Ό,τι κι’ αν γράψεις λόγια θα ‘ναι.
Αυτά τα λόγια που ζητώ να εξαφανίσω·
κι’ είναι γι’ αυτό που έχω κόψει το χέρι μου.
Κι’ είναι γι’ αυτό που ζυμώνομαι
νύχτα μέρα με τη φωτιά, που πατήθηκα
κι’ έλυωσα κάτω όπως ένα
τριαντάφυλλο κόκκινο.
Θέλω να γίνω ενός άλλου
είδους νερό. Μιαν άλλου είδους γλώσσα.
Σαν αχτίνες χρυσές να τρυπώνω τα λόγια μου
μες απ’ τους πόρους σας, δίχως να ξέρετε,
προχωρώντας και φέγγοντας, βαθύτερα, όλο
και βαθύτερα μες στις καρδιές σας, καθώς
τις μαύρες στοές της γης
κατεβαίνοντας
ο ανθρακωρύχος με το λυχνάρι του.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1912, στις Κροκεές της Σπάρτης και έφυγε από τη ζωή στις 4 Αυγούστου 1991. Εγκατέλειψε τη Νομική σχολή για να αφιερωθεί στη λογοτεχνία. Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1947 έως το 1949, ήταν αρχισυντάκτης στο περιοδικό “Ελεύθερα Γράμματα”. Το 1949 απολύθηκε, για πολιτικούς λόγους, από το υφυπουργείο Εργασίας. Εξέδωσε περισσότερες από 15 ποιητικές συλλογές, όπου εξυμνεί την ειρήνη, τον ανθρωπισμό, την αγάπη, με μια λυρικότητα και ευαισθησία που τον χαρακτηρίζει. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος οραματίστηκε τη συναδέλφωση των λαών. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου