολογίες την…δωδεκάτη,που τους ευνοούν σκανδαλωδώς. Πάντα μας ζητούσαν το κάτι παραπάνω. Μάλιστα πολλοί  απ´ αυτούς μας εξεβίαζαν απειλώντας μας ότι θα πάρουν τις επιχειρήσεις τους και θα πάνε σε φορολογικούς παραδείσους. Σε χώρες πιο πάνω από μας,  με εργατικό δυναμικό καθημαγμένο και ανύπαρκτη εργατική προστασία.
Ας ξεκουμπιστούν λοιπόν. Να πάνε στό διάολο γιατί είναι ανίκανοι κι ασήμαντοι αυτής τής πατρίδας. Απάτριδες. Ας τους στερηθεί λοιπόν το ηθικό πλεονέκτημα να δηλώνουν Έλληνες. Γιατί είναι ακριβός τίτλος να είσαι Ελληνας έστω κι αν τα τελευταία χρόνια έκαναν ο,τι περνούσε από το χέρι τους για να μισήσουμε και ν΄ απαρνηθούμε αυτόν τον τόπο.
Να πάνε στα τσακίδια και να μείνουμε εδώ εμείς,  όσοι μάθαμε να τιμάμε Θερμοπύλες, Μεσολόγγια και Αρκάδια. Να μείνουμε εμείς που η θυσία είναι επιλογή μας και δεν μας την επιβάλλει, για δικά του συμφέροντα, κανένα λαμόγιο..
Μπορεί και ν΄ αποτύχουμε. Η αποτυχία όμως θα είναι αποτέλεσμα του αγώνα μας κι  όχι μια κατευθυνόμενη επιλογή των κέντρων πού είναι και οι προστάτες των απάτριδων.
Να πάρουν μαζί και τους λακέδες τους,  γιατί σ αυτή τη χώρα δεν είναι ικανοί ούτε το…χαρτί υγείας να μας κρατάνε.
Είναι αυτά τα γραφικά αθύρματα που τους υπηρέτησαν καταστρατηγώντας κάθε έννοια  Δικαίου,  Ηθικής και Αξιοπρέπειας. Τους τρώγαμε στη μάπα από τα κανάλια,  νεροκουβαλητάδες τής απόλυτης έκπτωσης.
Να πάρουν μαζί και κάποιες στρας κυράτσες,  αγράμματες,  που μας τις πλασσάρανε ως πρότυπα. Γκομενίτσες τρίτης κατηγορίας με συνοδούς… ερασιτεχνικής κατηγορίας.
Κι ας μείνουμε εμείς,  μόνοι μας. Να μετρηθούμε με την ένδεια και τον πλούτο που φέρουμε και τις παρακαταθήκες της ιστορίας μας. Να μαζέψουμε τους επαίτες μας κι εκείνους που πεθαίνουν δίχως φάρμακα,  στους δρόμους και στα παγκάκια… Γιατί αυτοί είναι οι σύντροφοί μας κι απέναντι σ αυτούς οριοθετείται το χρέος μας.
Τουλάχιστον αυτοί που θα ξανάρθουν μετά από μας νάχουνε ένα παράδειγμα. Κι εμείς,  να μην ντρεπόμαστε να βλέπουμε τα παιδιά μας στα μάτια.
Αυτοί με τα φράγκα τους κι εμείς με την Πατρίδα μας.

www.imerodromos.gr

Γιατί θα μας… ξενο-κρατήσουν στο ευρώ, με νύχια και με δόντια!...

Κώστας Μαρδάς

 Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα! Το φάντασμα της εξόδου από το ευρώ… Η μεγάλη δημοκρατική παράταξη της… ΠΑΣΟΚΟ-ΝΟΥΔΟΥ, με κύριο εκφραστή τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, αναγγέλλει σε όλο τον κόσμο ότι... μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που θα αθετήσει το μνημόνιο (από το οποίο όμως θέλει να μας βγάλει η γαλαζοπράσινη συγκυβέρνηση), συνεπάγεται αυτόματα τη χρεοκοπία. Και –άρα– την έξοδό μας από το ευρώ. 
Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω: Οι δανειστές μας δεν πρόκειται να προχωρήσουν στην αποπομπή της χώρας από το ευρώ, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα από τις ιδρυτικές συνθήκες, αλλά γιατί –απλούστατα– δεν είναι ανόητοι. Και δεν είναι ανόητοι, διότι η αποσκίρτηση της Ελλάδας από την αλυσίδα της ευρωζώνης θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυσή της, με παράλληλη μετάδοση της κρίσης σε όλα τα χρηματιστήρια της υφηλίου και εξακόντιση της «φωτιάς» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γεγονός το οποίο θα σημάνει την ανάφλεξη του παγκόσμιου καπιταλισμού. 
Η Ελλάδα συνιστά ακόμη συστημικό κίνδυνο. Παρά την επιτήδεια μεταφορά του περίπου 80% των ομολόγων μας από τα χέρια των ιδιωτών τραπεζικών μεγαθηρίων στην αγκάλη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και των κρατικών φορέων της Ένωσης, η Αθήνα παραμένει το σημείο ζωής ή θανάτου για την ευρωζώνη. 
«Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων», αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, όταν ο ίδιος ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ στο βιβλίο του με τίτλο «Stress Test» (αλήθεια, γιατί δεν κυκλοφόρησε στην Ελλάδα;) τα λέει χαρτί και καλαμάρι: Ότι στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης 2010-2012 έκανε κατ’ εντολήν του προέδρου Ομπάμα 282 τηλεφωνικές και προσωπικές συνομιλίες με τους αξιωματούχους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της ευρωζώνης, του Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου συμπεριλαμβανομένων, προκειμένου να τους… συντονίσει ώστε να δράσουν ταχύτατα προς τη διάσωση της Ελλάδας. Από… αγάπη; Όχι, βέβαια. Από συμφέρον! Διότι μια άτακτη ελληνική πτώχευση θα απειλούσε την παγκόσμια οικονομική ισορροπία. Άλλωστε, τον Μάρτιο του 2011 στο οβάλ γραφείο, υποδεχόμενος τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο σε τελετή για τον εορτασμό της Επανάστασης του 1821, ο Ομπάμα δήλωσε: «Η ασφάλεια τη Ελλάδας είναι προς το συμφέρον ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών». Να γιατί ο Γκάιτνερ αποκαλύπτει επίσης ότι χρειάσθηκε να παρέμβει υπέρ ημών ο Αμερικανός πρόεδρος προς την καγκελάριο Μέρκελ, παραμονές συνόδων κορυφής, όταν στην ημερήσια διάταξη ήταν η ελληνική χρεοκοπία. 
Πράγματι, υπήρχαν φωνές σε γερμανικό επίπεδο που έβλεπαν μια συντεταγμένη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ώστε να προστατευθεί η υπόλοιπη ευρωζώνη από τον ελληνικό… δανειακό ιό του Έμπολα. Ναι. Η εφημερίδα «Financial Times» τον περασμένο Μάιο είχε φέρει στο φως το σχέδιο που εκπόνησε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε και προέβλεπε την αντιμετώπιση μιας ελληνικής εξόδου από το ευρώ, είτε λόγω απόφασης της ελληνικής κυβέρνησης είτε λόγω ατυχήματος ή για λόγους παραδειγματισμού των υπόλοιπων άτακτων στην ευρωζώνη… Ο Αμερικανός υπουργός υπογραμμίζει πως μόλις έμαθε ότι συζητιέται στο Βερολίνο ένα τέτοιο σχέδιο, έσπευσε στο θέρετρο Σιλτ μεταφέροντας την ανησυχία του πλανητάρχη για μετάδοση της οικονομικής πυρκαγιάς στις ΗΠΑ. «Βρήκα το σχέδιο τρομακτικό» γράφει ξεκάθαρα ο Γκάιτνερ, ο οποίος –σημειωτέον– προερχόταν από τη Wall Street. Kαι συνεχίζει: «Επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον πήγα στο γραφείο του προέδρου, ο οποίος μου είπε ότι συμμερίζεται τη βαθύτατη ανησυχία μου». Τα υπόλοιπα είναι γνωστά: Με την… απόβαση στην ευρωζώνη του ελεγχόμενου από τις ΗΠΑ ΔΝΤ, το μόρφωμα που κατ’ ευφημισμόν ονομάζουμε «Ευρωπαϊκή Ένωση», συγκρότησε την Ύπατη Αρμοστεία- τρόικα, η οποία ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στην Ελλάδα, επιβάλλοντας μαρτυρική λιτότητα με αντάλλαγμα τα δύο δάνεια- θηλιά συνολικού ύψους 230 δισ. ευρώ. Αποτρέποντας –πράγματι– μια άτακτη χρεοκοπία, με πρωταρχική ευθύνη του δικομματισμού οργάνωσε την… «επιλεκτική χρεοκοπία», η οποία επέφερε την πτώση του ΑΕΠ κατά 50 δισ. σε 4 χρόνια – κάτι που συμβαίνει σε συνθήκες πολέμου! Η αμερικανική παρέμβαση έφθασε στο απροκάλυπτο σημείο να… προΐσταται ο Γκάιτνερ σε σύνοδο υπουργών της ευρωζώνης, υπογραμμίζοντας την απαίτηση-τελεσίγραφο (ευγενικό…) των ΗΠΑ για δραστική λύση της ευρω-ελληνικής κρίσης!
Και επειδή οι εταίροι δεν είχαν –και δεν έχουν ακόμη και τώρα, με το δίκιο τους– σε καμία υπόληψη τους χυδαίους συγκυβερνήτες της χρεοκοπίας, ο Σόιμπλε έδωσε προληπτική εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να ετοιμάσει με απόλυτη μυστικότητα το «Σχέδιο Ζ», βάσει σεναρίου επιστροφής της χώρας μας στο εθνικό της νόμισμα, κάτι που –σύμφωνα με δημόσια δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου– είχε εξετασθεί και από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου και την Τράπεζα της Ελλάδος, καθώς φούντωναν οι κοινωνικές αντιδράσεις στην πλατεία Συντάγματος. 
Όταν αναδημοσιεύθηκε το εν λόγω ρεπορτάζ, όσα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ομνύουν στο μνημόνιο πρόβαλλαν το «Σχέδιο Ζ» ως… πλάνο των Ευρωπαίων για έξοδο της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό νόμισμα. «Να –έλεγαν… χαιρέκακα οι τηλε… Αδώνιδες– είδατε; Οι Ευρωπαίοι μάς είχαν προγραμμένους!» Η παραπληροφόρηση σε όλο της το ευρωπαϊκό μεγαλείο! Ο πτωχοπροδρομισμός επί το έργον! Η εθελοδουλία στις δόξες της!
Αν όμως ο προσεκτικός αναγνώστης (υπάρχει… τέτοιος;) δεν έμενε στους τίτλους των ελληνικών εφημερίδων, αλλά διάβαζε μέχρι τέλους το κείμενο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», θα μάθαινε όλη την αλήθεια: «Αξιωματούχοι που δούλεψαν το “Σχέδιο Ζ” επιμένουν ότι δεν ήταν ένας οδικός χάρτης για να εκδιωχθεί η Ελλάδα από το ευρώ, αλλά ακριβώς το αντίθετο» τόνιζαν, εξηγώντας πως ήταν το μίνιμουμ που έπρεπε να κάνουν, αφού μια εφόρμηση στις τράπεζες ήταν πιθανή να επιφέρει ένα Grexit «που θα έσπερνε το χάος στις ευρωπαϊκές αγορές, προκαλώντας bank run σε άλλες δοκιμαζόμενες οικονομίες της ευρωζώνης». Η εφημερίδα καταλήγει λέγοντας πως η Μέρκελ έπαψε κάθε συζήτηση για απομάκρυνση της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ όταν, σε μυστική σύσκεψη συνεργατών της, τρομοκρατήθηκε μόλις κατάλαβε πως μια κατάρρευση της Ελλάδας θα παρέσυρε όλη την υφήλιο! Μάλιστα, σε νέο αποκαλυπτικό της αφήγημα στις αρχές Δεκεμβρίου του 2014 η ίδια εφημερίδα δίνει παραστατικά το κλίμα της συνόδου των Καννών τον Νοέμβριο του 2011, γράφοντας πως η σκληρή καγκελάριος ακούγοντας την εξαγγελία του Γιώργου Παπανδρέου για δημοψήφισμα… «έβαλε τα κλάματα παραπονούμενη γιατί πιέζεται από τον Ομπάμα για να βγει μπροστά η Γερμανία ως τείχος προστασίας της ευρωζώνης με έκδοση ομολόγων SDR, κάτι που απαγορεύει η Κεντρική Τράπεζα της χώρας».
Ακόμη μια μαρτυρία για το πόσο φοβούνται μια… αναχώρησή μας από το ευρώ ήρθε από τον έγκυρο οικονομικό αναλυτή της βρετανικής εφημερίδας «Ντέιλι Μέιλ» Φαϊσάλ Ισλάμ, ο οποίος στο βιβλίο του «Η Γραμμή Χρεοκοπίας» αποκάλυψε ότι: Την ώρα που οι Eυρωπαίοι αξιωματούχοι πλειοδοτούσαν υπέρ μιας ελληνικής χρεοκοπίας, στο διάστημα 2011-2012, μας έστειλαν με μυστικές πτήσεις πάνω από 10 δισ. εκατομμύρια φρεσκοτυπωμένα ευρώ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη φορτώνοντάς τα σε γιγαντιαία «Μπόινγκ» που προσγειώνονταν στην Αθήνα (για την ακρίβεια, στην πολεμική βάση της Ελευσίνας) μην τυχόν και ξεμείνουν τα ΑΤΜ των ελληνικών τραπεζών, προκαλώντας τραπεζικό πανικό!
Πρόσφατες δηλώσεις ήρθαν να επιβεβαιώσουν το συνεχώς αυξανόμενο αμερικανικό ενδιαφέρον για τη στήριξη της ευρωζώνης. Ο Ομπάμα, μιλώντας αρχές Δεκέμβρη του 2014 σε εκπροσώπους αμερικανικών επιχειρήσεων στην Ουάσινγκτον, άφησε αιχμές κατά της εμμονικής γερμανικής πολιτικής λιτότητας, που καλλιεργεί την ύφεση στον ευρωπαϊκό Νότο, και δεν έκρυψε τη δική του ανάμειξη στην ευρωζώνη: «Τόσο εγώ όσο και ο υπουργός Οικονομικών Τζακ Λου και ο προκάτοχός του Τίμοθι Γκάιτνερ, από τον πολύ χρόνο που έχουμε ξοδέψει προσπαθώντας να διαχειρισθούμε τις διάφορες κρίσεις που ξεφυτρώνουν στην Ευρώπη, είμαστε πλέον… επίτιμα μέλη της Κομισιόν, καθώς οι ΗΠΑ συνεχίζουν να σπρώχνουν τους Ευρωπαίους να τονώσουν τις επενδύσεις και τη ζήτηση ώστε να βγουν από την τρύπα!» («Καθημερινή», 4-12-14)
Σίγουρα θα έχεις αναρωτηθεί, αγαπητέ αναγνώστη: Γιατί τόσος αμερικανικός… έρωτας με την Ευρώπη; Διότι, εκτός από τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης στην αμερικανική ήπειρο, υπάρχει ένας πιο βασικός λόγος που κάνει τον πλανητάρχη αφοσιωμένο στη Γηραιά Ήπειρο, την οποία τον Μάιο του 1945 απελευθέρωσαν από τους ναζί τα αμερικανικά στρατεύματα που μπήκαν στο Βερολίνο μαζί με τον σοβιετικό στρατό: Ο γεωστρατηγικός. Τον προσδιόρισε ο αρμοδιότερος όλων: Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Μάρτιν Ντέμπσεϊ, σε διάλεξή του στο ινστιτούτο στρατηγικών αναλύσεων Atlantic Council (Ατλαντικό Συμβούλιο) στην Ουάσινγκτον: «Η ευρωζώνη βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο! Οποιοδήποτε ρήγμα στο ευρω-οικονομικό μπλοκ θα είχε σοβαρές συνέπειες και για το Πεντάγωνο. Θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την εξέλιξη κορυφαίων προγραμμάτων ανάπτυξης οπλικών συστημάτων, όπως το F-35, στο οποίο έχουμε Ευρωπαίους συνεταίρους, όπως τη Βρετανία και την Ιταλία. Αλλά θα μπορούσε επίσης να θέσει σε κίνδυνο την ίδια την παρουσία των αμερικανικών στρατευμάτων στο ευρωπαϊκό έδαφος, καθώς πάνω από 80.000 Αμερικανοί στρατιώτες και 20.000 πολιτικοί υπάλληλοι εργάζονται στις Βάσεις των ΗΠΑ στην Ευρώπη, οι περισσότεροι στη Γερμανία». («Ελευθεροτυπία», 12-12-2011)
Ιδού λοιπόν γιατί οι κηδεμόνες του στρατηγικού οικοπέδου «Ελλάς» με το αμερικανικό στρατιωτικό κρατίδιο της αναντικατάστατης Σούδας, η οποία εν μέσω κρίσης αποτέλεσε βάση εξόρμησης κατά του δικτάτορα Καντάφι, προκαλεί τον αμερικανικό «έρωτα». Να γιατί θα μας κρατήσουν στο ευρώ… με νύχια και με δόντια! Αλλά αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιούται να προβαίνει σε τυχοδιωκτισμούς.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία με οδηγούν στην εκτίμηση ότι μια ελληνική κυβέρνηση μπορεί να απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του θανατηφόρου φαρμάκου-μνημονίου που δημιούργησε 1.300.000 θύματα της ανεργίας. Αργά ή γρήγορα την αποτίναξη των βάρβαρων απαιτήσεων της τρόικας θα αναγκασθεί να την επιχειρήσει είτε μια κυβέρνηση με κορμό τη Νέα Δημοκρατία είτε μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Εάν βέβαια διαθέτουν ηγεσίες που ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της γεωπολιτικής. Και –κυρίως– να το θέλουν… Αλλιώς, είμαστε αν-άξιοι της τύχης μας!

 tokarfi.gr

'Μετανάστης' Δημήτρης Ζερβουδάκης, Γιώργος Αετόπουλος

Γερμανία και Γαλλία ξεχνούν ότι διέγραψαν το χρέος τους

Κοινό νόμισμα δεν υπάρχει με 18 διαφορετικά χρέη κι επιτόκια

 

Άρθρο του Τομά Πικετί στη Liberation 

Το πιο θλιβερό στην ευρωπαϊκή κρίση είναι η εμμονή των ηγετών να παρουσιάζουν την πολιτική τους ως τη μόνη δυνατή και ο φόβος που τους προκαλεί κάθε πολιτική αναταραχή η οποία μπορεί να αλλάξει αυτή τη χαρούμενη ισορροπία.  

Αυτά γράφει σε άρθρο του στη σημερινή Λιμπερασιόν (30/12) ο γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί, συγγραφέας του βιβλίου «Το κεφάλαιο τον 21ο αιώνα» που έχει γίνει μπεστ σέλερ σε όλο τον κόσμο.  

Κατά την άποψή του, το βραβείο κυνισμού ανήκει στον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος από τότε που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο LuxLeaks εξηγεί ήρεμα στην κατάπληκτη Ευρώπη ότι δεν είχε άλλη επιλογή, αφού η βιομηχανία της χώρας του διερχόταν κρίση και έπρεπε να βρει μια αναπτυξιακή στρατηγική για τη χώρα του. «Τι άλλο μπορούσα να κάνω», μοιάζει να αναρωτιέται, «από το να καταστήσω τη χώρα μου έναν από τους χειρότερους φορολογικούς παραδείσους της Ευρώπης;» Οι γείτονές του, που αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες την αποβιομηχάνιση των χωρών τους, είναι βέβαιο ότι εκτιμούν πολύ αυτές τις εξηγήσεις.  

Είναι καιρός να αναγνωριστεί ότι το πρόβλημα βρίσκεται στους ίδιους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, επισημαίνει ο Πικετί. Και ότι μόνο μια δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης θα επιτρέψει να ακολουθηθεί μια πολιτική κοινωνικής προόδου. 

Για να αποτραπεί η επανάληψη σκανδάλων όπως το LuxLeaks, πρέπει να καταργηθεί ο κανόνας της ομοφωνίας στη φορολογική πολιτική και να λαμβάνονται με απλή πλειοψηφία όλες οι αποφάσεις που αφορούν τη φορολόγηση των μεγάλων εταιρειών (και, κατά προτίμηση, των μεγάλων εισοδημάτων και των μεγάλων περιουσιών). Κι αν το Λουξεμβούργο και άλλες χώρες το αρνηθούν, θα πρέπει οι χώρες που το επιθυμούν να συγκροτήσουν έναν σκληρό πυρήνα που θα εργαστεί σε αυτή την κατεύθυνση και θα απομονώσει όλους εκείνους που συνεχίζουν να θέλουν να λειτουργούν σε φορολογική αδιαφάνεια.  

Το βραβείο της αμνησίας, συνεχίζει ο Πικετί, ανήκει στη Γερμανία, και το δεύτερο βραβείο στη Γαλλία. Το 1945, οι χώρες αυτές είχαν ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ. Το 1950, το χρέος έπεσε κάτω από το 30%. Τι συνέβη, είχαν ξαφνικά αυτές οι χώρες ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα που τους επέτρεψε να ξεπληρώσουν ένα τόσο μεγάλο χρέος; Όχι βέβαια: η Γερμανία και η Γαλλία απηλλάγησαν από το χρέος μέσω του πληθωρισμού και της διαγραφής. Αν είχαν επιδοθεί υπομονετικά σε μια προσπάθεια να έχουν κάθε χρόνο ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα της τάξης του 1% και του 2%, θα βρίσκονταν ακόμη στην ίδια θέση και θα ήταν πολύ πιο δύσκολο για τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις να επενδύσουν στην ανάπτυξη.  

Κι όμως, αυτές οι δύο χώρες εξηγούν από το 2010-2011 στις χώρες της Νότιας Ευρώπης ότι το δημόσιο χρέος τους πρέπει να ξεπληρωθεί μέχρι το τελευταίο ευρώ. Πρόκειται για ένα μυωπικό εγωισμό, αφού η νέα δημοσιονομική συνθήκη που υιοθετήθηκε το 2012 κάτω από την πίεση της Γερμανίας και της Γαλλίας, και οργανώνει τη λιτότητα στην Ευρώπη (με μια υπερβολικά γρήγορη μείωση των ελλειμμάτων και ένα απολύτως δυσλειτουργικό σύστημα αυτόματων κυρώσεων), οδήγησε σε γενικευμένη ύφεση στην ευρωζώνη. Την ίδια ώρα, μάλιστα, που η οικονομία ανέκαμπτε παντού αλλού, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στις χώρες της ΕΕ που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη.  

Στο ντουέτο αυτό, γράφει ο γάλλος οικονομολόγος, το βραβείο υποκρισίας ανήκει χωρίς αμφιβολία στους γάλλους ηγέτες, οι οποίοι περνούν την ώρα τους καταγγέλλοντας τη Γερμανία, ενώ η ευθύνη είναι χωρίς αμφιβολία μοιρασμένη. Η νέα δημοσιονομική συνθήκη, την οποία διαπραγματεύτηκε η προηγούμενη γαλλική κυβέρνηση και επικύρωσε η σημερινή, δεν θα μπορούσε να έχει υιοθετηθεί χωρίς τη Γαλλία, η οποία έκανε ουσιαστικά όπως και η Γερμανία την επιλογή του εγωισμού απέναντι στις χώρες της νότιας Ευρώπης.  

Στην πραγματικότητα, ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να λειτουργήσει με 18 δημόσια χρέη και 18 επιτόκια όπου μπορούν να κερδοσκοπούν ελεύθερα οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Πρέπει να γίνουν μαζικές επενδύσεις στην εκπαίδευση, την καινοτομία και τις πράσινες τεχνολογίες. Αλλά γίνεται το αντίθετο. Η Ιταλία αφιερώνει το 6% του ΑΕΠ για να πληρώνει τους τόκους του χρέους και επενδύει μόλις το 1% του ΑΕΠ στα πανεπιστήμιά της.  

Τι θα μπορούσε να γίνει λοιπόν για να αλλάξει η κατάσταση το 2015;  

Για τον Πικετί, υπάρχουν τρεις προοπτικές. Μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση, ένας πολιτικός κραδασμός προερχόμενος από τα αριστερά και ένας πολιτικός κραδασμός προερχόμενος από τα δεξιά. Οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η δεύτερη πιθανότητα είναι μακράν η καλύτερη. Αντί να απορρίψει η Ευρώπη κόμματα όπως το Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να συνεργαστεί μαζί τους για μια δημοκρατική επανίδρυση της ΕΕ. Αλλιώς, ο πολιτικός κραδασμός θα προέλθει από τα δεξιά και θα είναι ισχυρός. Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας μπορεί θαυμάσια να κερδίσει περιφέρειες στις περιφερειακές εκλογές του ερχόμενου Δεκεμβρίου.  

Μπορεί βέβαια μέρες που είναι, καταλήγει ο Πικετί, να συμβεί και το αδύνατο: να αναγνωρίσει ο Φρανσουά Ολάντ τα λάθη του και να τείνει το χέρι στη Νότια Ευρώπη.  

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2014

www.iskra.gr

Έρχονται τα ρομπότ του Ισαάκ Ασίμοφ

Υπάρχουν ορισμένες χρονιές οι οποίες μένουν στην ιστορία όχι γι’ αυτά που συμβαίνουν αλλά για αυτά που κάποιοι άνθρωποι είχαν προβλέψει ότι θα συμβούν, πριν από αρκετές δεκαετίες ή ακόμη και αιώνες. Το 1984 μπορεί να ανακαλύφθηκε ο ιός που προκαλεί το AIDS, να δολοφονήθηκε η Ίντιρα Γκάντι και να πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη απεργία των Βρετανών ανθρακωρύχων αλλά όλοι θα το θυμόμαστε από το βιβλίο του Τζορτζ Όργουελ και τις ομώνυμες κινηματογραφικές παραγωγές.

Για τους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας αλλά και για εκατοντάδες επιστήμονες ρομποτικής το 2015 είναι μια αντίστοιχη χρονιά ορόσημο καθώς σε αυτή διαδραματίζονταν η ιστορία του Ισαάκ Ασίμοφ με τίτλο Runaround. Στο σύντομο μυθιστόρημά του ο Ρώσος συγγραφέας έθεσε τους περίφημους τρείς νόμους της ρομποτικής: α) Ένα ρομπότ δεν μπορεί να τραυματίσει έναν άνθρωπο ή να μένει άπραγο όταν απειλείται ένας άνθρωπος. β) Ένα ρομπότ πρέπει να υπακούει τις εντολές που λαμβάνει από τους ανθρώπους εκτός εάν αυτές προσκρούουν στον πρώτο νόμο. γ) κάθε ρομπότ πρέπει να προστατεύει το εαυτό του εκτός αν αυτό οδηγεί σε παραβίαση του πρώτου και του δεύτερου νόμου.

Οι συγκεκριμένοι νόμοι αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για χιλιάδες επιστήμονες, (όχι μόνο από το χώρο της ρομποτικής), οι οποίοι μεγάλωσαν με τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας του Ασίμοφ και θέλησαν να θέσουν την επιστήμη στην υπηρεσία του ανθρώπου. Που βρισκόμαστε λοιπόν σχεδόν 74 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του Runaround;

Παραδόξως ο κλάδος της ρομποτικής θα στείλει το 2015 αρκετά θετικά μηνύματα καθώς «τα ρομπότ», όπως γράφει στο τελευταίο τεύχος του το περιοδικό Popular Science, «θα ενταχθούν στην επανάσταση του ανοιχτού λογισμικού». Συγκεκριμένα ο κώδικας που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία τριών από τα πιο εξελιγμένα ρομπότ που έχουν κατασκευαστεί στην ιστορία θα ανανεωθεί και θα είναι διαθέσιμος στο κοινό, από το καλοκαίρι του 2015, για περαιτέρω ανάπτυξη. Η μαρξιστική έννοια της «γενικής διάνοιας» έρχεται ίσως ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματικότητα καθώς τα πιο πρωτοπόρα τμήματα της επιστήμης συνειδητοποιούν ότι η πρόοδος μπορεί να επέλθει μόνο μέσα από την ανάπτυξη της συλλογικής, κοινωνικής ευφυίας.

Το 2015 θα είναι επίσης η χρονιά που θα δοκιμαστεί στην πράξη η γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν (ακριβώς έναν αιώνα από τη διατύπωσή της) καθώς θα ξεκινήσουν διαστημικές έρευνες για κύματα βαρύτητας, που θα μπορούσαν να δικαιώσουν ή να ανατρέψουν τις θεωρίες του Θείου Αλβέρτου.

Ενώ όμως έξω (από τη Γη) πάμε καλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με εκείνους τους τομείς της επιστήμης που ελέγχονται πλήρως από την καπιταλιστική επιδίωξη του κέρδους.

Παρά το γεγονός ότι το 2015 ενδέχεται να είναι η χρονιά που δυο νέα εμβόλια για τον ιό έμπολα θα φτάσουν στα νοσοκομεία της δυτικής Αφρικής, η καθυστέρηση που επέδειξε η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα και κυρίως οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες στην αντιμετώπιση μιας πιθανής πανδημίας είναι ενδεικτικές για τους κινδύνους θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τα επόμενα χρόνια. Μια ασθένεια, η οποία εμφανίστηκε και διαδόθηκε σε χώρες που είχαν καταστραφεί από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και στη συνέχει από την αμερικανική νέο-αποικιοκρατία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, δεν αντιμετωπίστηκε έγκαιρα γιατί τα απαιτούμενα φάρμακα είχαν υψηλό κόστος έρευνας και ανάπτυξης ενώ προσέφεραν ελάχιστο κέρδος. Παράλληλα η απαξίωση του διακρατικού χαρακτήρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και η υπόγεια ιδιωτικοποίησή του προς όφελος χιλιάδων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων απέδειξε ότι οι δυνάμεις της αγοράς δεν είναι πλέον υπεύθυνες μόνο για τη δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο αλλά απειλούν την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους.

Βέβαια οι λίγοι και εκλεκτοί του πλανήτη μπορούν να ελπίζουν ότι θα σώσουν το τομάρι τους καθώς το 2015 θα είναι η χρονιά ανάπτυξης νέων διαστημικών κατοικιών, που θα αρχίσουν να δοκιμάζονται σε πειραματικό επίπεδο στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) από το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο του 2015.

Η χρονιά που ξεκινά την 1η Ιανουαρίου δείχνει το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος και της επιστημονικής προόδου αφήνοντας όμως το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα να απειλεί το μέλλον μας. Οι επιστήμονες θα παράξουν την επόμενη χρονιά τον μεγαλύτερο όγκο ερευνητικών δεδομένων στην ιστορία, τον οποίο για πρώτη φορά θα μπορούν να διανέμουν σε ερευνητικά κέντρα με υποθαλάσσια καλώδια σε ταχύτητα που θα φτάνουν τα 340 Gbps (δισεκατομμύρια bits ανά δευτερόλεπτο). Παράλληλα όμως οι κυβερνήσεις θα θέτουν οικονομικούς φραγμούς στην ελεύθερη διακίνηση της γνώσης διώκοντας και φυλακίζοντας τους «πειρατές» που μεταφέρουν τα προϊόντα της πρώιμης γενικής διάνοιας. Ο Μολώχ του 2015 θα είναι επιχειρηματίας στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας και ο Προμηθέας θα έρχεται με τη μορφή χάκερ ή διαδικτυακού πειρατή.

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα ΠΡΙΝ 28/12/2014
info-war.gr

Der Spiegel: Η συνταγή λιτότητας της Δρ. Μέρκελ δεν λειτουργεί

 

Ποιος κυβερνά σε μια δημοκρατία; Οι άνθρωποι ή το κεφάλαιο; Δεν τίθεται θέμα, θα πίστευε κανείς αναφέρει σε άρθρο του Jakob Augstein για την Ελλάδα το Spiegel Online που επιτίθεται στο γερμανικό πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα αλλά και την Άγκελα Μέρκελ προσάπτοντας τους «αλαζονεία» για τον τρόπο με τον οποίο επιβάλουν στους Έλληνες να επιλέξουν την κυβέρνηση τους στις επόμενες εκλογές.

«Η δημοκρατία διαφέρει από τη δικτατορία στη διαδικασία των εκλογών, εκτός αν ο λαός θέλει να επιλέξει μια κυβέρνηση της αριστεράς» αναφέρει ο συντάκτης του άρθρου διαπιστώνοντας ότι όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει όπως τώρα στην Ελλάδα ο γερμανικός Τύπος υπερβάλει προβάλλοντας το δικαίωμα για δημοκρατία στην Ελλάδα, και επιβάλλει στην Μέρκελ να ξεκαθαρίσει «τι περιμένουν οι Γερμανοί από τους Έλληνες να εκλέξουν».

«Γιατί δημοκρατία για τους Έλληνες είναι ότι μπορούν να αντέξουν οικονομικά» υποστηρίζουν τότε τα ΜΜΕ στην Γερμανία «Και οι Έλληνες σήμερα είναι χρεωκοπημένοι» αναφέρει ο συντάκτης του άρθρου του Spiegel καταλήγοντας «Τι αλαζονεία!»

Αντίθετα, η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει ένα σημάδι ελπίδας για τη δημοκρατία στην Ευρώπη. «Ex Oriente lux!» (Φως εξ Ανατολής) αναφέρει ο Jakob Augstein υπενθυμίζοντας με την λατινική αυτή φράση το δυτικό κίνημα του Οριενταλισμού, ενός κινήματος που στόχευε στην αναγνώριση και την κατανόηση της ανατολικής φιλοσοφίας και θρησκείας.

«Στη κρίση του ευρώ η δημοκρατία στην Ευρώπη έχει υιοθετήσει ένα αυταρχικό χαρακτήρα» συνεχίζει ο Γερμανός δημοσιογράφος υπογραμμίζοντας ότι «ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, δήλωσε το 2011 ότι οι αγορές είναι ανυπόμονες με την φράση: «Η δημοκρατία είναι πολύ αργή» περιγράφοντας αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην Ευρώπη.

Συνεχίζοντας ο Γερμανός δημοσιογράφος αναφέρει ότι «Η δημοκρατία εκφυλίζεται σε μια βασιλεία των εμπειρογνωμόνων από εμπειρογνώμονες για τους εμπειρογνώμονες» σημειώνοντας ότι αντί η Ευρώπη να κινείται με τη φράση του Λίνκολν «κυβέρνηση του λαού από το λαό και για το λαό» είναι ποιο κοντά στη φράση του Λένιν «Επιτροπή για τη διαχείριση των υποθέσεων της αστικής τάξης».

Η κρίση του ευρώ έχει διαρκέσει ήδη πέντε χρόνια. Έχει από καιρό γίνει μια χρόνια ασθένεια. Η συνταγή λιτότητας της Δρ. Μέρκελ δεν λειτουργεί. Οι Έλληνες θα ψηφίσουν στις 25 Ιανουαρίου. Και τότε μια κυβέρνηση της αριστεράς θα μπορέσει να διδάξει την δύσμοιρη Ντόκτορ του νεοφιλελευθερισμού το φόβο καταλήγει ο Γερμανός συντάκτης του άρθρου.

«Ο Αλέξης Τσίπρας, η νέα ελπίδα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν είναι τρελός. Δεν θέλει να φύγει από την ΕΕ, και το ευρώ δεν είναι προς συζήτηση. Αλλά θέλει να σπάσει τα βάρβαρα μέτρα λιτότητας που η Ευρώπη και το ΔΝΤ έχουν επιβάλει χώρα του» συνεχίζει ο Jakob Augstein.

Θέλει να αυξήσει τους φόρους στους πλούσιους, να εισαγάγει ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, να εξασφαλίσει ότι οι φτωχοί θα πρέπει να λαμβάνουν κουπόνια τροφίμων και να έχουν οι άνεργοι δωρεάν υγειονομική περίθαλψη. Αυτή είναι η Ευρώπη» διαπιστώνει ο Γερμανός δημοσιογράφος.

Tags: Der Spiegel, Μέρκελ, Ελληνες

www.enikonomia.gr