Νόβας - "Γαργάλατα": η αλήθεια ...

Ο αληθινός δημιουργός του θρυλικού «Γαργάλατα»

Λευτέρης Παπαδόπουλος

 

Ποιήματα έγραφαν οι πολιτικοί και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, πριν από τη δικτατορία. Ανάμεσά τους, τότε συζητιόταν το εθνικολυρικό ύφος του Γεωργίου Αθανασιάδου-Νόβα, που δημοσίευε με το ψευδώνυμο Γεώργιος Αθάνας. Η μαρτυρία του Λευτέρη Παπαδόπουλου εξηγεί πώς ένα δημοσιογραφικό αστείο με θέμα του τον ποιητικό οίστρο του Νόβα, τον «φόρτωσε» με ένα ψευδώνυμο που τον συνόδευε έκτοτε συνεχώς: «Γαργάλατα».

.

Το βασιλικό πραξικόπημα του 1965 είχε αναστατώσει ολόκληρη την Ελλάδα και βέβαια την Αθήνα, όπου οι εξεγέρσεις και τα συλλαλητήρια βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Το σύνθημα «Δεν σε θέλει ο λαός, πάρ' τη μάνα σου κι εμπρός» κυριαρχούσε παντού και ο Κωνσταντίνος μαζί με τους αυλικούς του δεν ήξεραν πού να κρυφτούν.

.

Το γραφείο μου ήταν στον δεύτερο όροφο των «ΝΕΩΝ», δίπλα από το γραφείο του διευθυντή Κώστα Νίτσου και απέναντι ακριβώς από τη Λέσχη των Φιλελευθέρων. Στο βάθος αριστερά δούλευε ο Φώκος Δημητριάδης, που εκείνο τον καιρό είχε τιμηθεί με παγκόσμιο βραβείο για μια γελοιογραφία του. Απέναντί του ήταν το τραπέζι του «επιλοχία» Φάνη Κλεάνθη, που μάζευε σαν το μυρμήγκι όλη την ύλη των «Καλλιτεχνικών» - τότε, «ΤΑ ΝΕΑ» χάλαγαν κόσμο με τη δεύτερη σελίδα τους (θεατρικά, κινηματογραφικά, εικαστικά, λογοτεχνικά κ.λπ.) - και δίπλα του έγραφε το καθημερινό πρωτοσέλιδο χρονογράφημά του ο Δημήτρης Ψαθάς.

.

Ψαθάς και Δημητριάδης δούλευαν μόνο πρωί και έφευγαν για τα σπίτια τους κατά τις δύο το μεσημέρι. Στην απογευματινή και βραδινή βάρδια ήταν ο Κλεάνθης - πάντοτε -, ο Γιώργος Πηλιχός, ο Κώστας Σταματίου και εγώ, ο Βενιαμίν της παρέας. Ο Σταματίου ήταν μεγάλος δημοσιογράφος και ο Πηλιχός μοναδικός ρεπόρτερ. Στον Σταματίου, σπουδαίο γραφιά, η εφημερίδα είχε αναθέσει την κινηματογραφική κριτική και μια στήλη, «Αδιακρισίες», όπου γίνονταν χιουμοριστικά σχόλια από την πολιτική επικαιρότητα (ανάλογη στήλη είχα και εγώ στην τελευταία σελίδα, με τον τίτλο: «Απροσδόκητα του 24ώρου»).

.

Οι «Αδιακρισίες», που αργότερα έγιναν «Ωτοβλεψίες», διαβάζονταν σχεδόν από όλους τους αναγνώστες της εφημερίδας, που τότε πωλούσε 250.000 φύλλα την ημέρα, μόνο σε Αθήνα - Πειραιά. Ο Σταματίου είχε ένα γραφειάκι δίπλα από το δικό μου, που το χρησιμοποιούσε και η γυναίκα του, Μαρία Παπαδοπούλου. Ο Κώστας ερχόταν στο γραφείο κατά τις επτά το απόγευμα, παράγγελνε διπλό ούζο, άναβε ένα πούρο Αβάνας και έγραφε ασταμάτητα, με ένα μπλε και ένα κόκκινο μπικ.

.

Ενα τέτοιο βράδυ, μου ζήτησε υπομειδιώντας να δω ένα χιουμοριστικό δίστιχο που είχε γράψει γιατί ήμουν, υποτίθεται, ο ειδικός στους στίχους. Το διάβασα και ξεράθηκα στα γέλια!

.

Ηταν το ιστορικό δίστιχο: « Κι ήταν τα στήθια σου λευκά γεμάτα γάλατα και μου 'λεγες γαργάλατα! ».

.

Με το που δημοσιεύθηκε αυτό το δίστιχο που ο Σταματίου το απέδωσε στον - και ποιητή - Αθανασιάδη-Νόβα (φωτό) ολόκληρη η Ελλάδα άρχισε να καγχάζει, ενώ ο Νόβας δεν ήξερε πού να κρυφτεί!

.

Το σύνθημα «Γαργάλατα» κυριαρχούσε παντού, ενώ γράφονταν αβέρτα επιθεωρήσεις με αυτό τον τίτλο! Ο Σταματίου έλεγε σε όλους πως το «Γαργάλατα» ήταν όντως «έργο» του Νόβα, αλλά επρόκειτο για ψεύδος. Η επιτυχία τού «Γαργάλατα» έσπρωξε τον Σταματίου να γράψει και μερικά άλλα δίστιχα, τα οποία όμως δεν είχαν την ίδια επιτυχία. Ενα από αυτά το θυμάμαι: ο Νόβας είχε επισκεφθεί ένα εργοστάσιο εμφιαλώσεως. Αρπαξε την ευκαιρία ο Σταματίου και έγραψε: «Από την εποχή της Αλώσεως / δεν έχει ξαναγίνει τόσο σπουδαίο εργοστάσιο εμφιαλώσεως».

 

                                                                                                                   Stavrovelonia

Οι προβλέψεις του απαισιόδοξου κ. Boson de Higgs

Μπορείτε, για μία ακόμα φορά, να με χαρακτηρήσετε απαισιόδοξο, γκρινιάρη, άνθρωπο που δεν καταλαβαίνει το μεγαλείο της κυβέρνησης Παπαδήμου και την παγκόσμια εμβέλεια της πολιτικής προσωπικότητας του ΓΑΠ αλλά… Αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά και πως σύντομα θα ζήσουμε την μητέρα όλων των καταστροφών.

Εκτός εάν…

α. η ΕΚΤ διαγράψει τα χρέη όλων των χωρών της ευρωζώνης και τυπώσει φρέσκο, πληθωρικό χρήμα (το υπολογίζω 5,5 ως 4 τρισεκατομμύρια ευρώ), για να υπάρξει πάλι “ανάπτυξη”

β. ξεσπάσει ένα είδος 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι σε τοπική έκδοση κομ ιλ φο όπως, για παράδειγμα στη Λιβύη, “freedom fighters” που έγαλαν το κατι τις τους και αναρρωνύουν από τα τραύματα και τις δοκιμασίες σε ελληνικά νοσοκομεία

γ. την διακυβέρνηση της χώρας αναλάβει το δίδυμο Παπανδρέου-Σαμαρά με ολίγη Ντοραμπάκ, Κουβέλη και Μπένι Ζέλο

…λέμε τώρα

                                                                                                 ΚΩΣΤΑΣ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑΣ

Ποίηση, ατομικότητα, πολιτική

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΙΕΤΡΟ ΙΝΓΚΡΑΟ «Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ»*

του Νικόλα Σεβαστάκη

από την ΕΠΟΧΗ, 1.1.12

Μια από τις ωραιότερες συλλογές του Τάσου Λειβαδίτη είναι το Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα. Παραφράζοντας τον τίτλο, θα ισχυριστώ ότι οι σκέψεις του Ινγκράο που έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε σήμερα, φτιάχνουν ένα μικρό βιβλίο για μεγάλα πράγματα, ένα ολιγοσέλιδο κείμενο που ανοίγει, ωστόσο, πολλά και κυρίως σημαντικά ερωτήματα. Βρισκόμαστε μπροστά στον στοχασμό ενός σχεδόν αιωνόβιου, που έχει ωστόσο το χάρισμα να εκφέρει ή να υπαινίσσεται αλήθειες εξαιρετικά σύγχρονες, με την ουσιαστική κριτική σημασία της λέξης, όχι με την έννοια μιας σκέψης αγχωμένης μην απομείνει πίσω από τις εξελίξεις.
Και για να προχωρήσω ένα βήμα, δεν πρόκειται απλώς για απάντηση στη μπροσούρα του Στεφάν Εσέλ «Αγανακτήστε». Oι αναφορές στο πολυσυζητημένο κείμενο του παλιού Γάλλου αντιστασιακού είναι ένα από τα πολλά σημεία στα οποία απαντά ο Ινγκράο. Μπορεί όμως να μην είναι και το σημαντικότερο. Διαλέγω μια από τις φράσεις που πιστεύω ότι μας εισάγει καλύτερα στο στίγμα της κατάθεσης του ιταλού διανοούμενου και πολιτικού:
Στην πραγματικότητα -λέει- εντάχτηκα ολόκληρος μέσα στην πολιτική. Όμως δεν υπήρξα ποτέ μόνο αυτό. Άρα είμαι διχασμένος ανάμεσα στο να είμαι μέσα στην πολιτική, από κάθε άποψη, και στη συνειδητή άρνηση της αποδοχής του μέτρου της, της λογικής της; Πιθανόν.
Ας ξανασκεφτούμε ποιος μιλάει εδώ. Μιλάει λοιπόν ένας άνθρωπος που το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του έδρασε και λειτούργησε μέσα στους θεσμούς ενός κινήματος, αλλά και ενός πολιτικού συστήματος (βουλευτής, πρόεδρος κοινοβουλευτικής ομάδας, αλλά και πρόεδρος της ιταλικής Βουλής). Μιλάει ένας άνθρωπος που υπήρξε κατεξοχήν οργανωμένος και δεν είχε, τυπικά τουλάχιστον, καμιά σχέση με εμπειρίες αιρετικής περιθωριακότητας όπως αυτές εκφράστηκαν στον εικοστό αιώνα από τη μια ή άλλη αποκλίνουσα αισθητική θέση. Ο Iνγκράο ποτέ δεν υπήρξε Παζολίνι, με την έννοια ότι ποτέ δεν δημιούργησε «σκάνδαλο» στον χώρο του ή έξω από αυτόν, στην ευρύτερη ιταλική πολιτική και πνευματική ζωή. Ο Ινγκράο λοιπόν ο κομματικός, το παλιό στέλεχος του ιταλικού κομμουνισμού αφήνει να καταλάβουμε ότι υπήρξε και συνεχίζει να είναι κάτι άλλο από μια πολιτική προσωπικότητα. Ρίχνει στο τραπέζι κάποιες αναπάντεχες σημασίες και ένα είδος αυτοβιογραφικού σχολίου που φωτίζει διαφορετικά το πολιτικό οδοιπορικό ενός κομμουνιστή. Μιλάει για την πρακτική της αμφιβολίας, για τη σημασία της ατομικότητας, για τις δύσκολες και περίπλοκες σχέσεις ανάμεσα στον προσωπικό κόσμο και στη συλλογική πολιτική δράση.
Και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Όχι όμως τόσο ως θραύσματα μιας ατομικής βιογραφίας, αλλά ως μελήματα κάθε αριστερής σκέψης, ως ερωτήματα που, όπως και αν το δούμε, παραμένουν αναπάντητα μέσα στην περιπετειώδη ιστορία των αριστερών εγχειρημάτων και των ανατρεπτικών στρατεύσεων.
Παρένθεση. Δεν πρόκειται καθόλου, όπως διάβασα πρόσφατα στον επικριτικό σχολιασμό για το βιβλίο, για «ελιτίστικες φιλοσοφίες» και ποιητικές «αοριστολογίες» που δεν έχουν καμιά χρησιμότητα για το κίνημα και τον αναστοχασμό του. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, μπορεί να συναντά κανείς τέτοιου είδους χρησιμοθηρικές και στεγνές αποφάνσεις που αναπαράγουν τις χειρότερες πλευρές της Αριστεράς. Εννοώ μια εργαλειακή αντίληψη για τη σκέψη, μια νοοτροπία που αναζητεί στη σκέψη του ενός ή άλλου μόνο ηθικοπλαστικές απαντήσεις και όχι ερωτήματα, μόνο συνταγές έτοιμης δράσης και όχι ανοίγματα στην πολυπλοκότητα της ζωής και της δραστηριότητας των υποκειμένων. Θα μπορούσε, φυσικά, να διαβάσει τις σκέψεις αυτές σαν μια παραλλαγή σε ένα γνωστό θέμα. Το θέμα είναι η ένταση η οποία εμφανίζεται μεταξύ του ορθολογικού πολιτικού όντος και της ποιητικής ευαισθησίας και ευρύτερα η σύγκρουση μεταξύ της λογικής του πολιτικού αγώνα ή της κοινωνικής στράτευσης και της ατομικότητας, των προσωπικών ευαισθησιών. Κατ’ αυτό τον τρόπο η στροφή του γηραιού Ινκράο προς τον λόγο της ποίησης θα μπορούσε ενδεχομένως να θεωρηθεί και ως αναμέτρηση με την πολιτική ήττα. Γιατί όχι και ως μια στρατηγική μετριασμού του μεγάλου ηθικού κόστους αυτής της ήττας που υπήρξε και προσωπική.

Η σιωπή ως άλλη μορφή δράσης

Υπάρχουν σημεία στις απαντήσεις του που ευνοούν τη συσχέτιση μεταξύ της εμπειρίας της πολιτικής ήττας και της προσφυγής στον ποιητικό λόγο. Σε αυτή την περίπτωση, η έμφαση που βλέπουμε να αποδίνει στην εσωτερικότητα ή στην σιωπή (στη σιωπή ως μια άλλη μορφή δράσης ) θα ήταν απλώς επιβεβαίωση ενός χάσματος. Αυτού που χωρίζει την επικράτεια των χαμηλών τόνων (την ποίηση) και τον χώρο της διαπάλης με σκοπό τη νίκη (την πολιτική).
Αλλά ο Ινγκράο υπενθυμίζει διαρκώς στους συνομιλητές του την πρακτική της αμφιβολίας. Σαν να λέει: μη βιάζεστε να φτάσετε σε ένα οριστικό συμπέρασμα, σε μια ασφαλή εξήγηση της σχέσης ανάμεσα στους κυματισμούς του προσωπικού βιώματος και στο πεδίο μιας μακρόχρονης πολιτικής δέσμευσης. Δίνει δηλαδή κάποια κλειδιά για να αισθανθούμε ότι αυτή η σχέση ήταν ανέκαθεν πολύ πιο αινιγματική από όσο θα ήθελε ο αριστερός κοινωνιοκεντρισμός και ο φιλελεύθερος ιδεαλιστικός ατομικισμός. Και τα κλειδιά αυτά είναι ελεγειακά και χαμηλών τόνων, δεν έχουν δηλαδή το στιλ που θα άρεσε σε εκείνον που ταυτίζει την αριστερή πνευματικότητα με μια κάπως χαζοχαρούμενη και δίχως αίσθηση του τραγικού ορμητικότητα.
Παρά λοιπόν τον πειρασμό της εύκολης ερμηνείας, λίγο ψυχολογικής ή λίγο πολιτικής, νομίζω ότι η πρακτική της αμφιβολίας, έτσι όπως την αντιμετωπίζει ο Ινγκράο, δεν είναι ο γνωστός σκεπτικισμός απέναντι σε μια πολιτική ταυτότητα η οποία κρίνεται, εκ των υστέρων, «προβληματική». Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η ανακάλυψη, από την πλευρά του, της ελευθερίας που προσφέρει η άσκηση της ποίησης, δεν έρχεται να αντιπαρατεθεί στις συγκρουσιακές ποιότητες της αγωνιστικής πολιτικής. Αντίθετα, η αισθητική και πνευματική καλλιέργεια φαίνεται να διαθέτουν μια δική τους, αυτόνομη αντήχηση, μια δική τους ηθική νομιμότητα πέρα από τη διάσταση της σύγκρουσης και του κοινωνικού ανταγωνισμού. Απαντούν δηλαδή σε εκείνες τις διαστάσεις της ύπαρξης, οι οποίες είναι αδύνατο να στεγαστούν στους θεσμούς και στις πρακτικές της πολιτικής.

Η ανακάλυψη του ποιητικού λόγου

Η ανακάλυψη του ποιητικού, δηλαδή μιας γλώσσας που μπορεί να πει αυτά που καμια άλλη γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει, προσφέρεται εντέλει ως ένα παράδοξο συμπλήρωμα του μακρόχρονου πολιτικού πάθους. Αυτή η άλλη σοφία, η οποία εκφράζεται με τη γλώσσα της ποίησης, δεν συνιστά μεταστροφή ως προς αυτό το πολιτικό πάθος, το οποίο έχει ως αφετηρία την εξέγερση του υποκειμένου, ήδη από την νεότητά του, για τις ανισότητες και την κοινωνική βία του κόσμου που το περιστοιχίζει. Πίσω από την ανατίμηση της ποίησης (η οποία όπως ομολογεί τον ενδιέφερε ήδη στη νεότητά του) ο Ινγκράο θέτει τα πιο δύσκολα ερωτήματα, τα οποία δεν αφορούν μόνο την ποίηση αλλά την ίδια τη δράση: μπορεί, για παράδειγμα, να υπάρξει συλλογικός πολιτικός ορίζοντας αγώνα που να αναγνωρίζει, δίχως τσιγκουνιές και καχυποψίες, την πολυμέρεια των ατομικών υποκειμένων, που να κατανοεί το γεγονός ότι τα ανθρώπινα όντα είναι πολλαπλότητες παθών και ενδιαφερόντων; Μπορεί να υπάρξει πολιτικό υποκείμενο ικανό να αναγνωρίζει ότι τα άτομα δεν είναι απλώς φορείς καθηκόντων και λειτουργικών ρόλων σε ένα σχέδιο, αλλά σύνθετες, αντιφατικές και «ασυνεπείς» μοναδικότητες; Μπορεί να υπάρξει πέρα από μια πολιτική της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης και μια αριστερή κουλτούρα της ατομικής ελευθερίας, της ποιοτικής ατομικής αυτονομίας;

Άτομα, ελευθερία και πολιτική δράση

Μήπως άραγε και η ηγεμονική επικράτηση του φιλελευθερισμού και των διαφόρων μορφών καταναλωτικού ατομικισμού στον ύστερο εικοστό αιώνα έχει να κάνει και με το γεγονός ότι τα ριζοσπαστικά εγχειρήματα έδειξαν δυσκαμψία στο να καταξιώσουν τη σημασία της ελευθερίας σε όλα τα επίπεδα, και ως προς τη σχέση των ατόμων με τους θεσμούς και τα μοντέλα της αριστερής πολιτικής δράσης; Μήπως η γνωστή σαθρή «ατομικιστική ιδεολογία» με την οποία συνδέθηκε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση εδώ και δεκαετίες αξιοποίησε τα κενά ή τις απίστευτες στρεβλώσεις στη σχέση της Αριστεράς με την ελευθερία, με την ελευθερία ως τολμηρή άσκηση της αμφιβολίας; Αρκεί να διαβάσει κανείς την ανακοίνωση του ΚΚΕ για τον θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ και τη Βόρειο Κορέα για να μελαγχολήσει και να θυμώσει.
Προφανώς δεν υπάρχει απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Και ούτε ο Ινγκράο δίνει απαντήσεις, πράγμα ασφαλώς εκνευριστικό για κείνους που ζητούν από κάθε αποτύπωμα σκέψης να τους λύσει όλα τα θεωρητικά, για να μην πω όλα τα κοσμοθεωρητικά τους, προβλήματα.
Και για να έλθω στο θέμα της αγανάκτησης. Το γεγονός είναι ότι οι νέες μορφές κοινωνικού αγώνα, ο γαλαξίας των νέων μορφών δημοκρατικής κινητοποίησης, σχετίζεται και με αυτό το ερώτημα για τα όρια της ολικής δέσμευσης σε ένα πολιτικό πάθος όπως αυτό που χαρακτήρισε τη γενιά του Ινγκράο. Από πολλές απόψεις μοιάζει αδύνατο ένα συλλογικό πολιτικό εγχείρημα που θα αγνοεί την εξατομίκευση των ανθρώπων, τη σημασία που έχει η πλουραλιστική προσωπική ταυτότητα των συγχρόνων ως διασταυρώσεων ετερογενών ηθικών και πολιτιστικών οριζόντων.
Αριστερός, λέει ουσιαστικά ο Ινγκράο, είναι αυτός o οποίος επιδιώκει τη συνάντηση των ηθικών συναισθημάτων ( όπως είναι η αγανάκτηση και ο θυμός με τις σκανδαλώδεις αδικίες) με μια πολιτική ορθολογικότητα, με μια προοπτική μετασχηματισμού του πάνω και του κάτω, των θεσμών και των ηθών, του κράτους και των κοινωνικών πρακτικών. Όχι μέσα από την υποταγή της πολιτικής στα ηθικά πάθη, ούτε, όμως, και με αυτονόμηση της πολιτικής-εκλογικής μηχανής από αυτούς που καλείται να αντιπροσωπεύσει.

Πολιτική και ηθικό πάθος

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε ένα είδος αποσπασματικού συναισθηματικού κινήματος, το οποίο, όσο πολύτιμη και αν είναι η συμβολή του στην αναζωογόνηση των κοινωνικών αγώνων, δεν μπορεί να γεννήσει, από μόνο του, ένα πολιτικό σχέδιο. Στη δεύτερη περίπτωση, η πολιτική λειτουργεί ως αποξενωτική ανάθεση, ως αποτυχημένη ή κακή εκπροσώπηση η οποία διαιωνίζει τη διαίρεση ανάμεσα σε μια διαλυμένη κοινωνία και στις κυβερνώσες ελίτ. Η ακραία εκδοχή αυτής της αποξενωτικής ανάθεσης -η οποία καταργεί την ίδια τη σχέση εκπροσώπησης διαστρέφοντας ακόμα και τη φιλελεύθερη λογική- είναι η ανάδυση του τεχνοκράτη, η διακυβέρνηση των ειδικών. Είναι δηλαδή αυτό που προτείνεται από σήμερα από διάφορες πλευρές για τη διαχείριση της έκτακτης ανάγκης.
Η κατεύθυνση προς την οποία κινείται η σκέψη του Ινγκράο δεν είναι η παραδοσιακή αλλεργία της «ορθολογικής Aριστεράς» προς όλες τις ευαισθησίες που δεν ελέγχει ή δεν κατανοεί, προς καθετί που δεν παίζει στο δικό της πεδίο και με τους δικούς της όρους. Εκτιμά συγχρόνως ότι ακόμα και αν αλλάζουν όλα, οι γλώσσες της στράτευσης, η σχέση μεταξύ των ατόμων και των θεσμών, τα πολιτιστικά και κοινωνικά πρότυπα, υπάρχει κάτι θεμελιώδες το οποίο παραμένει ως ανάγκη: η αγανάκτηση (και η σύγκρουση με όλα όσα συνιστούν την αιτία της αγανάκτησης) μπορεί να είναι μόνο η μία όψη μιας αγωνιστικής διαδικασίας, της αριστερής διαμόρφωσης συνείδησης. Τα ηθικά συναισθήματα και η σύγκρουση δεν μπορούν να είναι το κέντρο μιας στάσης, αλλά ένα στοιχείο, σημαντικό φυσικά, μιας συνολικότερης στάσης της οποίας το νόημα πρέπει να αναδημιουργήσουμε, ο καθένας με τα υλικά που έχει, με τις ανάγκες, τις περιστάσεις και τους ιδιαίτερους όρους που του έτυχαν.
Όταν το νόημα, είτε αφορά την πολιτική είτε αφορά την προσωπική μας ταυτότητα, δεν είναι δοσμένο, δεν είναι αδιαμφισβήτητο και εξασφαλισμένο, αισθανόμαστε δυσφορία. Αισθανόμαστε ακόμα ότι αυτός που μας το λέει αυτό, δεν ικανοποιεί την ανάγκη μας για περισσότερη βεβαιότητα, για εξιχνίαση των όσων, μυστήριων και ακατανόητων, συμβαίνουν στον κόσμο και μας επηρεάζουν.
Αλλά από μια άλλη άποψη αυτός που μας απευθύνεται σε μια κάπως παράξενη γλώσσα και όχι με τον συνηθισμένο προτρεπτικό τόνο της υψηλότονης διακήρυξης, μπορεί να είναι περισσότερο έντιμος με τη συνθήκη στην οποία βρισκόμαστε σήμερα στην εποχή της κρίσης και της βίας της. Σε αυτή τη συνθήκη, η μια πλευρά είναι η εκ νέου επινόηση της σύγκρουσης η οποία τρέφεται από τον κοινωνικό θυμό, το αίσθημα της αδικίας. Η άλλη πλευρά ή μια άλλη ζωτική ανάγκη αφορά τη δυνατότητά της κατάφασης, την αναζήτηση τρόπων ώστε η κρίση να μην μας κάνει πιο ρηχούς και στεγνούς, να μην μας μετατρέψει σε μίζερες, πνευματικά και αισθητικά, μηχανές.
Ένα ποίημα του Ρίτσου υπαινίσσεται αυτή τη σχέση μεταξύ της κατάφασης που συνδέει την ατομικότητα με τον κοινό κόσμο, το δικό μου με το εμείς, με έναν τρόπο που θα άρεσε στον Ινγκράο:

Ανάμεσα σε τόσες αρνήσεις
Βρήκε μια λέξη καταφατική
δική του –
αυτήν που ανήκει
σε όλους μας

* Εκδόσεις Εύμαρος,
μετάφραση Τόνια Τσίτσοβιτς, πρόλογος Μιχάλης Ψημίτης,

Το χρυσό Οικόπεδο 12 και οι συνέπειές του

Από τον Μιχ. Ιγνατίου

 

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των γεωτρήσεων στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ προκάλεσε δικαιολογημένη ικανοποίηση και ευφορία στον κυπριακό λαό. Πρόκειται για μια χαρμόσυνη είδηση, η οποία ανακοινώθηκε37 χρόνια μετά την αμερικανοκίνητη εισβολή του 1974 και την κατοχή του κυπριακού Βορρά από την Τουρκία. Ουδείς έχει αμφιβολία πως αν γίνει η σωστή διαχείριση και εάν αποφευχθούν οι κομματικές ακρότητες, η Κύπρος θα υπερπηδήσει για πάντα τα οικονομικά της προβλήματα. Επίσης, θα μπορέσει να βοηθήσει και την Ελλάδα, η οποία έχει δικαίωμα να αναμένει οικονομική υποστήριξη.

Και, το πλέον σημαντικό, το φυσικό αέριο θα αποδειχθεί όχημα που θα αναγκάσει την Τουρκία να διαπραγματευθεί με τη λογική.

Οι κυβερνήσεις του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου, που επιτάχυνε τις διαδικασίες, και του Δημήτρη Χριστόφια, που τις ολοκλήρωσε, έδειξαν σοβαρότητα και σύνεση. Πάνω απ' όλα, αναζήτησαν τις συμμαχίες εκείνες που θα μπορούσαν να επιτύχουν το απόλυτο, και στην αναζήτηση των κοιτασμάτων, αλλά κυρίως στην ασφάλεια των εγκαταστάσεων.

Πρέπει να υπογραμμιστεί με θετικό τρόπο η υπέρβαση ειδικά του σημερινού προέδρου της Κύπρου, ο οποίος έδωσε τα χέρια με τους Ισραηλινούς, με τους οποίους διαφωνεί και ιδεολογικά. Η ανάμειξη της κυβέρνησης του Ισραήλ και η συνεργασία με την αμερικανική εταιρεία Noble είναι η εγγύηση ότι η Τουρκία δεν θα υλοποιήσει τις απειλές της.

Κυβερνητικοί παράγοντες της Κύπρου έχουν εκφράσει κατά καιρούς προθέσεις συνεργασίας και με τους Τούρκους για το θέμα της ενέργειας. Η θέση,όπως εκφράστηκε, είναι λανθασμένη. Η Τουρκία, ως κατοχική δύναμη, χρωστά στην Κύπρο και στον λαό της και δεν έχει κανένα δικαίωμα στο νησί. Κάθε συζήτηση για συνεργασία με την Αγκυρα είναι και πρόωρη, και επικίνδυνη,και ξεπερνά κάθε όριο ηττοπάθειας και δουλοπρέπειας.

Ο φυσικός πλούτος της Κύπρου ανήκει στον λαό της. Οι Ελληνοκύπριοι, που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών του νησιού, έχουν και τα περισσότερα δικαιώματα. Οι Τουρκοκύπριοι, που ακόμα και σήμερα παραμένουν ταγμένοι με τον Τούρκο κατακτητή, δικαιούνται το ποσοστό τους. Ομως, όσο δεν τερματίζεται η κατοχή, δεν πρέπει να έχουν κανένα όφελος...

                 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=24762&subid=2&pubid=63596890

Δύο κείμενα στο ίδιο θέμα: Απάντηση στο Νίκο Παπανδρέου

Νίκος Παπανδρέου εις άψογον Newspeak  03.01.2012 in Cartoon Network

Το είδα στο ιστολόγιο iefimerida που παραθέτει αυτούσια την επιστολή του Νίκου Παπανδρέου προς τον δημοσιογράφο Χρήστο Ράπτη. Οι σημειώσεις με κόκινο είναι …δικές μου, να με συγχωρούν οι αναγνώστες, δεν άντεξα!._Κ.Κ*.

Πρώτον
Είναι ο πρώτος και μοναδικός πρωθυπουργός από τότε που θυμάμαι έφυγε οικειοθελώς από την πρωθυπουργία. Παραιτήθηκε. Και το είχε προτείνει (να παραιτηθεί) και τον Ιούνιο αλλά για λόγους κακιάς διαχείρισης (ΚΚ: "κακιάς διαχείρησης"; Τι σολoικισμός είναι αυτός συγγραφέα μου;) από πλευρά (ΚΚ: μήπως από "πλευράς";) "ΣΑΜΑΡΑ" χάλασε – η θριαμβολογία της ΝΔ (ΚΚ: "χάλασε η θριαμβολογία; Wow! Πρώτη φορά ακούω ότι χαλάνε και οι θριαμβολογίες Παπαδιαμάντη μου") μόλις το πρότεινε ότι "αν είμαι ΕΓΩ το πρόβλημα, φεύγω" ακολούθησε με το "Ο Φαήλος έδιωξε τον Παπανδρέου" και έτσι χάλασε η πρόταση. Ουδεμία σχέση είχε με "οικογενειακές" παρεμβάσεις. Αυτά είναι του χαλιμά. (KK: με πιάνετε αδιάβαστο ιστορικέ μου. Δεν ήξερα ότι η Χαλιμά ήταν παντρεμένη) Άρα προσφέρθηκε να παραιτηθεί αλλά ο μεγάλος διαπραγματευτής της δεξιάς Σαμαράς (αλήθεια, μπορείτε να μου πείτε μια επιτυχία του στα 30 χρόνια πολιτικής του ζωής;) (ΚΚ: σε αυτό το σημείο υπερισχύουν τα ελληνικά σας που, παραδόξως, εκφράζουν επακριβώς την πραγματικότητα) δεν ήξερε πως να το χειριστεί.

Μετράν (ΚΚ: "μετράνε" -αν και πρέπει να ρωτήσουμε τον Μπαμπινιώτη για την "ελληνικότητα" της λέξης) τα λόγια ή οι πράξεις; Παραιτήθηκε ή όχι από την πρωθυπουργία; Και έλεγε ο ΓΑΠ εξάρχής, δεν με ενδιαφέρει να ξαναβγώ, να σώσω τη χώρα από την χρεοκοπία θέλω. Το έχουμε ξαναδεί; Να μην υπολογίζει τα γκάλοπ; Και φυσικά το πακέτο το "προδοτικό" της 26 Οκτωβρίου το πέρασαν τα μήντια ως “καλό για τη χώρα” μόλις έφυγε ο ΓΑΠ. Το ίδιο πακέτο των 180 δις συν haircut…. Τόση υποκρισία έχουμε ξαναδεί; (ΚΚ: σας "χάνω" υψηλότατε)  "Θα φύγει ο ΓΑΠ και θα πάρει τα μέτρα μαζί του" έλεγαν.. Αμ δε. (ΚΚ: "θα πάρει τα μέτρα μαζί του; Σε attache case ή σε βαλίτσα;")

Δεύτερον, ως προς την δημοκρατία του; Πιο ελεύθερα πρωθυπουργός να αφήνει τους υπουργούς του, χωρίς ενδείξεις (ΚΚ: "χωρίς ενδείξεις"; Χάλασαν τα όργανα ελέγχου;) αλλά περιμένοντας πρωτοβουλίες δικές τους, δεν έχει περάσει. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΙΝΕ ΕΝΤΟΛΕΣ (Σε στυλ Καραμανλή και Ανδρέα) και γι’ αυτό κατηγορήθηκε. Το αντίθετο. Λειτουργούσε με κλίμα συναίνεσης πάντα.. Ο ΓΑΠ περίμενε να αναλάβουν και πρωτοβουλίες οι υπουργοί τους…. το έκαναν όμως; (ΚΚ: έλα ντε υψηλότατε. Το έκαναν;) Μεγαλύτερη δυνατότητα ανεξάρτητης δράσης υπουργών δεν έχει ξαναγίνει (ΚΚ: μήπως "επαναληφθεί" συγγραφέα μου;) στην ιστορία μας. Τι έκαναν; Κρίνονται όλοι τους σήμερα.
Δημοκρατία στο μάξιμουμ. (ΚΚ: όπως στροφές στο μάξιμουμ; Όπως Μαχητές των Δρόμων ΙΙΙ;) Αν οι περισσότεροι υπουργοί περίμεναν να κινηθούν ΜΟΝΟ με άνωθεν εντολές δείχνει ένα είδος ραγιαδισμού που φαίνεται το θέλουμε… Η υπερδημοκρατία (ΚΚ: αποφασίστε ταξιδευτή μου "ραγιαδισμός" ή "υπερδημοκρατία"; Το τελευταίο όπως hyper democracy;) του ΓΑΠ τον έφαγε (KK: αμάσητο;) και όχι το αντίθετο.

Το ότι δεν “παραιτείται” από αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τι σχέση έχει με την δημοκρατία; (KK: I give you that! Καμία) Επειδή το θέλουν τα μήντια; Έλεος.
Αυτά για σήμερα, μια μέρα πριν αλλάξει το έτος! (ΚΚ: "αλλάξει το έτος"; Pls define: από πράσινο σε μαύρο

Ν. Τροτκσυ (παρατσούκλι) (ΚΚ: τα τελευταία 20 χρόνια γράφουμε το Τρότσκυ με "ι")

Κατά κόσμον, Νίκος Παπανδρέου
 
Boson de Higgs

(Κατά κόσμον, Κώστας Καββαθάς*, Μάντης Κάλχας, MasterYodaKav, Detective X και ότι άλλο επιθυμείτε, Your Excellancy!

Απάντηση του Φαήλου Κρανιδιώτη στο Νίκο Παπανδρέου

Στις 31/12 δημοσιεύθηκε στo site iefimerida του Χρήστου Ράπτη η παρακάτω (παραπάνω την αναφέρουμε με τους σχολιασμούς του Κώστα Καββαθά) επιστολή του πρωθυπουργικού εγγονού, γιού και αδερφού, αναφερόμενη σε άρθρο του δημοσιογράφου για τα πεπραγμένα του αδερφού του, που φεύγει για να μείνει:

Θα ομολογήσω την αμαρτία μου, ότι δεν μπόρεσα ποτέ να συγκινηθώ από το γλωσσικό και λογοτεχνικό τάλαντο του εν λόγω πρίγκιπος. Μάλλον θα έφταιγε η μετάφραση.

Βέβαια κι εδώ νομίζω ότι η μετάφραση έχει ένα θέμα. Δεν ξέρω ποιος είναι «ο χαλιμάς». Στην εγχώρια γλώσσα των ιθαγενών, των «δέκα εκατομμυρίων καγκουρώ» (θυμάσαι σύντροφε «Τρότκσυ»;) ξέρουμε την Χαλιμά και τα παραμύθια της. Ο χαλιμάς βέβαια ίσως είναι ο χαμένος αδερφός της από την Μινεσότα.

Δεν ξέρω και ποιος είναι ο «Τρότκσυ», μάλλον ο πρίγκιψ εννοεί τον Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρόνσταϊν με το επαναστατικό ψευδώνυμο «Τρότσκυ», με τις ιδέες του οποίου είχε μια ελαφρά περιπέτεια και ο Ανδρέας Παπανδρέου, από την εποχή των κολλεγιακών του ημερών και του Άγγελου Στίνα. Υποθέτω βέβαια ότι η κάρα του ηγέτη της Τετάρτης Διεθνούς θα έχει ήδη κάνει τρεις περιστροφές στον τάφο της.

Δεν ξέρω που βρήκε ή άκουσε ο πρίγκιψ το «ο Φαήλος έριξε το Γιώργο». Υψηλότατε, μακράν εμού. Έχω άλλοθι για όλες τις κρίσιμες μέρες και νύχτες. Και αυτό δεν το είπε κανείς, μάλλον το κατέβασε η πολύστροφος γκλάβα σας.

Ως αμεταμφίεστος Έλληνας με ελληνική καρδιά, ξέρετε εσείς, θα σας δώσω μερικές πληροφορίες, που σας διαφεύγουν.

Μην κρίνετε εκ των του οίκου σας ότι συμβαίνει σε αυτή την «άγονη πολιτική έρημο» που έριξε ο Γιαραμπής την υψηλότητα σας και λέγεται Ελλάδα.

Ως ταπεινός πολίτης αυτής της χώρας, που εγώ καλώ Πατρίδα μου, και παρακαλουθώ την επικαιρότητα, εν μέσω της μάχης για τον επιούσιο, σας ενημερώνω ότι τον αδερφό σας τον έδιωξε σίγουρα η σταθερή θέση του Αντώνη Σαμαρά αλλά προπαντός το μεγαλειώδες Βατερλώ της ιδεοληπτικής πολιτικής του. Θα μπορούσα να σας πω, πως έπαθε ότι και ο Δράμαλης στα Δερβενάκια αλλά δεν ξέρω αν έχετε υπ όψιν σας τέτοιες ιστορικές υποσημειώσεις της εξωτικής αποικίας μας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι μας έσυρε κι εμάς, τον Λαό, στα Δερβενάκια του.

Η Ιστορία δεν νομίζω να μείνει έκθαμβη από την «υπερδημοκρατία» του αδερφού σας και να την καταγράψει.

Η αφραγκία μας, οι αλλεπάλληλοι πολιτικοί εκβιασμοί του Λαού, ο διεθνής διασυρμός της χώρας και των Ελλήνων ως διεφθαρμένων, ο νόμος – κράχτης για όλους τους παρίες της Ασίας και της Αφρικής, η επιδείνωση όλων των οικονομικών δεικτών και κυρίως η καταρράκωση του ηθικού των απλών ανθρώπων και του κύρους της Πατρίδας, σίγουρα όμως θα έχουν την τιμητική τους στις δέλτους της. Στις επόμενες εκλογές θα σας λυθούν πολλές απορίες. Θα μιλήσουν τα «καγκουρώ»….

Με την προσήκουσα τιμή

Φ. Μερκαντέρ

Κατά κόσμον Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης.

Ο Ψυχάρης και ο κανακάρης

Σοκ έχει προκαλέσει η δημόσια αντιπαράθεση του Γιώργου Παπανδρέου με τον Σταύρο Ψυχάρη, επειδή αντιλήφθηκαν πια όλοι πως η πτώχευση πλησιάζει – αλλιώς, δεν επρόκειτο να μάθουμε τίποτα. Όλα ξεκίνησαν με την καταγγελία του Παπανδρέου ότι δέχτηκε επίθεση από τον Ψυχάρη επειδή η Εθνική Τράπεζα δεν έδωσε δάνειο στον ΔΟΛ.

Με ανακοίνωσή του, ο Σταύρος Ψυχάρης αναφέρει πως ο ΔΟΛ ζήτησε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα αλλά αυτή δεν είχε χρήματα γιατί έχει βαρέσει κανόνι και μας το κρατάνε μυστικό, για να μην στενοχωρηθούμε.

Σύμφωνα με τον κ. Ψυχάρη, η Εθνική Τράπεζα ζήτησε δάνειο από το ΠΑΣΟΚ για να δώσει δάνειο στον ΔΟΛ αλλά ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήθελε να σπάσει τον κουμπαρά του.

Στην ανακοίνωσή του, ο κ. Ψυχάρης ρωτάει τον Γιώργο Παπανδρέου γιατί –στην τελευταία επίσκεψη τους στο Μαξίμου- τους έβαλε από την πίσω πόρτα λες και ήτανε τίποτα βίζιτες.

Ο Γιώργος Παπανδρέου απάντησε πως έβαλε τους εκδότες από την πίσω πόρτα επειδή από μπροστά είχε σφουγγαρίσει –για να θυμηθεί τα νιάτα του στη Σουηδία- και δεν ήθελε να του τα λερώσουν με τις βρομοπαπουτσάρες τους.

Ο Σταύρος Ψυχάρης ζητάει επίσης από τον Γιώργο Παπανδρέου να θυμηθεί ποιος ζήτησε κάτι από τον άλλο. Μιας και κανείς από τους δυο δεν θυμάται τι ειπώθηκε μεταξύ τους, να βάλουν να δουν το βίντεο, για να θυμηθούν.

Τρομερό σφάλμα του Σταύρου Ψυχάρη να πάει στο Μαξίμου να συναντήσει τον Παπανδρέου. Εμείς οι εκδότες πρέπει να κρατάμε τη θέση μας και να είμαστε απόμακροι.

Μαλάκας ήταν ο αείμνηστος ευπατρίδης, και εθνικός ευεργέτης, και εθνική απώλεια, Χρήστος Λαμπράκης, που δεν πήγαινε ποτέ στο Μαξίμου και είχε τους πρωθυπουργούς σούζα έξω από την πόρτα του να τον παρακαλάνε να τους αφήσει να μπούνε μέσα;

(Τι άλλο πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτός ο δουλοπρεπής λαός να αγοράζει τις κωλοφυλλάδες τους και να τους στείλει στο διάολο;)

                                                                       αναδημοσίευση από τον σημερινό Pitsiriko

Τέλειωσε ένας χρόνος καταστροφής - επείγει η αλλαγή

του Νίκου Κοτζιά


Η Ελλάδα βαδίζει με μια τρικομματική κυβέρνηση σε βιβλική καταστροφή.
Η κυβέρνηση του τραπεζίτη, με τις συμφωνίες που ετοιμάζει δεν παραδίδει μόνο το παρελθόν και το παρόν του τόπου, αλλά και το μέλλον.
Με τις συμφωνίες που ετοιμάζονται, μεταφέρονται δικαιώματα της χώρας, σε χρήμα, πλούτο, δυνατότητες και προοπτικές στα χέρια της τρόικας.
Ενώ, ταυτόχρονα, θα συνεχίζεται η πολιτική της ύφεσης. Επιπλέον, δεσμεύεται η χώρα ότι η όποια διαφωνία με τους δανειστές της, καθώς και όποιο πρόβλημα προκύπτει εξαιτίας της κρίσης, θα «λύνεται» στο Ηνωμένο Βασίλειο με βάση το βρετανικό δίκαιο.
Δίκαιο το οποίο έχει ως αφετηρία την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του City, δηλαδή των δανειστών.
Είναι ανόητοι όσοι υποστηρίζουν ότι δεν έχει καμιά διαφορά το δίκαιο της Ελλάδας από εκείνο του ΗΒ. Και αυτό, διότι το δεύτερο διασφαλίζει τα «εθνικά συμφέροντα» της Βρετανίας, δηλαδή τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών αγορών και κεφαλαίων.
Για αυτό, εξάλλου, μεγάλη μερίδα τους έχει ως έδρα το City στο Λονδίνο.
Για αυτό, επιπλέον, πιέζουν και επιμένουν οι δανειστές μας να μεταφέρουμε τις τυχόν δικαστικές διαφορές και διαμάχες εκεί. Εξάλλου, με αυτή τη μεταφορά δεν αλλάζει μόνο η νομική βάση αντιμετώπισης του χρέους, αλλά, και αυτό είναι το κυριότερο η θεσμική.
Αφαιρείται κυρίαρχο δικαίωμα του ελληνικού κοινοβουλίου, που σήμερα δύναται να αποφασίζει το ίδιο αν και πότε θα στείλει μια υπόθεση χρέους στα ελληνικά δικαστήρια.
Και εν τέλει, δεν είναι μόνο θέμα με ποιο νόμο κρίνεται μια υπόθεση, αλλά και σε ποιο δικαστήριο, σε ελληνικό ή σε βρετανικό.
H εκχώρηση νομικών δικαιωμάτων στα βρετανικά δικαστήρια έχει άμεση σημασία, διότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βαδίζει για πέμπτο χρόνο την οδό της ύφεσης.
Μια πορεία που καθιστά όλο και πιθανότερη την άμεση καταστροφή της χώρας και την προσφυγή των δανειστών της στα δικαστήρια. ...
Πρόκειται για μια πορεία η οποία είναι αποτέλεσμα του μνημονίου που υπέγραψε ο ανόητος πρώην υπουργός οικονομικών.
Ο τελευταίος παραμένει στην κυβέρνηση και εξακολουθεί να κάνει προκλητικές εμφανίσεις.
Με συνταγές νεοφιλελεύθερες, με επιταγές της τρόικα και με συμπεριφορά νέου ραγιαδισμού, με την πολιτική Παπαδήμου και Βενιζέλου, η χώρα καταστρέφεται οικονομικά, αποδιοργανώνεται η κοινωνία της και οι ιστοί που την συγκρατούν, αδυνατεί να πληρώσει νόμιμα χρέη και πολύ περισσότερο παράνομα.
Η προοπτική να πάει η «υπόθεσή της» στα δικαστήρια αυξάνει.
Για αυτό αυξάνει και η σημασία του σε ποια δικαστήρια θα πάει και με ποιούς νόμους θα κριθεί η υπόθεσή της. Η χώρα απαξιώνεται.
Η κυβέρνηση δείχνει να αποδέχεται την αλλαγή της νομικής βάσης του ελληνικού χρέους, Οδηγεί την Ελλάδα σε μια υλικοτεχνική, κοινωνικο-πολιτική, ηθικο-πολιτισμική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων.
Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές η κοινή δράση διαφορετικών δυνάμεων αυξάνει.
Για αυτό, όσοι νομίζουν ότι είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί αυτή με λογική μεγάλων ή μικρών μηχανισμών, πολλών εγώ ή με συνταγές από το παρελθόν που είχαν διαμορφωθεί για άλλες καταστάσεις, με φοβικούς αποκλεισμούς όσων δεν τους αρέσει η φάτσα ή ότι μπορούν να βάλουν πάνω στο τραπέζι παλιούς λογαριασμούς, δείχνουν δύο πράγματα:
Πρώτον δεν καταλαβαίνουν το που πάει τη χώρα η ηγεμονία του Κόμματος του Μνημονίου, και
δεύτερον, ότι δεν έχουν ουσιαστικές εναλλακτικές προτάσεις έναντι της βάρβαρης καταστροφής.
Ο τόπος, όμως, έχει ανάγκη να αποτρέψει την παρακμή.
Να υλοποιηθεί ένα δημοκρατικό εναλλακτικό πρόγραμμα. Να προωθηθούν άμεσα πολιτικές κλειδιά, όπως είναι η διαγραφή του χρέους και η καθιέρωση της ΑΟΖ, η παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, η αποκατάσταση των κοινωνικών λειτουργιών του κράτους και η δημοκρατική αναθεώρηση του Συντάγματος.

EPIRUSGATE

Γιατί η Ελλάδα μπορούσε να διαγράψει από την αρχή το σύνολο του χρέους της...

Η Ελλάδα θα μπορούσε να μην εισέλθει καθόλου στη μνημονιακή παγίδα, στην οποία εισήλθε από το Μάιο του 2010, καταστρέφοντας και λεηλατώντας τη χώρα.
Σε... πείσμα όλων όσων, ακόμα και τώρα, διατείνονται δογματικά ότι η χώρα τότε δεν είχε άλλη επιλογή, σήμερα επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι η Ελλάδα είχε πολλές, χίλιες φορές προτιμότερες εναλλακτικές επιλογές.
Και αυτό επιβεβαιώνεται όχι απλώς από τις ρεαλιστικές και επιχειρηματολογημένες θέσεις κάποιων δυνάμεων της Αριστεράς αλλά και από έγκυρους νομικούς κύκλους, οι οποίοι, μάλλον, μπορούν να θεωρηθούν ότι κατέχουν περίοπτη θέση στο παγκόσμιο νομικό κατεστημένο με εξειδίκευση στα θέματα του χρέους.
Συγκεκριμένα, η Ελλάδα είχε από την πρώτη στιγμή τη δυνατότητα να διαγράψει νομίμως το σύνολο,σχεδόν, του χρέους της με νομοθετικές ρυθμίσεις στην ελληνική Βουλή.
Αυτή τη διάσταση αναδεικνύουν σε μελέτη τους (μπορείτε να τη διαβάσετε πατώντας εδώ) o Μίτου Γκουλάτι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ (Duke), ειδικός στο χρηματοοικονομικό δίκαιο και ο Λέο Μπουχάϊτ, που θεωρείται από τους κορυφαίους νομικούς διεθνώς για θέματα αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους.
Ο Μ. Γκουλάτι έχει γράψει δύο μελέτες μαζί με το Λ. Μπουχάϊτ που θεωρείται από τους κορυφαίους νομικούς διεθνώς για θέματα αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους. Ο Λ. Μπουχάϊτ εργάζεται για τη δικηγορική εταιρεία Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP, την οποία προσέλαβε τον περασμένο Αύγουστο το ελληνικό δημόσιο ως σύμβουλο για το PSI.
Στην ως άνω μελέτη τους οι Γκουλάτι – Μπουχάϊτ υποστηρίζουν με ακλόνητα νομικά επιχειρήματα ότι η ελληνική Βουλή μπορεί όποτε κρίνει αναγκαίο να αλλάξει τους όρους που έχουν εκδοθεί ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, που υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο.
Την ως άνω επιχειρηματολογία επιβεβαιώνει, μάλιστα, και τρίτη μελέτη των Γκουλάτι -Ζετελμέγιερ (στέλεχος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης), η οποία δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες.
Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική Βουλή με νομοθετικές ρυθμίσεις μπορεί να μειώσει μονομερώς το επιτόκιο αυτών των ομολόγων ή και να αυξήσει την περίοδο αποπληρωμής τους. Μπορεί ακόμα η ελληνική Βουλή με ανάλογες ρυθμίσεις να μειώσει όσο κρίνει το ποσό του κεφαλαίου των ομολόγων που θα αποπληρωθεί ή και να διαγράψει αυτό το κεφάλαιο ολοσχερώς και να μην πληρώσει καθόλου τους ομολογιούχους πιστωτές.
Επειδή το 90% και πάνω του δημοσίου χρέους, πριν εισέλθουμε στο μνημόνιο, βρισκόταν σε ομόλογα που διέποντο από το ελληνικό δίκαιο, η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να διαγράψει μονομερώς και νομίμως μέχρι το σύνολο του κεφαλαίου αυτών των ομολόγων ή να απειλήσει πραγματικά με μια τέτοια ρύθμιση προκειμένου να διαπραγματευτεί τη συναινετική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους τουχρέους.
Αντ' αυτού, όπως είναι γνωστό, η κυβέρνηση προχώρησε, έναντι της δανειοδότησης από την τρόικα, στην υπογραφή των κατάπτυστων μνημονίων αλλά και στην ένταξη των νέων τροϊκανών δανείων (που χρησιμοποιούνται για πληρωμή τόκων και αποπληρωμή παλαιών ομολόγων) στο αγγλικό αντί στοελληνικό δίκαιο, απεμπολώντας τα πλεονεκτήματα του τελευταίου.
Και τώρα, όμως, το 90% του χρέους σε ομόλογα που κατέχουν οι ιδιώτες (όχι, δηλαδή, η τρόικα) αλλά και η ΕΚΤ, το οποίο αντιπροσωπεύει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους, υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο.
Επομένως, και τώρα η κυβέρνηση αντί να παζαρεύει ένα περιορισμένο και εντελώς ανεπαρκές "κούρεμα" (PSI+) με επαχθέστατους όρους και την μεταφορά των νέων ομολόγων που θα προκύψουν μετά την ανταλλαγή στο αγγλικό δίκαιο, θα έπρεπε να κινηθεί πολύ διαφορετικά.
Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει άμεσα στη νόμιμη διαγραφή, μέσω της Βουλής, του ομολογιακού χρέους σε ιδιώτες, που βρίσκεται πάνω από 90% στο ελληνικό δίκαιο, πράγμα που θα συνιστούσε μια πραγματική ανάσα για τη χώρα.
Φυσικά, μια τέτοια κίνηση θα προκαλούσε πιστωτικό γεγονός πράγμα που θα ενεργοποιούσε τα CDS για να αποπληρωθούν οι πιστωτές ομολογιούχοι, αν και σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έπαυαν να έχουν απώλειες.
Βεβαίως, ένα πιστωτικό επεισόδιο σε βάρος της χώρας δεν είναι ότι καλύτερο.
Αυτή η εξέλιξη, όμως, είναι χίλιες φορές προτιμότερη και οι συνέπειές της, αν και όχι εύκολες, απολύτως αντιμετωπίσιμες, σε σχέση με το ανεπαρκέστατο "κούρεμα" της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου (PSI+),-αν και αυτό ευδοκιμήσει-, και τους επαχθέστατους όρους που το συνοδεύουν και κυρίως με τη συνέχιση της μνημονιακής λεηλασίας!
Να, γιατί η iskra επιμένει από την πρώτη στιγμή στη χρήση του όπλου της στάσης πληρωμών επί τουχρέους, με βάση το οποίο μια προοδευτική κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει νομίμως στην ολοσχερή διαγραφή, τουλάχιστον, του μέρους εκείνου του χρέους που υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο.
                                                                                                                    mediasoup.gr

Ομάδα ΔΕΛΤΑ – Ενοχοποίηση αθώου πολίτη

 

Αυτό το βίντεο ανέβηκε σε εκατοντάδες σάιτ και μπλογκ. Δεν είναι το πρώτο βίντεο που αποδεικνύει την παράνομη και εγκληματική συμπεριφορά των αστυνομικών δυνάμεων – υπάρχουν πολλά τα τελευταία χρόνια. Κανένας εισαγγελέας δεν συγκινήθηκε – ούτε για αυτό, ούτε για τα προηγούμενα. Το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η Δικαιοσύνη. Το 2012 αυτό θα γίνει πασιφανές. Με τον πιο άγριο τρόπο.

Προς ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο

του Θανάση Γιαλκέτση

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ανάπτυξη ήταν το καύσιμο που επέτρεπε στο όχημα της δημοκρατίας να λειτουργεί και να κινείται.

Η ανάπτυξη όμως έχει επιβραδυνθεί ή και ανακοπεί όχι μόνον εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και επειδή προσκρούει σε ανυπέρβλητα οικολογικά όρια. Αυτή η κρίση της ανάπτυξης τείνει να διαβρώνει τα θεμέλια της δημοκρατίας και ενισχύει σε πολλούς ανθρώπους τον πειρασμό μιας επιστροφής στη φυσική κατάσταση, δηλαδή στη βαρβαρότητα του πολέμου όλων εναντίον όλων. Αυτά υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Καγέ στο βιβλίο του «Pour un manifeste du convivialisme» (Le Bord de l'eau, 2011). Η ακόλουθη συνέντευξη του Αλέν Καγέ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».

- Κατά τη γνώμη σας το πρόβλημα σήμερα είναι το πώς να ξαναγράψουμε το κοινωνικό συμβόλαιο. Οχι πλέον σε εθνική κλίμακα αλλά σε παγκόσμια.

«Αυτό είναι το θεμελιώδες ζήτημα. Μετά τους ολοκληρωτισμούς του εικοστού αιώνα, αυτό που κατέστησε δημοφιλή τη δημοκρατία ήταν η γενικευμένη ευημερία, την οποία καθιστούσε δυνατή η ορμητική οικονομική ανάπτυξη».

- Σαν να λέμε ότι η δημοκρατία κέρδιζε τη συναίνεση των πολιτών με την υπόσχεση του πλούτου για όλους.

«Ολες οι μεγάλες πολιτικές ιδεολογίες, από τον φιλελευθερισμό ώς τον σοσιαλισμό, θεμελιώθηκαν πάνω σε μιαν ωφελιμιστική προϋπόθεση, δηλαδή στην ιδέα ότι ο αναγκαίος όρος για την κοινωνική ειρήνη είναι ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο για όλους. Το πρόβλημα είναι ότι στη Δύση και στην Ιαπωνία η ανάπτυξη έχει σταματήσει. Αυτή που υπάρχει είναι μόνον κατ' όνομα ανάπτυξη (κυρίως χρηματοπιστωτική). Αλλά για τους εργαζόμενους και τα μεσαία στρώματα, εδώ και τριάντα χρόνια, το βιοτικό επίπεδο δεν έχει βελτιωθεί. Το αντίθετο μάλιστα. Και για τα παιδιά τους ο ορίζοντας είναι σκοτεινός».

- Ωστόσο, η Ινδία και η Κίνα έχουν ιλιγγιώδη ποσοστά ανάπτυξης. Μήπως το μέλλον βρίσκεται εκεί;

«Ο μεγάλος κίνδυνος γι' αυτές τις χώρες είναι το ενδεχόμενο η ανάπτυξή τους να σταματήσει προτού να επιτευχθεί ένα επαρκές βιοτικό επίπεδο και δημοκρατικές ελευθερίες για την πλειονότητα του πληθυσμού. Για να μη μιλήσουμε για τα οικολογικά και κοινωνικά κόστη της ανάπτυξης, την ανεπάρκεια πρώτων υλών, τους πυρηνικούς κινδύνους κ.λπ. Ολα αυτά υποθηκεύουν μια προοπτική απεριόριστης ανάπτυξης».

- Πώς βγαίνουμε απ' αυτήν την κατάσταση;

«Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να θεμελιώσουμε τη δημοκρατία πάνω σε κάτι σταθερό και διαρκές που να μην είναι απλώς η οικονομική ανάπτυξη. Αλλά μια στάσιμη οικονομική κατάσταση, μια κατάσταση ισορροπίας».

- Με άλλα λόγια, εσείς προτείνετε να επανεξετάσουμε τα συμβολικά θεμέλια της δημοκρατίας.

«Κυρίως τα οικονομικά θεμέλια. Στο βάθος, η νεωτερικότητα γεννήθηκε από την ιδέα του κοινωνικού συμβολαίου, μια έννοια που προέρχεται από την οικονομία. Η ζωή στην κοινωνία έχει σκοπό να διασώζει τα ατομικά συμφέροντα. Ακόμα και η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου έχει ακριβώς αυτά τα θεμέλια. Οφείλουμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια ιδιωτική σφαίρα στην οποία ο καθένας θα μπορεί να επιδιώκει το δικό του όφελος».

- Θέλετε να πείτε ότι η παγκοσμιοποίηση απειλεί να δώσει το τελειωτικό πλήγμα σε αυτήν την ιδέα δημοκρατίας, προκαλώντας την πτώση της;

«Σίγουρα και γι' αυτό χρειάζεται να επινοήσουμε μια δημοκρατία αντιωφελιμιστική, επιθυμητή καθεαυτή και όχι για εργαλειακούς και ωφελιμιστικούς λόγους. Επειδή η καλή κοινωνία είναι εκείνη που καθιστά δυνατή μια καλή ζωή. Εγώ αυτό το αποκαλώ συμβιωτισμό (convivialisme). Και το θεωρώ μια πολιτική ιδεολογία που πρέπει να επινοήσουμε εξ ολοκλήρου, πάνω στα ερείπια του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού».

- Σύμφωνα με μια συμβιωτική προοπτική, στη βάση της κοινωνίας βρίσκονται το δώρο και το κοινό αγαθό και όχι πλέον το ιδιωτικό συμφέρον και ο πλουτισμός με κάθε τίμημα. Αυτό δεν είναι όμως μια ουτοπία;

«Το δώρο είναι η ίδια η απαρχή του κοινωνικού δεσμού, είναι η πρωταρχική χειρονομία που κάνει το άτομο να βγαίνει από τον εαυτό του και να συνδέεται με τους άλλους. Και αυτή η ιδρυτική στιγμή είναι χωρίς όρους, δωρεάν. Δεν είναι τυχαίο που οι θρησκείες γεννιούνται όλες από ένα δώρο που γίνεται στο Θεό. Και το οποίο ο Θεός ανταποδίδει».

- Στην Ιταλία έγιναν δημοψηφίσματα για το νερό και για την πυρηνική ενέργεια. Εσείς πώς θα ψηφίζατε;

«Το νερό πρέπει να παραμένει ένα κοινό αγαθό. Για την πυρηνική ενέργεια κάποτε δεν είχα άποψη, αλλά ήδη, όπως η πλειοψηφία των Γάλλων, είμαι εναντίον. Το ζήτημα των κοινών αγαθών είναι ένα βασικό κριτήριο για να αξιολογήσουμε την υγεία μιας δημοκρατίας. Εκεί όπου δεν υπάρχει άλλος νόμος εκτός από το νόμο της αγοράς, δεν υπάρχει θέση για τα κοινά αγαθά».

- Ο νεοφιλελευθερισμός παρουσιάζει τις κοινωνικοοικονομικές συνταγές του σαν αντικειμενικές αναγκαιότητες.

«Η νεοφιλελεύθερη ιδέα ότι το θεμελιώδες κίνητρο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι μόνον εκείνο του να μεγιστοποιεί απολαύσεις, ανέσεις και ιδιοκτησία, με μια λέξη το όφελος, είναι καθαρή ιδεολογία που διαψεύδεται από τα γεγονότα. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο homo economicus και οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων δεν είναι μόνον εμπορευματικές. Σήμερα μια από τις αντιδράσεις στις οικονομικές ανισότητες είναι ακριβώς εκείνη των δωρεάν ανταλλαγών και των δημόσιων υπηρεσιών. Αλλά μόνον η θεμελίωση μιας νέας ηθικής μπορεί να καταστήσει δυνατή την κοινωνία του συμβιωτισμού. Ενα πάθος σχεδόν θρησκευτικό, μια έξαρση των συνειδήσεων όπως εκείνες που βρίσκονταν πίσω από τη γέννηση του φιλελευθερισμού ή του σοσιαλισμού. Χωρίς συλλογικά όνειρα και μεγάλα ιδεώδη το νέο δεν κερδίζει έδαφος».

ΠΗΓΗ: εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 18.12.2011

Με την υπογραφή Goldman Sachs

2012, Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ "TEΛΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ"

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στα πρόθυρα στρατηγικής νίκης στο “πόκερ” του ελληνικού χρέους, νίκης διεθνούς σημασίας, βρίσκεται η αμερικανοεβραϊκή Goldman Sachs, αιχμή του δόρατος της πιο ‘ριζοσπαστικής’ πτέρυγας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, που επιδιώκει την αναμόρφωση όλου του πλανήτη κατ’ εικόνα και ομοίωση των συμφερόντων του χρήματος και της ανισότητας που ευαγγελίζονται oi Χάγιεκ, Φρήντμαν ή Χάντιγκτον. Στρατηγική νίκη, εφόσον επιβεβαιωθούν, και ελπίζουμε να μη συμβεί, οι πληροφορίες άριστα ενημερωμένων πηγών και των Financial Times, κατά τις οποίες η τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου παρητήθη, στις διαπραγματεύσεις του PSI, από την αξίωση να παραμείνει το ελληνικό χρέος υπό ελληνικό δίκαιο, στη δικαιοδοσία της ελληνικής Βουλής και των ελληνικών δικαστηρίων, όπως είναι σήμερα.
Η υπαγωγή των ομολόγων στο ελληνικό δίκαιο συνιστά το ισχυρότερο νομικό όπλο της χώρας και τη φέρνει σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση και στα δύο βασικά σενάρια, αυτό της διαπραγμάτευσης για μια ικανοποιητική, συναινετική συμφωνία αναδιάρθρωσης, και αυτό της ρήξης με τους πιστωτές, αν καταστεί αναπόφευκτη. Συνιστά επίσης “ασπίδα” της Ελλάδας για να αποφύγει εξαναγκασμό σε αποχώρηση (δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να εκδιωχθεί) από την ευρωζώνη. Γιατί, σε μια τέτοια περίπτωση, μόνο και μόνο η εισαγωγή του νέου νομίσματος θα οδηγήσει σε αυτόματο πληθωρισμό το χρέος, τις τραπεζικές αξιώσεις. Αντίθετα, αν η Ελλάδα αλλάξει τώρα το δίκαιο σε αγγλικό και φύγει μετά, για οποιονδήποτε λόγο, από το ευρώ, κινδυνεύει να δει το χρέος να διπλασιάζεται ως ποσοστό του ΑΕΠ!
Αυτό εξηγεί γιατί συνιστά βασική επιδίωξη των πιστωτών, πρώτον, να μεταβάλλουν το δίκαιο που διέπει τα ομόλογα, αφοπλίζοντας νομικά την Ελλάδα στον πόλεμο χρέους που υφίσταται και, δεύτερο, να καταστήσουν έγκυρους, με τη ψήφιση από 180 βουλευτές, τους επαχθείς όρους των δανειακών συμβάσεων, που καθιστούν όλη τη χώρα νόμιμη ιδιοκτησία τους. Πρέπει να τα κάνουν αυτά τώρα, πριν οδηγήσουν την Ελλάδα (ή συμβεί από μόνη της) στην επίσημη, τεχνική χρεωκοπία, την κατάρρευση του κράτους και την ενδεχόμενη έξοδο από την ευρωζώνη, ενδεχόμενα από τα οποία δεν αποκλείεται να απέχουμε μόνο πολλές βδομάδες ή λίγους μήνες (όπως και από πιθανή, ανεξέλεγκτη κατάρρευση διεθνών τραπεζών και ευρώ, ανεξαρτήτως Ελλάδας). Αυτό εξηγεί γιατί εξήντλησαν τις δυνατότητες επιρροής και όλους τους ανθρώπους και τις εφεδρείες τους, για να μην γίνουν εκλογές και να σχηματισθεί η κυβέρνηση των τριών αλληλομισούμενων κομμάτων, που δεν μπορεί μεν να κάνει οτιδήποτε άλλο από το να επιδεινώνει γρήγορα κάθε πρόβλημα της χώρας, διαθέτει όμως την αναγκαία, για τη νομιμοποίηση των επαχθών συμβάσεων, κοινοβουλευτική δύναμη.
Σημειωτέον, η εμμονή των τραπεζών στο αγγλικό δίκαιο συνιστά έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι δεν πιστεύουν στις αποφάσεις της 26.10, κάτι άλλωστε προφανές ανεξαρτήτως, από δηλώσεις διεθνών πολιτικο-οικονομικών παραγόντων και σχόλια του διεθνούς τύπου. Αν πίστευαν ότι οδηγούν όντως σε ελληνική “σωτηρία”, βιώσιμο χρέος δηλαδή, το αγγλικό ή ελληνικό δίκαίο δεν θα τους ενδιέφερε τόσο πολύ. Θα το “έδιναν” στη διαπραγμάτευση (αν υποθέσουμε ότι γίνεται), αποσπώντας καλύτερους όρους επιτοκίων και αποπληρωμής, περισσότερα χρήματα για τις τράπεζες. Επειδή δεν πιστεύουν, το αντίθετο, σε σωτηρία μέσω 26.10, επείγονται να κατοχυρώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντά τους προβλέποντας, αν όχι ετοιμάζοντας τη σύντομη καταστροφή του ελληνικού λαού και του ελληνικού κράτους (η πορεία προς αυτή είναι σχεδόν αυτονόητη βιούμενη πραγματικότητα πλέον, για όσους ‘Eλληνες πολίτες δεν βαυκαλίζονται ότι θα σωθούν ατομικώς οι ίδιοι στο ναυάγιο και δεν βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο, τρομοκρατημένοι από τον εφιάλτη που βλέπουν γύρω τους με το που ανοίγουν τα μάτια. Φέτος, περάσαμε τα Χριστούγεννα ακούγοντας από τα ραδιόφωνα ιστορίες γκραν γκινιόλ αστέγων και απόρων, με τη φιλανθρωπία να αντικαθιστά το κράτος πρόνοιας. Μέχρι του χρόνου ποιος άραγε θα βρεθεί να αντικαταστήσει τη φιλανθρωπία;).

"Άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι"

"Άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι". Αυτό το μότο συμπυκνώνει τη στρατηγική της Goldman Sachs, μεγαλύτερης τράπεζας στον κόσμο και αρχιτέκτονα της κερδοσκοπικής επίθεσης κατά της Ελλάδας στην αγορά CDS, το 2009-10, που οδήγησε στο Μνημόνιο. Το (πρώτο από τα) τσεκ, στην περίπτωση που μας αφορά, είναι η αλλαγή του νομικού στάτους του ελληνικού χρέους, όσο για το “καρπούζι”, που αναμένεται να σκάσει, είμαστε εμείς, απαξάπαντες οι ‘Eλληνες πολίτες και οι απόγονοί μας, πλην όσων συνέδεσαν τη μοίρα τους με τους πιστωτές της χώρας. Γι’ αυτό και μοιάζει απολύτως δικαιολογημένος και κατά κυριολεξία ακριβής ο συνάδελφος Σταύρος Λυγερός, που χαρακτήρισε εθνικό έγκλημα, πριν από μία εβδομάδα, από αυτές ακριβώς τις στήλες, την τυχόν συγκατάθεση της κυβέρνησης στη μετάβαση από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Goldman Sachs, άμεσα υπεύθυνη και κύρια ωφελημένη από τη μεγάλη κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών, που μας οδήγησε εδώ που είμαστε, είναι στη πρωτοπορεία του νέου, χρηματιστικού “καπιταλισμού της καταστροφής”, ειδικευόμενη στο να στήνει φούσκες και μετά να τις σκάει, επωφελούμενη η ίδια και καταστρέφοντας τα θύματά της. Η τελευταία από αυτές είναι η φούσκα του κρατικού χρέους και η, ακόμα πιο επικίνδυνη, φούσκα των CDS στον πυρήνα της. Tην ελληνική φούσκα την έστησε η Goldman Sachs με τη βοήθεια ανθρώπων όπως οι Ντράγκι, Παπαδήμος, Χριστοδούλου και τους ίδιους, αν είναι δυνατόν, εκεί έχουμε φτάσει, χρησιμοποιεί και για να τη “σκάσει” επωφελώς για την ίδια! Ούτε καν αλλαγή προσωπικού δεν είχαμε!
‘Oποιος αναγνώστης επιθυμεί να μάθει περισσότερα για τη Goldman Sachs, μπορεί να διαβάσει το κλασικό άρθρο του Matt Taibbi στο αμερικανικό περιοδικό Rolling Stone, που μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τετράδια”, αρ. 57-58. Είναι κείμενο θεμελιώδους σημασίας για όποιον πολίτη θέλει να γνωρίζει σε ποιόν κόσμο ζει. Μια πληθώρα δημοσιευμάτων του παγκόσμιου τύπου έκτοτε, και δικά μας, του “Κ.τ.Ε”, τεκμηρίωσαν την παρουσία και τον ρόλο των ανθρώπων αυτής της τράπεζας σε όλους του βασικούς πολιτικο-οικονομικούς θεσμούς της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ενώ φαίνεται ότι διείσδυσαν ακόμα και στην Κίνα, χρησιμοποιώντας τα υπολείμματα της παλαιάς Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Στο παράρτημά της του Χονγκ Κονγκ φημολογείται ότι εργάζονται και ορισμένοι συγγενείς των εγχωρίων, νυν “σωτήρων” μας.

Aπό τη "φούσκα" του χρέους στη “φούσκα” του κράτους

Τα "τσεκ" όμως είναι πολλά, οδηγούν το ένα στο άλλο και δεν έχουν μόνο οικονομική σημασία. Η δανειακή που έπεται και συνοδεύει το PSI ακυρώνει την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, απαγορεύει πρακτικά τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και το δανεισμό από τρίτους, εισάγει τις εμπράγματες εγγυήσεις, με υποχρέωση μάλιστα εκποίησης της κρατικής περιουσίας σε τρέχουσες τιμές και στέλνει σε μη ελληνικά δικαστήρια τις ενστάσεις εγκυρότητας. Είναι σύμβαση που δεν θα υπέγραφε κανείς ιδιώτης υπό οποιεσδήποτε συνθήκες δυσκολίας, πόσο μάλλον κράτος, σύμβαση που ένας έντιμος δικαστής θα έκρινε καταχρηστική.
Το χρέος δεν γίνεται βιώσιμο με τη συζητούμενη συγκεκριμένη συμφωνία αναδιάρθρωσης, που θα πλήξει κυρίως ελληνικές και κυπριακές τράπεζες και ταμεία, καταλήγοντας σε γελοίο ύψος πραγματικού κουρέματος, κάτω του 20%. Οι αρχιτέκτονες της συμφωνίας προβλέπουν χρέος 120% το 2020, δηλαδή μη βιώσιμο και οι προβλέψεις τους απεδείχθησαν μέχρι τώρα πολύ λάθος πάντοτε.
Ταυτόχρονα, το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο εγκαθίδρυσαν συνειδητά μηχανισμό ανέφικτων δημοσιονομικών στόχων που προκαλεί ύφεση, καθιστά δυσχερέστερη την αποπληρωμή του χρέους, καταργεί το κράτος πρόνοιας αφαιρώντας του τη χρηματοδότηση, υποχρεώνει σε φορολογία δήμευσης και της ιδιωτικής περιουσίας. Οι ‘Eλληνες όχι μόνο γίνονται εσαεί φόρου υποτελείς, αλλά και ο φόρος τείνει διαρκώς να αυξάνεται καθιστώντας αδύνατη την αποπληρωμή του, με την ίδια διαδικασία που οι γαιοκτήμονες αποσπούσαν τα κτήματα των φτωχών αγροτών και τους μετέτρεπαν σε δουλοπάροικους. Τελικά, διατηρείται τύποις το ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, αλλά ως άδειο κέλυφος, στερούμενο μέσων άσκησης κυριαρχίας. Οι συνθήκες που δημιουργούνται ευνοούν τη μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό και την εισαγωγή νέων μαζών εξαθλιωμένων στο δυνάμει “Μπαγκλαντές της Ευρώπης”. Ο Ντομινίκ Στρως Καν, υπέδειξε πέρυσι, απαντώντας στους ‘Eλληνες βουλευτές, που ανησυχούσαν για την ανεργία των νέων, τη μετανάστευση ως μόνη λύση (την εφήρμοσε και ο ίδιος, εγκαθιστάμενος στο Ισραήλ!).
Η διακοπή της πορείας αυτής και η επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου των συμφωνιών συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης του ελληνικού λαού και μπορεί να αποτελέσει σπουδαία ιστορική υπηρεσία που θα αναγνωρίσει στην Ελλάδα η Ευρώπη. Δεν γίνεται άλλο να υπερασπίζεται την Ελλάδα ο Χέλμουτ Σμιτ και να μην την υπερασπίζονται οι ‘Eλληνες Πρωθυπουργοί και πολιτικοί.

                                                                                     Konstantakopoulos.blogspot.com
                                                Δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, στις 30.12.2011

Έκκληση στους συνέλληνες

του Δημήτρη Ιατροπούλου.

Σας παρακαλώ, τραβήξτε την κουρτίνα.

Ανοίξτε τα παραθυρόφυλλα της Ιστορίας μας, να περάσει μέσα ο ήλιος.

Σπάστε τις αμπάρες, κόψτε τα σκοινιά, διαρρήξτε τις μπουκαπόρτες,

τινάξτε τα παλιά σκεπάσματα, φωνάξτε επιτέλους την αλήθεια,

έρχονται χρόνια βαριά, έρχονται χρόνια κατακόκκινα,

όχι από σημαίες και τοματοχυμούς, αλλά από αίμα.

Σας παρακαλώ, ξυπνήστε, δεν πάει άλλο, φτάνει πια, ο δρόμος τελειώνει, η πατρίδα τελειώνει, το όνειρο τελειώνει, όλα πάνε προς το τέλος, το χιόνι βρωμίστηκε από τα πατήματά τους, ο αέρας μολύνθηκε απ’ την ανάσα τους, τα λόγια γίνονται σφικτήρες και πνίγουν το μυαλό, οι σκέψεις ταξιδεύουν σαν τραυματισμένες καρακάξες σ ένα άδειο τοπίο…

Σας παρακαλώ, κρατήστε όρθιες τις ιδέες, μην παραδίδεστε στις εικόνες, σταθείτε απέναντι από το ύποπτο ρεύμα, μην αφήνετε να περπατήσει στο σώμα σας το τρεμούλιασμα του πανικού, μην αποχωρείτε, μην φεύγετε, μην αραιώνετε τις γραμμές, πρέπει να είμαστε όλοι εδώ, πρέπει να γίνουμε όλοι μαζί Κάτι Μεγάλο, πρέπει και πρέπει και πρέπει…

Σας παρακαλώ, μην ξεγελάτε το θυμό σας με υποψίες συμβιβασμού, μην ανατρέπετε την αγανάκτηση σας, μην προδίδετε το πρώτο βήμα της άνοιξης, μην διστάζετε, κρατηθείτε όρθιοι, το κύμα θα περάσει, η μπόρα θα καταντήσει ψιλοβρόχι αν εμείς περάσουμε από μέσα της μ’ ένα λοστό στο βλέμμα κι ένα σκληρό χαμόγελο στο ξεραμένο στόμα μας…

Σας παρακαλώ, δεν έχετε το δικαίωμα να σταματήσετε να σκέφτεστε! Μας κοιτάζουν από το συμπαντικό θεωρείο τους οι Αγέννητοι ΄Ελληνες! Ζητάνε μια καθαρή χώρα να γεννηθούν κι ένα ζωντανό τοπίο να μεγαλώσουν. Ζητάνε μια σπίθα αγάπης να φωτίσει τον καινούργιο δρόμο τους. Αλλιώς, αν δεν τους πείσουμε, δεν θα κατεβούν, θα ορφανέψει ο τόπος μας, θα αρχίσει να σβήνεται από το χάρτη του κόσμου, μην το επιτρέψετε αυτό…

Σας παρακαλώ, δεν έχω άλλη δύναμη να φωνάξω, τόσα χρόνια, σέρνω κι εγώ την ταπεινή μου φωνή σ όλους τους τόνους, δεν έχω άλλες κοφτερές λέξεις να τινάξω στον άνεμο, να σας βρουν κατακούτελα, είμαι κι εγώ ένας από σας, φταίω για πάρα πολλά, όμως το παιδί που διανυκτερεύει μέσα μου, δεν θα γιορτάσει πια, κανείς δεν του κάνει ένα δώρο, το ίδιο κι εσείς νιώθετε το ξέρω, το βλέπετε, αρνούμαι ακόμα και να παίξω με τις λέξεις μου.
Δεν μου φτάνουν πλέον τα ποιήματα, τα λόγια μας βαρύνανε σαν τις ψυχές μας, όχι, μην αφήσουμε να κλείσει η πόρτα…

Σας παρακαλώ, μην αφήσουμε να μπει ο δικός μας θάνατος ανάμεσά μας, δικάστε τους μέσα σας πρώτα, εις θάνατον, εις θάνατον, εις θάνατον, όλοι τους, όλοι όσοι μας πούλησαν, μας πρόδωσαν, μας ξευτέλισαν, μας γονάτισαν, μας απέσυραν στις γωνιές της αγωνίας, εις θάνατον σας παρακαλώ, όλοι τους λοιπόν…

Σας παρακαλώ, δεν έχω πρόσκληση, δεν έχω πρόκληση, δεν χτυπάω κανένα κουδούνι, κανένα καμπανάκι, οι καμπάνες σιγούν σ’ όλη τη χώρα, οι ποιητές μου βουρκώνουν από τα βάθη της ιστορίας μας, οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας, μας τραβάνε το αυτί αυστηρά, δεν μπορεί να μην το βλέπετε, δεν μπορεί να πέσατε όλες κι όλοι, Αδελφές κι Αδελφοί μου, σε μαύρη νάρκη, σε ύπουλο ύπνο, σε βαριά αφασία, δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να πηγαίνετε αμίλητοι με σκυφτό το κεφάλι προς το τέλος του δρόμου…

Σας παρακαλώ, μέσα σας τουλάχιστον, κρεμάστε τους, τουφεκίστε τους, κόψτε τους τις γλώσσες, πετάξτε τα κεφάλια τους στο βάραθρο, διαλύστε τα ίχνη τους στον καραβοριά…

Σας παρακαλώ, δεν έχουμε τίποτε να σώσουμε πια, παρά μόνο Εμάς. Κι αυτό είναι πάρα πολύ…

Σας παρακαλώ, ακούστε με, σας μιλά ο τελευταίος των τελευταίων ανάμεσά σας, με λόγια απλά, δίχως στολίδια, όμως η βαριά ευθύνη μας, ας βγει στον ελεύθερο αγέρα. Ο αγέρας αυτός είναι δικός μας, ακόμη… Ανεβείτε μέσα του και πετάξτε ψηλά, πιο ψηλά κι απ’ το φόβο, πιο ψηλά κι από το θάνατο…

Σας παρακαλώ, ακούστε με..

Μας απειλούν με συσσίτια! Οι άνανδροι!

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν καταλάβαμε καλά από τα πρωτοχρονιάτικα μηνύματα των κρατούντων, πάμε γραμμή για τα συσσίτια. ΟΛΟΙ!

Διότι ουδείς εχέφρων μπορεί να υποστηρίξει πως με τη «συλλογική προσπάθεια» στην οποία αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος – και η οποία μεταφράζεται σε πειθήνια αποδοχή της βαριάς φορολογίας και των περικοπών – μπορεί να βγει το χρέος της χώρας.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με δραματικό τρόπο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η άρχουσα τάξη στάθηκε ανίκανη να διαχειριστεί επ’ ωφελεία της χώρας τη Νίκη και τον πλούτο της Εθνικής Αντίστασης και τη φήμη που είχε αποκτήσει το ελληνικό μεγαλείο σε όλον τον κόσμο, πράττοντας το ακριβώς αντίθετο:

Δεν απέτρεψε την εμφύλια σύρραξη, με αποτέλεσμα να μηδενιστεί η χώρα και να περάσει ο λαός πενήντα χρόνια μέσα στην ανέχεια και στον διχασμό.

Τι θα πει, κ. πρωθυπουργέ, «πρέπει να συνεχίσουμε με αποφασιστικότητα την προσπάθεια»;

Ποιοι να συνεχίσουμε την προσπάθεια; Διότι μέχρι σήμερα, το μόνο που συμβαίνει είναι να υποβάλλεται σε θυσίες ο λαός (οι οποίες – ό,τι και να λέτε και πήγαν και θα πάνε χαμένες, όπως δείχνουν οι αριθμοί), ενώ τόσο η προηγούμενη, όσο και η δική σας κυβέρνηση (που είναι η προηγούμενη) ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ.

Και τι θα πει «για να μην μεταβληθεί η κρίση σε μια άτακτη, καταστροφική χρεοκοπία. Για να παραμείνουμε στο ευρώ. Για να επανέλθουμε σε τροχιά ανάπτυξης και να μειώσουμε την ανεργία»;

Αν εννοείτε πως στην περίπτωση που η κρίση μεταβληθεί σε άτακτη χρεοκοπία και φύγουμε από το ευρώ, θα φταίει το γεγονός πως δεν υπήρξε «συλλογική προσπάθεια», σας λέμε πως ΟΧΙ. Αν συμβούν όλα αυτά, υπεύθυνοι θα είναι αυτοί που σας παρέδωσαν την εξουσία και εσείς προσωπικώς.

Είναι άνανδρο να μην κάνεις τίποτε, ενώ γι’ αυτό ανέλαβες μια θέση και μετά να ρίχνεις τα βάρη στους άλλους, που ούτε κυβερνούν, ούτε σχεδιάζουν, ούτε γνώση των γεωπολιτικών συμφερόντων που αναπτύσσονται έχουν, ούτε να παρέμβουν σ’ αυτά μπορούν, ούτε βρίσκονται σε θέση ή διαθέτουν τις αναγκαίες γνώσεις για να σχεδιάσουν και να διαπραγματευτούν.

Αν είχατε κάποιο μήνυμα να στείλετε, αυτό έπρεπε να το στείλετε μόνο στον εαυτό σας.

Το ίδιο και ο κ. Παπανδρέου, που επιμένει να λέει ότι «καταφέραμε να στεκόμαστε όρθιοι».

Και ότι «όλοι μαζί» γίναμε «σοφότεροι», αποκτήσαμε «προσωπική και συλλογική αυτογνωσία» και πως «πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα».

Μιλάμε για τον πρώτο πληθυντικό που σκοτώνει. Διότι προσωπικά ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου ούτε έλαβε μέρος σε καμιά συλλογική προσπάθεια, ούτε αισθάνθηκε στο πετσί του τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του και της εκ μέρους του κατασυκοφάντησης της χώρας.

Από την στιγμή που ο κ. Παπανδρέου εξακολουθεί να είναι σε θέση, μετά από όλα αυτά, να στέλνει πρωτοχρονιάτικά μηνύματα, χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να απολογηθεί και χωρίς να έχει τιμωρηθεί, δεν μπορούμε να μιλάμε για αποκατάσταση της ηθικής και της δικαιοσύνης, που πρέπει να αποδοθεί.

Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι τι νόημα έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη μια να ζητά υπεράσπιση των αδυνάμων και από την άλλη να υποστηρίζει πως γίνεται πόλεμος στον κ. Παπαδήμο, ένας πόλεμος, που όπως είπε, τον βλέπει «στις εφημερίδες με σχόλια που θα μπορούσαν να μην γίνονται»!

Πώς γίνεται δηλαδή να υπερασπίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγχρόνως και τους αδυνάμους και την κυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία επιβάλλει τα μέτρα που πλήττουν τους αδυνάμους;

Δηλαδή, κ. Πρόεδρε, ποια είναι τα σχόλια «που θα μπορούσαν να μην γίνονται»;

Ότι ο κ. Παπαδήμος δέχθηκε να λειτουργεί με ένα υπουργικό συμβούλιο πενήντα ατόμων, οι σαράντα από τους οποίους είναι οι προηγούμενοι ανίκανοι;

Ότι δύο μήνες τώρα δεν έχει αλλάξει τίποτε, δεν έχει καν προχωρήσει το PSI;

Ότι το μόνο που ζητά (ο κ. Παπαδήμος) είναι θυσίες και πάλι θυσίες;

Ότι μόνο λόγια λέει κι’ αυτός για ανάπτυξη και ανάταξη και στην πράξη δεν έχει λάβει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ προς αυτήν την κατεύθυνση;

Και τι είναι αυτά περί Ιταλίας που επίσης αντιμετωπίζει δυσκολίες, αν και η κυβέρνησή της έχει λιγότερα μέλη; Τι προβλήματα έχει η κυβέρνηση της Ιταλίας και δεν τα ξέρουμε; Ότι κάτι είπε ο Μπερλουσκόνι;

Δικαιολογεί δηλαδή ο Πρόεδρος αυτό το πρωτοφανές αίσχος, αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα ανικάνων και φιλοδόξων;

Ακατανόητα πράγματα που δείχνουν ότι έχουν ανάψει στο φουλ οι μηχανές για διάσωση των καταστροφέων της χώρας, στους οποίους σύντομα θα προστεθεί και ο κ. Παπαδήμος.

Επίσης, δεν αντιλαμβανόμεθα σε ποιον απευθύνθηκε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλος όταν, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» διεκτραγώδησε την κατάσταση που θα επικρατούσε στη χώρα, αν επιστρέφαμε στη δραχμή.

Όπως είπε, τα πρώτα χρόνια θα βρισκόμασταν σε αληθινή κόλαση, καθώς «θα παρουσιαστούν σημαντικές ελλείψεις σε καύσιμα, πρώτες ύλες, ακόμη και σε αγροτικά προϊόντα. Τα σχολεία, τα νοσοκομεία και γενικά οι δημόσιες υπηρεσίες θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες στη λειτουργία τους. Ελλείψει καυσίμων, ο στρατός και η αστυνομία δεν θα μπορούν να κινούν τα οχήματα».

Προειδοποίησε επίσης ότι σε τέτοιες ανώμαλες καταστάσεις, αυτοί που κυρίως χάνουν είναι οι πολλοί και οι αδύνατοι, ενώ αυτοί που επωφελούνται είναι οι λίγοι επιτήδειοι. Σωστά. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα οδηγήθηκε στον εμφύλιο και στο τέλος επικράτησαν οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των κατακτητών.

Αλλά και… λάθος! Διότι δεν επικρατούν σήμερα οι ίδιες συνθήκες από πλευράς βιοτικού επιπέδου του λαού και ενημέρωσης.

Οπότε, κ. Προβόπουλε, θα χάσουν μεν οι πολλοί και οι αδύνατοι, αλλά κάποιοι μπορεί να χάσουν το κεφάλι τους.

Αφήστε, λοιπόν, όλοι σας τις κινδυνολογίες, διότι δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιους απευθύνεται αυτή η ομοβροντία του τύπου… μέτρα, δυσκολίες, αμάν έρχεται πάλι η τρόικα και τι θα κάνουμε.

Αφήστε όλοι σας τα περί ανάγκης συλλογικότητας (δηλαδή «πληρώστε και μη μιλάτε») και πείτε μας ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ!

Διότι μέχρι στιγμής ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ.

Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες της χώρας δεν αρκεί να μιλούν γενικά και αόριστα για συλλογικότητες (δηλαδή… πληρώστε) και μελλοντικές ελπίδες.

Οφείλουν να πουν τώρα τι έχουν σχεδιάσει να κάνουν άμεσα.

Θα βγουν στο εξωτερικό να εξηγήσουν τις δυνατότητες της χώρας χωρίς να την συκοφαντούν;

Θα παραπέμψουν τους συκοφάντες για εθνική προδοσία;

Θα φέρουν επενδύσεις (κανονικές, όχι αυτές για τις οποίες μιλούν στις συναντήσεις τους ο Παπαδήμος και ο Χρυσοχοΐδης);

Θα δεσμευτούν οι κινδυνολογούντες σε κάτι χωρίς – για μια φορά – να αναμιγνύουν τον λαό;

Τι θα κάνουν; Θα διαπραγματευτούν καλύτερα, θα βγάλουν πετρέλαια, θα ζητήσουν πίσω τα κλεμμένα αρχαία από τα οποία κόβουν μονέδα οι δανειστές μας, θα πουλήσουν σήμερα (χθες) τον ήλιο στους Γερμανούς που τον χρειάζονται, θα υιοθετήσουν επιτέλους την τακτική του μαστίγιου και του καρότου, βάζοντας στο τραπέζι ακόμη και τις γερμανικές οφειλές;

Θα καταλάβουν ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδας περνά μέσα από την ενεργειακή αυτοτέλεια της Γερμανίας, η οποία έχασε δύο παγκοσμίους πολέμους επειδή έμειναν από βενζίνη τα άρματά της - οπότε, σε καιρό ειρήνης και με δεδομένο ότι μέχρι το 2020 θα κλείσουν τα ευρισκόμενα σε γερμανικό έδαφος πυρηνικά εργοστάσια, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν από ενέργεια τα εργοστάσιά της;

Επί όλων αυτών δεν ακούσαμε τίποτε. Οι μεγάλοι οικονομολόγοι και οι μεγάλοι τεχνοκράτες το έχουν ρίξει στην ανάγκη για κοινωνική συνοχή και φιλανθρωπία.

Την ώρα που είναι βέβαιο πως μόνο πολιτική λύση (σε συνδυασμό με σοβαρά μέτρα ανάταξης) μπορεί να δοθεί στο πρόβλημά μας, ακούμε τα ίδια και τα ίδια.

Το Πρόγραμμα «Ήλιος», στο οποίο αναφέρθηκε και πάλι ο Σόιμπλε πρωτοχρονιάτικα, εξακολουθεί να καρκινοβατεί.

Η Κύπρος ανακοινώνει τα σημαντικά αποτελέσματα από τις έρευνες για φυσικό αέριο και εμείς, χρόνια μετά, είμαστε ακόμη στο «Θα βγάλουμε πετρέλαια».

Η έννοια της διαπραγμάτευσης και της άσκησης πίεσης έχει εξαφανιστεί.

Καμιά υπόσχεση ότι θα μπουν επιτέλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα μεγάλα θέματα της Ελλάδας: Οι εξοπλισμοί και η μη εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας, ο τεράστιος όγκος λαθρομεταναστών και το κόστος για την ελληνική οικονομία (έχουν βουλιάξει τα νοσοκομεία μας), οι γερμανικές οφειλές που είναι απόλυτα νόμιμο να διεκδικηθούν.

Ο άνθρωπος (Παπακωνσταντίνου), που εξαιτίας του ανέβηκε τεχνητά το έλλειμμα της χώρας, είναι υπεύθυνος για τα πιο σοβαρά θέματα της χώρας – το Πρόγραμμα Ήλιος και τα Πετρέλαια.

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος που έλαβε ενεργά μέρος στον μηδενισμό της χώρας να την αγαπά και να αγωνίζεται γι’ αυτήν, έχοντας την ευθύνη των πιο κρίσιμων τομέων;

Ο άνθρωπος (Παπανδρέου) που είναι ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για τον μηδενισμό της χώρας δια της συκοφάντησής της, στέλνει στους «διεφθαρμένους» μηνύματα… ενότητας και συλλογικής προσπάθειας.

Και ο πρώην σύμβουλος αυτού του καταστροφέα, είναι σήμερα πρωθυπουργός της χώρας.

Όλοι μαζί, μας απειλούν ότι θα πάμε στα συσσίτια. Αντί να διαπραγματευτούν με τους ξένους, απειλούν τον λαό τους.

Οι άνανδροι!

                                                                                                                 www.elzoni.gr

Πρόκληση ή απύθμενος κυνισμός;

Αφού εξαθλίωσαν τους Έλληνες... απολαμβάνουν το έργο τους συμμετέχοντας στα γεύματα των αστέγων...

Βασίλης Μπόνιος

Αφού εξαθλίωσαν τους ‘Ελληνες με τα παράνομα χαράτσια, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και τον ευτελισμό της αξιοπρέπειας τους σπεύδουν τώρα ωσάν Νέρωνες να απολαύσουν το αποτέλεσμα των πράξεών τους.
Δείτε τον πρωθυπουργό Παπαδήμο ο οποίος σήμερα έδωσε το... παρόν στο γεύμα των αστέγων του Δήμου Αθηναίων.
Τι πονόψυχος άνθρωπος ο τραπεζίτης μας.
Μόλις λίγες ώρες πριν, έξω από τις Εφορίες χιλιάδες συμπολίτες μας με τις πινακίδες των αυτοκινήτων στα χέρια τους, σαν τους αριθμούς των Εβραίων κρατουμένων του Άουσβιτς, έσπευδαν να απαρνηθούν ένα εργαλείο δουλειάς όπως είναι για πολλούς το αυτοκίνητο.
Ο αμοραλιστής πρωθυπουργός την ίδια ώρα ανέχεται να μπαίνει το χυδαίο χαράτσι για τα ακίνητα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, εμπνεύσεως Βενιζέλου, ο οποίος στην ουσία κυβερνάει την Ελλάδα από τον περασμένο Ιούνιο.
Κι ενώ Παπαδήμος και Βενιζέλος εξαθλιώνουν τους πολίτες και βολεύουν ακόμη και σκανδαλοποιούς τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες, έρχονται σήμερα να παραβρεθούν υποκριτικά στα γεύματα των αστέγων, όπως φιλοδοξούν να καταντήσουν όλους τους Έλληνες.
Θα μπορούσαμε οι Έλληνες να είμαστε ανεκτικοί απέναντι σ’ έναν πρωθυπουργό, παρά τα παράσημα του κλειστού club της Παγκόσμιας Εξουσίας που κουβαλά, εάν πράγματι τον ενδιέφερε η σωτηρία της χώρας κι όχι συγκεκριμένων συμφερόντων.
Δεν είδαμε τον κο Παπαδήμο να εξυγιαίνει το διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο τραπεζικό σύστημα.
Να πασχίζει για την εξυγίανση της Δικαιοσύνης, για τη τιμωρία των φοροφυγάδων, για την επιβολή φορολογικής δικαιοσύνης.
Αντίθετα βλέπουμε έναν νωθρό πρωθυπουργό ο οποίος ζει στη σκιά του Βενιζέλου και συνομιλεί τακτικά με τον Καρατζαφέρη, πράγμα προβληματικό από μόνο του.
Έναν πρωθυπουργό ο οποίος δεν μας είπε ποιον τον κάλεσε να έλθει στην Ελλάδα και να περιμένει 48ωρα ολόκληρα κλεισμένος στο σπίτι του να τον φωνάξουν να κυβερνήσει τη χώρα, μετά από απαίτηση του Καρατζαφέρη.
Ο κος Παπαδήμος είναι ο μοναδικός και απόλυτα υπεύθυνος για το ασκέρι των 50 υπουργών με τους οποίους δεν έχει καν χρόνο να επικοινωνήσει, πόσο μάλλον να τους δώσει κατευθύνσεις.
Ο κος Παπαδήμος αποδεικνύεται ανίκανος –προφανώς δεν έχει και τη διάθεση να το πράξει-να τονώσει την οικονομία.
Για μια ακόμη φορά άφησε εν λευκώ στον Βενιζέλο το νέο φορολογικό νομοσχέδιο και τα νέα ολέθρια μέτρα που ετοιμάζει για τους εξαθλιωμένους πολίτες.
Ακόμη και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις αποδεικνύεται ανίκανος να προχωρήσει καλώντας τα συνήθη κορόιδα να πληρώσουν το μάρμαρο.
Μισθωτοί και κυρίως συνταξιούχοι βρίσκονται εξαιτίας της ανεπάρκειας του Παπαδήμου στο έλεος των «μακελάρηδων» Βενιζέλου και Κουτρουμάνη.
Αυτός ο πρωθυπουργός έδωσε λοιπόν σήμερα το παρόν στο γεύμα των αστέγων του Δήμου Αθηναίων και του δημάρχου Καμίνη -ο οποίος χθες βράδι δεν ντράπηκε να μετράει αντίστροφα την έλευση του νέου χρόνου στην αγαπημένη πλατεία του Χριστοφοράκου, λες και απευθυνόταν σε ιθαγενείς.
Ήταν μια ακόμη «συμβολική» κίνηση του κ. Παπαδήμου, την οποία θα λατρέψουν τα υψηλόβαθμα στελέχη της Goldman Sachs…
                                                                                                     kourdistoportocali.com

Ευχές κι επιθυμίες