Πρόγραμμα 24 ημερών

του Γιάνη Βαρουφάκη

Στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα πάρει την πιο σημαντική - ίσως την τελευταία σημαντική - απόφασή της. Είναι η μέρα που λήγει ένα ομόλογο από εκείνα που δεν κουρεύτηκαν επειδή τα είχε αγοράσει η ΕΚΤ (η οποία, ως γνωστόν, θεωρεί ότι τα δικά της ομόλογα, αντίθετα με των μικρο-ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων, είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες). Για να το αποπληρώσει, το ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί από κάπου 3,2 δις ώστε να αποπληρώσει στο 100% την ΕΚΤ η οποία, σημειωτέον, τα είχε αγοράσει πέρσι προς 2,3 δις - άρα, η ΕΚΤ έχει λαμβάνειν κι ένα ουκ ευκαταφρόνητον κέρδος της τάξης των 900 εκατομμυρίων (*).

Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα έφυγε για να επιστρέψει με την αξιολόγησή της τον Σεπτέμβρη – δηλαδή μετά την 20ή Αυγούστου. Χρειάζονται τρεις μήνες για να αποφανθούν ότι το «πρόγραμμα» έχει βουλιάξει; Ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα ανέλθουν στο 5% των (ανοήτως) υπεσχημένων; Ότι η «ανάπτυξη» θα κείται στον πυθμένα, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια τινάζοντας στον αέρα το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών των δανείων μας προς την τρόικα αρχικά και (μετά το 2020) στους τραπεζίτες του κ. Νταλάρα; Ότι η τραπεζική πίστη έχει εγκαταλείψει και τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, εγγυούμενη έτσι την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας, των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών ταμείων; Υπάρχει κάποιος στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ ή στην ΕΕ που να χρειαζόταν πάνω από 2 ώρες για να γράψει το πολυπόθητο κείμενο αξιολόγησης; Ή μήπως ο κ. Τόμσεν καίγεται να πάει διακοπές και αποφάσιστε «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο», μαζί με τους χειμερινούς κινηματογράφους;

Όχι βέβαια. Η έκθεση της τρόικα είναι έτοιμη. Το ΔΝΤ έχει ήδη αποφασίσει ότι, στην βάση των τεχνοοικονομικών δεδομένων, το Μνημόνιο 2 «μας τελείωσε». Πως καμία επιμήκυνση δεν το σώζει. Απλά, μένει να ληφθεί η πολιτική απόφαση. Αντίστοιχα, η ΕΚΤ γνωρίζει άψογα ακριβώς τα ίδια και κατανοεί ότι, κάποια στιγμή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αθετίσει τις υποχρεώσεις απέναντί της. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης: περιμένουν ότι μεγάλο μέρος των διμερών δανείων που παρείχαν στην Ελλάδα θα «κουρευτεί». Οπότε, το θέμα του «τι θα κάνουν με την Ελλάδα» δεν είναι τεχνο-οικονομικό και δεν βασίζεται ούτε στις όποιες περικοπές και μεταρρυθμίσεις κάνει η κυβέρνηση (έως το Σεπτέμβριο) ούτε και στις εκτιμήσεις του κ. Τόμσεν και της τρόικα. Από τι εξαρτάται; Εξαρτάται απλά από το εάν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία συναποφασίσουν είτε να μας εκπαραθυρώσουν από το ευρώ, είτε να επιτρέψουν το κούρεμα του χρέους μας (κάτι που, όπως θα θυμάστε, είναι γνωστό με τον ευφημισμό «αναδιάρθρωση χρέους»).

Επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση: Αν κρίνουν ότι μπορούν να μας εκπαραθυρώσουν διασώζοντας την Ισπανία και την Ιταλία, θα το κάνουν εκείνη την στιγμή! Ο λόγος είναι απλός: Το EFSF διαθέτει, μετά τα χρήματα που υποσχέθηκε στις ισπανικές τράπεζες, άλλα 80 με 90 δις. Όσο για το ESM, τον μόνιμο μηχανισμό που θα αντικαταστήσει το EFSF, έχει κολλήσει η ίδρυσή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Στο μεταξύ, το δημόσιο της Ισπανίας και το δημόσιο της Ιταλίας έχουν άμεση ανάγκη για 800 δις εντός του 2013. Είναι προφανές ότι αν η κυρία Μέρκελ πάει στην Ομοσπονδιακή Βουλή της και ζητήσει τέτοια ποσά για ενίσχυση του EFSF, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρει – παρά μόνον αν στηριχθεί τόσο πολύ στην αντιπολίτευση του SPD που απωλέσει την κομματική της βάση. Πολύ απλά, δεν θα το πράξει, ιδίως ένα χρόνο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές. Από την άλλη, αν δεν το πράξει, θα πρέπει σύντομα να αρχίσει να τυπώνει μάρκα, καθώς η κατάρρευση της Ισπανίας και της Ιταλίας εντός της ευρωζώνης είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Μια σκέψη που περιτριγυρίζει την κα Μέρκελ σήμερα (την οποία της έχουν εμφυσήσει διάφοροι σύμβουλοι) είναι η εξής: Αν εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα από το ευρώ, και ακολουθήσει μια τεράστια χρηματιστηριακή αναταραχή, οι γερμανοί ψηφοφόροι θα τα χρειαστούν. Θα φοβηθούν όταν θα δουν το όλον ευρωζωνικό οικοδόμημα, ακόμα και την ίδια την Φραγκφούρτη, να συγκλονίζονται. Υπό αυτό τον φόβο, σκέπτεται η κα Μέρκελ, ίσως είναι προετοιμασμένοι να αποδεχθούν την πρότασή της για διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας με τεράστια ποσά. Έχοντας μάλιστα «γευθεί» ελληνικό αίμα (καθώς η Ελλάδα θα αιμορραγεί από μία άναρχη και καταστροφική επιστροφή στην δραχμή), η χώρα μας θα έχει παίξει στο ακέραιο τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος έτσι ώστε η κοινή γνώμη στην Γερμανία να είναι έτοιμη να αποδεχθεί μεγάλες τονωτικές και ακριβές ενέσεις υπέρ της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Από την άλλη, βέβαια, η κα Μέρκελ εισακούει και αντίθετες γνώμες οι οποίες τις λένε πως είναι αδύνατον να προβλέψει κάποιος, και να διαχειριστεί, μια καθίζηση. Ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο από την ευρωζώνη. Όταν όμως ρωτά αυτούς τους συμβούλους, η κα Μέρκελ, τι μπορεί να γίνει για να μην φύγει τελικά η Ελλάδα από το ευρώ, η απάντησή τους της μαυρίζει την καρδιά καθώς γνωρίζει ότι αυτά που πρέπει να γίνουν δεν είναι έτοιμη να τα ψελλίσει καν στην Ομοσπονδιακή Βουλή. Τι είναι αυτά; Μία λύση θα ήταν το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς την τρόικα - στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Μια άλλη λύση θα ήταν ένα μορατόριουμ στις αποπληρωμές έτσι ώστε το ποσό χρέους να μείνει το ίδιο αλλά να παγώσουν οι αποπληρωμές έως ότου η ελληνική οικονομία παύει να συρρικνώνεται. Την πρώτη λύση δεν θα την αποδεχθεί η ΕΚΤ, καθώς ανατρέπει πλήρως το δόγμα της ότι τα χρέη προς εκείνη είναι ιερά. Την δεύτερη λύση την απορρίπτουν οι πλεονασματικές χώρες καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την πολιτική επιβολής σκληρής λιτότητας στην Ισπανία και στην Ιταλία. Γιατί; Επειδή η λιτότητα αυτή φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την ύφεση. Άρα, εάν το τέλος της ύφεσης ήταν προαπαιτούμενο για τις αποπληρωμές από της χώρες της Περιφέρειας προς την τρόικα (όπως θα έπρεπε να ισχύει σε μια νομισματική ένωση), τότε η επιβολή λιτότητας σε χώρες όπως η Ισπανία θα ισοδυναμούσε με το να τους επιτρέπεται να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για την κα Μέρκελ. Όπως και για τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων πλεονασματικών χωρών. Το μέγα δίλημμα είναι: Πετάμε την Ελλάδα έξω από το ευρώ και κάνουμε για την Ιταλία και την Ισπανία αυτό που αρνούμαστε έως τώρα σε κάθε μία από τις πτωχευμένες χώρες; Ή αρχίζουμε την διαδικασία κουρέματος των χρεών όλων τους (καθώς δεν είναι δυνατόν να κουρέψουν το δικό μας αλλά όχι το ιρλανδικό, π.χ., χρέος);

Η ουσία είναι ότι, άλλη μια φορά, δεν έχουν αποφασίσει. Φοβούνται να μας πετάξουν έξω αλλά δεν είναι και διατεθειμένοι να μας δώσουν μια ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως προς το χρέος, ουσιαστικά οδηγώντας μας εκ των πραγμάτων στον γκρεμό και, συνεπώς, «εκτός». Η «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο» μανούβρα της τρόικα αυτή την εξήγηση επιδέχεται: Να δοθεί άλλο ένα τρίμηνο στις πλεονασματικές χώρες να χαράξουν την στρατηγική τους. Επί πλέον, να αναγκαστεί η Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ακόμα αναβολή της «θανατικής ποινής», να δανειστεί εκ μέρους της ΕΚΤ την 20ή Αυγούστου ώστε να μην βρεθεί η ΕΚΤ στην θέση να απωλέσει την εικόνα της (απέναντι σε Ρώμη, Μαδρίτη και Δουβλίνο) του δανειστή-τιμωρού. Καθώς μάλιστα η έκθεση της τροίκα θεωρείται προαπαιτούμενο για να δοθεί η δόση, είναι προφανές ότι ασκείται πίεση στο ελληνικό κράτος να δανειστεί τα 3,2 δις στις... αγορές μέσω βραχυπρόθεσμων γραμματίων. Και ποιος θα τα αγοράσει αυτά; Μόνο οι ελληνικές τράπεζες θα προσφερθούν, δανειζόμενες οι ίδιες από την ΕΚΤ, ή και την Τράπεζα της Ελλάδος (μέσω του ELA). Αν ούτε αυτό καταφέρουν, τότε θα μας τα δώσει το EFSF, προσθέτωντάς τα στο δημόσιο χρέος μας. Όμως οι εταίροι μας προτιμούν την άντληση των χρημάτων αυτών από την ΕΚΤ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Γιατί; Επειδή προτιμούν, σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω και διαγράψουμε μονομερώς τα χρέη μας προς την Ευρώπη, να χρωστάμε αυτό το ποσόν στην ΕΚΤ (που αν χρειαστεί το τυπώνει) παρά να το αντλήσουμε από το μισοάδειο EFSF από το οποίο πρέπει, κουτσά-στραβά, να βολέψουν τις Ισπανία και Ιταλία.

Έχω κουραστεί να το λέω αλλά φοβάμαι ότι πρέπει να το ξαναπώ: Η λογική του «κερδίζουμε χρόνο δανειζόμενοι» είναι παντελώς παράλογη πλέον. Όχι γενικά. Αλλά υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (που ισχύουν εδώ και αρκετό καιρό στην ελληνική οικονομία): Με την τραπεζική πίστη άφαντη, την «ανάπτυξη» στο -9%, τα φορολογικά έσοδα στο ναδίρ και τις επενδύσεις στο μείον, το να «κερδίσουμε περισσότερο χρόνο» ισοδυναμεί με το να αφήσουμε ό,τι έχει απομείνει να σβήσει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι φωνές στο Βερολίνο που απαιτούν την εκδίωξη της Ελλάδας το φθινόπωρο από την ευρωζώνη εντείνονται, η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης είναι η 20ή Αυγούστου. Της μένουν, δηλαδή, 24 μέρες.

Σκεφτείτε το. Αν την 20η Αυγούστου δανειστούμε άλλη μία φορά από την ΕΚΤ (μέσω τραπεζών) ή από το EFSF, ώστε να αποπληρώσουμε την ΕΚΤ και, έτσι, να επιτρέψουμε στην ΕΚΤ να συνεχίσει να προσποιείται ότι η νομισματική της πολιτική (η οποία έχει εδώ και καιρό ανατραπεί) παραμένει ανέπαφη, κατόπιν απλά θα περιμένουμε πότε οι πλεονασματικές χώρες θα αποφανθούν για το αν θα μας θυσιάσουν ή όχι. Κάθε μέρα που θα περνά, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, κλπ, η ελληνική οικονομία θα βουλιάζει κι άλλο (παρά την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και οι φωνές που ζητούν την αποπομπή μας θα μεγαλώνουν. Το τέλος δεν θα αργήσει να έρθει όσο φιλότιμες προσπάθειες και να καταβάλει το υπουργείο οικονομικών.

Μπορεί να γίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος, εδώ που φτάσαμε. Η μόνη μας ελπίδα πια είναι ένα Πρόγραμμα 24 Ημερών που να ξεκινά σήμερα. Τι θα περιλαμβάνει; Τα εξής απλά: Η κυβέρνηση να κρατήσει ανοικτή την Ολομέλεια της Βουλής και εντός αυτών των 24 ημερών να περάσει όσες μεταρυθμίσεις κρίνει ότι πρέπει να γίνουν. Όχι επειδή έχουν κάποια σημασία. Καμία δεν έχουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψουν την εξελισσόμενη κατάρρευση που οφείλεται σε μια καθαρά μακροοικονομική τριπλή δίνη χρέους-ύφεσης-τραπεζών. Τότε γιατί προτείνω μια τέτοια κοινοβουλευτική υπερκινητικότητα; Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους: Για να πούμε στην Ευρώπη: «Μεταρρυθμίσεις θέλατε; Νάτες!» Παράλληλα, κατά τις 5 με 10 Αυγούστου, η κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι για λόγους ηθικής και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών, το ελληνικό κράτος δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου ούτε ένα ευρώ αν πρώτα δεν συμφωνηθεί, έστω και επί της αρχής, μια νέα συμφωνία που θα ανατρέπει την σημερινή καταστροφική πορεία η οποία μας οδηγεί τόσο στην πτώχευση όσο και εκτός ευρώ. Π.χ. να πούμε στον κ. Ρέσλερ τα εξής: «Αφού λέτε ότι θα μας διώξετε από το ευρώ, εμείς με ποιο δικαιώμα θα δανειστούμε από εσάς 3,2 δις σε ευρώ δεδομένου ότι, όταν μας διώξετε, δεν θα έχουμε ευρώ να σας ξεπληρώσουμε;»

Το εν λόγω Πρόγραμμα 24 Ημερών έχει δύο σκοπούς: Πρώτον, να κλείσει τα στόματα όσων συνεχίζουν να αναφέρονται στην αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να νομοθετεί «μεταρρυθμίσεις». Δεύτερον, να εξαναγκάσει την κα Μέρκελ και τους υπόλοιπους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την Ελλάδα μια ώρα αρχίτερα. Αν η κυβέρνησή μας ανακοινώσει ότι τα 3,2 δις που χρωστάμε στην ΕΚΤ θα «αναδιαρθωθούν» μονομερώς, οι εταίροι μας θα αναγκαστούν εκείνη την στιγμή να αποφασίσουν είτε να ολοκληρώσουν την αναδιάρθωση τους χρέους μας (καθώς και της υπόλοιπης ευρωζώνης, σώζοντας έτσι το ευρώ) είτε να μας οδηγήσουν στην έξοδο (φέρνοντας, εν αγνοία τους, το τέλος του ευρώ). Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (που λέει πως όσο περισσότερο καθυστερεί αυτή η απόφαση τόσο καλύτερα), η πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο πολύ αργούν να αποφασίσουν τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να αποφασίσουν την εκπαραθύρωσή μας.

(*) Η ΕΚΤ επισήμως ισχυρίζεται ότι αυτά τα κέρδη τα επιστρέφει στις Κεντρικές Τράπεζες που την απαρτίζουν και εκείνες πράττουν κατά βούληση. Πράγματι, κάποιες (π.χ. η Γαλλική) τα επιστρέφουν στην Ελλάδα. Άλλες όμως δεν το κάνουν. Μόνο και μόνο ότι το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί μέσα στο καλοκαίρι αυτά τα έξτρα 900 εκατομμύρια αποτελεί μομφή για τα περί ευρωπαϊκής αλληλλεγγύης

protagon.gr

Cahit Berkay 'Gam Yuku'

Αυτή είναι η "δημοκρατία" τους...

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΑΟΥΣΤ: ΕΝΑΣ ΑΝΑΠΗΡΟΣ ΗΓΕΜΩΝ

Από την καταστροφή των Βαλκανίων στη διάλυση της Ευρώπης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Though this be madness, yet there is method in't.»
«Aν και είναι τρέλλα, υπάρχει μέθοδος μέσα της»

Πολώνιος προς ‘Αμλετ, πράξη δεύτερη, σκηνή δεύτερη

Η τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία και, στο κέντρο της, η Σερβία, υπήρξαν για σχεδόν μισό αιώνα το «καμάρι» Ανατολής και Δύσης. Δεν πέτυχε ο Τίτο να φτιάξει κάποιον σοσιαλισμό αντάξιο των ελπίδων που αυτή η ιδέα γέννησε στην ανθρωπότητα, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε το κίνημα των Χριστιανών, πριν από δύο χιλιετίες. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι απέτυχε, μιλώντας σε μια αντιπροσωπεία του ΚΚΕ εσ. που τον επισκέφθηκε λίγο πριν από τον θάνατό του. Μικρό παιδί, θυμάμαι την απογοήτευση της μάνας μου, αντάρτισσας στην κατοχή, όταν ο φύλακας της όπερας του Ζάγκρεμπ μας έδειχνε, με την προσδοκία να μας εντυπωσιάσει εκείνος, το πολυτελές, «βασιλικό» θεωρείο που καθόταν ο δημιουργός και άρχων της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας. Δεν πολεμήσαμε, έλεγε, για τέτοια προνόμια.
Παρόλα αυτά, η Γιουγκοσλαβία, με την οπωσδήποτε περιορισμένη, αλλά πάντως πρωτοποριακή ιδέα της αυτοδιαχείρισης, με τον ρόλο της στους Αδέσμευτους, με τον σχετικά «φιλελεύθερο» σοσιαλισμό της, που δεν αποποιήθηκε τον ρόλο της «αγοράς», ίσως μάλλον το παράκανε στην κατεύθυνση αυτή, με τον επιδέξιο ρόλο της ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, με το ηθικό κεφάλαιο της μνημειώδους αντίστασης, ιδίως των Σέρβων, στις ορδές του Χίτλερ, δεν ήταν ασφαλώς χώρα – παρίας. Κι αν ήταν «αποτυχία», συγκρινόμενη με το άπειρο της ουτοπίας, δεν ήταν καθόλου αποτυχία, ήταν μια σχετική και μεγάλη επιτυχία, με τα πιο περιορισμένα μέτρα των ιστορικών και πραγματικών συγκρίσεων. Παρά την προϊούσα, μετά τον θάνατο του Τίτο, κρίση της, διατηρούσε μια παγκόσμια ακτινοβολία. Μέχρι το 1988, θα ήταν αδιανόητο να τη διαμελίσουν και να τη βομβαρδίσουν.
Κι όμως, το αδιανόητο έγινε δυνατό. Γερμανία και Βατικανό κατάφεραν να διαμελίσουν τη Γιουγκοσλαβία, χρησιμοποιώντας τις εθνικές της αντιθέσεις και παριστάνοντας τους απόστολους των ανθρωπίνων και εθνικών δικαιωμάτων. Αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία των Δημοκρατιών της χωρίς την προηγούμενη δίκαιη διευθέτηση των συνοριακών ζητημάτων, δεν εφήρμοσαν, καταστρατήγησαν την αρχή της αυτοδιάθεσης. Προκάλεσαν έναν απολύτως προβλέψιμο, αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και κατέστρεψαν τη χώρα, αφήνοντας μια μαύρη τρύπα στο κέντρο των Βαλκανίων. Είχαν τη θλιβερή ικανοποίηση να είναι τα δικά τους αεροπλάνα τα πρώτα ΝΑΤΟϊκά που επέδραμαν στο ηρωϊκό Βελιγράδι. Ο «ειρηνιστής», «πράσινος» Υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ κατέπληξε τον Γιώργο Παπανδρέου όταν του είπε: «Είμαι πολύ χαρούμενος με τον πόλεμο στο Κόσοβο!». Για να εξηγήσει: «Είναι ο πρώτος πόλεμος που θα κερδίσει η Γερμανία»!

Αμερικανικός θρίαμβος με «ξένα κόλλυβα»

Δεν τον κέρδισαν. Οι Αμερικανοί ήταν οι νικητές. Κατέστρεψαν, εν τη γενέσει της, την προσπάθεια δημιουργίας Κοινής Ευρωπαϊκής Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής, έσπειραν τη δυσπιστία μεταξύ Γάλλων και Γερμανών, απέδειξαν την αναποτελεσματικότητα των Ευρωπαίων, καθιστάμενοι εκ νέου «απαραίτητοι», σε μια περιοχή με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία και ελπίδες προσανατολισμένες στην Ευρώπη. Κανείς δεν τους χρειαζόταν στα Βαλκάνια όταν τέλειωσε ο «ψυχρός πόλεμος». ‘Ολοι ενήργησαν για να τους ξανακάνουν «απαραίτητο» επιδιαιτητή στην τόσο στρατηγική χερσόνησο. Κάθε τόσο, οι ΗΠΑ «τρομοκρατούσαν» τους Ευρωπαίους ότι σκέφτονται να φύγουν από τα Βαλκάνια. Ποτέ δεν το σκέφτηκαν στα σοβαρά, έχτισαν άλλωστε στο Κόσοβο μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις στην υφήλιο.
Τη στιγμή που η Γερμανία έλυνε το εθνικό της πρόβλημα, αποτύγχανε οικτρά να παίξει ηγεμονικό ρόλο στην Ευρώπη και επανεγκαθιστούσε τις ΗΠΑ σε ρόλο διαιτητή στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, παραδιδόταν πλήρως στις δυνάμεις του Χρήματος και της Παγκοσμιοποίησης και εγκαθιστούσε συμβολικά, στο κέντρο της επανενωμένης της πρωτεύουσας, ένα εμπορικό κέντρο της Σόνι. Πολλοί πίστεψαν ότι το εμπόριο οδηγεί στην καντιανή «Διαρκή Ειρήνη». ‘Ολοι διαψεύστηκαν.
Προσπάθησαν, επί Σρέντερ, να ξαναγίνουν στρατηγικό υποκείμενο, ανθιστάμενοι στην εισβολή στο Ιράκ, από κοινού με Σιράκ και Βιλπέν. Η κίνηση αυτή είχε σπουδαίες, παγκόσμιες πολιτικές επιπτώσεις, αλλά παροδικά αποτελέσματα. Μια ακόμα προσπάθεια αμυντικής χειραφέτησης της Ευρώπης πέθανε προτού γεννηθεί. Ο Σρέντερ έφυγε από την πολιτική, αφού έθεσε τις βάσεις της διάλυσης του «καπιταλισμού του Ρήνου», ο Σιράκ πέρασε χρόνια διαρκούς μετάνοιας και προσπαθειών εξευμενισμού των ΗΠΑ, έως ότου είδε τον Σαρκοζί, με την υποστήριξη, λένε, και των Ροκφέλλερ, να κάνει αεροπειρατεία στον γκωλισμό και να στέλνει στον ανακριτή τον Βιλπέν. Η «Νέα Ευρώπη», που, με επικεφαλής τον Μπαρόζο, «μαχαίρωσε» στην πλάτη Γαλλία και Γερμανία, γινόταν πανηγυρικά δεκτή στην ΕΕ, οδηγώντας στη σημερινή κατάσταση.
Τα παραδείγματα αυτά είναι τυπικά του κοντόφθαλμου των γερμανικών ελίτ, του πρωτόγονου, «επαρχιακού» χαρακτήρα του γερμανικού εθνικισμού. Αυτά τα, ιστορικά εξηγήσιμα, χαρακτηριστικά ήταν υπεύθυνα για την στρατιωτική καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας, κατά τη διάρκεια του Εικοστού Αιώνα. Αυτά τα χαρακτηριστικά απειλούν ξανά να καταστρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία, με οικονομικές μεθόδους. Αυτά επιτρέπουν στην Αυτοκρατορία του Χρήματος να χειραγωγεί το ισχυρότερο ευρωπαϊκό έθνος προς όφελος δικών της επιδιώξεων.

Το «κόμμα» της Goldman Sachs

‘Αλλωστε ποιά Γερμανία, ποιά Γαλλία, ποιά Ιταλία και ποιά Ελλάδα; Ο ευρωπαϊκός τύπος, ελάχιστα ψάχνοντας, ανακάλυψε τους ανθρώπους, το «κόμμα» της Goldman Sachs, μιας μη ευρωπαϊκής τράπεζας, σε όλα τα σημεία λήψης αποφάσεων του ευρωπαϊκού πολιτικού, κρατικού και τραπεζικού συστήματος. Ο προσεκτικός αναλυτής θα διαπιστώσει εύκολα ότι η διεθνής πολιτική ζωή τείνει να πάρει καθαρά εικονικό χαρακτήρα. Η μόνη υπερδύναμη δεν είναι καν υπερδύναμη, από τη στιγμή που μια ιδιωτική εταιρεία υποβαθμίζει την πιστοληπτική της ικανότητα, όπως έκανε η S&P’s το 2011. Πραγματική υπερδύναμη μοιάζει το Χρήμα, αόρατος, αλλά υπαρκτός Αύγουστος. Μόνο που το μυαλό μας εξακολουθεί να σκέφτεται με όρους μεγάλων δυνάμεων και κρατών. Αδυνατεί συνήθως να αποκωδικοποιήσει τις πραγματικές στρατηγικές πίσω από το χάος των συγκρουόμενων εθνικών πολιτικών.
Για κάθε στρατηγική, ο σαφής προσδιορισμός του «εχθρού» είναι το βασικότερο θεμέλιο. Συμμαχώντας με τις αγορές εναντίον της Ελλάδας, το 2009, για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη, το Βερολίνο έδωσε στρατηγικό πλεονέκτημα στον εχθρό του. Ο οποίος άλλωστε, δια του ασφυκτικού «μικροελέγχου» στην κυβέρνηση Παπανδρέου και το ελληνικό κράτος, έπαιζε και στις τρεις πλευρές του ταμπλώ! Καθοδηγούσε την επίθεση των αγορών κατά της Αθήνας, την αντίδραση της Ελλάδας στην επίθεση και την αντίδραση της Γερμανίας στο ζήτημα που προέκυψε! Δεν είναι παράξενο που, τρία χρόνια αργότερα, οι διεθνείς τράπεζες κυριαρχούν όσο ποτέ άλλοτε, δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ για τις επενδυτικές επιλογές τους, που συχνά δεν ήταν τίποτα άλλο από ξεγυρισμένες απάτες και η ΕΕ μπήκε για τα καλά σε πορεία διάλυσης.
Πριν από δέκα χρόνια έτυχε να παρακολουθήσω το παγκόσμιο συνέδριο για θέματα ασφάλειας που γίνεται κάθε χρόνο στο Μόναχο, το «Νταβός της ασφάλειας», όπως το αποκαλούν. ‘Όταν ρώτησα τον Μάρτιν Σκώουκροφτ, σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του πατρός Μπους, για τις σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα, μου έδωσε μια απάντηση που, νομίζω, συνιστά επιτομή του αυτοκρατορικού know how: «Πρέπει να έχουμε με την Κίνα και τη Ρωσία καλύτερες σχέσεις από αυτές που μπορούν ποτέ να έχουν μεταξύ τους». Στην περίπτωση που μας ενδιαφέρει, το Χρήμα έχει πολύ καλύτερες σχέσεις και με την Ελλάδα και με τη Γερμανία, από όσο αυτές μεταξύ τους. ‘Εχει πολύ καλύτερες σχέσεις και με την κυβέρνηση Μέρκελ και με τους Νότιους, από όσο αυτοί μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα δεν έχει απλώς καλύτερες σχέσεις, έχει έναν εντυπωσιακό βαθμό διείσδυσης στα περισσότερα κέντρα πολιτικής, οικονομικής και εκδοτικής εξουσίας, τα «καθοδηγεί» οδηγώντας τα σε τακτικές επιλογές των οποίων αγνοούν τις στρατηγικές συνέπειες. Αυτός είναι ο τρόπος που, ΗΠΑ και Χρήμα, κατέστρεψαν την ΕΣΣΔ, ανατινάζοντάς την «εκ των έσω», με τον επιδέξιο παροξυσμό και εκμετάλλευση των εσωτερικών της αντιθέσεων. Αυτός είναι ο τρόπος που οργανώνεται η «αυτοκαταστροφή» της ΕΕ. Επιπλέον, οι «αγορές» έγραψαν στα «συντάγματα» της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομικής αρχιτεκτονικής ένα σύστημα που τις ευνοεί συστηματικά, ακόμα και χωρίς να κάνουν τίποτα οι ίδιες.

Ο Μεφιστοφελής των Αγορών και ο Γερμανός Φάουστ

Η Γερμανία τείνει να γίνει μια «μισητή ιμπεριαλιστική δύναμη», έγραψε στους τόσο επίκαιρους «Καιρούς του Χρήματος», δηλαδή τους Financial Times, ο Τζωρτζ Σόρος, που ξέρει καλά γιατί μιλάει, αφού, έχω την εντύπωση, συνέβαλε σημαντικά στο αποτέλεσμα που περιγράφει τώρα ως «αντικειμενικός παρατηρητής». Η διαδικασία «υπερ-ενοχοποίησης» της Γερμανίας μετά το 1945 δεν σχεδιάστηκε για να την «απελευθερώσει» από τις κυριαρχικές της διαθέσεις, αλλά για να την καταστήσει ένοχο, καταπιεσμένο, εσαεί «ανάπηρο» ηγεμονικό υποκείμενο. Γι’ αυτό ένας εμφανώς απελπισμένος Χέλμουτ Σμιτ είπε στη Μέρκελ: «Χρειαζόμαστε την Ευρώπη να μας προστατέψει από τον εαυτό μας».
Εγκλωβιζόμενοι στη συμμαχία με το Χρήμα, στις μεθόδους και τις αξίες του, οι ιθύνουσες τάξεις της Γερμανίας αντάλλαξαν, χωρίς να το καταλάβουν, ιδιοτελή και προσωρινά κέρδη, με την παραίτηση από μια ηγεμονία με φιλοδοξίες! Γι’ αυτό κι έχουν τώρα λυσσάξει γιατί οι επικριτές της λιτότητας, απαιτούν να ανακυκλώσουν τα εμπορικά τους πλεονάσματα. Δύσκολα θα καταφέρουν να οικοδομήσουν το Τέταρτο Ράιχ που ονειρεύονται. Η «νέα Πρωσία» κινδυνεύει να την «πατήσει» άσχημα, όπως προ του 1914, όταν είδε τις εντυπωσιακές επιστημονικές, βιομηχανικές, τεχνολογικές προόδους της να μην μπορούν να κεφαλαιοποιηθούν στο περιβάλλον της, βρετανικής «ιδιοκτησίας», παγκοσμιοποίησης του 19ου αιώνα.
Οι Γερμανοί θαύμαζαν τους Αρχαίους. Ο Παρθενών όμως δεν είναι μόνο σύμβολο της αθηναϊκής δόξας, είναι και υπενθύμιση των βαθύτερων αιτίων της αθηναϊκής πτώσης. Εκεί φυλασσόταν ο θησαυρός της Αθηναϊκής Συμμαχίας, που οι Αθηναίοι άρπαξαν από τους συμμάχους τους, ο δικός τους πλούτος είναι που επενδύθηκε στη χρυσελεφάντινη Αθηνά κι αυτή η λεηλασία έγινε η αιτία της καταστροφής τους. Με τη βοήθεια των συμμάχων νίκησαν τους Πέρσες και τους Σπαρτιάτες, για να νικηθούν από τον εαυτό τους, και μαζί το μοναδικό πείραμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, στη Μήλο και στη Σικελία. Το ίδιο θα συμβεί πιθανότατα με τη Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που παρέδωσε την ψυχή της στους ‘Ισσινγκ, τους ‘Ακερμαν και τους...προϊσταμένους τους.
Ούτε θα λύσει το πρόβλημα η «ένδοξη απομόνωση» όπου οδηγούν αναπόφευκτα ο ψευτοορθολογισμός των Λάμερς και Σόιμπλε, η θεωρία των ομόκεντρων κύκλων και ο εθνικισμός του Ζιν. ‘Όλα αυτά μου θυμίζουν έντονα την ατμόσφαιρα που έζησα στη Μόσχα ως ανταποκριτής, όταν κατέρρεε η ΕΣΣΔ. «Τι διάολο γίνεται εδώ;», διερωτήθηκα καθώς έβλεπα τον αμοιβαίο «έρωτα» στα πρόσωπα του ΓΓ του ΚΚΣΕ και του Τζούλιο Αντρεότι, στην υποβλητική ατμόσφαιρα του πύργου των Σφόρτσα στο Μιλάνο, σταθμό του Γκορμπατσώφ, καθώς πήγαινε στη Μάλτα να παραδώσει στον Μπους την Ανατολική Ευρώπη, το 1989. «Μα καλά, τι θα κάνετε με τους συμμάχους σας;», ρώτησα καθώς τέλειωνε η συνέντευξη τύπου τον Αντρέι Γκρατσώφ, γραμματέα Διεθνών Σχέσεων του ΚΚΣΕ. Απέφυγε την ερώτηση, λέγοντάς μου «καλά άστους αυτούς τώρα, δεν έχουν ανάγκη». Πίσω στη Μόσχα, οι «δημοκράτες» του Γέλτσιν έλεγαν «δεν χρειαζόμαστε τις ασιατικές δεσποτείες», εννοώντας τις ασιατικές σοβιετικές Δημοκρατίες και οι «εθνικιστές» της «Σοβιέτσκαγια Ρασία» ότι «αρκετά πλήρωσαν οι Ρώσοι τις Δημοκρατίες και τους συμμάχους τους». Τα επόμενα είκοσι χρόνια, όλη η ενέργεια της ρωσικής διπλωματίας ξοδεύεται ανεπιτυχώς για να σταματήσει την προέλαση του ΝΑΤΟ και την κατάρρευση της ρωσικής επιρροής στην πρ. ΕΣΣΔ. Η ποιότητα της σημερινής στρατηγικής του Βερολίνου δεν μοιάζει καλύτερη.
Αν δεν εμφανισθούν δυνάμεις στην Ευρώπη, και στη Γερμανία και στον νότο, για να ανατρέψουν εγκαίρως αυτή την πορεία, δεν θα είναι μόνο μια μεγάλη ήττα της Ευρώπης και των λαών της. Μπορεί να αποδειχθεί μια ιστορική ήττα του ανθρωπισμού, που θα απειλήσει να κλείσει τους τρεις αιώνες του διαφωτιστικού προτάγματος, οδηγώντας την ανθρωπότητα, στην καλύτερη περίπτωση, σε μεταμοντέρνο μεσαίωνα. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για τον πολιτισμό από την αποτροπή, πάση θυσία, αυτής της πορείας.

konstantakopoulos.blogspot.gr

Το μήνυμα του Τσακνή στην Παπαχρήστου

Βούλα παιδί μου!

Επίτρεψέ μου αρχικά, αυτή την προσφώνηση, γιατί ηλικιακά και μόνο θα μπορούσες να ήσουν. Ο δεύτερος γιος μου άλλωστε, γυμναστής και αθλητής ανήκει κι αυτός στην ΑΕΚ όπως κι εσύ. Εσύ στο τριπλούν, εκείνος στο Handball.

Ξέρω επομένως, από πρώτο χέρι και τους κόπους και τον ιδρώτα και τις στερήσεις και την αυτοπειθαρχία, που επιτάσσει τρόπον τινά, ο λεγόμενος επαγγελματικός αθλητισμός.

Καμαρώνω για τις νίκες σας και συμπάσχω με τις λεγόμενες αποτυχίες ή ήττες σας. Μα πάνω απ’ όλα, σας βλέπω σαν παιδιά μου. Όλους σας. Τι ωραίος αυτός ο συναγωνισμός, (το πρώτο συνθετικό της λέξης, δίνει μέγιστη σημασία στο δεύτερο, τον αγώνα-αν με εννοείς) τι ωραία η επιβράβευση των κόπων και τι μεγαλείο η προσπάθεια για υπέρβαση των ατομικών σας ορίων.

Είναι σα να σε ξέρω. Ακούω τον Αναστάση (το γιο μου) να μού λέει «κατέβασα ρολά σήμερα πατέρα» (τερματοφύλακας γαρ) και είναι σαν να ακούω να λες στο δικό σου, «πάτησα τέλεια στο πρώτο μου βήμα μπαμπά.»

Να γυρίζεις στο σπίτι «φορτωμένη» με τον προπονητή σου και να μη μιλιέσαι, ή να έχεις να διηγηθείς κάτι καινούριο απ’ την έτσι κι αλλιώς κοπιαστική σου μέρα.

Όπως γνωρίζω καλά, και την ανάγκη σου να αποφορτιστείς με το αγόρι ή τους φίλους σου. Μετρημένη όμως πάντα, γιατί αύριο, θα πάρεις τον αθλητικό σάκο σου και θα πρέπει στις 8 να είσαι εκεί, όπως κάθε μέρα. Να γυρίσεις, να συμμαζέψεις τα κομμάτια σου, να λύσεις τις όποιες εκκρεμότητές σου, γιατί και το απόγευμα σε περιμένει η δεύτερη προπόνηση.

Τα ξέρω σού λέω…

Θα σου πω και κάτι άλλο. Η πολιτική μου τοποθέτηση είναι δηλωμένη και γνωστή. Ανήκω στην Αριστερά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Καταλαβαίνεις λοιπόν, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται, πως τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, προσπαθώ να εμπνεύσω στα τέσσερα παιδιά μου. Ο τρόπος της ζωής μου και η καθημερινή μου συμπεριφορά θα τους πείσει όμως, κι όχι τα λόγια και οι θεωρίες.

Πολλές φορές, σ’ αυτό το άγιο και λυτρωτικό μεσημεριανό τραπέζι, ακούγονται τα νέα της μέρας του καθένα και συνήθως τα μικρότερα, έχουν να διηγηθούν ένα αστείο ή ένα ανέκδοτο απ’ το σχολείο. Κι οι μεγάλοι δεν πάνε πίσω. Δεν ξέρω γιατί, το υποθέτω μάλλον, όταν πρόκειται για «μαύρα» ή ρατσιστικά ανέκδοτα, ζητούν άδεια! Πάντα τη δίνω βέβαια, για να υπάρξει αφορμή για κουβέντα εκ των υστέρων και άλλα τα «εγκρίνουμε» ως έξυπνα και άλλα, απλώς ως χαζά.

Να φανταστείς, αυτό που ανάρτησες στο face book, το είχα ακούσει μια μέρα πριν. Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι όχι. Δεν έχει σημασία. Όταν ήσουν πιο μικρή,. τα «μαύρα» ανέκδοτα με τη μικρή Ελενίτσα που πεθαίνει, έδιναν κι έπαιρναν. Με τον Αλβανό επίσης…

Παιδί είσαι και κάτι που σού φάνηκε έξυπνο, να το μοιραστείς θέλησες με τους φίλους σου στο φατσοβιβλίο. Κι από δω ξεκινάει το πρόβλημα. Στα μάτια πολλών, υποκριτών ή μη, που ξεπλένουν την ανεπάρκειά τους στη διαπαιδαγώγηση τη νέας γενιάς, παύεις να είσαι ένα νέο έως και αφελές (με την πιο καλή έννοια του όρου) κορίτσι. Γίνεσαι πρέσβειρα του ελληνικού αθλητισμού, γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο, γίνεσαι τάχα ο ταχυδρόμος μιας ανεπίδοτης επιστολής στους απανταχού λακέδες των διοργανωτών, των έτσι κι αλλιώς εμπορευματοποιημένων Ολυμπιακών αγώνων. Στην πυρά λοιπόν. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι ιεροεξεταστές ξεπλένουν τις αμαρτίες τους και κοιμούνται ήσυχοι, μια και έπραξαν το καθήκον τους…

Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι που εξαπολύουν καθημερινά πογκρόμ διώξεων και συλλήψεων αδιακρίτως; Αυτοί που φτιάχνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μαντρώσουν την ανθρώπινη δυστυχία; Αυτοί που ανέχονται τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα των αλλοδαπών και καλλιεργούν το μίσος στη διαφορετικότητα; Έτσι είναι μάτια μου.

Ακόμα- ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετούσες αυτό το με ή χωρίς εισαγωγικά αστείο, πάλι δεν φταις εσύ. Αυτοί που φταίνε μετατρέπονται σε εισαγγελείς για να αποσείσουν από πάνω τους τον εγκληματικό ρόλο της στρεβλής διαπαιδαγώγησης των αθλητών σε όλους τους τομείς: «Φα’ την», «σκίσε την αράπισσα», «λιώσε τη σχιστομάτα». Τα ξέρεις…

Ζήτησες συγγνώμη. Εμένα με έπεισες. Δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει να μου δείξεις την πολιτική σου ταυτότητα. Δέχτηκες πως έκανες μια αστοχία, πως επέδειξες αφέλεια, άγνοια. Δεν είσαι πολιτικό πρόσωπο, παιδί είσαι. Δικό μου παιδί, δικό μας.

Πήρες το μάθημα: Άλλο μια ιδιωτική κουβέντα κι άλλο μια δημόσια δήλωση. Μετράνε αλλιώς. Έτσι είναι. Υποψιάζομαι όμως πως δεν το εννοούσες. Έλα όμως που κάποιοι θέλουν να κρυφτούν πίσω σου και να πουλήσουν εκ του ασφαλούς, τάχα δημοκρατικές ευαισθησίες, τάχα καθωσπρεπισμό και τάχα Ολυμπιακό πνεύμα…

Να συνεχίσεις με πείσμα και αγάπη σ’ αυτό που κάνεις. Παραδέχτηκες το λάθος σου, ενώ κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να εγκληματούν σε βάρος ενός ολόκληρου λαού με τις πιο ρατσιστικές ταξικές επιθέσεις.

Ένας πατέρας ονόματι

Διονύσης Τσακνής

ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΡΟΪΚΑΣ

Tου ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

Η ι­στο­ρία του χρέ­ους εί­ναι έ­να σχέ­διο για να με­τα­τρα­πεί η Ελλά­δα σε α­ποι­κία. Και ό­ταν αυ­τός ο λαός φτά­σει στην α­πό­λυ­τη ε­ξα­θλίω­ση και πτω­χεύ­σει το κρά­τος, για­τί ε­κεί μας ο­δη­γεί η Τρόι­κα Εσω­τε­ρι­κού, τό­τε,σύμ­φω­να με το αγ­γλι­κό δί­καιο, ή κά­θε πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κή πη­γή της χώ­ρας θα πε­ρά­σει στα χέ­ρια των πι­στω­τών. Και μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με τι μπο­ρεί να εί­ναι αυ­τά. Από δη­μό­σια-κοι­νή πε­ριου­σία του λα­ού μέ­χρι πε­τρέ­λαιο και ο­ρυ­κτό πλού­το. Και α­κό­μα, α­πό αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώ­ρους μέ­χρι νη­σιά φι­λέ­τα.

Αν ρί­ξου­με μια μα­τιά στην ι­στο­ρία της α­ποι­κιο­κρα­τίας και ει­δι­κά της Γερ­μα­νίας πριν α­πό τον Α΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, θα δού­με πολ­λές ο­μοιό­τη­τες με την πο­λι­τι­κή της Μέρ­κε­λ, χω­ρίς αυ­τό να ση­μαί­νει πως τα άλ­λα α­ποι­κιο­κρα­τι­κά κρά­τη ή­ταν κα­λύ­τε­ρα. Κα­τά σύ­μπτω­ση, ό­λα τα πρώην α­ποι­κιο­κρα­τι­κά κρά­τη εί­ναι ο ση­με­ρι­νός α­νε­πτυγ­μέ­νος Βορ­ράς. Ολό­κλη­ρη την Αφρι­κή την κό­ψα­νε σαν πί­τσα, δια­λύ­σα­νε προ­η­γού­με­να κρά­τη, κά­να­νε και­νούρ­για, δώ­σα­νε ευ­ρω­παϊκά ο­νό­μα­τα και βά­λα­νε τους α­ντί­στοι­χους Σα­μα­ρά­δες, Βε­νι­ζέ­λους, Κου­βέ­λη­δες να κυ­βερ­νή­σουν.

Αν εί­χα­με μια ε­θνι­κή κυ­βέρ­νη­ση, ό­πως η Αργε­ντι­νή ή ο Ιση­με­ρι­νός, το πρώ­το μέ­λη­μα θα ή­ταν η ευη­με­ρία του λα­ού, ά­νο­δος του βιο­τι­κού ε­πι­πέ­δου μέ­σα α­πό μια α­νά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μία με γνώ­μο­να τα ε­θνι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και ό­χι τα συμ­φέ­ρο­ντα των τρα­πε­ζών. Και το πρώ­το πράγ­μα που θα έ­κα­νε, θα ή­ταν το ά­με­σο στα­μά­τη­μα της πλη­ρω­μής του χρέ­ους. Πρώ­τα α­π' ό­λα να δού­με πως έ­γι­νε το χρέ­ος, ποιο εί­ναι το πραγ­μα­τι­κό και ποιο το α­πεχ­θές. Στον Ιση­με­ρι­νό το 75% του χρέ­ους δεν πλη­ρώ­θη­κε. Και αυ­τό ή­ταν τε­λείως νό­μι­μο σύμ­φω­να με το Διε­θνές Δί­καιο. Η Γερ­μα­νία, α­μέ­σως με­τά το Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, δή­λω­σε α­δυ­να­μία να πλη­ρώ­σει το χρέ­ος της. Το χρέ­ος εί­ναι ο σύγ­χρο­νος οι­κο­νο­μι­κός πό­λε­μος για την κα­τά­κτη­ση μιας χώ­ρας.

Αποι­κιο­κρα­τία και ε­θνι­κή συ­νεί­δη­ση

Πριν α­πό την κα­τα­στρο­φή της χώ­ρας προ­η­γεί­ται η κα­τα­στρο­φή του πο­λι­τι­σμού της, που εί­ναι άρ­ρη­κτα δε­μέ­νος με την ε­θνι­κή συ­νεί­δη­ση, που με τη σει­ρά της δη­μιουρ­γεί α­ντί­στα­ση. Η α­ποι­κιο­κρα­τία έ­γι­νε στο ό­νο­μα του εκ­πο­λι­τι­σμού και εκ­χρι­στια­νι­σμού των α­γρίων και βάρ­βα­ρων λαών που κα­τοι­κού­σαν ε­κτός Ευ­ρώ­πης. Και έ­τσι ο­λό­κλη­ροι πο­λι­τι­σμοί βρέ­θη­καν υ­πό διωγ­μό ή ε­ξα­φα­νί­στη­καν ο­λο­σχε­ρώς. Και αυ­τό το εί­δα­με πολ­λές φο­ρές. Αρχής γε­νο­μέ­νης α­πό την α­με­ρι­κα­νι­κή ή­πει­ρο και με­τά την Ασία και την Αφρι­κή. Και σε αυ­τή την κα­τα­στρο­φή των πο­λι­τι­σμών συ­νη­γό­ρη­σαν άν­θρω­ποι σαν τον Βί­κτω­ρα Ου­γκώ και πολ­λοί άλ­λοι.

Η ε­θνι­κή συ­νεί­δη­ση δια­μορ­φώ­νε­ται α­πό τους θε­σμούς και τον πο­λι­τι­σμό μιας χώ­ρας. Όλα αυ­τά δη­μιουρ­γούν κά­τι κοι­νό και ο πο­λί­της αι­σθά­νε­ται χει­ρο­πια­στά πως α­νή­κει σε μια κοι­νω­νία και την υ­πε­ρα­σπί­ζε­ται. Η κλα­σι­κή Αθή­να εί­χε ε­θνι­κή συ­νεί­δη­ση. Αυ­τή των Αθη­νών. Οι θε­σμοί που εί­χαν δη­μιουρ­γη­θεί για την ά­με­ση δη­μο­κρα­τία, οι γιορ­τές, το θέ­α­τρο, οι να­οί, τα έρ­γα τέ­χνης, κ.λπ., ό­λα αυ­τά δη­μιουρ­γού­σαν μια συ­γκε­κρι­μέ­νη και α­πτή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, που την υ­πε­ρά­σπι­σαν στους Μη­δι­κούς Πο­λέ­μους. Αυ­τή η πραγ­μα­τι­κή συ­νεί­δη­ση εί­ναι σε πλή­ρη α­ντί­θε­ση με τον ε­θνι­κι­σμό που στη­ρί­ζε­ται στη μυ­θο­λο­γία ε­νός α­νύ­παρ­κτου πα­ρελ­θό­ντος. Όλοι ξέ­ρου­με πως οι ε­βραίοι εί­ναι θρη­σκεία. Δεν εί­ναι φυ­λή. Εξ ου και μαύ­ροι ε­βραίοι, και Άρα­βες και Ρώ­σοι, Γερ­μα­νοί κ.λπ. Ήταν μια κα­θιε­ρω­μέ­νη μο­νο­θεϊκή θρη­σκεία, πο­λύ πριν τον χρι­στια­νι­σμό, ι­διαί­τε­ρα ε­πι­θε­τι­κή που εί­χε φτά­σει μα­κριά. Άρχι­σε να χά­νει έ­δα­φος ό­ταν ο χρι­στια­νι­σμός κα­θιε­ρώ­νε­ται σαν αυ­το­κρα­το­ρι­κή θρη­σκεία των Ρω­μαίων.

Εθνι­κι­σμός α­πό το πα­ρελ­θόν, τά­ξεις για το πα­ρόν

Ο ε­βραϊκός ε­θνι­κι­σμός ψά­χνει τις ρί­ζες του στη Βί­βλο που δεν εί­ναι ι­στο­ρι­κό βι­βλίο αλ­λά θρη­σκευ­τι­κό. Εξ ου και οι ε­βραίοι εί­ναι ο ε­κλε­κτός λαός του Θε­ού, ά­ρα α­νώ­τε­ρος α­πό τους άλ­λους. Πά­νω σε αυ­τήν την πα­τέ­ντα κι­νούνται ό­λοι οι ε­θνι­κι­σμοί. Ψά­χνουν ρί­ζες σε έ­να μυ­θι­κό πα­ρελ­θόν και η φυ­λή μέ­νει α­ναλ­λοίω­τη διά μέ­σου των αιώ­νων. Πά­ντα εί­ναι α­νώ­τε­ρη α­πό τους άλ­λους και συ­χνά εί­ναι αυ­τοί οι ε­κλε­κτοί του Θε­ού. Αντί­στοι­χος μύ­θος εί­ναι και ο τρι­σχι­λιε­τής πο­λι­τι­σμός μας, που ήρ­θε μέ­χρι τις μέ­ρες πε­τώ­ντας πά­νω α­πό τρεις αυ­το­κρα­το­ρίες. Τη ρω­μαϊκή, τη βυ­ζα­ντι­νή και την ο­θω­μα­νι­κή.

Εντού­τοις μπο­ρού­με να μι­λή­σου­με για ε­θνι­κή συ­νεί­δη­ση, α­φού πρώ­τα την πε­ρά­σου­με α­πό έ­να τα­ξι­κό φίλ­τρο. Και ας πά­ρου­με το πα­ρά­δειγ­μα των Ινδιών. Εί­χε την ί­δια συ­νεί­δη­ση ο μα­χα­ρα­γιάς με τις δέ­κα Ρο­λς-Ρόις με τους α­νέγ­γι­χτους που πέ­θαι­ναν α­πό πεί­να; Ο πρώ­τος εί­χε αγ­γλι­κή συ­νεί­δη­ση. Η κα­τώ­τε­ρη κά­στα εί­χε συ­νεί­δη­ση πως ή­ταν φτω­χός, ε­πει­δή α­κρι­βώς ή­ταν Ινδός. Και πά­νω σε αυ­τήν τη συ­νεί­δη­ση ο Γκά­ντι έ­νω­σε τους Ινδούς ε­να­ντίον της βρε­τα­νι­κής κα­το­χής.

Στην Ελλά­δα πι­στεύω πως έ­νας θε­με­λιω­τής της ε­θνι­κής λαϊκής συ­νεί­δη­σης εί­ναι το ρε­μπέ­τι­κο τρα­γού­δι ή α­στι­κό λαϊκό τρα­γού­δι. Απ' ό,τι μας λέ­νε οι ε­ρευ­νη­τές, ξε­κι­νά­ει στα μέ­σα του 19ου αιώ­να για να φτά­σει μέ­χρι τις μέ­ρες μας και α­κό­μα να τρα­γου­διέ­ται. Αν πά­ρου­με σαν δείγ­μα την εκ­πο­μπή «Στην υ­γειά μας, ρε παι­διά», του Σπύ­ρου Πα­πα­δό­που­λου, βλέ­που­με να την πα­ρα­κο­λου­θεί ο α­πα­ντα­χού ελ­λη­νι­σμός. Πράγ­μα που ση­μαί­νει πως α­να­γνω­ρί­ζουν έ­ναν κοι­νό τό­πο. Αν κοι­τά­ξου­με τώ­ρα λί­γο την ι­στο­ρία του ρε­μπέ­τι­κου, βλέ­που­με να δια­μορ­φώ­νε­ται ε­κεί που υ­πήρ­χε συ­μπα­γής ελ­λη­νι­σμός, ε­κτός του ελ­λα­δι­κού χώ­ρου, στην Κων­στα­ντι­νού­πο­λη και τη Σμύρ­νη. Δύο πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κές κο­σμο­πό­λεις, που τρο­φο­δο­τού­σαν έ­να και­νούρ­γιο ελ­λη­νι­κό μου­σι­κό πο­λι­τι­σμό και ό­χι μό­νο.

Το κλί­μα της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρίας ή­ταν ευ­νοϊκό, μια και η δι­κή της κλα­σι­κή μου­σι­κή θεω­ρεί­ται κλη­ρο­νο­μιά για την αν­θρω­πό­τη­τα. Αυ­τό το τρα­γού­δι με­τα­να­στεύει μα­ζί με τους πρό­σφυ­γες για να κα­τα­κτή­σει τις φτω­χο­γει­το­νιές της Αθή­νας και του Πει­ραιά, ό­πως και των άλ­λων α­στι­κών κέ­ντρων. Θα μπο­ρού­σα­με να λέ­γα­με πως γί­νε­ται το ε­θνι­κό τρα­γού­δι της φτω­χο­λο­γιάς, την εκ­φρά­ζει, την πε­ρι­γρά­φει και την α­πε­λευ­θε­ρώ­νει. Τη σμυρ­νέι­κη σχο­λή την α­κο­λου­θεί η πει­ραϊκή σχο­λή για να πε­ρά­σου­με με­τά στη γε­νιά του Τσι­τσά­νη. Και πε­ρί­που στη δε­κα­ε­τία του '50 αρ­χί­ζει να σβή­νει σαν δη­μιουρ­γία, αλ­λά ό­χι σαν α­πή­χη­ση.

Ποιος φο­βά­ται το ρε­μπέ­τι­κο;

Το τρα­γού­δι αυ­τό χτυ­πή­θη­κε α­πό την αρ­χή α­πό τους ευ­ρω­παϊστές, τους φα­σί­στες του Με­τα­ξά και τους κομ­μου­νι­στές. Μια άλ­λη πε­ρίερ­γη τρόι­κα. Κα­τά τον Πα­να­γιώ­τη Κου­νά­δη, εί­χα­με "έ­να ε­κα­το­ντα­ε­τή πό­λε­μο". Τε­λι­κά, το ρε­μπέ­τι­κο ε­πι­βλή­θη­κε στη συ­νεί­δη­ση ο­λω­νών με­τά το 1950. Και τε­λι­κά πέ­τυ­χε ο­ρι­στι­κό θρίαμ­βο με­τά την πτώ­ση της χούντας και α­να­γνω­ρί­στη­κε διε­θνώς σαν έ­να α­πό τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα μου­σι­κά ρεύ­μα­τα του 20ού αιώ­να δί­πλα στη τζαζ και τα μπλου­ζ, το τάν­γκο και τα φά­ντος.

Αν θέ­λα­με να δια­φυ­λά­ξου­με αυ­τόν το μο­να­δι­κό πο­λι­τι­σμό, θα έ­πρε­πε να εί­χε γί­νει «έ­νας ορ­γα­νι­σμός ρε­μπέ­τι­κου», που να συ­γκε­ντρώ­σει ό­λο αυ­τό το υ­λι­κό, να κά­νει έ­ρευ­νες και με­λέ­τες και ό,τι άλ­λο κά­νει έ­να ε­ρευ­νη­τι­κό ιν­στι­τού­το. Αλλά ό,τι εί­ναι πο­λι­τι­σμός, έ­χει πά­ντα έ­να μό­νι­μο και στα­θε­ρό εχ­θρό: το κρά­τος. Μα θα μου πεί­τε, ε­δώ το λαό του σκο­τώ­νει με φτώ­χεια και πεί­να, τον πο­λι­τι­σμό του θα σώ­σει; Ευ­τυ­χώς βρέ­θη­κε η ι­διω­τι­κή πρω­το­βου­λία. Άξιοι συλ­λέ­κτες και ε­ρευ­νη­τές έ­χουν μα­ζέ­ψει έ­να τε­ρά­στιο υ­λι­κό, που κα­νείς δεν ξέ­ρει τι θα α­πο­γί­νει ό­ταν ο ι­διο­κτή­της κά­ποια μέ­ρα θα φύ­γει. Όλοι πια έ­χουν αρ­χί­σει και με­γα­λώ­νουν και τέ­τοιες σκέ­ψεις εί­ναι μάλ­λον λο­γι­κές.

Νο­μί­ζω πως το με­γα­λύ­τε­ρο αρ­χείο ρε­μπέ­τι­κων δί­σκων, και ό­χι μό­νο, εί­ναι του Πα­να­γιώ­τη Κου­νά­δη, που α­ριθ­μεί πά­νω α­πό δέ­κα χι­λιά­δες δί­σκους 78 στρο­φών. Μέ­ρος αυ­τού του υ­λι­κού έ­χει βγει κα­θα­ρι­σμέ­νο σε CDμε ψη­φια­κή ε­πε­ξερ­γα­σία. Επα­νεκ­δό­σεις ρε­μπέ­τι­κων έ­χουν γί­νει α­πό πολ­λούς. Δεν εί­ναι ό­λα της ί­διας ποιό­τη­τας. Μια σει­ρά που ή­ταν κα­λή, θα την έ­λε­γα «ε­γκυ­κλο­παί­δεια του ρε­μπέ­τι­κου», ή­ταν αυ­τή που εί­χαν εκ­δώ­σει τα «Νέ­α». Ήταν έ­να ει­κο­σά­το­μο έρ­γο με έ­ρευ­να και κεί­με­να του Πα­να­γιώ­τη Κου­νά­δη και τη συ­νό­δευαν σα­ρά­ντα δί­σκοι. Τό­τε αυ­τά κυ­κλο­φο­ρού­σαν πα­ράλ­λη­λα και έ­τσι δεν ή­σουν υ­πο­χρεω­μέ­νος να α­γο­ρά­σεις την ε­φη­με­ρί­δα.

Τα σι­ντί που χά­νο­νται ξαφ­νι­κά

Με τις ε­φη­με­ρί­δες του ΔΟΛ έ­χω έ­να πρό­βλη­μα. Τις δια­βά­ζω σαν να περ­πα­τάω σε ναρ­κο­πέ­διο. Μπο­ρείς να κα­τα­πιείς ά­νε­τα μια δια­στρε­βλω­μέ­νη εί­δη­ση, να φας α­μά­ση­τα πολ­λά κεί­με­να σκο­πι­μό­τη­τας και ό­ταν ψά­χνεις για κά­ποια στή­λη ή για κά­ποιο έν­θε­το να μην το βρί­σκεις για­τί ε­ξα­φα­νί­στη­κε μυ­στη­ριω­δώς. Και το έ­κο­ψα το χούι. Αλλά ό­ταν θέ­λεις να α­γιά­σεις, ο διά­ο­λος δεν σε α­φή­νει. Ξα­να­χτυ­πούν τα «Νέ­α» πά­λι με ρε­μπέ­τι­κα, αυ­τή τη φο­ρά σαν έν­θε­το, πά­λι σε έ­ρευ­να-κεί­με­να Πα­να­γιώ­τη Κου­νά­δη, ό­λα ψη­φια­κά ε­πε­ξερ­γα­σμέ­να α­πό το μά­γο του εί­δους, Νί­κο Διο­νυ­σό­που­λο. Παίρ­νω το πρώ­το με τη Ρό­ζα Εσκε­νά­ζυ και ή­ταν σαν να την ά­κου­γα ζω­ντα­νή τη δε­κα­ε­τία του '30.

Γυ­ρί­ζω στο πε­ρί­πτε­ρο και α­γο­ρά­ζω άλ­λες τέσ­σε­ρις ε­φη­με­ρί­δες, για να δώ­σω τους δί­σκους σε α­ντί­στοι­χους φί­λους στο ε­ξω­τε­ρι­κό. Ακο­λού­θη­σαν δί­σκοι με τους Γιώρ­γο Κα­τσα­ρό, Μα­ρί­κα Πα­πα­γκί­κα, Αντώ­νη Νταλ­κά. Και έρ­χο­νταν έ­τσι μια μι­κρή πο­λυ­τέ­λεια στη μί­ζε­ρη ζωή που κά­νου­με και μου έ­δι­νε με­γά­λη χα­ρά. Σπά­νιο συλ­λε­κτι­κό υ­λι­κό, δυ­σεύ­ρε­το και α­πρό­σι­το, τώ­ρα το εί­χες στο χέ­ρι πάμ­φθη­να μέ­σα σε μια ε­φη­με­ρί­δα. Αλλά το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το ε­ξα­φα­νί­στη­κε το CDμυ­στη­ριω­δώς, πά­λι χω­ρίς κα­μία ε­ξή­γη­ση. Εί­ναι γνω­στό πως εί­χαν δο­θεί και άλ­λα CDμε το α­ντί­στοι­χο υ­λι­κό και ή­ταν έ­τοι­μα για ε­κτύ­πω­ση. Τε­λι­κά, αν οι εκ­δό­τες θέ­λουν κέρ­δη, υ­πάρ­χουν δου­λειές που μπο­ρούν να κά­νουν και δεν έ­χουν κρί­ση: ναρ­κω­τι­κά, ε­μπό­ριο ό­πλων, τρά­φι­κιν­γκ γυ­ναι­κών κ.λπ. Εμάς τι μας θέ­λουν σαν πε­λά­τες;

*Πηγή: tvxs.gr - http://epohi.gr/

www.iskra.gr

Γιάννης Κότσιρας 'Μεσ' στα μάτια σου' (Γιάννενα)



Όταν νίπτει κανείς τας χείρας του...

Δυο ακόμη σχόλια στο επίμαχο θέμα του Κώνωπα και των Olympic Coca-Cola Games

ΔΙΥΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΩΝΩΠΑ…

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Ο Χάρρυ Κλυνν δικαίως ξεσπάθωσε, μιλώντας για «υποκριτικές μαλακίες». Όμως το θέμα δεν εξαντλείται εκεί. Ένας υποκριτής μπορεί να έχει τη στοιχειώδη λογική, να επικαλείται δηλαδή θέματα ανύπαρκτα με αληθοφάνεια και πειστικότητα. Μπορεί όμως να είναι υποκριτής, και μαζί …ανισόρροπος, ή και εντελώς ηλίθιος, να επικαλείται δηλαδή ως αλήθειες εξόφθαλμα ψέματα. Το ότι ο λόγος του καταφέρνει να περάσει σε μια μερίδα έστω κόσμου, είναι το πιο ανησυχητικό.

Αυτή είναι η περίπτωση με το θέμα της Παπαχρήστου. Μιλάμε για καθαρή παράνοια. Κανένας ρατσισμός δεν ανιχνεύεται στην «περίφημη» φράση της. Αν επρόκειτο για μια επιδημία κουνουπιών του …Σηκουάνα, ας πούμε, θα ετίθετο θέμα για μια αντίστοιχη φράση από την …γαλλική κοινότητα; ασφαλώς το τηλεκατευθυνόμενο «σκάνδαλο» προέκυψε αποκλειστικά εκ του ότι κάποιος τόλμησε από «επίσημη θέση» να θίξει το θέμα του αφρικανικού υπερπληθυσμού στην Ελλάδα.

Όμως, αν κατ’ αρχήν ο λαβών την απόφαση φαντάζει γραφικός, η δυνατότητά του να περνάει την όποια «θέση», όχι απλώς αφ’ υψηλού, αλλά από το απυρόβλητο, χωρίς κανένα έλεγχο, τον καθιστά επικίνδυνο. Δίνει επίσης μια επιπλέον ιλαρή χροιά στο ούτως ή άλλως γελοίο σχόλιό του περί «διαφορετικότητας» που η αθλήτρια «δεν σεβάστηκε».

Η επίκληση του σεβασμού της διαφορετικότητας γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα σε μια περίοδο όπου σύσσωμος ο Δυτικός κόσμος διαδηλώνει το δικαίωμά του να «δραστηριοποιείται» όπου Γης για να φέρει τη …δημοκρατία.

Όσιο για την επίκληση του «αυθεντικού Ολυμπιακού Πνεύματος», είναι πασίγνωστο ότι αφορούσε αποκλειστικά στη συμμετοχή Ελλήνων …αφήνοντας έξω τους «βαρβάρους»

Από μια τέτοια υπόθεση, δεν μπορούσαν να λείψουν οι μεστές πολιτικού λόγου παρεμβάσεις των κομμάτων της Αριστεράς, με πρώτη και καλύτερη εκείνη του ΚΚΕ:

«μία βασική αιτία που γεννά τέτοιες απαράδεκτες συμπεριφορές, όπως της Β. Παπαχρήστου, είναι ο εθνικισμός και η εθνική υπεροψία, που καλλιεργούνται γενικότερα και ιδιαίτερα στο χώρο του αθλητισμού» … «η ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος προϋποθέτει πρώτα απ’ όλα διαπαιδαγώγηση που θα καλλιεργεί τη φιλία και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, άρα προϋποθέτει αθλητισμό σε εντελώς διαφορετική βάση από το σημερινό του εμπορίου, της ντόπας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου» .

Μα …η εικόνα ενός αθλητισμού με απονευρωμένα τα πατριωτικά αντανακλαστικά, χωρίς «εθνικισμό» και «εθνική υπεροψία» είναι αυτή ακριβώς που καλλιεργείται σήμερα: η εικόνα του αθλητισμού του «χωρίς σύνορα» εμπορίου, τη ντόπας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Εξ ου και ο κατευθυνόμενος σάλος, στον οποίο, «παραδόξως», συμμετέχουν το ΚΚΕ και τα λοιπά αριστερά κόμματα.

kavvathas.com

O Ρατσισμός του Αντιρατσισμού: (αφήστε να πηδήξει το κορίτσι)

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Το Ολυμπιακό ιδεώδες είναι το ιδεώδες της Νίκης. Αυτό που μετράει είναι η Νίκη, και όχι τα πολιτικά, τα ηθικά και τα ταξικά ή αντιταξικά πιστεύω του αγωνιζομένου. Για να μετείχε κάποιος στους Ολυμπιακούς αγώνες έπρεπε να μην διώκετo για αξιόποινες πράξεις και όχι για αξιόποινες ιδέες. Από πότε οι ιδέες, ένα ανέκδοτο ή χαριτολόγημα το οποίο δημόσια ανεκαλέσθη αποτελεί κάποια αξιόποινη πράξη; Από πότε στον Ολυμπισμό τέθηκαν πολιτικά, ηθικά και ιδεολογικά κλαπέτα;

Μια δίκη χωρίς δίκη ήτανε στην Παπαχρήστου ο αποκλεισμός της, η πρώτη αδικία. Η δεύτερη αδικία που της έγινε μετά από μια δίκη χωρίς να υπάρξει δίκη, χωρίς ο εναγόμενος να καλεστεί από την πολιτεία, τη δημόσια αρχή, για να απολογηθεί, η οποία της πήρε το κεφάλι, είναι η πολιτική της δημόσιας αρχής που καλείται ρατσισμός του αντιρατσισμού ή πολιτική του παραλόγου.

Δεν θέλω να ανήκω σε μια πολιτεία που καταδικάζει χωρίς απολογία, που δεν ξέρει να συγχωρεί, που με το ρατσισμό της αποδεικνύει τα αντιρατσιστικά της ιδεώδη. Δεν θέλω να ανήκω σε μια πολιτεία που σου στερεί το όνειρο για μια έστω σκληρή σου φράση. Δεν θέλω να ανήκω σε μια πολιτεία που...

πάει να λυντσάρει έναν Ευριπίδη για μια προσβλητική ή ατυχή του φράση στον Προμηθέα δεσμώτη. Δεν θέλω να είμαι σε μια πολιτεία που λόγω της δημοκρατίας στερεί τον άλλον από τα αντιδημοκρατικά του ιδεώδη, που λόγω μιας ηθικής ρίχνει στο πυρ το εξώτερο τους «ανήθικους» αλλά από την άλλη μεριά τους τιμά όταν της προσφέρουνε στις επιστήμες, στις τέχνες και στα γράμματα, και στη μουσική. Δεν θέλω να ανήκω σε μια πολιτεία που ο ρατσισμός διώκεται, όπως και το μη Έλλην βάρβαρος που υπήρξε η αρχή της στήριξης των Ολυμπιακών αγώνων.

Αναγνωρίζοντας πως είμαι ρατσιστής κάνω το πρώτο βήμα προς τον αντιρατσισμό. Το δεύτερο βήμα είναι να παραδεχτώ το σωστό της απορίας ενός έγχρωμου που έλεγε σε ένα λευκό: Εσύ όταν γεννιέσαι είσαι μπλε, όταν θυμώνεις γίνεσαι κόκκινος, όταν φοβάσαι κίτρινος, όταν πεθαίνεις άσπρος. Εγώ όταν γεννιέμαι είμαι μαύρος, όταν θυμώνω είμαι μαύρος, όταν φοβάμαι είμαι μαύρος, όταν πεθαίνω είμαι μαύρος. Καλά, εμένα λες έγχρωμο;

Το τρίτο βήμα προς τον αντιρατσισμό είναι να αποδεχτώ, το ότι, καθώς όντως τους ανθρώπους τους χωρίζει το χρώμα αλλά τους ενώνει το ήθος κάτω από τον έναστρο ουρανό, η πολιτεία οφείλει βάσει αυτού του δεδομένου να μπορεί να συγχωρεί και να αφήσει ένα παιδί, ρίχνοντας ακόντιο ή πηδώντας το τριπλούν, να έχει το δικαίωμα να κοιτάζει τα αστέρια.

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

ΥΓ του blog: Επανήλθαμε σ' αυτό το θέμα γιατί περίσσεψε η υποκρισία από τη μια, κι από την άλλη επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι σε τούτη τη χώρα δε λειτουργεί η δικαιοσύνη. Πρώτα απ' όλα σαν έννοια, σαν αίσθηση κι έπειτα σαν απονομή. Η τελευταία αποδίδεται είτε χάριν της ισχύος είτε από την δύναμη του όχλου (όχι του λαού) που ονομάστηκε κοινή γνώμη πολλαπλώς καθοδηγούμενη. Το ζήτημα είναι βαθύτατα πολιτικό. Την αντίδραση των κυβερνητικών και μνημονιακών κομμάτων και προσωπικοτήτων την αναμέναμε, τους βόλευε άλλωστε να εκδηλώσουν βερμπαλιστικά ευαισθησίες που απώλεσαν από καιρού, αν τις είχαν ποτέ. Μας εξέπληξε θλιβερά η θέση του ΣΥΡΙΖΑ. Δείχνει να μην έχει καταλάβει αυτός, εκείνο που κατηγορεί τους άλλους, δηλαδή το νόημα της ψήφου της 17ης Ιουνίου. Δεν επέλεξε ο λαός τον ΣΥΡΙΖΑ για αξιωματική αντιπολίτευση κι αυριανή κυβέρνηση για να συνεχίσει να συμπεριφέρεται σαν μειοψηφικό κόμμα του 4%. Δεν τον επέλεξε για να κάνει συστημική αντιπολίτευση περιμένοντας να γίνει άλλη μια κυβέρνηση του συστήματος. Δεν το επέλεξε για τα επιφανειακά και εύκολα. Τον επέλεξε για να ηγηθεί μιας αλλαγής, μιας πραγματικής αλλαγής του σάπιου συστήματος της μεταπολίτευσης και όχι μόνο. Τον επέλεξε για να δημιουργήσει μια Ελλάδα του μέλλοντος χωρίς τις δυνάμεις ισχύος και τις ψευδοελίτ των δοσιλόγων που τον κρατούν σταυρωμένο από την Βάρκιζα και μετά. Αυτό θέλει απόφαση, σοβαρότητα, σκέψη και σχέδιο. Δεν μπορεί να αντιδράς αυτόματα και απερίσκεπτα σαν δύναμη διαμαρτυρίας. Θέλει να μετράς τις επιπτώσεις, να προβλέπεις τις εξελίξεις, να αποφεύγεις τα χείριστα και να επιβάλεις τα δίκαια προς όφελος του λαού και του διωκόμενου από τις εξουσίες ανθρώπου. Δηλαδή, κύριοι και συνοδοιπόροι του ΣΥΡΙΖΑ, τι μετράει πιο πολύ για σας, ο φασισμός μιας απόφασης ή το όποιο ρατσιστικό υπονοούμενο κρύβει η ρήση ενός νέου ανθρώπου που δεν είναι δα και δική του, αλλά ανέκδοτο που κυκλοφορεί από το 2010; Νομίζετε ότι δεν μπορεί να μας εκπροσωπεί αυτό το κορίτσι και μπορούν οι κλέφτες και λωποδύτες (δεν εννοώ τους αιρετούς) παρατρεχάμενοι της εκάστοτε εξουσίας; Νομίζετε ότι διώκοντας και φυλακίζοντας τις ιδέες, τις εξαφανίζετε; Αυτό τουλάχιστον στην αριστερά το γνωρίζουμε χρόνους πολλούς. Νομίζετε ότι με φωνές κραυγές κι ανακοινώσεις θα εξορκίσετε τον ρατσισμό και τον νεοναζισμό που φουντώνει στις άγρια δοκιμαζόμενες από τον καπιταλισμό και νεοφιλελευθερισμό, άλλοτε ευημερούσες, κοινωνίες της Δύσης; Λυπάμαι αλλά είστε βαθιά νυχτωμένοι. Όταν θα δείτε τη Χρυσή Αυγή να εκτινάσσεται σε διπλάσια και τριπλάσια ποσοστά εσείς θα ψάχνεστε ακόμα για το πώς και το γιατί. Κι είναι τόσο απλό. Ή γκρεμίζεις αυτό το πολλαπλώς άδικο, άνομο, αναξιοκρατικό, αντιδημοκρατικό με οποιοδήποτε μέτρο και παρανοϊκό σύστημα που δομήθηκε σ' αυτή την χώρα από τον πόλεμο και μετά ή συμπορεύεσαι μ' αυτό. Τα άλλα είναι φαινόμενα. Τελικά τι καταφέρατε αγαπητοί μας φίλοι; Συντρίψατε τα όνειρα και τις ελπίδες μιας νέας κοπέλας, υπερασπιστήκατε τους ανεμόμυλους του Θερβάντες, επιβραβεύσατε μια φασιστική ποινή από άνομους υπευθύνους και υποκύψατε στην ισχύ του άμετρου, του επιφανειακού, του πιθανά σκόπιμου και των ισχυρών που το επικαλούνται και το επιβάλλουν. Από σήμερα οι έγχρωμοι και μη οικονομικοί μετανάστες στη χώρα μας απολαμβάνουν μεγαλύτερη ελευθερία, αποδοχή και κατανόηση από τους πολίτες και την κοινωνία μας. Γελούν και χαίρονται, Αλέξη. Τώρα γιατί ο υποβολέας μας τριβελίζει επιμένοντας ότι όπου η δύναμη προστασίας είναι αφελής, προσχηματική κι ανίσχυρη, η σφαγή μεγαλώνει, είναι μια από τις γνωστές παραξενιές του.

Maria del Mar Bonet i Manolo García "Λιγνά κορίτσια" (Noies voramar) του Γιάννη Ρίτσου

Η κυβερνητική ΔΗΜΑΡ και ο Φασισμός του πολιτικώς ορθού

του Γιάννη Σιδέρη

Ηταν ένα σαχλό και κρύο ανεκδοτάκι που αναπαρήγαγε η αθλήτρια Παπαχρήστου και το διαβάσατε χθες εδώ. «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου..θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!! Κακόγουστο, κακόηχο, αντιαισθητικό αν θέλετε, έπαιζε με την εντοπιότητα και την ονομασία του ιού, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν υπονοεί κάποια φυλετική, εθνική ή άλλη κατωτερότητα. 

Αυτό το ανεκδοτάκι έγινε το νέο εθνικό μας θέμα. Λύσσαξε το διαδίκτυο, τα blogs, το twitter και το FB, επειδή κάποιοι, μυγιάγγιχτοι μέχρι υπερβολής, θέλησαν –ως εκεί μπορούν –να το ερμηνεύσουν ως …κήρυγμα ρατσιστικού μίσους. Σε μια χώρα που τα ανέκδοτα με τους έλληνες Πόντιους σκορπούν θυμηδία στις παρέες, οι δημοκρατικές συνειδήσεις εξεγέρθηκαν για το χαζό twit μιας αθλήτριας – η οποία ειρήσθω εν παρόδω, όντως έδειχνε μέσω διαδικτύου, κάποιες συμπάθειες προς πρόσωπα – φορείς ακραίων ιδεολογιών. Αλλά οι ιδεολογίες αυτές και τα πρόσωπα που τις εκφράζουν εκπροσωπούνται στη Βουλή, άρα τελούν εν νομιμότητι.

Ωστόσο η Παπαχρήστου δεν γνώριζε πως υπάρχει και ο κυβερνητικός εταίρος, η ΔΗΜΑΡ, ακοίμητος φρουρός στις επάλξεις της πολιτικής ορθότητας. Με το ύφος και το πρόσκαιρο μέγεθος που της προσδίδει η συμμετοχή στην παράταιρη κυβέρνηση, απαίτησε, ναι απαίτησε, από την Ολυμπιακή Επιτροπη ότι «το μόνο που έχει να κάνει είναι να ανακαλέσει τώρα την κα. Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς αγώνες». Σιγά που θα έχαναν την ευκαιρία των αντιρατσιστικών λαβάρων και ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ!

Κρίμα που η ΔΗΜΑΡ δεν θα έχει την ευκαιρία να εισηγηθεί στην συγκυβέρνηση την θέσπιση κάποιου φαιού νομοσχεδίου που θα απαγορεύει την ελευθερία έκφρασης γνώμης. Την έχει προλάβει ο πολυπολιτισμικός ΓΑΠ με το νομοσχέδιο «για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», που κατασκεύασε, μετά από εντολή του, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης. Το άρθρο 4 μας εισάγει στην επικράτεια του ζόφου, αφού στο όνομα της πολιτικής ορθότητας και του αντιρατσισμού, εισηγείται την ποινικοποίηση της γνώμης στην Ελλάδα! Μας προειδοποιεί ότι τιμωρείται με φυλάκιση και χρηματική ποινή «όποιος δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου (…) κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή να διεγείρει σε βιαιοπραγίες η εχθροπάθεια (!!) κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή το γενετήσιο προσανατολισμό». Όπως σημείωνε τότε κάποιος πολίτης στο opengov «Η παγκοσμιοποίηση φτιάχνει νέο δίκαιο, δημιουργεί τη νομολογία της. Κατασκευάζονται νέες παραβάσεις, νέες ποινές, νέα πρόστιμα»… κατασκευάζει τους δικούς της μελανοχίτωνες…

Να θυμίσουμε ότι στη Γαλλία από το ΄90, και με βάση έναν τέτοιο νόμο είχε διωχθεί για «ρατσιστική προσβολή» ο Γάλλος φιλόσοφος και πολιτικός Ροζέ Γκαρωντύ, για το βιβλίο του «Οι θεμελιώδεις μύθοι της Ισραηλινής πολιτικής". Ο Γκαρωντύ αμφισβητούσε πτυχές της ιστορίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ακόμη και αυτό το ολοκαύτωμα των εβραίων.

Ναι, είναι λάθος. Αλλά είναι λάθος γνώμης όχι πράξης… Καταδικάστηκε για την γνώμη του - επειδή τόλμησε να την εκφράσει!

Εμείς τους ξεπεράσαμε! Εδώ πλέον τιμωρείται μια αθλήτρια για ένα χαζό ανέκδοτο στο διαδίκτυο, που δεν τεκμηριώνεται καν ως ρατσιστικής υφής. Είναι μια ευκλεής νίκη της κυβερνητικής ΔΗΜΑΡ στον αγώνα κατά του ρατσισμού. Αντε και στην νομοθετημένη απαγόρευση των …ανεκδότων!

protagon.gr

Υποκριτές με τη Βούλα

«Ρε η κοπέλα δεν έζησε το ΕΥΡΩΜΠΑΣΚΕΤ το 87. Δεν ξέρει καν ποιός είναι ο Αντρέας Παπανδρέου, είναι παιδί» λέει η Αντιγόνη στο γραφείο. Πραγματικά, η Βούλα Παπαχρήστου γεννήθηκε το 1989. Είναι μια κοπέλα 23 χρονών. Δέκα χρόνια προπόνηση, χαμένα παιδικά χρόνια, ίσως μια αψάδα που καμιά φορά έχουν οι άνθρωποι της επιμονής και της θυσίας και σίγουρα επιπολαιότητα.

Ναι, αυτός που γράφει στο τουίτερ μια ανοησία για τα κουνούπια του Νείλου και τους Αφρικανούς στην Ελλάδα, αγνοώντας μάλιστα πως δεν απευθύνεται στην παρέα της αλλά στο δημόσιο χώρο, είναι επιπόλαιος. Έχει ίσως κακό χιούμορ, είναι επηρεασμένος από εξελίξεις στη χώρα που δεν μπορεί και δεν ξέρει να ερμηνεύσει. Αλλά δεν είμαι πεπεισμένος πως είναι ρατσιστής. Ούτε πως φταίει περισσότερο από όλους αυτούς που με την πολιτική τους έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή.

Η Βούλα Παπαχρήστου είναι μια κοπέλα στα 23, χωρίς γνώσεις ίσως, χωρίς πολιτική ωριμότητα, που θέλησε να κάνει πλάκα με κάτι που ήταν πιο σοβαρό απ ό,τι νόμιζε, όπως της αποκάλυψαν οι συνθήκες. Σε χρόνο ρεκόρ, Ολυμπιάδας θα έλεγα, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, έκανε το δικό του άλμα εις μήκος. Με ένα φοβερό πήδημα, απ’ αυτά στα οποία έχει προπονηθεί μέσα από διάφορες πολιτικές κωλοτούμπες, έφτασε στο ρεκόρ της υποκρισίας του.

Πολιτικοί στον καιρό της τρόικας ένιωσαν την αξιοπρέπειά τους να απειλείται από την Παπαχρήστου. Αντιρατσιστές-χωροφύλακες των διατυπώσεων βρήκαν αντικείμενο. Και ανόητοι, βρήκαν μια μεγαλύτερη ανοησία,αυτή μιας κοπέλας,για να στοιχειοθετήσουν την συγκριτική τους «σοβαρότητα».

Σε όλο αυτό το ξέσπασμα υποκρισίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, την μέρα ακριβώς που έφτασε η τρόικα στην Ελλάδα για να τους δώσει εντολές, κοκκίνισαν από ντροπή με τους 140 χαρακτήρες της Παπαχρήστου στο τουίτερ. Ζήτησαν να αποκλειστεί από την Ελληνική Ολυμπιακή Αποστολή. Από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε το ίδιο αίτημα, θέλοντας να επιβεβαιώσει την θεσμική του υπερευαισθησία σε θέματα ρατσισμού.

Καταλαβαίνω γιατί ο Βενιζέλος θέλει να θεωρεί ρατσισμό τις δηλώσεις Παπαχρήστου. Είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια κοπελίτσα από αυτόν που έχεις καθιερώσει χωρίζοντας τη χώρα σου σε μια ελιτ και στη μάζα. Καταλαβαίνω γιατί η ΔΗΜΑΡ, πρέπει να δείξει πως διαθέτει αριστερά αντανακλαστικά την ώρα που χάνει κάθε άλλο που τη συνδέει με το λαικό αίσθημα. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απολογείται στη λογική του πολιτικά ορθού, κάνοντας το χωροφύλακα των ευαισθησιών.

Στο πρόσωπο της Βούλας Παπαχρήστου δεν βλέπω καμιά ρατσίστρια αλλά ένα παιδί που δεν ξέρει τι είπε. Ένα παιδί της εποχής με το μπέρδεμα και ίσως τα εύκολα συμπεράσματα. Είναι υποκρισία να βγαίνουν οι παράγοντες των Ολυμπιακών Αγώνων, της ντόμπας και της Κόκα Κόλα, της εμπορευματοποίησης και του θεάματος και να πουλάνε ευθιξία.
Το Ολυμπιακό πνεύμα απειλήθηκε ξαφνικά από τη χαζομάρα,η πολιτική βρήκε το αξιακό της σύστημα όπως η πόρνη ένα κομμάτι ρούχο για να κρυφτεί και οι μικρόψυχοι την ανάλυση περί όνου σκιάς.

Η Βούλα προσπάθησε να σώσει την κατάσταση γράφοντας στο τουιτερ πως δεν ενοούσε ό,τι έγραψε και πως είναι μόνο αθλήτρια. Αλλά οι Αθάνατοι είχαν πάρει τις αποφάσεις τους. Και σίγουρα δεν ξέρουν αυτοί τι σημαίνει να πεθαίνει ένα όνειρο.

Δεν θεωρώ υπερβολική την απόφασή τους.Τη θεωρώ υποκριτική. Δημιούργησαν όλο αυτό, το μεγάλωσαν για να κρυφτούν πίσω του. Αυτοί που έκαναν νόμους για να αμνηστεύονται, για να κλεβουν, για να εξυπηρετούν,να που είναι ηθικοί και άμεμπτοι, πυροβολώντας ένα παιδί.

Σε μια απο τις αναρτήσεις της στο τουιτερ η Βούλα Παπαχρήστου, λίγες ωρες πριν ξεσπάσει η μπόρα, έχει γράψει τους στίχους του φίλου Γιώργου Κλεφτογιώργου «Να κοιμηθούμε αγκαλιά,να μπερδευτούν τα όνειρά μας και στου φιλιού τη μουσική, ρυθμό να δίνει η καρδιά μας». Ανυποψίαστη, τις ώρες της ευτυχίας και του ονείρου. Λίγο αργότερα άρχισαν να την πυροβολούν ως ρατσίστρια. Ευτυχώς, σώσαμε την χαμένη τιμή των Ολυμπιακών. Και της πολιτικής βέβαια. Υποκριτές και με… Βούλα.

ΥΓ. Δεν ξέρω τι προσβάλει περισσότερο την Ολυμπιακή ιδέα, το γεγονός ότι η Βούλα Παπαχρήστου έγραψε μια επιπολαιότητα στο τουίτερ ή ότι ο επικεφαλής της Ολυμπιακής Επιτροπής είχε βγάλει 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό αδήλωτα;

koutipandoras.gr

Ελένη Τσαλιγοπούλου 'Χίλιες σιωπές'

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ...

Ούτε τη Βούλα Παπαχρήστου ξέρω, ούτε τον Πίου, το μαύρο πιστόλι. Ξέρω μόνο ένα: Δύσκολα να κάνεις χιούμορ, έστω και «μαύρο» και πιο δύσκολο ακόμα να βάλεις έναν ξανθό γαλανομάτη να καθαρίζει τζάμια και να βάζει γκολ από τα αποδυτήρια! Πάρτε λοιπόν, πίσω το κορίτσι κι αφήστε τις υποκριτικές μαλακίες...

Αναρτήθηκε από Χάρρυ Κλυνν

ΥΓ του blog: Σας έδωσε εξηγήσεις. Ερμήνευσε τον εαυτό της και τα λεγόμενα της όπως μόνο αυτή έχει δικαίωμα, ζήτησε εγγράφως και δημοσίως συγνώμη κι εσείς δείχνοντας όλη την αντιρατσιστική μανία σας αλλά κατά τα άλλα εξουσιαστική λογική και πρακτική σας πέσατε να φάτε, να λιντσάρεται και να καταστρέψετε ένα νέο άνθρωπο. Αυτό πως λέγετε;  Πέφτετε από τα σύννεφα εσείς οι ταγοί μας για το πώς και το γιατί αυξάνονται ρατσισμός και ναζισμός στην κοινωνία μας αλλά δεν κοιτάτε τον καθρέφτη για να δείτε στον εαυτό σας τα αίτια και τις αιτίες του φαινομένου. Κύριοι της κυβερνώσας ΔΗΜΑΡ εδώ βρήκατε να ξιφουλκήσετε και να δείξετε όλη την ευαισθησία σας; Όταν αλλοιώνετε την βούληση ενός λαού, όταν μακελεύεται μια κοινωνία όταν γίνεστε δεκανίκι προσφέροντας κοινωνική κάλυψη στην καταστροφική κυβέρνηση του μνημονίου δεν έχετε δράμι πόνο κι ευαισθησία και σας έπιασε ο πόνος κι οργή πάνω σ' ένα νέο κορίτσι; Ε! δεν αντέχεστε πια έχει κι η αηδία τα όρια της

... η κρίση και οι νίκες στον αθλητισμό ...

Παντελής Μπουκάλας

Οι μικρές χαρές του Νότου

.

Για χαριτολόγημα πρόκειται βέβαια. Αλλά για ένα χαριτολόγημα που, χάρη στον αέρα της φήμης του ανθρώπου που το σκέφτηκε και το είπε, έκανε αστραπιαία τον γύρο του κόσμου. Κι έδωσε τίτλους (χάρτινους, γυάλινους ή ψηφιακούς), αλλού χαμογελαστά σκωπτικούς κι αλλού δηλητηριωδώς χαιρέκακους. Λέω για τη δήλωση του Φερνάντο Αλόνσο, οδηγού της Φόρμουλα 1, αμέσως μετά τη νίκη του στο γκραν πριν της Γερμανίας. Μολονότι ζάπλουτος και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πολιτική, δεν θα μπορούσε παρά να γνωρίζει πως η πατρίδα του συναγωνίζεται με την Ελλάδα για τα απεχθή πρωτεία της ανεργίας και πως οι πόλεις της μέρες τώρα συνταράσσονται από διαδηλώσεις με αρκετή δόση βίας, οι οποίες, τι άλλο, «πλήττουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό».

«Ενας Ισπανός, οδηγώντας ιταλικό μονοθέσιο αυτοκίνητο σχεδιασμένο από Ελληνα, νίκησε μέσα στη Γερμανία». Αυτό δήλωσε ο Αλόνσο, δίνοντας έτσι και μηχανοκίνητη διάσταση στην «εκδίκηση» του Νότου. Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός της εθνικής Γερμανίας από την Ιταλία, στον ημιτελικό του Γιούρο, με τα δύο γκολ του Μάριο Μπαλοτέλι, που πρόσφερε στους συμπατριώτες του (για μια βραδιά έστω) περισσότερη χαρά απ' ό,τι ο συνώνυμός του ο πρωθυπουργός Μάριο Μόντι.

Οι νίκες στον αθλητισμό δεν βελτιώνουν ούτε κατ' ελάχιστο τη ζωή των υπολοίπων, πλην των ίδιων των νικητών και της προπονητικής ή τεχνικής τους ομάδας. Αλλά όσοι χαίρονται για ένα γκολ ή ένα κύπελλο το ξέρουν αυτό, δεν ξεγελιούνται. Ξέρουν ακόμα πως αυτή η προσωρινή και απολύτως φαντασματική ευτυχία αποδεικνύεται τελικά πολύ πιο υλική από εκείνη που μονότονα τους υπόσχονται οι μεσσιανίζοντες πολιτικοί, αλλά και οι «ναυαγοσώστες» τεχνοκράτες που τους υποκαθιστούν. Γνωρίζουν επίσης ότι στους μιντιοκρατούμενους καιρούς μας η νίκη ενός αστέρα του αθλητικού στερεώματος έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο από τις δικές τους διαδηλώσεις, όσο μαζικές, θερμές και επίμονες κι αν είναι. Ο Αλόνσο έγινε πρωτοσέλιδος στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία - παντού. Οχι οι ιντιγνάδος.

Στην Ελλάδα λοιπόν, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, είμαστε μάρτυρες του ίδιου σεναρίου, της ίδιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας: Οικονομική κρίση (που παρασταίνεται σαν αποκλειστική νόσος της κάθε χώρας και όχι σαν τμήμα της ευρύτερης κρίσης), αίτηση δανεισμού, πρώτος «θρίαμβος» («δεν ετέθησαν πολιτικοί όροι»), επιδείνωση της κρίσης, νέα αίτηση αίτηση δανεισμού, δεύτερος «θρίαμβος» («οι όροι που ετέθησαν είναι ήπιοι»), καταβαράθρωση, αναθεματισμός των άπληστων αγορών, ψελλίσματα κατά της στενόμυαλης γερμανικής ηγεμονίας, Μνημόνιο - τι άλλο; Εν τω μεταξύ τα ποσά των Γερμανών πλουσίων που φοροδιαφεύγουν εξαγόμενα στην Ελβετία (την ώρα που η κ. Μέρκελ καταγγέλλει τον Νότο σαν παράδεισο της φοροκλοπής) θα μπορούσαν να καλύψουν τα χρέη της Ελλάδας τουλάχιστον και της Πορτογαλίας, ίσως και της Ισπανίας. Αλλά τι σχέση έχουν τα υπέρογκα γερμανικά κέρδη με τις απώλειες των Νοτίων; Η οκνηρία τους φταίει και ο καλοπερασακισμός τους. Τι άλλο;

stavrochoros.pblogs.gr

O χάρτης δείχνει τον πραγματικό ένοχο για την τραγωδία της Κύπρου

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Η 38η μαύρη επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ως επακόλουθο του χουντικού πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου, πέρασε και έφυγε χωρίς πολλές αναφορές από τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης. Αποδέχομαι ότι η οικονομική κρίση ισοπέδωσε τα πάντα, και ένα θέμα όπως η τραγωδία της Κύπρου, που δεν επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων, είναι λογικό να περνά απαρατήρητο. Αλλωστε, πρόκειται για μία μεγάλη εθνική ήττα, αλλά και ενοχή, που η Ελλάδα εδώ και χρόνια, προσπαθεί να ξεχάσει –αν και η φράση «σβήσει από τη μνήμη της», αποτυπώνει καλύτερα την πραγματικότητα.Τα τελευταία 2-3 χρόνια επιχειρείται να παρουσιαστεί το διπλό έγκλημα, το πραξικόπημα και η εισβολή, ως μία ανόητη πράξη του.......Δημήτριου Ιωαννίδη, και αυτή η προσπάθεια έχει θυμώσει δικαιολογημένα όσους ασχοληθήκαμε πραγματικά και χωρίς κομματικές παρωπίδες, με την αμερικανική ευθύνη, η οποία είναι αποδεδειγμένη, σε σημείο που δεν αμφισβητείται ούτε από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Αλλωστε, ο μακαρίτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, μίλησε και δημόσια και ιδιωτικά σε φίλους του δημοσιογράφους, για το αμερικανικό λάθος την περίοδο του πραξικοπήματος και της εισβολής.

Οταν ξεκίνησε η έρευνα για τα αρχεία του Χένρι Κίσιγκερ, καλοί μου φίλοι, που με αγαπούσαν πραγματικά, μου ομολόγησαν πως μερικές φορές τους θύμιζα τον «Δον Κιχώτη», και άλλες φορές ένα ονειροπαρμένο δημοσιογράφο, ο οποίος πιστεύει πως γίνονται θαύματα. «Πως θα βρείτε εσείς τα έγγραφα του Κίσιγκερ», μου είπε θυμωμένα ένας εξ αυτών, «όταν απέτυχαν τόσοι άλλοι». Ολοι ήθελαν πραγματικά να με προστατεύσουν από το τράνταγμα της απογοήτευσης, ως αποτέλεσμα μίας μεγάλης αποτυχίας της έρευνας, που αρχίσαμε με άλλους ερευνητές και φοιτητές.

Τον Αύγουστο του 2001 –και μετά από 14 χρόνια έρευνας- είχαμε φτάσει στο γλυκό τέλος, για να ακολουθήσει ένα ντελίριο πανηγυρισμών έξω από τα αμερικανικά αρχεία, στο College Park της Πολιτείας του Μέριλαντ. Κρατούσαμε πιά στα χέρια μας τον ΧΑΡΤΗ που αναζητούσαμε χρόνια, και ο οποίος –σύμφωνα με πρώην αξιωματούχο της εποχής Κίσιγκερ, που μας βοηθούσε- θα έλυνε όλες τις απορίες μας και θα απαντούσε στα πολλά βασανιστικά ερωτήματα, που έχουμε όλοι στην Κύπρο και αρκετοί στην Ελλάδα. Μαζί με τον χάρτη είχαμε καταφέρει να κερδίσουμε με διάφορους τρόπους, πάντα ΝΟΜΙΜΟΥΣ, τη συντριπτική πλειοψηφία των εγγράφων του Κίσιγκερ για την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Χιλή, την Μπαγκλαντές και το Ανατολικό Τιμόρ.

13 Αυγούστου του 1974: Στα γραφεία της CIA –και σε στενή συνεργασία με το επιτελείο του Κίσιγκερ, συμπεριλαμβανομένου και του νομικού του συμβούλου, Χέλμουντ Σόνενφελτ- τα μέλη της ομάδας Bureau of Intelligence and Research, που ασχολούνταν με την «Κυπριακή Κρίση», όπως είχε χαρακτηριστεί η εισβολή, σχεδίασαν ένα χάρτη με τον αριθμό 9. Ήταν ο ένατος μίας σειράς χαρτών, που απεικόνιζαν τις κινήσεις των τουρκικών στρατευμάτων από την 20^η ουλίου 1974, όταν άρχισε η εισβολή, μέχρι εκείνη την ημέρα, την 13^η Αυγούστου. Την επομένη ημέρα, πραγματοποιήθηκε η δεύτερη εισβολή, που ολοκλήρωσε την τραγωδία. Οι οκτώ χάρτες καταστράφηκαν και ο ένατος διασώθηκε επειδή ο Κίσιγκερ είχε μία κακή, όπως αποδείχθηκε, συνήθεια να κρατά στο προσωπικό του αρχείο μερικά από τα σημειώματα των συνεργατών του.

Ο χάρτης*, παρουσίαζε το νησί διχοτομημένο, όπως ακριβώς το έκοψαν στα δύο την επομένη ημέρα (14 Αυγούστου του 1974), τα στρατεύματα του Αττίλα. Θυμάμαι, όταν τον παρουσίασα σε φίλο καθηγητή που μας συμβούλευε στη διάρκεια της έρευνας, υπέστη το ίδιο σοκ με το δικό μας, όταν τον πρωτοπήραμε στα χέρια μας. Και πολύ ορθά μας υπογράμμισε, πως αυτός ο χάρτης αποδεικνύει όλα όσα υποστηρίξαμε κατά καιρούς, ότι το πραξικόπημα και η εισβολή ήταν σχεδιασμένα από την Ουάσιγκτον.

Τον χάρτη ανακαλύψαμε μαζί με ένα φάκελο γεμάτο έγγραφα, με τον χαρακτηρισμό “For Eyes Only”. Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τη σημαντικότητά τους, αρκεί να εξηγήσουμε ότι το είδος των εγγράφων αυτών, καταστρέφονται μόλις διαβαστούν από τον παραλήπτη (που ήταν ο Κίσιγκερ). Δεν είναι περίεργο σε εμάς ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δεν τα κατέστρεψε. Ενοιωθε άτρωτος και είχε σχεδιάσει να περάσει από τη Γερουσία μία τροπολογία, η οποία θα απαγόρευε την αποκάλυψη των εγγράφων του μέχρι το θάνατό του. Ομως, τον Αύγουστο του 2001, υπό την επιμονή και την πίεση των ερευνητών, Αμερικανών και ξένων, αποδέχθηκε τη δημοσιοποίηση μερικών εκ των εγγράφων του, τα οποία είχαμε ήδη εξασφαλίσει πάντα με νόμιμο τρόπο. Δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά.

Πιστεύω ότι τα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For Eyes Only”, είναι καταστροφικά για τον Κίσιγκερ και απαντούν στους όψιμους υποστηρικτές του στην Ελλάδα και την Κύπρο. Σε ένα από αυτά, με ημερομηνία 14 Αυγούστου 1974 (ημέρα της δεύτερης εισβολής και ενώ οι μάχες μαίνονταν στην Αμμόχωστο και τη Μόρφου), ο νομικός του σύμβουλος γράφει στον Κίσιγκερ –ανάμεσα στα άλλα- και τα εξής:

«Τίποτα από ό,τι μπορώ να σκεφθώ θα σταματήσει τους Τούρκους από το να προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν δια της βίας όσα απαίτησαν στα τελεσίγραφά τους. Ουσιαστικά, όπως ήταν έτσι κι αλλιώς η αλήθεια, η μόνη πιθανή βιώσιμη λύση (modus vivendi) θα πρέπει να βασισθεί σε μια ντε φάκτο διαίρεση του νησιού, όποια και αν είναι η μορφή της. Εάν οι Τούρκοι κινηθούν γρήγορα και μετά αναγκασθούν να υποχωρήσουν, ίσως προκληθεί ελληνική αντίδραση και τότε ίσως μας δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσουμε για μια συμφωνία (η οποία, Ίσως, σώσει και τον Καραμανλή).

Καθώς οι Σοβιετικοί μπορούν να λειτουργήσουν ως φόβητρο, πρέπει να τους κρατήσουμε σε απόσταση. Δεν μπορούν να εξελιχθούν σε διαιτητές μεταξύ συμμάχων των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα συμφέροντά τους διαφέρουν ριζικά από τα δικά μας. Εμείς επιθυμούμε ένα modus vivendi μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, ενώ αυτοί θέλουν μια αδέσμευτη Κύπρο, και προτιμούν την Ελλάδα ή την Τουρκία, ή και τις δυο αποστασιοποιημένες από το ΝΑΤΟ.

Έτσι, θα πρέπει:

- Να προσπαθήσουμε, επειγόντως, να περιορίσουμε την ελληνική αντίδραση, τουλάχιστον για 24 ώρες,

- Να πούμε ξεκάθαρα στους Τούρκους ότι πρέπει να σταματήσουν σήμερα, ή το αργότερο αύριο (tomorrow at the latest),

- Να προειδοποιήσουμε τους Τούρκους ότι η Ελλάδα κινείται ταχύτατα προς τα αριστερά.

- Να στείλουμε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο στην Αθήνα γιά να ασκεί συνεχή και άμεση επιρροή στον Καραμανλή,

- Με δεδομένο ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν γρήγορα την Αμμόχωστο, να διαβεβαιώσετε ιδιωτικά τους Τούρκους (privately assure Turks) ότι θα τους εξασφαλίσουμε λύση που θα περιλαμβάνει το ένα τρίτο του νησιού, στο πλαίσιο κάποιου διακανονισμού ομοσπονδιακής φύσης.

- Να διαβεβαιώσουμε τους Ελληνες ότι θα περιορίσουμε τις τουρκικές απαιτήσεις και δεν θα επιτρέψουμε άλλους εγκλωβισμένους, κλπ.

Δεν πρέπει να εμπλακείτε άμεσα, άστε να σταματήσουν οι εχθροπραξίες. Αφού γίνει αυτό, πρέπει να το κάνετε διότι δεν υπάρχει εναλλακτική δυνατότητα, και μόνο εμείς έχουμε το βάρος (να το πράξουμε)».

Ο χάρτης, το Μνημόνιο του Σόνενφελντ και τα υπόλοιπα έγγραφα με τον χαρακτηρισμό “For Eyes Only”, αποδεικνύουν τον απαράδεκτο ρόλο του Κίσιγκερ στην κυπριακή τραγωδία. Όσες προσπάθειες και αν κάνουν οι κατευθυνόμενοι υποστηρικτές του, θα αποτύχουν, διότι ομιλούν από μόνα τους τα δικά του έγγραφα…

* Ο χάρτης πρωτοδημοσιεύθηκε στο βιβλίο «Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσιγκερ» (Εκδόσεις Λιβάνη) του Κώστα Βενιζέλου και του Μιχάλη Ιγνατίου. . Ο Κίσιγκερ, δεν αμφισβήτησε ποτέ την εγκυρότητα του χάρτη και των εγγράφων. Μάλιστα, με επιστολή που έστειλε η προσωπική του γραμματέας στο Μιχ. Ιγνατίου, αποδέχεται την ύπαρξη του Μνημονίου Σόνενφελντ.

kafeneio-gr.blogspot.gr

Λένιν: Η αστική “δημοκρατία” είναι η δικτατορία της μπουρζουαζίας

sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Tango 'Roxanne'

H κυβερνώσα Αριστερά και ο κώλος της μαιμούς

Από τον Μπακούνιν

         

Θα περιμέναμε από την Αριστερά και δη την κυβερνώσα τουλάχιστο ένα κάποιο σεβασμό στην αισθητική. Κι αν αυτό αποτελεί ψιλά γράμματα για τον επαναστάτη της Φεράρι Γρηγόρη Ψαριανό, τουλάχιστο ο νεαρός εκπρόσωπος τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος όφειλε να είναι πιο προσεκτικός και να διατηρεί για τον εαυτό του πιο σοβαρές αποστολές από εκείνες του "Καληνυχτάκια" των κοριτσιών της φωτογραφίας.
Ζητάμε πολλά θα μας πείτε από το πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς που μας έχει συνηθίσει σε αριβίστες πάσης φύσεως οι οποίοι συνήθως καταλήγουν σε στυλοβάτες του συστήματος.
Βέβαια χάρη στη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και την ποιότητα του στελεχιακού της δυναμικού, όπως τον κώλο της μαιμούς όταν εκείνη ανεβαίνει ψηλά στο φοινικόδεντρο...

kourdistoportocali.com

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1942 : Γεννιέται στην Πολοβίτσα ο καθηγητής Δημήτρης Λιαντίνης.

Ο Δημήτρης Λιαντίνης με την κόρη του Διοτίμα  στον Ταύγετο
(αρχείο οικογ. Λαντίνη).

"Διοτίμα μου,

φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.

Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.

Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπούκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.

Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.

Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.

Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή, το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης.

Έζησα έρημος και ισχυρός.

.Λιαντίνης.

Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές Σολωμού στη Ζάκυνθο κ' Λυκούργου στη Σπάρτη."

(Αποχαιρετιστήριο γράμμα που άφησε ο Δημήτρης Λιαντίνης στην κόρη του όταν εξαφανίσθηκε την 1η Ιουνίου 1998)

Διάλεξη του Δημήτρη Λιαντίνη με θέμα την Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου στη Σχολή Εφαρμογών Υγειονομικού του 401. Ανάμεσα στο κοινό των στρατιωτικών γιατρών η Νίκη Γουλανδρή. Το βίντεο αρχίζει λίγο σαν παλιά ελληνική κωμωδία, αλλά οι χειρισμοί της κάμερας και ο χειμαρρώδης λόγος του Δημ. Λιαντίνη κερδίζουν γρήγορα το ενδιαφέρον.

 

Ο Δημήτρης Λιαντίνης ξεναγεί στην Ακρόπολη τους μαθητές του από το Μαράσλειο Διδασκαλείο.

Γκέμμα, το τελευταίο βιβλίο, το "κύκνειο τραγούδι" του Δημήτρη Λιαντίνη, όπως το ανέφερε ο ίδιος στην τελευταία του ομιλία στα Χανιά. "Kύκνειο τραγούδι...Καταλαβαίνετε τι σημαίνει".

Ανάβαση στη σπηλιά όπου βρέθηκαν τα οστά του Δημήτρη Λιαντίνη επτά χρόνια μετά την εξαφάνισή του. Το σημείο της ταφής αποκαλύφθηκε στην κόρη του σύμφωνα με την επιθυμία του από έναν ξάδερφό του. "'Ηταν ένας σκελετός ξαπλωμένος σε μία σπηλιά περίπου ένα μέτρο βάθους με την πλάτη προς τα κάτω και κοιτάζοντας τον ουρανό (Γ. Σολωμού, Διευθ. της Χειρ. Κλινικής της Σπάρτης).

lifo.gr