Η Ελλάδα φυλακισμένη στο Ευρώ…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

 

«Θέλουμε την Ελλάδα στο Ευρώ», δηλώνουν οι κυβερνήσεις του νέου, μεταμοντέρνου άξονα (Γερμανίας- Γαλλίας) και αγαλλιάζει η ψυχή του κάθε διαπλεκόμενου στην χώρα μας - όπως και της πελατείας τους, ασφαλώς.  

Αλίμονο και να μην την θέλανε! Δεν άλλαξε τίποτε από την ημέρα που άνοιξαν οι πύλες της φυλακής του Ευρώ για τους ευρωπαϊκούς λαούς! Σταθερότητα γερμανικού τύπου δεν θέλεις ανυπάκουε, δευτεροκλασάτε Ευρωπαίε της περιφέρειας; Πλήρωσε με πολιτική αστάθεια, λιτότητα, ανεργία, στενότητα ανάπτυξης, υποβάθμιση του.........κοινωνικού κράτους και κοινωνικό εξανδραποδισμό. Αυτό το είδος σταθερότητας προσφέρει ο αντιπληθωριστικός νεοφιλελευθερισμός του Μεταμοντέρνου (μας) Άξονα στην Ευρώπη του Ευρώ! Όσο περισσότεροι ευρωπαϊκοί λαοί ενταχθούν στην φυλακή του Ευρώ τόσο καλύτερα για το πιστωτικό σύστημα και τόσο χειρότερα για την διοίκηση της φυλακής: δυσκολεύουν τα πράγματα, ως προς τον εναρμονισμό των κινήσεων, για την γερμανική, οικονομική μορφή πολιτικής ηγεμονίας.
Θεωρητικά το χρηματοπιστωτικό σύστημα κερδίζει από το μπες-βγες (ή ακριβέστερα τον σχετικό κίνδυνο/απειλή), ενώ για τους ανθρωποφύλακες Γερμανούς και την κεντροευρωπαϊκή ελίτ, που αναζητεί φτηνό χρήμα και σταθερότητα μέσα από το σύρμα, τα «μπες-βγες» δεν είναι καλό πράγμα μακροχρονίως. Πλην του ότι μειώνεται η εμπιστοσύνη προς την ευρωπαϊκή διοίκηση (Γερμανία), κλονίζονται και οι θεσμοί της φυλακής και αναρχοποιείται το καθεστώς οικονομικής τάξης και ασφάλειας της. Είναι ζωτικό λοιπόν ζήτημα για τον Ευρωπαϊκό Μεταμοντέρνο Άξονα [ΕΜΑ, θα σημειώνω από εδώ και εμπρός] σιγά- σιγά να διαλυθούν τα σύννεφα σε ότι αφορά στην παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Να διαλυθούν στα κέντρα των αποφάσεων της Ευρώπης, αλλά να πυκνώσουν εικονικά πάνω από το ελληνικό κοινοβούλιο και τον απίθανα παραπληροφορημένο, φυλακισμένο ελληνικό λαό!

Ο Έλληνας – όπως και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί - θα πρέπει να αισθάνεται ότι ο εγκλεισμός του αποτελεί είδος προνομίου το οποίο θα πρέπει να αγωνίζεται διαρκώς για να μην χάσει, μειώνοντας ολοένα και περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημά του ή σβήνοντας στην κλίνη/κλουβί της ανεργίας. Αν τα πράγματα (η τάξη και οργάνωση) ξεφύγουν εντός της φυλακής και μια πτέρυγα το ρίξει στο σορολόπ, τότε η τιμωρία αποκατάστασης της ασφαλείας του Ευρώ θα είναι αυστηρή: εσωτερική υποτίμηση (λευκό κελί για την κοινωνία) μέχρις πλήρους συμμορφώσεως. Το «θα» δεν αποτελεί υπόθεση, ούτε «υπόσχεση/απειλή», αλλά ζώσα πραγματικότητα στην «πτέρυγα Ελλάς» της φυλακής του ΕΜΑ. Παράδειγμα τιμωρίας και συμόρφωσης για τις υπόλοιπες πτέρυγες της Ευρωφυλακής.

Έχω υποσχεθεί κυνικότητα στην αφήγηση, φίλε αναγνώστη, για να καταλάβεις τι εννοούσα τόσο καιρό όταν με πολιτικοοικονομική, δομική κριτική ανάλυση (σου) έλεγα πως το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» του καθεστώτος αποτελούσε τον απόλυτο γκεμπελισμό. Η κρίση απέκτησε μια καινοτόμο μεθοδολογία, για να μην σε αφήσει ποτέ να βγεις από το Ευρώ. Ούτε καν να χρησιμοποιήσεις εσύ (η κυβέρνηση σου δηλαδή) αυτή την απειλή ως στοιχείο διαπραγμάτευσης. Μετά την πρώτη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους (έπεται και άλλη ή άλλες για την ακρίβεια), η υπόθεση «δραχμή» ακυρώθηκε και στην θέση της ανέτειλε η υπόθεση «δραχμοποίηση της εσωτερικής αγοράς εντός της φυλακής του Ευρώ». Νομίζω ότι αυτή την προοπτική την έχω εξηγήσει με σαφήνεια σε προηγούμενα σημειώματά μου, αφού πρώτα σε ενημέρωσα πριν από δύο χρόνια και τρεις μήνες περίπου για το σχέδιο «διπλού νομισματικού». Τώρα απλώς το σχέδιο αποκτά προγραμματικά χαρακτηριστικά από στρατηγικά που είχε προηγουμένως. Και αυτό θα λάβει σάρκα και οστά μετά την υπερψήφιση στο ελληνικό κοινοβούλιο των νέων Μέτρων Εσωτερικής Υποτίμησης (τα δις ευρώ, εδώ χάνουν το νόημα τους!) για την επόμενη περίοδο, την ρευστοποίηση με διαδικασίες εξπρές της δημόσιας περιουσίας και την νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους που θα παρουσιαστεί ως δώρο της διοίκησης της φυλακής του ΕΜΑ, προς την ελληνική διαπλοκή και τον Μεγάλο κυβερνητικό Συνασπισμό της, αλλά και προσφορά (επιτυχία) του τελευταίου (θρίαμβος, με άλλα λόγια) προς την ταλαίπωρη κοινωνία.

Μετά από αυτά η δραπέτευση από την φυλακή του Ευρώ, θα πρέπει να θεωρείται αυτοκτονική πράξη από επαναστατική που ήταν μέχρι σήμερα και από πολιτική κίνηση που ήταν στην αρχή της κρίσης: την εποχή που έκανα προτάσεις κυβερνητικών ελιγμών για παραμονή στο Ευρώ υπό άλλο ασφαλώς θεσμικό καθεστώς, το οποίο θα διασφάλιζε αν μη τι άλλο την ισότητα μεταξύ των φυλακισμένων, την σχετική ευημερία τους και τους κανόνες οικονομικής υγιεινής, ή θα οδηγούσε στην απόλυτη αναθεώρηση της ΕΕ και στην συντεταγμένη επιστροφή σε εθνικά νομισματικά συστήματα υπό το συγκυριακό σοκ και δέος των πιστωτών. 

Η παραμονή στην φυλακή του ευρώ δίχως εσωτερική υποτίμηση - σύμφωνα με την δική μου πρόταση στην αρχή της κρίσης - ήταν μια μετριοπαθής στρατηγική, όπως με ειλικρίνεια την όριζα. Η επιστροφή σε εθνικό νομισματικό σύστημα μετά την αποβολή (πρόστυχη έξοδο, θα την αποκαλούσε ορθότερα) από την χρηματαγορά, αποτελούσε προφανώς μια ορθολογική πράξη χειραφέτησης, η οποία ωστόσο δεν εννοείτο δίχως αποζημίωση από τους θεσμούς του ΕΜΑ, δίχως εθνικοποίηση του κορμού του τραπεζικού μας τομέα, καθώς και μείζονες πολιτικές μεταβολές σοσιαλιστικού χαρακτήρα με κριτήριο τον εκδημοκρατισμό και την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου και του κοινωνικού μοντέλου της χώρας. Αυτά, δίχως ίχνος ιδεολογικής απόχρωσης. Απλώς και μόνον βάζοντας κάτω την επιστημονική/ιστορική εμπειρία της ανθρωπότητας, στο βαθμό που αποτελώ φορέα της.

Όμως, αυτή την ώρα όλη ετούτη η συζήτηση αποτελεί «ιστορική» διήγηση και τίποτε άλλο. Οι επιλογές του καθεστώτος και η γενικότερη πολιτική (και εκλογική ασφαλώς) συμπεριφορά των, φυλακισμένων στο Ευρώ, Ελλήνων, έθεσε πολιτικά / διαπραγματευτικά εργαλεία και στρατηγικές πολιτικοοικονομικής χειραφέτησης εκτός πραγματικότητας. Ο δρόμος που έβγαζε σιγά-σιγά εκτός πραγματικότητας την δική μου προσέγγιση σε επίπεδο κυβερνητικών προτάσεων, οδηγούσε την Ελληνική κοινωνία σε πιο σφιχτά και πιο ισχυρά δεσμά, που σφυρηλατούσε ο ΕΜΑ σε ανταγωνιστική συνεργασία με το χρηματοπιστωτικό λόμπι και με εφαρμοστή/δεσμοφύλακα το καθεστώς της διαπλοκής και την κυρίαρχη κομματική του έκφραση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ). Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τα δύο τρίτα της κοινωνίας.

Και τώρα τι γίνεται; Να σου πω: Να σπάσεις/σπάσουμε τα σίδερα της φυλακής και τις αλυσίδες, δεν το βλέπω! Να ανατραπεί η στρατηγική της εμβάθυνσης και διεύρυνσης της εσωτερικής υποτίμησης, επίσης είναι, υπό τις σημερινές διεθνείς πολιτικές συνθήκες, απίθανο. Να βγούμε δηλαδή από την φυλακή με ίδιες, όπως λέμε, δυνάμεις, δεν το βλέπω! Να μας βγάλουν άλλοι, επίσης δεν βλέπω ποιον από αυτούς θα ωφελούσε τελικά. Άρα, τι απομένει; Δυο πράγματα σε συνδυασμό: Να υπάρξει η μικρότερη δυνατή πολιτική νομιμοποίηση του καθεστώτος «του φυλακισμένου εντός του ευρώ», και να οργανωθεί ένα πανευρωπαϊκό κίνημα απελευθέρωσης από τον γερμανικό νεοφιλελευθερισμό και ηγεμονισμό, ο οποίος συνεργάζεται σε ανταγωνιστικό πάντα επίπεδο με τον παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό, του οποίου ηγούνται περισσότερο σήμερα τυπικώς παρά ουσιαστικώς οι ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποφευχθεί η διαμόρφωση συνθηκών που θα ενισχύουν το λεγόμενο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» ως προς τον Έλληνα φυλακισμένο. Να μην περάσει δηλαδή το επικοινωνιακό στρατήγημα της διαπλοκής. Στο βαθμό που αποτύχουν να κάνουν τον λαό να αποδεχθεί την εχθρική πράξη της εσωτερικής υποτίμησης, ως σωτήρια λύση σε συνδυασμό αύριο με ένα «διπλό νομισματικό», θα υπάρχει ελπίδα η διάθεση για εξέγερση να οδηγήσει σε οργανωμένη πολιτική μεταβολή, που θα ταρακουνήσει τους χρηματιστές/τραπεζίτες και τον ΕΜΑ.

Η πιθανότητα οι Έλληνες φυλακισμένοι θα εξεγερθούν φέρνοντας στα πράγματα αριστερές δυνάμεις, είτε καλό θα να κάνει σήμερα στον ελληνικό λαό, είτε κακό. Το κακό θα ήταν η τρομοκρατημένη πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να οδηγήσει έμμεσα ή ακόμη και άμεσα σε κάποια μορφή πραξικοπήματος και σε εγκαθίδρυση στρατοκρατικού καθεστώτος με ή δίχως κοινοβουλευτικό μανδύα. Εδώ θέλει τεράστια προσοχή και καλή οργάνωση του αγώνα. Οι εξαλλοσύνες και οι «επαναστατικοφανείς» ακτιβισμοί, κραυγές, ασυναρτησίες και επιπολαιότητες θα «αποζημιωθούν» με καθεστωτικές προβοκάτσιες, όπως ιστορικά επιβεβαιώνεται. Αυτό το Φθινόπωρο απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή καί μέσα στα κελιά καί στους κοινόχρηστους χώρους, αλλά και γύρω από το σύρμα!

kafeneio-gr.blogspot.gr

ΔΝΤ

«Ζήμενς»: Μια υπέροχη ιστορία...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

«Οπως ξέρετε, η SIEMENS στη Γερμανία έχει νέα διοίκηση και, μάλιστα, η νέα διοίκηση ήταν απότοκος αλλαγών στην εταιρεία (...). Με την αλλαγή σελίδας, με τις κινήσεις μας και με τη νέα διοίκηση στη SIEMENS, ως αποτέλεσμα, προκύπτει επίσης η δυνατότητα μιας υγιούς σχέσης με αυτή την εταιρεία.Το λέω αυτό, διότι ξέρω ότι υπάρχουν διαγωνισμοί - πολλοί υπουργοί, μου το έχουν πει - που έχουν γίνει και που πρέπει να κατακυρωθούν».

*

Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος λογυδρίου που...

εκτοξεύτηκε διά χειλέων πρωθυπουργού. Πρώην πρωθυπουργού. Ηταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου που διαβεβαίωνε - στις 25/1/2011 - τα μέλη του Υπουργικού του Συμβουλίου ότι η «Ζήμενς» είχε... «αλλάξει» και ότι άνοιγε πεδίον λαμπρόν για μια «υγιή σχέση»

με μια εταιρεία που έχει λαδώσει από υπουργούς μέχρι κλητήρες του δικομματισμού,

με μια εταιρεία που βρωμάει και ζέχνει μίζα, διαφθορά, διαπλοκή, αρπαχτή και ξετσιπωσιά.

*

Εν ολίγοις, και ενώ το «πόπολο» γινόταν δέκτης όλων εκείνων των «ταρατατζούμ» περί «κάθαρσης», ενώ οι ταγοί μας φλόμωναν το «λαουτζίκο» με τα ηχηρά «πατριωτικά και τα λοιπά παρόμοια περί έγερσης ζητήματος αποζημιώσεων από τη «Ζήμενς»,

ενώ είχαν στηθεί (για... ξεκάρφωμα) ακόμα και εξεταστικές επιτροπές στη Βουλή, την ίδια στιγμή

πίσω από τις κλειστές πόρτες είχαν - από πολύ νωρίς - ξεκινήσει οι... διευθετήσεις.

Κάπως έτσι, λοιπόν, στρώθηκε η «κάθαρση». Και, μάλιστα, για μια υπόθεση που οι ίδιοι εκείνοι που την κουκούλωσαν, οι ίδιοι που τη δημιούργησαν, τη βάφτιζαν ως «σκάνδαλο των σκανδάλων»...

***

Αμέσως μετά τον Παπανδρέου και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ήρθε η τρικομματική κυβέρνηση «σωτηρίας» του Παπαδήμου.

Θυμάστε τι μας είχαν πει για την κυβέρνηση Παπαδήμου; Η «συγκεκριμένη αποστολή» της, όπως μας έλεγαν, ήταν να φέρει σε πέρας την υπόθεση του PSI και της νέας δανειακής σύμβασης (σ.σ.: και όλα όσα συγκροτούν τον κοινωνικό αφανισμό υπό την κωδική ονομασία «Μνημόνιο 2»).

*

Ναι, αλλά ακούσατε ποτέ να μας λένε ότι η συγκυβέρνηση, η συνύπαρξη, το πρώτο εκείνο συνεταιριλίκι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ υπό τον κ. Παπαδήμο είχε, μεταξύ άλλων, ως αποστολή να φέρει πιο κοντά - και μάλιστα με τον πλέον επαίσχυντο τρόπο - το κουκούλωμα του σκανδάλου «Ζήμενς»;

Μας είπαν ποτέ ότι από το «λαδάκι» που πήγε σε Τσουκάτους και Μαντέληδες, σε κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, σε C4i, σε ταγούς της ενημέρωσης και σε γαλαζοπράσινες «εξυπηρετήσεις», αρκούσε - τελικά - μια τόση δα «εξωδικαστική» στάλα για να βγάλουν «λάδι» τους ενεχόμενους σε ένα έγκλημα δισεκατομμυρίων (!) εις βάρος του ελληνικού λαού;

*

Οχι, ποτέ δε μας είπαν κάτι τέτοιο. Να όμως που τώρα αποδεικνύεται (οποία έκπληξις!) ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου επιτέλεσε «σπουδαίο» έργο και στον τομέα της υπόθεσης «Ζήμενς».

Τουτέστιν, «εργάστηκε σκληρά» και ως εκ τούτου της ανήκει όλη η «τιμή» πως προπαρασκεύασε το έδαφος για τον ολικό ενταφιασμό του σκανδάλου.

***

Οσο για τη νέα κυβέρνηση της νέας τρικομματικής αθλιότητας (συγγνώμη: «σωτηρίας» θέλαμε να πούμε...) ήρθε κι αυτή με τη σειρά της να ολοκληρώσει τα έργα των προηγούμενων.

Να βάλει, δηλαδή, την ταφόπλακα στην υπόθεση «Ζήμενς».

*

Αλλά, τέτοια δυσώδης «πρόνοια»,τέτοια εξαγγελία περί το κουκούλωμα διά του «εξωδικαστικού συμβιβασμού» με τη «Ζήμενς», δεν είχαμε δει, δεν είχαμε ακούσει, ούτε στην προγραμματική συμφωνία των τριών εταίρων, ούτε στις προγραμματικές τους δηλώσεις, ούτε πολύ περισσότερο στις προεκλογικές τους δηλώσεις.

*

Επιβεβαιώνεται, έτσι, για πολλοστή φορά, το ρηθέν ότι «στην πολιτική λέγονται πράγματα που δε γίνονται και γίνονται πράγματα που δε λέγονται». Και μαζί με την προηγούμενη ρήση επιβεβαιώνεται και κάτι ακόμα:

Οτι τα περισσότερα από αυτά που «δε λέγονται», ισοδυναμούν με την πλήρη απόδειξη της πολιτικής ατιμίας εκείνων που τα διαπράττουν.

Για την ακρίβεια:

Ισοδυναμούν με απόδειξη της πολιτικής ατιμίας ενός συστήματος, όπου το μέτρο της «νομιμότητάς» του είναι ο νόμος των πολυεθνικών και το μέτρο της «ηθικής» του είναι η σύμφυση - με ή χωρίς μίζες - μεταξύ κράτους και μονοπωλίων.

"Ριζοσπάστης"

Σε αυτό το ανέκδοτο, δεν γελάς με την ξανθιά

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του Αντώνη Σαμαρά στη Γερμανία και τη Γαλλία, όπου συναντήθηκε με την Άνγκελα Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάντ. Η επιτυχία των συναντήσεων του Αντώνη Σαμαρά αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός πως οι Γερμανοί του επέτρεψαν τελικά να φύγει από τη Γερμανία, αν και οι δημοσιογράφοι της Bild προσπάθησαν να τον κρατήσουν για να τους φτιάχνει κάνα καφεδάκι και να καθαρίζει τις τουαλέτες στα γραφεία της εφημερίδας, μέχρι να ξεπληρώσει η Ελλάδα το χρέος.

Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν πολύ επιφυλακτική απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά αλλά θα πρέπει να δείξουμε κατανόηση για την συμπεριφορά της, αφού θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να παραδεχτούμε πως κανείς μας δεν θα έδειχνε εμπιστοσύνη σε έναν άνδρα 61 ετών που δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του.

Ο Αντώνης Σαμαράς διαβεβαίωσε την Άνγκελα Μέρκελ πως θα δουλέψει σκληρά και θα πρέπει να συγχαρούμε την Άνγκελα που τον άκουγε με σοβαρό ύφος και δεν έπεσε κάτω από τα γέλια.

Το κλίμα στις συναντήσεις Γερμανών και Ελλήνων πολιτικών ήταν πολύ φιλικό και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έδωσε τον αριθμό του κινητού του στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα και του είπε να του τηλεφωνεί όποτε θέλει, γιατί έχει τον ανθρωποδιώκτη και δεν τον παίρνει κανείς τηλέφωνο.

Ο Γιάννης Στουρνάρας –που είναι μεγάλος πλακατζής και η ψυχή της παρέας- είπε στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πως θα του κάνει αναπάντητη για να του τηλεφωνεί αυτός, γιατί, διαφορετικά, θα ανέβει ο λογαριασμός του και υπάρχει ο κίνδυνος να χρεοκοπήσει η Ελλάδα, να μην μπορεί να δανειστεί από τις αγορές και να χρειαστεί να καταφύγει στο ΔΝΤ.

Ο Αντώνης Σαμαράς ήταν εξαιρετικά δουλοπρεπής στη συνάντησή του με την Άνγκελα Μέρκελ και μετέφερε τη δουλοπρέπεια των Ελλήνων, με την υπόσχεση πως μπορούν να γίνουν ακόμα πιο δουλοπρεπείς.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαπέλυσαν επίθεση κατά του Αντώνη Σαμαρά επειδή δεν έθεσε ούτε ένα αίτημα στην Άνγκελα Μέρκελ αλλά έχουν άδικο, αφού, στη διάρκεια της συνάντησης, ο Αντώνης Σαμαράς ζήτησε άδεια από την κυρία Μέρκελ να πάει στη τουαλέτα και αυτή του το επέτρεψε.

Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθάρισε στους Γερμανούς πως δεν κάνει βήμα πίσω στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και πως θα δεχτεί τα Σκόπια να ονομάζονται Μακεδονία μόνο αν η Γερμανία δεχτεί η Ελλάδα να ονομαστεί Μπανανία.

Εν τω μεταξύ, σάλο προκάλεσε η συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά στη γαλλική εφημερίδα «Le Monde» που είχε τίτλο «Η Ελλάδα είναι έτοιμη να πουλήσει τα ακατοίκητα νησιά της».

Η κυβέρνηση διευκρίνισε πως αναφέρεται σε εμπορική εκμετάλλευση των ακατοίκητων βραχονησίδων αλλά ήδη έχει ξεκινήσει η εκκένωση της Μυκόνου, ενώ και ο εμπρησμός στη Χίο είχε σκοπό να καούν τα μαστιχόδεντρα, για να φυτέψουν οι νέοι Γερμανοί ιδιοκτήτες βαλανιδιές επειδή, όταν αυτοί έτρωγαν βαλανίδια, εμείς χτίζαμε το Mall.

Μετά την θριαμβευτική συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με την Άνγκελα Μέρκελ, απομένουν κάτι ασήμαντες λεπτομέρειες για να ικανοποιηθεί η Γερμανία: πρέπει να ψηφιστούν τα νέα μέτρα, να εφαρμοστούν και να αποδώσουν κιόλας.

Καλό ε;

pitsirikos.net

Λυκόσουρα, μια πόλη που αλλάζει το πλαίσιο της (προ)ιστορίας (Η Μεσόγειος υπήρξε η «Μέση γη»;)

του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Η προϊστορία είναι ιστορία, είπε πριν λίγα χρόνια ο Φερνάρντ Μπροντέλ, ο θεωρούμενος μεγαλύτερος σύγχρονος ιστορικός. Κοινώς, πιστεύει πως δεν υπάρχει προϊστορία, ό,τι ανήκει σε αυτήν είναι ένα αχνό ιστορικό κομμάτι. Και ο Μπροντέλ, στο σημαντικό βιβλίο του οι «Μνήμες της Μεσογείου», προάγει πολύ διακριτικά την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου (και της προϊστορίας του) στη Μεσόγειο.

Η Μεσόγειος, θεωρητικά δεν αποκλείεται να υπήρξε το ενδιάμεσο της ενιαίας γης (Πανγαία- Παγγαία) και τόπος διάνοιξής της προς Λαυρασία και Γκοντβάνα που η δεύτερη δημιούργησε την Αφρική, υποτιθέμενο τόπο καταγωγής του πρώτου ανθρώπου. Και αν αυτός έχει ηλικία έως 3,5 εκατομ. χρόνια, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ή μικρότερη, όπως και νάχει το πράγμα, το πλαίσιο της προϊστορίας του αρχίζει σε φάση υποχώρησης της πρόσφατης εποχής των παγετώνων (η οποία ως φαίνεται δεν τελείωσε ακόμα).

Ως εκ τούτου, ασχέτως χρονολογίας, η ανάπτυξη της πρωτανθρώπινης ζωής δεν προκύπτει να είχε καλύτερη και πιο πρόσφορη επιλογή από το να εκπτυχθεί στη «μέση γη»,που ήταν τόπος αρχέγονων μικρολιμνών και αβαθών θαλασσών. Αυτή μπορεί να οριστεί ως «ψυχή» της Τηθύος, οι ενδείξεις επι της οποίας συγκλίνουν ότι δονείτο στην ευαίσθητη, καλύτερη σε κλίμα πλην όμως γεωλογικά ασταθή ρηχή θαλάσσια περιοχή της διάνοιξης των μεγάλων τεκτονικών πλακών που επέφεραν τη Μεσόγειο θάλασσα. Το όνομα Μεσόγειος - μέση γη δεν αποκλείεται να είναι μια μνήμη.

Μια πόλη της Μεσογείου, η Λυκόσουρα της Πελοποννήσου, η οποία απέχει 12 χιλιομ, νότια της Μεγαλόπολης, απετέλεσε κατά τον περιηγητή Παυσανία την πρώτη πόλη στον κόσμο, δημιούργημα των Πελασγών, ενός ιθαγενούς λαού της Μεσόγειου - Αιγαίου που ήταν κάτι σαν «Πελαργοί της θάλασσας» - έμποροι και πραματευτάδες. Οι έρευνες επί αυτών συγκλείνουν πως είχαν μάλλον αποβιβαστεί σε μεγάλο αριθμό στα Κύθηρα, λόγω γεωλογικών ασταθειών κι ενός μεγάλου κατακλυσμού σε Μεσόγειο -Αιγαίο. ...

Τα Κύθηρα -Ελαφόνησος είχαν χαρακτηριστεί από τα παλιά σαν «η σέσουλα της Πελοποννήσου», ιδανικός τόπος αποβίβασης μεγάλου αριθμού ανθρώπων για πορεία στα ενδότερα. (βλ.μορφολογία, αφορισμοί Χίλωνα, Ηρόδοτος - συμβουλές Δημάρατου προς Ξέρξη, κ.λπ.).Στο σημείο αυτό της υποτιθέμενης απόβασης βρέθηκε πρόσφατα η παλαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου, πιθανό επίκεντρο της Πελασγικής «επιδρομής» και αργότερα επίνειο της Πελασγο-Αρκαδικής υποδομής, στην καλούμενη σήμερα περιοχή «Παυλοπέτρι».Αυτή η βυθισμένη πόλη «Παυλοπέτρι» έχει όμως ηλικία «μόλις» 5.000 ετών.

Και λέω, «μόλις»,διότι πιο πάνω, στο Πελασγο-αρκαδικό που μετά έγινε Αρκαδο-λακωνικό βουνό, το Λύκαιο,βρίσκονται τα ερείπια της Λυκόσουρας, της οποίας η αρχή, όπως επισήμως αναφέρεται, χάνεται στο 8-10.0000 π.Χ.. Αν αληθεύει αυτό, προηγείται κατά μερικές χιλιάδες χρόνια από τον θεωρούμενο πρώτο ανθρώπινο οικισμό, της Τσατάλ Χουγιούκ(Μικρασία), και αρκετά περισσότερο της κτίσης των επίσης θεωρούμενων πρώτων πόλεων,Εριντού έως Ουρούκ και Ουρ, πατρίδα η τελευταία του Νώε και όλων μαζί κατακλυσμιαίων ανθρώπων της Μεσοποταμίας.

Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη νομίζω κάποιος να αποδεχθεί πως στέκει η υπόθεση ότι η Μεσόγειος, λόγω των στενών του Ευξείνου και του Γιβραλτάρ, με το λιώσιμο των παγετώνων και τις γεωλογικές μεταβολές πλημμύρισε πρώτη (αργότερα έγινε η είσοδος νερών απο τα στενά του Άντεν - Περσικός). Στην πρωτοκαθεδρία της πλημμυρίδας της Μεσογείου εκ του Ατλαντικού και των μεγάλων αλλαγών, όπου τα πάνω ήλθαν κάτω(βλ.αμμώδεις έρημοι, κλίση Αφρικής, βύθιση «Ατλαντίδος» κ.λπ.) συντελεί και η ύπαρξη της Νεκρής θάλασσας που αποτελεί αρχέγονο θαλάσσιο λείψανο (η ηλικία της θάλασσας μετριέται από την περιεκτικότητα των αλάτων).

Επίσης, η σχέση ευρημάτων Μεσόγειου - Δραβιδικού πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού στις περιοχών Μοχέντζο Ντάρο και Χαράπα, καθώς και η γλωσσολογική συγγένεια Ελλήνων με Χετταίους ή Ετέους (βλ. Ετεοκρήτες - Αληθείς Κρήτες), όπως και με Λύκιους και Ιρανούς που πέραν των προάριων Ινδών η δαιδαλώδης γραμμή συνάφειας φτάνει ως την Κίνα (με ίχνη και στην Ιαπωνία), συντελεί στην εκτίμηση ότι καταγωγή του ανθρώπου, έστω και αν υπήρξε στικτή (πιο πιθανό από Αφρικανο-κεντρική), δεν αποκλείεται να έχει ένα σημαντικό γενεσιουργό πυρήνα τη Μεσόγειο - Αιγαίο.

Και η διάχυση του Μεσόγειου πρωτοπολιτισμού δεν συνέβη μόνο προς ανατολικά αλλά και προς βόρεια και δυτικά, καθώς οψιδιανός της Μήλου ανιχνεύεται στις βαλτικές χώρες των οποίων οι κάτοικοι ανήγαγαν την καταγωγή τους από τη θάλασσα (βλ. έθιμο της καύσης των αρχηγών σε πλωτό μέσο με πορεία προς το πέλαγος). Εάν κάποτε, μετά την αρχαϊκή σούπα και τις εποχές ζέστης και παγετώνων άναψε κατά κάποιο τρόπο κάπου ο ανθρωπομορφικός δαυλός, αυτός δεν αποκλείεται να είχε επίκεντρο της πυράς του το Αιγαίο.

Η πόλη Λυκόσουρα προκύπτει από πολλές πτυχές σαν η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο. Ο Αριστοτέλης αναφέρει τους Αρκάδες (Πελασγούς), «προσελήνιους», δηλαδή ότι υπήρχαν πριν δημιουργηθεί η σελήνη (αυτόχθονες). Εξ’ όλων αυτών των αναφορών και ευρημάτων, αναδύεται στον απλό άνθρωπο και μέτριο ερευνητή το εξής ερώτημα: Είναι όντως η Λυκόσουρα πόλη10-12.000 χρόνων; Και αν πράγματι, ναι,γιατί σε σχέση με τα ευρήματα του Παυλοπέτρι οι αρχαιολόγοι μας δεν κάνουν σύγκλιση και τηρούν σιγή ιχθύος;

Τι συμβαίνει και τα ευρήματα δεν συντίθενται σε μιαν υπόθεση – σενάριο, όπως γίνεται στην επιστήμη, και «θάβονται» ή δεν αξιοποιούνται; Υπάρχει φόβος μήπως δημιουργήσει αναστάτωση ότι ο Αδάμ, ο αδαμάντινος άνθρωπος, προήλθε από το χώρο του Αιγαίου; Ας μας απαντήσει τουλάχιστον κάποιος αρχαιολόγος: Είναι όντως η Λυκόσουρα πόλις άνω των 10.000 χρόνων;

Κλειδιά: Παγγαία - Βικιπαίδεια, Αρχαία Λυκόσουρα - Ν. Αρκαδίας, Παυλοπέτρι - Βικιπαίδεια, Cities of the Ancient World – Univ. of Washington (ασυμφωνία).

Σημείωση: Δεν μιλάμε για τη «Μέση γη» του Τόλκιν και τη μυθοπλασία των Γερμανικών λαών, παρότι στο βάθος περιέχουν ψήγματα αλήθειας

stoxasmos-politikh.blogspot.gr

Ακόμα και ένα 12χρονο κοριτσάκι ξέρει την αλήθεια !!!

Ωμή σαν άγουρο φρούτο.

Κοφτερή σαν φρεσκοακονισμένο στιλέτο.

Αληθινή σαν τον ήλιο που ανατέλλει κάθε πρωί.

Δικαίωση του Καθηγητή Κοντογιώργη που από τα τέλη του 2011 ζητούσε την σύλληψη του Γιώργου Παπανδρέου

Το UDemand σας θυμίζει σήμερα το άρθρο του Καθηγητή Κοντογιώργη  το οποίο δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2011 και είχε τίτλο  «Η ελληνική δυναστική κομματοκρατία “συστημικός κίνδυνος” για την Ευρώπη και τον κόσμο. Να συλληφθεί ο πρωθυπουργός [Γ. Παπανδρέου] ως πολιτικός εγκληματίας.»

Κάποιοι το είχαν θεωρήσει υπερβολικό… Μετά όμως τις δηλώσεις του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) κ. Ρουμελιώτη «πώς το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας από το ΔΝΤ, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει» και την 5ωρη κατάθεσή του στους οικονομικούς εισαγγελείς κκ Πεπονή και Μουζακίτη, πολλοί ισχυρίζονται πως η υπόθεση θα μπορούσε να οδηγηθεί στην Βουλή και με τον τρόπο αυτό να προκληθεί έρευνα για την οικονομία.

“Ο Γ.Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με απάτη διακηρύσσοντας ότι “λεφτά υπάρχουν”, ενώ γνώριζε ότι η χώρα ευρίσκετο ένα βήμα πριν από το αδιέξοδο, έχοντας επί μακρόν, με συστηματικό τρόπο, λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος και το κράτος διαφθαρεί από την πολιτική τάξη.  Ως πρωθυπουργός, για πολλούς μήνες, δεν έπραξε το παραμικρό για να προλάβει τη συμφορά, κάνοντας έτσι αναπόφευκτη την υπαγωγή της στη διεθνή επιτροπεία υπό την τρόικα. Αλλά και καθόλη τη μετέπειτα περίοδο έως σήμερα, πολιτεύθηκε ως κατακτητής επί της κοινωνίας, μετακυλίοντας σ’αυτήν το σύνολο των βαρών που συσσώρευσε η πολιτική τάξη. Μοναδική του μέριμνα ήταν…να διατηρήσει ατόφιους τους πυλώνες του δυναστικού και διεφθαρμένου κράτους, τα προνόμια της πολιτικής τάξης και των συμμάχων της. Στο διάστημα αυτό, όχι μόνο δεν ελήφθησαν μέτρα για τη μεταρρύθμιση του κράτους, αλλά και βάθυνε η διαφθορά, διευρύνθηκε η φοροδιαφυγή, η ευνοιοκρατία και η αναποτελεσματικότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα της νομοθεσίας που συντηρεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά, αντί να μειωθεί, ενισχύθηκε. Ακόμη και τα κραυγαλέα και ομολογημένα σκάνδαλα συγκαλύφθηκαν. Κανένας πολιτικός δεν προσήχθη στη δικαιοσύνη. Ούτε ο πιο ευφάνταστος κακοποιός δεν θα είχε στήσει τόσα συνταγματικά, νομικά και πραγματικά αναχώματα, προκειμένου να προστατευθεί από τις ανομίες του, όσα η πολιτική τάξη της χώρας. Η κοινωνία έχει αναδειχθεί σε μείζονα εχθρό της πολιτικής τάξης. Και η κοινωνία την έχει στοχοποιήσει ως την μείζονα αιτία της δυστυχίας της. Μια πολιτική τάξη που δεν διαθέτει την παραμικρή νομιμοποίηση στην κοινωνία δεν μπορεί να εκπροσωπεί τη χώρα.
Η πολιτική Ευρώπη επέλεξε δυστυχώς να στηριχθεί και να στηρίξει την ηγεσία αυτή για τη διαχείριση της κρίσης, βλάπτοντας την ελληνική κοινωνία, χωρίς να αναλογισθεί ότι αργά ή γρήγορα θα εκκαλείτο να καταβάλει το τίμημα. Η ελληνική κοινωνία, αντιμέτωπη με τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης, σε κατάσταση ασφυξίας, με τη βεβαιότητα ότι δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμία προοπτική εξόδου από την κρίση, παρά τις πρωτοφανείς θυσίες στις οποίες υπεβλήθη, οδηγήθηκε στη διαμόρφωση ενός εκρηκτικού μίγματος επιθετικής συμπεριφοράς κατά της πολιτικής τάξης, ιδίως κατά της κυβέρνησης. Η τελευταία, επέλεξε με προκλητικό τρόπο την καταστροφή της χώρας, από την απαλλοτρίωση του προνομίου της ιδιοποίησης του δημόσιου αγαθού, το οποίο εμμένει να διατηρεί ατόφιο μέχρι και σήμερα. Το αδιέξοδο αυτό έγινε πασιφανές όταν κατά την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου, η κοινωνία κατέβασε από τις εξέδρες των επισήμων τους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του μικρού ανθρώπου που έστησε η πολιτική τάξη στην προεδρία της πολιτείας.
Η απόφαση του Γ.Παπανδρέου να διεξαγάγει δημοψήφισμα δεν υπαγορεύθηκε από δημοκρατική ευαισθησία. Αποβλέπει στον εκβιασμό της κοινωνίας. Την οποία αφού έστησε στο χείλος του γκρεμού την απειλεί ότι θα την πυροβολήσει εάν δεν αυτοκτονήσει.
Η πολιτική Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να συμπήξει συμμαχία με την ελληνική κοινωνία, να την βοηθήσει -βοηθώντας έτσι τον εαυτό της- να απαλλαγεί από τη δυναστική κομματοκρατία, η οποία είναι σε δυσαρμονία με το εθνικό – και το ευρωπαϊκό- συμφέρον. Να αντιληφθεί ότι η ελληνική πολιτική τάξη αποτελεί την πρωτογενή αιτία της ελληνικής κρίσης και, κατά τούτο, συνιστά “συστημική απειλή” εφεξής και για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και, όπως όλα δείχνουν, για τον κόσμο.
Όσο και αν για τα ευρωπαϊκά ήθη φαντάζει υπερβολικό, είναι επείγον να συνδράμει την ελληνική κοινωνία: (α) με την έκδοση διεθνούς εντάλματος για την σύλληψη του πρωθυπουργού και την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη, για το ενσυνείδητο έγκλημα που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και, περαιτέρω, εναντίον της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή κοινότητα καλείται να πράξει αυτό που το ελληνικό Σύνταγμα απαγορεύει. Η σύλληψή του θα λειτουργήσει παραδειγματικά, ως καταλύτης, για να συνετισθεί το σύνολο της πολιτικής τάξης της χώρας, που διακατέχεται από την ίδια λεηλατική λογική. (β) επιλέγοντας να στηρίξει τη συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης στη χώρα, αποκλειστικά από εξωπολιτικούς παράγοντες, με συγκεκριμένη εντολή την υπέρβαση του δυναστικού κράτους και την αποκάθαρση του πολιτικού συστήματος από τις πολιτικές συμμορίες που το λυμαίνονται.
Η ελληνική κοινωνία, μια κατά παράδοση και φύσει ευρωπαϊκή κοινωνία, αξίζει τη συμπαράσταση αυτή. Για το συμφέρον της ίδιας της πολιτικής Ευρώπης. Πολλώ μάλλον, αφού η εναντίωση της κοινωνίας στην πολιτική τάξη και, ειδικά, στην κυβέρνηση της χώρας, δεν στοιχειοθετεί την επιλογή της υπέρ της χρεωκοπίας, της εξόδου από το ευρώ και φυσικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο δίλημμα αυτό σπρώχνει την ελληνική κοινωνία  ο τυχοδιωκτισμός του Γ. Παπανδρέου, δεν την αντιπροσωπεύει.”

 

Μετάφραση από τα γαλλικά. Δημοσιεύθηκε στη μεγάλη γαλλική ηλεκτρονική εφημερίδα Mediapart, μαζί με συνέντευξη του Γ.Κοντογιώργη

udemand.wordpress.com

 

 

Παρέμβαση του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη στην εκπομπή "Επί του Πιεστηρίου", στις 04.07.12, στο kontra channel

Ευρώ:Το Κοινό Νόμισμα της διάλυσης;

Το ευρώ, το νόμισμα που δημιουργήθηκε με
σκοπό να ενώσει την Ευρώπη, το μόνο που
τελικώς πέτυχε, ήταν να διασπάσει την Ευρώπη
και τους λαούς της σε Νότιους και σε Βόρειους

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης

 

Όταν πριν 24 αιώνες ο Πλάτων έγραφε στην Πολιτεία «το κοινόν (συμφέρον) συνδέει (την κοινωνία), το ίδιον (συμφέρον) την διασπά», προφανώς δεν είχε στο μυαλό του την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη, ούτε όμως εκείνοι που τις δημιούργησαν είχαν στο μυαλό τους τα σοφά του λόγια, γι αυτό και σήμερα βιώνουμε τον απόλυτο παραλογισμό. Το ευρώ, το νόμισμα που δημιουργήθηκε με σκοπό να ενώσει την Ευρώπη, το μόνο που τελικώς πέτυχε, ήταν να διασπάσει την Ευρώπη και τους λαούς της σε........Νότιους και σε Βόρειους.

Η κρίση, που κάποιοι την ονόμασαν ελληνική, αποδείχτηκε, μια κρίση της Ευρωζώνης και γενικότερα του ευρώ, αφού οδήγησε τους μεν λαούς του Βορρά στην ευμάρεια τους δε λαούς του Νότου στη φτώχεια και στην απόγνωση.

Η κρίση, όχι απλώς καταρράκωσε το ηθικό των Ελλήνων, των Ισπανών, των Ιταλών και των Πορτογάλων, όχι απλώς τους στράγγισε οικονομικά, όχι απλώς τους αποθάρρυνε στην πλειονότητά τους, αλλά οδήγησε και οδηγεί πολλούς στην απόγνωση ακόμη και στην αυτοκτονία.

Μόνο τυφλοί και ανόητοι δεν μπορούν να δουν, ότι η διαμάχη Βορρά-Νότου αρχίζει και προσλαμβάνει μορφή πολέμου. Πίσω από τις φωτογραφίες και τα χαμόγελα των πολιτικών της Ευρωζώνης, διεξάγεται ήδη ένας πόλεμος κυριαρχίας και επιβολής του ιδίου συμφέροντος με κάθε μέσο ή με άλλα μέσα, που δεν έχουν σχέση με πολιτική ούτε με διπλωματία ισότιμων χωρών που εκφράζουν κοινό συμφέρον.

Αυτό που βιώνουμε είναι «η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», κάτι, που δεν αρμόζει σε λαούς που αποφάσισαν να διαμορφώσουν κοινό μέλλον.

Η στρεβλή, η γενικευμένη και γεμάτη προκαταλήψεις και στερεότυπα εικόνα που έχουν οι λαοί του Βορρά για τους Νότιους λόγω της κρίσης, αφού πιστεύουν ότι ζουν σε βάρος τους, τροφοδοτεί παρόμοιες και δικαιολογημένα χειρότερες αντιδράσεις και από τους λαούς του Νότου.

Αυτά τα «φυγόκεντρα» συναισθήματα, αντί να αμβλυνθούν, ενισχύονται από καριερίστες πολιτικούς, που το μόνο τους μέλημα είναι οι επόμενες εκλογές και η συνέχιση της καριέρας τους στο χρηματοπιστωτικό κατεστημένο.

Εδώ, το κοινόν συμφέρον των λαών για μια ενωμένη Ευρώπη ειρήνης και κοινής ευμάρειας, υπονομεύεται από το ίδιον συμφέρον διαπλεκόμενων πολιτικών, κερδοσκόπων και τραπεζιτών, που ο κοινός εχθρός τους είναι ένας αληθινά συνειδητός και ενωμένος ευρωπαϊκός λαός.

Προκειμένου να μπορούν να κρατούν τους λαούς της Ευρώπης διασπασμένους για να αυξήσουν ακόμη περισσότερο τα κέρδη τους μειώνοντας ολοένα και περισσότερο το λεγόμενο μισθολογικό κόστος, είναι διατεθειμένοι ακόμη και να τινάξουν το κοινό νόμισμα στον αέρα, αν κρίνουν πως αυτό θα τους αποφέρει περισσότερα κέρδη.

Προς το παρόν, το κοινό νόμισμα κάνει τον πλούσιο Βορρά πλουσιότερο, τον φτωχό Νότο φτωχότερο και τους κερδοσκόπους Βορρά και Νότου εκατομμυριούχους.

kafeneio-gr.blogspot.gr

H απενοχοποίηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς

Του Χρηστου Γιανναρα

Για να ξεπεράσουμε την κρίση (αν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιο ενδεχόμενο) χρειάζεται ρεαλιστική πιστοποίηση της πραγματικότητας. Δίχως σωστή διάγνωση δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Σήμερα μοιάζει να πολεμάμε με ασπιρίνες τις δευτερογενείς (οικονομικές) επιπτώσεις της κρίσης, χωρίς να θίγουμε τα πρωτογενή αίτια.
Yπάρχουν συμπτώματα που φωτίζουν τα πρωτογενή αίτια, αλλά δεν αντέχουμε να τα μνημονεύσουμε, να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν. Tα φοβόμαστε, γιατί είναι ενδείξεις προχωρημένης νέκρωσης των κοινωνικών αισθητηρίων, ασφαλώς ανίατης. Eνα παράδειγμα: Yπάρχουν πολίτες στη ........χώρα μας που έχουν δεχθεί να παίρνουν ισόβια σύνταξη από το κράτος (να αμείβονται με χρήματα) επειδή αντιστάθηκαν στη γερμανική κατοχή ή στη χούντα επίορκων αξιωματικών. Oχι επειδή τραυματίστηκαν και είναι πια ανάπηροι, ανίκανοι να εργαστούν, όχι. Δέχονται χρηματική αμοιβή, μισθοδοτούνται διά βίου, για την αυτονόητη πατριωτική τους αξιοπρέπεια, για την αυθόρμητη κάποτε υπεράσπιση της ελευθερίας τους και της δημοκρατίας.
Kαι όχι μόνο. Eχουν οργανωθεί οι «αντιστασιακοί» συνδικαλιστικά, έχουν συμπήξει σωματεία για την προώθηση των «συμφερόντων» τους – αυτοί που ρίσκαραν τη ζωή τους από φιλοπατρία, ανιδιοτελή υποτίθεται, και δημοκρατική ευαισθησία. Oταν λοιπόν εξαγοράζεται με χρηματική διά βίου αποζημίωση η ιερότητα της αυταπάρνησης και της αυτοπροσφοράς, τότε, πραγματικά, όλα βγαίνουν στο σφυρί – η κοινωνία, που θεσμοποιεί την εξαγορά, βεβαιώνει ότι δεν πιστεύει σε τίποτε άλλο από το χρήμα, το χρήμα είναι, για τα μέλη αυτής της «κοινωνίας», η μόνη καταξίωση της ζωής, χαρά και νόημα της ζωής.
Tότε ο πολλαπλασιασμός των συμπτωμάτων εγωκεντρικής ιδιοτέλειας γίνεται αλυσιδωτός, αποκτά δυναμική χιονοστιβάδας: Xιλιάδες πολίτες εισπράττουν από τον κοινωνικό κορβανά επίδομα αναπηρίας (ακόμα και τυφλότητας), χωρίς να είναι ανάπηροι, εισπράττουν επιδοτήσεις για γεωργικές καλλιέργειες στις οποίες δεν επιδίδονται, καρπώνονται συντάξεις συγγενών τους αποκρύπτοντας τον θάνατό τους. Eξαπατούν μεθοδικά και δίχως συνείδηση ενοχής την εφορία, αμείβουν ή αμείβονται λάθρα χωρίς απόδειξη, απαιτούν «φακελάκι» από τον πολίτη για υπηρεσίες για τις οποίες μισθοδοτούνται, κλέβουν από τις προμήθειες υλικών που χρειάζεται το κράτος για να λειτουργήσει, κλέβουν από τα φάρμακα των ασθενών και το υγειονομικό υλικό, κλέβουν από τα δημόσια έργα υποβαθμίζοντας την ποιότητα.
Tο φαινόμενο δεν περιορίζεται σε επιμέρους παραβατικά άτομα, πρόκειται για καθολικό κανόνα συμπεριφοράς (με εξαιρέσεις), η αντικοινωνική διαγωγή, η εγωκεντρική ιδιοτέλεια είναι σήμερα τόσο αυτονόητη όσο και οι συντάξεις των αγωνιστών εθνικής αντίστασης. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι το αυτονόητο της κλοπής του κοινωνικού χρήματος είναι το υπ’ αριθμόν 1 πρόβλημα, ο πρωταρχικός παράγων που αποκλείει τη συγκρότηση λειτουργικού κράτους. Παραβλέπουμε τον αυτονόητο χαρακτήρα του συμπτώματος, γι’ αυτό και προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε σαν «ηθικό» πρόβλημα, με νουθεσίες, συναισθηματικές εκκλήσεις, ποινικές διώξεις – μια τρύπα στο νερό. Oσα συμπτώματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, εγωκεντρικής ιδιοτέλειας έχουν απενοχοποιηθεί και λειτουργούν με τους όρους του συλλογικού αυτονόητου (το κομματικό ρουσφέτι, η φοροδιαφυγή, το «μαύρο χρήμα», η διανομή αξιωμάτων για ανταμοιβή κομματικού λακεδισμού, η «διαπλοκή» της εξουσίας με οικονομικά συμφέροντα κ.ό.ά.) αποκλείεται να εκλείψουν με ηθικολογίες και τιμωρίες. Aποκλείεται – το βεβαιώνει η πανανθρώπινη πείρα.
Aπό τις πιο χαρακτηριστικές ιστορικές επιβεβαιώσεις ήταν η Σοβιετική Eνωση, τα τελευταία πριν από την κατάρρευσή της χρόνια. Tα ψευδαισθητικά οράματα είχαν διαλυθεί και το κενό που άφησαν στις ψυχές έσπευσε (νομοτελειακά) να το καλύψει η ενστικτώδης ιδιοτέλεια της αυτοσυντήρησης. Aν δεν παρανομούσε ο πολίτης ήταν αδύνατο να επιβιώσει. H συναλλαγή, η κλοπή, η κατάχρηση είχαν απολύτως απενοχοποιηθεί, ήταν το δεδομένο αυτονόητο της καθημερινότητας. Γυμνωμένη η ζωή των ανθρώπων από κάθε άλλο νόημα πέρα από το κυνήγι του δολαρίου. Hταν ο θρίαμβος του Iστορικού Yλισμού, αλλά με αναποδογυρισμένους τους όρους που είχαν φανταστεί ο Mαρξ και ο Λένιν.
Σήμερα η Eλλάδα ζει την ίδια περίπου εφιαλτική σκοτοδίνη με εκείνη των κοινωνιών της Σοβιετικής Eνωσης πριν από την κατάρρευση του ολοκληρωτισμού. Πρώτη και κατεπείγουσα ανάγκη είναι, αν μπορούσαμε, να πιστέψουμε οι απλώς πια Eλληνώνυμοι σε κάποιο περιεχόμενο ζωής διαφορετικό από το κυνήγι του χρήματος, στην ποιότητα της ζωής απελεύθερης από τη βουλιμική κατανάλωση. Tο να γίνει συλλογική αυτή η εύρεση είναι πρόβλημα πολιτικό, πρόβλημα λειτουργίας των θεσμών, όχι ηθικιστικό-ιδεαλιστικό, όχι σωφρονιστικό. Aλλά προϋποθέτει πολιτικούς που δεν εξαντλούν την πολιτική στον επαγγελματικό ραγιαδισμό των κομματικών προτεραιοτήτων, δεν την περιορίζουν σε μπακαλίστικα παζαρέματα με την Iστορικο-υλιστική Διεθνή των Aγορών. Προϋποθέτει κυβερνήσεις όχι με πρωθυπουργούς υποκοριστικής σημαντικής (Kωστάκη - Γιωργάκη - Aντωνάκη), στελεχωμένες προκλητικά με ευτελείς σπιθαμιαίους, όχι αντιπολίτευση βενιζέλειου αμοραλισμού ή νεκροφιλικών παλικαρισμών Tσίπρα.
Mία και μόνη φράση του Aνδρέα Παπανδρέου άρκεσε για να λειτουργήσει σαν καταλύτης ξεθεμελιωτικού «μετασχηματισμού» της ελλαδικής κοινωνίας: «Δικαιούτο ο κ. τάδε (λειτουργός του κράτους) να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια». Aμεσα ο Eλλαδίτης βεβαιώθηκε ότι η κλοπή κοινωνικού χρήματος είναι επισήμως απενοχοποιημένη, απλώς παζαρεύεται το «πλαφόν». Συνέδεσε το αυτονόητο της κλοπής με το άλλο παπανδρεϊκό αυτονόητο ότι η «εθνική αντίσταση» εξαγοράζεται με ισόβιο μπαξίσι.
Mία και μόνη φράση ή ενέργημα του ηγέτη μιας χώρας μπορεί να έχει ακαταγώνιστη συμβολική δυναμική: να καταστήσει αυτονόητη επιδίωξη όλων μια ζωτική ή μια δόλια πολιτική σκόπευση. O A. Παπανδρέου είχε το φυσικό ταλέντο να πλάθει φράσεις και να σκαρώνει ενεργήματα μεγάλης συμβολικής απήχησης, τη ζωτικότητα ή δολιότητα των σκοπεύσεών του την κρίνει σήμερα με τρόπο χειροπιαστό η εφιαλτική καταστροφή της χώρας. Tσίπρας και Σαμαράς ούτε που υποψιάζονται ποιο είναι το ουσιώδες στην πολιτική, ποιες στοχεύσεις και ποια εκφραστική μπορούν να συνεγείρουν κοινωνική δυναμική ικανή να αναχαιτίσει τον πρωτογονισμό της εγωκεντρικής ζούγκλας, να πείσει για την ποιότητα και τη χαρά της ζωής που είναι οι σχέσεις κοινωνίας της ζωής.
Διαπληκτίζονται για περισσότερο ή λιγότερο «Mνημόνιο», για περισσότερο ή λιγότερο νταηλίκι απέναντι στην Iστορικο-υλιστική Διεθνή των Aγορών. Λογαριάζουν για πολιτική το τυφλό παιχνίδι των ανταγωνισμών για την εξουσία.

kathimerini.gr

ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 

Προσωπικό πολιτικό διασυρμό ασυνήθιστων διαστάσεων υπέστη στο Βερολίνο ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς. Το «ξέσκισαν» πολιτικά οι Γερμανοί παρόλο που ο ίδιος προσήλθε στη συνάντηση με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ σε πνεύμα απόλυτης δουλοφροσύνης. Δεν τόλμησε να μεταβεί στη γερμανική πρωτεύουσα ούτε καν σαν επαίτης. Το μόνο που ήθελε ήταν να δηλώσει δια ζώσης την απόλυτη υποταγή του στο Τέταρτο Ράιχ. Να πείσει την καγκελάριο ότι έχει διαγράψει για πάντα το αντιμνημονιακό παρελθόν του και ότι τώρα διακατέχεται από τυφλή εθελοδουλία προς τις εντολές του Βερολίνου. Δεν ζήτησε απολύτως τίποτα, δεν του έδωσαν φυσικά τίποτα.....
Αυτό δεν τον γλίτωσε, βεβαίως, από τον πολιτικό εξευτελισμό. Οι Γερμανοί τους δούλους τους λιώνουν σαν σκουλήκια για να τους δείξουν τη θέση τους, δεν τους χτυπούν προστατευτικά στην πλάτη μόλις δηλώσουν υποταγή. Αξέχαστο θα του μείνει το χουνέρι που του έκανε η ακροδεξιά και χυδαία, κατωτάτης υποστάθμης γερμανική εφημερίδα Μπιλντ, στην οποία μόλις 48 ώρες νωρίτερα ο Σαμαράς είχε δώσει συνέντευξη. «Υπόσχομαι ότι θα αποπληρώσουμε τα χρέη μας» είχε πει ο Σαμαράς στη συνέντευξη αυτή. «ΑΥΤΟ το θέλουμε γραπτώς!» έγραψε η Μπιλντ και ετοίμασε το σχετικό… έγγραφο! Ένα κείμενο «Εγγύησης-Δήλωσης», γραμμένο με αρχαιοελληνικά γράμματα στα γερμανικά, περικλειόμενο από μαιάνδρους, με στόχο να ξεφτιλίσει τον Σαμαρά στα εκατομμύρια αναγνώστες της. Κάθε μέρα η Μπιλντ πουλάει 2.800.000 φύλλα και υπολογίζεται ότι τη διαβάζουν τουλάχιστον έξι εκατομμύρια Γερμανοί. Το κείμενο του απαξιωτικού εγγράφου υπηρετεί αποτελεσματικά το στόχο για τον οποίο κατασκευάστηκε:
«Δια της παρούσης εγώ, ο Αντώνης Σαμαράς, γεννηθείς την 23ην Μαρτίου 1951 στην Αθήνα, κατοικών στο ίδιο μέρος, εν ονόματι του ελληνικού λαού και δυνάμει το αξιώματός μου ως πρωθυπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας, κάνω επισήμως την ακόλουθη δήλωση. Τελών εν γνώσει των μεγάλων ανησυχιών της κοινότητας των κρατών-μελών της Ευρωζώνης, τελών εν γνώσει των ιδιαίτερων απαιτήσεων των γερμανών φορολογουμένων στην οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα, τελών εν γνώσει του υψηλού μέτρου ευθύνης που φέρει η ελληνική πολιτική για την παρούσα, βαριά κρίση της χώρας μου, υπόσχομαι προσωπικά ότι: 1. Δεν θα προκύψει καμιά ζημιά για τον Γερμανό φορολογούμενο από την οικονομική βοήθεια για τη χώρα μου. 2 Η Ελλάδα θα κάνει γι’ αυτό όλα τα απαραίτητα βήματα, συμπεριλαμβανομένης εν ανάγκη της πώλησης ακατοίκητων νησιών. 3. Η Ελλάδα θα αποπληρώσει όλα τα χρέη της στα προβλεπόμενα χρονικά διαστήματα με τόκους και πρόσθετες επιβαρύνσεις. Αντώνης Σαμαράς, Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας» αναφέρει επί λέξει το ταπεινωτικό κείμενο της γερμανικής εφημερίδας, το οποίο εμφανίζει το θλιβερό Σαμαρά ως… πωλητή των ελληνικών νησιών! Ένα κείμενο που δεν θα είχε πιθανότητα ποτέ να γραφτεί αν ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έσπευδε να εγγυηθεί… προσωπικά (!) στους Γερμανούς την αποπληρωμή των χρημάτων που έχουν δώσει τα τελευταία χρόνια προς την Ελλάδα.
Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι κάθε άλλο παρά πρέπει να αποδώσουμε στην κακοήθεια της Μπιλντ την πρόθεση του Σαμαρά να πουλήσει ελληνικά νησιά σε ξένους. Το ρόλο του πλασιέ ξεπουλήματος των ελληνικών νησιών τον ανέλαβε επισήμως ο ίδιος με συνέντευξή του στη γαλλική Μοντ, η οποία δημοσιεύθηκε μάλιστα την ημέρα που βρισκόταν στο Βερολίνο. «Η Αθήνα είναι έτοιμη να πουλήσει “ακατοίκητα νησάκια”» διαφήμιζε με ειδικό τίτλο η γαλλική εφημερίδα το σχετικό τμήμα της συνέντευξης Σαμαρά. «Είστε έτοιμος να πουλήσετε νησιά; Αρκετά είναι ήδη ιδιωτικά» ρώτησε τον αξιοθρήνητο πρωθυπουργό ο ανταποκριτής της Μοντ στην Αθήνα. «Δεν υπάρχουν ιδιωτικά νησιά, εκτός από μερικά νησάκια» απάντησε ο Σαμαράς και μπήκε στο ψητό: Τα περισσότερα από αυτά τα νησάκια είναι ακατοίκητα στη μέση του αρχιπελάγους. Αρκετά από αυτά τα νησάκια μπορούν να έχουν μια εμπορική χρήση, υπό τον όρο αυτό δεν θέτει προβλήματα εθνικής ασφάλειας. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να τα ξεπουλήσουμε (σ.σ. τα νησιά), αλλά να μεταμορφώσουμε ένα έδαφος αχρησιμοποίητο σε κεφάλαιο που μπορεί να παράγει εισοδήματα, με μια κατάλληλη τιμή» δήλωσε ο Σαμαράς, κλείνοντας το μάτι στα αρπακτικά. Ωραίος ο όρος για το ξεπούλημα των μικρών νησιών σε ξένους από τον «υπερπατριώτη» Σαμαρά: Μεταμόρφωση αχρησιμοποίητων εδαφών σε κεφάλαιο παράγον εισόδηματα, με κατάλληλη τιμή»!
Έχουν απίθανη γλωσσοπλαστική ικανότητα οι αστοί, όταν θέλουν να συσκοτίσουν τις βρώμικες πράξεις τους και τις καταστήσουν εξαιρετικά δυσνόητες στο ευρύ κοινό. Και να φανταστεί κανείς ότι αυτός ο απίθανος… «μεταμορφωτής αχρησιμοποίητων εδαφών», ο Σαμαράς, υποτίθεται ότι ήταν… «ανήμερο θηρίο» στο θέμα του ονόματος των Σκοπίων!
Αιδώς, Αργείοι…



*Δημοσιεύθηκε στο «Πριν» την Κυριακή 26 Αυγούστου 2012.

ostria-gr.blogspot.gr

Η γενοκτονία του ελληνικού λαού

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, μέλους του «Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα», υπεύθυνου για τη Γερμανία (1) Αθήνα, 25.8.2012

Το λέω ευθέως και χωρίς περιστροφές. Η γερμανική κυβέρνηση εργάζεται για τη γενοκτονία του ελληνικού λαού.

Οι κύκλοι πίσω από την κυβέρνηση Μέρκελ, οι οποίοι είναι βασικά υπεύθυνοι για τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι υπαίτιοι της γενοκτονίας του ελληνικού λαού.

Το λέω και το επαναλαμβάνω τελείως ξεκάθαρα: Υπεύθυνος δεν είναι ο γερμανικός λαός, που πέφτει το ίδιο θύμα της προπαγάνδας αυτών των κύκλων. Είναι οι ίδιοι που.........

στήριξαν και τον Χίτλερ.

Φυσικά δεν δικαιολογείται οποιαδήποτε γενίκευση, όπως: Οι Έλληνες είναι απατεώνες και τεμπέληδες και οι Γερμανοί ναζί και ρατσιστές.

Πίσω όμως από την κυβέρνηση της Γερμανίας οργιάζουν δυνάμεις, που ο μόνος τους σκοπός είναι το κέρδος με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, νόμιμα ή μη νόμιμα κι’ ας κοστίζει ότι θέλει.

Το κέρδος είναι γι’ αυτούς ο μόνος θεός, στον οποίο πιστεύουν και τον οποίο υπηρετούν. Οι άνθρωποι είτε Έλληνες, είτε Γερμανοί, είτε Κινέζοι, είτε Ζουλού δεν έχουν καμία απολύτως αξία στη δική τους αξιακή κλίμακα.

 

Η στάση της γερμανίδας καγκελαρίου είναι τελείως απαράδεκτη.

 

Πρέπει να το εξηγήσω, γιατί αλλιώς είμαι ένας κοινός συκοφάντης και εχθρός αυτού του ανθρώπου, που θέλει με μια μοναδική αλαζονεία να δημιουργήσει στην Ευρώπη το Τέταρτο Ράϊχ. Ασφαλώς πάνω σε μια άλλη βάση και με άλλο τρόπο. Όχι με όπλα, αλλά με πολύ πιο έξυπνες και αποτελεσματικές μεθόδους. Βασικά με την προώθηση της οικονομικής χρεοκοπίας του ελληνικού λαού. Μια ουσιαστική νέα μέθοδος της κατοχής και της γενοκτονίας, όπως αναλογικά συνέβη τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως θα οδηγούσε το πράγμα πολύ μακριά. Αποχρώσες ενδείξεις υπάρχουν πολλές γιατί μιλάω για γενοκτονία. Γιατί επιμένω ότι η πολιτική της κ. Μέρκελ οδηγεί στη δική μας γενοκτονία. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος κάποιας αλληλεγγύης. Όλα στο βωμό του απεχθούς και απάνθρωπου κέρδους των γερμανικών και διεθνών καπιταλιστικών κύκλων, που θέλουν να πιούν, όπως μοντέρνοι βρικόλακες, το αίμα του ελληνικού λαού, για να ικανοποιήσουν την βουλιμία τους για το κέρδος.

Στο μεταξύ η Ελλάδα έχει πάνω από ενάμισι εκατομμύριο ανέργους. Τα ποσοστά της υπογεννητικότητας ανέβηκαν σε απαράδεκτα ύψη. Η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο τραγική, γιατί δεν εμπιστεύομαι τα στατιστικά στοιχεία των διαφόρων ιδρυμάτων, που συλλαμβάνουν ένα μόνο μέρος της πραγματικότητας.

Η ελληνική νεολαία, η ζωή και το μέλλον της χώρας, μεταναστεύει στο εξωτερικό, για να βρει εργασία και επιβιώσει. Και όλοι αυτοί οι νεολαίοι δεν αποτελούν το ανειδίκευτο προσωπικό της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως τα πλέον ικανά και μορφωμένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Από τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων έχουν «δραπετεύσει» στο εξωτερικό περίπου εξακόσιες χιλιάδες νεολαίοι. Και ίσως ρίξουν και μαύρη πέτρα, για την κακή μητριά, που δεν φρόντισε να τους εξασφαλίσει το μέλλον τους. Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί.

Μπορεί να φανταστεί κανείς το φρικτό αυτό έγκλημα; Μια οικογένεια με χίλια δυο βάσανα ανασταίνει τα παιδιά της, επενδύει ανυπολόγιστα χρήματα για την ανατροφή και την μόρφωσή τους και ξαφνικά βλέπει με μεγάλη απογοήτευση ότι τελικά θα εργαστούν για ξένες χώρες, είτε για τη Γερμανία, είτε για την Αγγλία, είτε για την Αυστραλία, είτε για τις ΗΠΑ, είτε για οποιαδήποτε άλλη χώρα, πολλές φορές για τους εχθρούς της πατρίδας μας. Η χειρότερη αιμορραγία μιας χώρας, που χάνει την ζωντανή ουσία της ύπαρξής της.

Ο καθένας μπορεί να αναπαραστήσει με την φαντασία του το δράμα των γονιών και της πατρίδας.

Όχι όμως μόνο αυτό. Ποιο νέο ζευγάρι που έχει μείνει στην Ελλάδα, μπορεί να δημιουργήσει οικογένεια, κάτω από τις τραγικές σημερινές συνθήκες;

Στα τελευταία χρόνια της κρίσης υποχώρησε ο πληθυσμός της πάνω από ένα εκατομμύριο. Η υποχώρηση των γεννήσεων είναι πέρα από τραγική. Φαινόμενα που ούτε κατά την διάρκεια της κατοχής τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαμε συναντήσει.

Δεν χρειάζεται να δραματοποιήσω την κατάσταση πάρα πέρα, αλλά θα προσθέσω και τον σταδιακό αφανισμό της τρίτης ηλικίας, που αγωνίστηκε για μια ζωή με κάποια αξιοπρέπεια και τώρα ξαφνικά πετιέται ανάλγητα στο δρόμο. Για ποιότητα της ζωής, ούτε καν λόγος.

Τέλος η προγραμματισμένη πώληση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου για μια δεκάρα, που μας επιβάλλει η κ. Μέρκελ και η κυβέρνησή της με τον οικονομικό στραγγαλισμό του ελληνικού λαού, παρ’ όλο που η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα ως αποζημιώσεις από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω από ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ. Χωρίς ακόμη να λογαριάζουμε το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, που στις ημέρες μας ανέρχεται, σύμφωνα με Γερμανούς επιστήμονες πάνω από εβδομήντα δισεκατομμύρια Ευρώ. Όλα αυτά τα χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα.

Ποιος όμως τα ξέρει αυτά και ποιος ομιλεί γι’ αυτά; Κανένας φυσικά. Τόσο οι γερμανικές όσο και οι ελληνικές κυβερνήσεις φυσικά, γιατί οι τελευταίες είναι απλώς οι αξιολύπητοι υποτελείς και υπάλληλοι των γερμανικών κυβερνήσεων και των επιχειρηματιών τους. Ας σκεφτούμε την Siemens. Οι γερμανικές επιχειρήσεις, με προεξάρχουσα την Siemens AG έχουν δωροδοκήσει συνεχώς με μίζες τις ελληνικές κυβερνήσεις, τους Έλληνες βουλευτές, συνδικαλιστικούς φορείς κ.λπ, για να παίρνουν υπερκοστολογημένα έργα και με τον τρόπο αυτό να μπορούν να λεηλατούν την Ελλάδα μαζί τους.

Έτσι πνέει η Ελλάδα τα λοίσθια. Κάθε καπιταλιστικό όρνεο μπορεί να πέσει πάνω στην Ελλάδα και να την ξεκοκαλίσει. Όπως ακριβώς οι βρικόλακες που με λαιμαργία πίνουν το αίμα των Ελλήνων.

Η Ελλάδα είχε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τις περισσότερες απώλειες από όλα τα υπό γερμανική κατοχή κράτη. 13% ήταν οι απώλειες. Περίπου πάνω από ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες. Και αυτό κατά τη στιγμή που η Ελλάδα είχε τότε περίπου εφτά εκατομμύρια.

Οι Ναζί μετέτρεψαν την Ελλάδα σε μια έρημη χώρα. Δήμευσαν και μετέφεραν στη Γερμανία όλα τα αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα και ό,τι απέμεινε το μετέτρεψαν σε φωτιά και στάχτη. Εκτός από τα κλεμμένα ή κατεστραμμένα πολιτιστικά μας αγαθά.

 

Τότε υπήρξε πραγματική γενοκτονία του ελληνικού λαού.

 

Σήμερα, με την πολιτική της κ. Μέρκελ και των «συμμάχων της» συμβαίνει κάτι χειρότερο: Ο ολοκληρωτικός αφανισμός του ελληνικού λαού με χειρότερα μέσα από τότε. Απαιτεί εδώ και τώρα την αποπληρωμή των δανείων μαζί με τους τόκους, από τα οποία η Γερμανία κέρδισε κερδοσκοπώντας ασύστολα. Δεν παρέχει κάποια ανάσα, αναβάλλοντας την αποπληρωμή, όπως έκανε η Ελλάδα 68 χρόνια τώρα, έως ότου μπορέσει η Ελλάδα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.

Οι Έλληνες όμως δεν έπραξαν το ίδιο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν απαίτησαν αμέσως τις επανορθώσεις, παρά άφησαν στη Γερμανία χρόνο, πρώτα να ανοικοδομήσει την οικονομία της, ξεπερνώντας τις οικονομικές της δυσκολίες. Αυτή η μεγαλοθυμία της Ελλάδας πληρώθηκε με αγνωμοσύνη, με την άφρονα και προκλητική επιχειρηματολογία ότι δεν μας χρωστάει τίποτε. Αφού δεν τα ζητήσατε καλά να πάθετε.

Όλα αυτά εξηγούνται βέβαια γιατί έχουν στην Ελλάδα τις διεφθαρμένες και υποτελείς ελληνικές κυβερνήσεις. Ο κ. Χριστοφοράκος της Siemens, γιός ενός δωσίλογου των Ναζί, ο οποίος αφειδώς μοίραζε μίζες στις ελληνικές κυβερνήσεις, τα ελληνικά κόμματα, του πολιτικούς και τους συνδικαλιστές και όχι μόνο, για να αρπάξει τις παχιές και υπερτυμολογημένες συμβάσεις, έχει στα χέρια του όλα τα ονόματα, που τα έχει φυσικά και η γερμανική κυβέρνηση.

Με τον κατάλογο αυτόν, που δεν είναι μόνο τωρινός (η ιστορία της Siemens ξεκινάει από τον παλιό Καραμανλή το 1955) η γερμανική κυβέρνηση εξαναγκάζει τις ελληνικές κυβερνήσεις, να μην πράξουν τίποτε που θα τους ενοχλούσε. Οι περισσότεροι πολιτικοί αυτής της κατηγορίας, που έπαιξαν στην Ελλάδα καθοριστικό ρόλο, είναι στην πλειοψηφία τους απόγονοι των τοτινών δωσιλόγων. Αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι.

Έτσι πρέπει οι Έλληνες, με την πολιτική της γενοκτονίας που εφαρμόζει συνειδητά η κ. Μέρκελ, να εξολοθρευτούν. Οι γερμανικές επιχειρήσεις περιμένουν ως αρπαχτικά όρνεα, έως ότου ιδιωτικοποιηθεί και η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων, ώστε να τα πάρουν για μια δεκάρα.

Οι Έλληνες είναι προορισμένο με αυτό το σχέδιο, να δουλεύουν ως μοντέρνοι σκλάβοι γι’ αυτές τις επιχειρήσεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το Τέταρτο Ράϊχ, ως συνέχεια του Τρίτου Ράϊχ του Χίτλερ, θέλει να εκδικηθεί την Ελλάδα και συγχρόνως να τη ληστέψει. Αυτό είναι αυτονόητη, γιατί η Ελλάδα συνέβαλε στην συντριβή του Τρίτου Ράϊχ.

Όμως όλοι αυτοί οι κύριοι, που έχουν επενδύσει πάνω στη πτώχευση της Ελλάδας πρέπει να ξέρουν:

Εμείς, οι Έλληνες πατριώτες (ας μη συγχέουμε τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό) δεν θα επιτρέψουμε ποτέ, να ληστέψουν τα αγαθά μας.

Θέλουμε να αγωνιστούμε για μια οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά ενωμένη Ευρώπη και όχι για την ηγεμονία οποιασδήποτε χώρας πάνω στις άλλες. Η δημοκρατία και η αλληλεγγύη πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της Ευρώπης.

kafeneio-gr.blogspot.gr

Ο Εθνικός μας Δράκος... γιατί δεν είναι ούτε μαυριδερός ούτε αναρχικός

Γεμισε "δρακους" η Παρος!

 

Τελικα οπως φαινεται η Παρος κατι εχει και τραβαει τους "δρακους".

Και πως θα μπορουσε να λειπει απο εκει ο αρχιδρακος της Ελλαδας.

Ο οποιος εφθασε πριν λιγες ωρες στο νησι καμαρωτος-καμαρωτος για να συνεχισει τις διακοπες του οπως διαβασα στους Ενεργους Πολιτες Παρου.

Φανερα κεφατος γιατι γνωριζει οτι...

αν και δρακος εκει δεν κινδυνευει... γιατι δεν ειναι ουτε μαυριδερος ουτε αναρχικος.

Ενας απλος δρακος ειναι.....Ο Εθνικος μας Δρακος

"αναρχογατούλης"

André RIEU 'Les Roses Du Sud'

Δ.Ιατρόπουλος: Αναγγελία…

Σας μιλάει ένας Έλληνας Ποιητής.
Τίποτε περισσότερο απ' αυτό.
Αλλά και τίποτε λιγότερο…

Αναλάβετε τις ευθύνες σας. Όλοι!

Η Ελλάδα δεν θα πεθάνει! Προσέξτε καλά. Όλοι σας!

Από τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Αρχιεπίσκοπο, και τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, κι από την Κυβέρνηση, τους Πολιτικούς Αρχηγούς και τους Βουλευτές, μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο της διοίκησης στις εσχατιές της Επικράτειας, αναλογιστείτε αυτό που συμβαίνει τούτη την ώρα στην πατρίδα μας.

Έχετε όλοι σας ευθύνη για ό,τι παραπέρα συμβεί…

Η Ιστορία μας έχει αποδείξει ότι πάντοτε έρχεται η ώρα της πληρωμής, οι λογαριασμοί κλείνουν πάντοτε.

Με το ιστορικό «Εύγε» και την πατρίδα ευγνωμονούσα για τους ΄Ηρωες και τον ιστορικό κόλαφο και την πρέπουσα τιμωρία για τους Επίορκους και τους Προδότες.

Ρίξτε μια ματιά στην Ιστορία της Ελλάδας. Δεν πρόκειται να υπάρξει χάρη για κανέναν Επίορκο, ακριβώς όπως, οπωσδήποτε θα υπάρξει η Μεγίστη Τιμή, για κάθε Πατριώτη.

Έχουμε όλοι μας ευθύνη, το ξέρω. Όμως εμείς οι υπόλοιποι ΄Ελληνες, δέκα εκατομμύρια ψυχές, έχουμε εμπιστευτεί σε σας, το καράβι του τόπου. Αν βλέπετε ότι δεν μπορείτε, κατεβείτε απ το πλοίο, αφήστε σε άλλους το ταξίδι. Όλοι!

Πολιτικοί, δικαστές, εκπαιδευτικοί, διανοούμενοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοδημοσιογράφοι, εκκλησιαστικοί άρχοντες, γιατροί, δικηγόροι, οικονομολόγοι, επιστήμονες ειδικών κλάδων, όλοι όσοι μετέχετε επιτελικά στη Διοίκηση του Κράτους των Ελλήνων, αναλάβετε τις ευθύνες σας.

Οι ώρες πλησιάζουν καφτές και κοφτερές. Το Εγώ σας, θα δοκιμαστεί μέχρι τη βαθύτερη υπαρξιακή σας σταγόνα, προσέξτε!

Δεν είναι όλα, τραπεζικές καταθέσεις, μωροφιλοδοξία, αλαζονεία, πολυτέλεια, καλοζωϊσμός, αφροσύνη, εξουσιαστική μανία, φιγούρα, κομπίνα, μίζα, προμήθεια, ρουφιανιά, καριερισμός, απληστία, αχαριστία, ατομισμός, συνωμοσιολογία, γλοιώδης υποταγή στα ξένα αφεντικά, και ωχαδερφισμός, όταν Χάνεται η Πατρίδα!

Όλα αυτά στην Κρίσιμη ΄Ωρα, στη Μεγάλη Στιγμή των κορυφαίων επιλογών, τινάζονται στον αέρα.

Διαβάστε ξανά την Ιστορία μας, προσέξτε καλά!

Κάπου μέσα σας βαθειά για κάποιους, ψηλά για κάποιους άλλους, υπάρχουν κι άλλες λέξεις που βγαίνουν στον αέρα στις Κρίσιμες Ώρες. Το Καθήκον, η Φιλοπατρία, η Συναδέλφωση, η Αλληλεγγύη, η Συμπόνια, η Αυτοπεποίθηση, ο Ηρωισμός, η Αυτοθυσία…

Μην φανταστείτε ότι δεν θα σας το ζητήσουν οι καιροί.
Και αλίμονο σε όσους από σας, έχετε χάσει κάθε επαφή μ’ αυτές τις λέξεις…

Αφήστε τη θεωρητικολογία στην άκρη. Το παραμύθι και το συναξάρισμα, το δούλεμα του Λαού, όσοι μετέχετε σ αυτό το ανόητο σχήμα ξεχαρβαλωμένης συνείδησης.

Προσέξτε καλά, αλαζόνες επίορκοι κομπιναδόροι. Ο χρόνος τελειώνει για σας.

Ο χρόνος αρχίζει για το Λαό μας.

Κι εσείς οι άλλοι, που με διαβάζετε τώρα και έχετε αληθινή συνείδηση της μεγάλης ευθύνης σας, να ξέρετε ότι θα βρείτε το Λαό μας δίπλα σας, σε ό,τι προτείνετε, σε ό,τι αποφασίσετε.

Όμως ίσως αναγκαστείτε να εκπροσωπήσατε και τη Νέμεση σε κοντινούς σας, συναδέλφους σας μέχρι πρότινος, σε μηδίσαντες και επίορκους. Για να αποδώσετε τα πρέποντα στην Ύβρη που διαπράττεται στις μέρες τούτες. Θα το κάνετε γιατί προηγείται μέσα σας το Καθήκον.

Και θα μας βρείτε όλους δίπλα σας. Ζητάμε πρότυπα, ζητάμε υπεύθυνους ΄Ελληνες και υπεύθυνες Ελληνίδες γι αυτές τις ώρες. Είμαστε ανοιχτοί, είμαστε μαζί σας. Η Πατρίδα δεν θα πεθάνει.

Η Ελλάδα θα ζήσει. Και θα μεγαλουργήσει και πάλι. Δεν έχουμε πλέον περιθώρια για ύπουλες και πονηρές σαχλαμάρες, πρέπει όλοι οι «νεοέλληνες» να ξαναγίνουμε αληθινοί Έλληνες.

Τελεία.

Σας μίλησε ένας Έλληνας Ποιητής.
Τίποτε περισσότερο απ αυτό.
Αλλά και τίποτε λιγότερο…

Δ.Ιατρόπουλος

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada

25/Αυγούστου/2012

ΜΚΟ «Δώσ’ μου Και Μένα, Μπάρμπα»

 

Το καλό καλόδεχτο έστω και με καθυστέρηση. Με προσωπική εντολή του κ. Σαμαρά παγώνουν οι επιδοτήσεις προς τις ΜΚΟ και τα διάφορα αμφιβόλων προσόντων και ειδικοτήτων σωματεία.

Χρόνια τώρα ο υπογραφόμενος, καθώς κι άλλοι πολίτες και δημοσιογράφοι, βοούσαμε φωνή εν ερήμω για αυτήν τη Φάουσα των ΜΚΟ.

Φρούτο (όπως κι άλλα νεοπαγή καρκινώματα των δημοκρατιών, φέρ’ ειπείν οι Ανεξάρτητες Αρχές) της εποχής Σημίτη, που παρασάπισε επί εποχής Γιωργάκη.

Οποιος πονηρός φιλοδοξούσε να ζει ως παράσιτο, όμνυε στους τρεις θεούς της εποχής, την πολιτική ορθότητα, τον μεταμοντερνισμό και την πολυπολιτισμικότητα, κι έστηνε ύστερα μια ΜΚΟ (λόγου χάριν για τη «θεραπεία της τριχοφυΐας των παρασίτων Νέας Γουινέας στη Νέα Ιωνία») και χλαπάκιαζε τον άμπακο.

Αυτιά βουλωμένα και στόματα μπουκωμένα βύθιζαν επί χρόνια στη σιωπή (διότι η σιωπή είναι χρυσός) κάθε φωνή διαμαρτυρίας στον Τύπο εναντίον ενός φαινομένου από τα πιο αλγεινά εις ό,τι αφορά στον εκμαυλισμό των ανθρώπων, τη νομιμοποίηση και τη διάδοση της καθημερινής διαφθοράς.

Μάλιστα με τον πιο ιταμό τρόπο.

Διότι, συχνά στο όνομα ευγενικών σκοπών ιδρύθηκαν και λειτούργησαν ΜΚΟ, μπροστά στη βουλιμία των οποίων ο Γαργαντούας θα ήταν η Τουίγκυ.

Εστω και με καθυστέρηση λοιπόν, τέλος καλό! Αν είναι τέλος! Κι αν δεν βρει η εξουσία άλλους σχετικούς τρόπους να εκμαυλίζει τους πρόθυμους. Κι αν δεν βρουν οι πονηροί άλλους επίσης σχετικούς τρόπους να απομυζούν μέσω της εξουσίας τα κορόιδα, όσους δηλαδή «πάνε με τον σταυρό στο χέρι».

Διότι, ένα ακόμα χαρακτηριστικό των ΜΚΟ (όσων έκαναν βρώμικη δουλεία, δηλαδή των συντριπτικά περισσότερων) ήταν η άφατη υποκρισία πολλών απ’ τα μέλη τους που κατά τα άλλα δήλωναν «αριστεροί», «ευαίσθητοι» και... «ενεργοί». Τρίχες! Δεν ήταν και δεν είναι τίποτε περισσότερο απ’ τα σαπάκια ενός συστήματος που στέλνει τους έντιμους, φιλότιμους κι εργατικούς ανθρώπους στον διάολο.

Το δυσάρεστο σε αυτό το καλό τέλος (αν, επαναλαμβάνω, είναι όντως τέλος) είναι ότι θα μείνουν, ως συνήθως, ατιμώρητοι και αυτοί που τα έφαγαν και αυτοί που τους μπούκωναν.

Επίσης άνευ (πολιτικής) λογοδοσίας θα τη σκαπουλάρουν κι όλοι εκείνοι που έχουν πολιτική ευθύνη και για μια ακόμη διάσταση στη δράση των ΜΚΟ, την πιο επαίσχυντη, όπου εκτός από τους πονηρούς ευδοκίμησαν και οι πράκτορες. Μάλιστα ορισμένες ΜΚΟ που ελέγχονται για αντεθνική δράση τη διεκπεραίωναν με ελληνική κρατική χρηματοδότηση!

Παράλογο; Οχι! Διότι ο παραλογισμός σε αυτό το πρόβλημα είναι σύμφυτος με τη γέννηση του προβλήματος: Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις με κυβερνητική χρηματοδότηση, τι μη - κυβερνητικές είναι;

Ομως το θέατρο του παραλόγου στην εποχή του «εκσυγχρονισμού» παίχθηκε σε πολλούς τομείς, σε ένα ευρύτατο φάσμα δραστηριοτήτων, όπου τα παρεάκια και οι κολλητοί, όλοι πελάτες του δικομματισμού, αλληλοεκαλύπτοντο κυρίως μέσω μίας συνωμοσίας σιωπής.

Οσο και να φώναζαν κατά καιρούς ορισμένοι στον Τύπο για αυτήν τη σκαστή παθολογία (κι άλλες τέτοιες) ουδείς απαντούσε - κρατούσαν οι φωνές ούτως ειπείν «τρεις ημέρες» και μετά πηγαίναμε παρακάτω. Μια ιδιότυπη προπαγάνδα της σιωπής κάλυψε επί είκοσι χρόνια χρυσοκάνθαρους και λαμόγια της διπλανής πόρτας. Ουδείς απ’ αυτούς θα λογοδοτήσει· ούτε απ’ τους εκτροφείς ούτε απ’ τους τρόφιμους. Μάλιστα πολλοί εξ αυτών σε κάποια νέα «φάμπρικα» θα αριστεύσουν, κάποια νέα «μηχανή» θα στήσουν. Μήπως δεν αρίστευσαν επίσης στα «προγράμματα», τις «επιδοτήσεις» και τα παντός τύπου σπρωχτά λεφτά;

Ας μην απελπίζονται, λοιπό, διότι το σύστημα στις ίδιες ατραπούς θα συνεχίσει. Τρία χρόνια τώρα κόβουν μισθούς και συντάξεις και μόλις χθες «θυμήθηκαν» να κόψουν τις επιδοτήσεις στις ΜΚΟ κι αφού πρώτα φθάσαμε στο «και πέντε».

Ομως, και στο «και δέκα» θα συνεχίσουν οι σωτήρες μας να αναθέτουν, φέρ’ ειπείν, έργα εκατομμυρίων στα Διαπλεκόμενα Αφεντικά τους και να μην πιάνουν φοροφυγάδες άνω των 10.000.000 ευρώ για να μη χαλάσουν το φενγκ σούι του καπιταλισμού που μας δέρνει (και κυριολεκτικώς).

Τέλος καλό λοιπόν για τις ΜΚΟ (αν είναι τέλος), αλλά όχι όλα καλά.

Διότι όλα τα κακά που μας έφεραν έως εδώ, το ίδιο κακά συνεχίζουν...

 

Υ.Γ.: Εκτενής έρευνα για τις ΜΚΟ θα δημοσιευθεί στη «Real News» της ερχόμενης Κυριακής.

email:  stathis@enikos.gr
www.enikos.gr

Καθεστωτική αποβλάκωση

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την…ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού.

Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), έ φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

 (Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 22/08/2012 στην εφημερίδα “Νέα της Λέσβου”)

paganeli.wordpress.com

Η κυνική απεικόνιση της κρίσης … through the mirror!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

«Ανήκουμε στους δανειστές μας»! Αυτό είναι το σύνθημα που χαράσσει η πολιτική ηγεσία μας στον καθρέφτη, μέσω του οποίου διακρίνει κανείς την ταυτότητα της σημερινής Ελλάδας. Τα κράτη που ανήκουν στους δανειστές τους, όμως, εμφανίζονται στον καθρέφτη σαν υποθηκευμένα μαγαζιά λιανικής. Όσο κερδίζει ο δανειστής από την υποθήκη το μαγαζί θα παραμείνει ανοιχτό, μετά θα κλείσει και θα εκποιηθεί το περιεχόμενο ή ακόμη θα κατακερματιστεί το......ίδιο το μαγαζί ως οντότητα στον πολιτικό χάρτη.

Επιμήκυνση του χρεοστασίου σημαίνει διεύρυνση της υποθήκης και ότι η υποθήκη μπορεί να μεταβιβαστεί σε άλλον δανειστή. Υπάρχει άλλος δανειστής; Υπάρχει, αλλά Ευρώ δεν δίνει. Δραχμές δεν δίνει. Δολάριο δεν δίνει. Ρούβλι δεν δίνει…Και τι δίνει; Αυτό που δίνει ο τοκογλύφος: χρόνο σε Ευρώ μέχρι να του παραδώσεις το μαγαζί! Να το κάνει τι; Ενυπόθηκο δάνειο για την πάρτη του με χαμηλό επιτόκιο. Καί έτσι σώζεται το Ευρώ! Αυτά γίνονται εκεί όπου η ιδιότητα του δανειστή, συγχέεται σκοπίμως και παραμορφωτικώς με την ιδιότητα του εγγυητή.

Η τρόικα προσέφερε εδώδιμα και αποικιακά ως δανειστής και όχι ως εγγυητής. Και έτσι την πατήσαμε, παρόλο που ημείς είχαμε προειδοποιήσει από το πρωί της κρίσης: αν δεν μετατραπεί η τρόικα σε εγγυητή θα το χάσεις το μαγαζί! Εσύ διαπλοκή την έκανες ύπουλα δανειστή και όχι εγγυητή, εξαπατώντας τον λαό, διότι έσπευσες να καλύψεις την κατάχρηση από το ταμείο! Με άλλα λόγια, το αφεντικό τρελάθηκε από τις συνέπειες που θα είχε το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της Ελλάδας και τρέμοντας επίσης για τις πιθανές συνέπειες από τον άμεσο παραμερισμό του από το ταμείο και την διεύθυνση, μετέτρεψε αυτούς που κάλεσε για εγγυητές σε επίσημους μεγαλοδανειστές. Και αυτό ενώ το χρέος ολοένα και περισσότερο από ιδιωτικό μετατρέπεται σε επίσημο, δηλαδή σε ενυπόθηκο στοιχείο. Εκεί όπου σταματάει η κερδοσκοπία των επίσημων φορέων της τρόικας - με «ριγμένο» το ΔΝΤ – αρχίζει η επιμήκυνση του ενυπόθηκου δανεισμού. Στην περίπτωση αυτή θα γίνει προσπάθεια να μην ληφθούν υπόψιν τα κερδοσκοπικά στοιχεία που επιβαρύνουν την αξία του μαγαζιού (επιπλωμένο και επανδρωμένο). Η αξία του «καταστήματος Ελλάς», αποτιμάται αυτή την περίοδο από την ηγεσία των επίσημων δανειστών με την βοήθεια των ελεγκτών της τρόικας με κριτήριο την συντηρητική εκτίμηση της μελλοντικής εμπορευσιμότητας του ακινήτου, λαμβάνοντας υπόψιν τα μακροχρόνια γεωπολιτικά και πιθανά γεωοικονομικά χαρακτηριστικά του, τις ευρωπαϊκές και τις τοπικές συνθήκες της αγοράς, την τρέχουσα χρήση και τις κατάλληλες εναλλακτικές χρήσεις του καταστήματος σε επίπεδο γεωστρατηγικής και διεθνούς πολιτικής. Να γιατί η στενή συνεργασία στο ζήτημα Γερμανίας-ΗΠΑ-Γαλλίας.

Καταλάβατε ότι το ζήτημα της «διαφωνίας» / «διαπραγμάτευσης» μεταξύ της Συγκυβέρνησης των διαπλεκομένων και της τρόικας εστιάζεται απλώς στην διαμόρφωση της αξίας του μαγαζιού και πουθενά αλλού; Άμα ρυθμιστεί το ζήτημα της χρήσης, θα ρυθμιστεί και το ζήτημα της αξίας, άρα και οι τιμές και ο είδος των προϊόντων και υπηρεσιών που (θα) προσφέρει /παράγει το κατάστημα. Αυτό θα κρίνει το εσωτερικό μέσο συναλλαγών και τον μηχανισμό διατήρησης ρευστότητας στην εσωτερική αγορά, καθώς λεφτά πρέπει να υπάρχουν για να κινείται το κατάστημα.

Δεν γνωρίζω αν με παρακολουθείς αναγνώστη; Αν δεν το κάνεις εσύ θα το κάνει κάποιος άλλος, καθώς υπάρχουν και αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την «ρευστοποίηση» ακόμη και των κειμένων που ασκούν κριτική στην ηγεμονία τους! Και αυτά (τα κριτικά κείμενα) περιουσία του μαγαζιού θεωρούνται. Μόνον που η τρόικα έχει αντίρρηση. Αυτά τα θεωρεί κερδοσκοπικές αποτιμήσεις που πρέπει να αφαιρεθούν από την εκτίμηση της αξίας! Δεν αστειεύομαι, το κόστος που πληρώνει η Συγκυβέρνηση για την αντιμετώπιση της πολιτικής αντίδρασης, δεν προσμετράται. «Κόψε το λαιμό σου», λέει η Μέρκελ στον Σαμαρά, «δεν με ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος σου». Και ο κ Σαμαράς μοιάζει - με κριτήριο τα όσα λέει στο εσωτερικό της Ελλάδας - να απαντά: «ούτε εμένα»! Αν πει τέτοια κουβέντα θα ψάχνουμε πολύ σύντομα για νέο πρωθυπουργό! Θα πρέπει να συνεννοηθούμε: το πολιτικό κόστος δεν προσμετράται στην αξία του καταστήματος, κατά τον ενυπόθηκο δανεισμό της Ελλάδος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα χρεωθεί έμμεσα στον δανειστή, «σωτήρα» του χρεοκοπημένου καταστηματάρχη!

Το ζήτημα είναι μα μην περάσει το μαγαζί στα χέρια των εργαζόμενων. Τι ξέρουν αυτοί από δημόσιες σχέσεις, διεθνή πατρωνία και κοστολόγηση υπηρεσιών; Άσε που κλέβουν το ίδιο το μαγαζί (τους) που τους δίνει ψωμί! Να, γιατί μεγεθύνεται η αξία του ψωμιού, ενώ η τιμή εμφανίζεται να παραμένει σταθερή. Στην παραοικονομία προστέθηκε και η εσωτερική υποτίμηση. Η δεύτερη τροφοδοτεί την πρώτη, μια και λεφτά δεν υπάρχουν και έτσι αυξάνεται η πίεση για δόμηση και εφαρμογή ενός μηχανισμού παραγωγής εσωτερικής ρευστότητας, καθώς όπως υποσχέθηκαν οι Συγκυβερνώντες στους επίσημους δανειστές: «στο ευρώ θα παραμείνουμε πάση θυσία». Στο βαθμό που κινηθεί χρήμα στην αγορά με ρήτρα ευρώ η παραοικονομία θα πάρει άλλη μορφή (μαυραγοριτική), με τον τραπεζίτη στο ρόλο του Δεσπόζοντα Μαυραγορίτη. Και όλα αυτά μέχρι η αγορά να ισορροπήσει σε επίπεδο υποτίμησης γύρω στο 50%, εντός του χρόνου πολιτικής επιμήκυνσης του έργου του Μεγάλου Συνασπισμού. Τότε και μόνον τότε θα εισρεύσουν κεφάλαια για επενδύσεις και ανάπτυξη του καταστήματος, που θα χαίρουν όμως της εμπιστοσύνης του «επίσημου» δανειστή, ο οποίος θα έχει νομιμοποίηση στην έγκριση των επενδύσεων, μια και θα κρατά τις υποθήκες στα χέρια του. 

Για να καταλάβετε καλύτερα, θεωρείστε ότι τα «παιδιά» της τρόικας, αυτή την περίοδο λειτουργούν αποκλειστικά ως εκτιμητές για να προσδιορίσουν τον λεγόμενο Solvency Ratio Directive (τον Συντελεστή Φερεγγυότητας) της Ελλάδας.

Οι άνθρωποι δεν ασχολούνται με την αγοραία αξία του συνόλου του «καταστήματος Ελλάς», συμπεριλαμβανομένων των μετρήσιμων φυσικών πόρων και του ανθρωπίνου κεφαλαίου (όπως νομίζουν οι φίλοι μου της αριστεράς και μέρος των δεξιών πατριωτών), καθώς - όπως έχω εξηγήσει σε προηγούμενα σημειώματά μου - αυτή αντιστοιχεί σε εκτίμηση της αξίας σε μια τρέχουσα αγορά και σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την εκτίμηση κινδύνου για τους επίσημους δανειστές μας στο πλαίσιο του μακροπρόθεσμου προγράμματος «διάσωσης» της Ελλάδας, δηλαδή κάρπωσης της γενικότερης απόδοσης (υπεραξίας) του καταστήματος. Από αυτό θα εξαρτηθεί η επιμήκυνση του προγράμματος με σειρά μνημονίων και πακέτων λιτότητας σε συνδυασμό με ένα ευρύ, αλλά προσεκτικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Να, μην εισέλθουν και «παρείσακτοι» στον κύκλο ελέγχου των επίσημων μεγαλοδανειστών!

Βεβαίως, η πολιτική επιμήκυνση θα απαιτήσει επιπλέον δάνειο και μην ακούτε το κ. Σαμαρά, ο οποίος μιμούμενος τον κ. Παπανδρέου δηλώνει: «δεν θέλουμε λεφτά, πολιτική υποστήριξη ζητούμε»! Για νέο δανεισμό το ΔΝΤ ζητεί κούρεμα των ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ, τουλάχιστον. Θα γίνει και αυτό στην ώρα του! Θα πραγματοποιηθεί και δεύτερη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Πρώτα όμως απαιτείται νέα προσέγγιση της δυνητικής ζημίας (VaR το λέμε στην αγορά) για τη διαχείριση του κινδύνου έκθεσης των κεντρικών πιστωτικών ιδρυμάτων, των μεγαλοδανειστών «εταίρων» μας! Ε, αυτό περιμένει η κ. Μέρκελ για να ανοίξει το παιχνίδι και να αποκαλύψει τα χαρτιά της. Μέχρι τότε ο κ. Σαμαράς και οι κυβερνητικοί εταίροι του θα καλούν τον λαό σε νέες θυσίες για παραμονή στο Ευρώ, εκτοξεύοντας νέες - απαρχαιωμένες όμως ως αφήγηση - απειλές για καταστροφική επάνοδο στην δραχμή.

Η εσωτερική υποτίμηση θα συνεχιστεί μέχρι να καταρρεύσει σε κρίσιμο βαθμό ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός. Πότε θα συμβεί αυτό, δεν γνωρίζω. Μόλις φτάσουμε όμως εκεί η «δραχμοποίηση» της εσωτερικής αγοράς ενός υποθηκευμένου κράτους (μαγαζιού) θα προβληθεί ως μονόδρομος. Η ιδανική λύση για τους επίσημους δανειστές, κύριους ουσιαστικά του κράτους/καταστήματος και σωτήρια λύση για τους τοπικούς αποθηκάριους και φοροεισπράκτορες. Μια σωτήρια λύση και για την διαπλοκή, με την έννοια ότι μπορεί να ελπίζει πως «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας [δικά τους δηλαδή] θα είναι», μετά από έναν νέο «εθνικο-απελευθερωτικό» αγώνα στον οποίο θα πρωταγωνιστήσουν ασφαλώς!

Προς το παρόν όμως, το μέλλον της διαπλοκής θα κριθεί από την ικανότητά της να κινητοποιεί τον λαό για νέες θυσίες. Μόλις αρχίσουν οι μαζικές «λιποταξίες» και η άρνηση αυτοθυσιών («και την σύνταξή μου να δώσω για την πατρίδα, Πρόεδρε», δηλαδή), τότε θα πρέπει να αλλάξει το μέτρο της δυνητικής ζημίας (VaR), που λέγαμε, για τους δανειστές μας και τους χρηματιστές φυσικά. Πάλι από την αρχή θα πρέπει να πιάσει δουλειά το κλιμάκιο της τρόικας! Τότε θα υπάρξει κίνδυνος για τρίτη και φαρμακερή για τους φορολογούμενους, εργαζόμενους ολόκληρης της ΕΕ και όχι μόνον της Ελλάδας, αναδιάρθρωσης ελληνικού χρέους. Τότε θα αρχίσουν συγκρούσεις και μια νέα περίοδος καταστολής, εθνικισμού και γενικότερης αναταραχής στην ήπειρό μας.

Η «επιμήκυνση» οδηγεί με άλλα λόγια στην επιβάρυνση του πολιτικού κλίματος στην ΕΕ. Η μετατροπή της Ελλάδας σε υποθηκευμένο μαγαζί, είναι βόμβα στα θεμέλια της Ενωμένης Ευρώπης. Ο ευρωπαϊσμός σκοτώνεται από όσους τον κεφαλαιοποίησαν.
Ο λόγος τώρα περνά στην αριστερά, στο βαθμό που μάθει να μιλά μια κοινή ευρωπαϊκή πολιτικώς γλώσσα. Το συμφέρον του ελληνικού λαού, σήμερα όσο ποτέ, έρχεται να συναντήσει το συμφέρον των Γερμανών, Γάλλων και των υπολοίπων εργαζομένων στην ΕΕ. Αυτοί από εδώ και πέρα πρέπει να αποτελέσουν το κοινό της Ελληνικής γνήσιας διανόησης.  

kafeneio-gr.blogspot.gr