Κοινωνικό φύλο; Γιατί όχι και κοινωνικό είδος;

 

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης

 

Τι θα πει, ρε σαχλαμάρα, άνθρωπος; Αυτός είναι ξεπερασμένος βιολογικός διαχωρισμός. Ζεις σαν άνθρωπος; Διαθέτεις ή διεκδικείς τα απαραίτητα που θα σε χαρακτήριζαν άνθρωπο; Εσύ ο ίδιος δεν αναγνωρίζεις τα δικαιώματά σου. Ακόμη χειρότερα τα απεμπολείς. Το δικαίωμα (των δικαιωμάτων) στην εργασία, στην παιδεία και στη γνώση, στην υγεία και στην περίθαλψη, στα εξασφαλισμένα γηρατειά. Σ’ έναν αξιοπρεπή μισθό – εφ’ όσον εργάζεσαι, στο δικαίωμα της ψυχαγωγίας και των διακοπών, στον δημιουργικό ελεύθερο χρόνο, στα χόμπι, στην ανέλιξη των ενδιαφερόντων σου, στον αθλητισμό, στην επαφή με τη φύση. Στη χρήση των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας. Κρυώνεις το χειμώνα, σκας το καλοκαίρι, βρομίζεις, χάνεις την υγεία σου, μαραζώνεις, καταθλίβεσαι, νιώθεις και είσαι ξοφλημένος. Το μαύρο της ζωής σου, αναρριχήθηκε στο στόμα σου και φωλιάζει στα κενά των δοντιών σου, χάσκει στον καθρέφτη, το βλέπεις και στους άλλους γύρω σου.

Πού είναι τα ένστικτα που διαθέτουν ακόμη και τα ζώα, η συνείδησή σου, η λεβεντιά, η αξιοπρέπεια; Έχεις απολέσει και αυτήν την ικανότητα που προίκισε τους προκάτοχούς σου η εξελικτική διαδικασία, να αξιολογείς το περιβάλλον σου, να αναγνωρίζεις τους κινδύνους, να δημιουργείς εμπρόθετους φορείς και να συνεγείρεσαι. Αγνοείς τη μέθη της γνώσης, της τέχνης, του έρωτα, το σεξ – ναι αυτό ακόμη το σεξ που, πριν το αρνηθείς, το μαγάρισες μ’ ό,τι μαλακία σου πλάσαρε η αστική τάξη.

Τρέχεις πίσω απ’ τους δημίους σου, προσκυνάς αυτούς και τους λακέδες τους και έρπεις στους θεούς τους. Σέρνεσαι, προσκυνάς και αποδίδεις τιμές σε πτώματα και μέλη πτωμάτων, σάρκες σάπιες, πετσάκια, και πόσθες, οστά, εικόνες, φλόγες, κολυμπήθρες και ανόητους χορούς του Ησαΐα. Δεν είσαι άξιος ούτε για την εκτέλεση ενός απλού αστικοδημοκρατικού καθήκοντος.

Μα αυτό δεν είναι άνθρωπος, δυστυχή. Γι’ αυτό και σου φέρονται σαν σε ζώο. Σε εξαφανίζουν και σε περιγελούν. Σε δολοφονούν και σε χλευάζουν. Δεν είσαι άνεργος, αλλά τεμπέλης, σου λένε. Είσαι φτωχός γιατί είσαι μη ικανός. Είσαι βαριά άρρωστος κι έχεις τα χρονάκια σου, πρέπει να αυτοκτονήσεις κι αν όχι να σε πεθάνουν αυτοί. Δεν σε χρειάζονται άλλο. Πιάνεις τόπο, είσαι περιττό έξοδο.

Στον βιασμό των παιδιών σου σ’ έχουν καταστήσει όχι μόνο ηθικό αλλά και φυσικό αυτουργό. Τους αφαιρούν το μέλλον τους και σε βάζουν να τα νουθετείς, να «μη βγάζουν αυτά τα κάστανα απ’ τη φωτιά» και «το φίδι απ’ την τρύπα», να σκύβουν το κεφάλι, να παραδίδονται και μέχρι το βιολογικό τους τέλος, να σέρνουν τις σάρκες τους, να φυτοζωούν, εξαθλιωμένα, άνεργα, πεινασμένα, ερείπια της ζωής.

Και το χειρότερο: Τους ακολουθείς πιστά, πειθαρχείς στα κελεύσματά τους, ακολουθείς τις εντολές τους κι από θλιβερό θύμα καταντάς σιχαμένος, ελεεινός κι επικίνδυνος θύτης.

Σε πείθουν πως τα κοινωνικά φαινόμενα και ιδιαιτερότητες είναι… γονιδιακής αιτιολογίας, σου ψιθυρίζουν, ήδη, για τα γονίδια της… εξάρτησης, της ευφυΐας και άλλα, σύντομα θα σου πασάρουν και το γονίδιο της φτώχειας. Διάβρωσαν τη συνείδησή σου, υπόσκαψαν το υποσυνείδητο, διέφθειραν κι εξαφάνισαν τον αξιακό σου κόσμο, τις κληρονομημένες, μεταφερόμενες και σμιλευμένες από εκατοντάδες χιλιάδες γενεές ικανότητές σου.

Καμία σχέση με τον Άνθρωπο. Ο άνθρωπος ονειρεύεται, δημιουργεί, διαμορφώνει το μέλλον του, αντιλαμβάνεται, αγωνίζεται, θυμώνει, επαναστατεί. Μορφώνεται, εκστασιάζεται με την τέχνη, ηδονίζεται απ’ τη γνώση, μεθάει με τον έρωτα και το πάθος. Συγκινείται από το θάρρος, ανατέμνει με τη λεβεντιά, την αλληλεγγύη, την αυτοθυσία. Εμπνέεται από αξίες και ιδανικά, αξιολογεί, αφήνεται στο όνειρο, συνεγείρεται, θυσιάζεται.

Δεν είσαι όμως ούτε και ζώο. Αυτό έχει ένστικτα. Παλεύει μέχρι θανάτου για την τροφή του, για την διαιώνιση των γονιδίων του, για την υπεράσπιση των παιδιών του. Αγαπάει, χαίρεται, λυπάται, αγωνίζεται, γίνεται πιστός σύντροφος, θυμάται, αγριεύει, κατασπαράζει όποτε χρειαστεί.

Ούτε ζώο είσαι, λοιπόν. Μαλάκιο; Σε χλευάζει ήδη η ευφυΐα των χταποδιών. Αρθρόποδο μήπως; Κι όμως κι απ’ τις ικανότητες αυτών υπολείπεσαι. Αλλά προς τι ο βιολογικός περιορισμός. Έτσι κι αλλιώς αδυνατεί να ορίσει τον κοινωνικό ξεπεσμό σου. Θα σε κατατάξουν σε κάποιο κοινωνικό είδος. Εύκολο. Εδώ σε πείσανε πως δεν είσαι άνθρωπος, φέρεσαι και σου φέρονται χειρότερα κι απ’ τα ζώα. Κι αυτά τουλάχιστον τα υπερασπίζονται οι φιλοζωικές οργανώσεις Ενδεχομένως όταν σε κατατάξουν κάπου να υπάρξουν και για σένα υποστηρικτικές οργανώσεις.

Ιδέ ο ξεπεσμός και η έκπτωση του ανθρώπου!

atexnos.gr

Είναι εφικτή μια εξέγερση στην Ελλάδα σήμερα;

 

Μελετώντας τις κοινωνιοψυχολογικές συνθήκες που πυροδοτούν φαινόμενα συλλογικής δράσης

 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

 

Αν ο αναγνώστης δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει και θέσει στον εαυτό του το ερώτημα «Ποιός είμαι;» είναι βέβαιο ότι η απάντηση θα αποκαλύψει, μεταξύ άλλων, και διάφορες αυτοπεριγραφές που θα αναφέρονται στη συμμετοχή του σε διάφορες ομάδες. Οι «ομολογίες» αυτές θα είναι είτε ρητές του στυλ «είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ» (sic) ή «Ολυμπιακός» (ξανά sic) είτε κάπως έμμεσες, συναρτημένες με την απασχόληση (π.χ. είμαι Δημόσιος Υπάλληλος ή αρχιτέκτονας ή εργάτης ή… αφεντικό σε δικό μου ψιλικατζίδικο), με το φύλο (π.χ. είμαι γυναίκα ή -ας είμαστε προσεκτικοί- είμαι ωραία γυναίκα) ή με την εθνικότητα (π.χ. Είμαι Έλληνας/ίδα).

Σε γενικές γραμμές αυτή είναι η ιδέα της Κοινωνικής Ταυτότητας, που προέρχεται από τη συμμετοχή του ατόμου σε μια κοινωνική ομάδα/συλλογικότητα. Αυτή η Κοινωνική Ταυτότητα μαζί με την Προσωπική Ταυτότητα (ψηλός, χοντρός, γελαστός ή μουρτζούφλης κλπ) συνιστούν αυτό που θα έλεγε κανείς Εαυτό… ή Self όπως λένε οι ελληνόφωνοι.

Τι σχέση όμως μπορεί να έχει αυτή η κάπως δασκαλίστικη εισαγωγή με το ερώτημα που θέτει ο τίτλος; Έχει, και εξηγούμαι αμέσως!

Ήταν μόλις το 2008, τη χρονιά του καθ’ ημάς «Δεκέμβρη», που τρείς ερευνητές οι Tom Postmes, Martijn van Zomeren και Russell Spears διενήργησαν μια έρευνα-μελέτη (μετα-έρευνα) με βάση 180 μελέτες συλλογικής δράσης. Αφορμή τους τα γεγονότα της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» και στόχος τους να εντοπίσουν τις κυρίαρχες κοινωνιοψυχολογικές συνθήκες που πυροδοτούν τα φαινόμενα της Συλλογικής Δράσης. Με άλλα λόγια, να απαντήσουν στο ερώτημα -που δεν θέτει το ΚΚΕ- «πότε επιτέλους ωριμάζουν αυτές οι γαμημένες οι συνθήκες;». Πότε, δηλαδή, μια ομάδα ανθρώπων, μια συλλογικότητα, αναλαμβάνει δράση με σκοπό την ενίσχυση της κατάστασης – θέσης της; Για να είμαστε και επιστημονικά σοβαροί, οι τρεις επιστήμονες έθεσαν το ερώτημα: Ποιες είναι οι αναγκαίες συνθήκες στις τρεις βασικές μεταβλητές, (1) την αδικία/στέρηση που υφίσταται η ομάδα, (2) την ταυτότητα της και (3) την πιθανή αποτελεσματικότητα του στόχου της, που χρειάζεται να προϋπάρχουν για να οδηγούν στη συλλογική δράση;

Στο άρθρο τους λοιπόν αυτό, πρότειναν ένα ολοκληρωμένο μοντέλο που συσχετίζει αυτούς τους τρεις προγνωστικούς παράγοντες με την ανάληψη συλλογικής δράσης.

Το μοντέλο έχει μια ενδιαφέρουσα και σημαντική παραδοχή. Σημαντική, όχι μόνο για τον ρόλο της στην επιστημονική και έγκυρη διαμόρφωση του προτύπου, αλλά και για λόγους που μπορεί κανείς να αρχίσει κάπως να φαντάζεται. Η «μικρή» αυτή παραδοχή λέει ότι οι άνθρωποι τείνουν να ανταποκρίνονται σε υποκειμενικές καταστάσεις στέρησης, αδικίας κλπ, οι οποίες μπορεί να απορρέουν ή και όχι από την αντικειμενική φυσική και κοινωνική πραγματικότητα. Δηλαδή οι άνθρωποι τείνουν να αναλαμβάνουν ή όχι Συλλογική Δράση με βάση την υποκειμενική αντιληπτή τους πραγματικότητα και όχι την «πραγματική» πραγματικότητα. Άρα, αν οι συστημικοί μηχανισμοί χειραγώγησης, η κοινωνική μηχανική, μπορεί να διαμορφώνει την αντιληπτή υποκειμενική πραγματικότητα των ανθρώπων, τότε αυτοί ακριβώς οι συστημικοί μηχανισμοί μπορούν να «αποφασίζουν» τη Συλλογική Δράση ή τη μη δράση. Αν η αντιληπτή πραγματικότητα είναι άδικη τότε έχουμε εξασφαλίσει μια από τις τρεις προϋποθέσεις δράσης. Αν η αντιληπτή πραγματικότητα δεν είναι και τόσο άδικη, γιατί, παραδείγματος χάριν, φταίμε αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» ή «όλοι μαζί ρυπάναμε τον Σαρωνικό» και άρα «δικαίως πληρώνουμε», πάει περίπατο η πρώτη αναγκαία συνθήκη για την ανάληψη Συλλογικής Δράσης.

Αλλά, ας δούμε λίγο αναλυτικότερα τις τρεις βασικές συνθήκες – προαπαιτούμενα ανάληψης Συλλογικής Δράσης.

 

1 Αντιληπτή στέρηση / αδικία

Εδώ θα χρειαστούμε τη βοήθεια της Θεωρίας Σχετικής Στέρησης. Η θεωρία αυτή επικεντρώνεται σε μια υποκειμενική κατάσταση αδικίας και στέρησης, που προκαλεί στη θιγόμενη υποτελή ομάδα μια άδικη μειονεκτική κατάσταση σε σύγκριση προφανώς με μια άλλη κυρίαρχη ομάδα. Ο αναγνώστης ας κάνει τις ανάλογες συνεπαγωγές – παραλληλισμούς, αναγνωρίζοντας στην ελληνική πραγματικότητα την κυρίαρχη και την αδικούμενη – μειονεκτούσα ομάδα. Με βάση τη θεωρία αυτή, τα συναισθήματα που προκύπτουν από την αντιληπτή σχετική αδικία -σε σύγκριση με την κυρίαρχη ομάδα- θα ενθαρρύνουν τη συλλογική δράση, στοχεύοντας στην αποκατάσταση της άδικης στέρησης που υφίσταται η υποτελής ομάδα. Επαναλαμβάνουμε: Ναι, θα ενθαρρύνουν τη Δράση, στο βαθμό που η αντιληπτή αδικία «είναι» αντιληπτή αδικία και όχι το αντιληπτό δίκαιο αποτέλεσμα των επιλογών μας, αφού «εμείς φταίμε που όλοι μαζί τα φάγαμε!». Και όλα αυτά είναι εντελώς αντιληπτά, δηλαδή υποκειμενικά και άρα και πιθανόν χειραγωγήσιμα, στον βαθμό που «κάποιος» μπορεί να «φτιάχνει» τις αντιλήψεις μας.

Ο βαθμός εμπλοκής του κάθε μέλους της μειονεκτούσας συλλογικότητας στη Συλλογική Δράση, εξαρτάται προφανώς από διάφορους παράγοντες και κινείται μέσα σε ένα ευρύ φάσμα από την απόλυτη αδράνεια και παθητικότητα μέχρι την ακραία επαναστατικότητα. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι ότι με βάση τη μελέτη αυτή, των Postmes, Zomeren και Spears, επιβεβαιώθηκε ότι, πράγματι, οι επιπτώσεις της αδικίας προκαλούν την συλλογική δράση… αρκεί βέβαια η αδικία να γίνεται αντιληπτή.

 

2 Αντιληπτή αποτελεσματικότητα

Ο δεύτερος παράγοντας – συνθήκη τον οποίο διερεύνησαν οι μελετητές ήταν η Αντιληπτή Αποτελεσματικότητα, δηλαδή οι πιθανότητες επιτυχίας του εγχειρήματος. Διότι στις μέρες μας, της θεοποιημένης αποτελεσματικότητας, κανείς δεν είναι τόσο ήρωας να πάει να σκοτωθεί για μια αποτυχία. Διότι ως γνωστόν «αξίζει φίλε να ζεις για ένα όνειρο, αλλά όχι να σε κάψει κι η φωτιά του!». Καλύτερα, πήγαινε γράψου στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι μελετητές δηλαδή κατέληξαν, εν προκειμένω, στο συμπέρασμα ότι εκτός της αντιληπτής αίσθησης της αδικίας, οι εξεγειρόμενοι πρέπει να διαθέτουν τους αντικειμενικούς πόρους που είναι απαραίτητοι για τη Συλλογική Δράση. Και πόροι σημαίνει οικονομικοί – υλικοί πόροι, συναισθηματικοί – ψυχικοί πόροι, πνευματικοί πόροι κλπ. Αυτή η ύπαρξη των πόρων διαμορφώνει και τις υποκειμενικές αντιληπτές προσδοκίες για την επίτευξη ή όχι του στόχου. Στα εύλογα πιθανά ερωτήματα, αν στις ανά καιρούς επαναστάσεις – εξεγέρσεις κλπ οι επαναστάτες διέθεταν πράγματι κάθε φορά αυτούς τους απαιτούμενους πόρους, η απάντηση είναι ότι ναι, αντιληπτά -τουλάχιστον- τους διέθεταν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ή με άλλα λόγια έτσι αντιλαμβάνονταν – πίστευαν.

 

3 Κοινωνική ταυτότητα

Η τρίτη συνθήκη, σύμφωνα με την μετα-μελέτη αυτή, είναι η κοινωνική ταυτότητα. Με βάση την ειδικότερη θεωρία της Κοινωνικής Ταυτότητας, και σε συνέχεια των όσων αναφέραμε εισαγωγικά, οι άνθρωποι προσπαθούν να πετύχουν, αλλά και να διατηρήσουν, μια θετική κοινωνική ταυτότητα συνδεδεμένη με την ιδιότητα τους ως μέλη της εκάστοτε ομάδας – συλλογικότητας. Μέσα από την Κοινωνική Ταυτότητα οι άνθρωποι επιθυμούν να αντλούν, εύλογα, αυτοεκτίμηση και γι’ αυτό ακριβώς η έννοια της κοινωνικής ταυτότητας είναι σε σταθερή αλληλεπίδραση με την Κοινωνική Ταυτότητα. Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί κανείς να αυτοπροσδιορίζεται π.χ. ως «φίλαθλος του Ολυμπιακού» αν θεωρεί ότι μέσα από αυτήν την κοινωνική ταυτότητα, την αίσθηση του ανήκειν στην «Ομάδα του Ολυμπιακού», αυξάνεται η αυτοεκτίμηση του. Και τώρα μπορεί ο αναγνώστης να αντικαταστήσει την φράση «Ομάδα του Ολυμπιακού» και να βάλει στη θέση της όποια άλλη κοινωνική ταυτότητα -από τις διαθέσιμες στο ελληνικό κοινωνικό σούπερ μάρκετ- και να σκεφτεί αν ο ίδιος, με τη συμμετοχή του σ’ αυτή τη συλλογικότητα, αντλεί πράγματι αυτοεκτίμηση… ή μήπως μειονεξία. Πολύ περισσότερο μπορεί να σκεφτεί τι συμβαίνει με τη συμμετοχή του στην «ελληνική ταυτότητα» ή ακόμη περισσότερο στην «εργατική – ταξική του ταυτότητα». Για να το πούμε πιο καθαρά, «ο Τιτανικός» και η «διεφθαρμένη χώρα» του ΓΑΠ ηχούν ακόμη στα αυτιά των «υπερήφανων Ελλήνων», για να μην αναφέρουμε τις καθημερινές επί δεκαετίες οιμωγές του στυλ «μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά», «γίναμε διεθνώς ρεζίλι», «με μια βροχή διαλύεται το κράτος» (που όμως στην καταστολή μια χαρά κρατεί) ή οι «ζήτουλες της Ευρώπης» κλπ αυτομαστιγωτικά στερεότυπα που απομείωσαν κρίσιμα τα επίπεδα αυτοεκτίμησης της ελληνικής κοινωνικής ταυτότητας. Για δε την ταξική ταυτότητα -ποιά είναι αυτή;

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν η κοινωνική ταυτότητα είναι μειονεκτική όπως εν προκειμένω; Η θεωρία της Κοινωνικής Ταυτότητας προτείνει τρεις πιθανές μεταβλητές:

1. τη διαπερατότητα των ορίων ανάμεσα στην κυρίαρχη και στην κυριαρχούμενη ομάδα, έτσι ώστε αν για παράδειγμα τα όρια αυτά είναι διαπερατά, διασπάσιμα, μπορεί κάποιο μέλος της κυριαρχούμενης ομάδας να «δραπετεύσει» και να αλλάξει «πίστα» προσκολλούμενο στην κυρίαρχη ομάδα (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε)
2. τη νομιμότητα – νομιμοποίηση των διομαδικών δομών, ή με άλλα λόγια τη νομιμοποίηση του κοινωνικού συστήματος, η οποία εν προκειμένω -και παρά την ανά περιόδους σχεδόν πλήρη απονομιμοποίηση- καλά κρατεί, μέσω του «θεάτρου» της ολιγαρχικής «δημοκρατίας» που παριστάνει την αντιπροσωπευτική.
3. τη σταθερότητα αυτών των σχέσεων.

Συνοπτικά, για να προκληθεί Συλλογική Δράση, σε περίπτωση μειονεκτούσας Κοινωνικής Ταυτότητας, προϋπόθεση είναι α) να μην είναι εύκολη η μεταπήδηση από την υποτελή στην κυρίαρχη ομάδα, β) να μην έχει ισχυρή νομιμοποίηση η κυρίαρχη ομάδα και γ) οι σχέσεις μεταξύ των δύο ομάδων να είναι ασταθείς.

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, τί πιστεύεις; Είναι εφικτή μια εξέγερση -με όρους καθεστωτικής αλλαγής- στην Ελλάδα σήμερα; Οι θεωρητικές προϋποθέσεις εκπληρώνονται; Κι αν όχι, τι χρειάζεται να γίνει για να «ωριμάσουν»;

www.e-dromos.gr

Για τις αιτίες της συντηρητικοποίησης των Γερμανών

 

Μια απαρίθμηση παραγόντων, που συνδυαστικά πιθανόν δίνουν μια -μερική κι ως εκ τούτου αναγκαστικά ατελή- ερμηνεία του παρόντος ιδεολογικού κλίματος στη χώρα.

 

Κατιούσα

 

Από το πρίσμα της ολοένα συντηρητικότερης, γλαφυρά πλέον αποτυπώμενης μετατόπισης του εκλογικού σώματος, ηχούν τουλάχιστον ειρωνικά οι κραυγές μερίδας του αστικού τύπου με αφορμή τις διαδηλώσεις και τα επεισόδια στο Αμβούργο κατά την πρόσφατη σύνοδο των G20, και η περί πολύχρονης ανοχής στον “αριστερό εξτρεμισμό”, ρητορική που ανακαλεί mutatis mutandis την καθ’ ημάς τακτική επίκληση μιας στην πραγματικότητα μηδέποτε υπάρξασας “ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς”. Θα τολμούσε κανείς να πει, δεδομένων των τάσεων συντηρητικοποιήσης που παρατηρούνται και στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, ότι όσο δεξιότερα μπατάρει το εκλογικό σώμα στις δυο χώρες, τόσο εξωπραγματικότερες διαστάσεις αποκτά η επίκληση ενός δήθεν αριστερού κατεστημένου, απέναντι στο οποίο “οι υγιώς σκεπτόμενες” δυνάμεις δίνουν αγώνα επικράτησης, την ώρα που στην πραγματικότητα έχουν ήδη κερδίσει, χωρίς όμως προφανώς να αισθάνονται, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα, τόσο σίγουρες για τη νίκη τους.

Εκφεύγει από τα όρια του παρόντος σημειώματος η ανάλυση των αιτίων αυτής της μετατόπισης, ωστόσο θα επιχειρήσουμε μια απαρίθμηση παραγόντων, που συνδυαστικά πιθανόν δίδουν μια- μερική κι ως εκ τούτου αναγκαστικά ατελή -ερμηνεία του παρόντος ιδεολογικού κλίματος στη χώρα. Το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα αποτελεί από τις αγαπημένες αιτίες πολλών δημοσιολόγων, αλλά σαφώς το να λες πως φταίνε οι ξένοι για το ρατσισμό των ντόπιων, αφενός δεν εξηγεί τα πολλά κρούσματα ενδομετανευστικού ρατσισμού μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων, αλλά και το ρατσισμό που δείχνουν ενίοτε, παλαιότερες, πιο εδραιωμένες γενιές μεταναστών σε νεοεισερχόμενες ακόμα και από τη δική τους χώρα προέλευσης -φαινόμενο όχι άγνωστο και στην ελληνική κοινότητα της Γερμανίας- αφετέρου θυμίζει ρητορική περί Εβραίων που έπαιρναν τις καλές θέσεις γιατρών, καθηγητών και δικηγόρων στη μεσοπολεμική Γερμανία. Επιπλέον δεν εξηγείται έτσι ούτε το timing της εκλογικής έκφρασης των -χρόνια σωβούντων- ξενοφοβικών αισθημάτων, καθότι ναι μεν, βάση στοιχείων της εφημερίδας La Repubblica, το 2015 καταγράφηκε η μεγαλύτερη άφιξη προσφύγων και μεταναστών από τη στιγμή της επανένωσης, με 2,1 εκ αφίξεις, ωστόσο συνολικά μόνο από το ’91, χωρίς να λογαριάσουμε δηλαδή τις προηγούμενες γενιές γκασταρμπάιτερ, κατέφτασαν στη χώρα πάνω από 25 εκ. μετανάστες, σε συνθήκες ενίοτε λιγότερο εύρωστες οικονομικά απ’ ό,τι σήμερα. Ποτέ όμως δεν είχε εκλεγεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο βουλευτής που να διακηρύσσει την περηφάνια του για τα επιτεύγματα των Γερμανών στρατιωτών στους δύο παγκόσμιους πολέμους. Εκείνο που μπορεί να πει κανείς, είναι πως η μεταναστευτική πολιτική της Γερμανίας, παρότι διαχρονικό success story για την αστική τάξη της χώρας, άφησε σειρά ζητημάτων ενσωμάτωσης των ετερόκλητων κοινοτήτων συνειδητά ή μη στον αυτόματο πιλότο, έδωσε ιδιαίτερο βάρος στη φορολογική, πολιτική και ποινική νομιμοφροσύνη των μεταναστών κι από εκεί και πέρα ζητήματα ουσιαστικής συνύπαρξης και αποδοχής της πολυπολιτισμικότητας, τόσο από πλευράς ντόπιων όσο και των νεοεισερχομένων ή ήδη εγκατεστημένων αλλοεθνών, έμειναν σε επίπεδο διακηρύξεων και σχολικών εγχειριδίων. Αυτό αποτυπώνεται και στην ισλαμοφοβία που όπως έδειξε (και) η περίπτωση Sarrazin, προηγείται χρονικά αρκετά των πιο πρόσφατων μουσουλμανικών προσφυγικών ροών, αλλά και της επίθεσης τζιχαντιστή σε χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου τον περασμένο Δεκέμβριο.

Μια άλλη “εύκολη” εξήγηση, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη βάση στην πραγματικότητα, αλλά με παραμέτρους πολύ πιο περίπλοκες ώστε να μετατραπούν σε συντελεστές απλής εξίσωσης, είναι οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης στον πληθυσμό. Είναι γνωστό πως η γερμανική αστική τάξη ανήκει στις μεγάλες κερδισμένες της κρίσης της Ευρωζώνης, ενδεικτικά η συγκέντρωση πλούτου στα χέρια του ανώτερου 10% έφτασε στο 59%, ποσοστό που ξεπερνούν μόνο οι ΗΠΑ με 76%. Ταυτόχρονα, παρά τα μειούμενα ποσοστά ανεργίας επί καγκελαρίας Μέρκελ (από 11% σε 3,8%), έχουμε αύξηση του ποσοστού φτώχειας, η οποία σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Μαρτίου του ’17 αφορά το 15,7% του πληθυσμού, με συνταξιούχους, ανέργους, ανειδίκευτους μετανάστες και παιδιά και μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών να αποτελούν τα κυριότερα θύματα. Με βάση δε έρευνες βασιζόμενες στην αγοραστική δύναμη, κι όχι απλά τον τυπικό ορισμό της ΕΕ περί φτωχειας ως εισοδήματος χαμηλότερου από το 60% του μέσου εθνικού όρου, σε επίπεδο ομοσπονδιακών κρατιδίων τα ποσοστά είναι ακόμα υψηλότερα στις περισσότερες περιοχές, με τη Βρέμη, το Βερολίνο και το Αμβούργο να παρουσιάζουν ποσοστά αγοραστικής ένδειας από 20% έως σχεδόν 25%. Παράλληλα, διπλασιάστηκε ο αριθμός όσων κάνουν δύο δουλειές για να ζήσουν, ανερχόμενος στα 2 εκ. εργαζομένων. Τέλος το πλεόνασμα 20 δις στηρίχτηκε στον στραγγαλισμό του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων (κάτι μας θυμίζει αυτό). Σαφώς, το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας, συγκρινόμενο όχι μόνο με το ανέκαθεν αναιμικό ελληνικό, ( το οποίο και στις “καλύτερες” εποχές προτιμούσε μια έμμεση και συχνά γκρίζα μορφή αναδιανομής πλούτου), αλλά και με τα περισσότερα διεθνώς, παραμένει κραταιό, κι αυτό παρά τη συνεχή συρρίκνωση, την οποία θυμίζουμε είχε εγκαινίασει η περίφημη Agenda 2010 του “αείμνηστου” Σρέντερ, σηματοδοτώντας την αρχή της αυξανόμενης απαξίωσης της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία κορυφώθηκε (μέχρι νεωτέρας) στην πρόσφατη κάλπη. Έτσι λοιπόν σίγουρα δε μπορούμε να μιλήσουμε για “ανθρωπιστική” κρίση, τίτλοι βαρύγδουποι κι αταξικοί, ακόμα κι όταν αναφέρονται στην ελληνική περίπτωση, στην οποία ο χαρακτηρισμός αντικειμενικά προσιδίαζε περισσότερο, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον το πιο αδύναμο κομμάτι του πληθυσμού, και σίγουρα τους δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που στοιβάζονται σε στρατόπεδα υπό απάνθρωπες συνθήκες. Συγκρινόμενος με τον φτωχό της Σιέρα Λεόνε ή ακόμα και τον φτωχό ενός αμερικανικού γκέτο, ο Γερμανός φτωχός (περιλαμβανομένου ακόμα κι ενός ικανού πληθυσμού Γερμανών πολιτών με μεταναστευτική καταγωγή) είναι αφάνταστα προνομιούχος, υποκειμενικά όμως το αίσθημα της εξαθλίωσης που βιώνει, γνωρίζοντας πώς ζουν οι έστω και ελαφρώς πλουσιότεροι συμπολίτες του, πολλώ δε μάλλον τα ανώτερα στρώματα, δεν είναι αμελητέο. Εξάλλου φτωχός δεν είναι μόνο ο πεινασμένος, αλλά κι εκείνος που στερείται την απρόσκοπτη πρόσβαση σε μια σειρά αγαθών που η σύγχρονη κοινωνία και τεχνολογία θεωρητικά θα μπορούσε να παρέχει σε όλους.

Πώς σχετίζεται όμως η διεύρυνση του κοινωνικού χάσματος με την άνοδο των ακροδεξιών αντιλήψεων; Σίγουρα δεν αρκεί μια μηχανιστική προσέγγιση της εξίσωσης της φτώχειας (ή, σε ό,τι αφορά κυρίως τα μικροαστικά στρώματα ο φόβος της μελλοντικής ή περαιτέρω φτωχοποίησης) με το φασισμό, σαφώς όμως σε χώρες σε τόσο προχωρημένο (τόσο σάπιο) ιμπεριαλιστικό στάδιο, όπως η Γερμανία, ο “πειρασμός” της υιοθέτησής του σε περιόδους ανέχειας γίνεται μεγαλύτερος. Γιατί ναι μεν θα ήταν επικίνδυνο να θεωρήσουμε ότι αυθόρμητη συνείδηση της εργατικής τάξης και των δυνάμει σύμμαχων στρωμάτων είναι απουσία εναλλακτικής ο φασισμός, άλλα θα ήταν υποτίμηση του κινδύνου η άγνοια του γεγονότος πως χωρίς ενεργή κινηματική παρέμβαση, η ίδια αυτή αυθόρμητη συνείδηση χρωματίζεται κατά κύριο λόγο από διάφορες παραλλαγές της κυρίαρχης ιδεολογίας, κι όσο περισσότερο η τελευταία λαμβάνει αντιδραστικά, έως φασίζοντα χαρακτηριστικά, τόσο πιθανότερο είναι αυτά να αποτυπώνονται στις αντιλήψεις των εργατικών μαζών.

Και το κίνημα κύριε;

Ήδη έγινε νύξη για το ρόλο της αναιμικής του παρουσίας στην ευκολία με την οποία βρίσκουν διάδοση οι ακροδεξιές ιδέες, κάτι το οποίο βέβαια με τη σειρά του οδηγεί σε φαύλο κύκλο, καθώς οι ίδια η διάχυση της ακροδεξιάς αντίληψης αποτελεί τροχοπέδη σε τυχόν κινηματική αναζωογόνηση. Κατά τη γνώμη μου, οι ανατροπές του ’89 και δώθε, πέρα από τις γενικώς τραγικές επιπτώσεις τους διεθνώς, είχαν ακόμα πιο δραματικό χαρακτήρα για το ταξικό κίνημα μέσα στη Γερμανία. Παρότι, όπως συμβαίνει εξάλλου στην πλειονότητα των χωρών του υπαρκτού, μεγάλα ποσοστά-57% στην πιο πρόσφατη έρευνα που έχω υπόψη- έχουν λιγότερο ή περισσότερο θετική γνώμη για τη ζωή στην τέως ΓΛΔ (η γνωστή Ostalgie), αυτό δε συνοδεύεται από κάποια πολιτική έκφραση προς δυνάμεις τέτοιας αναφοράς. Το γερμανικό ΚΚ, το DKP πέρα από εκλογικά περιθωριακό, χωρίς πόρους και υπό παρακολούθηση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Συνταγματικής Προστασίας (Bundesverfassungsschutz), δεν εμφανίζεται ικανό να παίξει κάποιο ρόλο στην παρούσα συγκυρία, και παρά τα θετικά βήματα αποκοπής του ομφάλιου λώρου από τη Linke, όπως σηματοδοτεί η για πρώτη φορά από το ’89 αυτόνομη ομοσπονδιακή εκλογική του κάθοδος, εξακολουθεί, αν κρίνει κανείς από την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος, να τρέφει αυταπάτες πως ο φορέας αυτός θα μπορούσε να είχε αποφύγει την αφαίμαξη του από το Afd, αν έβαζε “κόκκινες γραμμές” κι αν ήταν λιγότερο βιαστικό στη συνεργασία του με SPD και Πράσινους. Όσο για το ίδιο το κόμμα της Αριστεράς, κληρονόμου οργανωτικά και στελεχιακά του όψιμου SED, εκ των πραγμάτων έπαιξε και παίζει διαλυτικό ρόλο, αφού δυστυχώς παραμένει ο κύριος, αν όχι ο μόνος, πόλος συσπείρωσης όσων ανατολικογερμανών νοσταλγούν το σοσιαλισμό, κάτι που ναι μεν καθυστερεί (για πόσο ακόμα;) την απέκδυση και τον τελευταίων φύλλων συκής στην κατεύθυνση του ωμού αντικομμουνισμού, ταυτόχρονα ωστόσο “εκπαιδεύει” τον κόσμο αυτό στο συμβιβασμό αλλά και σε σειρά καθαρά αντιδραστικών αντιλήψεων.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση του κατά την προαναφερθείσα σύνοδο των G20, όπου τόσο σε κεντρικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο η Linke δεν περιορίστηκε στην καταδίκη των βανδαλισμών, αλλά προέβη σε πραγματικούς διθυράμβους υπέρ των αστυνομικών δυνάμεων, δίδοντας άλλοθι για τη μαζική καταστολή και τα περιστατικά αστυνομικής βίας που απεδόθησαν συλλήβδην σε πρόκληση από “βίαια εγκληματικά στοιχεία”. Τα ίδια τα γεγονότα του Αμβούργου καταδεικνύουν την έλλειψη πολιτικού υποκειμένου ικανού να μετουσιώσει την υπαρκτή, κυρίως σε τμήματα της νεολαίας αγανάκτηση για τις επικρατούσες πολιτικοοικονομικές συνθήκες σε πρόγραμμα με πρακτικό αντίκρυσμα.Το θολό αντικαπιταλιστικό/αντιπαγκοσμοποιητικό πρόταγμα της πλειοψηφίας των διαδηλωτών ήταν καταδικασμένο να μείνει μετέωρο, ενώ η ισχυρή παρουσία της -παραδοσιακά ισχυρής-αυτόνομης σκηνής του Αμβούργου κι άλλων μητροπολιτικών κέντρων της χώρας δεν μπόρεσε και δε θα μπορούσε να ξεπεράσει τα πολύ πεπερασμένα όρια δράσης και κυρίως μαζικής επίδρασης με υλοποιήσιμο πρόταγμα, που ιστορικά αποδεδειγμένα διέπουν το συγκεκριμένο ιδεολογικοπολιτικό χώρο, αποτελώντας έτσι μια διαχειρίσιμη όχληση για το σύστημα, στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Δύσκολες νύχτες

www.katiousa.gr

Η ΑΕΠΙ, ο Τσακνής, οι λοχαγοί και οι Ταγματάρχες

Ο Διονύσης Τσακνής, αποχώρησε από την ΕΡΤ παραθέτοντας καταγγελίες για τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό, την κυβέρνηση αλλά και πρόσωπα. Υπάρχουν ωστόσο πολλά δημοσιεύματα που αναφέρουν πως οι λόγοι αποχώρησης του Τσακνή δεν είναι και τόσο ρομαντικά συμπαθητικοί ή πολιτικά αθώοι όσο θέλει να τους εμφανίζει και πίσω από αυτή την ιστορία, υπάρχει η αμαρτωλή ιστορία της ΑΕΠΙ. Αυτής της Ανώνυμης Εταιρείας, η οποία εμφανιζόταν ως προστάτης των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, τα οποία όπως δεν εισέπρατταν οι δημιουργοί αλλά η οικογένεια του μετόχου Ξανθόπουλου και κάποιοι δημιουργοί βιτρίνα. 

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

Αν και ξένος θεωρητικά με όσα συμβαίνουν σήμερα στην ΕΡΤ, τυγχάνει να γνωρίζω ένα κομμάτι της (παλιάς) ιστορίας που σήμερα έγινε επικαιρότητα δια της αποχώρησης του Τσακνή.

Το 2012, το τηλεοπτικό Κουτί της Πανδώρας, είχε κάνει μια μεγάλη έρευνα για την ΑΕΠΙ, που κατέληξε σε δύο εκπομπές στην ΕΡΤ. Σε αυτές τις εκπομπές περιγράφαμε ένα καθεστώς αυθαιρεσίας και κονόμας με πρωταγωνιστές τους μετόχους της ΑΕΠΙ και θύματα τους επαγγελματίες καταστηματάρχες αλλά και τους δημιουργούς. Με το νόμο 2121/1993, που υπέγραφε η Ντόρα Μπακογιάννη, η ΑΕΠΙ, στο όνομα της είσπραξης των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών, γινόταν ένας αυθαίρετος εισπράκτορας με τις ευλογίες του κράτους. 

Οι εισπράκτορες της ΑΕΠΙ, αυθαίρετα προσδιόριζαν ποσά ως πνευματικά δικαιώματα που πρέπει να εισπράξουν όχι μόνο από καταστήματα αλλά ακόμη και από περίπτερα, όπου ο περιπτεράς άκουγε ιδιωτικά μουσική. Αν κάποιος είχε διαφωνία επί της τιμής, το κράτος έδινε το δικαίωμα στην ΑΕΠΙ να τον οδηγήσει στο αυτόφωρο με χειροπέδες ή και να του κλείσει το μαγαζί. H Δημοτική Αρχή αφαιρούσε την άδεια του καταστήματος αν διαφωνούσες ή ήσουν σε δικαστική διαμάχη, και δεν πλήρωνες ΑΕΠΙ. Ακόμη και αν δήλωνες πως στο κατάστημά σου δεν έχεις μουσική, στο δικαστήριο δύο ψευδομάρτυρες (οι ίδιοι πάντα), κατέθεταν πως έχεις. Εισέπρατταν όμως οι δημιουργοί; Φυσικά όχι. Η οικογένεια Ξανθόπουλου, είχε δημιουργήσει μια εταιρεία τέρας με οικογενειακούς μισθούς δεκάδων χιλιάδων ευρώ για τον καθένα και τεράστια λειτουργικά έξοδα με αποτέλεσμα να μοιράζει ψίχουλα στους δημιουργούς.

Αυτά και άλλα πολλά αποκαλύπταμε στις εκπομπές οι οποίες προβλήθηκαν στην ΕΡΤ μετά από μεγάλη διαμάχη με τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο, Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος επέμενε να μην παίξουν γιατί «ήταν επικίνδυνες».

Οι εκπομπές προβλήθηκαν αφού ανακοινώσαμε προσπάθεια λογοκρισίας και η ΑΕΠΙ, η οποία πλέον είναι υπόδικη για όλα αυτά με πέντε χρόνια καθυστέρηση, έβγαλε μια ανακοίνωση μεσ’ την οποία με αποκαλούσε συκοφάντη και άθλιο (σας θυμίζει κάτι;). Μετανιώνω ειλικρινά που δεν στράφηκα τότε νομικά εναντίον της. Αυτές οι εκπομπές ήταν η αιτία μιας σφοδρής σύγκρουσης με τον Διονύση Τσακνή. Ο Τσακνής ήταν μέλος του Δ.Σ. της ΑΕΠΙ, η οποία τοποθετούσε καλλιτέχνες στη διοίκησή της, ως βιτρίνα, για να φαίνεται ως εισπρακτικός μηχανισμός καλλιτεχνών και όχι Ανώνυμη Εταιρεία που γδέρνει τους επαγγελματίες για να εισπράττει η οικογένεια και οι λοιποί συγγενείς.

Σε μια κοινή παρέα λοιπόν, ο Τσακνής με είχε κατηγορήσει πως με τις εκπομπές μου στρέφομαι κατά των καλλιτεχνών και των δικαιωμάτων τους και μου ζήτησε μάλιστα να καταθέσω τη δημοσιογραφική μου ταυτότητα γιατί ήμουν συκοφάντης. Του απάντησα πως η ΑΕΠΙ δεν εκπροσωπούσε καλλιτέχνες αλλά μια μαφιόζικη λειτουργία κλέβοντας τους καλλιτέχνες και για το λόγο αυτό χρησιμοποιούσε ως άλλοθι ανθρώπους σαν και του λόγου του. Ο Τσακνής έφυγε από την παρέα θυμωμένος και βρίζοντας.

Τα χρόνια πέρασαν, οι μέτοχοι της ΑΕΠΙ αντιμετωπίζουν πλέον κακουργηματικές διώξεις για όσα έκαναν και ο Τσακνής βρέθηκε μαζί με τον Λάμπη Ταγματάρχη στο τιμόνι της ΕΡΤ. Ο Ταγματάρχης δεν είχε όπως έλεγε σχέση με την ΑΕΠΙ, αλλά την είχε εξυπηρετήσει σε μια δύσκολη περίοδο. Ήταν η εποχή που τα κανάλια αρνούνταν να πληρώσουν τις υπέρογκες χρεώσεις της ΑΕΠΙ, χαρακτηρίζοντάς τις δυσανάλογες. Η ΑΕΠΙ προσέφευγε δικαστικά αλλά δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τις αυθαίρετες χρεώσεις που έκανε. Ξαφνικά ένα μικρό τότε συνδρομητικό κανάλι, η NOVA, (ανήκε σε άλλους μετόχους τότε) με επικεφαλής τον Λάμπη Ταγματάρχη, δέχθηκε να πληρώσει τις χρεώσεις που επέβαλε η ΑΕΠΙ, δημιουργώντας έτσι ένα προηγούμενο, το οποίο χρησιμοποίησε η ΑΕΠΙ για να απαιτήσει τα ποσά με βάση την αρχή της αναλογικότητας.

Κάπως έτσι συναντήθηκαν πρόσωπα, εταιρείες και βρισιές, γύρω από εμένα και το Κουτί της Πανδώρας. Ο νυν διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, Βασίλης Κωστόπουλος, ήταν αυτός που ως νομικός σύμβουλος της ΕΡΤ, είχε αρνηθεί να πληρώσει όσα απαιτούσε η ΑΕΠΙ και είχε απολυθεί, με μάρτυρα στο δικαστήριο τον Τσακνή εκ μέρους της ΑΕΠΙ. Ο Κωστόπουλος δικαιώθηκε και νομικά αλλά και ηθικά, αφού ανέλαβε την ΕΡΤ, όταν οι άλλοι αποχωρούσαν. Αυτό προτιμώ να κρατάω ως συμπέρασμα από όλη την ιστορία, τη δικαίωση δηλαδή ενός ανθρώπου που πάλεψε ενάντια στα θηρία και όχι τις ιδεολογικοπολιτικά στολισμένες εξόδους λοχαγών και ταγματαρχών απ’ την ΕΡΤ. 

Δείτε τις εκπομπές για την ΑΕΠΙ

www.koutipandoras.gr

Ομοφοβίστε μας κι αφήστε μας!..

Είναι προφανές ότι δεν ξέρουμε πιά τί μας φταίει. Έχουμε αποπροσανατολιστεί τελείως.
Εδώ καίγεται ο κ@λος μας εδώ κι επτά χρόνια με την αισχρή προδοσία του πολιτικού κόσμου της χώρας,
 ..με την εθνική μειοδοσία των μνημονίων και των αποικιοκρατικών  συμβάσεων-σκανδάλων τύπου Fraport,
...με την καταπάτηση κάθε έννοια νομιμότητας, καθώς καταπατούνται βασικοί όροι και κανόνες του Συντάγματος,
...κι εμείς ασχολούμαστε με το ελάχιστο των ελαχίστων θέμα των σχολίων ενός αποσυρμένου πιά καλού ποδοσφαιριστή, σχετικά με την αλλαγή φύλου από τα 15 χρόνια.
Το ίδιο το θέμα είναι σοβαρό, σοβαρότατο. Αλλά αντί να σχολούμαστε με την ουσία, ασχολούμαστε να κατηγορούμε τον κύριο Τσιάρτα ως ομοφοβικό, ή όχι.

Και η ουσία εδώ έχει δύο σκέλη:

Πρώτον: Μπορείς να θεωρήσεις ένα παιδί ως ψυχολογικά και λογικά ώριμο και συγκροτημένο άτομο στα 15 του, ώστε να του δώσεις την δυνατότητα -και μάλιστα με τόσο συνοπτικές και εύκολες διαδικασίες- να επιλέξει την δραματική και καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή του επιλογή της αλλαγής φύλου;
Αν είναι τόσο ώριμο στην ηλικία των 15 για τόσο δραματικές αποφάσεις, γιατί η πολιτεία δεν το θεωρεί ώριμο για να ψηφίσει, ή για ν' αποκτήσει δίπλωμα αυτοκινήτου,
...ή -το σπουδαιότερο- σε περιπτώσεις παραβατικής συμπεριφοράς του, γιατί ο νόμος το θεωρεί ανήλικο και το αντιμετωπίζει -πολύ σωστά- με άλλα μέτρα και σταθμά τόσο στην κρίση όσο και στην τιμωρία του, απ' ό,τι έναν ενήλικα;
Ο νόμος λοιπόν που προωθείται, ως προς αυτό το σκέλος, δεν έχει καθόλου την έγνοια να λύσει κάποια κοινωνικά προβλήματα, παρά θέλει να καρπωθεί εντυπώσεις και πολιτικά οφέλη από την πολύ άγουρη ηλικία των 15, καθώς και απ' την ομάδα των ημιμαθών θολοκουλτουριαραίων που όλο και μεγαλώνει μέσα στην Ελλάδα της κρίσης και της ηθελημένης μη-παιδείας,
...κάνοντάς τους εν δυνάμει οπαδούς και φηφοφόρους μιάς fake Αριστεράς που κακοποιεί συνταξιούχους, ανέργους και μικροεπιχειρηματίες, αλλά χαϊδεύει ομοφυλόφιλους και κάθε λογής αποκλίνοντες.
Διότι:

 Δεύτερον:  Ναι. Η ομοφυλοφιλία είναι απόκλιση.
 Αρκετά πιά μ' αυτή την πατέντα της "ομοφοβίας".  Όποιος τολμάει να αρθρώσει μία λογική άποψη σπεκουλάρεται και λασπώνεται ώς ομοφοβικός, ή ως τέρμα δεξιός ή ποιός ξέρει τί άλλο.
 Και η άποψη η λογική λέει πως η ομοφυλοφιλία είναι σεξουαλική απόκλιση. ΔΕΝ είναι το φυσιολογικό.
Τον κ@λο τους να βαρούν κάτω όσοι θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.
Αν ήταν φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά η ομοφυλοφιλία δεν θα υπήρχε συνέχεια κανενός έμβιου είδους στον πλανήτη. Και άλλωστε δεν θα υπήρχε η ανάγκη παρουσίας δύο φύλων σε όλο το ζωϊκό βασίλειο.
Τέρμα, τελεία και παύλα.
    
Κι εδώ κάπου υπεισέρχεται η παράνοια της διαφήμισης μιάς αποκλίνουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς.
Τί gay parade, τί διαμαρτυρίες συμπαράστασης, τί Athens Pride, τί στον Καιάδα όσους διαφωνούν, τί χλαπαταγή!
 Δηλαδή και καλά είσαι πού είσαι αποκλίνων στην σεξουαλική σου συμπεριφορά. Πρέπει να το κάνεις σημαία; Υπερηφάνεια; Παρέλαση; 
Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε κι εμείς περήφανοι για σένα; Να μην έχουμε άποψη περί της ορθότητας της επιλογής σου; Άποψη λέμε, όχι να σου επιβάλουμε τί θα κάνεις και τί όχι. Δικός σου λογαριασμός.
 Όπως άλλωστε και λογαριασμός του φετιχιστή, του μαζοχιστή, του οπαδού του Αυνάνα, του ουρολάγνου, του κοπρολάγνου, του γεροντόφιλου, και τόσων άλλων σεξουαλικών αποκλίσεων (παραφιλίες ονομάζονται επιστημονικά οι κάθε λογής σεξουαλικές αποκλίσεις απ' την πιό ανώδυνη ως την πιό επικίνδυνη όπως είναι η παιδοφιλία, ο σαδισμός, η εφαψιμανία, η επιδειξιομανία και πάει λέγοντας), για τις οποίες όσο δεν βλάπτουν τους άλλους δεν μας πέφτει λόγος.
Τότε να κάνουμε και παρέλαση για τους φετιχιστές. Και τους λάτρεις του αυνανισμού. Και συμπαράσταση για τους ηδονοβλεψίες.
Να βάλουμε κι από έναν μαζοχιστή σε κάθε πρωινάδικο ή μεσημεριανάδικο των καναλιών, που έχουν κατακλυστεί από ομοφυλόφιλους (κάθε εκπομπή κι από κανα δυό),
...να μαζοχίζονται μπροστά μας να γουστάρουμε.
Έτσι, για να διαφημίζουμε ως φυσιολογικό και πλειοψηφικό τί; Την απόκλιση και την μειοψηφία.

     Αν αυτό είναι λογική, αν δεν τάχουμε χάσει ακόμα, οκ. Συμφωνούμε.
     Ας συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε αν είναι ομοφοβικός ή όχι ο κάθε κύριος Τσιάρτας.
     Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
     Αλλά αυτό το έχουμε διαπιστώσει και απ' αλλού!..

mandatoforos.blogspot.gr

Πάντως ο Κυριάκος είναι ειλικρινής…

«Υιοθετεί το πιο νεοφιλελεύθερο μίγμα πολιτικών, που ούτε οι πιο σκληροί των δανειστών τόλμησαν να προτείνουν μέσα σε 3 μνημόνια»...

Γιάννης Σιδηρόπουλος 

 Στη ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε ότι δεν πιστεύει σε αυταπάτες για κοινωνίες χωρίς ανισότητες και έκανε σαφή των πυρήνα της πολιτικής του σκέψης που... μοιάζει βαθιά αντιδραστικός.
Σε ομιλία του για την 43η επέτειο της ΝΔ, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαπέλυσε επίθεση τους δημόσιους υπαλλήλους, ιδιαίτερα όσους αρνούνται την αξιολόγηση, χαρακτηρίζοντάς τους «λουφαδόρους». Παρότι ισχυρίζεται ότι αυτοί είναι λίγοι, η πραγματικότητα είναι πως είναι πολλοί και ανάμεσά τους οι περισσότεροι δεξιοί συνδικαλιστές. Προανήγγειλε συρρίκνωση του κράτους που, παρότι αποφεύγει να εξηγήσει τον τρόπο, είναι σαφές ότι δεν μπορεί να γίνει χωρίς απολύσεις.
Πρόσφατα πάλι, σε ερωτηματολόγιο της ΝΔ προς τα στελέχη της για τα εργασιακά προοιωνίζεται έμμεσα μια αγορά εργασίας χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς ελεγκτικούς μηχανισμούς, με διαμοιρασμό της ίδιας θέσης εργασίας, εδραίωση της part time απασχόλησης, απελευθέρωση απολύσεων, στήριξη των επιχειρηματιών σε βάρος των κοινωνικών παροχών. Ένα ερωτηματολόγιο που έκανε την κυβέρνηση «να τρίβει τα χέρια της» καθώς περιγράφει την ισοπέδωση της αγοράς εργασίας
Αν κάτι πρέπει να παραδεχτούν οι αντίπαλοι της ΝΔ είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει ειλικρινής ως προς τις προθέσεις του.Αλλά φαίνεται να βολεύει την κυβέρνηση. Προαναγγέλλει τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την «ζούγκλα» στην αγορά εργασίας, τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Υιοθετεί το πιο νεοφιλελεύθερο μίγμα πολιτικών, που ούτε οι πιο σκληροί των δανειστών τόλμησαν να προτείνουν μέσα σε 3 μνημόνια.
Ταυτόχρονα, οι φιλελεύθερες ρητορικές εγκαταλείφθηκαν γρήγορα, το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» επανήλθε και καθοδηγεί τον πολιτικό λόγο της ΝΔ και ο πολιτικός σχεδιασμός υποκαταστάθηκε από fake news. Είναι άγνωστο πότε η κεντρώα πτέρυγα του κόμματος θα αντιδράσει στην «αδωνοποίηση» του κόμματος και την ακατανόητη εκλογολογία διαρκείας που εξάντλησε τη συσπείρωση αλλά και την ίδια τη βάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
 Δεν υπάρχει λογικοφανής εξήγηση για την αδιέξοδη πολιτική της ΝΔ την ώρα που η κυβέρνηση έχει βελτιώσει το βηματισμό της και μειώνει διαρκώς την ψαλίδα. Είναι σαφές πάντως ότι η κυβέρνηση κινδυνεύει περισσότερο από τα δικά της «αυτογκόλ» παρά από την αντιπολίτευση...

tvxs.gr

Ακήρυχτος πόλεμος

Νίκος Μπογιόπουλος

Πριν από το μακελειό στο Λας Βέγκας με τους 59 νεκρούς, είχε προηγηθεί το μακελειό στο Ορλάντο με τους 50 νεκρούς. Και πριν από αυτό, είχε προηγηθεί το μακελειό στο σχολείο του Κονέκτικατ με τους 26 νεκρούς. Πριν από το μακελειό στο Κονέκτικατ, σε διάστημα 18 μηνών η χρήση όπλων στα αμερικανικά σχολεία είχε προκαλέσει 17 θύματα. Στους 18 μήνες μετά το μακελειό στο Κονβέκτικατ, οι θάνατοι εξ αυτού του λόγου ξεπέρασαν τους 40. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Iain Overton, τον συγγραφέα του Gun Baby Gun, στις ΗΠΑ:

• μόνο το 2011 έδωσαν τέλος στη ζωή τους 92 παιδιά κάτω των 14 ετών κάνοντας χρήση όπλου που είχαν στην διάθεσή τους,
• κυκλοφορούν τα περισσότερα όπλα ανά άνθρωπο από κάθε άλλη χώρα του πλανήτη,
• το 2013 καταγράφηκαν 100.598 πυροβολισμοί που οδήγησαν στον θάνατο 33.636 ανθρώπους, με τους 1.075 να είναι παιδιά κάτω των 19 ετών.

Στο φόντο του μακελειού στο Λας Βέγκας, από έναν τύπο που είχε στη διάθεσή του 49 (!) όπλα, πολλά από τα οποία δεν διαθέτει ούτε ο αμερικανικός στρατός, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ήταν ήδη από το 2000, κάτω από την αιγίδα της οργάνωσης «Ενα εκατομμύριο μαμάδες», που σε ένα από τα μαζικότερα συλλαλητήρια στην ιστορία της Ουάσιγκτον κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες ζητώντας το εξής αυτονόητο: «Νόμους οπλοκατοχής για ασφαλή παιδιά».

Εντούτοις, και τότε και πολλές φορές έκτοτε, αποδείχτηκε ότι το λόμπι της οπλο-λαγνείας διέθετε ισχυρότερες προσβάσεις στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας.

Οι προσβάσεις αυτές και η αντίστοιχη επιρροή στα αμερικανικά κέντρα λήψης των αποφάσεων δεν έχουν να κάνουν μόνο ή κυρίως με το γεγονός ότι στις ΗΠΑ πρέπει να αναγνωριστεί ως δεδομένη η ύπαρξη σημαντικής κοινωνικής βάσης που τάσσεται υπέρ της οπλοκατοχής. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι για κάθε διαμαρτυρία ενάντια στην οπλοκατοχή, στις ΗΠΑ αρθρώνεται λόγος - σε κοινωνικό επίπεδο - υπέρ της οπλοκατοχής.

Για παράδειγμα, την ίδια ώρα που πραγματοποιούνταν στην Ουάσιγκτον η διαδήλωση στην οποία αναφερθήκαμε κατά της οπλοκατοχής, σε άλλο σημείο της πόλης είχε διοργανωθεί αντι-διαδήλωση υπέρ της «ελευθερίας χρήσης των όπλων»...

Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα για τη διαιώνιση του καθεστώτος της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, βεβαίως και δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη της την παράδοση της χώρας.

Η ουσία, όμως, της υπόθεσης βρίσκεται αλλού. Άλλος είναι εκείνος ο παράγοντας, ο βασικός και ο καθοριστικός, που εξηγεί το γιατί σε μια χώρα 325 εκατομμυρίων ανθρώπων κυκλοφορούν πάνω από 300 εκατομμύρια όπλα!

Ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την ισχύ που διαθέτει το πολιτικό και οικονομικό λόμπι (που εκπροσωπείται από την «Εθνική Ομοσπονδία Όπλων»), η οποία τάσσεται υπέρ της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πολιτική ισχύς η οποία προέρχεται από τη με χίλια νήματα διασύνδεσή του με επιχειρηματικούς κολοσσούς της βιομηχανίας όπλων, όπως, για παράδειγμα, η «Lockheed».

Για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε με τον όρο «πολιτική ισχύς» αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της αμερικανικής διοίκησης επί εποχής Μπους:

• Η Λιν Τσέινι, σύζυγος του Αμερικανού αντιπροέδρου Τσέινι, διατέλεσε διευθύντρια στη «Lockheed».
• Ο Στέφεν Χάντλεϊ, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στο Λευκό Οίκο, ήταν ταυτόχρονα και ιδρυτής του δικηγορικού γραφείου «Σι και Γκάρντνερ», που εκπροσωπεί τη «Lockheed».
• Ο Νόρμαν Μινέτα ήταν υπουργός Μεταφορών και πρώην αντιπρόεδρος της «Lockheed».
• Οσο για τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα των ΗΠΑ, ήταν αυτός που εκπροσωπούσε τη «Lockheed» στην Ατλάντα.

Η «Lockheed» είναι η μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία στον κόσμο, που κατασκευάζει τα πάντα: Από αεροπλάνα, βόμβες και πυραύλους μέχρι υπουργούς, γερουσιαστές και εισαγγελείς. Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί τούτο:

Στην πρώτη του κιόλας συνέντευξη μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Ασκροφτ, είχε δηλώσει στο CNN: «Το να φέρουν όπλα οι Αμερικανοί είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους».

Για να καταλάβουμε πώς ζυγίζει τα «δικαιώματα» το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δεν έχουμε παρά να σημειώσουμε ότι αυτός, ο υπέρμαχος των «συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων», ο Ασκροφτ, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που μετά την 11η Σεπτέμβρη είχε δηλώσει πως η Αμερική, στον «αγώνα της κατά της τρομοκρατίας», δεν μπορεί να ασχολείται με «πολυτέλειες», όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες...

Σε ό,τι αφορά την αμερικανική διοίκηση, επί Ομπάμα, ένα στοιχείο αρκεί: Από τα άτομα που είχαν την υποστήριξη της «Εθνικής Ομοσπονδίας Όπλων» (NRA) στις εκλογές για το Κογκρέσο, ποσοστό άνω του 80% εκλέγονταν...

Όσο για τον Τραμπ και μόνο η εικόνα του να ανοίγει το ετήσιο συνέδριο του NRA τον περσινό Απρίλη τα λέει όλα. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι αυτός που στο ντιμπέιτ του υποψηφίων του Ρεπουμπλικανικού κόμματος το 2015 διαφήμιζε την περηφάνια του για το γεγονός ότι κρατά συχνά όπλα στα χέρια του. Όταν, δε, τέθηκε το θέμα της σύστασης ζωνών απαγόρευσης όπλων γύρω από σχολεία και εκκλησίες το αρνήθηκε λέγοντας πως αυτό θα ήταν «καταστροφή»…

Ο Τραμπ αποτέλεσε τον εκλεκτό της ΝRA στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ με την Ομοσπονδία να του εξασφαλίζει πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια για την προεκλογική του εκστρατεία. Ποσό διόλου ευκαταφρόνητο, αλλά στην πραγματικότητα σταγόνα στον ωκεανό για μια βιομηχανία, την βιομηχανία όπλων των ΗΠΑ, που τζιράρει πάνω από 40 δισ. δολάρια ετησίως…

Ας επαναλάβουμε το νούμερο: 40 δισ. δολάρια! Να, λοιπόν, η αιτία για το «Πώς είναι δυνατόν για τα όπλα να υπάρχει λιγότερο αυστηρή νομοθεσία από τα παιχνίδια;»,

όπως αναρωτιόταν η «Ουάσιγκτον Ποστ» μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών έξω από το Λευκό Οίκο, το Φλεβάρη του 2001.

Να, λοιπόν, γιατί το πιο απλό πράγμα στις ΗΠΑ είναι η αγορά και η κατοχή όπλου. Κάθε είδους όπλου. Ακόμα και όπλα που εκτοξεύουν οβίδες πωλούνται ελεύθερα στους ενδιαφερόμενους πελάτες. Όπως αποκαλύφθηκε τα όπλα και τα πυρομαχικά που είχαν χρησιμοποιήσει τον Απρίλη του 1999 δύο μαθητές σε λύκειο του Κολοράντο, όταν εκτέλεσαν 13 συμμαθητές τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν, τα είχαν προμηθευτεί από το σούπερ μάρκετ της περιοχής...

Να γιατί ακόμα και ο νόμος που ίσχυε από το 1994 μέχρι το 2004 όσον αφορά στην οπλοχρησία (και ο οποίος μετά τις συνεχείς αναβολές χρειάστηκε εφτά χρόνια για να ψηφιστεί) ως μοναδική προϋπόθεση για την αγορά όπλου στις ΗΠΑ όριζε ότι ο αγοραστής θα έπρεπε απλώς να είναι άνω των 18 ετών.

Να γιατί κατά την προεκλογική περίοδο του 2004, ακόμα και αυτός ο νόμος σχετικά με την οπλοκατοχή τέθηκε σε αχρηστία αφού η κυβέρνηση Μπους φρόντισε να αποφύγει να προχωρήσει στην ανανέωση της ισχύος του.

Είναι χαρακτηριστικό: Ένα χρόνο μετά το μακελειό στο Τέξας με τους 22 νεκρούς, το 1991, σε 27 Πολιτείες των ΗΠΑ εισήχθησαν ρυθμίσεις άδειας οπλοκατοχής μέσα σε πανεπιστημιουπόλεις και εκκλησίες με δικαίωμα χρήσης του όπλου με πρόφαση την αυτοάμυνα, ακόμα κι αν ο κάτοχος των όπλων ήταν υπό την επήρεια αλκόολ…

Αρκετές φορές η φιλολογία γύρω από το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ θέλει να κατατείνει στο συμπέρασμα ότι η ευρεία κατοχή όπλων στις ΗΠΑ αποτυπώνει τους όρους συγκρότησης αυτού του κράτους. Όροι οι οποίοι, όπως λέγεται, έχουν διαμορφώσει στο λαό ένα πνεύμα… «πολιτοφύλακα» και ότι τελικά είναι ο ίδιος ο λαός που ενσυνείδητα έχει επιβάλει τέτοιους κανόνες υπεράσπισης των ελευθεριών του, όπως η κατοχή όπλων, ώστε να αναγκάζεται το κράτος να τους αποδέχεται.

Μόνο που αυτή η προσέγγιση προσπαθεί, πίσω από ένα «έθνικ» και «φολκλορικό» προπέτασμα, να κρύψει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικερδέστατο εμπόριο. Με μια μπίζνα τεραστίων διαστάσεων που, στο τέλος τέλος, δεν αντανακλά παρά την ακραία εκμεταλλευτική αγριότητα στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων. Αγριότητα που θέλει «ο άνθρωπος (να) είναι λύκος για τον άνθρωπο».

Στο πλαίσιο αυτής της αγριότητας και αυτής της μπίζνας, οι εκπρόσωποι του κράτους και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος μόνο προσχηματικά επικαλούνται την πράγματι υπαρκτή αμερικανική παράδοση της οπλοκατοχής.

Εύλογο, επομένως, και το συνακόλουθο ερώτημα: Τι κοινωνία είναι αυτή, τελικά, όπου όπως προείπαμε σε έναν πληθυσμό 325 εκατομμυρίων Αμερικανών, τα όπλα που υπάρχουν στα αμερικανικά σπίτια υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 300 εκατομμύρια (!), δηλαδή ένα όπλο για σχεδόν κάθε Αμερικανό, ανεξαρτήτως ηλικίας!

Πρόκειται προφανώς για μια κοινωνία βουτηγμένη στην «κουλτούρα του φόβου». Του «τρόμου». Του άκρατου ατομισμού. Της αποθέωσης της «δύναμης» και της επιβολής του «νόμου του ισχυρού». Του ανελέητου ανταγωνισμού και της αντιδραστικής βίας ως μέσου επιβεβαίωσης του εγώ.

Μια κοινωνία που σπρώχνεται εξ απαλών ονύχων να αναζητά τη «συλλογικότητα» στις συμμορίες. Που διδάσκεται να εκλαμβάνει το έγκλημα ως διαδικασία «επιβίωσης» ή και «καταξίωσης», όπως ακριβώς απορρέει από το γεγονός ότι την μαθαίνουν να αποδέχεται τα εγκλήματα των ταγών της σαν «πατριωτισμό» και «επιβίωση του έθνους». Μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ζωή αξίζει τόσο όσο λέει εκείνο το σλόγκαν: «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα».

Αυτή η κοινωνία,

• η τόσο διαποτισμένη από το πνεύμα του «κοινωνικού δαρβινισμού»,
• μέσα από το καθεστώς των ταξικά αβυσσαλέων ανισοτήτων,
• με τους 50 εκατομμύρια λειτουργικά αναλφάβητους,
• τα 50 εκατομμύρια των ανασφάλιστων,
• τα 50 εκατομμύρια που τρέφονται με κουπόνια απορίας,
• τα 100 εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους,
• που εθίζεται διαρκώς από την κυρίαρχη ιδεολογία στη λογική της «Άγριας Δύσης», της «εκδίκησης» και της «αντεκδίκησης»,
• που «λύνει» τα υπαρξιακά της φλερτάροντας ακατάπαυστα με την αλλοτρίωση και την αποξένωση μέσω των «σούπερ-ηρώων» της,

φαίνεται να κρατά πάντα ζωντανό εκείνο τον αφορισμό του Κλεμανσό όταν έλεγε ότι «η Αμερική είναι η χώρα που πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να αγγίξει τον πολιτισμό»...

Το αποτέλεσμα της οπλο-λαγνείας (για να θυμηθούμε το ομότιτλο και βραβευμένο με Οσκαρ ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ) είναι ένας πραγματικά «Ακήρυχτος Πόλεμος» στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11.000 άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας. Πρόκειται, δηλαδή, σε επίπεδο ανθρωπίνων απωλειών, για ...τέσσερις (!) 11ες του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο!

Όπως έλεγε ο Μουρ στο ντοκιμαντέρ του, αυτός ο «ακήρυχτος πόλεμος» στις ΗΠΑ δεν είναι παρά το τίμημα που πληρώνει ο αμερικανικός λαός για τον «Νο 1» ιμπεριαλιστή του πλανήτη.

Είναι, όπως ισχυριζόταν, η αντανάκλαση στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας - με τη μορφή της αντικοινωνικής «τρέλας» - του τρόμου, του φόβου και της βίας που οι ΗΠΑ σπέρνουν στον κόσμο...

www.enikos.gr

Ο Καταλανός Δον Κιχώτης

Του Στάθη

Μια από τις λιγότερo φωτισμένες παραμέτρους του δημοψηφίσματος της Kαταλωνίας είναι η... ταξική – υπό την έννοια της στάσης των πλουσιώτερων. Στη στάση αυτή ανιχνεύεται η δυσφορία των εύπορων εις όσα αφορούν τη φορολόγηση και την κατανομή του καταλανικού ΑΕΠ από τη Μαδρίτη – αναλογίες που παραπέμπουν στη στάση της Λίγκας του Βορρά κατά της εκάστοτε κυβέρνησης των «άχρηστων στη Ρώμη», αναλογίες οι οποίες παραπέμπουν ακόμα και στην απόσχιση του «πλούσιου» Μαυροβουνίου από τη «φτωχή» Σερβία.
Εις ό,τι αφορά τους φτωχότερους στην Καταλωνία, τα πράγματα είναι πιο απλά. Αυτοί μέσα στο πλαίσιο μιας τρικυμιώδους (και μάλλον ναυαγούσας) παγκοσμιοποίησης, αναζητούν τον προσδιορισμό ενός (θεσμικού πλέον) εθνικού πλαισίου, μέσα στο οποίο το αίσθημα της κοινότητας και του αυτεξούσιου θα μπορούσε να αποδειχθεί ισχυρότερο και πάντως πιο προστατευτικό απέναντι στα τσουνάμι και τις κρίσεις που χαρακτηρίζουν την παγκοσμιοποίηση. Κάτι μάλλον μάταιο, όσον και στην Καταλωνία και στην Ευρώπη και στον κόσμο λυσσομανάνε οι άνεμοι από τον ασκό του νεοφιλελευθερισμού.
Το 40% των πλούσιων και των φτωχών Καταλανών που προσήλθαν στις κάλπες (και το 90% του «ναι») δείχνουν μια Καταλωνία διχασμένη από χέρι, μια Ισπανία διχασμένη επίσης και μια Ευρωπαϊκή Ένωση ανίκανη για μιαν ακόμη φορά (ως εκ της δομής της) να διαχειρισθεί οτιδήποτε μείζον την αφορά, πλην της διατήρησης των Εταιρειών ως κράτη εν κράτει.

***
Το Καταλανικό Ζήτημα (είτε με την έννοια της αυτονομίας είτε της απόσχισης είτε της ανεξαρτησίας) θέτει την Ένωση αντιμέτωπη με ένα τοπίο πολύ διαφορετικό στα έγκατά του απ’ ό,τι στην επιφάνειά του. Στην Ισπανία, στην Αγγλία, στο Βέλγιο, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στα Βαλκάνια, πολλές εθνικές ταυτότητες και πολλές καταγωγικές ιδιοπροσωπίες υπάρχει ο κίνδυνος να ενδυθούν εθνικιστικές ιδεολογίες ή να χειραγωγηθούν από ρέμπελες ταξικές δημαγωγίες.
Αυτή η διαδικασία θέτει την κυρίαρχη δύναμη της Ένωσης, τη Γερμανία, μπροστά σε ένα αίνιγμα: μια «ενωμένη» Ευρώπη με προνομιούχα και μη προνομιούχα κράτη ή μια Ευρώπη διαμελισμένη σε χώρους και περιοχές (που άλλωστε χειραγωγούνται πιο εύκολα); Και στις δύο περιπτώσεις εκείνο που περισσεύει είναι η αστική δημοκρατία. Αυτή όλο και περισσότερο περιέχει την οικονομική τρομοκρατία που την υπονομεύει και τη μετατρέπει σε πολιτική τυραννίδα.

Το «σύστημα» στην Ευρώπη, κυρίως υπεύθυνο για την απίσχναση της δημοκρατίας, αντιμετωπίζει τώρα το «αντισύστημα» (που επιδιώκει ακριβώς τα ίδια). Αν ήθελε
κανείς να εκφρασθεί με όρους τραγωδίας, θα έλεγε ίσως, ότι η Ευρώπη θυσίασε επί μακρόν στους χθόνιους θεούς της Απληστίας και του Παράλογου, ξυπνώντας έτσι τους υποχθόνιους θεούς της Βίας και του Μίσους.

***
Τέλος, εις ό,τι αφορά την Ισπανία ειδικότερα, στο Καταλανικό δράμα παίζεται και ένα χαρτί, «ένα ελλείπον παιγνιόχαρτο», καθώς θα έλεγε και ο Σκαρίμπας, που «κόβει». Το οποίον ανάγεται στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και κατ’ επέκτασιν στη φασιστική δικτατορία του Φράνκο. Όταν η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Ισπανία, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, μάλιστα προεξάρχοντος του Κομουνιστικού Κόμματος Ισπανίας και του ίδιου του Καρίγιο, επεβλήθη γενική αμνηστία. Δεν αναζητήθηκαν ευθύνες, δεν καταλογίσθηκαν τα εγκλήματα, ουδεμία εκδοχή κάθαρσης επήλθε. Ακόμα και στα καθ’ ημάς, και παρά το (περίφημο) «στιγμιαίο», οι πρωταίτιοι της εφτάχρονης δικτατορίας δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Για τη σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο «δεν άνοιξε μύτη», το αίμα έμεινε καλά καταχωνιασμένο, αδικαίωτο στα Τάρταρα – τροφή τώρα κι αυτό των υποχθόνιων θεών, που θέλουν να ξαναβγούν στο φως για να το ντύσουν και πάλι με μελανούς χιτώνες…

 Από την στήλη "Τά Πρασσεινάλογα" ("Το Ποντίκι")

www.topontiki.gr

Η Μακροβιότερη Μνημονική Κυβέρνηση Τσίπρα και τα Παράγωγά της.

Εσωτερικές δονήσεις

Απεριόριστα Ρίχτερ

Τεκτονικές αλλαγές

Και ‘γω αιωρούμαι

Στο Ρήγμα της Λήθης

 

Του Γιώργου Σιώζου

 

Θα διακινδυνεύσω να διατυπώσω απόψεις Αιρετικές και λίαν Αντιμαρξιστικές.

Θα αφήσω να με καταλάβει ένα πνεύμα ακραίου Ιδεαλισμού, έντονα φορτισμένου από συναισθηματική προσέγγιση της πραγματικότητας.

Δεν θα ασχοληθώ με τον ΕΝΦΙΑ, τις περικοπές των συντάξεων, τις ελαστικές μορφές εργασίας, το ξεπούλημα της χώρας και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο.

Θα αντιπαρέλθω τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και θα ασχοληθώ, με τις τεράστιες ψυχικές ρηγματώσεις.

 

Που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ, αναρωτιόνταν ο Ελύτης.

Κυρίως όμως, πώς να βολέψουμε την ψυχή μας, και σε τι ωφελούν τα δάκρυα, σε μια άνυδρη χώρα ;

Με ποιο κουράγιο να παλέψει ένας Λαός, όταν τα όνειρα του έγιναν τσέρκουλα, στα χέρια των Μηδισάντων και των Μήδων;

Ξεμείναμε από ελπίδα, εκλείπουν τα όνειρα, περίσσευσαν οι εφιάλτες.

Χλεύη, έπαρση και αλαζονεία για όσους δεν ακολούθησαν το καραβάνι για τα Σούσα.

ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα κουτσό άλογο που εκλαμβάνονταν ως άλογο κούρσας Ιπποδρόμου.

Σε αυτό εναπόθεσε τις ελπίδες της η κοινωνία.

Άλλο όμως το στοίχημα της κοινωνίας, διαφορετικό από εκείνο των Επιβητόρων.

Οι Επιβήτορες, κέρδισαν το στοίχημα και περιφέρουν υπερηφάνως ως τρόπαιο τα Κουρσεμένα όνειρα ενός λαού.

Τώρα, στην περιδίνηση της πετρελαιοκηλίδας.

Πετρελαιοκηλίδα, που δεν περιορίζεται στον Σαρωνικό.

Καταλαμβάνει όλο το χώρο της αριστεράς και διαχέεται στην Κοινωνία.

Σαν Πίσσα κολλάει στο σώμα της Αριστεράς, η έκφραση : Όλοι ίδιοι είναι.

Οι Λαθρέμποροι των Ιδεών σε αγαστή συνεργασία με τους διαχρονικά Λαθρέμπορους των θαλασσών υπόσχονται και άλλα ναυάγια.

Ετοιμάζονται για νέα Ρεσάλτα, σε μια χώρα ναυαγών.

Μην τυχόν τολμήσει και εμφανιστεί στο πέλαγος της Κοινωνικής νηνεμίας σωστική λέμβος…

Υπάρχει κίνδυνος, έστω και από ένα Ροβινσώνα Κρούσο.

Στην Appia οδό, επί ξύλου κρεμάμενοι Ζηλωτές του Σπάρτακου υπερασπίζονται την Μνήμη αντιστεκόμενοι στη Λήθη.

Όμως στην κοινωνία ο λήθαργος επικρατεί.

Πολιτικά πτώματα του παρελθόντος αναλαμβάνουν χρέη Σωτήρων.

Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός, προβάλλεται ως μοναδική ιδεολογία.

Στα αδιέξοδα για τους «τολμηρούς», υπάρχει η επιλογή της «Ελεύθερης Πτώσης».

Η Ευγονική, ως λύση στην Δημοσιονομική Ασφυξία.

Συντρίμμια ξεβράζει το ναυάγιο της «Αριστεράς»

Οσμή καμένου Πεύκου αναδύεται στην Ατμόσφαιρα.

Σκουριές, καλύπτουν τα πρόσωπα μας.

Μαστούρα ως τα μπούνια, το ηθικό και αξιακό φορτίο των Ισχυρών οικονομικών παραγόντων και των Βαρόνων του Τύπου.

Ερμα και Έρμαιο, σε κοντραμπατζίδικα τσιγαράδικα η Κυβέρνηση Τσίπρα, Ιβανοαρμενίζει.

Απελπισία και κατάθλιψη τα κυρίαρχα συναισθήματα.

Ψυχοφάρμακα, το προσφάι ενός ολόκληρου Λαού.

Δεκανίκι δεν απόμεινε να στηρίξει την ύπαρξη του.

Αγοροπωλησίες επί Μακρόν στην Πνύκα.

Όμως παρηγορηθείτε…

Τώρα Perrier όχι μόνο στο ποτήρι σας, αλλά και στο θερμοσίφωνο σας !!!

seisaxthia.wordpress.com

Aπόψεις με παρρησία

Tου Περικλή Κοροβέση

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ετσι όπως εκατάντησε η χώρα μας, με αυτούς τους ανθρώπους, είναι απερίγραπτο. Ενα αντιπνευματικό και απολίτιστο αποχωρητήριο, που μολύνει την Ευρώπη με τη διαπεραστική βρόμα του. Και όχι μόνο την Ευρώπη. Αυτός ο υπερφίαλος ρεπουμπλικανισμός και αυτός ο υπερφίαλος σοσιαλισμός, που δεν έχει καμία σχέση με σοσιαλισμό.

Η πολιτική που ασκούν οι Σοσιαλιστές εδώ στη χώρα μας δεν είναι τίποτα λιγότερο από εγκληματική. Ομως οι Σοσιαλιστές δεν είναι πια Σοσιαλιστές. Είναι κατά βάση Εθνικοσοσιαλιστές. Οι Σοσιαλιστές δολοφόνησαν τον σοσιαλισμό ήδη από τη στιγμή που έγιναν εξουσία.

Από τότε δεν υφίσταται πια σοσιαλισμός στη χώρα μας. Υπάρχει μόνο εκείνος ο αηδιαστικός ψευτοσοσιαλισμός που σε αρρωσταίνει με το που ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί.

Αυτοί οι λεγόμενοι Σοσιαλιστές είναι υπεύθυνοι για την παλινόρθωση του σύγχρονου εθνικοσοσιαλισμού. Οι Σοσιαλιστές είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός. Η λέξη σοσιαλισμός ηχεί στ’ αυτιά μου, εδώ και πολύ καιρό, σαν αποκρουστική βρισιά, το άκουσμα της οποίας μου προκαλεί το ίδιο άγχος με τη λέξη εθνικοσοσιαλισμός.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΑ: Η Εκκλησία, μια παγκόσμια φαυλότητα. Οι άνθρωποι που μας περιστοιχίζουν, αβυσσαλέα άσχημοι και αμβλύνοες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένας πανούργος αγράμματος ψεύτης. Μια ριζικά τυραννική προσωπικότητα. Ο πρωθυπουργός, ένας πανούργος μεταπράτης.

Ο Πάπας προσφέρει στα πολυτελή του μέγαρα ένα ζεστό πιάτο φαΐ στους άστεγους και φροντίζει αυτή η πράξη ν’ αποκτήσει παγκόσμια δημοσιότητα. Μεγαλομανείς ηθοποιοί κακοποιούν την Υποσαχάρια Αφρική. Διεστραμμένοι διευθυντές φιλανθρωπικών ιδρυμάτων ταξιδεύουν στην Ερυθραία στην πρώτη θέση και φωτογραφίζονται για τον παγκόσμιο Τύπο, πλάι σε ανθρώπους που λιμοκτονούν.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: Εργατοπατέρες, με τις χλιδάτες βίλες στην εξοχή, τζογάρουν εκατομμύρια και βλέπουν ως κύρια αποστολή τους τις φαύλες συναλλαγές με τους τραπεζίτες. Καλοζωισμένοι συγγραφείς τρέχουν στις φυλακές και διαβάζουν στους κρατούμενους τα κάλπικα σκουπίδια τους, σαν να πρόκειται για τίποτα έργα υψηλής τέχνης. Ενας κυνικός κόσμος, ένας ριζικά εκφυλισμένος κόσμος.

ΚΟΥΙΖ: Ποιος άραγε έγραψε αυτό το τόσο βίαιο και επιθετικό κείμενο, που φτύνει κατάμουτρα την εξουσία διαπιστώνοντας πικρές αλήθειες; Κάποιος αναρχικός φιλόσοφος; Κάποιος σοφός γέροντας στρατευμένος στη Θεολογία της Απελευθέρωσης; Να το έγραψε κάποιος από την «Εφ.Συν.»; Τα λίγα αντιπολιτευτικά κείμενα που δημοσιεύουμε, σε σύγκριση με αυτό, μοιάζουν με κείμενα γραμμένα για τη «Διάπλαση των Παίδων». Να μη σας παιδεύω άδικα.

Φέρει την υπογραφή Τόμας Μπέρνχαρντ, ίσως του μεγαλύτερου σύγχρονου γερμανόφωνου συγγραφέα που έχει καταξιωθεί διεθνώς. Τα αποσπάσματα είναι από το κύκνειο έργο του «Πλατεία Ηρώων» (εκδόσεις Κριτική, μετάφραση Βασίλης Τσαλής). Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε αφορούν την πατρίδα του, την Αυστρία (χάριν παιδιάς, αυθαιρέτως αντικατέστησα τη λέξη «Αυστρία» με τη λέξη «χώρα» για να δούμε ομοιότητες και διαφορές με τα καθ’ ημάς).

Το έργο αυτού του μεγάλου συγγραφέα το ανακάλυψα περίπου σαράντα χρόνια πριν και μάταια προσπάθησα να βρω θέατρο για να το παίξει. (Εμπειρος μεταφραστής μού είπε πως ό,τι σημαντικό γράφεται στον κόσμο μεταφράζεται εδώ ύστερα από μια δεκαετία. Αν και προσωπικά πιστεύω πως τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει).

Για το έργο του λοιπόν δεν θα μιλήσω, αλλά για το ήθος του. Συνήθως σε μας, συγγραφείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες που επιθυμούν καριέρα, δεν φροντίζουν να το πετύχουν αυτό με το έργο τους, αλλά με την ένταξή τους σε κάποιο κόμμα. Και την κατάλληλη στιγμή ανταμείβονται για τους κόπους του γλειψίματος. Οι αντίστοιχες περιπτώσεις του Μπέρνχαρντ στην Ελλάδα είναι λίγες.

Θα σταθώ μόνο στον Αρη Αλεξάνδρου, εξίσου σημαντικό με τον Αυστριακό ομόλογό του. Οταν ο Κλάους Πάιμαν, διευθυντής του ιστορικού Μπουργκτεάτερ, προσέγγισε τον Μπέρνχαρντ για να γράψει ένα έργο για την προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ’ Ράιχ, όπου οι Αυστριακοί παραληρούσαν από τον ενθουσιασμό τους για την υποταγή τους άνευ όρων στους ναζί, ο συγγραφέας τού έκανε μια άλλη πρόταση γι’ αυτήν την επέτειο:

Να αναρτηθεί σε κάθε μαγαζί της Βιέννης, που ήταν εβραϊκής ιδιοκτησίας και το έκλεψαν οι αξιοπρεπείς Βιεννέζοι, μια ταμπέλα που να λέει: «Αποεβραιοποιημένο». Η πρόταση δεν έγινε δεκτή αλλά το έργο παίχτηκε.

Ολη η καλή κοινωνία ήταν παρούσα στην πρεμιέρα. Στο τέλος της παράστασης, το μισό κοινό ζητωκραύγαζε και το άλλο μισό φώναζε «προδότη θα πεθάνεις». Τρεις μήνες μετά την πρεμιέρα, βρέθηκε ο Μπέρνχαρντ νεκρός στο αγρόκτημά του.

Οι συνθήκες θανάτου του παραμένουν ακόμα και μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες. Αλλά πρόλαβε να εκδικηθεί. Στη διαθήκη του απαγόρευσε να παίζονται τα έργα του στην πατρίδα του, την ώρα που αυτά θριάμβευαν σε όλο τον κόσμο. Να σημειώσουμε πως η σημερινή Αυστρία είναι η πιο καθαρά ναζιστική χώρα της Ε.Ε.

efsyn.gr

Το deal ΕΚΤ-ΔΝΤ και η εν αναμονή αξιολόγηση

 

Το υπόρρητο πολιτικό σκεπτικό του συμβιβασμού Ντράγκι-Λαγκάρντ για τις τράπεζες – Η γερμανική εκκρεμότητα αυξάνει τους… νεκρούς χρόνους και βαραίνει την ατζέντα των προαπαιτούμενων

 

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Θεωρητικά, μετά το συμβιβασμό ΕΚΤ-ΔΝΤ για το θέμα των ελληνικών τραπεζών, οι επικεφαλής του κουαρτέτου είναι πολιτικά έτοιμοι να έρθουν στην Αθήνα για την επίσημη εκκίνηση της τρίτης αξιολόγησης, υπό την προϋπόθεση ότι θα κοπούν εντός Οκτωβρίου οι «ουρές» της δεύτερης αξιολόγησης (εξόφληση ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου, ώστε να εκταμιευτεί η υποδόση των 800 εκατ.).

Ωστόσο, οι εξελίξεις στη Γερμανία και το άγνωστο χρονοδιάγραμμα σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο προκαλούν φρενάρισμα, αν όχι και πάγωμα της διεργασίας. Είναι εξαιρετικά απίθανο ο -κατά πληροφορίες- προσωρινός υπουργός της Γερμανίας Πέτερ Αλτμάιερ (διευθυντής του γραφείου της Καγκελαρίας, από τους στενότερους συνεργάτες της Μέρκελ) να αναλάβει ευθύνες αποφάσεων σε ευαίσθητα πεδία για τα οποία οι υποψήφιοι κυβερνητικοί εταίροι της Μέρκελ έχουν προ πολλού δηλώσει τα «βέτο» τους.

 

Δυο σενάρια για τις τράπεζες

Άλλωστε, το νεκρό χρόνο που θα μεσολαβήσει μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό νέας γερμανικής κυβέρνησης (το 2003 χρειάστηκαν τρεις μήνες διαπραγμάτευσης με το SPD) φαίνεται ότι τον πήραν υπόψη τους και οι ηγεσίες της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στο deal στο οποίο κατέληξαν για την αξιολόγηση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών, ώστε να καμφθούν οι ισχυρές αμφιβολίες του Ταμείου για την πραγματική κατάσταση των πιστωτικών ιδρυμάτων και το ενδεχόμενο να χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση.

Ο συμβιβασμός στον οποίο κατέληξαν –ενισχυμένα stress tests των τραπεζών από τον Φεβρουάριο, δηλαδή νωρίτερα από τον αρχικό προγραμματισμό της ΕΚΤ- αφήνει παράθυρο να συρθεί η αξιολόγηση μέχρι τότε, παρά τις διακηρύξεις της Κομισιόν και του Eurogroup ότι επιθυμούν και θεωρούν εφικτή την ολοκλήρωσή της μέχρι το τέλος του έτους. Αυτό είναι το ένα σενάριο.

Ένα δεύτερο σενάριο παραπέμπει στη μετάθεση του θέματος των τραπεζών σε επόμενη αξιολόγηση, πριν την ολοκλήρωση του τρίτου Μνημονίου. Κι αυτό γιατί η επίσπευση των stress tests των τραπεζών που προανήγγειλε η ΕΚΤ δεν είναι μια στιγμιαία διαδικασία -θα κρατήσει από τον Φεβρουάριο μέχρι τα τέλη Μαΐου. Και θα συνοδευτεί από τον εξαντλητικό, ολόπλευρο έλεγχο των τραπεζών από τον εποπτικό μηχανισμό SSM, από τον οποίο δεν αποκλείεται να προκύψουν ανάγκες νέας κεφαλαιακής ενίσχυσής τους. Θα είναι, άραγε, το αποτέλεσμα των stress tests ο αστερίσκος που θα συνοδεύσει την ολοκλήρωση του τρίτου Μνημονίου, από τον οποίο θα προκύπτει είτε η ανάγκη μιας προληπτικής πιστωτικής γραμμής από τον ESM, είτε η εκταμίευση του «εν αναμονή» δανείου 1,8 δισ. δολαρίων που έχει εγκρίνει το ΔΝΤ, είτε ένας συνδυασμός τους; Είναι μια ισχυρή πιθανότητα. Γιατί στον συμβιβασμό ΕΚΤ- ΔΝΤ για τις ελληνικές τράπεζες υπολανθάνει η πολιτική αμφιβολία για το κατά πόσο η επόμενη γερμανική κυβέρνηση και, κατ’ επέκταση, η ηγεσία της Ευρωζώνης θα είναι σε θέση να προχωρήσουν στο γαλλογερμανικό σχέδιο ολοκλήρωσής της, στη δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου και, άρα, στην επίσπευση του συναινετικού διαζυγίου του ΔΝΤ με την Ευρωζώνη και την Ελλάδα.

 

Οι αμοιβαίες υποχωρήσεις

Ουσιαστικά, οι ηγεσίες της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, έχοντας κατά νου τις ευαίσθητες πολιτικές ισορροπίες που διαμορφώνει το εκλογικό σοκ στη Γερμανία και τον κίνδυνο να κλονιστεί η εικόνα σταθερότητας και ανάκαμψης στην Ευρωζώνη επέλεξαν: Πρώτον, από κοινού να δηλώσουν εμπιστοσύνη στις αντοχές του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και αμοιβαίο σεβασμό στα όρια εξουσίας τους. Δεύτερον, να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και να καλύψουν την απόσταση που τις χώριζε. Το μεν ΔΝΤ αναγνώρισε την πρωτοκαθεδρία της ΕΚΤ στην εποπτεία των ελληνικών τραπεζών, η δε ΕΚΤ επιτάχυνε τους κεφαλαιακούς ελέγχους και αποδέχθηκε την αυστηροποίησή τους, περιλαμβάνοντας σ’ αυτούς και «στοχευμένους» ελέγχους ποιότητας ενεργητικού (AQR), όπως ζητούσε το ΔΝΤ.

Το τι θα προκύψει απ’ αυτό θα το δούμε τον Μάιο. Αλλά στο μεταξύ οι τράπεζες και η κυβέρνηση υποχρεώνονται να επιταχύνουν τη μείωση των κόκκινων δανείων, με εντατικότερους πλειστηριασμούς και πωλήσεις σε κεφάλαια-γεράκια.

 

Ακανθώδης ατζέντα

Κατά τα λοιπά, η εν αναμονή (νέας γερμανικής κυβέρνησης) αξιολόγηση έχει και χωρίς το τραπεζικό ζήτημα ακανθώδη ατζέντα δεκάδων προαπαιτούμενων, με πιο επίμαχα τα εργασιακά. Με πολύ πρόσφατα ψηφισμένο ένα εργασιακό νομοσχέδιο (για την καταπολέμηση της αδήλωτης και απλήρωτης εργασίας) με το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ επιχείρησε να αντισταθμίσει τη μνημονιακή απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, οι δανειστές απαιτούν παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό νόμο και περιορισμό στη δυνατότητα κήρυξης απεργίας, αποσαφήνιση του καθεστώτος της διαιτησίας στις συλλογικές συμβάσεις, «επανεξέταση» των προνοιακών, αναπηρικών και οικογενειακών επιδομάτων και νέες παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό (νόμος Κατρούγκαλου), με την «ευχή» να αποφευχθεί η ανάγκη να επισπευσθεί η εφαρμογή της δέσμευσης για νέα μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% του ΑΕΠ (περίπου 2 δισ.) από το 2018, αντί του 2019.

Η ηγεσία της κυβέρνησης, πάντως, φαίνεται ότι είναι διατεθειμένη για «γενναιόδωρες» υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Η αμήχανη πολιτική παρέμβαση (απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ) υπέρ της «ταχύτατης υλοποίησης της επένδυσης στο Ελληνικό» και της άρσης των «εμποδίων» από τις αρχαιολογικές και περιβαλλοντικές υπηρεσίες και οι αντίστοιχες «διορθωτικές» κινήσεις για την Eldorado είναι απολύτως ενδεικτικές για το μέχρι πού μπορεί να φτάσουν αυτές οι υποχωρήσεις. Και μας χωρίζουν μόλις τρία χρόνια από τις διαπρύσιες διακηρύξεις ότι «το Ελληνικό δεν πωλείται…».

 

Η… νοσταλγία Σόιμπλε και η νέα γερμανική συναίνεση

Η χριστιανική ένωση της Μέρκελ έχασε, οι σοσιαλδημοκράτες κυβερνητικοί εταίροι της συνετρίβησαν και επέλεξαν τη «θεραπεία» της αντιπολίτευσης, ο Σόιμπλε απομακρύνεται από τον ρόλο του «αφέντη» της Ευρωζώνης, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες διεκδικούν το καίριο υπουργείο Οικονομικών, οι Πράσινοι φιλοδοξούν να είναι το «φιλοευρωπαϊκό» αντίβαρο στον ευρωσκεπτικισμό των Φιλελεύθερων, η ακροδεξιά AfD διακηρύσσει ότι θα διαλύσει τη Μέρκελ. Τι βγαίνει τελικά από το γερμανικό εκλογικό ισοζύγιο για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη;

Επισημάναμε και στο προηγούμενο φύλλο (23/9) ότι «πολλά θα κριθούν από το μετεκλογικό μίγμα της νέας κυβέρνησης Μέρκελ, αλλά και το μίγμα της αντιπολίτευσης- υπογραμμίζουμε ξανά ότι μια υψηλή επίδοση της ακροδεξιάς AfD θα προκαλέσει σκλήρυνση της όλης γερμανικής πολιτικής σε πολλά επίπεδα». Κι αυτό πιστεύουμε ότι επιβεβαιώνεται πλήρως από το αποτέλεσμα.

Η γερμανική κοινή γνώμη μετατοπίστηκε συνολικά δεξιότερα, και το ίδιο θα συμβεί με το σύνολο του γερμανικού πολιτικού συστήματος, όχι μόνο λόγω της ισχυρής ακροδεξιάς παρουσίας στη γερμανική αντιπολίτευση, αλλά και λόγω της επίσης ισχυρής φιλελεύθερης ακροδεξιάς στη συμπολίτευση. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP), στον ανταγωνισμό τους με το AfD, ενσωμάτωσαν πολλά στοιχεία από την ακροδεξιά ατζέντα (μεταναστευτικό), ενώ αφομοίωσαν δημιουργικά πολλές από τις παλαιότερες ιδέες Σόιμπλε για ελεγχόμενη χρεοκοπία, αποπομπή κρατών μελών από την Ευρωζώνη κ.λπ.

Κι είναι βέβαιο ότι με τα ίδια «γερμανοκεντρικά» κριτήρια μ’ αυτά του Β. Σόιμπλε οι Γερμανοί Φιλελεύθεροι θα παζαρέψουν με τη Μέρκελ το στρογγύλεμα και τον ακρωτηριασμό του γαλλογερμανικού σχεδίου για την Ευρωζώνη (Νομισματικό Ταμείο, υπουργός Οικονομικών κλπ).

Η σκλήρυνση της γερμανικής στάσης, πιθανότατα και στην αντιμετώπιση της Ελλάδας, πρέπει να θεωρείται, λοιπόν, δεδομένη. Όχι μόνο γιατί θα υπάρχει στην επόμενη κυβέρνηση Μέρκελ ένας υστερικός φιλελεύθερος υπουργός που θα ζητάει «αίμα» και θα μας κάνει να… νοσταλγούμε τον Β. Σόιμπλε ή τον πρώην αρχηγό του FDP και αντικαγκελάριο Φ. Ρέσλερ (τον θυμάστε, μέχρι το 2013, να εκβιάζει «πρώτα μεταρρυθμίσεις, μετά δόση»;). Αλλά, κυρίως, γιατί η αντιμετώπιση της ακροδεξιάς AfD θα αξιοποιηθεί για να εξασφαλιστεί μια νέα συντηρητική συναίνεση στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Και η παρουσία του Β. Σόιμπλε στην προεδρία της Bundestag θα αποδειχθεί ότι δεν ήταν τυχαία επιλογή.

www.e-dromos.gr

Το χρηματιστηριακό ιδεολόγημα της «ατομικής επιλογής»

 

"ΡΕΣΑΛΤΟ"

 

Με λάβαρο τα «ανθρώπινα δικαιώματα» η χρηματιστηριακή, πλανητική μαφία των ληστών και δημίων της ανθρωπότητας έχει ισοπεδώσει τα ΠΑΝΤΑ και σπέρνει παντού τον ΟΛΕΘΡΟ και την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…
Με αυτό το ιδεολόγημα, επίσης, έχει εγκλωβίσει και ενσωματώσει την αριστερά: Την έχει μετατρέψει σε «οργανικό διανοούμενο» της... διεθνούς ιμπεριαλιστικής κακουργίας…
Με το ίδιο αυτό ιδεολόγημα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχει νομιμοποιήσει, δηλαδή έχει καταστήσει ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, κάθε διαστροφή και νόσο της ιμπεριαλιστικής παρακμής…
Και εδώ οι προπαγανδιστές που δίνουν το άλλοθι είναι οι ενσωματωμένοι «αριστεροί», οι οποίοι φωνασκούν, σαν υστερικές ύαινες, για «το δικαίωμα του ατόμου να καθορίζει ο ίδιος τη ζωή του».
Με βάση αυτό το μυθολογικό και άκρως αντιεπιστημονικό κατασκεύασμα του «δικαιώματος» της «ατομικής επιλογής» προωθείται, σήμερα η «ατομική επιλογή» («ατομικό δικαίωμα») της επιλογής του φύλου.
Η ομοφυλοφιλία και όλα τα συνακόλουθα με βάση την «ατομική επιλογή» (το «ατομικό δικαίωμα») έχουν ήδη κατοχυρωθεί.
Με μπροστάρηδες πάλι τους πολύχρωμους «αριστερούς» που δεν έπαψαν να σκούζουν ασταμάτητα περί του «δικαιώματος» της «ατομικής επιλογής»…
Βεβαίως ΟΥΔΕΠΟΤΕ αυτοί οι «αριστεροί» και μαρξίζοντες αναρωτήθηκαν πάνω στο Κοινωνικό Αλφάβητο της Μαρξιστικής Θεωρίας: Ότι ποτέ το άτομο δεν καθορίζει το ίδιο τη ζωή του σε επίπεδο ατομικό!!!
Η συμπεριφορά και οι «επιλογές» του ατόμου καθορίζονται από τους φυσικούς και κοινωνικούς νόμους: τους ιστορικούς όρους και τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και λειτουργεί. 
Οι άνθρωποι-έλεγε ο Μαρξ- κάνουν την ιστορία τους, αλλά την κάνουν σε συνθήκες που (αυτές) καθορίζουν τη δράση τους, σε συνθήκες που δεν έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά τους έχουν κληροδοτηθεί από τις προηγούμενες γενεές. Επομένως οι επιλογές και οι ενέργειές τους δεσμεύονται από τις προϋπάρχουσες συνθήκες, φυσικές και κοινωνικές. 
Σεξουαλικά οι άνθρωποι δεσμεύονται από το ίδιο τους το φύλο το οποίο επίσης δεν επιλέγουν και από τους κοινωνικούς νόμους που και αυτούς δεν επιλέγουν. 
Το «ατομικό δικαίωμα», λοιπόν της «ελεύθερης επιλογής», είναι από μόνο του μια αντί-επιστημονική μπαρούφα που αναιρεί την ιστορική διαλεκτική, συνακόλουθα την ίδια λογική της μαρξιστικής θεωρίας. 
Και όμως πολλοί, δήθεν, μαρξιστές, θεοποιούν αυτό το «ατομικό δικαίωμα» και τα ιδεολογήματα του παρακμασμένου καπιταλισμού, αυτά τα περί «ελεύθερης επιλογής»: Σεξουαλικής, γάμους ομοφυλοφίλων, αλλαγή φύλου και λοιπών κοπράνων της σήψης και παρακμής…
Πάνω σε όλα αυτά έχουμε γράψει σωρεία κειμένων.
Παραπέμπουμε ενδεικτικά στο:
Η καπιταλιστική μυθολογία της παρακμής
αναπαράγεται από κάποιους θλιβερούς
«αριστερούς», σαν «ανθρώπινο δικαίωμα»!!!
Μαζί με άλλα σχετικά βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10026
Επίσης και άλλα συγκεντρωμένα κείμενα για τα θέματα αυτά θα τα βρείτε εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2015/12/blog-post_80.html
 Διαβάστε και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10799

resaltomag.blogspot.gr