Τους έστησε παγίδα στον Άγνωστο Στρατιώτη κι έπεσε ο ίδιος μέσα!..

Όταν ο εξουσιομανής πρωθυπουργός επιχειρεί να παγιδεύσει τον «φιλόδοξο δελφίνο» Νίκο Δένδια και κάποιους ακόμα πολιτικούς  αντιπάλους του, κι αντ’ αυτού τους δίνει πόντους
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ενώ η  κυβερνητική φθορά συνεχίζεται ακάθεκτη, ο πρωθυπουργός σφυρίζει αδιάφορα… «Το μόνο που βλέπει ο πρόεδρος στις δημοσκοπήσεις είναι το προβάδισμά του από το δεύτερο κόμμα», σχολίαζε τις προάλλες, στη «στενή» δημοσιογραφική του παρέα, γνωστός επικοινωνιακός σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη: «Αν, όπως συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης κυβερνητικής του θητείας, το προβάδισμά του κόμματός του παραμένει σταθερό στις 10+/- μονάδες, δείχνει ικανοποιημένος», εξηγούσε στους διαπορούντες πρώην συναδέλφους του…
Εντάξει, δείχνει ικανοποιημένος, παρ’ όλο που έχει χάσει το 50% τη εκλογικής του δύναμης (22% δίνουν κατά μέσον όρο στο κόμματου οι δημοσκοπήσεις του Οκτωβρίου), και επομένως το πλεονέκτημα της αυτοδυναμίας, γιατί ο αμέσως επόμενός του στην δημοσκοπική… λίστα εκλογιμότητας – ο βασικός του εκλογικός αντίπαλος, δηλαδή – είτε ονομάζεται Ανδρουλάκης, είτε Κωνσταντοπούλου, ακολουθεί σε… σταθερή απόσταση 10 μονάδων, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς. Αλλά αυτή είναι μια δημοσκοπική αλήθεια, μια στιγμιαία, ούτως ή άλλως, μπορεί και στημένη στατιστική «αλήθεια» που, σε πραγματικό χρόνο – στην τρέχουσα πραγματικότητα, δηλαδή – να είναι, ή να αποδειχθεί πως δεν είναι, παρά ένα ψέμα… Δεν είναι;
Έτσι είναι, διότι έτσι φαίνεται, και έτσι ομολογείται, από πρόσωπα του κύκλου του, πως είναι: ο κ. Μητσοτάκης έχει συμβιβαστεί με την απώλεια της αυτοδυναμίας, λέει… Ότι έχει πεισθεί από τους δημοσκόπους συμβούλους του πως η πιθανότητα να την ανακτήσει, ακόμα και στον σίγουρο – με βάση την σημερινή κατάσταση των κομματικών πραγμάτων – Β’ εκλογικό γύρο, είναι μηδαμινή, λέει… Και ότι ποντάρει στην προσωρινή ανυπαρξία ικανού αντιπάλου – διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας, σκεπτόμενος ακόμα και τον, μέχρι πρότινος απεχθή γι’ αυτόν, σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης. Υπό την προεδρία του… φυσικά, προκειμένου να κερδίσει το «στοίχημα της τρίτης κυβερνητικής θητείας» και τα λάφυρά της, βεβαίως, βεβαίως…
Έτσι μάλιστα!.. Αν είναι έτσι, θέλω να πω (υπ’ αυτό το πρίσμα, όπως λέγαμε οι παλαιότεροι), δικαιολογείται το γεγονός ότι, ενώ η κυβερνητική φθορά συνεχίζεται ακάθεκτη, ο πρωθυπουργός σφυρίζει αδιάφορα… Και το σχόλιο του επικοινωνιακού του συμβούλου, επίσης,  ότι «το μόνο που βλέπει ο πρόεδρος στις δημοσκοπήσεις είναι το προβάδισμά του από το δεύτερο κόμμα», καθώς η σταθεροποίηση του προβαδίσματός του στις 10 μονάδες από τον σημερινό βασικό του εκλογικό αντίπαλό του δίνει ελπίδες… ό μη γένοιτο, να κερδίσει το στοίχημα της 3ης τετραετίας.  
Υπ’ αυτό το πρίσμα, λέω εγώ τώρα, ο κ. Μητσοτάκης μοιάζει να είναι παγιδευμένος στην αλαζονική εξουσιομανία του απ’ τη μια, κι απ’ την άλλη να στήνει επικοινωνιακές παγίδες στους πολιτικούς του αντιπάλους. Όχι στους ελάσσονες, βέβαια, της υπαρκτής – ανύπαρκτης και, ως εκ τούτου, ακίνδυνης για την κυριαρχία του  σημερινής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, αλλά για τους άλλους: εκείνους που, μέσα απ’ το δυστοπικό πολιτικό τοπίο που ο ίδιος δημιούργησε, αναδύονται εκτός και εντός του κόμματός του και, φαντασιακά ή όχι, απειλούν το δημοσκοπικό προβάδισμά του: Μαρία Καρυστιανού, Αλέξης Τσίπρας, Αντώνης Σαμαράς, Νίκος Δένδιας…          
Επικοινωνιακές παγίδες όπως αυτή του «Άγνωστου Στρατιώτη», με στόχευση την Μαρία Καρυστιανού και την «κινηματική πολιτική δυναμική» που αναπτύσσεται γύρω απ’ τον αγώνα της για ένα κράτος Δικαίου με ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και Δημοκρατία, τον Αλέξη Τσίπρα που, στο πλαίσιο της επιστροφής του στην ενεργό πολιτική κινείται παράλληλα σ’ αυτή την «κινηματική δυναμική». Κυρίως, όμως, η παγίδα του «Άγνωστου  Στρατιώτη» στόχευε τον μεγάλο εσωκομματικό του αντίπαλο, τον επικρατέστερο δελφίνο της μετά Μητσοτάκη εποχής,  Νίκο Δένδια: αναθέτοντας στον υπουργό Εθνικής Άμυνας την ευθύνη του χώρου που έχει μετατραπεί σε τόπο λαϊκής διαμαρτυρίας για το έγκλημα των Τεμπών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε να κινηθεί δεξιότερα απ’ αυτόν –  αλλά και από τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος νωρίτερα είχε υποστηρίξει το αίτημα του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι – προκειμένου να στριμώξει και να εκθέσει στα μάτια των συντηρητικών ψηφοφόρων τον απειλητικό για την εσωκομματική κυριαρχία του, αλλά και το δημοσκοπικό… προβάδισμά του, «φιλόδοξο δελφίνο»!...
Τα κατάφερε; Ούτε καν… Αντιθέτως, σύμφωνα με τους αναλυτές, τους δημοσκόπους και την κοινή λογική, αυτό που πέτυχε ο κ. Μητσοτάκης, είναι η ενίσχυση της προσωπικής στρατηγικής του μεγάλου εσωκομματικού αντιπάλου, του… «φιλόδοξου δελφίνου»: ο Νίκος Δένδιας, με την διαφοροποίησή του απ’ τον κ. Μητσοτάκη στο θέμα – παγίδα του Άγνωστου  Στρατιώτη», κέρδισε πόντους  και εσωκομματικά, και δημοσκοπικά, και όσον αφορά τη σχέση του με κόμματα της αντιπολίτευσης. Τα οποία ως γνωστόν, τον επαίνεσαν για τη στάση του,  ξεχωρίζοντάς τον ως προτιμότερο συνομιλητή, απ’ τον πρωθυπουργό…
Έναν παγιδευμένο στην αλαζονική εξουσιομανία του πρωθυπουργό, που στήνει παγίδες στους πολιτικούς του αντιπάλους και πέφτει ο ίδιος μέσα.

restaro.blogspot.com

"Στριμωξίδι για την Κίμπερλι – Οι μάγκες βάζουν μέσο τον Αργυρό!" ΚΟΜΠΡΑ

...είμαι της γερακίνας γιος»

Νόρα Ράλλη

Γεννήθηκαν την ίδια μέρα: 23η του Οκτώβρη. Τον έναν τον γιορτάζουμε μεν, αλλά όχι όπως τον Μίκη Θεοδωράκη. Τον γιορτάζουμε δίχως παράτες, χωρίς συναυλίες σε όλη τη χώρα (όλη όμως!) όπου δεν υπήρξε χορωδία ή τοπική μπάντα που να μην κάνει μία βραδιά προς τιμήν των 100 χρόνων του Μίκη Θεοδωράκη. Για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι, που «έκλεισαν» 23 του Οκτώβρη, έγιναν μεν κάποια γραπτά αφιερώματα, θα κάνει και το Μέγαρο Μουσικής μεθαύριο Κυριακή ένα αφιέρωμα με τις κινηματογραφικές του επιτυχίες, και βλέπουμε. Βαθιά πολιτικός και ο ένας και ο άλλος και ύψιστοι συνθέτες. Αλλά και πολύ διαφορετικοί.
Ο Χατζιδάκις δεν στρατεύτηκε ποτέ πολιτικά, είχε όμως βαθιά πολιτική συνείδηση. Πίστευε ότι η τέχνη οφείλει να διαμορφώνει ελεύθερους ανθρώπους και όχι υπάκουους πολίτες. Για εκείνον, όχι το ψηφοδέλτιο, μα το πολιτικό ήταν η στάση απέναντι στον κόσμο. Και κάθε τι ήταν πολιτικό για τον ίδιο. Οπως και η μουσική γλώσσα. Η δική του συνδύαζε ποίηση, ειρωνεία και οξυδέρκεια. Βαθιά αντιλαϊκιστής, ποτέ δεν φοβήθηκε να μιλήσει ενάντια στο κατεστημένο – είτε αυτό ήταν η εξουσία, είτε το κοινό του: «Αν κάποτε πάψουμε να παράγουμε πολιτισμό, τότε θα αρχίσουμε να παράγουμε πολιτικούς» είχε πει.
Την ίδια μέρα με τον Χατζιδάκι, αλλά το 1919, είχε γεννηθεί και ο αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος. Αυτός που πράγματι ανέσυρε Ιστορία από τα χώματα, δεν δημιούργησε απλώς μια υπουργό Τάφου... Βλέπεις, έσκαβε «για να βρει αλήθειες, όχι χρυσάφι», κατά τον ίδιο. Εξ ου και κάτι σκάμπαζε παραπάνω, κι έλεγε: «Η Ιστορία δεν υπάρχει για να μας κολακεύει· υπάρχει για να μας διδάσκει. Οσο για τους προγόνους, ο Ελληνας δεν πρέπει να καμαρώνει γι’ αυτούς. Να τους δικαιώνει πρέπει»... με τον Χατζιδάκι να «συμπληρώνει» σε ένα παράλληλο (μα τόσο ίδιο) σύμπαν: «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, κουβαλάει το προσωπείο του πιο καλού σου φίλου. Είναι ο ευπρεπής νοικοκύρης που θέλει “τάξη και ησυχία”».
Αυτά τα λόγια σκεφτόμουν προχθές, ανήμερα 28ης, ενώ όλοι έψηναν και τρώγανε κοψίδια, ακούγοντας το «Εγώ δεν ζω γονατιστός...

efsyn.gr

50 χρόνια από τη δολοφονία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι - Ο ποιητής των προλετάριων, που δεν χώρεσε στην εποχή του

Σεμίνα Διγενή

«Η αλήθεια δεν είναι ποτέ επαναστατική, όταν γίνεται αποδεκτή χωρίς πόνο», έγραφε κάποτε ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

50 χρόνια μετά την άγρια δολοφονία του, η φράση αυτή μοιάζει να αιωρείται πάνω από μια Ευρώπη που ξαναβυθίζεται στην υποκρισία, στη φτώχεια και την απανθρωπιά.

Yπήρξε μια από τις πιο ανυπότακτες και ριζοσπαστικές μορφές της ευρωπαϊκής διανόησης του 20ού αιώνα. Ποιητής, σκηνοθέτης, δάσκαλος, μυθιστοριογράφος, γλωσσολόγος, κριτικός, αρθρογράφος, πολιτικός στοχαστής, δοκιμιογράφος, λαογράφος, ασυμβίβαστος κομμουνιστής, μάρτυρας της ίδιας του της εποχής.

Ο Παζολίνι, ο μεγάλος αιρετικός, ήταν ένας άνθρωπος που τόλμησε να κοιτάξει τη ζωή - και τον εαυτό του - χωρίς να φοβηθεί την αλήθεια.

50 χρόνια από τον βίαιο θάνατό του, στην Οστια, η σκιά του παραμένει βαριά πάνω από την Ιταλία και τη σύγχρονη Ευρώπη, γιατί ο Παζολίνι δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης, ήταν η ένοχη συνείδηση μιας κοινωνίας που προτίμησε να τον εξοντώσει παρά να τον ακούσει.

Εκείνος πίστευε πως αυτό που προκαλούσε τόση εχθρότητα απέναντί του, ήταν η ανεξαρτησία του, που ήταν όμως και η δύναμή του. Μόνο που αυτό είχε συνέπεια τη μοναξιά, που ήταν η αδυναμία του.

«Η καταναλωτική κοινωνία είναι ο νέος φασισμός»

Αξίζει να επισημάνουμε ότι από τα τέλη της δεκαετίας του '60 και ιδίως στη δεκαετία του '70, ο Παζολίνι διατύπωσε μια θέση που σήμερα μοιάζει προφητική.

«Ο νέος φασισμός δεν είναι πια κραυγαλέος, αλλά καταναλωτικός», έλεγε. «Δεν επιβάλλει τον φόβο, επιβάλλει την επιθυμία. Δεν βασανίζει το σώμα, διαφθείρει τη συνείδηση.

Δεν χρειάζεται στρατόπεδα - αρκεί η τηλεόραση, η διαφήμιση, η βιομηχανία του θεάματος».

Γι' αυτόν ο μαρξισμός δεν ήταν σύνολο συνθημάτων, αλλά τρόπος να βλέπεις την αλήθεια πίσω από το θέαμα.

Πίστευε ότι ο καπιταλισμός δεν αλλάζει μόνο την οικονομία, αλλάζει τον άνθρωπο.

Εβλεπε την εποχή του να μετατρέπεται σε μηχανή κατανάλωσης και ομοιομορφίας, έβλεπε τον άνθρωπο να χάνει την ψυχή του μέσα στην ευμάρεια, γι' αυτό έγραφε, κινηματογραφούσε, προκαλούσε, γνωρίζοντας πως ο πολιτισμός είναι το πρώτο πεδίο της ταξικής μάχης. Προειδοποίησε ότι η κοινωνία της αφθονίας θα γεννήσει ανθρώπους χωρίς ψυχή, όμοιους με τους δυνάστες τους, εργάτες χωρίς ταξική μνήμη, μια ανθρωπότητα ήσυχη, υπάκουη, ευτυχισμένη μέσα στην αποχαύνωση και την αλλοτρίωση.

«Oταν δεν παίρνεις θέση, είσαι συνένοχος»

Γεννημένος το 1922 στην Μπολόνια, ο Παζολίνι μεγάλωσε μέσα στην Ιταλία του φασισμού. Γιος στρατιωτικού, έμαθε νωρίς τι σημαίνει πειθαρχία, αλλά και τι σημαίνει να τη σπας. Υπήρξε εχθρός κάθε επιβολής, βυθίστηκε στα προβλήματα των φτωχών και των περιθωριοποιημένων, σαν αληθινός κομμουνιστής, με το βλέμμα στραμμένο στην κοινωνική ύλη, όχι στην αισθητική αυτάρκεια. Από νωρίς ένιωσε ότι ο καλλιτέχνης δεν έχει το δικαίωμα να είναι ουδέτερος, «όταν δεν παίρνεις θέση, είσαι συνένοχος», έλεγε, και ότι η γλώσσα δεν είναι στολίδι, αλλά όπλο. Από τα πρώτα του χρόνια ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του, αλλά και με το καθεστώς, αρνούμενος να σωπάσει.

Η φτώχεια της επαρχίας, οι εργάτες, οι αγρότες, οι παραγκουπόλεις της Ρώμης έγιναν για εκείνον ταυτότητα.

Δεν μιλούσε απλώς για τους φτωχούς, ήταν μαζί τους, ζούσε ανάμεσά τους, έγραφε γι' αυτούς, τους κινηματογραφούσε, τους ύψωνε απέναντι σε μια κοινωνία που τους περιφρονούσε.

Πίστεψε ότι ο μαρξισμός είναι το μοναδικό εργαλείο που μπορεί να εξηγήσει την κοινωνική αδικία. Δεν εγκατέλειψε την ιδεολογία του, ούτε μετά τη διαγραφή του από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, το 1949.

Η τέχνη ως πράξη πολιτική

Ο Παζολίνι δεν διαχώρισε ποτέ την τέχνη από την πολιτική.

Η ποίησή του, όπως και το σινεμά που έγινε κραυγή ταξικής συνείδησης.

Από το «Accattone» το 1961 έως το «Mamma Roma» το 1962, οι φτωχοί καταγράφονται ως φορείς ιερότητας κι όχι αντικείμενα λύπησης. Φωτίζει με συγκλονιστικό τρόπο τη ζωή των προλετάριων των ρωμαϊκών προαστίων, εκείνων που η αστική κοινωνία αποκαλεί «περιθώριο».

Μέσα από την κάμερά του, αυτό το «περιθώριο» αποκτά πρόσωπο, πάθος, θρησκευτική ιερότητα. Οι ήρωές του δεν είναι εγκληματίες, αλλά μάρτυρες της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

Η κάμερα του Παζολίνι δεν τους παρατηρεί απλώς, τους αγκαλιάζει.

Δεν κατασκοπεύει, κατανοεί και συμπαραστέκεται.

Με το «Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον» το 1964, ανατρέπει τα πάντα: Ενας άθεος κομμουνιστής σκηνοθετεί την - ίσως - πιο πνευματική ταινία όλων των εποχών. Ο Χριστός του Παζολίνι είναι ένας επαναστάτης προφήτης, φτωχός, οργισμένος, ανθρώπινος, η μορφή μιας ταξικής εξέγερσης. Ενας επαναστάτης που μιλά για αγάπη ως πράξη ρήξης. Ο πρώτος εξεγερμένος της Ιστορίας, ένας άνθρωπος που στάθηκε απέναντι στην εξουσία με την απόλυτη αθωότητα της αλήθειας. Η τέχνη του Παζολίνι δεν ενδιαφέρεται να συγκινήσει, θέλει να καταγγείλει.

Ενάντια σε όλους

Το θάρρος του να λέει την αλήθεια τον έκανε ενοχλητικό. Ο Παζολίνι δεν χάιδευε αυτιά, σκάλιζε πληγές, γιατί πίστευε πως μόνο μέσα από την πληγή μπορεί να γεννηθεί η αλήθεια.

Οσο για τον έρωτα, αυτόν ο Παζολίνι τον θεωρούσε πολιτική πράξη. Ο τρόπος που έγραφε για το σώμα, για τη σάρκα, για την ντροπή και την επιθυμία, ήταν μια μορφή αποκαθήλωσης του αστικού ψεύδους.

Πίστευε πως η αληθινή απελευθέρωση είναι ολική, κοινωνική, σεξουαλική, πνευματική. Γι' αυτό και το έργο του «Salo ή 120 μέρες στα Σόδομα» το 1975, εκτός από μια ταινία - σοκ, είναι μια αλληγορία της εξουσίας. Σ' αυτήν την ταινία, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ο επικήδειος του δυτικού πολιτισμού, σφράγισε την τελευταία του κατάθεση, η εξουσία είναι σαδιστική από τη φύση της, και ο άνθρωπος, όταν μετατραπεί σε «πράγμα», γίνεται σκιά του εαυτού του.

Η βία, η ταπείνωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση, είναι οι μηχανισμοί ενός συστήματος που έχει κάνει το σώμα εμπόρευμα και την ψυχή σκουπίδι.

Το τέλος ενός ανυπότακτου

Στις 2 Νοέμβρη του 1975, το σώμα του Παζολίνι βρίσκεται διαμελισμένο στην παραλία της Οστια, έξω από τη Ρώμη.

Η επίσημη εκδοχή μίλησε για «έγκλημα πάθους».

Η πραγματικότητα όμως (όπως και το έργο του) δεν ήταν τόσο απλή.

Πολλοί πίστεψαν - και όχι άδικα - ότι δολοφονήθηκε για τις πολιτικές του αποκαλύψεις, για τα κείμενα που ετοίμαζε, για την τόλμη του να μιλά για τις διασυνδέσεις κράτους, μαφίας και εξουσίας. Οι περισσότεροι που μελέτησαν τη ζωή του βλέπουν στον θάνατό του το ίδιο μοτίβο που διέγνωσε ο ίδιος: 

Η εξουσία εξοντώνει ό,τι την αποκαλύπτει.

Μέχρι σήμερα η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Παζολίνι δολοφονήθηκε δύο φορές: Μία σωματικά, στην Οστια, και μία πνευματικά, από μια κοινωνία που δεν άντεξε να δει στον καθρέφτη, μέσα από τα μάτια του.

Εκείνος πάντως άφησε πίσω του μια πολύτιμη παρακαταθήκη.

Την αξία της αλήθειας χωρίς στολίδια.

Την πίστη ότι η τέχνη μπορεί να είναι επαναστατική όταν αποκαλύπτει την ψευδαίσθηση του πολιτισμού.

Την υπενθύμιση ότι η ποίηση, χωρίς επαναστατική πράξη, γίνεται διακόσμηση.

Σε μια εποχή που οι περισσότεροι διανοούμενοι φοβούνται να μιλήσουν, ο Παζολίνι παραμένει σύμβολο θάρρους. Σε μια κοινωνία όπου τα πάντα πωλούνται, εκείνος έμεινε απρόσβλητος από την αγορά. Σε έναν κόσμο που αναπαράγει το ψεύτικο, εκείνος δολοφονήθηκε, υπερασπίζοντας το αληθινό.

Και όσο η κοινωνία βυθίζεται ξανά στην αδικία, όσο οι κυβερνήσεις επαναφέρουν τη βαρβαρότητα με δημοκρατικό περίβλημα, όσο η τέχνη μετατρέπεται σε προϊόν, η φωνή του Παζολίνι αντηχεί πιο επίκαιρη από ποτέ:

«Εχασα τους νέους γιατί έγιναν όμοιοι με τους αφεντάδες τους.

Αλλά δεν θα πάψω να φωνάζω,

γιατί το να σωπαίνεις είναι συνενοχή».

Προείδε το μέλλον

Ισως τελικά αυτός ο μεγάλος καλλιτέχνης να μην ανήκε στο παρελθόν, αλλά στο μέλλον.

Σ' εκείνο που δεν έφτασε ποτέ.

Στο μέλλον που θα γεννηθεί όταν ο άνθρωπος πάψει να μετριέται με βάση την αγορά, όταν ο πολιτισμός πάψει να είναι εμπόρευμα, όταν ο λόγος ξαναγίνει όπλο και προσευχή μαζί.

Ο Παζολίνι υπήρξε ο καλλιτέχνης που πλήρωσε με το σώμα του το κόστος τού να μιλάς όταν δεν πρέπει. Δολοφονήθηκε από έναν κόσμο που δεν ήθελε να τον ακούσει, αλλά και που δεν κατάφερε να τον θάψει.

Η διαθήκη του δεν είναι η αισθητική του, αλλά η ευθύνη του. Ο τρόπος του να δείχνει την πληγή χωρίς αισθηματολογία, τον ταξικό πόνο χωρίς ρητορεία, τον έρωτα χωρίς υποκρισία, την εξουσία χωρίς μεταφορές. Οσο η ανθρωπότητα υποκρίνεται ότι τάχα προοδεύει ενώ υποδουλώνεται, ο Παζολίνι δεν γίνεται να ανήκει στο παρελθόν.

Μπορεί να δολοφονήθηκε μια τέτοια μέρα στην Οστια, όμως είναι ζωντανός κάθε φορά που κάποιος αρνείται να υποταχθεί.

Είναι εκεί σε κάθε δημιουργό που γράφει χωρίς να φοβάται, σε κάθε εργάτη που υψώνει τη φωνή του, σε κάθε άνθρωπο που υπερασπίζεται την αλήθεια, ακόμη κι αν ξέρει πως θα πληρώσει γι' αυτήν.

Ο Παζολίνι υπήρξε ο διανοούμενος που δεν ζήτησε να τον αγαπήσουν, ζήτησε να τον αντέξουν. Εξόργισε τη Δεξιά, συγκρούστηκε με την ιταλική Αριστερά, προσέβαλε τα ήθη, αμφισβήτησε τους μύθους κι άνοιξε πληγές εκεί όπου άλλοι ήθελαν να βάλουν επίδεσμο.

Δεν ήθελε να είναι δίκαιος, ήθελε να είναι αληθινός. Και η αλήθεια, όταν ειπωθεί χωρίς φόβο, είναι πάντοτε βίαιη. Η Ευρώπη που περιέγραψε είναι μια ήπειρος χωρίς ελευθερία, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς μνήμη. Η καταναλωτική υπνοβασία που κατήγγειλε, έγινε καθημερινότητα. Τα ΜΜΕ που προέβλεψε ως όργανα χειραγώγησης έχουν γίνει παγκόσμιο διανοητικό καθεστώς. Η τέχνη που φοβόταν ότι θα εκπορνευθεί στο εμπόριο, έχει πια παραδοθεί.

Ο άγριος θάνατός του στην Οστια δεν ήταν το τέλος αλλά το επιχείρημα. Απέδειξε ότι όποιος φωτίζει εκεί που απαγορεύεται, γίνεται στόχος. Ομως εκεί όπου σταματά το σώμα, αρχίζει ο μύθος. Κι ο Παζολίνι είναι παρών, όχι επειδή τον τιμούμε, αλλά επειδή τον επιβεβαιώνουμε καθημερινά με τον τρόπο που βυθιζόμαστε ως κοινωνίες. Είναι παρών, γιατί ο κόσμος που κατήγγειλε είναι ακόμη εδώ.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο θυμίζω ένα κείμενό του με τίτλο:

ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΟΥ

Οχι λαός αραβικός, όχι λαός βαλκανικός, ούτε λαός αρχαίος,

αλλά έθνος ζωντανό, έθνος ευρωπαϊκό! Κι εσύ τι είσαι; Χώρα ανόητων, πεινασμένων, διεφθαρμένων, πολιτικών στο χέρι χωριάταρων, αναχρονιστικών νομαρχών, βρομοπόδαρων δικηγορίσκων

πασαλειμμένων μπριγιαντίνη, νεοφιλελεύθερων υπαλληλίσκων - θρασίμια σαν στενόμυαλοι μπαρμπάδες,

ένας στρατώνας, μια παπαδοσχολή, μια ξέφραγη ακτή, ένα χάος!

Εκατομμύρια μικροαστοί σαν εκατομμύρια γουρούνια που συνωστίζονται να βοσκήσουν κάτω από αψεγάδιαστα αρχοντικά,

ανάμεσα σε σπίτια αποικιακά σαν ξεφτισμένες εκκλησίες.

Κι ακριβώς επειδή υπήρξες κάποτε,

τώρα δεν υπάρχεις, ακριβώς επειδή είχες συνείδηση, τώρα είσαι ασύνειδη. Και μόνο επειδή είσαι χώρα καθολική,

δεν το βάζει ο νους σου πως η σαπίλα σου είναι όλο το κακό: του κάθε κακού η ρίζα.

Βούλιαξε στην όμορφή σου θάλασσα, λύτρωσε τον κόσμο!

Πηγή: rizospastis.gr

Η γερμανική οικονομική κρίση και η φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης

Η γερμανική οικονομία ασθμαίνει, δίπλα σε μια γαλλική οικονομία που τείνει να εκτροχιαστεί και μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία που διακινδυνεύει μια μεγάλη φούσκα. Η ατμομηχανή της Ε.Ε. ασθμαίνει και μάλιστα εδώ και καιρό

Θέμης Τζήμας

Η ατμομηχανή της Ε.Ε. ασθμαίνει και μάλιστα εδώ και καιρό. Εδώ και δύο χρόνια, η γερμανική οικονομία συρρικνώνεται, με το 2024 να αποτελεί τη χρονιά κατά την οποία έκλεισαν περισσότερες εταιρείες από ό,τι κατά την κρίση του 2011. Οι τόσο περήφανοι για την ανταγωνιστικότητά τους Γερμανοί (ανταγωνιστικότητα την οποία πληρώναμε εμείς οι Ευρωπαίοι της περιφέρειας κυρίως αν και όχι μόνο) βλέπουν την παραγωγή τους να καθίσταται ολοένα λιγότερο ανταγωνιστική. Ο πόλεμος στην Ουκρανία και το τέλος της φθηνής ρωσικής ενέργειας αποτελεί τον ένα λόγο μείζονος σημασίας. Ο άλλος είναι ότι η γερμανική βιομηχανία καλείται να αντιμετωπίσει ανταγωνιστές έξω  από την(ελεγχόμενη από την ίδια τη Γερμανία) Ε.Ε., με βασική την Κίνα και την αυτοκινητοβιομηχανία της.

Στην Ευρώπη οι φωνές για ένα επερχόμενο κινεζικό σοκ στην βιομηχανική καρδιά της Ευρώπης ακούγονται ήδη δυνατά, νοσταλγώντας την περίοδο κατά την οποία η Γερμανία εξήγαγε τα ακριβά της προϊόντα στην αναδυόμενη Κίνα, σε αντίθεση με την τωρινή κατά την οποία οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Την ίδια στιγμή η Γαλλία αντιμετωπίζει τη δική της πολιτική και οικονομική κρίση, με το αξιόχρεό της να τίθεται σε πορεία υποβάθμισης.

Όλα αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο η συζήτηση για τη «φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης» ήδη εντείνεται, ιδίως σε σχέση με την οικονομία των ΗΠΑ. Το επιχείρημα είναι ότι «(i) έχουμε φτάσει στην κορυφή της παραγωγικής ΤΝ όσον αφορά τα τρέχοντα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLM). Η κλιμάκωση (κατασκευή περισσότερων κέντρων δεδομένων και χρήση περισσότερων τσιπ) δεν θα μας οδηγήσει περαιτέρω στον στόχο της «Γενικής Τεχνητής Νοημοσύνης» (AGI). Οι αποδόσεις μειώνονται ραγδαία. (ii) η βιομηχανία ΤΝ-LLM και η ευρύτερη οικονομία των ΗΠΑ βιώνουν μια κερδοσκοπική φούσκα, η οποία πρόκειται να σκάσει.»

Σ’ ένα πολύ πρόσφατο άρθρο στον διόλου αντισυστημικό Guardian, η κατάσταση περιγράφεται με μελανά χρώματα: «Η αύξηση της απασχόλησης έχει κολλήσει και η αύξηση των μισθών επιβραδύνεται, ειδικά μεταξύ των χαμηλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Οι καθυστερήσεις δανείων αυξάνονται, οδηγώντας σε αύξηση των πτωχεύσεων. Η εμπιστοσύνη των καταναλωτών έχει καταρρεύσει.

Και η απερίσκεπτη χάραξη πολιτικής έχει το τίμημά της. Ο εμπορικός πόλεμος του Ντόναλντ Τραμπ κόβει την πρόσβαση των αγροτών στην κινεζική αγορά και την πρόσβαση των κατασκευαστών σε κινεζικούς μαγνήτες σπάνιων γαιών. Η καταστολή της μετανάστευσης πλήττει την πρόσβαση στην εργασία, από τη γεωργία μέχρι την υγειονομική περίθαλψη. Το παρατεταμένο κλείσιμο της κυβέρνησης [των ΗΠΑ] αρχίζει να υπονομεύει την οικονομική ανάπτυξη… Ωστόσο, όλα αυτά δεν ταιριάζουν με την έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης. Μέσα στο βούρκο των θλιβερών στατιστικών, η… επένδυση από μια στενή ομάδα εταιρειών τεχνολογίας που επιδιώκουν το όνειρο της υπεράνθρωπης τεχνητής νοημοσύνης διατηρεί από μόνη της την οικονομική ανάπτυξη. Στηρίζει τις επιχειρηματικές επενδύσεις και τροφοδοτεί ένα ράλι στο χρηματιστήριο που διατηρεί τις καταναλωτικές δαπάνες και ανεβάζει τη διάθεση του 60% των Αμερικανών που κατέχουν μετοχές».

Το σκάσιμο της φούσκας μπορεί να κοστίσει έως 20 τρισ. δολάρια στην παγκόσμια οικονομία, εάν ακολουθήσει την ένταση του σκασίματος της φούσκας των dot.comστις αρχές του 21ου αιώνα.

Με άλλα λόγια, η γερμανική οικονομία ασθμαίνει, δίπλα σε μια γαλλική οικονομία η οποία τείνει να εκτροχιαστεί και μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία η οποία διακινδυνεύει μια μεγάλη φούσκα. Δεν είναι να απορεί κανείς λοιπόν που η στροφή στην πολεμική οικονομία φαντάζει τόσο δελεαστική. Μόνο που μια τέτοια οικονομία τελικώς απαιτεί και έναν πόλεμο, ικανό να ξαναφουσκώσει τη φούσκα. Και ένας τέτοιος πόλεμος δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση.

Πρόκειται για το  συστημικό αδιέξοδο το οποίο έχει προκύψει από το ξαναφούσκωμα της φούσκας το οποίο επιχειρείται και υλοποιείται διαρκώς μετά το 2008. Άφθονο χρήμα το οποίο πηγαίνει σε χρηματιστήρια, ακίνητα, κρυπτονομίσματα, πιστωτικά προϊόντα, χωρίς τα πραγματικά εισοδήματα της μεγάλης πλειοψηφίας να βελτιώνονται ή ακόμα περισσότερο να βελτιώνονται σημαντικά. «Κεϋνσιανισμός» για τους πολύ πλουσίους και νεοφιλελευθερισμός για τους μεσαίους και τους μικρούς. Το μοντέλο μέχρι τώρα ζει από τα αδιέξοδά του και μάλιστα πλουτίζει. Θα φανεί για πόσο ακόμα μπορεί να το κάνει.

kosmodromio.gr

Το «Καραμανλής ή τανκς» έπιασε. Το «Μητσοτάκης ή χάος» δεν πρόκειται να πετύχει

Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι έχει χάσει πια την ικανότητα να θέτει εκβιαστικά διλήμματα

του Λευτέρη Θ. Χαραλαμπόπουλου

Στις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης διατυπώθηκε το περίφημο δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς». Ως σύνθημα έχει αφετηρία το πώς παρουσιάστηκε από τις εφημερίδες μια δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη που όμως αφορούσε πρωτίστως την απαγόρευση συναυλιών στην προεκλογική περίοδο. Πάντως αργότερα θα εξηγήσει ότι προτίμησε να μη διαψεύσει τη φράση γιατί δεν διαφωνούσε επί της ουσίας μαζί του.
Το σύνθημα αυτό υποστήριζε ότι η μόνη εφικτή πολιτική κυβερνητική λύση ήταν να ψηφιστεί μαζικά η Νέα Δημοκρατία και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ώστε να ολοκληρωθεί η μετάβαση στη δημοκρατία, να αποφευχθούν νέες περιπέτειες και προφανώς να μην υπάρξει οποιοδήποτε ενδεχόμενο επιστροφής των χουντικών στα πράγματα.
Το σύνθημα αυτό συζητήθηκε, σχολιάστηκε, υπήρξε αντικείμενο πολεμικής, όμως φαίνεται ότι στην πράξη έπιασε, καθώς η Νέα Δημοκρατία κέρδισε τις εκλογές με ένα θριαμβευτικό ποσοστό (54,37%) που κανένα κόμμα έκτοτε δεν συγκέντρωσε, καθώς φαίνεται ότι στα μάτια αρκετών φάνταζε τότε ως η παράταξη που θα μπορούσε να εγγυηθεί τη δημοκρατική μετάβαση. Ότι την ψήφισαν και πολλοί άνθρωποι που δεν συμφωνούσαν ιδεολογικά μαζί της, αποδεικνύεται από το ότι τρία χρόνια αργότερα το ποσοστό της υποχώρησε σημαντικά.
Το γεγονός ότι τότε πέτυχε ένα τέτοιο εκβιαστικό δίλημμα, που αναμφίβολα είχε να κάνει με μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή – αρκεί να θυμηθούμε ότι σε κανένα βαθμό δεν είχε ολοκληρωθεί η κάθαρση στο στράτευμα – και πραγματικούς φόβους του πληθυσμού για το εάν θα ολοκληρωθεί η δημοκρατική μετάβαση, δεν σημαίνει ότι πάντα πετυχαίνουν τα εκβιαστικά διλήμματα.
Το λέω αυτό γιατί επί της ουσίας και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ένα ανάλογο εκβιαστικό δίλημμα θέλει να θέσει: ή θα επανεκλεγεί για να συνεχίσει να κυβερνά ή η χώρα θα αντιμετωπίσει καταστάσεις χαοτικές.
Το δίλημμα αυτό φαινομενικά πατάει πάνω σε ορισμένες πτυχές της πραγματικότητας και κυρίως το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία που αυτή τη στιγμή δεν «βλέπει» με τίποτα αυτοδυναμία έχει απέναντί της μια κατακερματισμένη και αναποτελεσματική αντιπολίτευση που σε κανένα βαθμό δεν μοιάζει να μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική κυβερνητική λύση. Πράγμα που η κυβέρνηση μεταφράζει μέσω της επικοινωνιακής της πολιτική σε ένα ανοιχτό ενδεχόμενο ακυβερνησίας (που η κυβέρνηση πάντα σπεύδει να το συνδυάσει με την ιδεολογική τρομοκρατία ότι «μπορεί να έχουμε και ένα νέο 2015»)
Ωστόσο, φαίνεται ότι θέτοντας αυτό το δίλημμα η κυβέρνηση δεν έχει υπολογίσει ακριβώς το πώς σκέφτεται η κοινωνία και κυρίως δεν έχει σταθμίσει καθόλου το πόσο έντονη και βαθιά είναι η αποδοκιμασία της από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έχει την πιο συμπαγή εκλογική βάση από όλα τα κόμματα αυτή τη στιγμή, όμως έχει και μια ιδιαίτερα μαζική αρνητική τοποθέτηση της κοινωνίας απέναντί της.
Μάλιστα, πλέον η αποτυχία του εκβιαστικού διλήμματος αποτυπώνεται ακόμη και σε δημοσκοπικό επίπεδο. Το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν έρευνες που δείχνουν ότι οι πολίτες δηλώνουν ότι προτιμούν το «χάος» περισσότερο από μια νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη αναδεικνύει ακριβώς το βάθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Δεν είναι απλώς μια συγκυριακή αποδοκιμασία της μίας ή της άλλης πολιτικής, αλλά μια βαθιά ρήξη, από αυτές που δεν αντιστρέφονται εύκολα. Με αυτό εννοώ ότι όταν βλέπουμε σε έρευνες να καταγράφεται το «οτιδήποτε άλλο παρά ο…» αυτό αποτελεί ένδειξη σοβαρής πολιτικής κρίσης.
Ουσιαστικά, αυτό που βλέπουμε είναι μια ακόμη εντονότερη κρίση απονομιμοποίησης της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μπορεί η ίδια να στηρίζεται στην αδιαμφισβήτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της, όμως αυτό δεν αναιρεί ότι είναι από τις λιγότερο νομιμοποιημένες κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών και ότι για την κοινωνία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα ότι όντως κέρδισε σχεδόν θριαμβευτικά τις εκλογές του 2023. Γιατί έχει πια γίνει σαφές ότι οι εκλογές του 2023 ήταν όντως ένα στιγμιότυπο που δεν αποτύπωνε το σύνολο των δυναμικών που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία.
Προφανώς, η πραγματική νομιμοποίηση δεν περιλαμβάνεται στους τυπικούς κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού, αυτοί κυρίως στέκονται στις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Όμως, περιλαμβάνεται στις ουσιαστικές προϋποθέσεις της «δημοκρατικής ομαλότητας». Να το πω απλά: μια συνθήκη όπου μία κυβέρνηση που έχει καθαρή πλειοψηφία στη Βουλή και πλειοψηφική αποδοκιμασία στην κοινωνία (πρακτικά πάνω από τα δύο τρίτα τοποθετούνται αρνητικά για την κυβέρνηση και την πολιτική της) απέχει πολύ από μια πραγματική δημοκρατική ομαλότητα. Αντιθέτως, παραπέμπει πολύ περισσότερο σε μια αυταρχική και στην ουσία της αντιδημοκρατική επιλογή.
Αυτό οι πολίτες το αντιλαμβάνονται. Γιατί η αποδοκιμασία τους δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «τοξικότητας», όπως αποτυχημένα προσπαθεί να υποστηρίξει ο κυβερνητικός επικοινωνιακός μηχανισμός, αλλά των καταστάσεων και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν στη ζωή τους ξεκινώντας από την κρίση κόστους ζωής και – ολοένα και περισσότερο – την επαπειλούμενη στεγαστική κρίση, σε συνδυασμό με μια εντεινόμενη κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Γι’ αυτόν τον λόγο και είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν οτιδήποτε άλλο, ακόμη και το «χάος» αντί για μια ακόμη θητεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Κάτι που βεβαίως ορίζει και την ανάγκη – και την ευθύνη – να υπάρξουν οι πολιτικές προτάσεις που να δείχνουν ότι απέναντι στην κυβέρνηση δεν βρίσκεται το «χάος» αλλά ένας εναλλακτικός δρόμος που περνά από τις αγωνίες και τα αιτήματα της κοινωνίας.

Πηγή: in.gr

Μανώλης Κοττάκης: «Ανθέλληνες στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη;»

«ΟΙ Αριστεροί δέν ειναι Έλληνες» διακήρυξε ο συνταξιουχος τεχνοκράτης αναλυτής Ο οποιος συνήθως αναλαμβάνει τίς επικίνδυνες αποστολές του Μαξίμου πού τόν αξιοποιει γιά νά σφυγμομετρα τίς αντιδράσεις στίς τακτικές του.

γράφει ο Μανώλης Κοττάκης στην Εφημερίδα Εστία

Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση! Τί γνώμη νά έχει άραγε γιά αυτήν ο αριστερός υπουργός πού μετέχει σήμερα στήν Κυβέρνηση Μητσοτάκη καί η φωτογραφία του οποίου φιγουράρει μέ τήν ιδιότητά του ως γραμματέα της ΚΝΕ στό λεύκωμα γιά τά 100 χρόνια του Κομμουνιστικου Κόμματος της Ελλάδος; Τί γνώμη νά έχει άραγε γιά αυτήν ο λογογράφος του Πρωθυπουργου, ο οποιος καί εκεινος στά νιατα του, πρίν κάνει μακρά καί επιτυχημένη πορεία στήν δημοσιογραφία, ηταν κορυφαιο μέλος της ΚΝΕ;
Τί γνώμη νά έχει άραγε ο επί κεφαλης της εταιρείας πού αποτελει τόν τεχνικό σύμβουλο του ΟΠΕΚΕΠΕ καί ο οποιος επίσης στά νιατα του ηταν μέλος της ΚΝΕ; Τί γνώμη νά έχει άραγε συνταξιουχος της κλαδικης των αναλυτων της Νέας Δημοκρατίας Βορείου Ελλάδος, ο οποιος, άν καί σήμερα βγαίνει κάθε μέρα στό ΣΚΑΪ καί στηρίζει τόν Κυριάκο, στά νιατα του ηταν μέλος του Ρήγα Φεραίου;
Τί γνώμη νά έχει ο τέως συνεργάτης υπουργου του ΣΥΡΙΖΑ τόν οποιο η Νέα Δημοκρατία έχει κρατήσει στό τιμόνι σέ μεγάλες δημόσιες υπηρεσίες καί συνεργάζεται σήμερα μαζί του σέ κομβικης φύσεως εθνικά θέματα; Όλοι αυτοί οι αριστεροί πού συνεργάζονται σήμερα μέ τήν Νέα Δημοκρατία θεωρουν τούς εαυτούς τους μή Έλληνες; Τοποθετει ο Πρωθυπουργός ανθέλληνες στήν Κυβέρνησή του;
Καί εντάξει: οι αριστεροί δέν ειναι Έλληνες. Οι πρώην υπουργοί της ΝΔ τί ειναι; Γιατί αυτό πού παρατηρήσαμε ειναι ότι η Νέα Δημοκρατία απέφυγε νά εκδώσει ανακοίνωση καταδίκης των επεισοδίων πού έγιναν εις βάρος του πρώην υπουργου της, του Μάκη Βορίδη, από αριστερούς κουκουλοφόρους στό Ηράκλειο, όπου ειχε πάει γιά νά νά συναντήσει μέ τήν οικογένειά του τόν φοιτητή υιό του. Γιατί άραγε η Νέα Δημοκρατία, πού εκδίδει ανακοινώσεις γιά τό τελευταιο γκαζάκι, δέν εξέδωσε ανακοίνωση καταδίκης γιά τήν επίθεση των κουκουλοφόρων εις βάρος του πρώην υπουργου της στό Ηράκλειο;
Θέτουμε αυτές τίς ερωτήσεις, αγαπητοί φίλοι, όχι γιά νά λάβουμε απαντήσεις. Διότι οι απαντήσεις ειναι προφανεις.
Τίς θέτουμε γιά δύο λόγους.
Ο πρωτος ειναι ξεκάθαρος: επιδιώκεται η δημιουργία τεχνητης εντάσεως στήν ελληνική κοινωνία γιά νά αποσπαστει η προσοχή από αυτά πού ζουμε κι από αυτά πού έρχονται. Ειναι πιό εύκολο νά τσακωνόμαστε γιά τό παρελθόν, παρά γιά τό παρόν καί τό μέλλον. Γιά τό παρελθόν έχουμε απαντήσεις, ο καθένας τίς δικές του. Γιά τό παρόν καί τό μέλλον όμως κάποιοι δέν τίς έχουν.
Ο δεύτερος λόγος ειναι ότι υπάρχει στήν πατρίδα μας μιά νέα απαίτηση εδω καί καιρό: η απαίτηση του νά μισω. Κάποιοι θέλουν νά μετατρέψουν τήν χώρα μας σέ αρένα τύπου Αμερικης γιά νά γλυτώσουν τίς ποινικές τους ευθύνες καί τό σκαμνί. Κάποιοι θέλουν νά μήν μιλαμε ο ένας στόν άλλον. Κάποιοι στάθηκαν μπροστά στήν σορό του συνθέτη καί χρησιμοποίησαν τά τραγούδια του γιά νά επιτεθουν στόν πολιτικό τους αντίπαλο. Άν χρειαστει νά απελευθερώσουν καί τά άκρα των άκρων της Ακροδεξιας γιά νά πετύχουν τήν διασπορά του μίσους πού θά τούς σώσει, θά τό κάνουν.
Ειμαι ο τελευταιος πού θά πω ότι η Αριστερά δεν έχει ευθύνες γιά τήν πορεία αυτου του τόπου. Έχει καί αυτή. Οι μνημες από τόν εμφύλιο, τότε πού ο Άρης δήλωνε ότι τά σύνορα της Ελλάδας τελειώνουν στόν Αλιάκμονα καί πώς επείγει η ίδρυση αυτόνομου μακεδονικου κράτους, καθώς καί από τό τραυματικό οκτάμηνο του 2015, ειναι οδυνηρές καί δέν διαγράφονται.

Στό πανεπιστήμιο μαζί μέ συμφοιτητές μας νικήσαμε κατά κράτος τήν ΚΝΕ γιά νά βλέπουμε σήμερα τά κορυφαια στελέχη της νά ειναι υπουργοί αυτης της Νέας Δημοκρατίας καί τούς συναγωνιστές μας πού σήμερα ειναι στήν πολιτική νά τίθενται στό περιθώριο. Οι ιδεολογικές μάχες ηταν αβυσσαλέες καί αφορουσαν τήν κατεύθυνση του κόσμου καί τήν κατεύθυνση της χώρας.
Ολα αυτά όμως (πού έγιναν πολιτικά, μέ αίσθηση συλλογικης μοίρας, σεβασμό στόν αντίπαλο καί όχι διχασμούς) δέν μας κάνουν νά μή βλέπουμε τό ιστορικό προφανές: Τό επιτήδειο Κέντρο, πού εκπροσωπουν κάποιοι πού σήμερα βρίσκονται κατά λάθος στήν Νέα Δημοκρατία καί ηγουνται αυτης, επενδύει γιά μιά ολόκληρη ζωή στό αιματοκύλισμα της χώρας μεταξύ της Δεξιας καί της Αριστερας γιά νά επιβιώνει τό ίδιο. Όχι επειδή νοιάζεται γιά τόν τόπο. Καί τό βοηθάει σ’ αυτό η αφελής, ανιστόρητη, αδιάβαστη καί τεμπέλα Αριστερά πού εξανίσταται καί μπαίνει στήν συζήτηση.
Άν πρέπει νά κάνουμε κριτική σήμερα, αυτή θά έπρεπε νά επικεντρωθει στό γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία εφαρμόζει αριστερές πολιτικές σέ πτυχές της κυβερνητικης πολιτικης. Μπορει νά μήν τίς εφαρμόζει στήν φορολογία καί στόν ευέλικτο τρόπο πού κινειται μέσα στόν καπιταλισμό των off shore, αλλά εφαρμόζει αριστερές πολιτικές σέ μιά σειρά άλλων τομέων.
Μαζί ψήφισε μέ τήν Αριστερά τόν γάμο καί τά ομόφυλα ζευγάρια. Η Αριστερά, τήν οποία υβρίζει σήμερα ως ανθελληνική, έσωσε τόν κύριο Μητσοτάκη όταν προσέθεσε στούς 100 βουλευτές του καί τίς δικές τις ψήφους γιά νά περάσει ο νόμος καί νά μήν χάσει η Κυβέρνηση τήν δεδηλωμένη.
Η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας καί οι βουλευτές του Κασσελάκη
Μαζί μέ αυτήν τήν Αριστερά ψήφισαν τόν νόμο γιά τήν νομιμοποίηση των 70.000 παράνομων μεταναστων. Καί τώρα τούς φταίει ο Ρούτσι. Μαζί μέ τήν Αριστερά εφαρμόζουν τόν νόμο γιά τήν κάνναβη καί ο Άδωνις αποθεώνει τακτικά τόν συγγραφέα αυτου του νόμου Νικο Καρανίκα, τόν οποιο κάποτε οι ίδιοι άνθρωποι διαπόμπευαν καθημερινως.
Καί τό κυριώτερο: μαζί μέ τήν Αριστερά εφαρμόζουν πλήρως τήν Συμφωνία των Πρεσπων πού παραχώρησε τό όνομα της Μακεδονίας μας στούς Σκοπιανούς. Μαζί μέ τήν Αριστερά συμπλέουν στά έξι μίλια στό Αιγαιο σιωπηρά. Ο Γεραπετρίτης καί ο Τσίπρας ηταν οι πρωτοι πού έσπευσαν νά χαιρετίσουν τήν εκλογή του Τουρκοκύπριου Ερχιουμάν, ο οποιος ειναι στέλεχος του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Τουρκίας καί ανήκει στό βαθύ κράτος της Άγκυρας. (Χαιρέτισε ποτέ κανείς Τουρκος τήν εκλογή του Χριστοδουλίδη τό 2023;)
Όποιος θέλει λοιπόν νά ανοίξει αυτήν τήν συζήτηση μέ αυτούς τούς όρους, Αριστερας, Κέντρου, Δεξιας, θά πρέπει νά υποστει τίς ερωτήσεις. Καί μετά θά πρέπει νά δώσει καί τίς απαντήσεις. Σέ κάθε περίπτωση όμως, ο ορθολογισμός δέν πηγαίνει χέρι χέρι μέ τό μισος. Πηγαίνει μέ τό επιχείρημα. Έχεις επιχείρημα νά απαντήσεις στόν πολιτικό σου αντίπαλο; Άν ναί, σταμάτα τις στερεοτυπικές επιθέσεις. Δέν έχεις επιχείρημα γιατί έχει γεμίσει κλέφτες, μαφίες καί απατεωνες ολόκληρη η χώρα; Μήν διχάζεις.
Κάτι τελευταιο: η συμπεριφορά πού έδειξαν οι Έλληνες απέναντι στίς προβοκάτσιες επεισοδίων πού διακινήθηκαν γιά τήν ημέρα της 28ης Οκτωβρίου δείχνει ότι ο λαός ειναι ωριμότερος καί εμπειρότερος από τήν ηγεσία του. Δέν “τσιμπάει”. Οι δεκάδες ελληνικές σημαιες πού κρατουσαν στά χέρια τους μαθητές απ’ άκρου σέ άκρο σέ όλη τήν χώρα καθώς καί εκεινες πού κυματίζουν ψηλά στούς ιστούς της πατρίδας μας ηταν η απάντηση στήν ιδεολογική συμπόρευση της Αριστερας μέ τό Κέντρο ότι η σημαία μπορει νά βάφεται ρόζ καί αυτό νά χαιρετίζεται από τήν Κυβέρνηση ως… ελευθερία εκφράσεως. Η σημαία ειναι γαλάζια, δέν θά βαφτει ποτέ ρόζ καί οι Έλληνες ξέρουμε ποιοί είμαστε καί ποιά ειναι η ταυτότητά μας. Δέν θά γίνουμε αυτό πού θέλουν η διεθνιστική Αριστερά καί τό νεοφιλελεύθερο Κέντρο, πού πανε παρέα χέρι-χέρι παριστάνοντας τούς εχθρούς. 

μέσω periodista.gr

"Ήταν 18 Νοέμβρη & Το γελαστό παιδί" Πολυξένη Καράκογλου

 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΟΕΜΒΡΗ

...καρτερία, υπομονή και πίστη ότι το καραβοτσακισμένο σκαρί μας θα αντέξει ξανά στην καταιγιδα, στους άνεμους και τους τυφώνες του καιρού μας και θα βρει το λιμάνι της γαλήνης...

Έρχεται η Κίμπερλι…ΣΤΑΘΗΣ

militaire.gr

Εθελοντές της αισχροκέρδειας

Οι τύποι μείωσαν, μεν, τις τιμές σε ορισμένα προϊόντα, αλλά προηγουμένως είχαν προχωρήσει σε γενναία αύξηση

Η Ντάμα

Η είδηση δεν είναι τα αυγά που δέχθηκε ο Μάκης Βορίδης στο Ηράκλειο, η είδηση είναι η μπίζνα που κάνουν τα σούπερ μάρκετ εις βάρος μας, υπό την ανοχή – αν όχι την παρότρυνση – της κυβέρνησης και του Μεγάρου Μαξίμου που φωνάζει ότι κατάφερε να μειώσει τις τιμές σε 2.180 κωδικούς, μεταξύ των οποίων τα τσιμπιδάκια, το κερί αποτρίχωσης και οι πάτοι για γόβες.

***  Οι τύποι μείωσαν, μεν, τις τιμές σε ορισμένα προϊόντα, αλλά προηγουμένως είχαν προχωρήσει σε γενναία αύξηση, με αποτέλεσμα πλέον – και μετά την εθελοντική, παρακαλώ, μείωση των τιμών – να είναι και πάλι κερδισμένοι. Και όχι λίγο, αρκετά σε σχέση με την τιμή προ της 7ης Οκτωβρίου, πριν τη συνάντηση δηλαδή των εκπροσώπων τους με τον Τάκη Θεοδωρικάκο. H8ZHQxnGx5 / X

***  Οικογενειακή (4 πακέτα) συσκευασία μακαρονιών κόστιζαν πριν τις 7 Οκτωβρίου 2,86 ευρώ. Η τιμή αυξήθηκε την επόμενη εβδομάδα στα 4,47 ευρώ, δηλαδή κατά 56,29% και στη συνέχεια το ίδιο προϊόν μπήκε στη λίστα των μειωμένων τιμών με τιμή 4,23 ευρώ. Δηλαδή, με κέρδος κατά 1,37 ευρώ. Δημητριακά είχαν τιμή 2,49 ευρώ προ τις 7 Οκτωβρίου και σήμερα, έχοντας μπει κι αυτό το προϊόν στη λίστα με τις 2.180 ετικέτες, πωλείται προς 4,33 ευρώ, δηλαδή ακριβότερα κατά 1,84 ευρώ.M5W83Osmz1 / X

***  Και μετά ελάτε να μου πείτε για ελέγχους, για πρόστιμα, για προστασία του καταναλωτή, για καταπολέμηση της ακρίβειας και όλα αυτά τα ωραία που λέει ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του. Ή για την επίθεση με αυγά στον Μάκη Βορίδη, την οποία φυσικά καταδικάζουμε. Ξέρετε τι είναι τρομοκρατία; Να μην μπορείς να βγάλεις τον μήνα, να καλούν το παιδί σου σε πάρτι και να επικαλείσαι ότι είναι άρρωστο γιατί δεν περισσεύουν τα χρήματα να αγοράσεις δώρο. Αυτό είναι τρομοκρατία κι άλλα πολλά που οι περισσότεροι τα ξέρετε από πρώτο χέρι.

***  Αυστρία, Σλοβενία, Ιταλία, Ιρλανδία και Ολλανδία προβλέπουν στους νέους Προϋπολογισμούς τους μέτρα εσόδων (DRM) από ειδικό τέλος ή φόρο που επιβάλλεται στις τράπεζες. Η Ιταλία θα εισπράξει σχεδόν 4,4 δισ. ευρώ (11. δισ. ευρώ σε βάθος τριετίας) από τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες. «Αν από 44 δισ. κερδών το 2025, προσφέρουν περίπου 5 δισ. για να στηρίξουμε τους πιο αδύναμους, νομίζω πως όλοι μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι», τόνισε η Τζόρτζια Μελόνι. Άλλες χώρες προβλέπουν αύξηση φορολογικών συντελεστών ή εφάπαξ τελών επιχειρήσεων που παρουσιάζουν υπερκέρδη και δύο προβλέπουν αύξηση φορολόγησης μερισμάτων.Εμείς εδώ μιλάμε πετάμε χαρταετό.Xd7Tzmd5n / X

***  Στο ΠΑΣΟΚ προβληματίζονταν τόσο καιρό επειδή είχε κολλήσει η δημοσκοπική βελόνα. Πλέον θα πονοκεφαλιάζουν γιατί τα ποσοστά τους θα πέφτουν. Μα καλά, αυτός ο Ανδρουλάκης διόρισε ως «δεξί» του χέρι υμνητή του Μητσοτάκη, του Δημητριάδη και του Δένδια; Καζάνι έτοιμο να εκραγεί είναι το ΠΑΣΟΚ και θα εκραγεί στο Συνέδριο.

***  Για την απουσία του από την κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου δεν θα πω κάτι. Το πρόβλημα δεν ήταν η απουσία της Αριστεράς – που άλλωστε και ο ίδιος δεν θα ήθελε να βρίσκεται εκεί – αλλά η έντονη παρουσία της Δεξιάς. Αυτό ήθελε ο εμβληματικός τραγουδοποιός, αυτό έγινε. Επίσης δικαίωμά του.

***  «Το να είσαι Αριστερός έχει καταλήξει να μην είσαι Έλληνας» είπε ο Ανδρέας Δρυμιώτης. Εγώ πάλι, χωρίς να αισθάνομαι ότι έχω το μέγεθος του, λέω ότι το να είσαι δεξιός έχει καταλήξει να μην είσαι άνθρωπος.

www.documentonews.gr

Τηλεόραση εναντίον Σόσιαλ: Ξερό διπλό!

 

SoLoMo! Αυτό μας έκανε Social, Local, Mobile, σε απλά ελληνικά δηλαδή, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, Τοπικά Νέα, Κινητή Τηλεφωνία.

Χρήστος Ξανθάκης

Κάποια  στιγμή με είχε φωνάξει η ΕΣΗΕΑ να μιλήσω σε κάτι σεμινάρια που διοργάνωνε, για τη δημοσιογραφία και την επέλαση των νέων τεχνολογιών στην ενημέρωση.

Έγραφα ακόμη για τα ΜΜΕ εκείνη την εποχή, ωραίες μέρες, πριν  οι εφημερίδες δούνε τα ραδίκια ανάποδα, πριν τα περιοδικά τινάξουν τα πέταλα, πριν τα ραδιόφωνα κάτσουνε τη βάρκα.

Ωραίες μέρες.

Τίγκα, βέβαια, στα fake news και τότε, όπως και τώρα, απλώς δεν είχανε φωνή οι πολίτες για να ξεσκεπάζουν τις ομορφιές των media.

Ενώ στο 2025, μόλις ξεστομίσεις ή γράψεις μια μαλακία, σε παίρνει ο διάολος πριν προλάβει καν να παραγγείλει καινούρια περιπολικά η κυβέρνηση.

Τόσο γρήγορα…

Τέλος  πάντων, ανεβαίνω στο βήμα, τίγκα η αίθουσα (μιλάγανε  κι άλλοι, δεν ήμουν μόνο εγώ!), λέω, λέω, λέω, με κοιτάζανε λίγο περίεργα γιατί έφερνα κάπως στον άγγελο εξάγγελο του Σαββόπουλου (και του Κυριάκου!), δεν είχα και πολλά ευχάριστα να καταθέσω, φτάνω και στο κουμπί τσ’ Αλέξαινας, στο μέλλον της ενημέρωσης:

SoLoMo!

Αυτό μας έκανε Social, Local, Mobile, σε απλά ελληνικά δηλαδή, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, Τοπικά Νέα, Κινητή Τηλεφωνία.

Εκεί όπου έπρεπε, με  λίγα λόγια, να επενδύσουν οι ιδιοκτησίες, για να σώσουνε τον πάτο τους στη νέα εποχή.

Γιατί οι  εφημερίδες, τα περιοδικά και τα ραδιόφωνα όδευαν ολοταχώς προς την περιθωριοποίηση…

Μόνο ξύλο δεν έφαγα απ’ τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες!

Από  που κι ως που, δεν γίνονται αυτά, απ’ το κεφάλι σας τα βγάζετε και βάλε και πάρε και δώσε.

Μου τα στρίψανε τ’ αυτάκια, που λέμε και στο Τρίκαλο.

Ολίγα έτη αργότερα, ωστόσο, δικαιώθηκε το SoLoMo, δικαιώθηκε εκατό τοις εκατό και ο αρθρογράφος των NYTimes που τα είδε όλα πρώτος.

Από εκεί το είχε τσουρνέψει το στόρι ο Ρεπόρτερ Ξανθάκης,  όλοι οι μεγάλοι κλέβουν, όχι μόνο ο Σαββόπουλος!

Τέλος πάντων, να μην τα πολυλογώ, ήρθε προ ημερών και το Ευρωβαρόμετρο να το πει το ίδιο ποίημα:

Το 65% των Ελλήνων δηλώνει ότι χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ενημερώνεται σχετικά με κοινωνικά και πολιτικά θέματα, ένα ποσοστό αισθητά υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε., που φτάνει το 57%.

Η τηλεόραση υποχωρεί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναδεικνύονται στην κυριότερη πηγή ενημέρωσης των πολιτών για κοινωνικά και πολιτικά θέματα, σύμφωνα με τα ευρήματα για τη χρήση των σόσιαλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Νταξ, περισσότερο σκλαβάκια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι οι νεότερες ηλικίες, αλλά άμα θέλεις να επενδύσεις εκεί θα ποντάρεις.

Που θα τα σπρώξεις τα λεφτά, στα παππούδια σαν εμένα;

Δε νομίζω…

Υπάρχει, όμως, κι ένα ζητηματάκι ακόμη

Υπάρχει και το ζητηματάκι των fakenews.

Όπως μαθαίνουμε απ’ το Ευρωβαρόμετρο, το 58% των ερωτηθέντων εν Ελλάδι δηλώνει ότι εκτέθηκε σε ψευδείς ειδήσεις ή παραπλανητικό περιεχόμενο μέσα στην τελευταία εβδομάδα, ποσοστό υψηλότερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε. που φθάνει το 49%.

Λίαν αναβαθμισμένα δηλαδή τα fake news, τόσο ποιοτικά όσο και (κυρίως) ποσοτικά.

Και με την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης, θα εκτιναχθούν στη στρατόσφαιρα!

Εκεί, λοιπόν, ακούμε διάφορες “ψύχραιμες φωνές” (υπουργούς της κυβέρνησης, το εντιτόριαλ της “Καθημερινής”), να ζητούν “μια νέα αγωγή του πολίτη”.

Να διδάσκονται, ας πούμε, στα σχολεία τα πιτσιρίκια, πως να ξεχωρίζουν την αλήθεια από την παραμύθα.

Και ρωτάω εγώ, με το φτωχό  μου το μυαλό:

Θα επιτραπεί στους εκπαιδευτικούς να μιλήσουν και για ομορφιές του τύπου “πετάνε οι επενδύσεις στη χώρα” (όταν ακόμη και ο συγχωρεμένος  ο Σημίτης προειδοποιούσε ότι είναι ρίαλ εστέητ και αγορά υφισταμένων επιχειρήσεων), “δεν είχαμε ιδέα για όσα συνέβαιναν στον ΟΠΕΚΕΠΕ” (όταν προσφάτως παραδέχθηκε πρωτοκλασάτος υπουργός ότι το  ξέρανε από το 2019), “η ακρίβεια είναι σαν τη γρίπη,  όπως ήρθε θα φύγει” (τελικά ήταν σαν τ’ αρθριτικά), “εθνική ήττα η συμφωνία των Πρεσπών, βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην Ε.Ε.” (αλλά μετά τις εκλογές του 2019, “η τήρηση της συμφωνίας των Πρεσπών, προϋπόθεση για το ευρωπαϊκό μέλλον της Βόρειας Μακεδονίας”) ή θα δοθεί με απευθείας ανάθεση η δουλειά σε τίποτις καλόπαιδα με γαλάζιο πεντιγκρί;

Ήρεμα ρωτάω.

Για την ώρα…

newpost.gr

Η λειψυδρία, τα ''διψασμένα'' data centers και το νερό νεράκι ...

της Μαρίας Δεναξά

Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι!
Ωραίο το αφήγημα για τη λειψυδρία, που την αποδίδουν αποκλειστικά και μόνο στην "κλιματική αλλαγή", αλλά κανείς δεν μιλά για τα data centers που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια! 

🔴 Microsoft, Google, Amazon Web Services, Digital Realty, Lamda Hellix, κ.ά. έχουν ήδη ανακοινώσει ή ξεκινήσει έργα εγκατάστασης data centers σε Αθήνα, Κορωπί, Ασπρόπυργο, Παιανία και Κρήτη. Οι εγκαταστάσεις αυτές δεν εξυπηρετούν μόνο την Ελλάδα, αλλά γειτονικές χώρες της Βαλκανικής χερσονήσου, της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής!

🔴 Τα αμέτρητα τεχνικά, ηλεκτρονικά και υποστηρικτικά συστήματα στα data centers παράγουν ασύλληπτη θερμότητα και χρειάζονται συνεχή ψύξη με αερόψυξη, αλλά κυρίως με υδρόψυξη. Κι αυτό σημαίνει: νερό, πολύ νερό!

🔴 Ενώ μας προετοιμάζουν για περιορισμούς στην κατανάλωση και αυξήσεις στα τιμολόγια, την ίδια ώρα εγκρίνουν επενδύσεις που καταβροχθίζουν πολύτιμους υδάτινους πόρους στο όνομα της “ψηφιακής μετάβασης”. 

🔴 Περί τέτοιας λειψυδρίας πρόκειται! Και ναι, θα πούμε το νερό νεράκι και θα το χρυσοπληρώνουμε, την ώρα που η πανίσχυρη ολιγαρχία με τη βοήθεια πολιτικών νάνων, θα στήνει τα συστήματα των ψηφιακών φυλακών μας!

Πηγή: Facebook

μέσω dromosanoixtos.gr

H ώρα της αλήθειας πλησιάζει, είμαστε καταδικασμένοι - Μόλις σκάσει η «φούσκα» της τεχνητής νοημοσύνης, θα υποφέρουμε όλοι

 

Η Silicon Valley τροφοδοτεί τη μεγαλύτερη επενδυτική φρενίτιδα της εποχής, καθώς τρισεκατομμύρια δολάρια ρέουν σε εταιρείες όπως Nvidia και Alphabet…

Από τη Silicon Valley μέχρι τα χρηματιστήρια του κόσμου, τρισεκατομμύρια δολάρια ρέουν σε εταιρείες όπως η Nvidia και η Alphabet, τροφοδοτώντας την μεγαλύτερη «φούσκα» της εποχής.

Αλλά όσο μεγαλώνει αυτή η φούσκα, τόσο αυξάνονται οι κίνδυνοι: όταν σκάσει, η παγκόσμια οικονομία θα βυθιστεί σε χάος…

Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει: η φούσκα της ΤΝ μπορεί να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, και το ερώτημα δεν είναι αν, αλλά πότε.

Όταν συμβεί, όλοι θα πληρώσουμε το τίμημα.

Θα υποφέρουμε όλοι

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο του Guardian, Eduardo Porter, μόλις σκάσει η «φούσκα» της τεχνητής νοημοσύνης, θα υποφέρουμε όλοι.

Μπορεί, όμως, αυτό να είναι καλύτερο από το να την αφήσουμε να φουσκώνει ανεξέλεγκτα;

Η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται πλέον από την επιτυχία ή την αποτυχία της τεχνητής νοημοσύνης.

Και αρχίζει να αποκαλύπτεται ότι πιθανότατα είμαστε καταδικασμένοι, όπως και αν εξελιχθεί η κατάσταση.

Η ανάπτυξη της απασχόλησης έχει κολλήσει, ενώ η αύξηση των μισθών επιβραδύνεται, ιδίως στις χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας.

Οι καθυστερήσεις αποπληρωμής δανείων αυξάνονται, με αποτέλεσμα ολοένα περισσότερες χρεοκοπίες.

Η καταναλωτική εμπιστοσύνη έχει καταρρεύσει. Και η απερίσκεπτη χάραξη πολιτικής αρχίζει να αφήνει βαθιά σημάδια.

Ο εμπορικός πόλεμος του Donald Trump περιορίζει την πρόσβαση των Αμερικανών αγροτών στην κινεζική αγορά και των βιομηχανιών στους κινεζικούς μαγνήτες σπανίων γαιών.

Η καταστολή της μετανάστευσης περιορίζει την πρόσβαση στην εργασία: από τη γεωργία έως την υγειονομική περίθαλψη.

Η παρατεταμένη αναστολή λειτουργίας της κυβέρνησης αρχίζει επίσης να πλήττει την οικονομική ανάπτυξη.

Κι όμως, όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να αναχαιτίσουν την άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης.

Μέσα στο σκοτάδι των απογοητευτικών οικονομικών δεικτών, η «βακχική» επενδυτική φρενίτιδα μιας στενής ομάδας τεχνολογικών εταιρειών που κυνηγούν το όραμα της υπερανθρώπινης τεχνητής νοημοσύνης, συντηρεί σχεδόν μόνη της την οικονομική ανάπτυξη.

Τροφοδοτεί τις επιχειρηματικές επενδύσεις και πυροδοτεί ένα ράλι στη χρηματιστηριακή αγορά, το οποίο με τη σειρά του στηρίζει την καταναλωτική δαπάνη και ενισχύει το ηθικό του 60% των Αμερικανών που διαθέτουν μετοχές.

Πόσο θα διαρκέσει αυτό; Η προσπάθεια πρόβλεψης τυχόν οικονομικής καμπής και απότομων αναταράξεων στις αγορές είναι μάταιη.

Ωστόσο, η εύθραυστη ισορροπία της αμερικανικής οικονομίας δίνει μερικά αρκετά σαφή σημάδια για το πού κατευθυνόμαστε: πιθανότατα είμαστε καταδικασμένοι, όποια κι αν είναι η εξέλιξη της ιστορίας της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Τι θα συμβεί αν το ράλι του χρηματιστηρίου που τροφοδοτείται από την ΤΝ αποδειχθεί τελικά «φούσκα»;

 

Οι επενδυτές είναι προφανώς νευρικοί.

Ο δείκτης VIX -ο λεγόμενος «δείκτης φόβου» των χρηματαγορών, που μετρά τις προσδοκίες για μελλοντικές διακυμάνσεις των μετοχών- έφτασε την περασμένη εβδομάδα στο υψηλότερο επίπεδό του από την «ημέρα απελευθέρωσης» του Απριλίου, όταν ο Trump εξαπέλυσε καταιγισμό δασμών που έριξε τις αγορές σε πανικό.

Ξαφνικά, ολόκληρο το εγχείρημα της τεχνητής νοημοσύνης καλύπτεται από έναν άμεσο, απτό φόβο: τι θα γίνει αν οι επενδυτές συνειδητοποιήσουν ότι τα τεράστια κέρδη παραγωγικότητας που υπόσχεται η Silicon Valley —και τα οποία υποτίθεται πως δικαιολογούν τη διοχέτευση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ολοένα ισχυρότερους αλγόριθμους— δεν πραγματοποιηθούν ποτέ;

Τρισεκατομμύρια δολάρια σε χρηματιστηριακό πλούτο θα μπορούσαν να εξαϋλωθούν μέσα σε λίγες ημέρες.

Η πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Gita Gopinath, εκτιμά ότι αν η αγορά καταρρεύσει όπως μετά το σκάσιμο της «φούσκας» του διαδικτύου στις αρχές του αιώνα, θα εξαφανιστούν 20 τρισεκατομμύρια δολάρια σε πλούτο που κατέχουν αμερικανικά νοικοκυριά και άλλα 15 τρισεκατομμύρια δολάρια που κατέχουν επενδυτές στον υπόλοιπο κόσμο.

Τεχνητή νοημοσύνη

Αλλά ας εξετάσουμε το αντίθετο σενάριο. Τι θα συμβεί αν το όνειρο δεν καταρρεύσει;

Η πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης τους επόμενους μήνες φαίνεται ότι θα δικαιώσει τα όνειρα της Silicon Valley για αύξηση της παραγωγικότητας.

Τα στοιχεία των ωφελειών της αρχίζουν να εμφανίζονται στα εταιρικά κέρδη.

Οι επενδυτές νιώθουν πλέον άνετα με τις υψηλές αποτιμήσεις της Nvidia, της Alphabet και των υπόλοιπων από τους λεγόμενους «επτά υπέροχους» – των τεχνολογικών γιγάντων των οποίων η συνολική αποτίμηση αντιστοιχεί πλέον περίπου στο ένα τρίτο του συνολικού δείκτη S&P 500, που περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες.

Τι είδους κόσμο θα έχουμε τότε; διερωτάται ο Porter... Τι θα σήμαινε αυτό το μεγάλο άλμα παραγωγικότητας για την ανθρωπότητα;

Στην οικονομική ορολογία, η αύξηση της παραγωγικότητας είναι από τη φύση της ευεργετική. Είναι αυτή που οδηγεί στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.

Η τεχνολογική πρόοδος που ενισχύει την παραγωγικότητα –επιτρέποντάς μας να παράγουμε νέα προϊόντα και υπηρεσίες, γρηγορότερα και φθηνότερα– συνεπάγεται, βέβαια, και χαμένους.

Σκεφτείτε τους εργάτες της υπαίθρου, που αποτελούσαν το 40% των εργαζομένων στις αρχές του 20ού αιώνα, ή τις γραμματείς που έγιναν περιττές με την έλευση του προσωπικού υπολογιστή, ή τα άλογα, που εκτοπίστηκαν από την οικονομία με την εφεύρεση του κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Ωστόσο, οι εργαζόμενοι συνολικά έχουν ωφεληθεί διαχρονικά από την άνοδο των μισθών καθώς προσαρμόζονταν στη χρήση των νέων τεχνολογιών.

Η αύξηση των εισοδημάτων δημιούργησε ζήτηση για νέα προϊόντα, που με τη σειρά τους άνοιξαν νέες θέσεις εργασίας.

Η αγοραία αξία μιας ώρας εργασίας, δηλαδή οι μισθοί, έχει αυξηθεί 10 φορές από την εποχή των Λουδιτών που κατέστρεφαν τις υφαντουργικές μηχανές τον 19ο αιώνα, ενώ η απασχόληση αυξανόταν σταθερά.

Κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα είναι διαφορετική από το τρακτέρ ή τον μηχανικό αργαλειό.

Όμως η υπόσχεση της ΤΝ είναι πολύ πιο φιλόδοξη.

Δεν υπόσχεται απλώς να αναπαράγει ορισμένα ανθρώπινα καθήκοντα• προτείνει να αναπαράγει τον ίδιο τον άνθρωπο.

Πράγματι, οι επαναστάτες της τεχνητής νοημοσύνης επιδιώκουν να δημιουργήσουν πράκτορες που θα μπορούν να κάνουν ό,τι κάνουν οι άνθρωποι - αλλά καλύτερα.

Δεν πρόκειται για μια τεχνολογία που μετατοπίζει τους εργαζόμενους σε νέες δραστηριότητες• είναι σχεδιασμένη να εκτελεί όλες τις δραστηριότητες σε ανώτερο επίπεδο από οποιονδήποτε άνθρωπο.

Αυτό θα δημιουργούσε ένα πρόβλημα που μέχρι σήμερα έλυνε η αγορά εργασίας: πώς θα κερδίζουν οι άνθρωποι τα προς το ζην;

 

Ίσως τη θέση της να πάρει η αναδιανομή.

Όμως, όπως επισημαίνει ο Erik Brynjolfsson του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, μια τέτοια νέα τάξη πραγμάτων θα συγκέντρωνε σε τεράστιο βαθμό τον πλούτο και την εξουσία.

Οι περισσότεροι από εμάς, υποστηρίζει, «θα εξαρτιόμαστε επισφαλώς από τις αποφάσεις εκείνων που ελέγχουν την τεχνολογία».

Η κοινωνία θα κινδύνευε «να παγιδευτεί σε μια ισορροπία όπου όσοι δεν έχουν εξουσία δεν θα έχουν τρόπο να βελτιώσουν τη μοίρα τους».

Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να ελπίζουμε ότι η επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης που εξελίσσεται μπροστά μας θα μετατραπεί σε μια φούσκα που θα σκάσει.

Όλοι θα υποφέρουμε όταν συμβεί αυτό – καθώς η κατάρρευση θα ωθήσει τον κόσμο σε ύφεση.

Όμως, μετά την αποσύνθεση του εγχειρήματος, ίσως η ανθρωπότητα μπορέσει να οικοδομήσει κάτι πιο ελπιδοφόρο, λιγότερο επικίνδυνο, από τα συντρίμμια.

Ο Brynjolfsson επισημαίνει ότι η αξία που προκύπτει από την αυτοματοποίηση ωχριά μπροστά στα κέρδη που φέρνει η δημιουργία νέων πραγμάτων.

Υπό αυτό το πρίσμα, προτείνει η τεχνητή νοημοσύνη να στοχεύσει στην ανάπτυξη συστημάτων που θα ενισχύουν και όχι θα αντικαθιστούν την εργασία, βοηθώντας τους ανθρώπους να εκτελούν καθήκοντα που σήμερα δεν μπορούν.

Ήδη η ΤΝ βοηθά στον σχεδιασμό νέων πρωτεϊνών.

Σε πιο πρακτικό επίπεδο, θα μπορούσε να βοηθήσει νοσηλευτές να αποκτήσουν την τεχνική εξειδίκευση που θα τους επέτρεπε να εκτελούν καθήκοντα που σήμερα επιφυλάσσονται σε γιατρούς.

Οι επενδυτικές φούσκες, εξάλλου, αφήνουν πίσω τους πολύτιμη γνώση και υποδομές. Το σημερινό πληροφοριακό οικοσύστημα οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια της φούσκας του dotcom.

Ενάμιση αιώνα νωρίτερα, οι επενδυτές είχαν χάσει τις περιουσίες τους στη χρηματοοικονομική κατάρρευση που ακολούθησε τις τεράστιες επενδύσεις στους βρετανικούς σιδηροδρόμους.

Η βρετανική οικονομία βυθίστηκε τότε σε επώδυνη ύφεση.

Όμως η φούσκα άφησε πίσω της χιλιάδες χιλιόμετρα πολύτιμων σιδηροδρομικών γραμμών.

Ίσως, λοιπόν, μια κατάρρευση της τεχνητής νοημοσύνης να μπορούσε να θέσει τα θεμέλια για να στραφεί η τεχνολογία μακριά από την επιδίωξη της Silicon Valley να δημιουργήσει υπερνοήμον ρομπότ, καθοδηγούμενο από λογισμικό πράκτορα που θα αντικαταστήσει τους ανθρώπους από σάρκα και οστά και θα εξαπλώσει μια συνθετική εκδοχή της ανθρωπότητας στο σύμπαν.

Θα μπορούσαμε, αντίθετα, να επικεντρωθούμε στην οικοδόμηση κάτι που θα συμβάλει στη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων όπως πραγματικά είναι.

Πηγή: bankingnews.gr

Απόστολος Αποστόλου: Τέλος θεσμών, υποχώρηση στα εθνικά και απογείωση της κρίσης

Ο καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής Φιλοσοφίας, αναλύει πως η τεχνητή πόλωση που επιδιώκει το σύστημα εξουσίας, δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει το τέλος των θεσμών ως αντίβαρα στην αυθαιρεσία της εξουσίας, την υποχώρηση στα εθνικά θέματα που θα φέρει και υπογραφές συμφωνιών υποχώρησης με την Τουρκία, αλλά και το έρχεται ακόμη μεγαλύτερη κρίση για την Ελλάδα, με ένα πολιτικό προσωπικό εντελώς αποκομμένο από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Κάτω τα χέρια από το παιδί

 

Ένα παιδί ύψωσε τη σημαία και μαζί της την αξιοπρέπεια· κι οι μικρόψυχοι της εξουσίας ζητούν να το λυγίσουν

Πέτρος Κατσάκος

Μια μαθήτρια σήκωσε τη σημαία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου με ένα μικρό ραμμένο καρπούζι στο μανίκι — το σύμβολο της Παλαιστίνης, της αλληλεγγύης, της διαμαρτυρίας απέναντι στη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού. Και πάνω σ’ αυτό το μικρό καρπουζάκι ξέσπασε όλος ο ακροδεξιός βούρκος του διαδικτύου. Φασίστες, τρολ, επώνυμοι του μίσους, οι ίδιοι που χειροκροτούν την καταστολή και την απάθεια, ζήτησαν με μια φωνή την “παραδειγματική τιμωρία” ενός παιδιού.

Κι ενώ ο δημόσιος λόγος τους στάζει χολή, το Υπουργείο Παιδείας σπεύδει να «ερευνήσει». Τι ακριβώς; Την αλληλεγγύη; Την αξιοπρέπεια; Την πράξη μιας μαθήτριας που τόλμησε να σταθεί με το μέρος των αδυνάτων; Αντί να προστατέψει ένα παιδί από τον διαδικτυακό λιθοβολισμό, κρατά ίσες αποστάσεις απέναντι στο τέρας του φανατισμού.

Ας το πούμε καθαρά: κάτω τα χέρια. Μην τολμήσετε να αγγίξετε αυτό το παιδί. Γιατί αυτή η μαθήτρια είναι η φωνή της γενιάς που δεν φοβάται να μιλήσει, που δεν καταπίνει το άδικο.

Σ’ έναν κόσμο που ζητά υπακοή, ένα κορίτσι τόλμησε να δείξει ανθρωπιά. Αυτή είναι η ουσία της 28ης Οκτωβρίου. Το «όχι» στη βία, στην κατοχή, στη σιωπή.

Αν υπάρχει κάτι να ερευνηθεί, είναι πώς φτάσαμε να φοβόμαστε τα παιδιά που σκέφτονται.

Κάτω τα χέρια. Από τη μαθήτρια. Από τη συνείδηση. Από το μέλλον.

www.rosa.gr

Εχθρός λαός

H κυβέρνηση αντιμετωπίζει ως εξ ορισμού προβληματική κάθε διαμαρτυρία

του Παναγιώτη Σωτήρη

Ας μη γελιόμαστε. Η συζήτηση στη Βουλή και η ψήφιση της σχετικής τροπολογίας μικρή έως καμία σχέση είχαν με την προστασία ή τη φυσιογνωμία του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη. Σε τελική ανάλυση, στην πραγματικότητα, σε δεκαετίες κινητοποιήσεων το μνημείο πάντοτε με σεβασμό αντιμετωπίστηκε. Αυτό που ήταν το επίδικο ήταν εάν μπορούν οι πολίτες να διαμαρτύρονται συλλογικά στο χώρο μπροστά από τη Βουλή, εάν, δηλαδή, μπροστά στο κτίριο που στεγάζει τον πυρήνα της δημοκρατικής διαδικασίας στη χώρα μπορούν να συγκεντρώνονται πολίτες, να διεκδικούν, να διαμαρτύρονται, να αποδοκιμάζουν κυβερνήσεις και πολιτικές.

Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αυτονόητη, εάν αναλογιστούμε ότι η συλλογική διαμαρτυρία και διεκδίκηση (και όχι απλώς «συνάθροιση») είναι επίσης οργανικό στοιχείο της δημοκρατίας ως αυθεντικής λαϊκής κυριαρχίας. Το γεγονός ότι δεν είναι πλέον αυτονόητη για την κυβέρνηση, που μόλις θέσπισε ένα σημαντικό περιορισμό του δικαιώματός αυτού στη διαμαρτυρία, υπογραμμίζει τον πυρήνα του προβλήματος: ουσιαστικά η κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του ίδιου πρωθυπουργού, αντιμετωπίζει την εγγύτητα τέτοιων διαμαρτυριών και διεκδικήσεων προς τον χώρο της Βουλής ως παραβατική συμπεριφορά. Και αυτή η εκτίμηση περί παραβατικότητας δεν αφορά το μνημείο. Αφορά πρωτίστως το ίδιο το γεγονός της διαμαρτυρίας και της διεκδίκησης.

Η κυβέρνηση έχει δείξει από καιρό ότι έχει μια ουσιώδη εχθρότητα προς τη συλλογική διαμαρτυρία και διεκδίκηση. Έχει θεσμοθετήσει περιορισμούς στη συνδικαλιστική δράση. Έχει ψηφίσει ολόκληρο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων. Προσπαθεί να ποινικοποιήσει τις φοιτητικές καταλήψεις, ουσιαστικά τη «φοιτητική απεργία», και έχει εισαγάγει ένα ιδιότυπο «ιδιώνυμο» για τις διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους. Έχει επιλέξει το δρόμο της σκληρής καταστολής στη διάρκεια διαδηλώσεων. Τα ΜΑΤ προσκαλούνται ακόμη και σε κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και γονέων για την κάλυψη των κενών εκπαιδευτικού προσωπικού. Υπουργοί της κυβέρνησης μιλούν απαξιωτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα για τους εργαζομένους που κινητοποιούνται. Όλα αυτά δεν αντανακλούν απλώς μια μεγαλύτερη προτίμηση προς την «ευταξία» στο δημόσιο χώρο, αλλά μια βαθύτερη πεποίθηση ότι δεν έχουν λόγο οι άνθρωποι να διαμαρτύρονται παρά μόνο εάν είναι οπισθοδρομικοί ή / και υποκινούμενοι.

Αυτό σε σημαντικό βαθμό αποτυπώνει μια κρίσιμη ιδεολογική εμμονή του νεοφιλελευθερισμού που είναι το γεγονός ότι πραγματικά ορθολογικός χώρος θεωρείται σε τελική ανάλυση μόνο η αγορά και ότι οι διεκδικήσεις για παρεμβάσεις στην οικονομία, για αναδιανομή εισοδήματος και για κοινωνική δικαιοσύνη είναι εξ ορισμού επικίνδυνες για την οικονομία αλλά και την κοινωνική αρμονία συνολικότερα. 

Αυτό συμπληρώνεται και από το γεγονός ότι όπως δείχνει και το παράδειγμα της Γαλλίας πλέον τα κόμματα και οι πολιτικοί που διεκδικούν την ταυτότητα του «Κέντρου» ολοένα και περισσότερο κατατείνουν στην αντίληψη ότι ανεξαρτήτως λαϊκής βούλησης αποτελούν τη μόνη εφικτή εκδοχή διακυβέρνησης και κάθε άλλο ενδεχόμενο κρύβει μεγάλους κινδύνους που πρέπει να αποτραπούν με τη χρήση κάθε μέσου, συμπεριλαμβανομένων και πρακτικών που μόνο ως αυταρχικές και αντιδημοκρατικές μπορούν να χαρακτηριστούν.

Πηγή: in.gr