Σοβαρά τώρα, μόνο η ΝΔ «μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα και προκοπή»;

Η κυβέρνηση επιμένει στο αφήγημα ότι μόνο αυτή μπορεί να εγγυηθεί «σταθερότητα και προκοπή» για τη χώρα

γράφει ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

«Η ΝΔ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που εγγυάται και σταθερότητα και προκοπή», επέμεινε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συμπληρώνοντας ότι «απέναντί μας είναι κόμματα που έχουν μία αποστολή, να φύγει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης».

Η τοποθέτηση αυτή είναι όντως συνεπής στο μοτίβο που επιμένει η κυβέρνηση και το οποίο στηρίζεται στην εκτίμηση ότι η μόνη πραγματικά κυβερνητική δύναμη σήμερα είναι η Νέα Δημοκρατία και ότι όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, ξεκινώντας από την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα, είναι εξ ορισμού ανίκανες να ασκήσουν κυβερνητικά καθήκοντα, παρά μόνο με τον κίνδυνο να οδηγήσουν τη χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Είναι το ίδιο το αφήγημα που στα χέρια ορισμένων διαπρύσιων απολογητών της κυβέρνησης στη δημόσια σφαίρα έχει οδηγήσει στη θέση ότι δεν έχει σημασία ποιο ποσοστό θα πάρει η Νέα Δημοκρατία, καθώς και μόνο 25% να έχει, πάλι μόνο αυτή είναι γνήσια κυβερνητικό κόμμα (άιντε και μαζί με μερικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ) και άρα πρέπει να κυβερνάει μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Όμως, το ζήτημά δεν είναι να υπενθυμίσουμε ότι δημοκρατία σημαίνει αφενός εναλλαγή κυβερνήσεων, αφετέρου ότι κυβερνά ένα κόμμα που ακόμη και εάν δεν έχει την υποστήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας, τουλάχιστον έχει μια εκλογική υποστήριξη που είναι αρκετά κοντινή σε κάτι τέτοιο.

Το ζήτημά είναι αυτή η ταύτιση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τη σταθερότητα και την προκοπή. Γιατί είναι προφανές ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει.

Καταρχάς «σταθερότητα» δεν σημαίνει ότι κυβερνά σταθερά μια κυβέρνηση. Ιδίως σε ένα κοινοβούλιο όπου διαθέτει άνετη πλειοψηφία.

Σταθερότητα υπάρχει σε μία χώρα όταν αυτή έχει κοινωνική συνοχή και όταν αυτή είναι προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει μια επιδείνωση του συνολικότερου διεθνούς κλίματος, είτε αυτό αφορά την οικονομία, είτε αυτό αφορά τις γεωπολιτικές εξελίξεις, είτε αυτό αφορά την κλιματική αλλαγή.

Εάν δούμε έτσι τη σταθερότητα, τότε η χώρα απέχει από το να είναι σταθερή. Η κοινωνική συνοχή έχει δεχτεί πλήγματα από τον τρόπο που ιδίως μέσα σε μια διπλή κρίση, κόστους ζωής και στεγαστική, ο βαθμός πραγματικής επισφάλειας έχει αυξηθεί και η κοινωνία έχει γίνει επί της ουσίας πιο άνιση και πιο πολωμένη. Στην πραγματικότητα αντί για σταθερότητα ο προσεκτικός παρατηρητής θα δει μια κοινωνία όλο και πιο δυσαρεστημένη και όλο πιο θυμωμένη, ακόμη και εάν «ποστάρει» φωτογραφίες από τις διακοπές (για να βγαίνει ένας υπουργός και να λέει «μαυρίσατε, άρα κανένα πρόβλημα δεν έχετε»), μια κοινωνία όπου σωρεύονται τα υλικά των επόμενων κοινωνικών εκρήξεων, που θα μπορούσαν να ξεσπάσουν ακόμη και «δι’ ασήμαντον αφορμήν».

Έπειτα κάθε άλλο παρά ανθεκτική είναι η χώρα απέναντι σε κάποιο μεγάλο κίνδυνο. Για παράδειγμα, η συστηματική αποδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας, παρά τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα γιατρών και νοσηλευτών, σημαίνει ότι κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι η αναμέτρηση με μια νέα πανδημία, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι και στην προηγούμενη η χώρα μας είχε μερικές από τις χειρότερες στατιστικές στην Ευρώπη. Στις δασικές πυρκαγιές είδαμε ότι έργα έγιναν όμως δεν συνδυάστηκαν με αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης, την ώρα που ολοένα και περισσότερο το «112» αντιμετωπίζεται ως πανάκεια.

Όσο για τις οικονομικές απειλές, είναι σαφές ότι μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει μπορέσει να τιθασεύσει τον πληθωρισμό και την έκρηξη της ακρίβειας, δύσκολα θα μπορούσε να βρει τρόπο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομίας.

Από την άλλη, μπορεί να έχουν ενισχυθεί οι ένοπλες δυνάμεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα η χώρα έχει ένα ισχυρό πλαίσιο συμμαχιών, την ώρα που η Τουρκία αναβαθμίζει τη θέση της, παρά τα εσωτερικά οικονομικά της προβλήματα. Και βέβαια, το στρεβλό μοντέλο «ανάπτυξης» που έχει σπρώξει τη χώρα στο περιθώριο της Ευρώπης οικονομικά, σημαίνει και μικρότερο πραγματικό διεθνές βάρος.

Άρα λοιπόν, κάθε άλλο παρά τη σταθερότητα εγγυάται για το επόμενο διάστημα η διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όσο για την «προκοπή», δηλαδή την ευημερία, είναι σαφές ότι η προκοπή που υπόσχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτή που οι αυξήσεις στους μισθούς σύντομα εξανεμίζονται από την αύξηση του πληθωρισμού, όπου οι μισθοί, με όρους αγοραστικής δύναμης είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης, όπου το προσωπικό του δημοσίου είναι αντιμέτωπο με μια συνθήκη φτωχοποίησης, και όπου τα νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα όλο και πιο δύσκολα, ακόμη και εάν φαινομενικά «οι αριθμοί ευημερούν». Προσθέστε σε όλα αυτά και τη συστηματική υπονόμευση του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, προς όφελος «ιδιωτικών σουπερμάρκετ πτυχίων», και έχετε εικόνα της πραγματικής «προκοπής» με την οποία είναι αντιμέτωπη η κοινωνία.

Αυτό εξηγεί και γιατί είναι τόσο έντονο σήμερα ένα αίτημα πολιτικής αλλαγής.

Αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι πολίτες «παρασύρονται» από την αντιπολίτευση και δεν αντιλαμβάνονται τη «σταθερότητα και προκοπή» που τους προσφέρουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία.

Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Επειδή οι πολίτες σήμερα αισθάνονται τέτοια ανασφάλεια και αβεβαιότητα και επειδή όντως επιδιώκουν τη σταθερότητα και την προκοπή για τους ίδιους και τα παιδιά τους, είναι που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα και αναζητούν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

www.in.gr

Η Ασπίδα και η «αχίλλειος πτέρνα»

Είμαστε βέβαιοι πως θέλουμε να χαρίσουμε τον αραβικό κόσμο στην Τουρκία;

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» παρουσιάζεται ως ακόμη ένα μεγάλο βήμα θωράκισης της χώρας. Και πράγματι, τα 3 δισ. ευρώ δεν είναι αμελητέα υπόθεση. Ούτε η απόκτηση ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας, με David’s Sling, SPYDER, Barak MX, ραντάρ και ενιαίο σύστημα διοίκησης και ελέγχου, μπορεί να αντιμετωπιστεί ελαφρά τη καρδία. Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ.

Μόνο που η εξωτερική πολιτική δεν είναι κατάλογος εξοπλισμών. Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα – για τους δήθεν «μετριοπαθείς», αλλά και για τους κάθε λογής «φουστανελοφόρους» πωλητές αφηγημάτων πατρίδας για τα πανηγύρια.

Γιατί το ερώτημα όμως δεν είναι και δεν πρέπει να τίθεται μονόπλευρα στη βάση του εάν πρέπει να έχουμε «ισχυρή άμυνα» και «αποτρεπτική ισχύ» – που πρέπει να έχουμε σε έναν περίπλοκο κόσμο. Το ερώτημα είναι εάν, στο όνομα της ασφάλειας – όπως ευπώλητα επικοινωνείται στο δρόμο προς τις κάλπες – είμαστε έτοιμοι να περιορίσουμε (περαιτέρω), μόνοι μας, το γεωπολιτικό μας αποτύπωμα.

Είμαστε βέβαιοι πως θέλουμε να «χαρίσουμε» τον αραβικό κόσμο στην Τουρκία; Διότι αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος μιας εξωτερικής πολιτικής που επενδύει ολοένα περισσότερο στην αποκλειστική στρατηγική σύμπλευση με το Ισραήλ του Νετανιάχου και της γενοκτονίας στη Γάζα και, μέσω αυτού, με τον αστάθμητο και σταθερά απρόβλεπτο αμερικανικό παράγοντα του Ντόναλντ Τραμπ. Η Άγκυρα, δεν περιμένει. Αντιθέτως, επιχειρεί να ξαναχτίσει γέφυρες εκεί όπου εμείς κινδυνεύουμε να σηκώσουμε τείχη.

Η Τουρκία συνομιλεί με όλους. Με τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Ιρανούς, τους Άραβες. Ενισχύει τις σχέσεις της με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, διεκδικεί ρόλο στη Συρία, διατηρεί διαύλους με το Κατάρ και επανέρχεται δυναμικά στον αραβικό χώρο. Και τώρα, μέσα στη νέα περιφερειακή ανακατάταξη, αποκτά όμως ακόμη έναν, ίσως σημαντικότερο ρόλο. Εκείνον της χώρας που μπορεί να συνομιλεί με όλες τις πλευρές ακόμη και με εκείνες οι οποίες μεταξύ τους δεν συνομιλούν.

Κι εμείς; Εμείς τι κάνουμε;

Επενδύουμε όλο και περισσότερο στην εικόνα του «δυτικού προκεχωρημένου φυλακίου» στην Ανατολική Μεσόγειο που θα ζήλευε μέχρι και η αποκρουστική Φρειδερίκη. Μόνο που η Ελλάδα δεν είναι φυλάκιο. Ιστορικά και γεωπολιτικά ήταν πάντα μια «χώρα-γέφυρα». Είναι ευρωπαϊκό κράτος με ιστορική, οικονομική και γεωγραφική πρόσβαση στη Μέση Ανατολή. Είναι η χώρα που μπορεί να συνομιλεί με το Ισραήλ χωρίς να χάνει τον δίαυλο (πολλώ δε μάλλον να καραργεί) επικοινωνίας και των παραδοσιακά καλών σχέσεων με τον αραβικό κόσμο. Ή, τουλάχιστον, αυτό θα έπρεπε να είναι το συγκριτικό της πλεονέκτημα.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

Το Ισραήλ, όπως και άλλες χώρες, έχει ασφαλώς και αυτό στρατηγική αξία για την Ελλάδα. Όμως το Ισραήλ έχει και τη δική του ατζέντα, τις δικές του συγκρούσεις, τους δικούς του αντιπάλους. Το ίδιο και ο Ντόναλντ Τραμπ – που έχει και τα δικά του οικονομικά συμφέροντα. Μόνο οι αφελείς πιστεύουν λοιπόν πως οι προτεραιότητες της Ουάσιγκτον ή του Τελ Αβίβ ταυτίζονται αυτομάτως με τις ελληνικές. Και δεν είναι θέμα «ιδεοληψίας», αλλά είναι η ίδια η πραγματικότητα που μας προειδοποιεί. Η Τουρκία εξακολουθεί να μπορεί να συνομιλεί με την Ουάσιγκτον, ενώ την ίδια στιγμή χτίζει νέες περιφερειακές συμμαχίες. Η πρόσφατη αμυντική συμφωνία Άγκυρας–Ριάντ–Ισλαμαμπάντ είναι χαρακτηριστική.

Η Μέση Ανατολή αλλάζει – ξανά. Και μέσα σε αυτή τη νέα γεωπολιτική σκακιέρα της φωτιάς, δεν κερδίζει όποιος διαλέγει στρατόπεδο νωρίτερα. Κερδίζει όποιος διατηρεί περισσότερες επιλογές!

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μπορεί να είναι λοιπόν μια «καλή αμυντική συμφωνία». Δεν πρέπει όμως να μετατραπεί σε ασπίδα κάτω από την οποία θα κρυφτεί η κυβέρνηση και οι κάθε λογής πολιτικοί – και όχι μόνο – υποστηρικτές της, από τα… βέλη της πραγματικότητας στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.

Γιατί το πραγματικό ζητούμενο για την Ελλάδα δεν είναι να γίνει πιο «χρήσιμη» στον Νετανιάχου, στον Τραμπ ή σε οποιονδήποτε άλλον.

Είναι να γίνει πιο χρήσιμη στον εαυτό της. Πριν πανηγυρίσουν λοιπόν για την νέα «ασπίδα», οι πανηγυρίζοντες θα πρέπει να θυμούνται πως ο Αχιλλέας εκτός από ασπίδα είχε και κάτι ακόμη. Την «αχίλλειο πτέρνα» του. Και αφού το θυμηθούν ας απαντήσουν στο πιο δύσκολο ερώτημα:

Είμαστε πραγματικά βέβαιοι ότι, για να κερδίσουμε το Ισραήλ, θέλουμε να χάσουμε τον αραβικό κόσμο;

thefaq.gr

Πώς χάνεται η ταυτότητα ενός έθνους

Δίνουμε την εικόνα μιας εξουθενωμένης κοινωνίας, που δεν έχει τις δυνάμεις να δώσει μάχη για οτιδήποτε - Τα εθνικά θέματα ακουμπούν την καθημερινότητά μας πλέον

Μανώλης Κοττάκης

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται πλέον σε ένα νέο στάδιο. Δεν περιορίζονται μόνο στην παραδοσιακή ένταση στους ουρανούς και στις θάλασσες του Αιγαίου, με παραβιάσεις μαχητικών αεροσκαφών αλλά και ναυμαχίες σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής.

Αγγίζουν πλέον την καθημερινότητά μας. Εκδηλώνονται στο έδαφος. Και όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, είτε με την προκλητική παρέλαση εποχούμενων «Γκρίζων Λύκων», με εμβατήρια στη διαπασών στους δρόμους της Κομοτηνής, είτε με την «ήπια εισβολή» εκπομπής σήματος τουρκικών ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της επικρατείας μας (Μαγνησία – Νησιά Αιγαίου – Κρήτη), ή με τις πτήσεις drone πάνω από κατοικημένες περιοχές, με επιπτώσεις στην πολιτική αεροπορία (άλλαξε το σχέδιο πτήσης αεροσκάφους στην Αλεξανδρούπολη μετά την απογείωσή του), ή με την προσέγγιση των τουρκικών αλιευτικών στην ηπειρωτική Ελλάδα και τη λεηλασία του βυθού μας επιβεβαιώνουν πανηγυρικά του λόγου το ασφαλές: Ζούμε τον ακήρυκτο πόλεμο!

Δεν προέκυψαν, βεβαίως, όλα αυτά από τη μια μέρα στην άλλη. Η παράνομη αλίευση ξεκίνησε προ διετίας από το Καψάλι Κυθήρων. Η παράνομη εκπομπή τουρκικών σταθμών ξεκίνησε το 2024 από τις φωτιές του Εβρου στην Εγνατία οδό. Οι υπερπτήσεις άρχισαν επίσης το 2024, με τουρκικά F-16 στον βόρειο Εβρο μέσω Καβάλας. Προηγήθηκε ο υβριδικός τηλεοπτικός ψυχολογικός πόλεμος με το καθημερινό ημίωρο με νέα του «σουλτάνου» από ελληνικά ΜΜΕ. Και, βεβαίως, ο μακροχρόνιος πόλεμος με τα σίριαλ, για να εξοικειωνόμαστε με τη γλώσσα.

Βάλαμε την κουλτούρα του εχθρού στο σαλόνι μας και τη συνηθίσαμε. Και, βεβαίως, αποδεχθήκαμε την εισαγόμενη θεωρία ότι δεν έχουμε σε όλα δίκιο, έχουμε και άδικο. Η σχολή του αδίκου κάνει καριέρα στη χώρα μας. Μας δοκιμάζουν και λαμβάνουν ως απάντηση την απάθεια. Για να φτάσουμε ως εδώ προηγήθηκαν λοιπόν πολλά, για τα οποία ευθύνεται κυρίως η πολιτική ηγεσία μας, αλλά σε έναν μεγάλο βαθμό και εμείς ως κοινωνία, που σταθερά υποτιμούμε τη σημασία των γεγονότων.

Προηγήθηκαν επίσης στο πεδίο πολλές μικρές και μεγάλες ήττες, για τις οποίες κάποιοι στην Αθήνα σήκωναν τους τα φρύδια τους αδιάφορα.

• Και τι έγινε που σηκωθήκαμε και φύγαμε από την Κάσο κατά την πόντιση του καλωδίου, κατόπιν εντολών πλοιάρχων των τουρκικών πολεμικών πλοίων το 2024;

• Και τι έγινε που οι Τούρκοι μάς έκαναν διάβημα όταν ελληνικές εταιρίες επικοινωνιών προσπάθησαν να ποντίσουν καλώδιο μεταξύ Σάμου και Χίου; Κανείς δεν ασχολήθηκε, και όσοι ασχοληθήκαμε και είπαμε πως θα έρθει η μέρα που θα μας ζητούν να έχουμε άδεια για να πάμε ακτοπλοϊκώς από το ένα νησί μας στο άλλο βγήκαμε γραφικοί. Σήμερα αυτά που λέγαμε τα λέει και ο… Ροζάκης!

• Και τι έγινε που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κάποιος χαρακτήρισε τον Δήμο Αρριανών στη Ροδόπη «τουρκικό» και που μέλη κόμματος της Τουρκίας έκαναν το σήμα των «Γκρίζων Λύκων» μέσα στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης;

Για να φτάσουμε, λοιπόν, στο σημείο να ανεβαίνεις στο Πήλιο και να ακούς την τουρκική γλώσσα, για να πηγαίνεις στην Αλόννησο για ψάρεμα και να βλέπεις τουρκικά αλιευτικά, για να βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη, τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη και από πάνω σου να πετούν τούρκικα drone, σαν αυτά που πετούν στην Ουκρανία, και να αλλάζει ο πύργος ελέγχου του «Δημόκριτος» τα σχέδια πτήσης της Aegean μη γίνει δυστύχημα, διανύσαμε πάρα πολλά χιλιόμετρα αδιαφορίας, το πολιτικό σύστημα και ο λαός μαζί.

Με ευθύνη κυρίως του πολιτικού συστήματος, το οποίο θάβει κάθε μη βολική είδηση που θα ξυπνούσε τον Ελληνα για τους κινδύνους που διέρχεται χάριν διακρατικών deals, αλλά δευτερευόντως και ημών ως λαού που κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τα διακυβεύματα. Λυπάμαι, αλλά υπάρχουν στιγμές που δίνουμε την εικόνα μιας κοινωνίας παραιτημένης. Μιας κοινωνίας κουρασμένης, που δεν έχει διάθεση να δώσει μάχη για οτιδήποτε. Μιας κοινωνίας που όποιος της λέει «πρόσεξε, αυτοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον κήπο μας, αλλά σε λίγο θα ανέβουν τα σκαλιά, θα μπουν στο χολ, θα αλώσουν την κουζίνα μας και θα καταλήξουν στην κρεβατοκάμαρά μας» λογίζεται ως ταραχοποιός.

Υπάρχει, βεβαίως, αυτή η εικόνα γιατί δίνουμε την εντύπωση -υπάρχουν και κρυφές υγιείς πλειονότητες- μιας εξουθενωμένης καταβεβλημένης από την κόπωση για την επιβίωση κοινωνίας. Το 25% των Ελλήνων ζει το όνειρό του: καταναλώνει, γλεντά, ταξιδεύει, ντιλάρει, αποταμιεύει. Μπορεί να καίει η φωτιά δίπλα του, αλλά να μην τη βλέπει. Το άλλο 75% είναι κατά το μάλλον ή το ήττον κουρασμένο, αποκαρδιωμένο, αποσβολωμένο, και μολονότι βλέπει την πυρκαγιά έχει ως προτεραιότητα να βάλει τάξη στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της δικής του τσέπης. Ο γολγοθάς της επιβίωσης εκτοπίζει καθετί άλλο.

Την κατάσταση της διαβρωμένης ελληνικής κοινωνίας τη γνωρίζουν άριστα οι γείτονες. Εχουν την ανάγνωση ότι οι δυτικές κοινωνίες βρίσκονται σε παρακμή και είναι ιδιαιτέρως ευάλωτες. Ακόμα και μέσα στον σκληρό πυρήνα του κράτους και του πολιτικού συστήματος. Και εκεί μπορεί να «ποντίσουν» καλώδια για ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς, διπλωμάτες που σπέρνουν την ηττοπάθεια με το όνομα «ρεαλισμός».

Εμείς τι κάνουμε;

Εν πάση περιπτώσει, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Εμείς καταρχάς ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι χάνουμε την ταυτότητά μας ως έθνος. Γινόμαστε άλλοι. Και εξαιτίας αυτής της απώλειάς μας υποχωρούν και τα ανακλαστικά μας. Σε σημείο που, όταν συνειδητοποιούμε την κατάσταση και πρέπει να ενεργοποιηθούν, να μην είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε άμεσα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη σημασία έχει να (μην) εκπέμπουν τουρκικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στη Θράκη, στο Αιγαίο και στην Κρήτη κατά τη διάρκεια μιας κρίσης.

Μπορούν, σκεπάζοντας τους ελληνικούς, να ακυρώσουν την ενημέρωση του πληθυσμού και να καθοδηγήσουν τους όποιους «δικούς» τους πληθυσμούς στο τι να κάνουν. Να καταστούν, δηλαδή, οι κεραίες των ραδιοφωνικών σταθμών ασύμμετρα όπλα. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι σημασία μπορεί να έχει κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ένα αδέσποτο drone πάνω από ένα ακριτικό αεροδρόμιο, όπως το «Δημόκριτος» της Αλεξανδρουπόλεως.

Μπορεί να ακυρώσει ή να αλλάξει όλα τα σχέδια πτήσεως, προκαλώντας τεράστια αναταραχή και ανασφάλεια στον πληθυσμό. Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ποιοι μπορεί να κρύβονται ανάμεσα σε μούτσους στα πληρώματα των τουρκικών αλιευτικών που πλησιάζουν την ηπειρωτική Ελλάδα.

Τετελεσμένα

Εμείς διανύουμε την περίοδο ενός μακρύ ύπνου από τον οποίο ξαφνικά βγαίνουμε αυτή τη στιγμή, αφού έχουν προετοιμαστεί τα τετελεσμένα, ενώ εκείνοι βρίσκονται σε πλήρη διάταξη δυνάμεων. Επειδή ο Ελληνας, σύμφωνα με τον Τσιφόρο, ξέρει να παίζει άμυνα με το μυαλό, θέλουμε να ελπίζουμε ότι την ύστατη ώρα θα συνταχθούμε ως έθνος συνολικά.

Τα περιθώρια είναι πολύ μικρά, αλλά για έναν λαό σαν κι εμάς, που έχει περάσει καταστροφές τραγωδίες, εισβολές, δικτατορίες, εμφύλιους, προσφυγιά είναι πάρα πολύ μεγάλα. Και όταν με το καλό περάσει ο κίνδυνος, ναι, θα πρέπει για πρώτη φορά να αρχίσουμε να κάνουμε ταμείο και να παίρνουμε αποφάσεις. Οσοι αγοράζουν τη γη μας στη Μακεδονία και τη Θράκη με σκοπούς άλλους πρέπει να περνούν από μικροσκόπιο.

Εδώ πρόκειται για την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Θα βγουν από τους τάφους τους οι πρόγονοί μας και θα μας πάρουν στο κυνήγι! Αρκεί να σας πω ότι αυτό το διάστημα αγοράζουν συστηματικά στη Θράκη παλαιές αγροικίες Βούλγαροι πολίτες του Νότου με τουρκική καταγωγή. Με δάνεια από την τουρκική τράπεζα ZIRAT της Κομοτηνής. Αθόρυβος εισβολή Τούρκων με ευρωπαϊκή ιθαγένεια σε ελληνικό έδαφος. Και κανείς δεν μιλάει.

Οσοι σταθμοί εκπέμπουν παρανόμως στο έδαφός μας θα πρέπει να καταρριφθεί το σήμα τους. Τελεία και παύλα. Οσοι ψαρεύουν τον εθνικό μας πλούτο και διαλύουν τον βυθό μας πρέπει να πάνε από κει που ήρθαν. Και όσοι -ανεξαρτήτως εθνικότητας- κρατούν μικρόφωνα και αναπαράγουν την τουρκική προπαγάνδα θα πρέπει να ξανασκεφτούν κάθε πότε πρέπει να έρχονται στην Ελλάδα. Γιατί οι γείτονες απαγορεύουν ακόμα και στον τελευταίο πολιτιστικό σύλλογο που έκανε εκδήλωση για τη Γενοκτονία των Ποντίων να εισέρχεται στο έδαφός τους. Κομμένα τα αστεία πια. Ας περάσουμε αυτή την κρίση που έρχεται ολοταχώς και, αν είμαστε καλά μετά, τα λέμε!

www.dimokratia.gr

Η επιστροφή του ρεπόρτερ Ξανθάκη στο Rush Hour και ο ... Χότζας!

Να τα λέμε όλα κυρία Ευθυμίου...

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός

Αν είσαι άσχετος σε κάποιο αντικείμενο και λες ο,τι σου κατέβει στο κεφάλι, έχεις το ακαταλόγιστο. Όταν όμως διδάσκεις Ιστορία στο Πανεπιστήμιο επί σειρά ετών, συμμετέχεις σε Ινστιτούτα και Ιδρύματα, οφείλεις τουλάχιστον να σέβεσαι και να τηρείς τη μεθοδολογία της επιστήμης σου .
Μιλάω για την Μαρία Ευθυμίου που είπε ότι «το παρατσούκλι του Κολοκοτρώνη κατά την Επανάσταση ήταν καπετάν Λάφυρας». Ο χαρακτηρισμός δεν προκύπτει από καμία γραπτή πηγή ή προφορική μαρτυρία και δεν αναφέρεται ούτε από τους βιογράφους του ούτε από φίλους και εχθρούς που είχε αρκετούς .
Πέρα όμως από την ελλιπή τεκμηρίωση, η λαφυραγώγηση στον Αγώνα δεν αποτελούσε ηθικό σκάνδαλο αλλά όρο επιβίωσης. Κράτος δεν υπήρχε, πώς λοιπόν θα εξόπλιζαν και θα συντηρούσαν οι οπλαρχηγοί τα παλικάρια τους με τρόφιμα και πυρομαχικά; Αυτά δεν γίνεται να μην τα γνωρίζει η κ Ευθυμίου, αλλά τα παρακάμπτει, αφήνοντας υπόνοιες ότι ο γέρος του Μοριά έπαιρνε τα λάφυρα για προσωπικό πλουτισμό.
Αυτό βέβαια είναι παρωνυχίδα μπροστά σε άλλες της απόψεις, πασχίζοντας συστηματικά να αποδομήσει την προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη. Όπως πχ ότι ήταν υπαίτιος για τις εμφύλιες διαμάχες διότι «επεδίωξε να εγκαθιδρύσει «γκοβέρνο μιλιτάρε», δηλαδή στρατιωτική κυβέρνηση. Θα μπορούσε να είχε επιτύχει, αλλά χειρίστηκε το πράγμα αφρόνως και τελικά απέτυχε, την ίδια ώρα που ο Ιμπραήμ και οι Αιγύπτιοι συνέτριβαν την Επανάσταση». Σε άλλο σημείο αναφέρει " στα Δερβενάκια έσωσε την Επανάσταση, αλλά στη συνέχεια έδρασε με τρόπο βλαπτικό για αυτήν",.
Τότε κ. Ευθυμίου, γιατί αποφυλακίστηκε το 1825 ; Μήπως επειδή θεωρήθηκε ο μόνος ικανός να αντιμετωπίσει την επέλαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο;
Για να μη σας κουράζω άλλο με τις διαστρεβλώσεις, τις ανακρίβειες και τα άλματα λογικής , "η εθνική" μας ιστορικός υποστηρίζει ότι την ελληνική ανεξαρτησία την χρωστάμε στις Μεγάλες Δυνάμεις και τη ναυμαχία του Ναυαρίνου . Έχει δηλώσει μάλιστα ότι η σπουδαιότερη μορφή του Αγώνα ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ουτε ο Μπότσαρης, ούτε ο Καραϊσκάκης αλλά εκείνος που ήρθε από την Ινγκιλτέρα με την ρεντιγκότα του να ξεβλαχέψει όσους φορούσαν φουστανέλα . Ανίδεος περί τα στρατιωτικά, έλαβε μέρος μόνο στην μάχη του Πέτα που κατέληξε σε καταστροφική ήττα των Ελλήνων. Ήταν όμως έμπειρος στις δολοπλοκίες για να εξασφαλίζει αξιώματα, στις συμμαχίες του με τους προεστούς, χρησιμοποίησε τα χρήματα του πρώτου αγγλικού δανείου για να εξαγοράσει τη στήριξη των Ρουμελιωτών οπλαρχηγών και των Υδραίων καραβοκύρηδων και από τους πρωταγωνιστές στο αντικαποδιστριακό μέτωπο που οδήγησε στη δολοφονία του Κυβερνήτη.
Κάτω λοιπόν τα χέρια από τον Κολοκοτρώνη . Του ανθρώπου που απέδειξε στα πεδία των μαχών τι σημαίνει γενναιότητα, που φυλακίστηκε επανειλημμένως από τους πολιτικούς του αντιπάλους και κόντεψε να χάσει τη ζωή του στην περίφημη δίκη επί Οθωνα . Η κατηγορία για εσχάτη προδοσία ήταν μια στημένη πολιτική δίωξη, η οποία υποκινήθηκε έντονα από την εγχώρια πολιτική παράταξη του Αγγλικού κόμματος με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, καθώς και του Γαλλικού, ώστε να εκμηδενιστεί η επιρροή του Ρωσικού κόμματος.

Υ/ Γ:  Να τα λέμε όλα κυρία Ευθυμίου, διότι «πάσα επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία ου σοφία φαίνεται»

Σ.Σ.: Παρακολούθησα αυτές τις ημέρες τις αντιδράσεις για τα λεγόμενα του Τασου Δούση ότι η συμμαχία μας με το Ισραήλ είναι απαραίτητη για να αντιμετωπίσυμε τον Ερντογαν . Ο Δούσης όμως είναι ένας πληρωμένος καλοπερασάκιας και δεν έχουμε και πολλές απαιτήσεις. Τα ίδια όμως υποστηρίζει και η κυρία Ευθυμίου, επιστρατεύοντας διαφορά επιχειρήματα . Όπως πχ ότι τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα Ελληνικά, αφενός διότι η ελληνιστική κοινή ήταν η διεθνής γλώσσα της εποχής και αφετέρου αποδεικνύει τους αιώνιους δεσμούς φιλίας μεταξύ του Ελληνικού και του εβραϊκού έθνους.
Αναγνωρίζω την προσφορά της στην εκλαΐκευση της ιστορικής επιστήμης τότε που όργωνε την Ελλάδα με διαλέξεις, αρκεί να λέγεται η αλήθεια και να μην παραποιούνται τα γεγονότα . Τα βίντεο είναι παλιά αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο επανήλθαν στην κυκλοφορία .Ίσως γιατί χρειαζόμαστε μια γερή δόση αναθεωρητισμού και να επαναλάβουμε ότι ανήκομεν εις την Δύσιν μακριά από τον ρωσικό δαίμονα. Γι’ αυτό εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο παιδί των συστημικών ΜΜΕ με δεκάδες συνεντεύξεις . Μέχρι και για προεδρος της Δημοκρατίας είχε ακουστεί το ονομά της

Πηγή: Xrysa Kakatsaki | Facebook

μέσω sioualtec.blogspot.com

Γιατί ο Πούτιν σνόμπαρε τον διευθυντή της CIA

Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ουκρανία, ο Τζον Ράτκλιφ δεν έγινε δεκτός τελικά στο Κρεμλίνο. Το πρώτο ταξίδι του διευθυντή της CIA στη Μόσχα έγινε γνωστό μόνο μέσω της ιστοσελίδας Flightradar, σύμφωνα με την οποία ένα Boeing C-17A Globemaster III της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, που είχε αναχωρήσει από την Ουάσινγκτον με ενδιάμεσο σταθμό την Εσθονία, προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της ρωσικής πρωτεύουσας, όπου παρέμεινε 8 ώρες και 45 λεπτά προτού αναχωρήσει ξανά.

από τη Μαρία Δεναξά

Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη του Τζον Ράτκλιφ στη Μόσχα λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του αποτελεί ένδειξη της ανησυχίας της Ουάσινγκτον για την εξέλιξη μιας κατάστασης, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ελέγχουν πια.
Στην πραγματικότητα, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει πλέον σαφείς και ξεκάθαρους πολεμικούς στόχους, ωστόσο εξακολουθεί να υποστηρίζει τις συγκρούσεις διά αντιπροσώπων (όπως συμβαίνει στην Ουκρανία με τους Ευρωπαίους και στη Μέση Ανατολή με το Ισραήλ), αποκλειστικά και μόνο από τον φόβο ότι θα πρέπει να παραδεχτεί, μπροστά σε ολόκληρο τον κόσμο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ηττηθεί παντού. Και ακόμα χειρότερα, να το παραδεχτεί πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου.
Σε αντίθεση, λοιπόν, με τα διάφορα σενάρια που γράφτηκαν στον διεθνή Τύπο για την αιφνιδιαστική επίσκεψη του επικεφαλής της CIA στη Μόσχα, και παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ουκρανία, ο υψηλόβαθμος αξιωματούχος δεν έγινε δεκτός από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ντμίτρι Πεσκόφ
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, ανακοίνωσε απλώς ότι ο Ράτκλιφ πήγε την Τρίτη στη Μόσχα για να πραγματοποιήσει συνομιλίες «μεταξύ μυστικών υπηρεσιών» χωρίς να συναντήσει τον Ρώσο πρόεδρο. Κάτι που ισοδυναμεί με ταπεινωτική υποβάθμιση της θέσης του επικεφαλής της CIA!
Η αντίδραση του Τραμπ σε αυτό το διπλωματικό χαστούκι είναι, άλλωστε, αποκαλυπτική της αδυναμίας στην οποία έχουν βρεθεί οι Αμερικανοί. Χωρίς πολλά λόγια, συνόψισε ως εξής την επίσκεψη του διευθυντή της CIA στη Μόσχα: «Κάτι μπορεί να προκύψει από αυτό, εργαζόμαστε πολύ σκληρά για να τελειώσει ο πόλεμος. Και ειλικρινά και οι δύο (πλευρές) θέλουν πολύ να τον δουν να τελειώνει». Για όποιον γνωρίζει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, αυτό επιβεβαιώνει ότι η Ρωσία αισθάνεται περισσότερο από ποτέ πως βρίσκεται σε θέση ισχύος. Και όχι μόνο.
Καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι οι διαπραγματεύσεις για μια ειρηνευτική συμφωνία έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, η ρωσική ηγεσία προετοιμάζεται να κλιμακώσει τις επιθέσεις της με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του κέντρου του Κιέβου, καθώς επίσης και εναντίον σημαντικών υποδομών σε άλλες ουκρανικές πόλεις.
Σύμφωνα, όμως, με τη «Wall Street Journal», ο Ρώσος πρόεδρος θα μπορούσε να επιχειρήσει να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα του ΝΑΤΟ, εξαπολύοντας από μία κυβερνοεπίθεση έως μία μικρής κλίμακας χερσαία εισβολή, πιθανότατα σε μια χώρα της Βαλτικής, όπως π.χ. η Εσθονία, αξιωματούχοι της οποίας κάνουν προκλητικές δηλώσεις εναντίον της Μόσχας.
Το αμερικανικό έντυπο βασίζεται σε εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, που υποστηρίζουν πως ο επικεφαλής του Κρεμλίνου θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία των αποθεμάτων πυρομαχικών του ΝΑΤΟ για να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια. Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί πως τα τελευταία χρόνια αρκετές υπηρεσίες πληροφοριών δυτικών χωρών έχουν εκδώσει ανακοινώσεις, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία θέλει με κάποιον τρόπο να εισβάλει ή να καταλάβει τμήματα της Ευρώπης πέρα από τα ουκρανικά εδάφη, όμως μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει μια τέτοια ενέργεια ούτε κάποια απόδειξη μιας τέτοιας πρόθεσης.

Στρατιωτικό έλλειμμα
Η αλήθεια είναι ότι, έπειτα από 4,5 χρόνια πολέμου και προκλήσεων από τους δυτικούς, οι οποίοι επιπλέον είναι χρεοκοπημένοι και αφοπλισμένοι, και διαπιστώνοντας ότι η Ουκρανία δεν διαθέτει τις στρατιωτικές δυνατότητες που απαιτούνται για να σταματήσει τους Ρώσους, ο Πούτιν και ολόκληρη η ρωσική στρατιωτική ηγεσία αποφάσισαν να ανεβάσουν ταχύτητα, με πολλούς δυτικούς παρατηρητές να επισημαίνουν ότι «η κατάσταση θα μπορούσε να γίνει πιο επικίνδυνη από ποτέ».
Σύμφωνα με τις ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών, η Ρωσία προετοιμάζει νέα επιστράτευση 600.000 ατόμων. Η απόφαση θα μπορούσε να ληφθεί μετά τις εκλογές για τη Δούμα, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί να διεξαχθούν από τις 18 έως τις 20 Σεπτεμβρίου. Οσοι επιστρατευθούν αναμένεται να χρησιμοποιηθούν κυρίως για την ενίσχυση των υφιστάμενων και των νεοσύστατων στρατιωτικών μονάδων. «Η Ρωσία αυστηροποιεί επίσης το σύστημα υποχρεωτικής στράτευσης και προετοιμάζει πρόσθετα μέτρα για να ασκήσει πίεση σε όσους αποφεύγουν την επιστράτευση» αναφέρει η ίδια πηγή.
Οι πιθανοί περιορισμοί περιλαμβάνουν απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, απαγόρευση σύναψης δανείων ή πραγματοποίησης συναλλαγών σε ακίνητα, δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών, καθώς και περιορισμούς στη χρήση της άδειας οδήγησης. Οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών υποστηρίζουν επίσης ότι η Μόσχα διευρύνει τη στρατολόγηση κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, και καθορίζει ποσοστώσεις κατάταξης στον ρωσικό στρατό για το προσωπικό των σωμάτων ασφαλείας. Η εκπαίδευση των επιστρατευμένων θα μπορούσε να διαρκέσει από 15 έως 60 ημέρες.
Εν τω μεταξύ, η Αρμενία δηλώνει ότι είναι έτοιμη να υποδεχτεί όσους Ρώσους εγκαταλείπουν τη χώρα για να μην επιστρατευτούν. Ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Αρμενίας, Αρμέν Γκριγκοριάν, δήλωσε ότι το Ερεβάν δεν θα τους εμποδίσει να εισέλθουν στη χώρα.

Στις Βρυξέλλες ο Νο 3 στην ιεραρχία του Πενταγώνου
Την ίδια ώρα, ο Νο 3 του Πενταγώνου και ένας από τους αρχιτέκτονες της Εθνικής Αμυντικής Στρατηγικής του 2018 των ΗΠΑ, ο Ελμπριτζ Κόλμπι, συναντήθηκε στις Βρυξέλλες με τον Μαρκ Ρούτε και τους πρεσβευτές των 32 χωρών του ΝΑΤΟ. Ο Κόλμπι είναι κυρίως ένας από τους σημαντικότερους θεωρητικούς της αμερικανικής στρατηγικής «στροφής» προς τον Ινδο-Ειρηνικό.
Στο βιβλίο του στρατηγικής και εξωτερικής πολιτικής «The Strategy of Denia», που εκδόθηκε το 2021, ο Κόλμπι υποστηρίζει πως «απέναντι σε στρατιωτικούς πόρους που δεν είναι απεριόριστοι προτεραιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι η Κίνα, ιδίως στην κατανομή των πιο κρίσιμων στρατιωτικών δυνατοτήτων τους, ενώ οι Ευρωπαίοι πρέπει σταδιακά να αναλάβουν οι ίδιοι μεγαλύτερο μέρος της άμυνάς τους απέναντι στη Ρωσία».
Η συνάντηση στις Βρυξέλλες πραγματοποιήθηκε ενώ το Πεντάγωνο επανεξετάζει ακριβώς τη στρατιωτική στάση των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη. Επομένως, σε καμία περίπτωση δεν ήταν μια εθιμοτυπική ή ασήμαντη επίσκεψη.

www.dimokratia.gr

Χάνοντας το Μέτρο ...Η ομορφιά που χάθηκε μέσα στο «περισσότερο»

Ένα εξαιρετικό κείμενο σχετικά με την έλλειψη αισθητικής στην αρχιτεκτονική και στη ζωή μας. Υπογράφεται από την αρχιτέκτονα Τζίνα Σωτηροπούλου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaximag

της Τζίνας Σωτηροπούλου 

Έχουμε χάσει την αίσθηση της ομορφιάς, της κλίμακας, του ρυθμού, της απλότητας, της αφαίρεσης, της γεωμετρίας, της υλικότητας, της σύνθεσης. Όχι μόνο στην αρχιτεκτονική. Παντού.. 
Έχουμε χάσει εκείνη την ενστικτώδη ικανότητα να καταλαβαίνουμε πότε κάτι είναι αρκετό. Πότε ένα κτίσμα δεν πρέπει να φωνάζει αλλά να τραγουδάει, πότε μια πόλη έχει ανάγκη τόσο τα κενά όσο και τα πλήρη, πότε ένα νησί έχει ξεπεράσει τη φέρουσα ικανότητά του και αρχίζει να χάνει τη μαγεία του, πότε μια πολιτική αντιπαράθεση παύει να είναι διάλογος και μετατρέπεται σε θόρυβο, πότε ακόμη και μια ανθρώπινη σχέση συρρικνώνεται σε μερικά απόμακρα μηνύματα που συχνά μένουν στο «διαβάστηκε». 
Κάπου ανάμεσα στις πισίνες υπερχείλισης, στα υπόσκαφα και στα iconic ξενοδοχεία που κατέλαβαν τόπους άγριους και μέχρι πρότινος σχεδόν ανέγγιχτους, ανάμεσα στα reels των δεκαπέντε δευτερολέπτων, στα 124 αδιάβαστα μηνύματα και στα πάνελ των ειδήσεων και των fake news, εξοστρακίσαμε συλλογικά το less is more, δίνοντας τη θέση του στο περισσότερο. Περισσότερα τετραγωνικά. Περισσότερες εικόνες. Περισσότερες εμπειρίες. Περισσότερες απόψεις. Περισσότερη όχληση. Και κάπου εκεί χάσαμε το μέτρο. Θα έλεγε κανείς πως κάπου εκεί γεννήθηκε το λεξιλόγιο του «premium experience».
Η αρχιτεκτονική καθρεφτίζει εκκωφαντικά αυτή την απώλεια. Η κλίμακα υποχωρεί μπροστά στην αξία του τετραγωνικού μέτρου, η υλικότητα μπροστά στην εικόνα, η σύνθεση μπροστά στον άμεσο εντυπωσιασμό. Τα κτίρια σχεδιάζονται συχνά για να φωτογραφηθούν πριν ακόμη σκεφτούμε πώς θα κατοικηθούν. Η απλότητα αντιμετωπίζεται σχεδόν ως έλλειψη αρχιτεκτονικής φιλοδοξίας. Και μια διεθνής αισθητική πολυτέλειας στο όνομα του υπερτουρισμού εξαπλώνεται από τόπο σε τόπο, ισοπεδώνοντας ακριβώς εκείνες τις διαφορές που έκαναν κάποτε τον κάθε τόπο ξεχωριστό. Όλα πρέπει να γίνουν «προορισμός» και «εμπειρία». 
Κι όμως η κλίμακα δεν είναι κάτι μεγάλο ή μικρό. Δεν αφορά μόνο τις διαστάσεις. Είναι η σχέση του ανθρώπου με αυτό που τον περιβάλλει. Το ύψος μιας πόρτας – συχνά στα ξωκλήσια χαμηλότερης από το ύψος του ανθρώπου, ώστε να σκύψεις για να περάσεις- μια χειρονομία που μοιάζει σχεδόν με υπόκλιση προς το Θείο. Η ποδιά ενός παραθύρου αρκετά πλατιά ώστε να χωρέσει έναν βασιλικό κι ένα γεράνι. Ο όγκος ενός μονόχωρου που δεν ανταγωνίζεται το τοπίο αλλά ενσωματώνεται σε αυτό. Η ξερολιθιά χτισμένη με τοπική πέτρα. Ο πλάτανος που φυτεύεις σήμερα γνωρίζοντας ότι κάποτε θα σκιάζει την αυλή σου.
Είναι η συνθήκη της ανάγκης, η προσαρμογή στο κλίμα, η γνώση της τοπογραφίας, μια σχεδόν αυτονόητη αίσθηση αναλογίας. Μικρά ανοίγματα εκεί όπου φυσάει ο βοριάς. Πλατώματα για τις μαζώξεις. Επαναλαμβανόμενες γεωμετρίες που δεν γεννήθηκαν από κάποιο moodboard, αλλά από αιώνες δοκιμών, αποτυχιών και προσαρμογής. Είναι η ομορφιά μιας αρχιτεκτονικής που αγκαλιάζει τη μικροκλίμακα και χαϊδεύει την υλικότητα. Που συνταιριάζει τη φύση με τον άνθρωπο. Που ακολουθεί το φως και τον αέρα βουτώντας στην χρωματική παλέτα του ουρανού και της γης. Που αγαπά τους ενδιάμεσους χώρους: τα κατώφλια, τις στοές, τα πλατώματα, τα λιακωτά, τα καλαμωτά σκίαστρα. Που βλέπει τα μέταλλα να οξειδώνονται, τις πέτρες να κρατούν τη θερμοκρασία των κτισμάτων, τα ξύλα να γερνούν, τους σοβάδες να απορροφούν το φως. Που αναγνωρίζει την αλήθεια των υλικών. Η πατίνα του χρόνου δεν μπορεί να συγκριθεί με την τεχνητή «παλαίωση». Η υλικότητα έχει βάρος, θερμοκρασία, μυρωδιά, ατέλεια. Αναμετριέται με τον χρόνο. Δεν προσποιείται ότι υπάρχει. 
Σήμερα η απώλεια κλίμακας και υλικότητας είναι σχεδόν βίαιη. Τα κτίσματα αντί να συνομιλούν με το τοπίο και να εντάσσονται αρμονικά σε αυτό, το ανταγωνίζονται. Θέλουν να γίνουν τα ίδια το θέαμα. Κι όμως θα έπρεπε να χτίζουμε με τη φύση, όχι απλώς στη φύση. Να την αφουγκραζόμαστε. Να διατηρούμε ζωντανή τη συλλογική μνήμη κάθε τόπου μέσα από ιστορίες και παραδοσιακές τεχνικές. Να μελετούμε το κλίμα και τα τοπικά υλικά. Να τα αγγίζουμε. Να τα αφήνουμε να γερνούν. Η απλότητα δεν είναι απουσία σχεδιασμού. Είναι ίσως η δυσκολότερη μορφή του. Χρειάζεται να ξέρεις τι να αφήσεις έξω. Να δώσεις χώρο στον άνθρωπο να σταθεί, να κινηθεί, να αναπνεύσει. Να αναζητήσει τις παύσεις.
Ο τουρισμός, βέβαια, φοβάται τη σιωπή. Έχει μια σχεδόν μεταφυσική δυσανεξία στο κενό. Θέλει μουσική, δραστηριότητα, κατανάλωση, εμπειρίες. Βλέπει μια άδεια παραλία και σκέφτεται ξαπλώστρες. Έναν βράχο και αναζητά sunset bar. Ένα μονοπάτι και να τη η «experience». Ένα χωριό που μεταμορφώνεται σε boutique hotels. Δεν μπορεί απλώς να υπάρχει κάτι. Πρέπει να αποδίδει. Αλλά όταν «αξιοποιούνται» τα πάντα, στο τέλος δεν μένει τίποτα. Και κάπως έτσι ένας τόπος χάνει τον ρυθμό του, τις παύσεις του. Την δυνατότητα να υπάρχει κάπου ένα κενό χωρίς να πρέπει να αποφέρει εισόδημα, περιεχόμενο ή θέαμα. Πισίνες, τζακούζι, μπεζ λείες επιφάνειες παντού, φωτογενής ουδετερότητα. Τεράστια ανοίγματα προς τη δύση για να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα από το κρεβάτι, από την μπανιέρα, από την πισίνα, από παντού. Όλα κοιτούν τη θέα. Και τελικά κανείς δεν κοιτάζει πραγματικά το τοπίο. 
Η γεωμετρία, η κλίμακα, ο ρυθμός, η υλικότητα και η αφαίρεση δεν είναι απλώς αρχιτεκτονικές έννοιες. Είναι τρόποι να οργανώνουμε τον κόσμο. Μιλούν για όρια, σχέσεις, προτεραιότητες. Για το πότε κάτι πρέπει να επαναληφθεί και πότε να σταματήσει. Για το πότε χρειάζεται παρουσία και πότε κενό. Γι’ αυτό και η συζήτηση για την ομορφιά δεν αφορά τελικά το αν μας αρέσει κάτι. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να κατοικούμε τον χώρο, να διαχειριζόμαστε τους τόπους, να ασκούμε πολιτική, να ταξιδεύουμε, να συνδεόμαστε. 
Η ομορφιά είναι υπόθεση σχέσεων και αναλογιών. Της σχέσης ενός κτιρίου με το σώμα, ενός υλικού με τον χρόνο, ενός ξενοδοχείου με ένα νησί, ενός νησιού με τους ανθρώπους που ζουν σε αυτό, μιας πόλης με τους κατοίκους της, μιας πολιτικής απόφασης με την κοινωνία που θα τη βιώσει, ενός ανθρώπου με έναν άλλον. 
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στον δημόσιο λόγο. Από-σύνθεση, μια αδιάκοπη ροή θορύβου. Η σιωπή θεωρείται αδυναμία και όχι προϋπόθεση σκέψης. Όλοι πρέπει να έχουν άποψη για όλα και, κατά προτίμηση, αμέσως. Το διαδίκτυο τρέχει με έναν ρυθμό που δεν προλαβαίνουμε. Δυσκολευόμαστε να αφήσουμε κενά χωρίς να τα γεμίσουμε με μηνύματα, ερμηνείες, εξηγήσεις. Κανείς δεν σωπαίνει. Αν δεν απαντήσεις αμέσως, έχασες. Αν πεις «δεν ξέρω», ακόμη χειρότερα. 
Και οι ανθρώπινες σχέσεις ακολουθούν, λίγο-πολύ, τον ίδιο ρυθμό. Γρηγορότερες, πιο άμεσες αλλά τελικά πιο εύθραυστες. Επικοινωνούμε διαρκώς, αλλά σπάνια είμαστε πραγματικά παρόντες.
Αναζητούμε την ένταση, την επιβεβαίωση, την επόμενη εμπειρία. Δυσκολευόμαστε με τη σιωπή, την αναμονή, την παύση. Χάνουμε τον ρυθμό. Δεν συνθέτουμε συναισθήματα, δεν ψάχνουμε την υλικότητα ενός χαδιού στο βάθος ενός βλέμματος. Οι σχέσεις μας δεν εγγράφονται σε κύκλους και καμπύλες, δεν είναι ρευστές, αρμονικές και γήινες. Σχηματίζουν πυραμίδες, εμπεριέχουν οξείες γωνίες. Τεθλασμένες ιεραρχικές μονοκονδυλιές. 
Η απώλεια της κλίμακας, του ρυθμού, της υλικότητας και της αφαίρεσης δεν είναι σχεδιαστικό πρόβλημα. Είναι πολιτισμικό. Ζούμε σε μια εποχή που ξέρει εκπληκτικά καλά πώς να προσθέτει και έχει σχεδόν ξεχάσει πώς να αφαιρεί. Η πραγματική πολυτέλεια σήμερα δεν είναι να έχεις περισσότερα. Αλλά να υπάρχει γύρω σου αρκετός χώρος ώστε να καταφέρεις να τα δεις. 

Lazaros Rigos | Facebook

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η Τζίνα Σωτηροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Αρχιτέκτονας μηχανικός ΕΜΠ, με μεταπτυχιακές σπουδές σκηνογραφίας στο CSSD στο Λονδίνο.  Ιδρυτικό μέλος του αρχιτεκτονικού γραφείου architectones02 και πιστοποιημένη εκτιμήτρια ακινήτων. Αρθρογραφεί πάνω σε θέματα αρχιτεκτονικής, πόλης & πολιτισμού στην εφημερίδα Καθημερινή και διατηρεί την διαδικτυακή πολιτιστική πλατφόρμα SLUS.GR. Συμμετείχε στην επιμέλεια του ελληνικού περιπτέρου στην 15η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας στο συμμετοχικό project του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων #ThisIsACo-op. Ζει και εργάζεται στο κέντρο της Αθήνας.

www.facebook.com

μέσω www.dromosanoixtos.gr

Οι μόνοι συνεπείς

Μια πολιτική διαμορφωμένη στον φόβο πάνω στον οποίο χτίζει με «συνέπεια» και «σταθερότητα» το αφήγημα της μοναδικής της λύσης.

του Θανάση Καραμπάτσου

Ελαφρύνσεις μόνο σε συνεπείς ελεύθερους επαγγελματίες τάζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία δεν είναι συνεπής στις εξαγγελίες της. Διαμορφώνει οικονομικό τέλμα για τους εξαντλημένους επαγγελματίες και βάζει τον κοινωνικό αυτοματισμό να δουλέψει ώστε να ψαλιδίσει τους αποδέκτες των ελαφρύνσεων. Μια πολιτική διαμορφωμένη στον φόβο πάνω στον οποίο χτίζει με «συνέπεια» και «σταθερότητα» το αφήγημα της μοναδικής της λύσης. Ενώ η ακρίβεια έρχεται σαν τσουνάμι κατά κύματα, πλασάρει ανέξοδες «συμφωνίες κυρίων».

Ποιος κατάλαβε άραγε μείωση στις τιμές των καυσίμων μες στο καλοκαίρι; Στο νο1 πρόβλημα νοικοκυριών και επαγγελματιών η κυβέρνηση στήνει σόου και πλατφόρμες, ενώ η αντιπολίτευση αδυνατεί να προσφέρει εναλλακτική. Oπως δήλωναν στην πανδημία, ότι αν ήταν κυβέρνηση, τα ίδια θα έκαναν κι αυτοί. Eτσι δίνουν αέρα στα πανιά του Μητσοτάκη. Με το μπάζωμα στα Τέμπη να το έχουμε καταπιεί με κουταλάκι τη δήλωση Φλωρίδη ότι με το κράτος δεν τα βάζει κανείς, θα τον ισοπεδώσει, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ να δίνει υποσχέσεις και καθυστερημένες επιδοτήσεις, με τις υποκλοπές στο αρχείο, με τις απευθείας αναθέσεις να έχουν ξεθωριάσει, το προεκλογικό τοπίο ράβεται στα μέτρα του Μητσοτάκη.

Οποιαδήποτε υποψία θερμού επεισοδίου στρέφει τη συζήτηση από την κοινωνία της ακρίβειας στον «πατριωτισμό» των Rafale και των Bellhara, οποιαδήποτε εξέγερση στις φυλακές απελπισμένων προσφύγων ή οποιαδήποτε εμφάνιση εγκληματία όπως αυτός που χτύπησε τη Μυρτώ στην Πάρο ή η επιστροφή των «πρωτοβουλιών» κατοίκων στον Αγιο Παντελεήμονα τροφοδοτούν τον φόβο και τις ψήφους στη Δεξιά του αντιμεταναστευτικού.

Με τα κανάλια να νανουρίζουν με παραμύθια για πριγκιπόπουλα και κοσμικά ξωτικά, την αντιπολίτευση αμήχανη και άφωνη, η δυσαρέσκεια μετατρέπεται σε ανασφάλεια. Στις ΗΠΑ οι τολμηρές απαντήσεις για τη δυστοπία δίνουν φτερά στην Αριστερά των Δημοκρατικών, στη Γαλλία φέρνουν τον Μελανσόν απέναντι στη Λεπέν. Κι εδώ απλώς διαπιστώνουμε…

Πηγή: www.documentonews.gr

"Κάθε Σεπτέμβρη" Δημήτρης Μητροπάνος

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

.......μ΄οτι απόμεινε από καλοκαιράκι που φευγει υποδεχόμαστε το φθινόπωρο που έρχεται στον αέναο κύκλο της ζωής με και χωρίς κλιματική αλλαγή...Να είμαστε όλοι κι όλες καλά...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μουσική - Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης

Γάιδαρος και πετεινός: Νταήδες υπουργοί, “τοξική” Ακρίτα…

Η “τοξικότητα” της Έλενας Ακρίτα, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της κυβέρνησης και το πραγματικό μήνυμα πίσω από την αντιπαράθεση.

Γιώργος Καρελιάς

Μόλις ο αναγνώστης δει τον αποπάνω τίτλο, δικαίως θα αναρωτηθεί: ποιος είναι ο γάιδαρος και ποιος ο πετεινός; Επικαλούμενοι μιαν άλλη παροιμία με παρόμοια έννοια, απαντούμε: κώνωπας είναι η Ακρίτα και κάμηλος τα κυβερνητικά λεβεντόπαιδα, τις… καλλιλογίες των οποίων καταπίνει ο πρωθυπουργός.
Προκαταβολικά απολογούμαστε που θα σπαταλήσουμε λίγες εκατοντάδες λέξεις για ένα θέμα που κανονικά θα καταλάμβανε την τελευταία θέση στην πολιτική αξιολόγηση. Αλλά ας όψονται τα προπαγανδιστικά τζιμάνια της κυβέρνησης που το έκαναν πρώτο, ενώ κανονικά θα έπρεπε να έχει αξία ανάλογη με τη(γνωστή) πράξη της φοράδας στο αλώνι.
Για τους εντελώς αμύητους, υπενθυμίζουμε εν τάχει την υπόθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να προτείνει για τη θέση της πέμπτης αντιπροέδρου της Βουλής την Έλενα Ακρίτα, για να αντικαταστήσει την παραιτηθείσα Όλγα Γεροβασίλη. Μια τυπική διαδικασία.
Έλα, όμως, που τα κυβερνητικά τζιμάνια είδαν μια ευκαιρία για προπαγάνδα με πρώτο στόχο να… στριμώξουν το ΠΑΣΟΚ (θα φανεί παρακάτω πώς) . Κι έτσι αποφάσισαν ότι δεν θα ψηφίσουν την Ακρίτα. Διότι έχει «τοξικό λόγο», ιδιαίτερα στο Διαδίκτυο. Το εξήγησε ο αρχιπροπαγανδιστής Παύλος Μαρινάκης λέγοντας επί λέξει: «Από το τέλος των ψευδαισθήσεων και μετά, κάπου το 2010 μπήκαν οι νέες πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Είναι αυτοί οι οποίοι πήγαν στην πάνω και την κάτω πλατεία, ζητούσαν κρεμάλες και μιλούσαν για προδοσίες και μπορεί να τα έχουμε πάλι μπροστά μας. Μεταξύ αυτών μέσω του διαδικτύου ήταν και η κ. Ακρίτα».
Βέβαια, η Ακρίτα έχει πολλάκις χρησιμοποιήσει στα ΜΚΔ ακραίο (για πολιτικό-οι δημοσιογράφοι κρίνονται με άλλα μέτρα) λόγο, αλλά για «κρεμάλες» δεν έχει μιλήσει. Ούτε στο Διαδίκτυο, εκτός αν το βρει και το παρουσιάσει ο Μαρινάκης, που μόνο τις… γάτες της γειτονιάς του δεν έχει απειλήσει με μηνύσεις. Αλλά σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου.
Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτήν τη λογική, η Ακρίτα δεν επιτρέπεται να γίνει πέμπτη αντιπρόεδρος της Βουλής, επειδή έχει «τοξικό» λόγο. Μάλιστα. Όμως:

• Επιτρέπεται να είναι υπουργός ο Πλεύρης, ο οποίος έλεγε ότι πρέπει να σκοτώνουμε τους μετανάστες στα σύνορα. Αυτό δεν ήταν απλώς τοξικός λόγος, αλλά προτροπή σε διάπραξη εγκλήματος. Αυτός ο τύπος είναι υπουργός.
• Επιτρέπεται να μεγαλουργεί, ως υπουργός και αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο Άδωνις, ο οποίος έχει υποδειγματικό και καθόλου τοξικό λόγο: «Ο Τσίπρας τα παίρνει» και «είναι παλιόπαιδο».
• Επιτρέπεται να υπουργοποιείται η Αγαπηδάκη, η οποία την περίοδο 2015-2019 είχε ξεπεράσει σε τοξικότητα ακόμα και τα γαλάζια τρολ του Διαδικτύου, θέλοντας να στείλει τον… «δολοφόνο» Τσίπρα στα… «καμαράκια του Κορυδαλλού».
• Επιτρέπεται, τέλος, να μιλάει για τοξικότητα (των άλλων) ο Μαρινάκης, ο οποίος ήθελε να… καθαρίσει τον Τσίπρα (δεν διευκρίνιζε τότε αν είχε έτοιμο… γαλάζιο κονσερβοκούτι!), αλλά δεν είχαμε-ευτυχώς!- εμφύλιο και ο άγιος σκοπός του δεν έγινε πράξη. Ο Τσίπρας…επέζησε!

Όλοι αυτοί, λοιπόν, επιτρέπεται να υπουργεύουν, αλλά η Ακρίτα δεν επιτρέπεται να γίνει πέμπτη αντιπρόεδρος.
Αν ήθελαν να πλήξουν την υποψηφιότητά της, μπορούσαν να θυμίσουν, για παράδειγμα, το πολιτικό φάουλ που έκανε να «συνυπογράψει» τη μεγαλειώδη ιδέα του Νίκου Κοτζιά να «ψηφίσει» (φεϊσμπουκικώς…) για πρωθυπουργό την Καρυστιανού! Αργότερα, κατάλαβαν, φαντάζομαι, τι σημαίνει σουργελοποίηση της πολιτικής ζωής.
Αυτό θα ήταν ένα πολιτικό επιχείρημα σήμερα κατά της υποψηφιότητας Ακρίτα και όχι τα περί «τοξικού» λόγου, στον οποίο οι ίδιοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.
Επιμύθιο: ο «τοξικός» λόγος της υποψήφιας πέμπτης αντιπροέδρου μπροστά στους τραμπουκισμούς και τις χυδαιότητες που έχουν εκστομίσει και γράψει κοτζάμ υπουργάρες μοιάζει με παιδική αθυροστομία. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η παροιμία: «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα»….

ΥΓ: Κατά βάθος αυτή… ακριτολογία των τζιμανιών της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν είχε στόχο την Ακρίτα. Αλλά το ΠΑΣΟΚ. Στο οποίο κάνουν κάθε τόσο μπούλινγκ, για να ενθαρρύνουν τους μητσοτακικούς (δήθεν) ΠΑΣΟΚους, που έχουν μείνει ακόμη εκεί, για να λειτουργούν σαν Δούρειος Ίππος και να προετοιμάζουν το έδαφος να γίνουν κυβερνητική τσόντα μετά τις εκλογές. Είναι αυτοί και αυτές που είχαν φύγει επί μια δεκαετία από το ΠΑΣΟΚ («δεν με εκφράζει», έλεγαν), αγιογραφούσαν τον Μητσοτάκη και εξέφραζαν δημόσια την επιθυμία τους να πάρει αυτοδυναμία. Είναι αυτοί που λένε ότι πρέπει να αλλάξει η απόφαση του συνεδρίου («καμιά κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ») και αυτοί που τώρα βγάζουν σπυριά επειδή το κόμμα(τους;) αποφάσισε να ψηφίσει την Ακρίτα για πέμπτη αντιπρόεδρο. Είναι όλοι αυτοί που το βράδυ των εκλογών θα ετοιμάζονται να αρπάξουν κανένα κυβερνητικό κόκαλο, αν υπάρχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τους το πετάξει…

www.news247.gr

Μαυρισμένοι

του Γιώργου Τραπεζιώτη

Τελευταία ημέρα του καλοκαιριού η σημερινή και τα «καλό χειμώνα» σαφώς και δεν χωράνε, με τον υδράργυρο να συνεχίζει τις θερινές του ανοδικές διαδρομές. Κάποιοι έφυγαν (σ.σ. όσοι τα κατάφεραν, μεσοσταθμικά έφυγαν για 4-5 ημέρες), κάποιοι δεν τα κατάφεραν (σ.σ. περισσότεροι από πέρυσι) και άπαντες πλέον καλούνται να αναμετρηθούν με τον «μακρύ Σεπτέμβρη» των πολλών, πάρα πολλών υποχρεώσεων.
Να αναμετρηθούν με τον μήνα που ‘χει όμως και ΔΕΘ, έχει και ταξίματα, αλλά και ψέματα πολλά. Ναι, ψέματα. Κυβερνητικά ψέματα – κόντρα στην πεισματάρα αλήθεια της πραγματικότητας.
Ήδη συνολικά 42 κυβερνητικά στελέχη συμμετέχουν, λέει, από σήμερα στην κυβερνητική εξόρμηση ενόψει ΔΕΘ. «Για να μεταφέρουν το μήνυμα», «για να ενημερώσουν τους πολίτες», λένε στην Πειραιώς. Κι αυτό λίγα 24ωρα πριν ο Μητσοτάκης ανέβει στο βήμα της Διεθνούς Έκθεσης της Θεσσαλονίκης για να τάξει «λαγούς με πετραχήλια», να μοιράσει «καθρεφτάκια σε ιθαγενείς». Τώρα! Προς το τέλος του 2026 κι έπειτα από επτά χρόνια καταστροφικών οικονομικών επιλογών από την κυβέρνησή του, για το μέσο λαϊκό νοικοκυριό.
Και ποντάρουν βέβαια πολύ, αν όχι τα πάντα – επικοινωνιακά – στην αμνησία. Στην «παραγραφή» της συλλογικής μνήμης. Γιατί αν και δημοσκοπικά «κρατιούνται» ακόμη, πολιτικά έχουν ήδη χρεοκοπήσει – όπως το κόμμα τους που χρωστάσει στις τράπεζες.
Σε αυτό το πλαίσιο και με αυτή την λογική, την υστερόβουλη, στο δρόμο προς τις εκλογές – όποτε κι αν της κάνει ο Μητσοτάκης – διαφημίζουν σήμερα τις μειώσεις τιμών στα σούπερ μάρκετ. Συγκεκριμένα από σήμερα σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι τιμές περίπου 1.725 κωδικών προϊόντων στα σουπερμάρκετ θα είναι μειωμένες κατά περίπου 7%. Σε περίπου 900 επώνυμα προϊόντα θα είναι μειωμένες από 5% έως και 30%, σε 450 σχολικά είδη έως 10%, σε 250 προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας 7% κατά μέσο όρο, και σε 60 κωδικούς κρεάτων περί το 7,2%.
«Κάθε μέτρο είναι καλό» λένε και ξαναλένε, ψέλνουν και ξαναψέλνουν οι σώφρονες. Αρκετό όμως, είναι;
Σαφώς όχι. Το 40% των ελληνικών νοικοκυριών μετράει σεντς τις τελευταίες ημέρες κάθε μήνα, καθώς τα χρήματα τελειώνουν 10 ημέρες πριν μπει ο επόμενος. Και μπορεί «κάθε ευρώ», «κάθε σεντ» να μετράει, αλλά οι μειώσεις αυτές εξόφθαλμα έρχονται να λειτουργήσουν ως προεκλογική παροχή, παρά ως ουσιαστικό μέτρο για την αντιμετώπιση της (παν)ακρίβειας.
Μιας (παν)ακρίβειας βαλκανικότατης και ουδόλως ευρωπαϊκής, καθώς το ελληνικό νοικοκυριό αντιμετωπίζεται ευρωπαϊκά στις υποχρεώσεις του – και με το παραπάνω – και βαλκανικά στα δικαιώματά του.
Ενώ τα σχολεία ανοίγουν, καλό είναι να θυμάται κανείς πως η ιδιωτική δαπάνη για την εκπαίδευση αντιπροσωπεύει το 1,9% της συνολικής καταναλωτικής δαπάνης των νοικοκυριών, έναντι 0,9% που είναι ο μέσος όρος στους 27 της ΕΕ. Δηλαδή, τα ελληνικά νοικοκυριά υποχρεώνονται να δαπανούν υπερδιπλάσιο ποσοστό σε σχέση με τα άλλα ευρωπαϊκά, γιατί οι υπηρεσίες εκπαίδευσης που παρέχει το ελληνικό κράτος με επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν επαρκούν.
Την ίδια ώρα, ενώ η «ντισνεϊλαντοποίηση» της Ελλάδας προχωρά με εντατικούς ρυθμούς, συνεχίζουμε να έχουμε το υψηλότερο κόστος στέγασης μεταξύ των 27 της ευρω-οικογένειας. Είναι χαρακτηριστικό πως με τα ενοίκια στον… θεό, το 28,9% ξοδεύει περισσότερα από 40% του εισοδήματός του για στέγαση, δηλαδή 3,5 φορές πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ (8,2%). Και, συνολικά, δαπανάμε για στέγαση το 35% του οικογενειακού εισοδήματος, έναντι 19% μέσου όρου στην ΕΕ.
Αν σε αυτά προσθέσει κανείς τις επιβαρύνσεις από τα καύσιμα που ακατέβατα πια κινούνται στο «δίευρω το λίτρο», την πανάκριβη ενέργεια και την υπερφορολόγηση, παράγοντες που συμπαρασύρουν κι άλλο, ανοδικά τα κόστη, τότε αντιλαμβάνεται κανείς το τί προσπαθεί να κάνει ο Μητσοτάκης, την «ύστατη ώρα».
Να σώσει την παρτίδα μαυρισμένος από τα μπάνια, για να μην τον «μαυρίσουν» στις κάλπες. Και να διεκδικήσει μία τρίτη θητεία. Ελπίζοντας αφενός πως ο κόσμος ξεχνάει (τις πολιτικές του επιλογές που μας έφτασαν έως εδώ) κι αφετέρου πως ο κόσμος θα φοβηθεί (τον κατασκευασμένο επικοινωνιακά «μπαμπούλα» του Τσίπρα).

thefaq.gr

Εγκλήματα και τιμωρία για τον Κυριάκο…

Πλησιάζουμε στον Σεπτέμβρη, μήνα εξαγγελιών της κυβέρνησης από την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες και διαρροές συγκλίνουν ότι το κυβερνητικό πακέτο θα εστιάσει στους ελεύθερους επαγγελματίες, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στους συνταξιούχους και στη λεγόμενη μεσαία τάξη.

του Δημήτρη Χρήστου

Φορολογικές ελαφρύνσεις, παρεμβάσεις στο διαθέσιμο εισόδημα και χρηματοδοτικά εργαλεία αναμένεται να αποτελέσουν τον βασικό κορμό των εξαγγελιών, τις οποίες η κυβέρνηση παρουσιάζει ως έναν “οδικό χάρτη” για την επόμενη τετραετία. Πλην όμως, όπως ενημέρωσε τον πρωθυπουργό – σύμφωνα με δημοσιογραφικές διαρροές – ο γκουρού Αμερικανός σύμβουλός του Σταν Γκρίνμπεργκ, “τώρα είναι αργά, ακόμα και αν εξαντλήσεις το όριο της τετραετίας”, αρχές της άνοιξης του 2027.

Το Τβασικό μ΄νημα του Αμερικανού στρατηγικού συμβούλου φέρεται να είναι συγκεκριμένο: Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι απλώς η απώλεια ποσοστών, αλλά η παγίωση μιας τιμωρητικής ψήφου απέναντι στην κυβέρνηση. Η κοινωνική δυσαρέσκεια, σύμφωνα με την ανάγνωση που αποδίδεται στον Γκρίνμπεργκ, έχει πλέον διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Μετά από επτά χρόνια στην εξουσία, ο ψηφοφόρος δεν αξιολογεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη με βάση τις προθέσεις και τις εξαγγελίες, αλλά με βάση το αποτέλεσμα: Το διαθέσιμο εισόδημα, την ακρίβεια, το κόστος της καθημερινότητας, τις υπηρεσίες του κράτους και κυρίως την αίσθηση ότι η ζωή του γίνεται διαρκώς δυσκολότερη. Πολύ περισσότερο, όταν προκαλείς την νοημοσύνη της κοινωνίας, ως οργανωτής και προστάτης της κλεπτοκρατίας, λέγοντας ότι: «Η χώρα δεν μπορεί να είναι άλλο αιχμάλωτη των κυκλωμάτων του ρουσφετιού και του παλαιοκομματισμού»!

“Πονοκέφαλος” η Τουρκία

Υπάρχει άλλη λύση για το καθεστώς Μητσοτάκη να ξεφύγει από την οργή της κοινωνίας; Σύμφωνα με ορισμένους, υπάρχει μόνο ένα γεγονός που μπορεί να αλλάξει την ατζέντα στην προεκλογική περίοδο: Μια διένεξη με την Τουρκία και απειλές για πόλεμο. Αυτό όμως, για να μην ξεπεράσει τα όρια και φτάσει σε πραγματική ένοπλη σύγκρουση, απαιτεί να δεχτεί η Άγκυρα να παίξει το παιχνίδι και να βοηθήσει την Μητσοτάκη, πράγμα πολύ δύσκολο, έως απίθανο να κάνει τέτοιο για τα μάτια του Κυριάκου… Άλλωστε η τουρκική κυβέρνηση μπλόκαρε όλες τις προσπάθειες της Αθήνας, τόσο για ηλεκτρική, όσο και για τηλεπικοινωνιακή σύνδεση με την Κύπρο.

Το τμήμα των ερευνών που απομένει, ωστόσο, είναι και το πλέον πολιτικά ευαίσθητο, καθώς η Τουρκία υποστηρίζει ότι μέρος της θαλάσσιας περιοχής νοτίως της Κάσου εμπίπτει στη δική της υφαλοκρηπίδα, στη βάση των ορίων που η Άγκυρα διεκδικεί μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου. Πρόκειται για την ίδια περιοχή στην οποία, τον Ιούλιο του 2024, οι έρευνες του υπό ιταλική σημαία “Ievoli Relume” για την ηλεκτρική διασύνδεση είχαν προκαλέσει σοβαρή ελληνοτουρκική ένταση, μετά την αποστολή τουρκικών πολεμικών πλοίων και την αμφισβήτηση από την Άγκυρα του δικαιώματος διεξαγωγής των ερευνών.

Τότε είχαν προκληθεί και έντονες αντιδράσεις της Λευκωσίας προς την Αθήνα, για τους όρους και το κόστος του έργου από τη “γαλάζια” ΔΕΗ. Επιπλέον να θυμίσουμε το γεγονός της αποχώρησης το 2024 – μετά τις τουρκικές αντιδράσεις και απειλές – της γαλλικής εταιρείας Total Energys από τις έρευνες υδρογονανθράκων στην Ελλάδα στα δύο οικόπεδα δυτικά και νοτιοδυτικά της Κρήτης. Και ο φίλος μας ο Εμμανουέλ Μακρόν που έχει μεγάλα συμφέροντα στην Τουρκία, έκανε το κορόιδο.

Υπάρχουν και τα σκάνδαλα…

Τα σενάριο για εξάντληση της τετραετίας έχει και άλλους κινδύνους, καθώς η σκυταλοδρομία των σκανδάλων θα συνεχιστεί και οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αποκαλύπτουν διαρκώς τα μεγέθη της διαφθοράς. Πολύ φοβάμαι ότι ο Μητσοτάκης, τώρα που δεν κατόρθωσε να βρει μια θέση στην Κομισιόν ώστε να δραπετεύσει ασφαλής, θα αναγκαστεί να υποστεί την ποινή που θα του επιβάλουν οι ψηφοφόροι.

Πηγή: slpress.gr

Η ύποπτη επιμονή της κυβέρνησης να καταστρέψει τον λιγνίτη! Κων. Δημητριάδης

Είναι πλέον ύποπτη η επιμονή της κυβέρνησης να «εξαφανίσει» τον λιγνίτη και έτσι να καταστρέψει οποιαδήποτε ενεργειακή εφεδρεία της χώρας. Και είναι ύποπτη γιατί μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα θα έκανε κάτι τέτοιο την ώρα που δύο «ενεργειακοί» πόλεμοι βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη! Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να τινάξει στον αέρα κυριολεκτικά  υποδομές λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία και 50 πολίτες απ'  όλη τη χώρα προσέφυγαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έκαναν αίτηση ακύρωσης και αναστολής εκτέλεσης της κατεδάφισης των πύργων ψύξης, στρεφόμενοι κατά της ΔΕΗ, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της ΡΑΑΕΥ, προκειμένου να αποτραπεί η παράνομη και αντισυνταγματική αυτή ενέργεια. Ένας απ'  αυτούς ο κ.Κώστας Δημητριάδης μιλά στο militaire news και είναι κατατοπιστικός και αποκαλυπτικός.

Γιώργος Βέλτσος: «Προστασία»

Η επανασφράγιση των οίκων ανοχής στην Αθήνα και η Αστυνομία

Το ότι κινήθηκαν εκ νέου οι διαδικασίες για την επανασφράγιση των οίκων ανοχής στην Αθήνα δεν με εκπλήσσει. Το ότι ενώ σφραγίστηκαν από την Αστυνομία και ξεσφραγίστηκαν από την Αστυνομία (προφανώς) που τους επανασφράγισε, ούτε κι αυτό με εκπλήσσει.
Ούτε δηλαδή, το ότι και η ανοχή της Αστυνομίας από τις ενοχές της προέρχεται.
Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η επαναφορά της όλης διαδικασίας σφραγίσματος – ξεσφραγίσματος – επανασφραγίσματος από την Αστυνομία του εμφανέστερου όλων των οίκων: του μπουρδέλου.
Και μάλιστα σε μία «εξέλιξη» που οι μετεωρολόγοι τουλάχιστον, την ονομάζουν cascade effect. Φαινόμενο δηλαδή, που αναφέρεται σε σειρά αλυσιδωτών καταστροφικών γεγονότων.
Αλλά στο Νεπάλ πρόκειται για λάσπη.
Στην Αθήνα όμως για το απροστάτευτο – «προστατευμένο» ανθρώπινο κορμί.
Κι όσο «κοινωνικό έργο» κάνει η πουτάνα της Μενάνδρου – όπως διατείνεται – άλλο τόσο κάνει και η Αστυνομία.
Μόνο που η πρώτη «προστατεύται», ενώ η άλλη «προστατεύει»…

YΓ. Είναι εύλογο να διερωτάται ο καλόπιστος αναγνώστης για το κατά πόσον αυτή η πολεοδομική (Μενάνδρου) διάσταση της πορνείας σημαίνει ότι και όλα τα μπουρδέλα της Χώρας από αύριο είναι κλειστά;
(Στήλη «Αιχμές», «Το Βήμα», 29.8.2006. Δημοσιεύεται εδώ με την άδεια του Γιώργου Βέλτσου)

x-efimerida.gr

Η πανσέληνος, εμείς, οι άλλοι και το λαβράκι με πληγουροσαλάτα

Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Η πανσέληνος του Αυγούστου ήταν το θέμα και το θέαμα που βίωσαν οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων χθες. Κάποιοι απαθανατίζουν τις ριπές του φωτός στο σώμα της θάλασσας του Κορινθιακού. Οι ριπές των σφαιρών στα σώματα των παιδιών της Παλαιστίνης διαφεύγουν του βλέμματος. Οι ριπές του φωτός αντί να αποκαλύψουν, αποκρύπτουν τα σώματα των χιλιάδων Άιλαν (ποιος θυμάται αλήθεια τον Άιλαν;).

Εμείς κι εκείνοι. Εκείνοι κι εμείς. Για την ακρίβεια Εγώ και οι Άλλοι. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι εκείνοι; Ποιος είμαι Εγώ και ποιος ο Άλλος; Πώς καταντήσαμε ξεμοναχιασμένες καλαμιές στον κάμπο, χωρίς έρμα, χωρίς Εμείς, Άτομα με βραχύβιες δεσμεύσεις και στιγμιαίες συγκινήσεις;

Κάποιοι αποδίδουν τον σύγχρονο ακραίο Ατομικισμό στην ιδεολογική λειτουργία των κοινωνικών δικτύων. Στο ξεμονάχιασμα του χρήστη και την μοναχική του στιγμιαία “επανάσταση” στο πληκτρολόγιο. Όμως τα σόσιαλ μίντια απλά ενισχύουν μια πραγματική κατάσταση, λειτουργούν δηλαδή ως πολλαπλασιαστές ισχύος.

Ο σύγχρονος Ατομικισμός (ναρκισσισμό τον λέει ο Λας που αντιστοιχεί στην ναρκισσιστική κοινωνία) εδράζεται σε μία πραγματική εργασιακή και πολιτική κατάσταση.

Οι σταθερές κλαδικές συμβάσεις εργασίας έχουν δώσει τη θέση τους στις ατομικές συμβάσεις. Ο κάθε εργαζόμενος διαπραγματεύεται μόνος του τον μισθό και τους όρους εργασίας του με τον εργοδότη. Αυτό καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι η μοίρα του εργαζομένου εξαρτάται αποκλειστικά από την προσωπική του διαπραγματευτική ικανότητα και την «αξία» του στην αγορά, υποβαθμίζοντας τον ρόλο της συλλογικότητας και των συνδικάτων. Οι μεγάλες εταιρείες έχουν αντικαταστήσει τις συλλογικές διεκδικήσεις με εξατομικευμένα συστήματα ανταμοιβής. Οι μισθολογικές αυξήσεις και οι προαγωγές εξαρτώνται από τους προσωπικούς δείκτες απόδοσης (KPIs).

Επίσςη, η αγορά εργασίας μετατρέπει τον εργαζόμενο σε «επιχειρηματία του εαυτού του». Οι εργαζόμενοι σε πλατφόρμες (delivery, courier, οδηγοί, freelancers) δεν θεωρούνται μισθωτοί, αλλά «ανεξάρτητοι συνεργάτες»! Ο εργαζόμενος νιώθει ότι διοικεί μια μικρή «επιχείρηση», ότι αν αποτύχει, φταίει ο ίδιος και όχι το σύστημα. Έτσι, αντί να οργανωθεί με άλλους, προσπαθεί να ανταγωνιστεί τους πάντες για να πάρει περισσότερες «δουλειές» από την εφαρμογή. Το ίδιο συμαβίνει και με τον συνάδελφο στο διπλανό γραφείο ή στο διπλανό πόστο, δεν είναι πλέον σύμμαχος, αλλά άμεσος ανταγωνιστής. Η επιτυχία του σημαίνει συχνά την αποτυχία του άλλου, γεγονός που καταστρέφει την αλληλεγγύη.

Επιπροσθέτως, η εργασία από το σπίτι άλλαξε ριζικά την κοινωνιολογία της εργασίας. Ο εργασιακός χώρος (το εργοστάσιο, το μεγάλο γραφείο), που ιστορικά αποτελούσε τον τόπο συνάντησης, συζήτησης και γέννησης των συνδικαλιστικών αγώνων, δεν υπάρχει πια. Ο εργαζόμενος μένει απομονωμένος πίσω από μια οθόνη. Η έλλειψη φυσικής επαφής με τους συναδέλφους μειώνει την ενσυναίσθηση και καθιστά τη συλλογική οργάνωση πρακτικά αδύνατη.

Στον πολιτισμικό τομέα, κυριαρχεί το αφήγημα ότι όλα τα προβλήματα (το εργασιακό άγχος, η χαμηλή αμοιβή, η επαγγελματική εξουθένωση) είναι προσωπικά προβλήματα διαχείρισης. Αντί για απεργία ή διεκδίκηση καλύτερων ωραρίων, το σύστημα προτείνει σεμινάρια mindfulness, διαλογισμό, life coaching και time management. Η λύση μετατίθεται στο άτομο (ατομική ευθύνη). Αν «καείς» (burnout) στη δουλειά, δεν φταίει το 12ωρο ή η πίεση του αφεντικού, αλλά το ότι εσύ δεν έχεις καλή ψυχική αντοχή ή δεν διαχειρίζεσαι σωστά τον χρόνο σου ή είσαι υπέρ το δέον… ευαίσθητος.

Η πραγματική κατάσταση των ατομοκεντρικών εργασιακών σχέσεων ενισχύεται από την ιδεολογία της Ατομικής Ευθύνης. Οι κοινωνικές αφηγήσεις που αποπνέουν συλλογικότητα και αλληλεγγύη δέχονται μια αμείλικτη επίθεση από τους ιδεολογικούς κεκράχτες του συστήματος οι οποίοι όταν δεν κατηγορούν για υποκρισία τους Αλληλέγγυους, διατείνονται σε όλους τους τόνους ότι το Εμείς διαλύει το Άτομο και διαφθείρει την ατομική συνείδηση. Διακηρύττουν ότι δεν υπάρχει ο «Άλλος» ως ξένος, ως ανοίκειος, υπάρχει μόνον το Εγώ, που περιλαμβάνει και κάποιους οικείους, τους στενούς συγγενείς, τον κουμπάρο και δυο φίλους. Οι «άλλοι» δεν γίνονται αντιληπτοί ως δομημένα εξωτερικά Εγώ, αλλά ως η εντύπωση που εκείνοι έχουν για το δικό μου Εγώ. Είναι δηλαδή αναγνωρίσιμοι ως οι φορείς της εικόνας μου. Είναι τα likes στις αναρτήσεις μου στα κοινωνικά δίκτυα, είναι οι “ακόλουθοι” του βασιλιά-ινφλουένσερ!

Αυτό το ΑΤΟΜΟ έχει το δικό του ατομικό ΒΛΕΜΜΑ που συγκλονίζεται από τις αντανακλάσεις του φωτός στη θάλασσα, αλλά βλέπει σαν απειλητικό “εισβολέα” στον χώρο και στη χώρα του κάθε μικρό Άιλαν.

Αυτό το ξεμοναχιασμένο Εγώ συναντιέται με τα άλλα Εγώ (γίνεται ένα σάπιο Εμείς) στο έδαφος του ατομικού χώρου, της Χώρας, του έθνους που δήθεν απειλείται από τους μετανάστες.

Οι μηχανισμοί που περιέγραψε τον 19ο αιώνα ο Κ. Μαρξ επαναλαμβάνονται σήμερα στη σχέση μεταξύ γηγενών εργαζομένων και μεταναστών/προσφύγων. Τότε η αγγλική άρχουσα τάξη συντηρούσε τεχνητά το μίσος μεταξύ Άγγλων και Ιρλανδών εργατών για να κρατά την εργατική τάξη αδύναμη και διασπασμένη. Σήμερα οι κυβερνήσεις και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα συχνά εργαλειοποιούν το μεταναστευτικό. Από τη μία πλευρά, η ανεπίσημη οικονομία χρειάζεται το φθηνό, ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό των μεταναστών για να διατηρεί υψηλά κέρδη. Από την άλλη, η πολιτική ρητορική χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως «αποδιοπομπαίους τράγους» για την ανεργία, την κρίση στη στέγαση ή την υποβάθμιση του συστήματος υγείας. 

Σε ιδεολογικό επίπεδο, ο Άγγλος εργάτης εκπαιδεύονταν στην ιδέα ότι ήταν μέλος του «κυρίαρχου έθνους» (της Βρετανικής Αυτοκρατορίας). Σήμερα, η άνοδος της ακροδεξιάς στηρίζεται στην ίδια αντίληψη της "λευκής υπεροχής", ή της εθνικής ανωτερότητας («Πρώτα οι Έλληνες», «America First» κ.λπ.) και στρέφονται κατά των μεταναστών, αντί να στραφούν κατά των πολιτικών λιτότητας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας ή της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας… 

Αυτά για την ώρα από εμένα. Για την επόμενη εβδομάδα ξεχωρίζει το “Ψητό λαβράκι με πλιγουροσαλάτα και ρολό κιμά γαλοπούλας...” όπως προτείνει γνωστό σάιτ.

Εμείς προτείνουμε Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη... αλληλεγγύη στους μικρούς Άιλαν

artinews.gr

Γυναικοκτονίες: Δεν «θόλωσε» ξαφνικά, πριν από το έγκλημα υπήρχε φόβος

Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη λέξη μετά από ένα έγκλημα;

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Η γυναικοκτονία στη Ροδόπη και η εύκολη λέξη που χρησιμοποιούμε μετά, όταν υπάρχουν απειλές, έλεγχος και κακοποίηση, το πρόβλημα δεν αρχίζει τη στιγμή που βγαίνει το μαχαίρι. «Θόλωσα». Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη λέξη μετά από ένα έγκλημα; Τόσες ώστε σχεδόν να έχει γίνει μέρος του αστυνομικού λεξιλογίου. Ο καθ’ ομολογίαν δράστης της γυναικοκτονίας στη Ροδόπη φέρεται να είπε ότι «θόλωσε και δεν γνώριζε τι έκανε».
Δεν θα αξιολογήσω τι θα ισχυριστεί επίσημα ενώπιον της Δικαιοσύνης. Αυτό είναι δουλειά των δικαστών. Η κοινωνία όμως δικαιούται να εξετάζει τη γλώσσα με την οποία περιγράφουμε ξανά και ξανά τέτοια εγκλήματα. Γιατί παράλληλα με το «θόλωσα» υπάρχουν οι μαρτυρίες συγγενών της 44χρονης. Ότι υπήρχε κακοποίηση. Ψυχολογικός έλεγχος. Προσπάθεια απομόνωσης. Και, σύμφωνα με τις καταγγελίες, απειλές ότι αν έφευγε από εκείνον θα τη σκότωνε.
Υπάρχει επίσης το γεγονός ότι η γυναίκα είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε διαζύγιο. Αν όλα αυτά επιβεβαιωθούν πλήρως από την έρευνα, τότε η ιστορία δεν αρχίζει τη στιγμή του φόνου. Έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Και αυτό έχει σημασία. Γιατί το «θόλωσε» περιγράφει μια στιγμή. Η ενδοοικογενειακή βία, αντίθετα, μπορεί να περιγράφει μια διαδικασία. Έλεγχο. Ζήλια που μετατρέπεται σε ιδιοκτησιακή αντίληψη. Παρακολούθηση. Απομόνωση. Απειλές. Και σε ορισμένες περιπτώσεις κλιμάκωση όταν η γυναίκα αποφασίσει να φύγει. Δεν είναι κάθε καβγάς προάγγελος εγκλήματος. Δεν είναι κάθε απειλή βέβαιο ότι θα πραγματοποιηθεί. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει η εκτίμηση κινδύνου.
Η δημόσια συζήτηση πρέπει να φύγει από το ερώτημα, «Γιατί θόλωσε;» και να πάει στο πολύ χρησιμότερο, «Ποια σημάδια υπήρχαν πριν;». Γιατί μετά το έγκλημα είμαστε όλοι σοφοί. Βρίσκουμε τις φωτογραφίες. Τις μαρτυρίες. Τους γείτονες που είχαν ακούσει. Τον συγγενή που γνώριζε.Την παλιά απειλή. Και ανακατασκευάζουμε τον εφιάλτη. Το πραγματικό κράτος πρόνοιας και ασφάλειας πρέπει να μπορεί να κάνει κάτι δυσκολότερο, να διαβάζει μέρος αυτής της εικόνας πριν εμφανιστεί η κίτρινη κορδέλα της Αστυνομίας. Αυτό σημαίνει ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτικός καβγάς μέχρι να υπάρξει αίμα. Σημαίνει ότι μια απειλή θανάτου δεν είναι «βαριά κουβέντα πάνω στα νεύρα». Είναι πληροφορία που πρέπει να αξιολογηθεί.
Σημαίνει ότι η στιγμή της αποχώρησης μιας κακοποιημένης γυναίκας από μια σχέση μπορεί να είναι ακριβώς η στιγμή που χρειάζεται περισσότερη προστασία. Και σημαίνει επίσης ότι πρέπει να αλλάξει η δική μας γλώσσα. «Έγκλημα πάθους». «Την αγαπούσε υπερβολικά». «Δεν άντεξε τον χωρισμό». «Θόλωσε».
Όλες αυτές οι φράσεις έχουν ένα κοινό πρόβλημα. Μεταφέρουν το κέντρο της ιστορίας στο συναίσθημα του δράστη. Ενώ το κέντρο πρέπει να βρίσκεται στο δικαίωμα του θύματος να φύγει, να πει όχι και να συνεχίσει τη ζωή του. Ένας χωρισμός δεν χρειάζεται τη συναίνεση και των δύο. Το «φεύγω» δεν είναι διαπραγμάτευση. Και η απόρριψη δεν αποτελεί βλάβη που επιτρέπει σε κανέναν να «χάσει τον έλεγχο». Το έγκλημα στη Ροδόπη θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη.
Εμείς όμως μπορούμε τουλάχιστον να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις που κάνουν ένα ιστορικό βίας να μοιάζει με ξαφνική καταιγίδα. Γιατί πολλές φορές, πριν κάποιος “θολώσει”, μια γυναίκα έχει περάσει μήνες ή χρόνια βλέποντας ολοκάθαρα τον κίνδυνο.

newpost.gr

Κεντρώα καμουφλάζ με εκλογικούς ορίζοντες εκ δεξιών και εξ ευωνύμων

Οι εξαιρετικά ασαφείς προγραμματικές επιλογές των Μητσοτάκη και Τσίπρα θολώνουν το πολιτικό τοπίο και καθιστούν δυσδιάκριτους τους βασικούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς Αριστεράς - Δεξιάς 
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Την περίοδο 2007 – 2010, στις χώρες της οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα σ’ αυτές του ευρωπαϊκού Νότου, τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς θόλωσαν, έγιναν εξαιρετικά ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών, με αποτέλεσμα οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί να καθίστανται πλέον δυσδιάκριτοι. Τότε, μάλιστα, ο σπουδαίος Αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι, επισημαίνοντας την συγκεκριμένη δυσδιακριτότητα, είχε αναφέρει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την Κύπρο, σημειώνοντας ότι η άρση των διαφορών και η σύγκλιση εν τέλει αριστεράς και δεξιάς εκεί, οφείλετο στο γεγονός ότι «οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονταν να ακολουθούν προγράμματα μακροοικονομικής φύσης, τα οποία έθετε η Κομισιόν»…
Αλήθεια έλεγε. Κι αλήθεια είναι ότι και σήμερα, μετά το… ατελές «τέλος της κρίσης», οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν προγράμματα και κανόνες μακροοικονομικής φύσης που θέτει η Κομισιόν, και ότι τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς γίνονται όλο και πιο θολά, όλο και πιο ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, με αποτέλεσμα οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί «Δεξιάς – Αριστεράς» να καθίστανται πλέον… αόρατοι δια γυμνού οφθαλμού. Να τους «βλέπουν» και να τους «ενδύονται»  μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί ηγέτες των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, τα επαγγελματικά στελέχη τους και όσοι εκ των οπαδών τους φορούν… κομματικά γυαλιά…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΛΛΑΣ. Όχι βέβαια η ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα, για τη μικρή μας χώρα μιλάω, και… επί τη ευκαιρία, σας καλώ να το σκεφτείτε και να απαντήσετε: Είναι Δεξιό ή Αριστερό κόμμα η ΝΔ του Μητσοτάκη;  Ούτε δεξιό, αν το συγκρίνουμε με τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα της μεταπολίτευσης (τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ας πούμε, ή την μετά ΠΑΣΟΚ ΝΔ του Κώστα Καραμανλή), ούτε Αριστερό, αν δεν το συγκρίνουμε με τα μετακομμουνιστικά κόμματα της μεταπολίτευσης,  (το μετα - Ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και το under construction κόμμα του Τσίπρα, την  ΕΛ.Α.Σ.), είναι η γνώμη μου. Πολιτικά – ιδεολογικά, η σημερινή  ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη – κυβερνόν κόμμα υποθηκευμένο απολύτως στα συμφέροντα των ολιγαρχών του πλούτου που, επί επταετίαν, στηρίζουν τον πρωθυπουργό - πρόεδρό του προκειμένου να τους εξυπηρετεί – είναι ένα υβριδικό κομματικό μόρφωμα με δεξιό κορμό, ακροκεντρώο εγκέφαλο και ακροδεξιές απολήξεις που, επικοινωνιακά, εν όψει εκλογών και όχι μόνο, πλασάρεται ως… κεντρώο.  
Από την άλλη, και την Ε.Λ.ΑΣ. του Τσίπρα, με βάση τα μέχρι στιγμής «δείγματα γραφής» της πολιτικής ρητορείας του δημιουργού της, δεν τη λες  ούτε αριστερό – ούτε δεξιό κόμμα, αφού κι αυτό, όπως η ΝΔ του Μητσοτάκη, σε τίποτα δεν θα θυμίζει ούτε τα δεξιά ούτε τα αριστερά μετακομμουνιστικά κόμματα της μεταπολίτευσης. Πολιτικά – ιδεολογικά, απ’ ό,τι φαίνεται και απ’ ότι μπορούμε να συμπεράνουμε με… πυξίδα την πολιτική και ιδεολογική μυθολογία που συνοδεύει τον συριζέϊκο και μετά - συριζέϊκο  βίο και την πολιτεία του κατασκευαστή της, η Ε.Λ.ΑΣ. του Αλέξη Τσίπρα θα είναι (κατά πάσα πιθανότητα)  ένα υβριδικό, επίσης, κομματικό μόρφωμα με μετά – συριζέϊκο κορμό, εγκέφαλο και άκρα (κατ’ εικόνα και ομοίωση του ιδρυτή του, αν δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ) που επικοινωνιακά, εν’ όψει εκλογών και όχι μόνο, θα πλασάρεται ως κεντροαριστερό, ακόμα και ως… κεντρώο.
«Και πού οφείλεται αυτός ο ξαφνικός… έρωτας  Δεξιάς και Αριστεράς για το πολιτικό Κέντρο;», θα ρωτήσει εύλογα ο αναγνώστης. «Κέντρο είναι ο βαθμός μηδέν της πολιτικής», απαντά η ομάδα των πολιτικών επιστημόνων που συνυπογράφει την περίφημη «Μικρή Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια», εξηγώντας ότι «στην πραγματικότητα, Κέντρο σημαίνει δύο πράγματα. Ή είναι, απλά και καθαρά, ένα καμουφλάρισμα της Δεξιάς ή είναι το γεωμετρικό σημείο προς το οποίο τείνουν οι μετριοπαθείς τής δεξιάς και οι μετριοπαθείς της Αριστεράς, όταν αποσπώνται από τούς εξτρεμιστές των αντίστοιχων παρατάξεών τους και προσπαθούν να κυβερνήσουν μαζί. Ό κατάλληλος όρος είναι τότε «κεντρισμός».
Κεντρισμό εν όψει εκλογών, λοιπόν, επιχειρούν οι Μητσοτάκης και Τσίπρας μέσω των ιδεολογικά καμουφλαρισμένων κομμάτων τους, προκειμένου να υποκλέψουν κεντροαριστερή πελατεία ο πρώτος απ’ τον δεύτερο και κεντροδεξιά ο δεύτερος απ’ τον πρώτο αντίστοιχα, μήπως και καταφέρουν να… ξανακυβερνήσουν την Ελλάδα της απόλυτης πολιτικής κρίσης. Αυτά, στο πλαίσιο μιας γενικότερης πολιτικοοικονομικής δυστοπίας, όπου οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν τα προγράμματα και τους κανόνες μακροοικονομικής φύσης που θέτει η Κομισιόν, και όπου τα όρια μεταξύ Αριστεράς – Δεξιάς γίνονται όλο και πιο θολά, όλο και πιο ασαφή ως προς τις πολιτικές επιλογές και την κατάστρωση πολιτικών εφαρμογών των κυβερνόντων ή μη κομμάτων. Με αποτέλεσμα, οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί «Δεξιάς – Αριστεράς» να καθίστανται πλέον… αόρατοι δια γυμνού οφθαλμού. Να τους «βλέπουν» και να τους «ενδύονται»  μόνο οι επαγγελματίες πολιτικοί ηγέτες των κυβερνόντων ή μη κομμάτων, τα επαγγελματικά στελέχη τους και όσοι εκ των οπαδών τους φορούν… κομματικά γυαλιά. 

restaro.blogspot.com