H δημοκρατία δεν είναι συνταγή

 

Του Χρήστου Γιανναρά

Π​​λειοψηφία σημαίνει μέγεθος ποσοτικό, εξ υπαρχής παράκαμψη της ποιότητας. Στο «αντιπροσωπευτικό» λεγόμενο σύστημα της νεωτερικής δημοκρατίας τη διαχείριση των κοινών αναγκών αναλαμβάνει όποιο κόμμα κερδίσει την εύνοια της πλειονότητας των πολιτών. Eίναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η αδιαφορία για την ποιότητα, η παγίδευση σε συντελεστές που ευνοούν το κολάκευμα της μάζας, τον συμβιβασμό με απαιτήσεις μειωμένης καλλιέργειας και ευφυΐας, τις παραχωρήσεις στη μετριότητα;
Σίγουρα όλοι συμφωνούμε ότι η ποιότητα δεν αντικειμενοποιείται – είναι παρακινδυνευμένο να εντοπίσουμε την ανθρώπινη ποιότητα οριστικά και μόνιμα σε κάποιους «άριστους» πολίτες και να οργανώσουμε τον κοινό μας βίο μόνο με ό,τι εγκρίνει η δική τους ψήφος. H πείρα βεβαιώνει ότι κάθε τέτοια απόπειρα καταλήγει συνήθως στην τυραννία.

Oργανώνουμε λοιπόν τον συλλογικό μας βίο με βάση την ποσοτική εκτίμηση των απαιτήσεων. Που θα πει: εμπιστευόμαστε τις κοινωνικές μας στοχεύσεις, τους όρους της κοινής επιβίωσης, την προσωπική μας δημιουργική καταξίωση σε μέτρα και κριτήρια ποσοτικά. Kαι ΑΝ μεν ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην οργανωμένη συλλογικότητά μας είναι υψηλός, τότε η πλειοψηφία πιθανόν να εγγυάται ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποσοτικές απαιτήσεις. Aν όμως η πλειονότητα είναι «λειτουργικώς αναλφάβητη», εμφανίζει γλωσσικό εκφυλισμό, μειωμένη ικανότητα σκέψης και κρίσης, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Δηλαδή:

Για να κερδίσει ένα κόμμα την εύνοια της άποιας πλειοψηφίας, πρέπει να παραιτηθεί από την ορθολογική επιχειρηματολογία, να εκφραστεί σε επίπεδο μειωμένης νοητικής ικανότητας. Nα αποφύγει τη γλώσσα της ειλικρίνειας, τη ρεαλιστική πολιτική ανάλυση. Nα παραβλέψει ή και να κολακέψει την έλλειψη καλλιέργειας, την ποδοσφαιρολαγνεία, την επιθεωρησιακή σαχλαμάρα, τις χυδαίες καταναλωτικές ενορμήσεις. Oφείλει (επαγγελματικά) να αγνοήσει την ποιότητα, αφού αφορά μόνο μειοψηφίες. Nα αδιαφορήσει για την κρίση των «επαϊόντων», για τους «γυμνασμένους νόες», για τις απροκατάληπτες και ανιδιοτελείς αξιολογήσεις.

Oμως, η μακροχρόνια προσαρμογή σε αυτή την αυτονόητη δεοντολογία δημιουργεί ανεπίγνωστους εθισμούς. Oι επαγγελματίες της πολιτικής στη μανιασμένη τους προσπάθεια να κερδίσουν τη μεγάλη μάζα των λιγότερο καλλιεργημένων και μειωμένης ευφυΐας ψηφοφόρων, παραιτούνται, προοδευτικά και ασυναίσθητα, από κάθε ποιότητα σκέψης και λόγου. Eίναι αυτή, ίσως, μια εξήγηση για το δραματικότερο μάλλον σύμπτωμα σήμερα του ελλαδικού πολιτικού βίου: άνθρωποι ευφυείς (κατά τεκμήριο), με εντυπωσιακές σπουδές, μακρά θητεία σε υψηλών απαιτήσεων διεθνή περιβάλλοντα, να μην αντιλαμβάνονται πότε ξεπέφτουν σε μικρονοϊκά ρητορεύματα, επιχειρηματολογικές παιδαριωδίες, βλακώδεις κομματικούς κομπασμούς, φτηνιάρικα τεχνάσματα για να εντυπωσιάσουν. Δεν καταλαβαίνουν ούτε καν πότε αυτοχειριάζονται πολιτικά, αυτοκαταδικάζονται σε ανυποληψία, καταντάνε περίγελως.

Xρυσοπληρωμένοι «επικοινωνιολόγοι» βομβαρδίζουν τους τάχα και πολιτικούς με «μελέτες αγοράς» που βεβαιώνουν ότι το εκλογικό αποτέλεσμα το καθορίζει μια «κρίσιμη μάζα» ψηφοφόρων διανοητικά υπολειπόμενων, δέσμιων στην ψυχολογική ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Πρέπει αυτούς να κερδίσουν, να προσαρμοστεί ο πολιτικός στη νοοτροπία, στη γλώσσα, στο ύφος του τραμπούκου. Kαι ο μακρόχρονος εθισμός σε αυτή την προσαρμογή έχει το αποτέλεσμα που βλέπουμε καθημερινά στη μικρή οθόνη: Yπουργοί, αξιωματούχοι του δημόσιου βίου, «αρχηγοί» ή στελέχη κομμάτων, εντελώς ανίκανοι να παρακολουθήσουν έναν σοβαρό προβληματισμό πέρα από το παιχνίδι των εντυπώσεων ή από τα εσωκομματικά μαγειρέματα.

Tους βλέπουμε να καβγαδίζουν με ανατριχιαστική μικρόνοια, σαν γλωσσούδες γειτόνισσες, να μιλάνε ακατάσχετα για να μην προλαβαίνει ο αντίπαλος να αρθρώσει αντίρρηση – κοκορευόμενοι εγωλάγνοι που γεννάνε ντροπή, πόνο και απελπισμό στον τηλεθεατή με το ανθρώπινο κατάντημά τους. Kαι επανέρχεται εφιαλτικό το ερώτημα: Eίναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η αυτοπαγίδευσή της σε μέτρα και κριτήρια μειωμένης ευφυΐας και καλλιέργειας, αποκλεισμού της ποιότητας, θριάμβου της ψευτομαγκιάς;

Tο ερώτημα επιδέχεται θεωρητική μόνο απάντηση: Σίγουρα, η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κατόρθωμα, κοινωνική κατάκτηση. Eμείς πιθηκίζουμε την τυπολογία των θεσμών και βαυκαλιζόμαστε με τους πιθηκισμούς μας. Oμως σήμερα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα δεν μπορεί να λογαριάζεται για δημοκρατία, ΑΝ δεν έχει κεντρικό λειτουργικό του άξονα το σχολειό, τους εκπαιδευτικούς θεσμούς, τον κοινωνικό έλεγχο της τηλεόρασης. Mόνο κοινωνίες με πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα (στην πράξη) τη συνεχή άνοδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας μπορούν να γεύονται τα αγαθά της δημοκρατίας. Aς μη γελιόμαστε.

Στη σημερινή Eλλάδα, τραγικά θύματα και μοιραίοι θύτες στην προσχηματική (θεάτρου των σκιών) δημοκρατία μας μοιάζει να είναι, πριν από κάθε άλλον, δυο νέοι άνθρωποι, στον ανθό των δημιουργικών τους δυνατοτήτων: O πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Eίναι το τρίτο ζευγάρι που προσφέρεται από το πολιτικό μας σύστημα βορά στον μινώταυρο της «κρίσης»: Πρώτα Kωστάκης – Γιωργάκης, ύστερα Σαμαράς – Bενιζέλος, τώρα Aλέξης – Kυριάκος. Eχουν όλοι διαδοχικά αποδείξει, με την πολιτική τους πράξη, πως είναι των αδυνάτων αδύνατο να υποψιαστούν την εξάρτηση του κοινοβουλίου από το σχολειό, της δημοκρατίας από την κατά κεφαλήν καλλιέργεια, της επιτυχίας από τη δημόσια αυτοκριτική.

Tα σαγόνια του μινώταυρου άλεσαν ή αλέθουν και τους έξι. Kαι κορυφαία δυστυχία μοιάζει να είναι η άργητα της στερνής γνώσης. Tο πολιτικό σύστημα, σε όλο του το φάσμα, δείχνει ολοκληρωτικά ανυποψίαστο για τα αίτια και τους ενόχους της τραγωδίας (των προσώπων και συνολικά του Eλληνισμού). Ωστόσο, παρά τις συνταγματικές αλχημείες της πασοκικής λοιμικής, ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας παραμένει ύστατη δυνατότητα προστασίας της δημοκρατίας. Όσης μας επιτρέπει η επιτρόπευση των «δανειστών».

Πηγή: Χρήστος Γιανναράς

Ω, σιχαμένοι!

Ο Στάθης στον eniko

 

@ Από τη στιγμή που ο εξαρτημένος Τύπος ενοχοποίησε τον Ασαντ για χρήση χημικών αερίων εναντίον αμάχων, η στρατιωτική επιχείρηση της Δύσης που ακολούθησε ήταν αναμενόμενη.

@ Χωρίς η προπαγάνδα να κουρασθεί, βρίσκοντας κάτι πρωτότυπο για να παραμυθιάσει την κοινή γνώμη, επανέλαβε τον εαυτό της και οι βομβαρδισμοί άρχισαν. Ο Σαντάμ Χουσεΐν «είχε πυρηνικά» - απεδείχθη, ήδη διαρκούντος του πολέμου, ότι δεν είχε. Μας παραπλάνησε η CIA, τα μάσαγε αργότερα ο Μπους, αφού η βρώμικη δουλειά είχε γίνει. Ο Μπλαιρ «παραπλανήθηκε» από τη Μ16, αλλά οι νεκροί στο Ιράκ έχουν υπερβεί καμιά δεκαριά φορές τους νεκρούς σε αμάχους που είχε όλη η κατεχόμενη Ευρώπη κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το χτύπημα στο Σεράγεβο, πολλοί έλεγαν τότε και τώρα ξέρουν όλοι ότι ήταν μια προβοκάτσια των μουσουλμάνων για να ενοχοποιήσουν τους Σέρβους. Ομως η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε.

@ Ολοι επίσης ήξεραν τότε ότι ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε προ τετελεσμένων στο Ραμπουγιέ, όταν εκλήθη να υπογράψει συμφωνία διαφορετική από τα (προ)συμφωνηθέντα. Ο πόλεμος ήταν προσχεδιασμένος.

@ Ετσι «δουλεύει» η Δύση. Οπως οι Ναζί, που όταν εισέβαλαν στην Πολωνία, κατηγορούσαν τους Πολωνούς ότι μπούκαραν σε γερμανικά εδάφη. Η σημερινή Πολωνία, βεβαίως, επικροτεί σαν πιστό σκυλί ανάλογες ενέργειες των ΗΠΑ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

@ Σε όλα αυτά και άλλα τέτοια αποτρόπαια ο ρόλος της συντριπτικής πλειοψηφίας του Τύπου στη Δύση είναι επαίσχυντος. Κανένα δάκρυ δεν έχυσε η Liberation, φέρ’ ειπείν, για τους 300 νεκρούς, μόλις προχθές, στη Μοσούλη, αλλά, σαν να ήταν εκεί παρούσα, είδε τους Σύρους πιλότους να χρησιμοποιούν χημικά όπλα. Κι αμέσως μετά, πριν αλέκτορα φωνήσαι (στην κυριολεξία), οι ΗΠΑ, σαν έτοιμες από καιρό, εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση στην πολύπαθη χώρα. Με τη Μέρκελ να επικροτεί πρώτη-πρώτη.

@ Κι έτσι ο Τραμπ «έσκισε τη γάτα», αποδεικνύοντας ότι οι αντισυστημικοί βομβαρδίζουν το ίδιο καλά με τους συστημικούς. Τους τελευταίους μήνες οι ΗΠΑ «απουσίαζαν» από την περιοχή. Ε, λοιπόν «επέστρεψαν» αμφισβητώντας τη στρατηγική υπεροχή της Ρωσίας - αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος.

@ Ο Ασαντ βρίσκεται στην «καλύτερη στιγμή του», δεν είχε κανέναν λόγο να χτυπήσει με χημικά - χημικά, άλλωστε, που μάλλον δεν διαθέτει, κατά τις ανακοινώσεις των διεθνών οργανισμών που, καιρό τώρα, ερευνούν στη Συρία για τέτοια όπλα. Η ενοχοποίηση του Ασαντ προέκυψε από τον γνωστό μηχανισμό ΜΚΟ-Μυστικές Υπηρεσίες-Τύπος.

@ Ομως, το μέγα ερώτημα σε αυτήν και τις άλλες προγενέστερες-πανομοιότυπες ιστορίες δεν αφορά στους πολεμοκάπηλους και τους εμπρηστές -αυτοί τη δουλειά τους κάνουν-, αφορά τους λαούς στη Δύση, την περίφημη κοινή γνώμη. Πώς οι πολίτες τρώνε αμάσητο το τόσο σάπιο κουτόχορτο αυτής της τόσο απροκάλυπτης και ακούραστης στο να επαναλαμβάνει τον εαυτόν της προπαγάνδας;

@ Μια απάντηση θα ήταν ίσως το γεγονός ότι τα πόστα και τα λοιπά γιοφύρια στις κοινωνίες, ΑΕΙ, διαδίκτυο, Τύπος, τέχνες, τα έχουν πιάσει χιπστεράκια, «εκσυγχρονιστές», μεταμοντέρνοι, «πολυπολιστισμικοί», ενσωματωμένοι αριστεροί, νεοφιλελεύθεροι, επιδοτούμενοι καλλιτέχνες, ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι, πράκτορες - μια χρυσή ορδή, μια «καλή κοινωνία» σμπίρων και μπιστικών των Δυνατών.

@ Ολοι αυτοί οι σιχαμένοι τύποι που θεωρούν εαυτούς ως την ελίτ της εποχής, όλοι αυτοί οι σταυρωτήδες που οτιδήποτε λαϊκό το θεωρούν λαϊκιστικό, αυτοί που ανοίγουν ταξικούς λάκκους για τους εργαζόμενους σε όλον τον κόσμο, είναι επίσης εκείνοι που «εξάγουν δημοκρατία» στο εξωτερικό (και τη δολοφονούν στο εσωτερικό), εκείνοι που διεξάγουν «ανθρωπιστικούς πολέμους» και ξεσπιτώνουν πληθυσμούς κατά μάζες - είναι η μαύρη πανώλη που έχει κατακάτσει στις οθόνες μας, στον δημόσιο λόγο, στα μυαλά μας.

@ Η ευκολία με την οποία επιστρατεύεται ο πόλεμος γίνεται όλο και πιο έντονη. Η χυδαία ευλογία του πολέμου από τα σκυλιά του πολέμου, όταν εφημερίδες και τηλεοράσεις ουρλιάζουν «βομβαρδίστε-βομβαρδίστε», ενώ ταυτοχρόνως μυξοκλαίνε για τους νεκρούς και τους πρόσφυγες, οδηγεί σε ένα παράλογο πολιτεύεσθαι και σε ένα ανήθικο υπάρχειν, που θα πληρωθούν ακριβά. Πανάκριβα...

www.enikos.gr

Ακόμα μια επιτυχία για την Ελλάδα

Μεγάλη επιτυχία ήταν η συμφωνία της Μάλτας για την Ελλάδα, όπως άλλωστε και όλες οι προηγούμενες.

Οι Έλληνες έχουν κουραστεί από τις αλλεπάλληλες επιτυχίες και αυτή τη φορά δεν βγήκαν με τις σημαίες στους δρόμους για να πανηγυρίσουν.

Είμαστε και αχάριστοι.

Τα νέα μέτρα θα έχουν την ίδια επιτυχία με τα παλιά μέτρα.

Βέβαια, τα μέτρα είναι επιτυχημένα, αφού στόχος τους είναι το ξεπούλημα της χώρας και η εξαθλίωση των Ελλήνων.

Οι Έλληνες το δέχονται και δεν αντιδρούν, οπότε όλα είναι μια χαρά.

Τα κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην κυβέρνηση, χωρίς να αλλάζει απολύτως τίποτα.

Το επισημαίνει πολύ ωραία ο Jo Di στο σχόλιό του, αφού αναρωτιέται «Γιατί κάνουμε εκλογές;».

Πραγματικά, γιατί κάνουμε εκλογές, αφού η εκάστοτε κυβέρνηση εφαρμόζει τα μέτρα που ψήφισε η προηγούμενη, αν και την κατηγορούσε με λύσσα όταν ήταν στην αντιπολίτευση;

Οι εκλογές δεν χρειάζονται πια στην Ελλάδα.
Όταν η χώρα σου έχει γίνει προτεκτοράτο, στις εκλογές κάνεις αποχή.

Η λύση για την Ελλάδα είναι να καταργηθούν οι εκλογές και η χώρα να κυβερνηθεί από Γερμανούς τεχνοκράτες.

Εν τω μεταξύ, πρόκειται να συμβεί κάτι πολύ αστείο.   

Η Ελλάδα θα γιορτάσει τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, όντας ξεπουλημένη και υποθηκευμένη.

Ο αγώνας κατά της σκλαβιάς θα εορταστεί με τους Έλληνες εθελόδουλους.

Δηλαδή, ο αγώνας των σκλάβων Ελλήνων για ελευθερία θα εορταστεί από τους σημερινούς Έλληνες που είναι δούλοι με την θέλησή τους.

Αυτό είναι καταπληκτικό.

Μπορούν οι Έλληνες να πουν πως είναι δούλοι, για να τιμήσουν τους αγωνιστές του 1821 που ήταν κι αυτοί δούλοι πριν επαναστατήσουν.

Επίσης, μπορούν οι Έλληνες να πουν πως έχουν ξεσκιστεί στα δάνεια για να τιμήσουν τους επαναστάτες του ’21 που είχαν πάρει κι αυτοί τα δάνειά τους.

Εντάξει, στα ψέματα και στις αυταπάτες κανείς δεν μπορεί να φτάσει τους σημερινούς Έλληνες.

Ζήτω οι Έλληνες!

(Εύχομαι τα 200 χρόνια από την Επανάσταση να εορταστούν με πρωθυπουργό του προκεκτοράτου τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί αυτό θα είναι ακόμα πιο αστείο.)

pitsirikos.net

Η Μεσόγειος φλέγεται...

Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ βομβαρδίζει με ανθρωπιστικούς πυραύλους τη Συρία...

Χρήστος Ξανθάκης

Κάθε, μα κάθε, μα κάθε φορά! Κάθε φορά που ένας Αμερικανός πρόεδρος θέλει να ισχυροποιήσει την εξουσία του, να φανεί αρσενικός στα μάτια των...ψηφοφόρων του, να κάνει τα γλυκά μάτια στην βιομηχανία όπλων, ξεκινάει έναν πόλεμο. Μεγάλο πόλεμο, μικρό πόλεμο, θριαμβευτικό πόλεμο, ανόρεχτο πόλεμο, έστω μια πολεμική επιχείρηση βρε αδερφέ, μια επεμβασούλα, έναν βομβαρδισμό γαμώ το σπιτάκι μου, γαμώ. Έναν βομβαρδισμό…
Όπως το γράφουμε εδώ στο Newpost:
«Μπαράζ πυραυλικών επιθέσεων εξαπέλυσαν τις πρώτες πρωινές ώρες εναντίον της Συρίας οι ΗΠΑ. Εκπρόσωπος του αμερικανικού Πενταγώνου δήλωσε ότι εκτοξεύτηκαν 59 πύραυλοι “τόμαχοκ”. Οι πύραυλοι αυτοί έπληξαν αεροσκάφη, καταφύγια αεροσκαφών, εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων και πολεμικών εφοδίων, αποθήκες πυρομαχικών, θέσεις αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά και επίγεια ραντάρ».
Κι όπως το συνοψίζουν οι New York Times:
«Ήταν η πρώτη φορά που ο Λευκός Οίκος διέταξε στρατιωτική δράση εναντίον δυνάμεων που πρόσκεινται στον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ.»
Και κάπως έτσι μπλέξαμε για μια ακόμη φορά. Μπλέξαμε όλοι δηλαδή και οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι και οι Σύριοι και οι Κούρδοι και οι Τούρκοι και οι Ιρακινοί που είναι στη γειτονιά, για να μη σας πω για τους Λιβανέζους που είναι πάντοτε και απολύτως πεπεισμένοι ότι η τελευταία φάπα στη σειρά θα αφορά στην περίπτωσή τους. Γιατί ο Τραμπ βρέθηκε στα δύσκολα κι έπρεπε να κάνει πόλεμο. Πριν καν συμπληρώσει εκατό μέρες στην εξουσία…
Αυτά συμβαίνουν με τους Αμερικανούς προέδρους όταν στενεύονται κάπως και καλύτερα απ’ όλους το είχε θέσει το ζήτημα ο ναύαρχος Γουίλιαμ Κρόου, λέγοντας:
«Άμα θες να είσαι σπουδαίος πρόεδρος πρέπει να κάνεις πόλεμο. Όλοι οι σπουδαίοι πρόεδροι διεξήγαγαν πολέμους.»
Κατανοητόν κι ο Τραμπ ήταν μέχρι τα φρύδια στον κουβά τον τελευταίο καιρό. Τη ρούφηξε με την μεταρρύθμιση για την υγεία, την ήπιε με τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Μάικλ Φλυν, τα είδε όλα με το μπάχαλο στο Λευκό Οίκο και στους συμβούλους του, κοντεύει να χάσει το φως του με το Russiagate -όπου δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην κατηγορεί τον διπλανό του για πράκτορα των Ρώσων. Για υποχείριό τους, για δουλάκι τους, για υπάλληλό τους, για μαριονέτα τους. Τέτοια τρέλα με τη Μόσχα (δες εδώ) ούτε επί Μακάρθι δεν επικρατούσε στην αμερικάνικη πολιτική ζωή.
Με τον Τραμπ και τα παλικάρια του να είναι στο επίκεντρο του στόρι και να κινδυνεύουν από στιγμή σε στιγμή να έρθουν μούρη με μούρη με τα δικαστήρια. Υπό αυτές τις συνθήκες και λίγοι ήταν οι 59 πύραυλοι που έριξαν οι Αμερικάνοι στη Συρία. Στο χωριό μου τα Τρίκαλα που έχουμε μάθει να χυδαιολογούμε από μικροί, θα το ονομάζαμε κάτι σαν «να σφίξουν οι κώλοι». Εσείς εδώ στην Αθήνα που γεννήσατε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία υποθέτω πως θα το βαφτίζατε «διαφημιστικό κόλπο». Όπως και να έχει το πράγμα η Μεσόγειος φλέγεται για μια ακόμη φορά και μαζί της εύχομαι να μην αρπάξει φωτιά και η γούνα μας…

από το newpost
zoornalistas.blogspot.gr

Έπεσε και το τελευταίο φύλλο συκής για τη δημοσιογραφία και τις σχέσεις της με τις μυστικές υπηρεσίες! ....κι ακολούθησαν οι βομβαρδισμοί Τράμπ!!!!!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας
http://nikosklitsikas.gr/

Η "επίθεση με χημικά στη Συρία" απέδειξε πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η δημοσιογραφία αυτοκτόνησε κι έχασε την... όποια "αξιοπιστία" της είχε απομείνει. Πιστοποίησε πως είναι το μακρύ χέρι των μυστικών υπηρεσιών, της "νέας τάξης", της παγκοσμιοποίησης.
Η "είδηση" στην ωμότητα της: "Περίπου 60 άτομα σκοτώθηκαν στη Συρία κι ειδικότερα στην επαρχία της Ιντλίμπ, μετά από βομβαρδισμούς με χημικά όπλα".

Αυτή η "είδηση" μεταδίδεται από τις τρομοκρατικές οργανώσεις που δρουν ακόμη στη Συρία και από τους "αλληλέγγυους ακτιβιστές" των τρομοκρατών, που είναι ένας και μοναδικός άνθρωπος κι έχει στο σπίτι του έναν υπολογιστή και αυτοαποκαλείται διευθυντής του "Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων", ο Rami Abdul Rahman, που χαρακτηρίζεται “one man band” από τους New York Times.  Τι κι αν η πρώτη αποκάλυψη έγινε από τους New York Times, τον Απρίλη του 2013, ο Rami Abdul Rahman, αυτός ο σκοτεινός τύπος, καταδικασμένος σε μικρές ποινές φυλάκισης στη Συρία, για ποινικά αδικήματα, ζει εδώ και δεκαπέντε χρόνια στο πολυτελές σπίτι του στο Coventry, την κοντέα (τσιφλίκι, για να συνεννοούμαστε) West Midlands , στο κέντρο του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, για να συνεννοούμαστε), μπαινοβγαίνει στο υπουργείο των Εξωτερικών της Αγγλίας ως μόνιμος ένοικος του και αποτελεί το ανεξήγητο σημείο αναφοράς στρατιωτικών και πολιτικών αναλυτών της Ουάσινγκτον, αλλά και του ΟΗΕ, όπως έχουμε επισημάνει εδώ, από το Νοέμβρη του 2015.
Τώρα, όλοι γνωρίζουν -με εξαίρεση εκείνα τα ελεγχόμενα και χρηματοδοτούμενα με μαύρα δολάρια ΜΜΕ- ότι πρόκειται για μία απλή ηλεκτρονική ιστοσελίδα, με έναν και μοναδικό διαχειριστή-ιδιοκτήτη:  Rami Abdel Rahman, ένας απατεώνας του κοινού ποινικού δικαίου, που όμως χρηματοδοτείται αδρά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αγγλική κυβέρνηση κι αναζητούνται οι λοιποί “χρηματοδότες”.
Η διάδοση της "είδησης", των "φωτογραφιών" και του "βίντεο" δεν έγινε από κανένα δημοσιογραφικό πρακτορείο, ή ανεξάρτητο δημοσιογράφο. Αρχικά, για τον βομβαρδισμό με χημικά όπλα υπεύθυνοι ήταν οι κακοί Ρώσοι και σε δεύτερη φάση οι ένοπλες δυνάμεις του Αραβικού στρατού της Συρίας.
Αυτομάτως, όλα τα ΜΜΕ του κόσμου -και τα ελληνικά- διαδίδουν ως "μοναδική αλήθεια" το σχετικό υλικό και είδηση που διοχετεύει ο πράκτορας των δυτικών μυστικών υπηρεσιών.
Που βρίσκεται η "δημοσιογραφική δεοντολογία";
Ποιος δημοσιογράφος, ποιο δημοσιογραφικό πρακτορείο διασταύρωσε ή διαπίστωσε την "είδηση";
Απλώς, έχουμε μία ακόμη επιβεβαίωση πως σήμερα τα ΜΜΕ κι η δημοσιογραφία έχουν στρατευτεί στις μυστικές υπηρεσίες και το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, χωρίς ΚΑΜΙΑ αμφιβολία!

Επισημαίνει σκωπτικά με σημερινό του άρθρο ο αγαπημένος φίλος, ο Ιταλός Γερουσιαστής Fernando Rossi: Αεροπλάνα της Συριακής κυβέρνησης χρησιμοποίησαν χημικά, εναντίον τρομοκρατών που ακόμη κατέχουν περιοχές της Συρίας; (AEREI DEL GOVERNO SIRIANO HANNO USATO GAS CONTRO I TERRORISTI CHE ANCORA OCCUPANO TERRITORI SIRIANI ?)
...και μεταξύ άλλων, σημειώνει για τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους, τη στράτευσή τους: "στις παιδόφιλες - πετροδολαρίων μοναρχίες του Κόλπου, που τις διαχειρίζονται οι πετρελαϊκές πολυεθνικές, ιδιοκτησίας των οικογενειών του μεγάλου χρηματοπιστωτικού συστήματος που κατέχουν τα ΜΜΕ, των μασονικών στοών, της Λέσχης Bilderberg, της Trilaterale και μύριων ιδρυμάτων και ΜΚΟ, με καθήκοντα υποστήριξης της παγκοσμιοποίησης της εξουσίας τους...".
Κανένα ΜΜΕ δεν επαλήθευσε την πηγή του τσαρλατάνου πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών Rami Abdel Rahman. Όλα τα ΜΜΕ, σε έναν θαυμάσιο συντονισμό που χρειαζόταν ένας μαέστρος συμφωνικής ορχήστρας, μίλησαν για ομάδες αντί-Άσαντ, που δρουν στην περιοχή. Κανένα ΜΜΕ δεν ανέφερε πως αυτές οι "ομάδες" είναι η Αλ Κάιντα, το χαλιφάτο (ισλαμικό κράτος), τρομοκράτες, τζιχαντιστές...
"Ο βασιλιάς είναι γυμνός"... Η δημοσιογραφία, με αυτή την τελευταία επιχείρησή της, στην κυριολεξία αποκαλύφθηκε για τον ρόλο της. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεν υπάρχουν μεμονωμένες φωνές αντίδρασης και οι παγκόσμιες δημοσιογραφικές ενώσεις -ειδικότερα η ΕΣΗΕΑ- απέδειξαν ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένες εντολές.
"Ελεύθερη αγορά" έχουμε στη δύση και τα ΜΜΕ εξυπηρετούν τους πάτρωνες τους. Όμως, το ΑΠΕ, ο κύριος Ψύλλος, πληρώνεται από το υστέρημα του ελληνικού λαού, όπως κι η ΕΡΤ και μάλιστα πληρώνονται πολύ καλά. Αυτοί με ποιο δημοσιογραφικό δικαίωμα, ή δεοντολογία, μας δηλητηριάζουν το μυαλό και την ψυχή; Η ΕΣΗΕΑ ποια δεοντολογία και πράσινα άλογα υπηρετεί;
Ο χασάπης, το κτήνος... είναι πάντα ο δημοκρατικά εκλεγμένος κι αγαπημένος του λαού, ο πρόεδρος Άσαντ. Σε τίποτα δεν στάθηκαν αξιοπρόσεκτες οι κατηγορηματικές διαψεύσεις του στρατού της Συρίας, που τόνισε: "Δεν διαθέτουμε χημικά όπλα και δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ αυτά τα όπλα...".
Στην αλήθεια της Δαμασκού, ας προσθέσουμε και μια άλλη αλήθεια, αυτή της Ρωσίας που υποστηρίζεται με δορυφορικές φωτογραφίες απολύτου ακριβείας (όλοι, πλέον, οι στρατιωτικοί αναλυτές γνωρίζουν ότι και σ' αυτό τον τομέα η Ρωσία είναι αξεπέραστη από τη δύση): "Δεν υπήρξε επίθεση με χημικά όπλα από την Συριακή πολεμική αεροπορία. Τα χημικά βρισκόταν σε αποθήκες-οπλοστάσια των τρομοκρατών και κτυπήθηκαν από επίθεση αεροπλάνου της Δαμασκού".
Κανένα ΜΜΕ και δημοσιογράφος δεν έλαβε υπόψη τις δηλώσεις και τα στοιχεία του εκπροσώπου τύπου, του υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας, του στρατηγού Igor Konashenkov, που μάλιστα περιλαμβάνονται στο πρακτορείο ειδήσεων Tass, γνωστά από καιρό σε όλους τους δημοσιογράφους και ειδησιογραφικά πρακτορεία, τουλάχιστον σ' όσους ασχολούνται έστω και λίγο με την κατάσταση στη Συρία και συνοδεύονται με αδιάψευστα ντοκουμέντα: Στην περιοχή της Ιντλίμπ, ακόμη στα χέρια των τρομοκρατών, παράγονται χημικά όπλα.
Ο Ρώσος στρατηγός Igor Konashenkov, τόνισε χθες, παρουσιάζοντας αδιάψευστα ντοκουμέντα:  “Σύμφωνα με τις ρωσικές καταγραφές του εναέριου χώρου της Συρίας, χθες μεταξύ 11:30 και 12:30, η Συριακή Πολεμική Αεροπορία, σε επίθεσή της στην ανατολική περιφέρεια της Khan Sheikhun, κτύπησε με ακρίβεια μια σημαντική αποθήκη-οπλοστάσιο και εργοστάσιο παραγωγής όπλων, που μάλιστα παράγουν και σφαίρες με τοξικά υλικά”.
Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ονομάζονται οι πλασιέ εμπόρων όπλων και υπάλληλοι τραπεζών, έκαναν δηλώσεις για τον "χασάπη Άσαντ".

 

Για να "δέσει η κομπόστα", δεν απουσίασε η γνωστή πλασιέ εμπόρων όπλων, η "αριστερή" ανεπάγγελτη Federica Mogherini: “Το καθεστώς Άσαντ έχει την ευθύνη για την επίθεση με χημικά στη Συρία” κι ευτυχώς που δεν είναι υπουργός ο Ευάγγελος Βενιζέλος, γιατί ήδη θα είχαμε στείλει στρατεύματα για να προστατεύσουν τους τζιχαντιστές. Ας θυμηθούμε... τότε... Αύγουστος 2013, που κι ο Βενιζέλος καλούσε τη δύση σε στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Συρίας.
Προκαλεί η ανεπάγγελτη Mogherini, όταν ως αρμόδια για την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια τη Ε.Ε., κάνει τέτοιες δηλώσεις με βάση ένα βίντεο που έχει διαδοθεί στο διαδίκτυο από την ίδια την Αλ Κάιντα. Φαντάζει σουρεαλιστικό, αλλά έχουμε μια θεσμική νομιμοποίηση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, που υποτίθεται προκαλεί τρομοκρατικές επιθέσεις και στην ίδια την Ευρώπη (Τα κροκοδείλια δάκρυα... της Federica Mogherini)

 

Οι εικόνες που διαδόθηκαν μέσω του διαδικτύου, δείχνουν ανθρώπους με τα ίδια συμπτώματα δηλητηρίασης πολιτών στο Χαλέπι, από τα χημικά των τζιχαντιστών, που έκαναν τα πάντα να διασώσουν τα δυτικά ΜΜΕ κι οι "ανθρωπιστικές" οργανώσεις των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Γεγονός που επιβεβαίωσε κι ο Ρώσος στρατηγός Konashenkov.
Το 2013, έκθεση του ίδιου του ΟΗΕ που πραγματοποιήθηκε μετά από επίσημη αποστολή ειδικών στη Συρία, καθόρισε με σαφήνεια πως η κυβέρνηση Άσαντ δεν διέθετε πλέον χημικά όπλα.
Επίσης, τα Sukhoi Su22 της Πολεμικής Αεροπορίας της Συρίας (που επιχείρησαν στην περιοχή κι είναι καταγραμμένα ακόμη και δορυφορικά, δεν μπορούν να μεταφέρουν, να εξοπλιστούν με χημικά όπλα.
Αν η δημοσιογραφία στο σύνολό της δεν ήταν στρατευμένη από τις μυστικές υπηρεσίες... Αν ένας έστω δημοσιογράφος έκανε ρεπορτάζ και δεν ήταν όργανο μυστικών υπηρεσιών, θα αναρωτιόταν το αυτονόητο, αλλά πολύ σημαντικό: Η κυβέρνηση της Συρίας πολεμάει για έξι ολόκληρα χρόνια (τώρα διανύουμε τον έβδομο χρόνο) την τρομοκρατία των τζιχαντιστών, δέχεται επικοινωνιακό πόλεμο για όλα αυτά τα χρόνια και τώρα που καθαρίζει τη χώρα από τους μισθοφόρους τρομοκράτες, αποφασίζει να σκοτώσει μικρά παιδιά;
Σ' αυτή τη φάση του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας, τώρα που η κυβέρνηση της Συρίας έχει και τη συναίνεση των δύο υπερδυνάμεων κι ανακτά καθημερινά εδάφη κατεχόμενα από τους τρομοκράτες, θα χρησιμοποιούσε χημικά όπλα;
Όταν πριν λίγες ημέρες ο Rex Tillerson, ο νέος Γραμματέας του Κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής του Τραμπ, προσχώρησε στις θέσεις του προέδρου Άσαντ και δήλωσε πως "είναι απόφαση του λαού της Συρίας αν θα εξαποστείλει τον Άσαντ, ή θα τον διατηρήσει πρόεδρο", θα προχωρούσε η Συρία, που νικηφόρα απελευθερώνει τα εδάφη της, σε χρήση χημικών όπλων;
Το μεγάλο ψέμα της επίθεσης με χημικά από τη νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας, ο συγχρονισμός των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων όλου του κόσμου, πιστοποίησαν πως ένα από τα μεγάλα όπλα της παγκοσμιοποίησης είναι η λεγόμενη "δημοσιογραφία" και δεν υπάρχει αμφιβολία ή αμφισβήτηση!
Όσο για το "έργο" της οργάνωσης ΜΚΟ της Cia, με την επωνυμία "white helmets", που συν επικουρεί και τροφοδοτεί τη δημοσιογραφική πορνεία, περιγράφεται από τον "Ριζοσπάστη": Λευκά Κράνη... ιμπεριαλιστών και έχουμε ασχοληθεί εκτεταμένα τα τελευταία χρόνια:
 

 

Ο "διασωθείς Σύρος πολίτης", δεν ήταν τόσο άμαχος πολίτης, αλλά και δεν ήταν καθόλου τραυματισμένος. Είναι ένας απλός μισθοφόρος-φονιάς του λεγόμενου "ελεύθερου συριακού στρατού", της τρομοκρατικής οργάνωσης που στηρίζουν οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., το Ισραήλ, η Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία, που στη φωτογραφία τον βλέπουμε με τα σύμβολα των τρομοκρατών (3 κόκκινα αστερια), αλλά και χαμογελαστό μαζί με τους "εθελοντές διασώστες" της "white helmets". Ο τρομοκράτης πρόσφερε και υπηρεσίες υποκριτικής στο σκηνοθετημένο βίντεο. (Νοέμβρης 2016)
 

www.press-gr.com

Το μεγάλο πλυντήριο των ευρωπαϊκών τραπεζών

 

Για κάθε 100 ευρώ δραστηριότητας οι ευρωπαϊκές τράπεζες στέλνουν 42 ευρώ σε φορολογικούς παραδείσους, μας θυμίζει η πρωτοβουλία Wemove.eu σε γράφημα που παρουσίασε.

Πιο συγκεκριμένα οι 20 μεγαλύτερες τράπεζες στην ΕΕ έστειλαν περισσότερο από το 25% των κερδών τους για το 2015 σε φορολογικούς παραδείσους.

Σύμφωνα με στοιχεία της διεθνούς οργάνωσης Oxfam ο παγκόσμιος μέσος όρος (της αποστολής κεφαλαίων από τράπεζες σε φορολογικούς παραδείσους) είναι 19 ευρώ ανά 100 ευρώ.

Συζητάμε φυσικά για τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποίηθηκαν από Ευρωπαίους φορολογούμενους και για τη διάσωση των οποίων (κυρίως των Γερμανικών και των Γαλλικών) επιβλήθηκαν τα μνημόνια σε σειρά χωρών της ΕΕ με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ.

Αλλά εσύ έπρεπε να αισθάνεσαι ένοχος γιατί δεν πήρες απόδειξη για εκείνη την τυρόπιτα.

Διαβάστε παρακάτω για την ιστορία και τον πόλεμο των φορολογικών παραδείσων

info-war.gr

 

 Ο πόλεμος των φορολογικών παραδείσων

 

Το περίφημο «σπίτι της γέφυρας» στο Αμπλσάιντ... ο διατηρητέος μίνι φορολογικός παράδεισος της Αγγλίας

 

Οι αποκαλύψεις των Panama Papers προσφέρουν κάτι περισσότερο από αποδείξεις για διαφθορά πολιτικών και επιχειρηματιών. Είναι ο καθρέφτης της νέας αρχιτεκτονικής του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Στο Αμπλσάιντ, μια περιοχή ξεχασμένη και από τον θεό στη βορειοδυτική Αγγλία, υπάρχει ένα πέτρινο σπιτάκι χτισμένο πάνω (και όχι μέσα) από το ρέμα που διατρέχει την κωμόπολη. Οι κάτοικοι δηλώνουν με υπερηφάνεια ότι εδώ βρισκόταν το πρώτο apple store (λογοπαίγνιο με τις λέξεις «κατάστημα μήλων», που σήμερα χρησιμοποιείται για τα υποκαταστήματα της Apple) αλλά και ένας από τους παλαιότερους φορολογικούς παραδείσους της Ευρώπης. Για την ακρίβεια το κατάστημα χτίστηκε πάνω από το ποτάμι προκειμένου οι ιδιοκτήτες του να μη χρειάζεται να πληρώνουν έγγειο φόρο.

Οι φορολογικοί παράδεισοι, βέβαια, θεωρούνται από αρκετούς ερευνητές τόσο παλιοί όσο και η ίδια η έννοια της φορολογίας. Η λεγόμενη βιομηχανία των οffshore, όμως, άρχισε να παίρνει τη σημερινή μορφή της μετά το 1815 και το συνέδριο της Βιέννης, όταν οι υπερδυνάμεις της εποχής καθόρισαν τη νέα αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος και επιβεβαίωσαν τη διαρκή «ουδετερότητα» της Ελβετίας – επιτρέποντάς της να μετατραπεί σε τραπεζικό κέντρο.

Εκτοτε οι φορολογικοί παράδεισοι, αν και αντιμετωπίζονται σαν αυτόνομα κέντρα φορολογικής ανομίας, ακολουθούν και υπηρετούν τις εκάστοτε ισορροπίες δυνάμεων μεταξύ των οικονομικών υπερδυνάμεων του πλανήτη. Η παλαιά διάκριση π.χ. ανάμεσα στους φορολογικούς παραδείσους των βρετανικών αποικιών και των χωρών Benelux έδωσε αργότερα τη θέση της σε νέα γεωγραφική κατανομή που αντικατόπτριζε καλύτερα την ισχύ των νέων οικονομικών κέντρων.

Οταν λοιπόν κυκλοφόρησαν οι πρώτες πληροφορίες από τα Panama Papers, τέθηκαν αμέσως δύο εύλογα ερωτήματα: Γιατί τα πρώτα 24ωρα όλοι ασχολούνταν με τις (ατράνταχτες και πέραν πάσης αμφισβήτησης) κατηγορίες εναντίον του Πούτιν αφήνοντας στην άκρη εκατοντάδες ανάλογες υποθέσεις και γιατί απουσίαζαν προκλητικά από τις λίστες οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες και οι πολιτικοί.

"Οταν ρώτησαν τον Mossack (της Mossack Fonseca) πού έχει τα χρήματά του, απάντησε στο Ντέλαγουερ των ΗΠΑ" Τζέιμς Χένρι, οικονομολόγος

 

Στο πρώτο ερώτημα βρήκε αρκετές απαντήσεις όταν ξέσπασε η σύγκρουση ανάμεσα στη Διεθνή Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) και τα Wikileaks. Οταν ο διευθυντής της ICIJ κατηγόρησε τα Wikileaks για «ανεύθυνη δημοσιογραφία», η ομάδα του Ασάνζ παρουσίασε τις πηγές χρηματοδότησης της σύμπραξης: το ίδρυμα Open Society του Τζορτζ Σόρος, που κατηγορείται για την αποσταθεροποίηση φιλορωσικών καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη, το Ιδρυμα Ροκφέλερ αλλά και το Ιδρυμα Φορντ, που επίσης κατηγορείται για επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης σε κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

Η ουσία του ζητήματος, βέβαια, όπως επισήμαναν εκπρόσωποι των Wikileaks, δεν βρίσκεται μόνο στη χρηματοδότηση αλλά στο γεγονός ότι η βάση δεδομένων των Panama Papers δεν είναι διαθέσιμη στο κοινό, όπως συμβαίνει με τις αποκαλύψεις των Wikileaks.

«Δεν θέλω να αποφασίζουν τα κυρίαρχα, ιδιωτικά ΜΜΕ ποιες πληροφορίες θα δούμε και ποιες όχι» έλεγε λίγο αργότερα ο Βρετανός πρώην διπλωμάτης Κρεγκ Μάρεϊ συμπληρώνοντας ότι αν κάποιο έγγραφο αφορά τους ιδιοκτήτες αυτών των μέσων ενημέρωσης ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα «θαφτεί» αν δεν έχουμε στη διάθεσή μας το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων.

Οι βάσιμες αυτές καταγγελίες έδωσαν, δυστυχώς, πάτημα σε αρκετούς συνωμοσιολόγους να απαντήσουν στο δεύτερο ερώτημα (γιατί υπάρχουν αναλογικά λιγότερες αμερικανικές εταιρείες στα Panama Papers) καταγγέλλοντας απόκρυψη στοιχείων. Στην πραγματικότητα, όπως εξηγούσε στο The Real News Network o οικονομολόγος και αναλυτής Τζέιμς Χένρι, «οι Αμερικανοί δεν χρειάζεται να πάνε στον Παναμά για να κρύψουν τα χρήματά τους. Μπορούν να το κάνουν στο Ντέλαγουερ ή σε πολλές ακόμη Πολιτείες όπου τα στοιχεία τους προστατεύονται».

Η συγκεκριμένη απάντηση είναι ενδεικτική της νέας αρχιτεκτονικής οικονομικής ισχύος που αντικατοπτρίζουν οι φορολογικοί παράδεισοι. Για τις ΗΠΑ ο Παναμάς είχε μετατραπεί σε ένα ανταγωνιστικό χρηματο-οικονομικό κέντρο και συνεπώς είχαν κάθε λόγο να χειροκροτήσουν μια διαρροή εγγράφων που μειώνει την αξιοπιστία του.

Μήπως όμως αυτό ακριβώς δεν συνέβη και στην Κύπρο μετά τη δήμευση καταθέσεων που αποφάσισε η Ε.Ε.; Οπως μας εξηγεί ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου Δ. Χριστόφιας, σε συνέντευξη που μας παραχώρησε για το ντοκιμαντέρ This is not a coup, «κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την κρίση για να χτυπήσουν και το ρωσικό κεφάλαιο» που έβρισκε καταφύγιο στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου.

«Οι Γερμανοί δεν ήθελαν να υπάρχει ένα χρηματοοικονομικό κέντρο που να μην ελέγχεται» μας είπε ο βουλευτής του ΑΚΕΛ Πάμπος Παπαγεωργίου, θυμίζοντάς μας επίσης ότι «πριν από την επιβολή του bail in είχε προηγηθεί μια φοβερή επικοινωνιακή επίθεση και η διαρροή έκθεσης των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών που έλεγε ότι η Κύπρος είναι τόπος ξεπλύματος βρόμικου χρήματος».

Αν και ελάχιστοι είναι αυτοί που θα αμφισβητήσουν τη συγκεκριμένη κατηγορία, εύλογα προκύπτει το ερώτημα γιατί δεν υπήρξαν ανάλογες καταγγελίες για χρηματο-οικονομικά κέντρα που βρίσκονται στη σφαίρα επιρροής του Βερολίνου;

Αυτή όμως ήταν πάντα η «μαγεία» των συγκρούσεων ανάμεσα σε φορολογικούς παραδείσους και τις οικονομικές υπερδυνάμεις που τους ελέγχουν και τους χρησιμοποιούν. Εκτός από τις πολύτιμες ειδήσεις που μας προσφέρουν για τη σάπια ψυχή του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, καταγράφουν και τις τεκτονικές μετακινήσεις των οικονομικών κέντρων ισχύος.

info-war.gr

Handelsblatt: Η Ελλάδα χρειάζεται κούρεμα χρέους όπως το 1953 η Γερμανία

«Η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα στο κούρεμα χρέους»

Με αφορμή τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις για να κλείσει η αξιολόγηση η εφημερίδα Handelsblatt επαναφέρει τη συζήτηση στη δυσεπίλυτη διαφωνία μεταξύ ΔΝΤ και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, διαφωνία που δυσκολεύει την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στους δανειστές και την Αθήνα. Επικαλούμενη διεθνείς οικονομολόγους, όπως τον γάλλο Τομά Πικετί και τον αμερικανό Τζέφρι Σαξ, η εφημερίδα υπενθυμίζει τη Συμφωνία του Λονδίνου, το 1953, με την οποία διαγράφηκαν τα χρέη της Γερμανίας και υποστηρίζει ότι η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας θυμίζει σε πολλά εκείνη της μεταπολεμικής Γερμανίας, όταν η χώρα δεν μπορούσε να ξεπληρώσει τα χρέη της.

 

«Η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα στο κούρεμα χρέους»

Υπογραφή της Συμφωνίας του Λονδίνου, το 1953, όπου αποφασίστηκε δραστικό κούρεμα του γερμανικού χρέους

«Ιστορικοί της οικονομίας είναι πεπεισμένοι ότι το κούρεμα χρέους συνέβαλε αποφασιστικά στο να ξεπεράσει η οικονομικά γονατισμένη Γερμανία τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες παρά το ότι επωφελήθηκαν περισσότερο από το σχέδιο Μάρσαλ, όπως τονίζει βρετανοαμερικανική ερευνητική ομάδα» σημειώνεται στο άρθρο, που παραπέμπει σε διαπιστώσεις του ΄Αλμπρεχτ Ρίτσι από το London School of Economics ότι η Γερμανία οφείλει το οικονομικό θαύμα, το σταθερό μάρκο και την ευνοϊκή θέση των δημοσιονομικών της στο δραστικό κούρεμα χρέους.

Η ερευνητική ομάδα εξέτασε με ποιο τρόπο η Συμφωνία του Λονδίνου επηρέασε τις δημόσιες δαπάνες και διαπίστωσε ότι με το κούρεμα του χρέους βελτιώθηκε η πιστοληπτική αξιοπιστία της χώρας. Η κυβέρνηση ήταν σε θέση να παίρνει νέα δάνεια με χαμηλά επιτόκια, ενώ από την έναρξη των διαπραγματεύσεων στα μέσα του 1951  μέχρι την κατάληξή τους τα επιτόκια κρατικών ομολόγων δεκαετούς διάρκειας έπεσαν από 3 σε 1,8%. Από αυτήν τη μείωση επωφελήθηκαν επίσης και οι επιχειρήσεις μειώνοντας παράλληλα τα έξοδά τους σε ξένο νόμισμα.

Και ο γερμανός δημοσιογράφος επισημαίνει: «Αυτό που η Γερμανία έπραξε με επιτυχία, δηλαδή να χρησιμοποιήσει την αυξημένη πιστοληπτική αξιοπιστία της για να πάρει νέα δάνεια, χρησιμοποιείται σήμερα από τη γερμανική πλευρά ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα εναντίον ενός κουρέματος του ελληνικού χρέους, επειδή δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ότι η Αθήνα θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα επωφελώς. Αλλά και τότε υπήρχαν επικριτές της συμφωνίας που εξέφραζαν τον φόβο ότι το κούρεμα χρέους θα οδηγούσε τη γερμανική κυβέρνηση σε ασταθή δημοσιονομική πολιτική».

 

«Σημασία έχει εάν χρειάζεται ένα κούρεμα»

Η πρωθυπουργός της Ρηνανίας Βεστφαλίας στο πάρτι με αφορμή της έναρξη της θερμής προεκλογικής περιόδου. Πρωταθλήτρια στα χρέη το κρατίδιο, όπως η Ελλάδα στην ευρωζώνη

Στην έρευνα επισημαίνονται ωστόσο και οι διαφορές ανάμεσα στην μεταπολεμική Γερμανία και τη σημερινή Ελλάδα.  Ότι τότε στο επίκεντρο τέθηκε η αποδοτικότητα της γερμανικής οικονομίας, ενώ σήμερα κυριαρχούν η εξυπηρέτηση του χρέους και η εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και των μεταρρυθμίσεων. Οι διαφορές οφείλονται επίσης στο ότι τότε η Γερμανία ήταν σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο με τους Σοβιετικούς, ενώ η Ελλάδα δεν είναι τόσο σημαντική χώρα στη σημερινή παγκόσμια συγκυρία. Ωστόσο, κατά τον οικονομολόγο Τζέφρι Σαξ το αποφασιστικό δεν είναι εάν αξίζει μια χώρα ένα κούρεμα κι αν πληροί του όρους, κάτι δευτερεύον στις διαπραγματεύσεις στην περίπτωση της Γερμανίας, αλλά εάν μια χώρα χρειάζεται ένα κούρεμα, όπως ακριβώς τότε η Γερμανία – και σήμερα η Ελλάδα. 

Γερμανοελληνικές συγκρίσεις κάνει και η εφημερίδα Bild, αυτή τη φορά με αφορμή την έναρξη της θερμής φάσης του προεκλογικού αγώνα στη Ρηνανία Βεστφαλία. Ο αρθρογράφος της επισημαίνει ότι το κρατίδιο με 180 εκ. χρέος είναι ο βασιλιάς του χρέους στη Γερμανία, όπως είναι και η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Και επικαλείται τον επικεφαλής του Ινστιτούτου IFO του Μονάχου Κλέμενς Φουστ που καταλογίζει αδυναμίες στην ανάπτυξη, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα. 

Τέλος η ελβετική Neue Zürcher Zeitung παρουσιάζει τη ζωή του Αργύρη Σφουντούρη, του τετράχρονου τότε επιζώντα από τη σφαγή του Διστόμου το 1944,  με αφορμή την παρουσίαση αύριο από τον ίδιο του βιβλίου του «Είμαι ακόμη εκείνο το τετράχρονο αγόρι» στο θέατρο Stock της Ζυρίχης.

www.kontranews.gr

Οκτώ κόμματα μια πολιτική για το ευρώ στη βουλή

Άρης Χατζηστεφάνου

Με την εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού.

Το ΚΚΕ υιοθετώντας τις πιο τρομολαγνικές προπαγανδιστικές τεχνικές των νεοφιλελευθερων κομμάτων αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής για το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή:

 

«Στην περίπτωση αλλαγής νομίσματος στη χώρα μας, το λαϊκό εισόδημα θα εξανεμιστεί μέσω της υποτίμησης του νέου νομίσματος, της αισχροκέρδειας, της ραγδαίας πτώσης της αγοραστικής δύναμης, καθώς και μέσω της μεγάλης ανατίμησης των εισαγόμενων εμπορευμάτων, στα οποία στηρίζεται όχι μόνο η κατανάλωση αλλά και η βιομηχανία. Επίσης, θα χτυπηθεί και ένα μεγάλο μέρος αυτοαπασχολούμενων, φτωχών αγροτών, δανειοληπτών. Το μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτό που θα βγει και σε αυτήν την περίπτωση κερδισμένο. Ιδιαίτερα μάλιστα ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου θα βγουν ωφελημένα, γι’ αυτό και στήριξαν και στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη»

 

Οι θέσεις αυτές αποτελούν ένα ποιοτικό άλμα από την τοποθέτηση που έλεγε «τι ευρώ, τι δραχμή» και η οποία εντασσόταν σε μια γενικότερη μεσσιανική λογική (μέχρι να καταλάβουμε τα ανάκτορα και να έρθει η λαοκρατία δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα να δίνουμε μάχες για τη βελτίωση της ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας μέσα στους θεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος).

Με τις νέες του θέσεις το ΚΚΕ ταυτίζεται φραστικά με το λόμπι του ευρώ θεωρώντας ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι απόλυτα καταστροφική.

Όλα τα επιχειρήματα που παρουσιάζονται έχουν καταρριφθεί από πρόσφατες μελέτες (όπως αυτή του ΕΔΕΚΟΠ ή των πρωτοβουλιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΛΑΕ), και δεν έχει σημασία να τα παραθέσουμε εδώ.

Σημασία έχει ότι για πρώτη φορά το σύνολο των κομμάτων που βρίσκονται στη βουλή απορρίπτουν ένα αίτημα, που σύμφωνα με αρκετές δημοσκοπήσεις είναι πλέον κυρίαρχο στην ελληνική κοινωνία. Από την αριστερά του ΚΚΕ και την αντιδραστική σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη νεοφιλελεύθερη δεξιά της ΝΔ και την ναζιστική Χρυσή Αυγή όλοι, για τους δικούς τους, διαφορετικούς λόγους, επιθυμούν την παραμονή στο ευρώ – σε πείσμα του κλίματος που επικρατεί στους δρόμους.

Πρόκειται για μια κομβική στιγμή του ελληνικού κοινοβουλευτικού συστήματος, το οποίο δεν ενδιαφέρεται ούτε προσχηματικά να αντιπροσωπεύει τις θέσεις του ελληνικού λαού.

Η κατάσταση αυτή θα οδηγήσει αναπόδραστα σε εκρηκτικές και καταιγιστικές εξελίξεις οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν θετικά χαρακτηριστικά (με τη μορφή κοινωνικών εκρήξεων τύπου Δεκέμβρη 2008) ή να πάρουν μια ακραία αντιδραστική μορφή.

Το παράδειγμα της Βρετανίας και της Γαλλίας, όπου ο υγιής ευρωσκεπτικισμός ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού παραχωρήθηκε από την αριστερά στην νεοφασιστική δεξιά, θα πρέπει να μας ανησυχεί. Η περίπτωση της Ελλάδας όμως αποτελούσε εξαίρεση καθώς η αντίσταση στις πολιτικές της ΕΕ είχε πάντα προοδευτικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά και βαθιές ρίζες στους κοινωνικούς αγώνες – γεγονός που μας δίνει τη δυνατότητα να αισιοδοξούμε.

Οι εξελίξεις θα είναι σίγουρα ενδιαφέρουσες. Τουλάχιστον πέφτουν και οι τελευταίες μάσκες στο σύνολο της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

info-war.gr

'Djelem Djelem' Barcelona Gipsy Klezmer Orchestra

Πρωταπριλιά

 

Τα ψέματα της Πρωταπριλιάς είναι ένα έθιμο που μας έχει έρθει από την Ευρώπη, από όπου μας έχουν έρθει και άλλα ωραία έθιμα, όπως τα Μνημόνια.    

Σύμφωνα με μια εκδοχή, το έθιμο της Πρωταπριλιάς ξεκίνησε από τους Κέλτες.

Οι Κέλτες ήταν πολύ ειλικρινείς άνθρωποι, οπότε πήγαινε ο ένας στον άλλον και του έλεγε «κοίτα, φίλε, πήδησα και την γυναίκα σου και την κόρη σου», οπότε ο άλλος τον καθάριζε αμέσως και ο αριθμός των Κελτών μειωνόταν δραματικά και υπήρχε ο κίνδυνος να αφανιστούν.

Για να μην εξαφανιστούν οι Κέλτες, αποφάσισαν να έχουν μια μέρα τον χρόνο που θα λένε ψέματα, οπότε εκείνη την ημέρα μπορούσαν να πουν και την απόλυτη αλήθεια, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα.

Δηλαδή, αν έλεγε ο ένας Κέλτης στον άλλον «πήδησα και την γυναίκα σου και την κόρη σου» στις 31 Μαρτίου, ο άλλος θα τον ξεκοίλιαζε, αλλά, αν του το έλεγε την 1η Απριλίου, ο άλλος θα πήγαινε να τον σφάξει, οπότε θα του έλεγε «Πρωταπριλιά, σου την έφερα!» και θα γελούσαν και θα τα έπιναν παρέα σαν παλιόφιλοι.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, το έθμο της Πρωταπριλιάς ξεκίνησε από την Γαλλία αλλά δεν έγινε για να μην σκοτώνει ο κάθε Γάλλος τους εραστές της γυναίκας του, αφού είναι γνωστό πως οι Γάλλοι είναι πολύ ανοιχτοί σε αυτά τα θέματα και παίρνονται όλοι μεταξύ τους, ενώ το κάνουν και κρεμασμένοι από τα δέντρα.

Την Πρωταπριλιά έκανε συνήθως πολύ καλή μέρα και οι Γάλλοι δεν ήθελαν να πάνε στην δουλειά, οπότε έλεγαν διάφορα ψέματα στα αφεντικά τους και πήγαιναν και την άραζαν κάτω από τον πύργο του Άιφελ, που τότε δεν είχε φτιαχτεί ακόμα αλλά οι Γάλλοι ήξεραν πως όλο και κάποια παπαριά θα πάνε αργότερα και θα κοτσάρουν σε εκείνο το σημείο γιατί είναι πολύ μπάνικο.

Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς ήρθε το έθιμο της Πρωταπριλιάς στην Ελλάδα αλλά είναι ασφαλές να υποθέσουμε πως κάποιος φιλελές εκείνης της εποχής είχε πάει ταξίδι στην Ευρώπη και επέστρεψε στην Ελλάδα και τους τα έκανε τσουρέκια με το πόσο πολιτισμένοι είναι αυτοί οι Ευρωπαίοι που έχουν γιορτή ακόμα και για το ψέμα, οπότε οι υπόλοιποι Έλληνες είπαν να κάνουν το χατίρι του ευρωλιγούρη, μπας και βγάλει επιτέλους τον σκασμό.   

Από την άλλη, οι Έλληνες είχαν -και έχουν- άπειρα έθιμα από την Τουρκοκρατία αλλά οι Τούρκοι δεν συγκινούνται να επιστρέψουν να μας σώσουν, οπότε είπαν να υιοθετήσουν και μερικά ευρωπαϊκά έθιμα, για να ξεχωρίζουν από τους Τουρκαλάδες.

Βέβαια, οι Έλληνες ζούσαν και ζουν με άπειρους μύθους -και έλεγαν ψέματα κάθε μέρα-, οπότε δεν καταλάβαιναν γιατί πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη ημέρα που να λένε ψέματα, αλλά σκέφτηκαν πως μπορεί μετά από πολλά χρόνια να φτιαχτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, οπότε θα ήταν καλό να γιορτάζουν κι αυτοί την Πρωταπριλιά, για μπουν στην Ευρωπαίκή Ένωση και να μην τους κοροϊδεύουν οι άλλοι Ευρωπαίοι που έχουν σύμπλεγμα κατωτερότητας με τους Έλληνες, γιατί όταν εμείς λέγαμε ψέματα, αυτοί δεν μιλούσαν ακόμα.

Πάντως, η αλήθεια είναι πολύ κακό πράγμα, αφού ο Οιδίποδας έβγαλε τα ματάκια του επειδή έμαθε την αλήθεια, ενώ, αν δεν είχε μάθει την αλήθεια, θα είχε κάνει και άλλα παιδιά με την μάνα του και η Ιοκάστη δεν θα αυτοκτονούσε γιατί δεν θα ήξερε πως την κουτούπωνε ο γιος της που σκότωσε τον πατέρα του και άνδρα της, αλλά ευτυχώς μετά ο Οιδίποδας ξαναπαντρεύτηκε μία τύπισσα που δεν βλεπόταν -αλλά δεν πείραζε γιατί αυτός δεν την έβλεπε- και έκανε κι άλλα τέσσερα παιδάκια αλλά δεν πήρε άδεια ταξί επειδή δεν έβλεπε, οπότε τα έβγαλε στα φανάρια να πουλάνε χαρτομάντιλα.

Κοίτα κάτι ωραίες ιστορίες που είχαν οι Έλληνες πριν το ρίξουν στις Πρωταπριλιές, στο ευρώ και στο Survivor.

Το έθιμο της Πρωταπριλιάς γιορτάζεται κάθε μέρα στην Ελλάδα -είμαστε κάργα Ευρωπαίοι-, ενώ οι μεγαλύτεροι ψεύτες επιβραβεύονται για τα ψέματά τους με τα ανώτατα αξιώματα της χώρας, αφού όσο περισσότερα ψέματα λέει ένας Έλληνας, τόσο πιο μεγάλος ευρωπαϊστής θεωρείται.

pitsirikos.net

Τον φοβούνταν και νεκρό

      

Συντάκτης: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Καθώς είναι αδύνατο στο παρόν αφιέρωμα να παρουσιάσουμε το σύνολο του φακέλου του, θα αρκεστούμε στα σημαντικότερα στοιχεία από τη δράση του Νίκου Μπελογιάννη, όπως αυτά καταγράφηκαν από τις υπηρεσίες και τα όργανα της Ασφάλειας.

Το 8σελιδο αφιέρωμα της ΕΦ.ΣΥΝ., κατανέμεται σε τρία κεφάλαια που αντιστοιχούν σε τρεις ιστορικές περιόδους: Μεσοπόλεμος, δεκαετία ’40 (Κατοχή και Εμφύλιος), μετεμφυλιακή περίοδος (παράνομη δράση στην Ελλάδα, σύλληψη, δίκες, εκτέλεση και μετά την εκτέλεση).
 

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η Ασφάλεια ενημέρωνε τον φάκελο Μπελογιάννη μέχρι και το 1983 με στοιχεία που έμμεσα ή άμεσα αφορούσαν τον εκτελεσμένο ηγέτη του ΚΚΕ.

www.efsyn.gr

Πίσω από τα άσπρα γυαλιά

 

Τρύφων Λιώτας

 

Η Lina Wertmüller γεννημένη το 1928 από καθολικούς Ελβετούς γονείς με αριστοκρατική καταγωγή ήταν ανυπότακτο παιδί και κατάφερε να αποβληθεί από 12 καθολικά σχολεία πριν εγγραφεί σε σχολή θεάτρου ενάντια στη θέληση του πατέρα της. Ευτυχώς, γιατί κατά τη διάρκεια κυρίως της δεκαετίας του 1970 κατάφερε να γράψει το όνομά της με χρυσά γράμματα στο πάνθεον του ιταλικού σινεμά με μια σειρά από έντονα αντιδραστικές, βαθιά αμφιλεγόμενες και υπέροχα διασκεδαστικές ταινίες. 

Ως άμεση κληρονόμος των νεορεαλιστών διέθετε μια αφοπλιστική πολιτική ειλικρίνεια η οποία σε συνδυασμό με το έμφυτο σατυρικό και αθυρόστομο χιούμορ της και το ευφάνταστο σενάριο που όμως βασίζεται στην πραγματικότητα, της έφερε διεθνή αναγνώριση και φυσικά το πρώτο γυναικείο όσκαρ σκηνοθεσίας το 1975. 

Δέκα χρόνια αργότερα θα πάρει και το βραβείο εξέχουσας γυναίκας για την προσφορά της στον κινηματογράφο. Κατάφερε να εφεύρει εκ νέου τις αφηγηματικές μορφές και τους τύπους χαρακτήρα της ιταλικής κωμωδίας καταφέρνοντας έτσι να δημιουργήσει ένα από τα σπάνια δείγματα ενός ριζοσπαστικού, πολιτικά γαλβανισμένου κινηματογράφου που γνώρισε ευρεία δημοτικότητα. Πράγματι, με το πολεμικό της υβρεολόγιο και τον άγριο σαρκασμό της επιτίθεται ανελέητα στις κοινωνικές, πολιτιστικές και ιστορικές ανισότητες της εποχής της που δυστυχώς συνεχίζουν να αποδεικνύονται και σήμερα – ίσως ακόμα περισσότερο - επίκαιρες.

 

 

Τα αριστουργήματα «Αγάπη και Αναρχία» (Love and Anarchy, 1973), «Πασκουαλίνο ο Πεντάμορφος» (Seven Beauties, 1975), «Παρασυρμένοι» (Swept Away, 1974), «Μίμι ο Μεταλλουργός» (The Seduction of Mimi, 1972) και το λιγότερο γνωστό «Όλα μαντάρα» (All Screwed Up, 1974) είναι παγκόσμια μνημεία του κινηματογράφου, απέκτησαν φήμη την εποχή τους και μετέπειτα έπεσαν στη λήθη παρά τον πάντα επίκαιρο χαρακτήρα τους. Ενώ η Wertmüller παραμένει ένα πολύ γνωστό όνομα είναι άξιο απορίας πως ταινίες με τέτοια ενέργεια, τόλμη, ευφάνταστο σενάριο και τόσο σημαντικά κοινωνικά μηνύματα αγνοούνται και μόνο επιλεκτικά επανεξετάζονται.

Το «τρομερό κορίτσι» (bambina terrible) όπως την αποκαλούν οι Ιταλοί ξεκίνησε την καριέρα της ως βοηθός σκηνοθέτη στην πασίγνωστη ταινία του Φελίνι 8 ½ (1963). Στη συνέχεια θα ψάξει ανεξάρτητα το δρόμο της τον οποίο θα βρει και σύντομα. Μαζί θα ανακαλύψει και θα αναδείξει τον ηθοποιό που θα παίξει σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες της: τον απίστευτο Giancarlo Giannini. Υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της Wertmüller την εκφραστικότητά του και το ταλέντο του στις γκριμάτσες και στις γλώσσες – διαλέκτους, θα αφήσει και αυτός το στίγμα του στις ταινίες της, προσφέροντας γέλιο αλλά και σκηνές αξέχαστες πολλές φορές χωρίς να χρειάζεται να πει ούτε μια λέξη.

 

 

Όλες οι ταινίες της μοιράζονται κάποια κοινά χαρακτηριστικά: την οικουμενικότητα των χαρακτήρων της είτε αυτοί είναι άντρες, είτε γυναίκες, καθώς και τα προβλήματα και παράλογα της σύγχρονης ζωής – εργασία, πόλεις, υπερπληθυσμός, πολιτική, μαφία, ρυθμός, επιλογές, παράδοση, η κόντρα Βόρειας και Νότιας Ιταλίας, επιθυμίες, υλισμός. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό των ταινιών της είναι οι μεγάλοι τίτλοι που την έφεραν και στο βιβλίο γκίνες για την ταινία με τον μεγαλύτερο τίτλο: Un fatto di sangue nel comune di Siculiana fra due uomini per causa di una vedova. Si sospettano moventi politici. Amore-Morte-Shimmy. Lugano belle. Tarantelle. Tarallucci e vino. Αυτή η ταινία του 1979 με τους 179 χαρακτήρες είναι γνωστή σαν «Εκδίκηση». Αυτή η περίεργη έλξη της για τους μεγάλους τίτλους ίσως να οφείλεται στο πραγματικό της όνομα που είναι Arcangela Felice Assunta Wertmüller von Elgg Spañol von Braueich.

 

 

Κλείνοντας αυτό το μικρό αφιέρωμα μερικές μικρές ρήσεις μιας μεγάλης σκηνοθέτη: 

 - «Το αξιοθαύμαστο με τις ταινίες είναι το πώς μπορούν να κατανοηθούν από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους σε τόσο διαφορετικά επίπεδα». 

- «Το ν’ αγαπάς είναι το να είσαι απασχολημένος είναι το να δουλεύεις είναι το να ενδιαφέρεσαι είναι το να δημιουργείς». 

- «Το να μπορείς να είσαι αθυρόστομος σε κάθε κατάσταση και με τον καθένα, αυτή είναι μια μεγάλη απελευθέρωση». 

Σημειώσεις: 

Ο τίτλος «Πίσω από τα Άσπρα Γυαλιά» (2015) είναι από το ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Valerio Ruiz για τη ζωή και τις ταινίες της Lina Wertmuller με συνεντεύξεις μεταξύ άλλων από τον Martin Scorsese, Sophia Loren και Rutger Hauer.

Σειρά αφιερωμάτων των ταινιών της Lina Wertmüller μπορείτε να τα βρείτε στον Τοίχο Προβολής. 

www.stontoixo.com

Πετάει πετάει ο ιμπεριαλισμός

 

Συντάκτης: Άρης Χατζηστεφάνου      

 

Θα μπορούσε ο Λένιν να εξηγήσει γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ απαγόρευσε τη χρήση λάπτοπ και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών σε υπερατλαντικές πτήσεις από αραβικές και μουσουλμανικές χώρες προς τις ΗΠΑ;

Η απάντηση είναι… προφανώς. Το πρόβλημα είναι ότι θα χρησιμοποιούσε τα ίδια εργαλεία με τα οποία εξήγησε και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αυτή τη φορά οι μάχες δεν ξεκινούν με μια δολοφονία στο Σαράγεβο αλλά με μια πτήση από την Αθήνα

 

Ο ρατσισμός είναι ένα χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού Ούγκο Τσάβες

 

Πριν από μερικές εβδομάδες δύο οχήματα της Πυροσβεστικής άρχισαν να καταβρέχουν ένα αεροσκάφος της Emirates στo αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Δεν ήταν ούτε άσκηση ούτε κάποιο ατύχημα που δεν έγινε γνωστό στα μέσα ενημέρωσης. Η αψίδα νερού που σχημάτιζαν ήταν ο παραδοσιακός χαιρετισμός με τον οποίο γιορτάζονται συχνά τα εγκαίνια μιας νέας πτήσης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, της πτήσης EK209, που συνδέει καθημερινά την Αθήνα με το Νιούαρκ –ένα από τα τρία μεγαλύτερα αεροδρόμια που εξυπηρετούν τη Νέα Υόρκη.

Για τις λεγόμενες US3, δηλαδή τις τρεις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρείες των ΗΠΑ (American, Delta και United Airlines), η συγκεκριμένη κίνηση έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και ισοδυναμούσε με κήρυξη εμπορικού πολέμου από την πλευρά των «μεσανατολικών» ME3 (Emirates, Etihad και Qatar Airways).

Ηδη από τις 22 Ιανουαρίου, όταν η Emirates ανακοίνωσε ότι θα ξεκινά από την Αθήνα η δεύτερη non-stop πτήση της από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ (η πρώτη εγκαινιάστηκε πριν από μερικά χρόνια από το Μιλάνο), οι US3 άρχισαν να βομβαρδίζουν τα αμερικανικά ΜΜΕ με μηνύματα για τον «πόλεμο» που δέχονται.

Οπως υποστηρίζουν εδώ και χρόνια, οι τρεις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες του Περσικού Κόλπου έχουν λάβει σχεδόν 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε κρατικές επιδοτήσεις, γεγονός που αποτελεί αθέμιτο ανταγωνισμό και απειλεί 1,2 εκατομμύριο θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ (;).

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι των US3 ζήτησαν αμέσως να δουν τον πρόεδρο Τραμπ (ο οποίος είχε αναλάβει τα καθήκοντά του μόλις 48 ώρες πριν από την ανακοίνωση της πτήσης Αθήνα – Νιούαρκ) και του έθεσαν ένα πάγιο αίτημά τους: οι αμερικανικοί αιθέρες πρέπει να κλείσουν για τις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες της Μέσης Ανατολής.

Τρεις μήνες αργότερα ο νέος πρόεδρος ανακοίνωνε ότι όσοι πετούν προς τις ΗΠΑ με μεσανατολικές αερογραμμές (συμπεριλαμβανομένων των πανίσχυρων τουρκικών αερογραμμών) δεν θα μπορούν να φέρουν στην καμπίνα επιβατών οποιαδήποτε ηλεκτρονική συσκευή μεγαλύτερη από το κινητό τηλέφωνο.

Καθώς τα «πληβειακά» μέσα ενημέρωσης τύπου CNN και FOX News, που απευθύνονται στο «πόπολο», αναμασούσαν τις κυβερνητικές θέσεις ότι η απαγόρευση αποφασίστηκε για λόγους ασφαλείας, σοβαρά αγγλοσαξονικά έντυπα, όπως οι Financial Times και η Washington Post, εξηγούσαν τι πραγματικά είχε συμβεί.

Η απαγόρευση ήταν μια τροχιοδεικτική βολή που στόχευε κυρίως την προσοδοφόρα business class των αερογραμμών – εκεί όπου οι επιβάτες μετατρέπουν τα αεροπλάνα σε ιπτάμενα γραφεία για όσο διαρκεί η υπερατλαντική πτήση.

Προχωρώντας τη συγκεκριμένη ανάλυση ένα βήμα περισσότερο οι οικονομολόγοι Σουρές Ναϊντού από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και Μάρσαλ Στάινμπάουμ από το Ινστιτούτο Ρούσβελτ κατέφυγαν στα γραπτά του Λένιν για να εξηγήσουν τη φαινομενικά «παρανοϊκή» απόφαση του Τραμπ.

Συγκεκριμένα τους ενδιέφεραν οι θέσεις του Ρώσου επαναστάτη για τον ιμπεριαλισμό ως μια φάση του καπιταλισμού, στην οποία τα εθνικά μονοπώλια αρχίζουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους χρησιμοποιώντας την πολιτική εξουσία του κράτους για να καταλάβουν μεγαλύτερα μερίδια της παγκόσμιας αγοράς.

Δανειζόμενοι στοιχεία και από τον Ρούντολφ Χίλφερντινγκ (τον μεγάλο μαρξιστή οικονομολόγο της προπολεμικής γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας που ενέπνευσε τον Λένιν) οι δύο οικονομολόγοι περιγράφουν τις US3 σαν ένα σύγχρονο καρτέλ, το οποίο ελέγχεται από θεσμικούς επενδυτές, όπως μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και αμοιβαία κεφάλαια.

Στο εσωτερικό του καρτέλ δεν υπάρχει πλέον ανταγωνισμός, που θεωρητικά θα οδηγούσε σε μείωση τιμών και βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών (στις ΗΠΑ οι τιμές των εισιτηρίων αυξήθηκαν έως και κατά 11%, τη στιγμή που το «σύνδρομο της οικονομικής θέσης» απειλεί τους περισσότερους επιβάτες ενώ ο εταιρείες θησαυρίζουν με κρυφές χρεώσεις για επιπλέον αποσκευές και γεύματα, τα οποία έχουν πάψει να προσφέρουν δωρεάν στους πελάτες τους).

Τι γίνεται όμως όταν ξένοι ανταγωνιστές απειλούν το «καρτέλ» με καλύτερες υπηρεσίες και φτηνότερες τιμές; Τότε οι US3 θυμούνται ότι οι «εχθροί» τους λαμβάνουν κρατικές επιδοτήσεις (όπως κάνουν βέβαια ανομολόγητα και οι ίδιες) και τρέχουν στον μπαμπά-κράτος για βοήθεια.

Στην εποχή Τραμπ, μάλιστα, δεν χρειάζονται πλέον ούτε μεσάζοντες: Ο νέος πρόεδρος έχει προσλάβει ως σύμβουλό του τον Λάρι Φλινκ, διευθύνοντα σύμβουλο της Blackrock, της μεγαλύτερης τράπεζας επενδύσεων του πλανήτη, η οποία ελέγχει τεράστια πακέτα μετοχών των μεγαλύτερων αεροπορικών εταιρειών των ΗΠΑ (αυτό που ο Λένιν εξηγούσε ως συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας).

Εχοντας λάβει το μήνυμα ο Τραμπ, δηλαδή το ομοσπονδιακό κράτος, χρησιμοποιεί εργαλεία όπως η εθνική ασφάλεια για να στείλει ένα σαφές μήνυμα στους ξένους ανταγωνιστές: ή θα υποταχτείτε στην οικονομική και στρατιωτική μας ισχύ ή θα σας κάνουμε τη ζωή δύσκολη.

Το πρόβλημα είναι ότι, όπως κατάλαβε πολύ καλά και ο Λένιν, τέτοιου είδους ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί μάς έδωσαν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν βρισκόμαστε φυσικά σε αυτό το σημείο. Σήμερα απλώς πρέπει να πετάμε χωρίς λάπτοπ.

www.efsyn.gr

Σκληρημένη αμετανοησία

Χρήστος Γιανναράς

 

Α​​πό καιρό σε καιρό αναδύεται απρόσμενα στη δημοσιότητα κάποιο από τα παρωχημένα πρόσωπα, τα «πάλαι ποτέ διαλάμψαντα» στο πολιτικό προσκήνιο. Mε άρθρο σε εφημερίδα ή με συμμετοχή σε τηλεοπτική συζήτηση, εμφανίζεται για να μας συμβουλέψει σχετικά με το παρόν, να υποδείξει το δέον.

Mερικά από τα παρωχημένα αυτά πρόσωπα έχουν αφήσει αγαθή μνήμη προσπαθειών ή και επιτυχιών σε συγκεκριμένο υπούργημα. Kανένα όμως, μα απολύτως κανένα, δεν είχε διανοηθεί, όταν υπουργούσε, να παρέμβει κριτικά ή να τολμήσει πρωτοβουλία αντίστασης σε εγκληματικές παραλείψεις ή σε κοινωνικά κακουργήματα (οι όροι κυριολεκτούν) της κυβέρνησης στην οποία μετείχε με υπουργικές ευθύνες. Aντίστασης στον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας ή στο όργιο του πελατειακού κράτους ή στον γκανγκεστερικής λογικής συνδικαλισμό ή σε μύρια όσα ανάλογα.

Σήμερα, έξω πια από το παιχνίδι, φιλοδοξούν να συμβουλεύσουν. Aξιοποιώντας την «αγαθή εντύπωση» της κάποτε υπουργίας τους, να «παρέμβουν» στο εφιαλτικό παρόν. Kαι «παρέμβαση» θεωρούν να αραδιάζουν μια σειρά από «πρέπει», χωρίς να διερωτώνται ποιος και με ποια εξουσία ή αυθεντία θα τα επιβάλει. Ποιος θα μετασκευάσει σε ρεαλιστική πολιτική πρακτική τα δικά τους ρητορικά ευχολόγια.

«Πρέπει» να προσηλωθούμε στην Eυρώπη, που είναι «αταλάντευτα» ο χώρος μας. Aλλά γιατί «αταλάντευτα»; Eστω και ναζιστική θα παραμένει «χώρος μας» η Eυρώπη;

 

O παρανοϊκός ηγεμονισμός του κ. Σόιμπλε, ο εργασιακός μεσαίωνας ο χωρίς ωράρια δουλειάς, με αυθαίρετες απολύσεις και αμοιβές λιμοκτονίας, είναι το ευρωπαϊκό μας όραμα; Δυο αιώνες τώρα αναπαράγουμε τυφλά την ξιπασμένη αρνησιπατρία του Kοραή – γιατί πεισματική η εμμονή μας στην ξιπασιά; Nα προσηλωθούμε «αταλάντευτα» στην Eυρώπη, ενώ μας παγιδεύει προγραμματισμένα σε ρόλο δήμιου της βασανισμένης προσφυγιάς; Στην Eυρώπη που εκβιαστικά μας μεταβάλλει σε ανδράποδα των τραπεζών, δεσμώτες - δούλους της διεθνούς τοκογλυφίας;

 

«Πρέπει να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια»! Aλλά πώς; Mε την τερατώδη υποκρισία όσων περιβάλλονται λεοντή «σοσιαλισμού» ή «πρώτη φορά Aριστεράς»,· για να ασκήσουν τυραννία του πλέον αχαλίνωτου καπιταλισμού; Nα καταπολεμήσουμε τη φτώχεια χωρίς ούτε μία κατάσχεση κλεμμένου κοινωνικού χρήματος, ούτε μία προσαγωγή σε δίκη όσων απάλλαξαν τα κόμματα από τα υπέρογκα, αναιδέστατα χρέη τους; Eχουν το θράσος να μιλάνε για «καταπολέμηση της φτώχειας» πρώην υπουργοί κυβερνήσεων που καταλήστεψαν ασφαλιστικά ταμεία, πακτωλούς κοινοτικών επιδοτήσεων, τον αποταμιευμένο μόχθο των πολιτών, για να «μπουκώνουν» τον πελατειακό τους υπόκοσμο;

«Πρέπει» να αποκαταστήσουμε, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, «την εμπιστοσύνη στη χώρα μας και στην πολιτική της τάξη». Aλήθεια, σε ποιον πλανήτη ζουν οι μακάριοι παρωχημένοι; Ποια περιθώρια εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας άφησε το δικό τους ολετήριο πέρασμα από την εξουσία; Zητάνε τώρα «πολιτικές κοινωνικής συνοχής», την ίδια ώρα που οι αρχηγοί τους, δασκαλεμένοι από στυγνούς διαφημιστές, συναγωνίζονται ποιος θα επιδείξει την επιθετικότερη δυνατή αδιαλλαξία. Oι Γκαιμπελίσκοι (οι χρυσοπληρωμένοι κάθε κομματικής αυλής) έχουν πείσει τους «αρχηγούς» ότι αποδείχνονται ηγέτες με πυγμή, αν ωρύονται και τσιρίζουν σαν υστερικές κυράτσες και βρίζουν τον αντίπαλο και του κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο και αρνούνται κάθε ίχνος συναίνεσης.

Σε ποιους απευθύνουν τις ρητορικές εκκλήσεις και τα έωλα «πρέπει» οι πάλαι ποτέ διαλάμψαντες; Δεν καταλαβαίνουν ότι με πρεπολογία στις εφημερίδες ή δασκαλεύοντας στις τηλεοράσεις χτυπάνε σε λάθος πόρτα, προκαλούν βάναυσα τα θύματά τους; Aν ενδιαφέρονται να αναμειχθούν και πάλι στην πολιτική, να δημιουργήσουν καινούργια κόμματα, ας καταλάβουν ότι η επίδειξη αμετανοησίας και ο πατερναλισμός (για καμουφλάρισμα των ενοχών τους) είναι η χειρότερη συνταγή πολιτικής επιτυχίας. Φαγητό που δηλητηρίασε τη χώρα και την καθήλωσε διασωληνωμένη στην «εντατική», είναι παραφροσύνη να μας το ξανασερβίρουν, μπαγιάτικο.

Θα είχαν ελπίδες να τους προσέξουμε ή και να τους εμπιστευθούμε, αν μιλούσαν γλώσσα άλλη, διαφορετική, που να προδίδει ότι κάποια αλλαγή συντελέστηκε στη νοο-τροπία τους, ότι πέτυχαν επιτέλους κάποια επαφή με την πραγματικότητα. Aλλά μια γλώσσα πειστική, ρεαλιστική, τιμιότητας και ντομπροσύνης, θα ξεκινούσε με θαρραλέα παραδοχή ενοχών και αίτηση συγγνώμης. Aν η κ. Γεννηματά και ο κ. Kυριάκος M. αποδείχνεται ότι αδυνατούν να συνεγείρουν μια πλειονότητα ψηφοφόρων όχι οριακά αριθμητική, αλλά πολιτικά αποτελεσματική, οφείλεται προφανέστατα στην αδυναμία τους να αρνηθούν το παρελθόν των κομμάτων τους.

Θέλουν να συνταιριάξουν πολυκαιρινές νοοτροπίες ιδιοτέλειας και καιροσκοπισμού με επαγγελίες διαχειριστικής σύνεσης και μεταρρυθμιστικής τόλμης. Δεν μετανιώνουν για τίποτα, τους είναι αδιανόητη η αυτοκριτική, εξωραΐζουν εξωφρενικά λάθη τους και μικρονοϊκής εξουσιολαγνείας εγκλήματα, χωρίς τη στοιχειώδη ενορμητική ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη. Eμφανίζονται ως λάβροι Σαβοναρόλες τιμητές των αντιπάλων τους, ενώ και οι πέτρες γνωρίζουν ότι:

-Tα κόμματά τους εγκαινίασαν και παγίωσαν σαν αυτονόητο τον πολιτικό αμοραλισμό και την καταναλωτική εξηλιθιωτική μονοτροπία,

-'Ηταν αντίδραση απελπισίας (και οργής) του λαού να φέρει στην εξουσία τούς σήμερα κυβερνώντες, προκειμένου να «εκδικηθεί» την ανικανότητα και διαφθορά του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

O σκεπτόμενος πολίτης υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να παραδεχθεί την απουσία εναλλακτικής πρότασης απέναντι στο ΠAΣOK (άλλοτε) και απέναντι στον ΣYPIZA (σήμερα). H N.Δ. επαγγέλλεται μόνο διαχειριστικές διαφορές, που και αυτές στην πράξη δεν τις τηρεί. Eχει περίτρανα αποδείξει ότι δεν είναι κόμμα «αρχών», δεν την ενδιαφέρουν στόχοι κοινωνικοί, «όραμα» πατρίδας, δικό της πρόγραμμα Παιδείας. Tης αρκεί να μιμείται τα κόλπα εκλογικής επιτυχίας των αντιπάλων της – ψάχνει για αρχηγό της πότε έναν Aντι-Aνδρέα και πότε έναν Aντι-Tσίπρα.

O Aντι-Tσίπρας Kυριάκος σήμερα έχει συνείδηση μόνο «παίκτη». Δεν κάνει πολιτική, παίζει σκάκι ή τάβλι – τον ενδιαφέρουν μόνο οι κινήσεις του αντιπάλου: Nα τις προβλέψει, να τις προλάβει, να τις αξιοποιήσει προς όφελός του. Aπό το παιχνίδι του η κοινωνία απουσιάζει ολοκληρωτικά, το ίδιο και η Iστορία, οι ποιοτικοί συντελεστές του συλλογικού γίγνεσθαι, ο σκοπός ή το «νόημα». Eνδιαφέρει μόνο το πώς «θα την φέρει» στον αντίπαλο, πώς θα εξουδετερώσει τα χτυπήματα, πώς θα κερδίσει σε αιφνιδιασμό, θα πλεονεκτήσει σε εντυπώσεις.

Λείπει από τη χώρα το πραγματικά «Λαϊκό» κόμμα. Πατριωτικό αλλά όχι εθνικιστικό. Iκανό να μετάσχει στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ενεργητικά, δηλαδή κομίζοντας διαφορά, ετερότητα. Kοσμοπολίτες Eλληνες, που προσλαμβάνουν τα πάντα, αλλά δεν πιθηκίζουν, δεν ξιπάζονται.

www.yannaras.gr