Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ως έκφανση της κλεπτοκρατίας

του Γεώργιου Παπασίμου

Ο οργανισμός πληρωμής κοινοτικών ενισχύσεων (ΟΠΕΚΕΠΕ) με έργο τη διαχείριση των πιστώσεων του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Εγγυήσεων (Ε.Γ.Τ.Ε) του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης, βάσει των ισχυόντων κανονισμών, θα έπρεπε να είναι ο μηχανισμός της πρόληψης και πάταξης κάθε ατασθαλίας σε βάρος των ευρωπαϊκών πιστώσεων, που αφορούν την ενίσχυση των Ελλήνων αγροτών και της γεωργικής παραγωγής.

Αντίθετα στην Ελλάδα, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, μετετράπη σε μηχανισμό ενός “κλεπτοκρατικού κυκλώματος” που λυμαίνεται τα βοσκοτόπια (υπαρκτά και μη) σε διάφορες περιοχές της χώρας μας, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη από τα χρήματα, που αναλογούν στους πραγματικούς γεωργούς και κτηνοτρόφους, που ολοένα και περισσότερο αδυνατούν να παραμείνουν με ανταγωνιστικούς όρους, στην αγροτική παραγωγή.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ενδεικτικά στην περιοχή της Κρήτης, που βρίσκεται στο επίκεντρο της εισαγγελικής, ευρωπαϊκής έρευνας, καθώς πάνω από το 80% των μη νόμιμων επιδοτήσεων αναφέρονται σε αυτήν, από 178.216 αρνάκια, που είχαν δηλωθεί το 2015, αυτά εκτοξεύθηκαν σε 1.441.168 το 2021, όντας περισσότερα από το αληθινό σύνολο της χώρας (796.025 ζώα). Το ίδιο ισχύει και για τα κατσίκια στην ίδια περιοχή, αλλά και σε άλλους νομούς, όπου ερευνώνται τέτοιες περιπτώσεις σε όλη την ελληνική επικράτεια με εντολή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που προχώρησε σε αιφνιδιαστικούς ελέγχους και κατασχέσεις στα γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η τεράστια αυτή οικονομική ρεμούλα είναι αλήθεια ότι δεν είναι πρωτόγνωρη σε αυτή τη χώρα, καθόσον σε όλη σχεδόν τη μεταπολίτευση, υπήρξαν ζητήματα με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, πλην όμως η τελευταία περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεπερνά κάθε προηγούμενο και εκθέτει βαρύτατα τη χώρα μας, αλλά και τα συμφέροντα των πραγματικών αγροτών και κτηνοτρόφων. Πρόκειται για ένα οργανωμένο σύστημα-μηχανισμό “χρυσοκάνθαρων”, που λειτουργούσε ανενόχλητο για πολλά χρόνια τουλάχιστον από το 2017, σύμφωνα με την έρευνα της ευρωπαϊκής εισαγγελίας με τρομακτική διόγκωση από το 2021 και μετά.

ΟΠΕΚΕΠΕ: Διαχρονικές ευθύνες

Για αυτό υπάρχουν δραματικές πολιτικές αλλά και ποινικές ευθύνες των ηγεσιών του ΟΠΕΚΕΠΕ των τελευταίων χρόνων, που άλλαζαν σχεδόν ανά χρόνο, αλλά και των αντίστοιχων υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης, που ανέχθηκαν, αν όχι συμμετείχαν σε αυτό το εκτεταμένο δίκτυο προκλητικής κατασπατάλησης των ευρωπαϊκών πόρων, αφού τελικά αυτό ήταν κάτι γνωστό σε όλους, τόσο στις τοπικές κοινωνίες, όσο και στις εκάστοτε διοικήσεις του ανωτέρω οργανισμού, αλλά και του αντίστοιχου υπουργείου.

Είναι εξόχως χαρακτηριστικό, ότι στην ιστοσελίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ αναφέρονταν με έπαρση, ότι ως οργανισμός κατέβαλε ετησίως περίπου τρία δισ. ευρώ σε 900.000 “δικαιούχους” αγρότες-κτηνοτρόφους, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, αυτοί που υπέβαλαν φορολογικές δηλώσεις, ως αγρότες και κτηνοτρόφοι είναι… 310.000 (δηλαδή το 1/3 σχεδόν των “δικαιούχων” κατά τον ΟΠΕΚΕΠΕ!).

Και όμως, αυτή η προκλητική συνομολόγηση της διασπάθισης των ευρωπαϊκών κονδυλίων δεν προκάλεσε καν την οφειλόμενη παρέμβαση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, που ως αρμόδια ανακοινώνει τα φορολογικά στοιχεία. Στην τελευταία μάλιστα, έντρομη η κυβέρνηση της ΝΔ, ενσωμάτωσε άρον άρον τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην προσπάθειά της να “μπαζώσει” και αυτό το τεράστιο σκάνδαλο.

Αυτό βεβαίως δεν είναι το μοναδικό, αλλά αποτελεί απλώς την κορυφή του παγόβουνου πολλών αντίστοιχων κλεπτοκρατικών μηχανισμών, που έχουν στήσει διάφοροι διαπλεκόμενοι “χρυσοκάνθαροι” με τις ευλογίες ή την ανοχή της πολιτικής εξουσίας και της παρασιτικής, “οικονομικής ολιγαρχίας”, που λυμαίνονται ξεδιάντροπα το δημόσιο χρήμα, την ώρα που οι οικονομικές ανισότητες των Ελλήνων πολιτών γιγαντώνονται και η ελληνική οικονομία συνεχίζει την πορεία της στα βράχια, χωρίς κανένα ανταγωνιστικό παραγωγικό πλαίσιο.

Πρόκειται για ένα μείζον ολιστικό πρόβλημα, φανερών ή αφανών τέτοιων κλεπτοκρατικών μηχανισμών οικονομικής διασπάθισης σε κρίσιμους τομείς (γεωργικές ενισχύσεις, ΕΣΠΑ, ταμείο ανάκαμψης, δημόσιοι πόροι κλπ.) που καταλήγουν με αδιαφάνεια στα χέρια μίας μικρής διαπλεκόμενης μερίδας της παρασιτικής, οικονομικής ολιγαρχίας, που λυμαίνεται τη χώρα και ενισχύεται από διάφορους διαπλεκόμενους – κρατικοδίαιτους “χρυσοκάνθαρους”, που έχουν δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό των “εισοδηματιών από δημόσιο χρήμα”.

Συνέπειες οδυνηρές της κλεπτοκρατίας

Οι συνέπειες αυτής της απύθμενης γενικευμένης κλεπτοκρατίας είναι οδυνηρές, τόσο σε οικονομικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο των κοινωνικών αξιών, αφού μέσω αυτών των μηχανισμών όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα ρέπουν προς τον εκμαυλισμό, διογκώνοντας έτσι την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας που συνεχίζεται αμείωτη και παράλληλα μειώνουν τις απαιτούμενες κοινωνικές αντιστάσεις, που αποτελούν προϋπόθεση για την αναγέννηση της χώρας.

Η Ελλάδα παρά το ισχυρό σοκ της χρεωκοπίας της το 2010, μετά την προηγηθείσα κίβδηλη ευημερία, και του μνημονιακού οδοστρωτήρα της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και της συνεχιζόμενης μεταμνημονιακής κηδεμονίας, φαίνεται ξεκάθαρα, ότι δεν εισέπραξε ουδέν μήνυμα αυτογνωσίας, αφού πορεύεται στον αυτόματο πιλότο ενός ληστρικού παρασιτικού μοντέλου, που με την πρώτη μεγάλη σοβαρή διεθνή οικονομική κρίση είναι βέβαιο ότι θα την ρίξει ξανά στα βράχια.

Πλήρης μακαριότητα αλλά και κυνισμός, όσον αφορά την ενίσχυση των προνομίων του, επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό, που σε συνδυασμό με το στοιχείο εξάρτησης, αλλά και της ανικανότητάς του, αδυνατεί να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις μεγάλες ευθύνες, που ορθώνονται μπροστά για την προστασία της κοινωνίας, αλλά και του Ελληνισμού, που αντιμετωπίζει δομικό κίνδυνο από τον τουρκικό νέο-οθωμανισμό.

Κανένα σχέδιο αλλαγής του παρασιτικού οικονομικού μοντέλου, που οδηγεί τη χώρα μαθηματικά σε νέα χρεωκοπία, υφίσταται, ακόμα και ως θεωρητική σκέψη στο δημόσιο πολιτικό λόγο, παρά το γεγονός ότι τα προβλεπόμενα κεφάλαια του ταμείου ανάκαμψης που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την τελευταία ευκαιρία για κάτι τέτοιο, ήδη από την κυβέρνηση της ΝΔ διοχετεύονται στην παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, που συνεχώς αυξάνει προκλητικά τον πλούτο της.

Αυτό αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της χώρας, καθόσον συνεχίζεται αενάως να αναπαράγεται ως οικονομικό μοντέλο, αυτό που αποτέλεσε την αιτία κατάρρευσης και της χρεωκοπίας της, δηλαδή ανάπτυξη μέσα από την οικοδομή, τον τουρισμό και την απόλυτη εξάρτηση από τα Ευρωπαϊκά κονδύλια. Τα τελευταία, όχι μόνο δεν χρησιμοποιούνται για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου με στόχο την ενδογενή ανάπτυξη, αλλά διοχετεύονται στην παρασιτική ολιγαρχία και στους εφαπτόμενους με αυτήν κύκλους, που επιδίδονται και σε ανεξέλεγκτη και παράνομη διασπάθιση τους.

Κακή είναι εξάλλου η κατάσταση της χώρας και στον πρωτογενή τομέα, που θα έπρεπε να ενισχύεται συστηματικά μέσα από οικονομικό σχεδιασμό έτσι ώστε να είναι σε θέση να είναι ανταγωνιστικός και να καλύπτει τις διατροφικές ανάγκες του ελληνικού λαού. Ο προηγηθείς μνημονιακός “οδοστρωτήρας” είχε δραματικές επιπτώσεις στον αγροτικό τομέα, παγιώνοντας τις συνθήκες της οξύτατης “νεοκολληγοποίησης” της πλειοψηφίας της αγροτικής τάξης. Το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής γης είναι υποθηκευμένο στις “ορέξεις” των σύγχρονων “μεγαλοτσιφλικάδων”, δηλαδή των συστημικών τραπεζών, χωρίς κανένας να έχει ασχοληθεί με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της νεότερης Ελλάδας, αυτό της πώλησης αντί “πινακίου φακής” της Αγροτικής Τράπεζας.

Το “Ελληνικό αγροτικό παράδοξο”

Γιατί, αν εξαιρέσει κανείς κάποιες “ανοιξιάτικες λιακάδες” στον σκληρό αγώνα επιβίωσης της αγροτικής τάξης, κυρίως στην δεκαετία του 1980, το “αγροτικό ζήτημα” καταδεικνύει, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τις έντονες στρεβλώσεις του Ελληνικού περιφερειακού καπιταλιστικού συστήματος, με την απουσία οποιασδήποτε σοβαρής οραματικής εθνικής αγροτικής ανάπτυξης, σε όλη την περίοδο από την σύσταση του Ελληνικού Κράτους. Διαφορετικά, δεν υπήρχε το λεγόμενο “Ελληνικό αγροτικό παράδοξο”, όπου μια κατεξοχήν αγροτική Χώρα, η Ελλάδα, να είναι ελλειμματική στο αγροτικό ισοζύγιο, με ετήσιο έλλειμμα, που αγγίζει πλέον τα 7 δις ευρώ(!) καταδεικνύοντας τις εγκληματικές πολιτικές της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε την Χώρα διαχρονικά, έναντι της αγροτικής τάξης και της ανάπτυξης του πρωτογενούς οικονομικού τομέα.

Ειδικότερα όμως, οι ευθύνες των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών είναι τεράστιες, αφού δεν έκαναν, έστω και σ’ αυτή την ιστορικά καταστροφική φάση για την Ελλάδα, το αυτονόητο εθνικό καθήκον για την Ελληνική οικονομία και την Σωτηρία του Λαού: να ενισχύσουν στοχευμένα τον πρωτογενή αγροτικό τομέα, δημιουργώντας συνθήκες καταπολέμησης της τρομακτικής ανεργίας, με ανάπτυξη μικρομεσαίων ανταγωνιστικών βιομηχανιών διατροφικών προϊόντων, με πρώτο στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την μείωση του αγροτικού ελλείμματος. Αντ’ αυτού, έχουμε φτάσει στο σημείο να εισάγονται σχεδόν όλα τα αγροτικά προϊόντα και να αυξάνεται συνεχώς το αγροτικό έλλειμα σε συνδυασμό με το ανεξέλεγκτο “φαγοπότι” των διαφόρων κλεπτοκρατικών μηχανισμών.

Αντί να ενισχυθεί στοχευμένα ο πρωτογενής τομέας στη χώρα μας μέσα από οικονομικό σχεδιασμό, έτσι ώστε να είναι σε θέση να είναι ανταγωνιστικός, ουδεμία σοβαρή μέριμνα υπήρξε επ’ αυτού από το εξαρτημένο και ελλιποβαρές πολιτικό προσωπικό εξουσίας των τελευταίων δεκαετιών. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο θεσσαλικός κάμπος, που μετά την καταστροφή του Daniel, θα μπορούσε να μετατραπεί σε ευκαιρία για μια ολιστική παραγωγική ανασυγκρότησή του.

Δυστυχώς όμως, επικράτησαν οι πελατειακές μικροπολιτικές της Κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία φέρει βαρύτατο ιστορικό βάρος για την μη αλλαγή του οικονομικού προτύπου της χώρας από τον διάχυτο παρασιτισμό, που έχει καλύψει τα πάντα, αφού έχει ψαλιδίσει, ήδη, μεγάλο μέρος των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης, που ενώ οι πόροι του θα έπρεπε να οδηγηθούν στη δημιουργία ανταγωνιστικών δομών της χώρας και ενός άλλου οικονομικού προτύπου, διοχετεύονται στα διαπλεκόμενα κανάλια της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, γιγαντώνοντας περαιτέρω τον καταστρεπτικό παρασιτισμό για την Ελλάδα.

Απέναντι σε αυτή τη θλιβερή εξέλιξη και πορεία είναι προφανές ότι απαιτείται αυτό που λείπει σήμερα από τον δημόσιο διάλογο μία συνοπτική, δηλαδή, ρεαλιστική, ολιστική πρόταση ανάταξης του αγροτικου τομέα, που αποτελεί αναμφισβήτητα και τον πρώτο παράγοντα για την ουσιαστική αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο, που θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, σύγχρονες υποδομές, με προτεραιότητα στα ποιοτικά και βιολογικά προϊόντα, σύνδεση της παραγωγής και του χωραφιού με την μεταποίηση, μέσω ισχυρών συνεταιρισμών και άλλων μορφών συλλογικής δράσης, μετατροπή της Ελλάδος σε κέντρο γενετικού παραγωγικού υλικού και αποτροπή της “νεοκολληγοποίησης”, μέσω της συλλογικής αξιοποίησης της δημόσιας γης (εκκλησιαστική – μοναστηριακή περιουσία, διακατεχόμενες εκτάσεις, δάση και ερημοποιημένα τμήματα).

Σε αυτή την μεγάλη πρόκληση, η αγροτική τάξη, η οποία συνεχώς φυλλοροεί, οφείλει, να αποτινάξει τη διαχρονική κομματική χειραγώγησή της και να πρωτοστατήσει στην ανατροπή της σημερινής παρακμιακής πορείας της Ελλάδος (βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ).

-------------------------------------------------------------------
Ο Γιώργος Παπασίμος γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1960. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος στον Άρειο Πάγο. Υπήρξε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ως αναπληρωτής γραμματέας του τομέα Διαφώτισης μέχρι το 1995 και εκπρόσωπος τύπου του ΔΗ.Κ.ΚΙ. Έχει διατελέσει νομαρχιακός σύμβουλος στα Τρίκαλα. Εξέδωσε το βιβλίο «Μεταπολίτευση-Θρυμματισμένες ελπίδες».

Πηγή: slpress.gr

Από το έγκλημα των Τεμπών ως την άρση της μονιμότητας, μια σύγχυση δρόμος…

Με 30 %, ωστόσο, δεν κερδάς εκλογές.

Χρήστος Ξανθάκης

Επιτέλους ρε μπρο, μια λαχταριστή δημοσκόπηση!

Για το Open με υπογραφή MRB, που μπορεί εσάς να μη σας λέει πολλά αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες, εμένα, όμως, κάτι μου ψιθυρίζει.

Δεν περιμένω, ας πούμε, από την MRB να καταθέσει σε γκάλοπ  ερώτηση του τύπου “πόσο, μα πόσο θα αδημονούσατε να διώξει η πρωθυπουργάρα μας, τους τεμπελχανάδες υπαλλήλους από το Δημόσιο;”

Άλλοι ίσως, ενδέχεται, μπορεί να το διαπράξουν.

Απ’ την MRB δεν το είδα…

Και κάπως έτσι, επειδή η ερώτηση δεν διατυπώνεται ως “πόσο, μα πόσο θα αδημονούσατε να διώξει η πρωθυπουργάρα μας, τους τεμπελχανάδες υπαλλήλους από το Δημόσιο;”, αλλά ως:

“Ο πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνέντευξή του ανέφερε ότι θα προτείνει στο πλαίσιο της αναθεώρησης του συντάγματος την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Πιστεύεται ότι η κυβέρνηση προχωρά στο συγκεκριμένο μέτρο γιατί…”

Προκύπτουν οι κάτωθι απαντήσεις, με τα εξής νόστιμα:

• 17,2 % απαντά πως η κυβέρνηση πιστεύει ότι έτσι θα αναβαθμιστεί η δημόσια διοίκηση.
• 12,2 % απαντά πως η κυβέρνηση πιστεύει ότι αποτελεί σημαντική και ουσιαστική μεταρρύθμιση.
• 22,8 % απαντά πως η κυβέρνηση πιστεύει ότι με την προοπτική της ενδεχόμενης απόλυσης θα ελέγξει καλύτερα τη δημόσια διοίκηση.
• 39,8 % απαντά πως η κυβέρνηση το κάνει για λόγους καθαρά πολιτικής σκοπιμότητας.

Ορίστε λοιπόν!

Ορίστε που δεν χάζεψαν εντελώς οι Έλληνες με τις Ελληνίδες και σε ποσοστό πάνω από 60 % καταλαβαίνουν ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Μπορεί να μην αντιδρούν με σφοδρότητα στην άρση της μονιμότητας, γιατί όλοι και όλες έχουμε κάποτε σιχτιρίσει το δημοσιοϋπαλληλίκι, αλλά δεν είναι και ντουγάνια να μασάνε στα παραμυθάκια της “αναβάθμισης” και της “μεταρρύθμισης”.

Αυτά τα φαντασιώνονται σε όνειρα υγρά όσοι και όσες ορκίζονται στην κοινωνία του ενός τρίτου και διόλου τυχαία, εκεί γύρω στο 30 % βγαίνει αθροιστικά το ποσοστό τους στην ερώτηση της MRB.

Με 30 %, ωστόσο, δεν κερδάς εκλογές.

Ούτε με σοφιστείες τύπου Μπένυ δεν θα μπορούσες να τις κερδίσεις και ο Γεραπετρίτης, λυπούμαι πολύ, δεν τον πλησιάζει καν τον Βενιζέλο στο μαγείρεμα…

Οπότε, τι σου μένει;

Οπότε σου μένει ο μηχανισμός της σύγχυσης!

Οπότε σου μένουν η ομίχλη, ο βόμβος, το παπατζιλίκι για να αποπροσανατολιστεί με κάθε τρόπο το πόπολο και από εκεί που ήταν έτοιμο να σε στείλει για τσάι και βρούβα, να επιστρέψει στον ύπνο το βαθύ και να γκρινιάζει μόνο αντί να εξεγείρεται.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια για το σουβλάκι.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια για το ρεύμα.

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια για το νοίκι.

Και πάει λέγοντας…

Αλλά το σουβλάκι, με συγχωρείτε πάρα πολύ, δεν κατέβασε καναδυό μύρια κόσμο στους δρόμους πριν από τρεις μήνες.

Η οργή για το έλλειμμα δικαιοσύνης τον κατέβασε, όπως το 2013 που είχαν αγανακτήσει οι πάντες για το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ.

Την αγαπούσε έστω και ένας στους δέκα την κρατική ραδιοτηλεόραση;

Χλωμό, πολύ χλωμό.

Κι όμως, με το που έπεσε “μαύρο” με εντολή Αντωνάκη, αμέσως στους δρόμους Λαός και Κολωνάκι.

Γιατί μπήκαν στη θέση των εργαζόμενων και τους κατέλαβε τρόμος…

Όπως σκιάχτηκαν με το έγκλημα των Τεμπών τόσο σε πρώτο χρόνο, όσο και, κυρίως, σε δεύτερο, όταν άρχισαν να υποψιάζονται ότι τα κάθε είδους “μπαζώματα” θα παίρνανε παντού το πάνω χέρι.

Και βάλανε τους εαυτούς τους στη θέση των τραγικών συγγενών που δικαιοσύνη αναζητούν και δικαιοσύνη δεν βρίσκουν.

Γι’ αυτό και η δικαιοσύνη μαζί με το κράτος δικαίου πήγαν από 16,8 % του συνόλου ως “διαχρονικά προβλήματα” τον Ιούνιο του 2024, στο 44 % τον περασμένο Μάρτιο –αμέσως μετά, δηλαδή, από τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια.

Και επέστρεψαν στο 17,6 %, παρακαλώ, τον περασμένο Μάϊο, έπειτα από τρεις μήνες με το μηχανισμό της σύγχυσης στα “κόκκινα”.

Σκέψου, δε, ότι αυτή είναι η καλή εκδοχή:

Με ολίγο παπαζωτό, να μας κάνουν ό,τι γουστάρουν.

Για δείτε και την κακή:

Στη χώρα των Λωτοφάγων, μιλάνε αποκλειστικά και μόνο ελληνικά…

newpost.gr

Η Ελλάδα παραμένει ο πειραματικός σωλήνας της κοινωνίας του 1%

του Νίκου Σίμου

Στην Ελλάδα, την αέναη αποικία χρέους σήμερα, το 2010 συντελέστηκε ένα πείραμα

Ένα πείραμα αμιγούς νεοφεουδαρχικής αντίληψης του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που επιβλήθηκε μέσω του εύηχου πλην αντιοικονομικού, αντιαναπτυξιακού και σαφώς αντικοινωνικού τίτλου που άκουγε στον ψυχρό στερεότυπο «Σύμφωνο σταθερότητας»

Ένα σύμφωνο στραγγαλισμού των οικονομιών των χωρών που είχαν στοχοποιηθεί σαν τα θύματα της χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης του παγκοσμιοποιητικού εγχειρήματος.

Ένα σύμφωνο που περιείχε ταυτόχρονα την παράλληλη εκποίηση ζωτικών τμημάτων των οικονομιών των θυματοποιημένων χωρών, προκειμένου να σωθούν από την τοξικότητα που έφερναν τα ομόλογα των τραπεζών των ισχυρών χωρών της Ευρωζώνης (Γαλλίας – Γερμανίας) για να μην διακυβεύσει την κατάρρευση το νεοταξικό εγχείρημα της Ενωσιακής χρηματοπιστωτικής κολεκτιβοποίησης .

Το πείραμα αυτό αφορούσε τον Νότο της Ευρώπης, σχεδόν αποκλειστικά, γιατί ο Βορράς της Ευρώπης χρησίμευε στον ρόλο του επιτηρητή της πορείας ενός σχεδίου, που είχε μετατρέψει την ΕΕ σε μια δυστοπική νεοφεουδαλιστική κολεκτίβα, το επέκεινα του σχεδίου αυτού το ζήσαμε λίγα χρόνια μετά και αυτό περνά από την βιοτρομοκρατία στην σχεδιαζόμενη ψηφιοποίηση της οικονομίας, με στόχο τον απόλυτο έλεγχο των κοινωνιών της Ευρώπης

Το σχέδιο είχε την σαφή κατεύθυνση της κοινωνίας του 1/3 με το υπόλοιπο της στο κοινωνικοοικονομικό περιθώριο και κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των κέντρων που θέλουν να καθορίσουν την ποιότητα ζωής και την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Στην Χώρα μας το παράγωγο του συμφώνου σταθερότητας (μνημόνιο διόρθωσης των οικονομικών μεγεθών υπερχρεωμένης χώρας) πήρε πασιφανώς τραγικά κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά

Από το 2010 η Χώρα λειτουργεί υπό την κατοχή των «Δάνειων δυνάμεων» της διεθνούς χρηματοπιστωτικής τοκογλυφίας αφενός και για λογαριασμό των λίγων οικογενειών των νεοκοτζαμπάσηδων και των παρατρεχάμενών τους, που συγκεντρώνουν πλούτο σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας αφετέρου.

Η κοινωνική πλειοψηφία των νεόδουλων – Νεοελλήνων είναι αυτή που σήκωνε και σηκώνει το βάρος του οικονομικού αφανισμού που επέβαλαν οι μνημονιακές συμβάσεις εδώ και 15 χρόνια

Είμασταν και παραμένουμε ο πειραματικός σωλήνας στον οποίο μέλλει να δοκιμαστούν όλα τα δυστοπικά σχέδια της “κοινωνίας του 1%”!

Τώρα – όπως από το 2015 έλεγα στους ραδιοφωνικούς “Αναστοχασμούς” – το σχέδιο θα απλωθεί σε όλη την ήπειρο, με πρόσχημα την «σωτηρία του πλανήτη» από την μια, που στόχο έχει τον έλεγχο των κοινωνιών της Ευρώπης μέσα από την «πράσινη ατζέντα» διάλυσης της κοινωνικότητας, σχέδιο καθαρά νεοναζιστικής επινόησης και από την άλλη με την δημιουργία ενός στρατοκρατικού πλαισίου ολιγαρχικού ολοκληρωτισμού – με καθαρό προκάλυμμα τον νόθο κοινοβουλευτισμό – που θα μετατρέπει την γηραιά ήπειρο σε προνομιακό πεδίο σύγκρουσης στα πλαίσια της «τελικής αναμέτρησης» με την Ρωσία, που αποτελεί τον ένα από τους ισχυρούς πόλους του «Νέου Κόσμου» που αρνείται τον κοινωνιοπαθή δυτικότροπο νεοφεουδαρχισμό .

Αυτό το σχέδιο όμως αφορά, σχεδόν αποκλειστικά, τον άλλοτε Δυτικό κόσμο, αφού ο υπόλοιπος κόσμος αρνήθηκε τις λογικές των νεοφεουδαλιστών και WEF

Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι τα μνημόνια, το «σύμφωνο σταθερότητας» και ο χωρισμός των γεωοικονομικών ζωνών της Γηραιάς Ηπείρου σε περιοχές πατρικίων(Ευρωπαϊκός βορράς) και σε περιοχές πληβείων (Ευρωπαϊκός νότος) αυτό κατέδειξαν και στην πράξη

Δεν χρειάζονταν τα «σχέδια της επιδημίας covid19» για να γίνει αντιληπτό τι ρόλο διαδραμάτιζε η ΕΕ και ποια ήταν η ανύπαρκτη θέση της Ευρώπης στον νέο παγκόσμιο γεωοικονομικό και γεωπολιτικό καταμερισμό

Είναι άλλης τάξης θέμα το γιατί η μέση νεοελληνική συνείδηση δεν αντέδρασε και δεν κατάλαβε ή ακόμα χειρότερα, δέχτηκε με την παραδοσιακή μοιρολατρία ή και την γνωστή κουτοπονηριά με ισχυρές δόσεις παρτακισμού – ζήσε εσύ και άσε τους άλλους να πεθάνουν! – το σχέδιο παράδοσης της κυριαρχίας του κράτους στο νεοφεουδαρχικό διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο, πράγμα που βλέπουμε πια να επεκτείνεται σε όλο και περισσότερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσιακής δυστοπικής κολεκτίβας.

Μην απορείτε για την ακριβότερη τιμή ηλεκτρικού ρεύματος στην Ευρώπη που έχουμε λοιπόν

Μην απορείτε γιατί ιδιωτικοποιήθηκε το άπαν στην χώρα αυτή, μην απορείτε γιατί είμαστε μια χώρα -χώρος που δεν ελέγχονται από το κράτος οι νευραλγικές υποδομές που συγκροτούν μια κρατική οντότητα .

Μην απορείτε γιατί παραδόθηκε στα ιδιωτικά συμφέροντα η υγεία των πολιτών αυτής της επικράτειας

Μην απορείτε γιατί η χώρα διασύρεται μέσα από συμμαχίες που τίποτα δεν προσφέρουν στην γεωπολιτική και γεωοικονομική προοπτική της Ελλάδας στον νέο μεταβαλλόμενο κόσμο

Μην απορείτε και αναζητάτε το κράτος και την αρωγή του

Παραδόθηκε στα ποικιλώνυμα funds, που εκποιούν το βιός και την ζωή του μακαρίως κοιμώμενου νεοραγιά που δίνει τις μάχες της «απελευθέρωσής» του στο πληκτρολόγιο των ήδη γνωστών για τον διεθνή ρόλο τους μέσων «αντικοινωνικής» δικτύωσης

Να απορείτε, γιατί ακόμα ο ραγιάς δεν εννοεί να γίνει πολίτης

Μην εξανίσταστε γιατί όλη αυτή τη 15ετια δεν διαμορφώθηκε μια ισχυρή κοινωνική συναντίληψη, του τι συμβαίνει στη Χώρα και που αυτό κατατείνει

Μην απορήσετε αν «παιχτεί στα χαρτιά» των Νέων δυνάμεων η ίδια η υπόσταση της Χώρας

Άλλωστε οι «Δυτικοί σύμμαχοι» την έχουν μετατρέψει ήδη σε χώρο εδώ και μια 15ετια εμφανέστατα και προκλητικότατα!

Όσο ο ραγιάς θα μένει σκυφτός στις αλυσίδες της δουλείας του, ψάχνοντας δικαιολογίες και προσχήματα, τόσο ο «πειραματικός σωλήνας» θα τροφοδοτείται με νέα δεδομένα για το επόμενο «πείραμα» με εξασφαλισμένα τα «ινδικά χοιρίδια»…. εσένα, εμένα, τον γείτονα, τον συγγενή, τον φίλο, τα παιδιά και τα εγγόνια

Το πολιτικό σκηνικό των εντολοδοχικών και εθελόδουλων πολιτικών σχημάτων εξυπηρετείται από την απογοήτευση και την αδράνεια της συνενόχου κοινωνικής πλειοψηφίας, που πάντα ανέθετε εξουσίες και ουδέποτε απαίτησε την συμμετοχή της σε αυτές, αφού η όποια πολιτική προοπτική αφορά την κοινωνία, την πατρίδα και το Έθνος στο σύνολο και όχι σε τμήματα προνομιούχων νεοκοτζαμπάσηδων που ληστεύουν κυριολεκτικά και ποικιλόμορφα την προοπτική των νεοελλήνων

Να απορείτε για την μακαριότητα των υπηκόων της «διπλανής πόρτας», γιατί αυτοί, ως πλειοψηφούντες κοινωνικά, θα καθορίζουν τον διαφαινόμενο και με ταχύτατη έλευση δραματικό επίλογο της Ιστορίας αυτής της μικρής γης και του έθνους των νεοελλήνων

Πηγή: militaire.gr

Κλέβοντας μούσμουλα

ΚΙΜΠΙ

Μουσμουλιά ή μεσκουλιά, μεσπολιά ή δεσπολιά. Επιστημονική ονομασία: Εριοβοτρύα η ιαπωνική. Αγγειόσπερμο, δικότυλο φυτό που ανήκει στην τάξη των Ροδοδών, συγγενεύει με τις μηλιές και τις αχλαδιές, κι ας μην του φαίνεται. Δέντρο αειθαλές, ιθαγενές της Κίνας και Ιαπωνίας. Οι καρποί του, αναλόγως τις ντοπιολαλιές, λέγονται μούσμουλα, μέσκουλα, μέσπολες ή δέσπολες. Ηρθε στη Μεσόγειο τον 17ο αιώνα, στην Ελλάδα από τον 19ο αιώνα και μετά άρχισε να μπαίνει σε κήπους, αυλές και οπωρώνες, ανάμεσα σ’ άλλα δέντρα, όχι απαραίτητα για μαζική παραγωγή, αλλά για ιδιωτική χρήση, λίγο ως καλλωπιστικό, λίγο για τους γλυκόξινους, δροσερούς καρπούς που έρχονται σε μια φάση που τα φθινοπωριάτικα έχουν τελειώσει και τα καλοκαιρινά αργούν ακόμη.
Φρούτο της εποχής το μούσμουλο λοιπόν, μέχρι να βγει ο Ιούνης θα έχει εξαφανιστεί από τις αγορές. Τώρα το βρίσκουμε στην πιο λαχταριστή εκδοχή του, κροκί στο χρώμα, ζουμερό στη σάρκα, γλυκόξινο στη γεύση. Απρίλη και Μάη σκάει μύτη στις λαϊκές, στα μανάβικα, στα σούπερ μάρκετ σε τιμές δηλητηριώδεις: 3 με 4 ευρώ τα συμβατικά, έξι ευρώ και πάνω τα βιολογικά, είδα σε βιόπληκτο μαγαζί συσκευασία με 12 ευρώ το κιλό, ούτε μοσχάρι να ήταν. Βεβαίως ίσως έχουν και τα δίκια τους οι παραγωγοί, λιγοστές οι οργανωμένες καλλιέργειες, όχι πάνω από 1.000 στρέμματα πανελλαδικά, άλλωστε η ανά νοικοκυριό κατανάλωση δεν ξεπερνάει το ένα κιλό το χρόνο κατά την ΕΛΣΤΑΤ, και αυτό το κιλό περιλαμβάνει όλα τα «εμπύρηνα» –δαμάσκηνα, ροδάκινα, βερίκοκα και τα μούσμουλα (Α! και τα κορόμηλα! Τόσο σπάνια πια και τόσο αστραπιαίο το πέρασμά τους. Τα λατρεύω, έχουν την άγουρη γεύση παιδικής ηλικίας, λήξης σχολικής χρονιάς, αναρριχήσεων σε δέντρα για να κόψουμε απαγορευμένους καρπούς, φωνών και βρισιών από θυμωμένους ιδιοκτήτες, πανικόβλητης φυγής και πτώσης από τα κλαδιά, γρατζουνιών στα γόνατα, στους αγκώνες, ενίοτε και στο κούτελο.)
Από την άλλη πλευρά η σπανιότητα των μούσμουλων (και των κορόμηλων ακόμη περισσότερο) που τα κάνει τόσο πολύτιμα και ακριβά είναι σχεδόν ανεξήγητη, αν αναλογιστεί κανείς πόσες μουσμουλιές σε σπιτικούς κήπους κι αυλές περνούν απαρατήρητες όλο τον χρόνο, αλλά τον Απριλομάη κλέβουν το βλέμμα μας όταν γεμίζουν τα κιτρινοπορτοκαλιά στρογγυλά μούσμουλα, σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα με κίτρινα φωτάκια. Σε Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, Ιόνια νησιά, Κρήτη, αραιότερα και στο Αιγαίο, διασχίζοντας χωριά, περιβόλια, χωράφια όλο και μια μουσμουλιά, μεσκουλιά, μεσπολιά, δεσπολιά ξεφυτρώνει κι απορώ που ο βοσκός Γιάννης Βόγλης στο θρυλικό βουκολικο-τουριστικό «Κορίτσια στον ήλιο» των σίξτις κυνηγούσε την ανυποψίαστη Αν Λόμπεργκ φωνάζοντας «Στάσου, μύγδαλα». Πού διάολο βρέθηκαν τα μύγδαλα εκεί που βοσκούσε το κοπάδι του, ενώ είναι βέβαιο ότι σε ακτίνα βολής όλο και κάποια μεσκουλιά θα υπήρχε, κι αν ήταν Ιούνης όλο και κάποιοι ολόγλυκοι καρποί θα ’χαν μείνει στο δέντρο, «Στάσου, μούσμουλα» θα φώναζε ο βοσκός ή «Στάσου, δέσπολες», αν ήταν Κρήτη, κι όπως θα ξεχώριζαν φωτεινές, πορτοκαλιές στις χούφτες του βοσκού ίσως θα καταλάβαινε η τουρίστρια τις αγνές προθέσεις του και θα αποφευγόταν όλη αυτή η παρεξήγηση περί απόπειρας βιασμού, η φυλακή και τα λοιπά.
Κι εδώ κάπου τελειώνουν τα μαθήματα/προσχήματα γεωπονικής και πατριδογνωσίας, κι ήρθε η ώρα να μας πει τι θέλει να πει ο ποιητής (εγώ είμ’ αυτός). Μέτρησα ακόμη και στη γειτονιά μου τέσσερις μουσμουλιές, κατάφορτες με μούσμουλα, σε τσαμπιά δυο-τρία μαζί, μικρά βέβαια, πολύ μικρότερα απ’ του εμπορίου που μια μετάλλαξη όσο να ’ναι θα την έχουν υποστεί. Δέντρα μεγάλα, ψηλά, σε αυλές κυρίως παλιών μονοκατοικιών ή ακριβώς έξω απ’ αυτές. Τα φρούτα μένουν εκεί, πάνω στα δέντρα, κανείς δεν φαίνεται να τα ’χει αγγίξει, τα είδα και όπου κι αν βρέθηκα το τελευταίο δίμηνο εκτός Αθήνας, κάποια πίσω από το συρματόπλεγμα ενός περιβολιού, με τα κλαδιά τους να βγαίνουν έξω, στον δρόμο, γεμάτα καρπούς. Η παρόρμησή μου ακόμη και τώρα, ως μεσήλικας, είναι να σταματήσω και να κόψω κάμποσα, τουλάχιστον να δοκιμάσω αν λένε κάτι, και λένε τελικά τα άτιμα, μικρά αλλά ζουμερά, θεόρατα τα δέντρα τους, ένα φτάνει στον τρίτο μιας οικογενειακής πολυκατοικίας, δεν θα ’ναι τριάντα-σαράντα ετών; Μόνο με σκάλα φτάνεις τα πάνω κλαδιά, που μεγάλωσαν περισσότερο μ’ αδιαφορία παρά με περιποίηση.
Αλλά κοιτάξτε τι θα γίνει αν σταθώ, όχι για να κόψω ένα από περιέργεια, αλλά με μια σακούλα να τη γεμίσω μούσμουλα, αν ανέβω στη μάντρα ή τα κάγκελα του σπιτιού για να φτάσω όσο πιο πολλά μπορώ, αν φέρω μια σκάλα και τη ρίξω πάνω στο δένδρο για να κόψω απ’ τα πάνω κλαδιά, σίγουρα θα βγει κάποιος από τους ιδιοκτήτες και ενοίκους και θα με βρίσει, θα φωνάξει «κλέφτης!», παίζει να πάρει και την αστυνομία, αν είναι και γνωστός ρεζίλι θα γίνω στη γειτονιά, ο «κλέφτης των μούσμουλων», η κόρη μου θα είναι «το παιδί του μουσμουλοκλέφτη», η γυναίκα μου δεν θα τολμά να κυκλοφορήσει, μπορεί καμιά μέρα να με πάρουν στο κυνήγι με τα ίδια τα μούσμουλα ή ό,τι άλλο υπάρχει σε αφθονία στα πεζοδρόμια της Αθήνας, σίγουρα τα νεράντζια. Διότι το να κόψεις μούσμουλα από το δέντρο που βρίσκεται στο περιβόλι, στην αυλή ή στο πεζοδρόμιο κάποιου είναι κλοπή, ενώ το να τ’ αφήσεις ανενόχλητα πάνω στα δέντρα να παραωριμάσουν, να σαπίσουν και να πέσουν κάτω στο χώμα, στον δρόμο, στο πεζοδρόμιο είναι μια πολιτισμένη στάση σεβασμού της ιδιοκτησίας και της αγοράς. Θες μούσμουλα, κύριε; Να πας ν’ αγοράσεις, 2 με 3 ευρώ το κιλό στη λαϊκή, 5 τα βιολογικά, στο σούπερ μάρκετ έχει και συσκευασία με 2 ευρώ, αλλά κιλό δεν είναι.
Κι επειδή κι εγώ είμαι πολιτισμένος άνθρωπος, από δω και στο εξής θα βλέπω τα μούσμουλα να σαπίζουν στα δέντρα, κανείς δεν θα τα μαζέψει, μέχρι το τέλος του Ιούνη μια καφετί βιομάζα θα μαζευτεί κάτω από κάθε δέντρο -πόσα να φάνε πια και τα πουλιά, πόσα και τα σκουλήκια, πόσα να μαζέψουν και οι καθαριστές των δήμων;- ούτε την τύχη να γίνει φυσικό λίπασμα δεν θα έχει.
Ετσι τα θεμέλια του κόσμου μας μένουν στη θέση τους. Ελάχιστοι διανοούνται να μπουν σ’ έναν πορτοκαλεώνα να γεμίσουν μια τσάντα με πέντε-έξι κιλά πορτοκάλια. Αλλά το να μείνουν αμάζευτα στα δέντρα τόνοι ολόκληροι μέχρι να περάσει να πάρει μερικά η βιομηχανία χυμών για 1 λεπτό το κιλό -αυτό δεν είναι κλοπή!- ή να αφεθούν να σαπίσουν στα περιβόλια και να επιδοτηθεί εκ των υστέρων (από ΚΑΠ και ΟΠΕΚΕΠΕ!) ένας απροσδιόριστος όγκος σαπίλας, είναι κοινωνικά έντιμο και οικονομικά ορθολογικό, σωστά;

-------------------------------------------------------------------------------------------
💬 Θεωρίες για την υπεραξία
«Δουλειά και χαμαλίκι και βρόμα κι απλυσιά / μαζεύτηκαν οι λύκοι να μπουν στην εκκλησιά.
Κοιμάμαι στο χαλίκι, χορταίνω από βρισιά / και μ’ έχει σαν σκουλήκι του κόσμου η μπαμπεσιά.
Πού θα πάμε, πού θα πάμε, / τι θα φάμε, τι θα φάμε;
Εκλεψα μια λαμαρίνα, / με ζεστή, ζεστή φαρίνα.
Σώπα, σώπα, σώπα, σώπα, / δεν μου το ’πες , δεν σου το ’πα.
Πάψε, πάψε, πάψε, πάψε/ κι ό,τι βρεις μπροστά σου, χάψε».

Νίκου Γκάτσου, Μάνου Χατζιδάκι, «Τα λουστράκια» (από την ταινία «America America», του Ελία Καζάν, 1963)

www.efsyn.gr

Attica TV: Το έκλεισαν επειδή πήγαινε καλά!

Το κανάλι κλείνει επειδή πέτυχε κάτι απρόσμενο: έναν ουσιαστικό «διάλογο» όσων αντιπολιτεύονται το καθεστώς Μητσοτάκη
 

του Δημήτρη Ψαρρά

Η αιφνιδιαστική απόφαση της εταιρείας Wide Media (ιδιοκτησίας Δημήτρη Μπάκου, Γιάννη Καϋμενάκη και Αλέξανδρου Εξάρχου) να κλείσει το κανάλι «Attica TV» προκάλεσε μεγάλη έκπληξη. Πρώτα απ’ όλα επειδή βρέθηκαν –έτσι ανεξήγητα και απροειδοποίητα- χωρίς δουλειά 70 περίπου εργαζόμενοι, αλλά και επειδή το κλείσιμο του καναλιού αποφασίστηκε τη στιγμή που όλα έδειχναν σημαντική άνοδο στην τηλεοπτική και διαδικτυακή μετάδοση των ενημερωτικών εκπομπών του.
Η επίσημη αιτιολογία που προβάλλει η εταιρεία, ότι δηλαδή ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη της συχνότητας Δήμο Ασπροπύργου, δεν είναι καθόλου πειστική. Η διάρκεια της σύμβασης μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη θα επέτρεπε στους τέσσερις μήνες που μεσολαβούν να επιχειρηθεί μια αμοιβαία επωφελής λύση. Το σοβαρότερο είναι ότι ο Δημήτρης Κανελλόπουλος της «Εφημερίδας των Συντακτών» επικοινώνησε με τον δήμαρχο Ασπροπύργου Γιάννη Ηλία, ο οποίος του είπε ότι η πρόταση που του έγινε ήταν προφορική και ότι το μηνιαίο τίμημα που του έδιναν ήταν το 1/4 από το προηγούμενο, δηλαδή από 20.000 πρότειναν 5.000 («Μπήκε λουκέτο στο Attica TV»). 
Κακά τα ψέματα. Το κανάλι κλείνει επειδή πέτυχε κάτι απρόσμενο. Προκάλεσε στις ενημερωτικές εκπομπές του, στις συνεντεύξεις, στις έρευνες και στα σχόλιά του έναν ουσιαστικό «διάλογο» όσων αντιπολιτεύονται το καθεστώς Μητσοτάκη. Κι αυτό προφανώς βρισκόταν έξω από τις αρχικές προθέσεις της ιδιοκτησίας, η οποία διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με την πολιτική εξουσία. Για τη δραστηριότητα των τριών επιχειρηματιών και τις 132 εταιρείες τους παραπέμπω στην έρευνα της ομάδας Solomon «Who owns the media («Οι 132 εταιρειες συμφεροντων Μπακου, Καϋμενακη, Εξαρχου») και στο σχόλιο της Άντας Ψαρρά («Πώς αναποδογύρισε το Attica TV;»).
Σ’ αυτές τις 132 εταιρείες περιλαμβάνονταν δυο τηλεοπτικοί σταθμοί, το Attica TV και το Action 24. Το δεύτερο είναι βέβαια ακλόνητο και ενισχύεται με κάθε τρόπο από τους ιδιοκτήτες. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για ιδιόκτητη συχνότητα, αλλά κυρίως επειδή ανήκει στη συντριπτική πλειοψηφία των καναλιών που θεωρούν υποχρέωσή τους να συμπαραστέκονται στο «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη και να ξεπερνούν με ευκολία όσα αποκαλύπτονται για «δευτερεύοντα» ζητήματα, όπως τα θύματα της πανδημίας, οι υποκλοπές, το ναυάγιο της Πύλου ή το έγκλημα των Τεμπών.
Άρα το Action 24 καλά κρατεί. Το πρόβλημα για τους ιδιοκτήτες ήταν το Attica TV, ο φτωχός συγγενής της δυάδας, ο οποίος –άθελά τους- άρχισε να συναγωνίζεται σε το Action 24 και φυσικά να ενοχλεί το Μαξίμου. Ήδη από τον Ιανουάριο του 2025 εμφανιζόταν το Action 24 με 1.800.000 τηλεθεατές και το Attica TV με 1.310.000 (cnn.gr). Η ανοδική πορεία του Attica TV συνεχιζόταν μέχρι τις τελευταίες μέρες.
Η κυβέρνηση δεν ήταν διατεθειμένη να μείνει άπραγη. Η αρχική της σκέψη ήταν να κάνει ότι δεν το βλέπει, να αδιαφορεί, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για ένα δεύτερης κατηγορίας, περιθωριακό μέσο. Αν αναζητήσει κανείς στην επίσημη ιστοσελίδα του κυβερνητικού εκπροσώπου τις συνεντεύξεις του Παύλου Μαρινάκη σε ιδιωτικά κανάλια στο χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο του 2024 μέχρι σήμερα, θα πέσει πάνω σε 42 συνεντεύξεις στον Σκάι και καμία στο Attica TV. Να σημειωθεί ότι την ίδια περίοδο συναντάμε και επτά (7) συνεντεύξεις του στο Action 24, σημάδι ότι δεν τον αποθάρρυνε η κλίμακα του κοινού στο οποίο απευθύνεται κάθε κανάλι, αλλά η απόστασή από τις προδιαγραφές του Μαξίμου.
Αυτό που συνέβη δηλαδή τώρα με το κλείσιμο του Attica TV δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η εφαρμογή της κεντρικής πολιτικής του Μεγάρου Μαξίμου για τον πλήρη έλεγχο των μέσων ενημέρωσης.
Τον Ιούλιο του 2020 δεν είχε περάσει ούτε χρόνος από την ανάδειξή του στη θέση του πρωθυπουργού και με αφορμή την κρίση στα μέσα ενημέρωσης από τους περιορισμούς που επέβαλε η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού, ο κ. Μητσοτάκης έθεσε σε εφαρμογή την επιλεκτική χρηματοδότησή τους με την περιβόητη «Λίστα Πέτσα». Αποδείχτηκε τότε ότι πραγματικός στόχος της χρηματοδότησης ήταν η σκανδαλώδης ενίσχυση των ημετέρων και το κλείσιμο ή η υποχρέωση σε πολιτική αναδίπλωση των «ενοχλητικών».
Η πολιτική αυτή συνεχίζεται συστηματικά σε όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Μητσοτάκη. Ήδη από τον Ιούλιο του 2022 το φαινόμενο αυτό έχει καταδικαστεί απερίφραστα ακόμα και από την «Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κράτος δικαίου της Ε.Ε,» με ρητή αναφορά στην «έλλειψη διαφάνειας στην κατανομή των κρατικών επιδοτήσεων στα μέσα ενημέρωσης».
Εδώ βέβαια έχουμε κάτι ακόμα σοβαρότερο. Γιατί δεν έλειψε η κρατική ενίσχυση στο κανάλι που κλείνει. Έλειψε η διάθεση των ιδιοκτητών να το διατηρήσουν στη ζωή, δίπλα στις άλλες 131 εταιρείες τους. Βλέπετε η επιτυχία ενός πολιτικά ήπιου και κομματικά πολυσυλλεκτικού (αλλά μη ελεγχόμενου άμεσα από το επιτελείο του Μαξίμου) μέσου ενημέρωσης θεωρείται υπονομευτική για τον κ. Μητσοτάκη. Και αυτό ήταν το τελευταίο που θα επιθυμούσαν οι τρεις συνιδιοκτήτες, που σύμφωνα με το Solomon έρχονται μόλις δεύτεροι σε αριθμό εταιρειών που κατέχουν ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης μετά τον Βαρδινογιάννη.
Αλλά η πολιτική του κ. Μητσοτάκη είναι ορατή και γνωστή σε όποιον δεν εθελοτυφλεί. Το ερώτημα που γεννήθηκε αυτές τις μέρες με το κλείσιμο του Attica TV είναι το αν η δημοκρατική αντιπολίτευση είναι σε θέση να αντιδράσει σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς που θυμίζουν πολιτική Τραμπ, Όρμπαν και Φάρατζ. Και όρος για κάτι τέτοιο είναι η σύγκλιση σε ένα ελάχιστο πολιτικό πρόγραμμα και η συμφωνία για μια δημοκρατική κοινωνία ελεύθερης ενημέρωσης.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη «Opinions» του Dnews στις 29.5.2025

x-efimerida.gr

Αμασκάρευτος κυνισμός...

Τάσος Παππάς

Οι κυβερνήσεις που δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους, που δεν παραδέχονται τις αστοχίες τους, που έχουν εξορίσει από το λεξιλόγιό τους τη λέξη αυτοκριτική, που η παραίτηση είναι άγνωστη πρακτική, ακόμη κι όταν... συλλαμβάνονται «με τη γίδα στην πλάτη», επιχειρούν να ρίξουν τις ευθύνες για τα στραβά που συμβαίνουν είτε στη διεθνή συγκυρία είτε στους προηγούμενους που τους κληροδότησαν ερειπιώνες είτε σε σκοτεινούς κύκλους που οργανώνουν συνωμοσίες για να τις ανατρέψουν είτε στις χρόνιες κακοδαιμονίες που ταλαιπωρούν τη χώρα και έτυχε σ' αυτές να διαχειριστούν τις συνέπειες μιας συμφοράς. Ολα τα παραπάνω τα έχει επιστρατεύσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εχουμε και λέμε:

● Η διεθνής συγκυρία: Αυτήν ενοχοποίησαν τα επιτελικά στελέχη της κάστας που κυβερνά τη χώρα, όταν εισέβαλε με ορμή στην ελληνική επικράτεια το κύμα της ακρίβειας. Ο Πούτιν είναι ο δράστης. Αυτός μπούκαρε στην Ουκρανία και ανέτρεψε τις ισορροπίες. Το είπαν, το ξαναείπαν, επέμειναν στον ισχυρισμό τους ακόμη και την περίοδο που σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι μηχανισμοί ελέγχου είχαν καταφέρει σε κάποιον βαθμό να τιθασεύσουν την ακρίβεια. Η δική μας κυβέρνηση και σήμερα δεν αλλάζει τροπάριο. Μερικοί, αν κρίνουμε από τα ποσοστά της στις μετρήσεις, την πιστεύουν κι ας βοούν τα γεγονότα για το ακριβώς αντίθετο.

● Οι προηγούμενοι: Αυτοί φταίνε για τα πάντα. Υπέγραψαν το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο και φόρτωσαν την οικονομία με τεράστια ποσά. Το συγκεκριμένο καλαμπούρι ήταν ο πυρήνας της θεωρίας του αντισύριζα μετώπου, κεντρικοί παράγοντες του οποίου ήταν πρώην αριστεροί και πρώην πασόκοι. Δεν θέλουν όλοι αυτοί να θυμούνται ότι παρέδωσαν το 2015 άδεια ταμεία, 30% ανεργία, πτώση του ΑΕΠ κατά 25% και προκάλεσαν με την προπαγάνδα τους διαρροή καταθέσεων στο εξωτερικό, ύψους 50 δισ. ευρώ. Ακόμη και στελέχη της Δεξιάς, σημερινοί υπουργοί, έλεγαν ότι θα αποσύρουν τις καταθέσεις τους από τις ελληνικές τράπεζες και καλούσαν τους πολίτες να πράξουν το ίδιο, για να μην τις βρουν οι άλλοι, οι εξαποδώ, και τις λεηλατήσουν. Προφανώς, επίσης ξεχνούν ότι οι κατσαπλιάδες του ακροαριστερού λαϊκισμού μείωσαν την ανεργία, άφησαν μια σχετικά ευνοϊκή ρύθμιση του χρέους και ένα πολύ γερό κομπόδεμα, για να νιώθει ασφάλεια το κόμμα των ιδιοκτητών της χώρας και να κάνει τα κουμάντα του.

● Οι σκοτεινοί κύκλοι που συνωμοτούν: Το διατυμπάνιζαν και στο σκάνδαλο των υποκλοπών, το ρίχνουν στην κυκλοφορία κάθε φορά που υπάρχουν επικριτικά δημοσιεύματα σε ξένα μέσα ενημέρωσης ή αρνητικές για τα πεπραγμένα τους εκθέσεις διεθνών οργανώσεων. Οταν έσκασε το σκάνδαλο των υποκλοπών, οι κόλακες του πρωθυπουργού και οι οργανικοί διανοούμενοι του καθεστώτος επιχείρησαν να μας πείσουν ότι υπάρχει δάκτυλος του Πούτιν ή του Ερντογάν ή και των δύο ταυτοχρόνως. Προαιώνιος εχθρός ο ένας, νέος εχθρός, ο άλλος. Η συγκεκριμένη θεωρία έσπασε γρήγορα τα μούτρα της στην πεισματάρα πραγματικότητα και οι δοκησίσοφοι του μεγάρου Μαξίμου ανακάλυψαν τον ένοχο στο εσωτερικό της ΚΥΠ, όπου, όπως ανακοίνωσε ο πρωθιερέας του καθεστώτος, ένα νοσηρό δίκτυο αυτονομήθηκε και έκανε του κεφαλιού του. Τίποτα δεν άλλαξε. Ο προϊστάμενος της ΚΥΠ και πρωθυπουργός της χώρας έμεινε στη θέση του (πουθενά στην Ευρώπη δεν θα είχαμε κάτι ανάλογο), η εισαγγελέας που υπέγραφε όλες τις εντολές της ΚΥΠ προήχθη και ο φάκελος του σκανδάλου ξεκουράζεται στο αρχείο, όπου τον τοποθέτησε η ηγεσία της δικαστικής εξουσίας.

● Διαχρονική ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος: Το είπε ο πρωθυπουργός για το έγκλημα των Τεμπών, προσθέτοντας το ανθρώπινο λάθος, το είπε και για το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων. Το γεγονός ότι αυτός και το σύστημα που έχει χτίσει είναι στα πράγματα από το 2019 δεν έχει καμιά σημασία. Ο ίδιος και οι αρμόδιοι υπουργοί του έβλεπαν απλώς τα τρένα να περνούν και κατηγορούσαν όλους όσοι μιλούσαν για ελλείμματα σε όλους τους τομείς για τοξική ρητορική, για δυσφήμηση και για συκοφαντίες. Κι όταν συνέβη η τραγωδία έσπευσαν να μπαζώσουν την αλήθεια με την τεράστια τεχνογνωσία και την πλούσια παράδοση που έχουν σε πρακτικές συγκάλυψης. Ο ίδιος, οι πέντε υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και οι έξι επικεφαλής του ΟΠΕΚΕΠΕ, υποτίθεται πως δεν πήραν χαμπάρι το όργιο των παράνομων επιδοτήσεων. Μπροστά στα μάτια τους. Καμαρωτή βλακεία; Πιθανόν. Επιμηθείς; Μπορεί. Συγγνωστή, όμως, η πλάνη τους. Υποπτα αδιάφοροι και εμπλοκή στο σκάνδαλο; Σε καμία περίπτωση, είμαστε, λένε, η πιο ενάρετη κυβέρνηση στην ιστορία του τόπου. Οι πέτρες στις θέσεις τους. Το σκεπτικό τους; Απλό. Οταν φταίμε όλοι, και εμείς λιγουλάκι, και οι προηγούμενοι πολύ και οι προπροηγούμενοι περισσότερο, ενδεχομένως και οι ιδρυτές του ελληνικού κράτους που δεν έβαλαν τις σωστές βάσεις, τότε επί της ουσίας ουδείς είναι ένοχος. Ξεκινάμε, λοιπόν, από την αρχή, κόβουμε τον γόρδιο δεσμό σαν τον Μέγα Αλέξανδρο, δεν λογοδοτούμε πουθενά, χλευάζουμε τους επικριτές μας που βλέπουν την πλάτη μας στα γκάλοπ, και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Αμασκάρευτος κυνισμός. Επιθετική ασχήμια. Καθεστωτισμός χωρίς όρια.

Ανάγωγα

Την άρση ασυλίας του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλου Πολάκη, αποφάσισε κατά πλειοψηφία να εισηγηθεί στην Ολομέλεια η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής. Η υπόθεση αφορούσε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση που είχε καταθέσει εναντίον του ο πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας, Στέφανος Κασσελάκης, έπειτα από δημόσια ανάρτηση που είχε κάνει ο κ. Πολάκης στο διαδίκτυο, αποκαλώντας τον απατεώνα. Την ίδια λέξη χρησιμοποιούσε συχνά ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος εναντίον αντιπάλων του. Αυτός, όμως, έβαζε μπροστά τη λέξη πολιτικός. Οπότε πολιτικός απατεώνας είναι πολιτική κριτική και όχι βρισιά.

www.efsyn.gr

Λουίς Ενρίκε: Το συγκινητικό μπλουζάκι που φόρεσε για την κόρη του και το ανατριχιαστικό πανό των οπαδών

Η κόρη του Λουίς Ενρίκε, Χάνα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 9 ετών μετά από μεγάλη μάχη με τον καρκίνο - Κανείς δεν την ξέχασε - Το μπλουζάκι που φόρεσε ο Ισπανός, το πανό και η αφιέρωση στη μνήμη της μικρής
Η ιστορία του Λουίς Ενρίκε για τον «γολγοθά» που ανέβηκε μετά τον χαμό της κορούλας του, Σάνα ήταν η ιστορία που γοήτευσε περισσότερο το ποδοσφαιρικό κοινό, ακόμη και από τον ίδιο τον τελικό, όπου η επικράτηση της Παρί Σεν Ζερμέν με 5-0 δεν επέτρεψε να δημιουργηθεί μεγάλο ενδιαφέρον.
Η κίνηση του Λουίς Ενρίκε με το t-shirt που φόρεσε, μετά την λήξη του αγώνα, για να τιμήσει την μνήμη της αδικοχαμένης κορούλας του, συγκίνησε πολύ κόσμο. Πάνω στην μπλούζα απεικονιζόταν σε μορφή καρτούν εκείνος με την κόρη του να καρφώνουν μία σημαία της Παρί Σεν Ζερμέν στο γήπεδο, μετά την κατάκτηση του τρόπαίου.
Η σκηνή αυτή ήταν μία αναπαράσταση της φωτογραφίας που υπήρχε από το πρώτο Champions League, που είχε κατακτήσει ο Ισπανός τεχνικός με την Μπαρτσελόνα, όπου ο φωτογραφικός φακός είχε αποθανατίσει εκείνον και την Σάνα, να κάνουν το ίδιο με μία σημαία της Μπαρτσελόνα.
Πριν από 10 χρόνια, ο Ενρίκε κατακτούσε το Champions League με την Μπαρτσελόνα και στο γρασίδι ο προπονητής άρχισε να κυνηγάει τη μικρούλα Χάνα, την κόρη του που έτρεχε κρατώντας μια μεγάλη σημαία της Μπάρτσα.
Τέσσερα χρόνια μετά, η Χάνα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 9 ετών στις 29 Αυγούστου 2019, μετά από μεγάλη μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας τον Λουίς Ενρίκε και τη σύζυγό του, Έλενα, συντετριμμένους. Luis Enrique: “I remember an incredible photo I have with my daughter, after winning the Champions League, placing a Barça flag on the... | Instagram
“Μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου τυχερό ή άτυχο; Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, πολύ τυχερό. Η κόρη μου ήρθε να ζήσει μαζί μας για εννέα υπέροχα χρόνια. Έχουμε χιλιάδες αναμνήσεις από αυτήν, βίντεο, απίστευτα πράγματα”, είχε βρει τη δύναμη να πει ο Λουίς Ενρίκε.
Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα συναισθήματά του όταν μίλησε για τη στιγμή που η μητέρα του αρνούνταν να κρατήσει φωτογραφίες της Χάνα. “Η μητέρα μου δεν μπορούσε να κρατήσει φωτογραφίες της μέχρι που έφτασα σπίτι και τη ρώτησα “Γιατί δεν υπάρχουν φωτογραφίες της Χάνα, μαμά;”. “Δεν μπορώ, δεν μπορώ”. Μαμά, πρέπει να βάλεις. Η Χάνα είναι ζωντανή. Δεν βρίσκεται στο φυσικό επίπεδο, αλλά στο πνευματικό επίπεδο. Γιατί κάθε μέρα μιλάμε γι’ αυτήν, γελάμε και τη θυμόμαστε”, πρόσθεσε, εξηγώντας ότι η οικογένεια συνεχίζει να τη θυμάται καθημερινά.
Όπως έχει αποκαλύψει ο κόουτς της Παρί, παρά την ασθένειά της, η Χάνα διατηρούσε μια εντυπωσιακή δύναμη και η ενέργειά της ενέπνευσε τους γύρω της. Η διάγνωσή της με οστεοσάρκωμα το 2019 και η μάχη της για πέντε μήνες απέναντι στην ασθένεια άφησαν έντονη εντύπωση στο προσωπικό των νοσοκομείων Sant Joan de Déu και Sant Pau. “Θα μας λείψεις πολύ, αλλά θα σε θυμόμαστε κάθε μέρα της ζωής μας με την ελπίδα ότι θα βρεθούμε ξανά στο μέλλον. Θα είσαι το αστέρι που καθοδηγεί την οικογένειά μας” είχε γράψει ο Ισπανός τεχνικός. facebook
Ο Λουίς Ενρίκε, συνέχισε να προωθεί την ανάμνηση της κόρης του μέσω φιλανθρωπικών δράσεων, όπως η δωρεά χρημάτων για την έρευνα του παιδικού καρκίνου κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.

Το πανό που συγκλόνιζε και το μπλουζάκι
Η μικρή Χάνα δεν ξεχάστηκε ποτέ, ούτε από τους γονείς της ούτε από τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Τέσσερα χρόνια πριν αφήσει την τελευταία της πνοή, είχε πανηγυρίσει το Champions League του μπαμπά της με την Μπαρτσελόνα, καρφώνοντας μια σημαία στο κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου.
Αυτήν ακριβώς τη σκηνή αναβίωσαν στο πανό που άπλωσαν στο πέταλο μετά τη λήξη του χθεσινού ματς οι οπαδοί της Παρί, κερδίζοντας τον σεβασμό σύσσωμης της ποδοσφαιρικής κοινότητας. Όπως και ο ίδιος ο Λουίς Ενρίκε που φόρεσε το μπλουζάκι και πέρα από το σχέδιο, υπήρχε κι ένα μήνυμα γραμμένο από κάτω που ανέφερε: «We are the champions» δηλαδή «Είμαστε πρωταθλητές».

www.koutipandoras.gr

BBC για Γάζα: Πώς το αμφιλεγόμενο σχέδιο βοήθειας των ΗΠΑ – Ισραήλ μετατράπηκε σε χάος

Newsroom

Θάνατο, χάος και απόλυτο εξευτελισμό έχει «προσφέρει» στους εξαθλιωμένους και λιμοκτονούντες Παλαιστινίους της Γάζας το περιβόητο Ανθρωπιστικό Ίδρυμα της Γάζας (GHF), ένας νεοσύστατος οργανισμός που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και που ήρθε δήθεν για να… σώσει τον λαό που βιώνει μια ασύλληπτη γενοκτονία, από την πείνα.

Οι ένοπλοι αμερικανοί που φρουρούν αυτά τα κέντρα διανομής τροφίμων δεν είχαν κανένα πρόβλημα να πυροβολήσουν στο ψαχνό άμαχους πεινασμένους ανθρώπους γυναίκες και παιδιά ενώ όλοι και περισσότεροι πείθονται ότι το πρόβλημα θα γιγαντωθεί παρά θα επιλυθεί από το αμφιλεγόμενο νέο πρόγραμμα διανομής βοήθειας που εγκαινίασαν ΗΠΑ και Ισραήλ.

Το GHF έχει αναλάβει να θρέψει τους απεγνωσμένα πεινασμένους κατοίκους της Γάζας. Ο ΟΗΕ δήλωσε ότι περισσότερα από δύο εκατομμύρια κινδυνεύουν από την πείνα.

Το ίδρυμα, το οποίο χρησιμοποιεί ένοπλους Αμερικανούς εργολάβους ασφαλείας, στοχεύει να παρακάμψει τον ΟΗΕ ως τον κύριο προμηθευτή βοήθειας στη Γάζα. Έχει καταδικαστεί έντονα και έχει μποϊκοταριστεί από οργανισμούς βοήθειας και τον ΟΗΕ. Ωστόσο, το Ισραήλ έχει δηλώσει ότι χρειάζεται μια εναλλακτική λύση στο υπάρχον σύστημα βοήθειας για να σταματήσει η Χαμάς να κλέβει βοήθεια, κάτι που η οργάνωση αρνείται. Suppressed News.στο X: ""⚡️JUST IN

Για να αποκτήσει μια εικόνα των πρώτων ημερών αυτού του νέου συστήματος παράδοσης βοήθειας, το BBC Verify έχει επικυρώσει δεκάδες εικόνες σε σημεία διανομής, έχει πάρει συνεντεύξεις από εμπειρογνώμονες ανθρωπιστικής βοήθειας και logistics, έχει αναλύσει δεδομένα μεταφοράς ισραηλινής βοήθειας και επίσημες δηλώσεις που δημοσίευσε το GHF και έχει μιλήσει με κατοίκους της Γάζας που αναζητούν προμήθειες.

Χαοτικές σκηνές σε κέντρα διανομής

Το GHF δήλωσε ότι στόχευε να προσφέρει τροφή σε ένα εκατομμύριο κατοίκους της Γάζας κατά την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας του μέσω τεσσάρων ασφαλών σημείων διανομής.

Ένας εκπρόσωπος του ιδρύματος δήλωσε την Παρασκευή, την τέταρτη ημέρα λειτουργίας του, ότι είχε διανείμει δύο εκατομμύρια γεύματα. Το BBC δεν μπόρεσε να επαληθεύσει αυτόν τον αριθμό, ο οποίος θα ήταν λιγότερο από ένα γεύμα ανά κάτοικο της Γάζας κατά τη διάρκεια τεσσάρων ημερών.

Το GHF δεν απάντησε στα ερωτήματά μας σχετικά με το πώς παρακολουθούσε ποιος τα λάμβανε. Drop Siteστο X

Σε ένα βίντεο που γυρίστηκε στις βόρειες εγκαταστάσεις του GHF κοντά στη Nuseirat την Πέμπτη, Παλαιστίνιοι φαίνονται να τρέχουν μακριά από έναν περιμετρικό φράχτη αφού οι εργολάβοι του GHF πέταξαν ένα βλήμα που εξερράγη με δυνατό κρότο, λάμψη και καπνό.

Το GHF απάντησε ότι το προσωπικό του «συνάντησε ένα τεταμένο και δυνητικά επικίνδυνο πλήθος που αρνήθηκε να διαλυθεί».

«Για να αποτραπεί η κλιμάκωση και να διασφαλιστεί η ασφάλεια των πολιτών και του προσωπικού, αναπτύχθηκαν μη θανατηφόρα αποτρεπτικά μέσα – συμπεριλαμβανομένων καπνού και προειδοποιητικών βολών στο έδαφος», ανέφερε.

«Αυτά τα μέτρα ήταν αποτελεσματικά», πρόσθεσε, «και δεν υπήρξαν τραυματισμοί». Το BBC Verify δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ανεξάρτητα.

Αργότερα το ίδιο βράδυ, το GHF προειδοποίησε τους κατοίκους της Γάζας μέσω Facebook ότι θα έκλεινε οποιαδήποτε τοποθεσία όπου σημειώνονταν λεηλασίες.

Το GHF δεν είναι ο μόνος οργανισμός βοήθειας που αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Το βράδυ πριν από την προειδοποίηση του GHF, λεηλατήθηκε μια αποθήκη του Παγκόσμιου Προγράμματος Τροφίμων (WFP), με αποτέλεσμα αρκετούς θανάτους, οι οποίοι εξακολουθούν να διερευνώνται.

Απαντώντας στο περιστατικό, το WFP δήλωσε ότι οι ανθρωπιστικές προκλήσεις «έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο» και ζήτησε άμεση «ασφαλή, ανεμπόδιστη ανθρωπιστική πρόσβαση» στη Γάζα.

Αποδιοργανωμένη επικοινωνία του GHF

Οι Παλαιστίνιοι που ζητούν βοήθεια χαρακτήρισαν την επιχείρηση υπό την ηγεσία του GHF ως αποδιοργανωμένη, λέγοντας ότι η έλλειψη επικοινωνίας συνέβαλε στις χαοτικές σκηνές που παρατηρήθηκαν αυτή την εβδομάδα.

Τα πράγματα έχουν θολώσει περαιτέρω από την παραπληροφόρηση. Το BBC Verify έχει δει τουλάχιστον δύο προφίλ στο Facebook που ισχυρίζονται ότι είναι επίσημοι λογαριασμοί του GHF, δίνοντας ανακριβείς πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση των κέντρων διανομής βοήθειας.

Μια σελίδα με περισσότερους από 4.000 ακόλουθους δημοσίευσε ανακριβείς πληροφορίες, μερικές φορές μαζί με εικόνες που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη, ότι η βοήθεια είχε ανασταλεί ή ότι οι λεηλασίες στα κέντρα του GHF ήταν αχαλίνωτες.

Ένας εκπρόσωπος του GHF επιβεβαίωσε στο BBC Verify ότι και οι δύο αυτοί λογαριασμοί στο Facebook ήταν ψεύτικοι. Είπε επίσης ότι το ίδρυμα είχε ξεκινήσει ένα επίσημο κανάλι στο Facebook.

Οι πληροφορίες διαφάνειας στο διαδίκτυο έδειξαν ότι η σελίδα δημιουργήθηκε για πρώτη φορά την Τετάρτη, την επόμενη μέρα από την έναρξη των επιχειρήσεων διανομής.

Η οργάνωση βοήθειας Oxfam και οι κάτοικοι της Γάζας δήλωσαν στο BBC ότι οι κάτοικοι βασίζονται αντ’ αυτού σε προφορικές πληροφορίες για τη διάδοση πληροφοριών όταν η βοήθεια είναι διαθέσιμη.

«Όλοι οι άνθρωποι πεινάνε. Όλοι αγωνίζονται για να πάρουν αυτό που θέλουν, πώς υποτίθεται ότι θα πάρουμε κάτι;» είπε η Um Um Mohammad Abu Hajar, η οποία δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει ένα κουτί βοήθειας την Πέμπτη.

Ανησυχίες των οργανισμών βοήθειας

Η Oxfam επέκρινε την τοποθεσία των σημείων διανομής GHF, λέγοντας στο BBC Verify ότι επέβαλε «στρατιωτικό έλεγχο στις επιχειρήσεις βοήθειας».

Ο σύμβουλος πολιτικής της, Bushra Khalidi, αμφισβήτησε επίσης πώς τα ευάλωτα άτομα, όπως οι ηλικιωμένοι, θα μπορούσαν να φτάσουν σε αυτά τα σημεία, τα οποία βρίσκονται σε κάποια απόσταση από ορισμένα κέντρα πληθυσμού.

Όταν ο ΟΗΕ παρέδιδε βοήθεια πριν από τον ανθρωπιστικό αποκλεισμό του Ισραήλ, υπήρχαν 400 σημεία διανομής σε όλη τη Γάζα. Σύμφωνα με το τρέχον σύστημα διανομής GHF, υπάρχουν επί του παρόντος τέσσερις γνωστές τοποθεσίες.

«Σε γενικές γραμμές, έχει σχεδιαστεί για να αυξήσει δραματικά τη συγκέντρωση του πληθυσμού, έχοντας τις μόνες πηγές τροφίμων να παραμένουν σε πολύ μικρό αριθμό θέσεων», δήλωσε ο Chris Newton, ανώτερος αναλυτής στο think tank Crisis Group με έδρα τις Βρυξέλλες.

«Είτε ακολουθείς όλους τους κανόνες τους και πιθανώς επιβιώνεις σε μια μικρή ακτίνα γύρω από αυτά τα σημεία είτε είναι πολύ απίθανο να επιβιώσεις».

Η παρουσία ένοπλων δυνάμεων ασφαλείας και Ισραηλινών στρατιωτών στους χώρους διανομής ή κοντά σε αυτούς έχει επίσης ανησυχήσει τους ειδικούς, οι οποίοι δήλωσαν ότι υπονόμευε την πίστη στις επιχειρήσεις παροχής βοήθειας.

«Η διανομή βοήθειας σε αυτό το είδος περιβάλλοντος είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γίνεται πολύ πιο αποτελεσματικά όταν προσπαθείς να συνεργαστείς με και μέσω των ανθρώπων εκεί… παρά με το όπλο ενός μισθοφόρου», δήλωσε ο καθηγητής Στιούαρτ Γκόρντον στο London School of Economics.

Ένας εκπρόσωπος του GHF δήλωσε: «Η ικανότητά μας – και η προθυμία μας – να ενεργούμε υπό πίεση είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο το GHF παραμένει ένας από τους λίγους οργανισμούς που εξακολουθούν να είναι ικανοί να παρέχουν κρίσιμη επισιτιστική βοήθεια στη Γάζα σήμερα».

www.documentonews.gr

"Last day of June 1934" Al Stewart

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

....και να θυμόμαστε ότι για ότι περνάμε σαν άτομα, σαν κοινωνία και σαν λαός φταίμε κι εμείς με τις επιλογές μας....με την υγεία και την ευτυχία μας και στον επόμενο μήνα..

Κυκλοθυμικός: "- Γιε μου πού πας; - Μάνα θα πάω στα καράβια."

Κυκλοθυμικός

Μου έχουν μείνει 50 ευρώ, κι αυτά δανεικά, για να βγουν οι επόμενες ημέρες μέχρι να πληρωθώ. Αν κι όταν. Αύριο έχω ένα σουπερμάρκετ για την εβδομάδα. Προφανώς η εξίσωση δε βγαίνει. Προφανώς η ζωή δε μπορεί να τραβήξει την ανηφόρα.
Αρίστευσα στις πανελλήνιες, μπήκα σε μια από τις "καλύτερες" σχολές, την τέλειωσα αμέσως με εξίσου πολύ καλό βαθμό, συνέχισα τις σπουδές μου στην Αμερική, σε ένα από τα 10 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου στον τομέα μου. Έζησα 7 χρόνια στο εξωτερικό, Αμερική και Λονδίνο. Εκεί επιβραβεύτηκα αμέσως για την εμπειρία, τις γνώσεις, τις ικανότητες μου. Όχι πλούσιος δεν έγινα γιατί κανένα ανθρωπιστικό επάγγελμα δεν δίνει πολλά λεφτά στον καπιταλισμό, αλλά αν μη τι άλλο μπορούσα να ζω μόνος μου, να πληρώνω τους λογαριασμούς μου και να έχω την δυνατότητα να βάζω κάποια χρήματα στην άκρη, να μπορώ να κάνω ένα ταξίδι, να κάνω και καμία σπατάλη για ένα χόμπι.
Αλλά υπήρχε κάτι πιο βαθύ που με λέρωνε.
- Γιε μου πού πας;
- Μάνα θα πάω στα καράβια.
Η ζωή στο εξωτερικό -τουλάχιστον για εμένα- είχε μια φοβερή μοναξιά, ουσιαστική μοναξιά, στον πυρήνα της. Μου έλειπαν οι άνθρωποι μου, η οικογένεια, οι φίλοι μου, ένα ραντεβού με ένα κορίτσι που να μη μοιάζει με Τίντερ αλλά με μια αλλόκοτη σκηνή από τα Φτηνά Τσιγάρα, μια συναυλία του Μίλτου Πασχαλίδη, το πιάνο του Θάνου Μικρούτσικου κι η κραυγή του «ωραίο», που κόβει την καρδιά στα δυο, η γλώσσα μου που δεν χρειάζεται να την σκεφτώ και να την μεταφράσω, αυτή που πιάνει και τα πιο σκοτεινά σοκάκια του φάσματος των συναισθηματικών μου αναγκών, τα σουβλάκια από την Ακαδημίας, η Βασιλίσσης Σοφίας κι εκείνη η στροφή που παίρνω ανοιχτά με το ποδήλατο στην Μιχαλακοπούλου, η Ακρόπολη, το σπίτι μου και τα αδέσποτα γατιά της αυλής, ο κύριος Κατσίκας, το μωρό, η φοβιτσιάρα, ο Κεφάλας, ο κύριος Τάκης Μουσαφίρης, οι Κυριακές που μυρίζουν μπάλα, οι καλοκαιρινές ημέρες που μου θυμίζουν τις σχολικές εκδρομές, που έχουν τη μεταφυσική γεύση από την παιδική μου ηλικία, οι ταράτσες, τα τσουγκρίσματα, οι μεζέδες, η ποίηση, ο Κώστας Καρυωτάκης του Ζαππείου κι ο Νικόλας Άσιμος των Εξαρχείων, οι μεταμεσονύχτιες φωνές, ο Αττικός ουρανός που σχηματίζει το χαμόγελο του Μάνου Χατζιδάκι και τα πιώματα του Δημήτρη Χορν, τα κορίτσια με τα λουλουδένια φορέματα που παρελαύνουν στα πεζοδρόμια και ανθίζουν στις εξόδους του Μετρό, οι μοναχικές βόλτες με την μουσική στα αυτιά κάτω από τις αφίσες, τα ηλιοβασιλέματα στην Καλλιθέα, τα παλιά τραγούδια του Φοίβου Δεληβοριά, το Παγκράτι, εκεί που πάνε οι αγάπες όταν αποσύρονται, η βγαλμένη γλώσσα του Λυκαβηττού από τον Άγιο Γιώργη μέχρι τον Ευαγγελισμό, τα πολιτικά συνθήματα στους τοίχους, το θέατρο Βράχων, τα υπόγεια βιβλιοπωλεία με τα σφυροδρεπανένια βιβλία, η ετερόκλητη βιοποικιλότητα των Αθηναίων, η θάλασσα, οι διαδηλώσεις, τα πανό με τα κόκκινα γράμματα, το κοκτέιλ Ανατολής και Δύσης, οι αυτοσχέδιες συναυλίες, οι γειτονίες, το κρεβάτι μου, το να μη νιώθω συναισθηματικά ακρωτηριασμένος, να μην ξυπνάω και να νιώθω συνέχεια ότι κάτι ή κάποιος μου λείπει.
Τα είπε κι ο φιλελές ο Μαρινάκης του Greekonomics, οι στατιστικές δηλαδή που ανέδειξε. Είμαστε η χώρα της Ευρώπης που έχει το ρεκόρ στους ανθρώπους με εξειδίκευση που κάνουν εργασίες ανειδίκευτου εργάτη, που έχει γίνει φυσιολογικό ο επιστήμονας να μην κάνει αυτό που σπούδασε, αυτό που έγινε κορυφαίος, να μην κάνει αυτό που μπορεί και ξέρει να προσφέρει, αυτό που αναγνωρίζεται παντού, εκτός από την πατρίδα του. Είμαστε η χώρα που συνεχίζει να δαγκώνει τα παιδιά της στο λαιμό. Να δουλεύεις 10 και 12 ώρες, σπαστά ωράρια, άγραφες υπερωρίες, ευέλικτες μορφές εργασίας και να μη μπορεί να βγει καν ο μήνας. Χίλια προσόντα και δεν αρκούν να πληρωθεί ο λογαριασμός, το σουπερμάρκετ. Να φύγουμε εμείς να κερδίζουν τα καρτέλ ενέργειας, οι τράπεζες, οι μαυραγορίτες των σουπερμάρκετ. Ανεβάζει κι άλλο τις τιμές η ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ μέσα στο καλοκαίρι με τα κλιματιστικά στο φουλ, η επιβίωσή μας, τα κέρδη τους. Κοράκια.
Δεν θέλω να φύγω, δε θέλω πάλι εξορία. Θέλω τα παιδιά μου να μιλάνε την γλώσσα του Άλκη Αλκαίου, του Λειβαδίτη, του Γκάτσου, της Κατερίνας Γώγου. Γιατί να πρέπει να πληρώνω τόσο ακριβά το τίμημα; Μια χώρα που χτίστηκε με τους Σκαλούμπακες να χτυπάνε τους Θεοδωράκηδες και τους Ρίτσους, με το μάτι του Ξενάκη βγαλμένο, με τους Κασιδιάρηδες, τους Γκοτζαμάνηδες και τους Ρουπακιάδες να σκοτώνουν τους Φύσσες, τους Λαμπράκηδες και τους Πλουμπίδηδες, με τα βύσματα να μας λένε πως αν δε γουστάρουμε να φύγουμε από εδώ, με τους Καραμανλήδες να μας κουνάνε το δάκτυλο και τους Μητσοτάκηδες να μας φτύνουν στη μούρη. Δε βαρεθήκατε πια; Δεν είναι κανονικό, δεν είναι φυσιολογικό, δεν είμαστε κατώτερες φυλές, δεν είμαστε τα γουρούνια που μας έλεγαν οι Γερμανοί στην κρίση. Είμαι ο Κωνσταντίνος και δε θέλω άλλους εκβιασμούς, θέλω να έχω το δικαίωμα να ζήσω, να κάνω οικογένεια, να κοιμηθώ ένα βράδυ χωρίς το άγχος της επιβίωσης ή το άγχος της απώλειας. Θέλω οξυγόνο. 

Πηγή: facebook

μέσω sioualtec.blogspot.com

Παρέμβαση-βόμβα του Προκόπη Παυλόπουλου για την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Σινά

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Ακαδημαϊκός, Προκόπης Παυλόπουλος, επισημαίνει τη σημασία του Διεθνούς Δικαίου για την προστασία της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά. 

Τονίζει ότι η προσέγγιση του ζητήματος δεν πρέπει να βασίζεται στο εσωτερικό δίκαιο της Αιγύπτου, αλλά στη δεσμευτική ισχύ της Σύμβασης της UNESCO του 1972. Η Μονή, ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, απολαμβάνει ειδικό καθεστώς προστασίας. Παράλληλα, διασφαλίζεται η ελευθερία της θρησκευτικής έκφρασης και ο σεβασμός της ορθόδοξης ταυτότητάς της. Η Ελλάδα, υπογραμμίζει, πρέπει να αναλάβει άμεση διεθνή δράση.

Διαβάστε ολόκληρη την παρέμβαση του Προκόπη Παυλόπουλου που ακολουθεί:

Η Σύμβαση της UNESCO του 1972 θεσπίζει ολοκληρωμένο ενιαίο σύνολο κανόνων του Διεθνούς Δικαίου για την προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς.

Από την πλευρά μας, δεν ενδείκνυται να προσεγγίζουμε και να υπερασπιζόμαστε την νομική φύση του καθεστώτος της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά με όρους εσωτερικού δικαίου και δικαστικού συστήματος της Αιγύπτου. Ο δρόμος αυτός είναι οπωσδήποτε «ολισθηρός», γιατί μας εγκλωβίζει στα ζητήματα της έννομης τάξης της Αιγύπτου και του τρόπου εφαρμογής των κανόνων της από τα αιγυπτιακά δικαστήρια. Για την Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, το νομικό καθεστώς της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά πρέπει να αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως ζήτημα Διεθνούς Δικαίου. Και συγκεκριμένα ζήτημα, το οποίο ρυθμίζεται κανονιστικώς από τις οικείες διατάξεις της Σύμβασης της UNESCO του 1972 για την Παγκόσμια Πολιτιστική και Φυσική Κληρονομιά.

Η κατά τ’ ανωτέρω Σύμβαση της UNESCO του 1972 –στην οποία έχουν προσχωρήσει πάνω από 191 Κράτη-Μέλη του ΟΗΕ– θεσπίζει ολοκληρωμένο ενιαίο σύνολο κανόνων του Διεθνούς Δικαίου για την προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς το οποίο δεσμεύει, στο ακέραιο, όλα τα Κράτη-Μέλη στον ΟΗΕ που έχουν, όπως ήδη τονίσθηκε, προσχωρήσει σε αυτή. Μεταξύ των Κρατών τούτων περιλαμβάνεται και η Αίγυπτος. Άρα η Αίγυπτος οφείλει να σέβεται, επίσης στο ακέραιο, την Σύμβαση της UNESCO του 1972. Μάλιστα δε ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εσωτερικού της δικαίου. Και αυτό διότι το Διεθνές Δίκαιο -όπως και η Σύμβαση της UNESCO του 1972- έχει άνευ άλλου τινός υπέρτερη τυπική ισχύ σε σχέση με τις διατάξεις νόμων των Κρατών που το έχουν καταστήσει μέρος της έννομης τάξης τους. Επομένως η Αίγυπτος, και σε ό,τι αφορά την Σύμβαση της UNESCO του 1972, δεν μπορεί να αντιτάξει προς οιονδήποτε -συνεπώς και προς την Ελλάδα- το εσωτερικό της δίκαιο και τις δικαστικές αποφάσεις που το εφαρμόζουν, επικαλούμενη, δήθεν, αδυναμία εφαρμογής της στην πράξη.

Ειδικότερα, εφαρμόζοντας την Σύμβαση της UNESCO του 1972 η Αίγυπτος ζήτησε και αποδέχθηκε, το 2002, την ένταξη της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά στο καθεστώς των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Απλή μελέτη των διατάξεων της ως άνω ένταξης αποδεικνύει, δίχως οιαδήποτε αμφιβολία, ότι οι διατάξεις αυτές εγγυώνται το «τρίπτυχο» της θρησκευτικής, της πνευματικής και της λειτουργικής ταυτότητας της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Δηλαδή εγγυώνται ότι η εν λόγω Ιερά Μονή είναι πλέον προορισμένη να διατηρεί, αδιαλείπτως, ανέπαφη την εν γένει θρησκευτική της ταυτότητα, ενώ παραλλήλως -και συμπληρωματικώς- πρέπει να μπορεί να διασφαλίζει, επίσης αδιαλείπτως, την πνευματική και την λειτουργική της ιδιοσυστασία ως Κέντρου της Ορθόδοξης Πνευματικότητας. Τούτο ενισχύεται και από τις διατάξεις του άρθρου 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα του ΟΗΕ, οι οποίες καθιερώνουν το θεμελιώδες δικαίωμα, ατομικό και συλλογικό, της Θρησκευτικής Ελευθερίας. Αυτό σημαίνει, επιπλέον, ότι εντός του Κέντρου της Ορθόδοξης Πνευματικότητας της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά κάθε πιστός πρέπει να είναι ελεύθερος να ασκεί, ατομικώς και συλλογικώς, το κατά τα προεκτεθέντα θεμελιώδες δικαίωμα της Θρησκευτικής Ελευθερίας.

Συμπερασματικώς, και πέρα και έξω από κάθε αντίθετη ρύθμιση ή δικαστική απόφαση του εσωτερικού της δικαίου, η Αίγυπτος, με βάση την Σύμβαση της UNESCO του 1972 στην οποία προσχώρησε έχει διεθνή υποχρέωση, έναντι πάντων, αφενός να σέβεται πλήρως τον χαρακτήρα της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά ως Μνημείου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς που συνιστά Κέντρο της Ορθόδοξης Πνευματικότητας. Και, αφετέρου, να διασφαλίζει εντός αυτής και εντός του ευρύτερου χώρου της την ακώλυτη άσκηση, εκ μέρους των πιστών ατομικώς και συλλογικώς, του θεμελιώδους δικαιώματος της Θρησκευτικής Ελευθερίας κατά τις διατάξεις του άρθρου 18 του Διεθνούς Συμφώνου του ΟΗΕ για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. Ας σημειωθεί ως προς το τελευταίο τούτο ότι η αντίστοιχη νομολογία δέχεται πως μέσω της εφαρμογής του ως άνω άρθρου 18, μεταξύ άλλων και κάθε θρησκευτική κοινότητα προστατεύεται, έναντι οιασδήποτε αυθαίρετης κρατικής παρέμβασης, από οποιοδήποτε κρατικό όργανο -δηλαδή της Νομοθετικής, της Εκτελεστικής και της Δικαστικής Εξουσίας- και αν προέρχεται.

Θεωρώ ότι η κατά τ’ ανωτέρω, διεθνούς περιωπής, νομική βάση είναι η πιο ασφαλής και πρόσφορη για τις αναγκαίες άμεσες ενέργειες της Ελληνικής Κυβέρνησης και των λοιπών αρμόδιων κρατικών αρχών, ως προς την προστασία του όλου νομικού καθεστώτος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά από ενδεχόμενες εκτροπές εις βάρος της εκ μέρους των κάθε μορφής αρχών του Κράτους της Αιγύπτου. Αυτονοήτως δε η Ελλάδα οφείλει, δίχως καθυστέρηση, να κινητοποιήσει προς την ίδια κατεύθυνση και την UNESCO, δοθέντος ότι είναι υποχρέωσή της να εγγυάται τον σεβασμό και την αποτελεσματική εφαρμογή στην πράξη της Σύμβασης του 1972 για την προστασία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς.

periodista.gr

Δεν είναι ο «ΟΠΕΚΕΠΕ», οι «υποκλοπές» ή τα «Τέμπη»: Είναι ο Μητσοτάκης, ηλίθιε!..

Κλειστός λόγω διαφθοράς ο ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά το βαθύ κράτος του Μαξίμου, υπό την πρωθυπουργική μπαγκέτα διαφθοράς, δρα ανεξέλεγκτο  

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Κλειστόν λόγω διαφθοράς», ήταν ο επιτυχημένος τίτλος του άρθρου του Βήματος για το κυβερνητικό «λουκέτο» στον σκανδαλώδη ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) και την – δηλωτική της αδυναμίας της Πολιτείας να εξασφαλίσει την ορθή λειτουργία του –  μεταφορά των αρμοδιοτήτων του εν λόγω σκανδαλώδους οργανισμού, σε άλλη υπηρεσία του κράτους: «Η ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μόνο ένα σκάνδαλο διαφθοράς. Είναι αποκαλυπτική και ως προς την ύπαρξη ενός “βαθέως κράτους” που δρα ανεξέλεγκτο επειδή αισθάνεται προστατευμένο», σημείωνε ο αρθρογράφος στον επεξηγηματικό πρόλογό του…

Πολύ σωστά!.. Ωστόσο ο τίτλος «Κλειστόν λόγω διαφθοράς» θα ήταν ακόμα πιο επιτυχημένος – τέλειος θα ήταν! – αν καπέλωνε κάποιο  δημοσίευμα για κάποιο «λουκέτο» στο … αποκαλυφθέν απ’ τον αρθρογράφο του Βήματος «βαθύ κράτος»: το βαθύ κράτος Μητσοτάκη, δηλαδή. Που στεγάζεται στο Μέγαρο Μαξίμου και, υπό την πρωθυπουργική μπαγκέτα διαφθοράς, δρα ανεξέλεγκτο –     κατεδαφίζοντας κάθε ίχνος του εναπομείναντος, μετά την επταετή μνημονιακή καταιγίδα, κράτους δικαίου – επειδή αισθάνεται προστατευμένο!..

«Δεν είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το έγκλημα των Τεμπών και το σκάνδαλο των υποκλοπών, είναι ο Μητσοτάκης, ηλίθιε!» θα έγραφε ο μοδάτος αριστερόστροφος σχολιαστής. Και δεν θα είχε άδικο: ο κόσμος υποφέρει και.. πεινά, Ελλάδα κι Έλληνες πνιγόμαστε στα βάθη της ευρωπαϊκής ανέχειας και της πολιτικής διαφθοράς, κι ο αυτουργός του πνιγμού μας, κ. Μητσοτάκης – εκείνος που μεθοδικά τον σχεδίασε, τον… νομοθέτησε και κυνικά, σχεδόν μαφιόζικα, τον εκτελεί – μένει  εκτός: Στον αφρό!..  Με πλήρη πολιτική, δικαστική και δημοσιογραφική κάλυψη, αλώβητος και… άμωμος, να σχεδιάζει το περαιτέρω… πολιτικό του μέλλον: Κάθε ημέρα εργαζόμαστε για να κάνουμε τη ζωή σας καλύτερη - Θα συνεχίσουμε μέχρι το τέλος της τετραετίας - Θα συνεχίσουμε να δίνουμε λύσεις στα προβλήματα του παρελθόντος (sic), διεμήνυσε την περασμένη Τετάρτη προς τους… υπηκόους του από την Εύβοια. 

Ακόμα πιο σοκαριστικό – «του τρελού» το χαρακτήριζε νεαρός συνάδελφος – είναι ότι αυτός ο τύπος, λίγο πριν κρύψει την σκανδαλώδη λειτουργία του  ΟΠΕΚΕΠΕ κάτω απ’ το χαλί «μιας άλλης υπηρεσίας του κράτους» (ποιας άραγε;) προανήγγειλε… «συνταγματοποίηση» της συμφεροντολογικής - πελατειακής εμμονής του για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, εντάσσοντας την αναθεώρηση του αναφερόμενου σ’ αυτήν άρθρου 103, στην ατζέντα της συνταγματικής αναθεώρησης.

Θυμίζω ότι ο κ. Μητσοτάκης («ο πλέον διεφθαρμένος πρόεδρος  της πλέον διεφθαρμένης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης» μετά… συγχωρήσεως) στην ατζέντα της συνταγματικής αναθεώρησης έχει εντάξει ήδη προς… «συνταγματοποίηση» άλλες τέσσερις ανικανοποίητες (λόγω κοινωνικοπολιτικών αντιδράσεων) συμφεροντολογικές - πελατειακές εμμονές του: την αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, την εξαετή θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας, τις αλλαγές των κανόνων που διέπουν τις ηγεσίες των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας, την αναθεώρηση του άρθρου σχετικώς με τα δάση και τις δασικές εκτάσεις!..  

- Μα πως κάνεις έτσι άγνωστε Έλληνα πολίτη; «Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί είναι δυσφήμιση για το υπόλοιπο δέκα τοις εκατό», στο έχω ξαναπεί και το ‘χεις ξαναγράψει, θα σχολίαζε με τη δηλητηριώδη διπλωματική του γλώσσα ο Χένρι Κίσινγκερ, αν ζούσε: σχόλιο που, μεταφρασμένο σε απλά… δημοσιογραφικά, σημαίνει ότι «οι ενενήντα στους εκατό πολιτικούς είναι διεφθαρμένοι»!

Συμφωνείτε; Φαντάζομαι πως όχι, όπως κι εγώ άλλωστε. Αλλά μάλλον είμαστε μετριοπαθείς και σίγουρα… γλυκύτεροι των σοφών, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς συμφωνούν με τον δηλητηριώδη Χένρι Κίσινγκερ. Με πρώτο και καλύτερο τον δικό μας Αριστοτέλη, ο οποίος θεωρούσε τη διαφθορά ως βασικό χαρακτηριστικό των πολιτικών. Ξεκαθαρίζοντας, ωστόσο, ότι η πολιτική διαφθορά δεν είναι ιδιότητα του ατόμου, ένα φυσικό ελάττωμα, αλλά χαρακτηριστικό της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας, και παρεπόμενο των αξιωμάτων.  

Το τελευταίο ισχύει απολύτως και διασταυρώνεται με τα ίχνη πολιτικής διαφθοράς που εντοπίζονται γύρω απ' την άρνηση των αξιωματούχων των κομμάτων της κεντροαριστεράς – εξαιρουμένου του «Κινήματος Δημοκρατίας» και της «Πλεύσης Ελευθερίας» – να συμπεριλάβουν το όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη («του πλέον διεφθαρμένου προέδρου της πλέον διεφθαρμένης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης» μετά… συγχωρήσεως) σε μια κοινή πρότασή τους για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής όσον αφορά το έγκλημα των Τεμπών.

restaro.blogspot.com

Η Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βρίσκεται στη Γάζα – Η ιστορία σε καλεί!

«Η Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βρίσκεται στη Γάζα. Η ιστορία σε καλεί!», επισημαίνει στο δισέλιδό του το ΚΚΕ, για τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού. Παράλληλα κάνει ξεκάθαρο πως «οι λαοί δε γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα των Ισραήλ – ΗΠΑ – ΕΕ» και απαιτεί «να σταματήσει κάθε συνεργασία με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ». 

  

Κατιούσα 

«Η Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βρίσκεται στη Γάζα. Η ιστορία σε καλεί!», επισημαίνει στο δισέλιδό του το ΚΚΕ, για τη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ εναντίον του παλαιστινιακού λαού.

Παράλληλα κάνει ξεκάθαρο πως «οι λαοί δε γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα των Ισραήλ – ΗΠΑ – ΕΕ» και απαιτεί «να σταματήσει κάθε συνεργασία με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ».

Αναλυτικά το κείμενο του δισέλιδου:

«Η Γκουέρνικα του 21ου αιώνα βρίσκεται στη Γάζα. Η ιστορία σε καλεί!

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Γάζα δεν είναι ακόμα ένα αιματηρό επεισόδιο στην πολύχρονη σφαγή του λαού της Παλαιστίνης. Είναι γενοκτονία. Είναι η απάνθρωπη προσπάθεια εξάλειψης ενός ολόκληρου λαού, που παλεύει να έχει και να ζει σε δική του πατρίδα. Χτυπούν νοσοκομεία, σχολεία, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και θάνατο. Είναι μία από τις “Γκουέρνικες” της εποχής μας, είναι η σφαγή που ήδη στιγματίζει τον αιώνα μας.

• 600 μέρες.
• 54.000 νεκροί.
• 17.000+ παιδιά.
• 123.000 τραυματίες.
• 2.300.000 άνθρωποι σε ασιτία.
• 14.000 υποσιτισμένα βρέφη.

Ήξερες ότι… Σε μια “ανοιχτή φυλακή” μήκους 40 χιλιομέτρων και πλάτους 8, το Ισραήλ έχει ρίξει περισσότερους από 75.000 τόνους βομβών – περισσότερα από το σύνολο των πυρομαχικών που ρίχτηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στις Χιροσίμα, Ναγκασάκι, Αμβούργο, Λονδίνο και Δρέσδη μαζί.

Η συνέπεια καθορίζει τον αγώνα…

Οι ιμπεριαλιστές είναι συνεπείς στα σχέδιά τους.

ΝΑΤΟ – ΗΠΑ – Ευρωπαϊκή Ένωση – Ισραήλ, για να ανοίξουν νέους διαδρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων και ενέργειας, κόντρα στα ανταγωνιστικά σχέδια άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και στρατοπέδων, για να εξασφαλίσουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών τους ομίλων, δε διστάζουν να μακελέψουν έναν ολόκληρο λαό.

Σ’ αυτό το έγκλημα δίνει “γη και ύδωρ” η ελληνική κυβέρνηση της ΝΔ με την προσβλητική στάση της απέναντι στο λαό μας. Όπως και το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ (μαζί με τη σημερινή “Νέα Αριστερά”) υλοποίησαν από κυβερνητικές θέσεις αυτήν την πολιτική, ενισχύοντας τη συνεργασία με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, τη στιγμή που το Ισραήλ ήδη εγκληματούσε σε βάρος των Παλαιστινίων με σφαγές, εποικισμούς, παράνομη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών, ατελείωτες συλλήψεις και φυλακίσεις Παλαιστινίων για χρόνια. Όλοι μαζί αναγνωρίσανε στο Ισραήλ – που είναι κράτος εισβολέας και κατακτητής ξένων εδαφών – το άλλοθι της “αυτοάμυνας”, κάνοντας πλάτες στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού. Όλοι μαζί ουσιαστικά υποστηρίζουν τη γενοκτονία, αλλά με “κανόνες” όπως λένε. Με τις τοποθετήσεις τους και με αυτά που ψηφίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο συνέβαλαν στην κάλυψη που δίνει η ΕΕ στο Ισραήλ, για να διαπράττει τα εγκλήματά του. Το ΠΑΣΟΚ φτάνει στο σημείο να αρνείται την καταδίκη της ισραηλινής θηριωδίας. Μάλιστα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, για να κουκουλώσει την ντροπιαστική στάση της επιτίθεται στο ΚΚΕ.

Τα δάκρυα της ΕΕ για τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού είναι υποκριτικά. Τα χέρια τους είναι βαμμένα στο αίμα των παιδιών της Παλαιστίνης!

Αυτή η συνέπεια στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών είναι που κλιμακώνει τη γενοκτονία, που κάνει παιδιά να σφαγιάζονται, να λιμοκτονούν, να γνωρίζουν το πιο σκληρό, το πιο απάνθρωπο πρόσωπο του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Η δική μας, συνεπής δράση απέναντι στους σχεδιασμούς τους, η αγωνιστική εναντίωση στη γενοκτονία είναι χρέος ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Είμαστε συνεπείς στο χρέος μας απέναντι στην Ιστορία! Δε γυρίζουμε το κεφάλι στο έγκλημα που διεξάγεται στη γειτονιά μας. Ενώνουμε τις φωνές μας στον ρυθμό που χτυπάνε οι καρδιές μας.

Να ακουστεί σε όλο τον κόσμο το σύνθημα: Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Το ΚΚΕ μπαίνει μπροστά μέσα κι έξω από τη Βουλή και την Ευρωβουλή, για να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση, για να εκφραστεί ακόμα πιο μαζικά η αλληλεγγύη και το δίκαιο αίτημα:

Να σταματήσει τώρα η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού.

Αντιπαλεύουμε στην πράξη την εμπλοκή της χώρας μας στο μακελειό:

Να ενεργοποιηθεί τώρα η ομόφωνη απόφαση της ελληνικής Βουλής του 2015 για την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Να σταματήσουν οι συνεργασίες των ελληνικών δημόσιων Πανεπιστημίων με το Ισραήλ και εμπόρους όπλων, με το ΝΑΤΟ και τους φονιάδες των λαών.

Στηρίζουμε τις πρωτοβουλίες εργατικών σωματείων και μαζικών φορέων για αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Παλαιστίνη και ακύρωση κάθε συνεργασίας με το Ισραήλ.

Μπλοκάρουμε σε όλη την Ελλάδα τα ΝΑΤΟϊκά φορτία θανάτου και απαιτούμε να αντικατασταθούν με τρόφιμα και φάρμακα που θα πάνε στη Γάζα.

…Γιατί υπάρχει κι αυτή η πλευρά της ιστορίας, της αλληλεγγύης, του αγώνα, της πάλης απέναντι στους μακελάρηδες των λαών!

Αυτή είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας!».

www.katiousa.gr