Είναι ακροδεξιός ο Πρετεντέρης;

Γράφεi ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης

«Είναι ακροδεξιός ο Σαμαράς;»: Αυτός ήταν ο τίτλος του άρθρου του Γιάννη Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ της Κυριακής. Ο Γιάννης έθεσε το ερώτημα, ο Γιάννης το απάντησε: «Είναι προφανές ότι ο Σαμαράς δεν είναι ‘ακροδεξιός’- ακόμη λιγότερο στη χώρα των Μιχαλολιάκων. Ο άνθρωπος είναι ένας ευρωπαίος δεξιός, ουδέποτε το έχει αρνηθεί και δεν βλέπω για ποιον λόγο αποτελεί μομφή ή ποινικό αδίκημα να είσαι δεξιός σήμερα στην Ευρώπη».
Ο άνθρωπος, δηλαδή ο Σαμαράς, είναι ένας ευρωπαίος δεξιός, απεφάνθη ο Ιωάννης. Ευρωπαίος δεξιός ο Σαμαράς, ο έξαλλος του Μακεδονικού, ο ιδρυτής του βραχύβιου υπερεθνικιστικού μορφώματος με το χαριτωμένο όνομα «ΠΟΛ.ΑΝ.», ο οραματιστής του νέου 21, το οποίο θα επαναληφθεί ως φάρσα το 2021, ο πολιτικός του 21ου αιώνα που λαμβάνει αποφάσεις με τη βοήθεια της Παναγίας, ενίοτε δε τη βλέπει και στα τείχη, στα τείχη της Βασιλεύουσας εννοείται.
Ευρωπαίος δεξιός ο Σαμαράς, αυτός που εξήγγειλε την ανακατάληψη των πόλεων από τους μετανάστες, που υποσχέθηκε ότι θα διώξει από τους παιδικούς σταθμούς τα νήπια των ξένων, ο ορκισμένος αντικομουνιστής, ο νοσταλγός των εορτών μίσους του Μελιγαλά, το αφεντικό του Φαήλου, του Σταμάτη, του Μπαλτάκου, του Γεωργιάδη, του Βορίδη. Δείτε τη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή και θα διαπιστώσετε ότι η ακροδεξιά ιδεολογία έχει εμποτίσει κάθε κύτταρο της ύπαρξής του, εκδηλώνεται από τη γλώσσα του στόματος και από τη γλώσσα του σώματος κι αν, όπως λέει ο Νίτσε, η αισθητική του παρόντος είναι η ηθική του μέλλοντος, τότε το μέλλον μας είναι κατάμαυρο. Όντως, κ. Πρετεντέρη, δεν είναι ντροπή να είναι κάποιος ο ευρωπαίος δεξιός, είναι όμως ντροπή, μεγίστη ντροπή, να είναι κάποιος ο Σαμαράς.
Ο Πρετεντέρης είναι ο αξιότερος και πλέον αποτελεσματικός μισθοφόρος του μιντιακού συστήματος, προσφέρει με αυταπάρνηση και πάθος τις υπηρεσίες του στα αφεντικά του, ιδίως στα καινούργια αφεντικά του. Δεν μπαίνει τζάμπα ο Γιάννης από την πίσω πόρτα στο Μαξίμου, δεν πάει να δει αν φούσκωσε κι άλλο το μουστάκι του Λαζαρίδη και αν ξεφούσκωσε-κι άλλο- το IQ του Σταμάτη. Μπαίνει για να δει, να ακούσει, να γράψει και πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι γράφει με στυλ γλαφυρό και ενάργεια περισσή.
Δεν είναι μόνο επαγγελματικό το ζήτημα. Ο Πρετεντέρης είναι από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του νεοφιλελεύθερου Κέντρου, του ιδεολογικοπολιτικού χώρου που άκμασε επί Σημίτη και σήμερα βρίσκεται σε πλήρη απαξίωση και παρακμή, έχοντας ταυτιστεί με τις πιο σκοτεινές πλευρές του Μνημονίου.
Προκειμένου να μην εξαφανιστούν από το πρόσωπο της Γης, προκειμένου να διατηρήσουν τα παχυλά προνόμια τους και κυρίως προκειμένου να διασώσουν το σύστημα που έχουν ταχθεί να υπηρετούν και που σήμερα κινδυνεύει από την Αριστερά, οι πρετεντεραίοι είναι ικανοί να καταπιούν και την FYROM και το Δίκτυο 21 και την Παναγιά και την Κρυπτεία και τα παιδάκια των ξένων που θα διωχθούν από τους παιδικούς σταθμούς και τον Μελιγαλά. Μέχρι και τον Φαήλο μπορούν να καταπιούν, αν και αυτό προϋποθέτει τη συνδρομή ανυπολόγιστων ποσοτήτων σόδας.
Το νεοφιλελεύθερο Κέντρο μπορεί να ανεχτεί τον Σαμαρά, επειδή πλέον μοιάζει στον Σαμαρά. Στα οικονομικά ταυτίζονται, στα αξιακά έχουν έρθει κοντά, τουλάχιστον τόσο, ώστε να μην τους χωρίζει το χάσμα του παρελθόντος. Ο νόμος και η τάξη που επιβάλουν ο Σαμαράς με τον Δένδια είναι το μεγάλο φετίχ των πρετεντεραίων, που πρώτοι αυτοί και πολύ πριν ενσκήψει το Μνημόνιο, μιλούσαν για την πολιτική βία και έφτιαχναν προπλάσματα της θεωρίας των άκρων.
Πρώτοι αυτοί, όταν ο Σαμαράς ήταν ακόμη ένας μικρούλης ακροδεξιούλης, κήρυξαν τον πόλεμο στην Αριστερά, γι” αυτό τους είναι σήμερα τόσο εύκολο να ακολουθήσουν τη Ν.Δ. στην αντικομμουνιστική υστερία. Ο Πρετεντέρης δεν χάνει ευκαιρία να θυμίζει πως, όταν χρειάστηκε, το Κέντρο συνέπραξε με τη Δεξιά, για να αποκρούσει τον κομμουνιστικό κίνδυνο, θέτοντας έτσι τις λιγοστές δυνάμεις του πρώην φιλελεύθερου και νυν εξτρεμιστικού Κέντρου- είναι τουλάχιστον 58 νοματαίοι- στη διάθεση του Σαμαρά. Τα εθνικιστικά και οι Παναγίες προκαλούν ακόμα κάποια δυσανεξία στους πρετεντεραίους, αλλά δεν βαριέσαι, δεν θα τα χαλάσουμε για την Μητέρα του Κυρίου.
Συμπέρασμα: Ο Πρετεντέρης ακροδεξιός δεν είναι, είναι όμως ο επιφανέστερος υπάλληλος της Ακροδεξιάς.

Upόψεις

Ζωή, Θεοδώρα, Ραχήλ

Του Κώστα Βαξεβάνη

 

«Μία από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας, είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει.»
Αλμπέρ Καμύ

 Είναι καιρός που θέλω να γράψω αυτή την φράση του Καμύ, γιατί πιστεύω πως αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο, πράγματα που συμβαίνουν στην κοινωνία και πασχίζουμε να τους δώσουμε «ανώτερη» πολιτική διάσταση....
 Η μικροπρέπεια συχνά επικαλείται τον προβληματισμό, ο κανιβαλισμός την πολιτική ορθότητα και η μικροψυχία και το μίσος κάτι το ιδεατό που είναι το μέτρο για να κρίνονται ο άλλοι. Όχι βέβαια ο εαυτός μας. Να το γράψω χοντρά και όπως δεν θα αρέσει σε πολλούς. Γύρω μας η σκατοψυχία κάνει καριέρα απαίτησης που αναβλύζει ευγενή αρώματα.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η Ραχήλ Μακρή και η Θεοδώρα Τζάκρη, είναι τρεις διαφορετικές γυναίκες που έχουν ένα κοινό στοιχείο. Αντιστάθηκαν με τον τρόπο που επέλεξε η καθεμιά, σε αυτό που θεωρούσε απαράδεκτο. Η Ζωή στάθηκε στην πόρτα της ΕΡΤ ανυποχώρητη απαιτώντας να έρθει Εισαγγελέας, η Ραχήλ καβάλησε τα κάγκελα και η Θεοδώρα ψήφισε την πρόταση δυσπιστίας που δεν ψήφισε το κόμμα της.
Εναντίον τους υπήρξε μια σκληρή επίθεση, όχι για τις πράξεις και τις θέσεις τους, αλλά για άλλα χαρακτηριστικά που δεν κρίνονται με τη λογική, παρά με το θυμικό και την κακή πρόθεση. Η Κωνσταντοπούλου είναι μια γλωσσού που δεν έχει όριο, η Μακρή μια τρελαμένη για τα κάγκελα και η Τζάκρη μια καιροσκόπος που μιλάει για την πείνα και το μνημόνιο, φορώντας ακριβά ρούχα.
Ας αφήσουμε το γεγονός πως το σύστημα απαξιώνει τους μη αρεστούς και ας πάμε στο γιατί οι από κάτω, ακόμη και αυτοί που αντιμάχονται το σύστημα,είναι έτοιμοι να καταναλώσουν την πιο φτηνή προπαγάνδα και τον πιο άρρωστο σεξισμό, μόνο και μόνο για να αποκεφαλίσουν όποιον σηκώνει κεφάλι.
Όσοι αποκαλούν φλύαρη την Κωνσταντοπούλου, έχουν αποκαλέσει με την ίδια ευκολία φαφλατά τον Βενιζέλο ή άρρωστο εγωπαθή που λέει 40 «εγώ» σε μια ομιλία 500 λέξεων; Όσοι αποκαλούν τρελή την Μακρή (ανάμεσά τους και ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Μουρούτης) έχουν αποκαλέσει ποτέ τρελό τον Σαμαρά ο οποίος υποστηρίζει σοβαρά πως μιλάει με το Θεό; Όσοι κατηγορούν την Τζάκρη γιατί δεν πάει ντυμένη με προβιές στη Βουλή, έχουν αποκαλέσει νούμερο, κάποια από τις αρσενικές κοκότες που ψωνίζουν από το Μιλάνο για να «γράφουν» όπως πρέπει μπροστά στις κάμερες;
Στις τρεις γυναίκες, που ξαναλέω διαφέρουν μεταξύ τους για να μην παρεξηγηθώ, μισούν πως έχουν τα κότσια να κάνουν αυτό που δεν κάνουν άλλοι. Που δεν κάνουμε εμείς. Αντί λοιπόν να αναιρέσουμε τον εαυτό μας, απαξιώνουμε αυτόν που τολμά. Για να μην χρειαστεί να απαντήσουμε γιατί δεν τολμάμε εμείς. Έτσι η προπαγάνδα για την γραφική, για την φωνακλού, για την περίεργη, γίνεται αποδεκτή από αυτούς που μισούν την προπαγάνδα αλλά αγαπούν περισσότερο τον εαυτό και το βόλεμά τους. Αν κάνεις την παραδοχή πως έχουν αυτές δίκιο, τότε αμέσως έχεις άδικο εσύ. Και αυτό είναι πολύ σκληρό. Πιο σκληρό από το ελατήριο του καναπέ, πάνω από τα οποία εξαντλείς τα καυστικά σεξιστικά σου σχόλια.
Είναι τραγικό (και αυτό δεν ισχύει μόνο για τις τρεις κυρίες) ενώ ξέρουμε πως το σύστημα χτυπάει και συκοφαντεί όσους του αντιστέκονται, όταν ξεκινήσει η συκοφαντία, το πρώτο πράγμα που αναρωτιόμαστε είναι αν είναι αλήθεια.                 

Το κουτί της Πανδώρας

SuccEΡΤ story : Στη χώρα μου έχουμε Δημοκρατία

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Οι εποχές που χτυπούσαν την πόρτα σου στις 5 το πρωί - και δεν ήταν ο γαλατάς - έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα, όταν χτυπάει το τηλέφωνό σου στις 5 το πρωί, είναι για να μάθεις από τους φίλους σου, από τους συναδέλφους σου, ότι τα ΜΑΤ με προτεταμένα τα οπλοπολυβόλα τους εισέβαλαν στην ΕΡΤ. Για να συλλάβουν το κτίριο…

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Ως εκ τούτου το «μαύρο» στην ΕΡΤ δεν ήταν ένα μέτρο αντιδημοκρατικό. Όχι. Αλλά τότε τι ήταν; Όπως είχε ισχυριστεί το καλοκαίρι ο υπουργός κ.Δένδιας, το «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» στην ΕΡΤ, το πολύ – πολύ να ήταν ένα μέτρο λιγάκι... «αντιαισθητικό». Αλλά αντιδημοκρατικό, ποτέ! Το αντιαισθητικό του πράγματος αποκαταστάθηκε χτες. Το φρόντισε ο κ.Δένδιας. Η «αισθητική» της κυβέρνησης αποκαλύφθηκε διά του οργάνου της τάξης που έσπευσε να περάσει χειροπέδες… στην κεντρική πύλη του ραδιομεγάρου!

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Και ως εκ τούτου έχουμε και διαφάνεια. Έτσι ο πρώην εκπρόσωπος της κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου και νυν υφυπουργός στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, αρμόδιος για την ΕΡΤ (σ.σ.: πρόκειται για τον ακομμάτιστο, τον ακηδεμόνευτο, τον αντικειμενικό δημοσιογράφο Παντελή Καψή), είχε φροντίσει να μας προϊδεάσει. Μάλιστα μας είχε προϊδεάσει πριν ακόμα υπουργοποιηθεί από τον κ.Σαμαρά και ενώ ακόμα αρθρογραφούσε στην εφημερίδα «Εθνος», όπου και έγραφε ότι: «...κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως η τύχη της ΕΡΤ είναι σημαντικότερη από την τύχη της χώρας». Μετά τη σύλληψη των ντουβαριών της ΕΡΤ από 8 διμοιρίες ΜΑΤ, η τύχη της χώρας είναι πλέον εξασφαλισμένη…

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Απόδειξη πρώτη: Το «μαύρο» στη ζωή μας πέφτει με αλλεπάλληλες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Απόδειξη δεύτερη: Ακόμα και όταν οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου έχουν καταπέσει, διότι ποτέ δεν κυρώθηκαν από τη Βουλή ως είχε υποχρέωση η κυβέρνηση, εντούτοις, ακόμα και τότε, τα ΜΑΤ λαμβάνουν οδηγίες να προβούν σε καταδρομική επιχείρηση (!) για να καταλάβουν δημόσια περιουσία στο όνομα της εφαρμογής αυτών των - άκυρων και παράνομων - ΠΝΠ…

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Απόδειξη: Ο πρωθυπουργός της χώρας μου, αυτός που μαζί με τον συγκυβερνήτη του, τον Βενιζέλο, έδωσαν την εντολή για την έφοδο στην ΕΡΤ, δήλωσε πριν μερικές μέρες ότι – μέχρι τώρα - δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του φασίστα…

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Που πάει να πει ότι «βασιλεύει» η πολιτική ειλικρίνεια. Για παράδειγμα: Όταν η εφημερίδα «Real News» αποκάλυψε το επερχόμενο «μαύρο» στην ΕΡΤ, και το αποκάλυψε ένα μήνα πριν το διαπράξει η κυβέρνηση, οι ταγοί της ειλικρίνειας (και της δημοκρατίας) το διέψευδαν. Τι διέψευδαν δηλαδή; Μα αυτό που είχαν ήδη αποφασίσει να κάνουν (και το είχαν αποφασίσει ήδη από το πρώτο Μνημόνιο! Διέψευδαν αυτό που λίγο αργότερα από την αποκάλυψη της «Real» το διέπραξαν…

Μνημόνιο (δεύτερη επικαιροποίηση, σελ. 39, 57, 58): Όπως βλέπετε έχουν προδιαγράψει το κλείσιμο της ΕΡΤ και τη διάλυση μιας σειράς επιχειρήσεων από το Νοέμβρη του 2010

Επί της ουσίας τώρα:

Το «όχι» στο «μαύρο» στην ΕΡΤ, δεν σημαίνει «ναι» στην διαχρονικά «φαιά» ΕΡΤ - κι ας παριστάνουν μερικοί ότι δεν το καταλαβαίνουν. Δεν υπερασπιζόμαστε την κρατική και κομματοκρατούμενη ΕΡΤ. Την κυβερνητική. Την ΕΡΤ των ημετέρων, των καρεκλοκένταυρων και της διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Δεν υπερασπιζόμαστε ούτε την ΕΡΤ του κ. Λιάτσου, ούτε την ΕΡΤ του κ. Λιάρου. Δεν υπερασπιζόμαστε δηλαδή την «ΥΕΝΕΔ» του κ. Κεδίκογλου και της έκαστοτε τρικομματίλας, δικομματίλας ή μονοκομματίλας.

Το «όχι» στο «μαύρο» υπερασπίζεται αυτό που θα έπρεπε να είναι και που μπορεί να είναι η ΕΡΤ: Δηλαδή μια πραγματικά δημόσια ραδιοτηλεοπτική συχνότητα. Μια συχνότητα που η αντικειμενικότητά της, ο πλουραλισμός της, η δημοκρατικότητά της, το ήθος που θα εκπέμπει το πολιτιστικό και ψυχαγωγικό της πρόγραμμα, δεν θα μετριέται με τις μεζούρες της κομματικής χειραγώγησης εκ μέρους των πολιτικών της προϊσταμένων - πολιτικών υπηρετών της αντιλαϊκής πολιτικής και προπαγάνδας.

Το «όχι» στο «μαύρο» και στις «μαύρες» διαδικασίες επιβολής του, υπερασπίζεται το δικαίωμα στη δουλειά δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, αφού η ΕΡΤ, όπως περιγράφεται στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου της διάλυσης που έχει σχεδιαστεί για όλες τις κρατικές επιχειρήσεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα Ταμεία κοκ.

Το «όχι» στο «μαύρο», που εκδηλώθηκε ως κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, είναι το «ναι» για μια άλλη, πραγματικά δημόσια ΕΡΤ, που μέτρο της προσφοράς της και ζύγι της δημοκρατικότητάς της θα είναι το πώς και το πόσο ανταποκρίνεται στην αλήθεια που βιώνει ο λαός και όχι η κατασκευασμένη «αλήθεια» των πολιτικών κεχαγιάδων και των εργολάβων - προμηθευτών της. Που το προϊόν της τίμιας και σκληρής δουλειάς της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων σε αυτήν, δε θα αλέθεται στις μυλόπετρες των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εκάστοτε κυβερνητικής διοίκησης, αλλά θα βγαίνει ανόθευτο στο γυαλί και στο μικρόφωνο, όπως το πάλεψαν οι επί 6 μήνες αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι – απολυμένοι της ΕΡΤ.

Το «όχι» στο «μαύρο» είναι έκφραση του τέλους της ανοχής στην υποκρισία. Ιδού ένα χαρακτηριστικό δείγμα τέτοιας, ασύλληπτης, υποκρισίας:

 

 

Αυτά τα έλεγε ο Κεδίκογλου πριν γίνει υπουργός. Όταν έγινε υπουργός ήταν εκείνος, ο Κεδίκογλου, που εφάρμοσε όσα είχε καταγγείλει… ο Κεδίκογλου, ως αντιπολίτευση.

Εν κατακλείδι:

Λέμε «όχι» στο «μαύρο» και στις μαύρες μεθόδους επιβολής του «μαύρου» γιατί υπερασπιζόμαστε την ΕΡΤ που δεν υπάρχει και την ΕΡΤ που ποτέ μέχρι τώρα δεν υπήρξε! Υπερασπιζόμαστε την ΕΡΤ που και πρέπει και που μπορεί να υπάρξει. Αλλά είναι κατορθωτό, είναι ρεαλιστικό, είναι εφικτό μια τέτοια δημόσια ΕΡΤ να υπάρξει;

Ναι, είναι!

 Όπως ακριβώς είναι κατορθωτό, είναι ρεαλιστικό, είναι εφικτό να υπάρξει πραγματικά Δημόσια Υγεία και Δημόσια Παιδεία. Όπως είναι κατορθωτό, είναι ρεαλιστικό, είναι εφικτό να υπάρξει πραγματικά δημόσιος φορέας ενέργειας. Όπως είναι κατορθωτό, είναι ρεαλιστικό, είναι εφικτό να υπάρξει πραγματικά δημόσιος φορέας επίγειων, θαλάσσιων, εναέριων μεταφορών κοκ. Σύμμαχος για την επίτευξη αυτού του ευγενικού στόχου είναι τόσο το έμπειρο και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει η Ελλάδα σε όλους τους τομείς, όσο και οι δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας και της τεχνογνωσίας που διαθέτει και μπορεί να αξιοποιήσει η χώρα.

Η παραπάνω αναγκαία συνθήκη, δηλαδή ότι διαθέτουμε ως χώρα και τα μέσα και τους ανθρώπους για να φτιάξουμε αυτό το Δημόσιο (σ.σ.: που καμία σχέση δεν έχει με το «Δημόσιο» της «Ζήμενς», των υποβρυχίων που γέρνουν, των ρουσφετιών των Κεδίκογλου κοκ), για να μετατραπεί ταυτόχρονα σε συνθήκη όχι μόνο αναγκαία αλλά και ικανή για την επίτευξη του στόχου που περιγράφηκε, απαιτείται η κατανόηση και η συμφωνία πάνω σε μια κρίσιμη «λεπτομέρεια»: Η «λεπτομέρεια» είναι ότι

όπως η πληροφόρηση (μιας και μιλάμε για την ΕΡΤ),

έτσι και το φαΐ,

έτσι και το δικαίωμα στη δουλειά,

έτσι και η θέρμανση,

έτσι και η μόρφωση,

έτσι και το δικαίωμα στη μετακίνηση,

έτσι και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,

έτσι και η στέγαση,

έτσι και οτιδήποτε καλύπτει ανθρώπινες κοινωνικές ανάγκες, δεν μπορεί να είναι αντικείμενο αγοραπωλησίας. Δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα. Δεν μπορεί δηλαδή να βρίσκονται υπό την κατοχή και την καπιταλιστική ιδιοκτησία του κάθε εργολάβου, του κάθε εφοπλιστή, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε καναλάρχη.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι εκείνο που απαιτείται είναι η κατάθεση «μομφής» όχι απλώς απέναντι στο «μαύρο» διαχειριστικό μοντέλο της πολιτικής που εφαρμόζεται. Απαιτείται μομφή στην ουσία αυτής της πολιτικής, δηλαδή η απόρριψη των «μονοδρόμων» και η συνολική ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ, των ΔΝΤ, των εντός και εκτός των συνόρων «εργολάβων». 

Ειδάλλως, και εφόσον συνεχιστεί η ενημέρωση, η θέρμανση, οι δρόμοι, τα τηλέφωνα, το νερό, τα πάντα, να ανήκουν στους κάθε λογής «εργολάβους»,

τότε,

η ΔΕΗ, κρατική ή ιδιωτική, θα είναι σαν αυτή που επιβάλει τα χαράτσια. Ο ΟΤΕ θα είναι σαν αυτόν που παράγει κέρδη για την «Ντόιτσε Τέλεκομ». Τα ναυπηγεία θα συνεχίσουν να είναι σαν αυτά τα κουφάρια που έχει καταντήσει η «Κρουπ». Ο ορυκτός πλούτος θα συνεχίσει να χαρίζεται στους «επενδυτές». Και η ΕΡΤ (με ό,τι «ΔΤ» κι αν τη βαφτίσουν) θα είναι σαν αυτή που είχαν φτιάξει μέχρι σήμερα οι νυν και οι πρώην «Κεδίκογλου». 

email: mpog@enikos.gr

www.enikos.gr

Ζωή στον δρόμο ικανή να υπάρχει κι ΑΥΡΙΟ

Ελευθερία Ψυχογιού

Κανένας δεν πίστευε πριν από μερικά χρόνια ότι κάποιοι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ μη αποδεχόμενοι τις κυβερνητικές εντολές, θα δούλευαν μερόνυχτα βγάζοντας τα πιο αξιοπρεπή δελτία ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης. Ίσως να μην το πίστευαν ούτε οι ίδιοι.  Σήμερα μετά από τέσσερις μήνες οι ίδιοι άνθρωποι έδιναν δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις  στην μέση του δρόμου. Έκαναν δελτίο ειδήσεων στην μέση του δρόμου. Άλλωστε η είδηση βρίσκεται πάντα στην μέση του δρόμου ....
Άλλωστε όλα είναι δρόμος και στον δρόμο γίνονται οι ανατροπές. Στο δρόμο επίσης ζυγίζεται το βάρος των ανθρώπων . Πού και πώς αλλιώς να ζυγίσεις να βουρκωμένα μάτια της Ευγενίας ,την απορία της «αν όχι τώρα πότε;», που βρήκαν καταφύγιο στην αγκαλιά του Κυριάκου , ένα καταφύγιο που ζυγίζει 23 χρόνια ΕΡΤ. Πού και πώς αλλιώς  μπορείς να ζυγίσεις την απόφαση του Σάκη που το τελευταίο του εικοσάευρω χωρίς δεύτερη σκέψη  το έδωσε για βενζίνη για να ρθει από Λαύριο ; Πού παρά απέναντι από τους μπάτσους στην Αγία Παρασκευή θα έβρισκες Κερατιώτες να αναρωτιούνται «τι τους κοιτάμε μωρέ. Ένα ντου καλό … και τους ρίξαμε !»
Πού αλλού θα δεις την Δήμητρα δασκάλα, με το γιο της  στο χέρι να μετρά την αγονία για τον αγώνα και την ασφάλεια του μικρού και να κερδίζει τ αύριο;
Πού αλλού μπορείς να βρεις όλους τους συντρόφους  της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παρά σε κάθε δρόμο διεκδικώντας λαϊκή εξουσία κι  ανατροπή έχοντας γραμμένα σε φθαρμένες σόλες τα βουλευτικά έδρανα; 
Πού και πώς αλλιώς μπορείς να πάρεις κουράγιο από το αφοπλιστικό χαμόγελο όλων όσοι σου μοιάζουν  παρά κάτω από στημένα περήφανα πανό στην μέση ενός δρόμου; 
Πού και πώς αλλιώς παρά μόνο στο δρόμο μπορούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε για το αδύνατο ικανοί; Πού και πώς αλλιώς αδύναμε κλινήρη του καναπέ και της βλαμμένης εσωστρέφειας νομίζεις ότι θα βρεις την υγειά σου αν όχι στον δρόμο;  
Έλα  ρε μαλάκα! Σήκω!
Σου υπόσχομαι ότι για μια φορά στην ζωή σου θα νοιώσεις υγιής.
Μην σκουντουφλάς στους διαδρόμους.
Σε περιμένουμε στο δρόμο.
Αν μας στήσεις, έχεις στήσει στο απόσπασμα τα όνειρα ΟΛΩΝ των  παιδιών.
Αν έρθεις  έχεις γίνει κομμάτι της ελπίδας τους.
Μια ανάσα ενός δρόμου είναι όλη η ζωή.
Εισπνοή- εκπνοή στο δρόμο, αλλιώς θα ψοφήσει η ελπίδα προσβεβλημένη,  εσύ ως κακομοίρης και μεις ως ονειροπόλοι.
Κερδισμένοι έστω και στο ελάχιστο θα είμαστε εμείς, γιατί τα όνειρα δεν μπορεί κανείς να τα σκοτώσει, να τα φυλακίσει, να τα περιορίσει.
Μπορεί όμως να τα ζήσει.’Όποιος  έχει την δυνατότητα να τα ονειρεύεται,  στην μέση ενός δρόμου κάνει την ζωή ερωτεύσιμη  κι ως εκ τούτου ποθητή ,ικανή για να υπάρχει κι αύριο!

αριστερό blog

Ευρω-Κρίση: Από το κακό στο χειρότερο

 

Γιάνης Βαρουφάκης

 

Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, σε επίσημη έκθεση που κατέθεσε στο Κογκρέσο, ισχυρίστηκε ότι η γερμανική οικονομική πολιτική, έτσι όπως επιβάλλεται στην υπόλοιπη Ευρώπη, ουσιαστικά εξαγάγει ύφεση στην Ευρωπαϊκή Περιφέρεια, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Πώς; Επειδή στοχεύει στη δημιουργία όλο και μεγαλύτερων εμπορικών πλεονασμάτων, τόσο της Γερμανίας, όσο και της Ευρωζώνης στο σύνολό της. Την επόμενη μέρα, το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών απάντησε λέγοντας: «Δεν υπάρχουν ανισορροπίες στο πλαίσιο της γερμανικής οικονομίας. Το αντίθετο, μάλιστα. Η καινοτόμα γερμανική οικονομία συνεισφέρει σημαντικά στη διεθνή οικονομία μέσω των εξαγωγών της και των εισαγωγών εξαρτημάτων τα οποία χρησιμοποιούνται στην παραγωγή των εξαγώγιμων αγαθών της.».

Σε τέτοιου είδους «συγκρούσεις» σπάνια μια μεριά κατέχει το μονοπώλιο του «δίκιου». Αυτή είναι μια από εκείνες τις περιπτώσεις: το αμερικανικό υπουργείο έχει απόλυτο δίκιο! Κι ο λόγος που έχει δίκιο, δυστυχώς, επιβεβαιώνει ότι η Κρίση του Ευρώ βαθαίνει και πλήττει όλο και περισσότερο τόσο την Ευρωπαϊκή Περιφέρεια όσο και τη διεθνή οικονομία.

Μερκαντιλιστικό Τέρας: Το γερμανικό πλάνο για την Ευρωζώνη

Πριν από την Κρίση, η Γερμανία και οι υπόλοιπες πλεονασματικές χώρες είχαν σοβαρά εμπορικά πλεονάσματα τόσο απέναντι στις χώρες της Περιφέρειας όσο και προς τον υπόλοιπο κόσμο. Τα κέρδη που συσσωρεύονταν στον πυρήνα έρεαν προς την Περιφέρεια υπό τη μορφή δανείων και επενδύσεων (ως επί το πλείστον σε ακίνητα και δημόσια έργα) δημιουργώντας καταναλωτικές φούσκες, φούσκες στα χρηματιστήρια, στις τιμές των σπιτιών κ.λπ. Έτσι, στην Περιφέρεια οι επενδύσεις υπερέβαιναν τις αποταμιεύσεις (καθώς συμπεριλάμβαναν μεγάλα ποσά γερμανικών αποταμιεύσεων) ενώ στις πλεονασματικές χώρες ίσχυε το αντίθετο (καθώς οι αποταμιεύσεις τους μετανάστευαν προς την Περιφέρεια ελέω των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών που τις κατεύθυναν στην Περιφέρεια – όπου οι αποδόσεις, π.χ. τα επιτόκια, ήταν μεγαλύτερες).

Μετά την Κρίση, και την κατάρρευση της ζήτησης αγαθών στην Περιφέρεια, οι επενδύσεις εκεί εκμηδενίστηκαν κι έτσι υπολείπονταν των αποταμιεύσεων (οι οποίες μπορεί να μειώθηκαν πολύ αλλά πάντως δεν εκμηδενίστηκαν). Έτσι, τόσο στον πυρήνα των πλεονασματικών χωρών όσο και στην ελλειμματική Περιφέρεια, φτάσαμε στο σημείο (για διαφορετικούς βέβαια λόγους) οι επενδύσεις να υπολείπονται σημαντικά των αποταμιεύσεων. Την ίδια στιγμή, οι εισαγωγές στην Περιφέρεια κατέρρευσαν (λόγω της Κρίσης) και τα εμπορικά μας ελλείμματα μειώθηκαν (σε κάποιες χώρες, π.χ., στην Ισπανία, τείνουν να μετατραπούν σε πλεονάσματα).

Ως προς το μέλλον, το γερμανικό σχέδιο για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης θέλει την έξοδο από την Κρίση μέσα από δύο κινήσεις: (α) περαιτέρω δραστική μείωση των κρατικών ελλειμμάτων στην Περιφέρεια και στην ίδια τη Γερμανία (και τις υπόλοιπες πλεονασματικές χώρες), και (β) ενίσχυση των εξαγωγών όλων των Ευρωζωνικών χωρών έτσι ώστε να «εισαχθεί» σε αυτές η ζήτηση που λείπει στην εγχώρια αγορά από το εξωτερικό.

Φτάνουμε στο «δια ταύτα»: Όσο οι επενδύσεις υπολείπονται (κατά πολύ) των αποταμιεύσεων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη (όπως ισχύει σήμερα), η προσπάθεια μείωσης των κρατικών ελλειμμάτων κάτω του 4% τόσο στον ευρωπαϊκό «Βορρά» όσο και στον «Νότο» είναι δυνατή μόνον εφόσον το εμπορικό ισοζύγιο της Ευρωζώνης στο σύνολό της φτάσει ένα πλεόνασμα της γιγάντιας τάξης του 8% με 10%. (Βλ. εδώ για την ολοκληρωμένη ανάλυση του επιχειρήματος).

Να γιατί έχει δίκιο το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών ότι τα γερμανικά πλάνα για την επίλυση της Ευρωζωνικής Κρίσης αντιστοιχούν στη μετατροπή της Ευρωζώνης σε ένα Μερκαντιλιστικό Τέρας, το οποίο θα εξάγει ύφεση στον υπόλοιπο κόσμο στερώντας τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ινδία, τη Λ. Αμερική από μεγάλα κομμάτια της εγχώριας ζήτησης που έχουν ανάγκη για να ορθοποδήσουν μετά το σοκ της Παγκόσμιας Κρίσης που ξέσπασε το 2008 και δεν λέει να καταλαγιάσει.

Εγγυημένη αποτυχία

Βέβαια, ένα είναι σίγουρο: Τα γερμανικά πλάνα για την επίλυση της Ευρωζωνικής Κρίσης είναι βέβαιο ότι θα αποτύχουν.

Αν και αληθεύει ότι χώρες της Περιφέρειας όπως η Ιταλία και η Ισπανία έχουν πετύχει εμπορικά πλεονάσματα, ενώ Γερμανία, Ολλανδία και Αυστρία παραμένουν πλεονασματικές (όσον αφορά τις τρέχουσες συναλλαγές), η Ευρωζώνη στο σύνολό της έχει φτάσει να έχει εμπορικό πλεόνασμα απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο της τάξης του 2,3%. Όσο περίπου και η... Κίνα (η κατ’ εξοχήν πλεονασματική παγκόσμια δύναμη). Όμως, το αποτέλεσμα είναι ότι το ευρώ ανεβαίνει. Περαιτέρω, για να υπερβεί η Ευρωζώνη την Κρίση στην βάση των προαναφερθέντων «γερμανικών πλάνων», η Ευρωζώνη πρέπει να πετύχει πλεόνασμα τουλάχιστον 8% με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ καθώς, όσο το ευρωζωνικό εμπορικό πλεόνασμα ανεβαίνει, τόσο θα ανεβαίνει και η αξία του ευρώ και θα γίνονται πιο ακριβές οι ευρωζωνικές εξαγωγές εκτός της Ευρωζώνης.

Πέραν αυτού (δηλαδή των περιορισμών στην επέκταση του ευρωζωνικού εμπορικού πλεονάσματος λόγω ανοδικής πορείας του ευρώ) υπάρχουν κι άλλοι δύο λόγοι που εξασφαλίζουν την αποτυχία των γερμανικών πλάνων. Το έναν τον αποκάλυψε το... ΔΝΤ στην πιο πρόσφατη έκθεση World Economic Outlook. Το ΔΝΤ εξηγεί, σωστά κατ’ εμέ, πως η σταθεροποίηση της Ευρωζώνης δεν θα έρθει απλά με τη μείωση των εμπορικών ελλειμμάτων αλλά απαιτεί δύο πράγματα: Πρώτον, οι τιμές των εξαγώγιμων αγαθών της Περιφέρειας (π.χ. ενός αυτοκινήτου SEAT ή ενός γιαουρτιού ΦΑΓΕ) να πέσουν σε σχέση με τις τιμές των μη εξαγώγιμων αγαθών της ίδιας χώρας (π.χ. ένα πιάτο παέγια σε εστιατόριο της Μαδρίτης ή ένα δικό μας σουβλάκι). Δεύτερον, οι τιμές των εξαγώγιμων αγαθών της Περιφέρειας να πέσουν σε σχέση με τις τιμές των εξαγώγιμων αγαθών των πλεονασματικών χωρών. Το ΔΝΤ καταλήγει ότι τίποτα από αυτά δεν συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Ευρωζώνη. Απλά, τα εμπορικά ελλείμματα κατέρρευσαν λόγω της λιτότητας. Με το που θα έρθει, όταν κι εάν έρθει, μια μικρή ανάκαμψη, τα εμπορικά ελλείμματα θα επιστρέψουν και, έτσι, τα «γερμανικά πλάνα» εξανεμίζονται.

Ο άλλος λόγος που εγγυάται την αποτυχία είναι το νοσηρό τραπεζικό σύστημα και τα απαράδεκτα παιδιαρίσματα της Ευρωζώνης με τη λεγόμενη «τραπεζική ενοποίηση». Τίποτα δεν θα διορθωθεί στην Ευρωζωνική Περιφέρεια όσο το τραπεζικό σύστημα παραμένει κατακερματισμένο και οι τράπεζες της Περιφέρειας παραμένουν στα χέρια ιδιοκτητών που δεν έχουν τους πόρους να τις στηρίξουν, υπό την απειλή μάλιστα του νέου Δόγματος Ντάιζελμπλουμ που θέτει το κούρεμα των καταθέσεων προ των πυλών και της γερμανικής άρνησης για ένα κοινό ταμείο από το οποίο θα εξασφαλίζονται οι εγγυημένες καταθέσεις. Σε αυτό το πλαίσιο η απόφαση για κοινή επίβλεψη από την ΕΚΤ των τραπεζών είναι τουλάχιστον γελοία. Φανταστείτε το εξής σκηνικό: Η ΕΚΤ προβαίνει (όπως υπόσχεται ότι θα κάνει) σε πραγματικά στρες τεστς της Πειραιώς ή της Santander και, έστω, βρίσκει ότι η εν λόγω τράπεζα δεν είναι βιώσιμη – ότι πρέπει να κλείσει ή να απορροφηθεί από άλλη τράπεζα. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κοινό ευρωπαϊκό ταμείο το οποίο θα αποζημιώσει τις καταθέσεις, η ΕΚΤ θα πρέπει να πει στην ελληνική ή στην ισπανική κυβέρνηση να βρουν εκείνες τα χρήματα της αποζημίωσης των καταθέσεων. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι - προτού βάλουν τα κλάματα οι καταθέτες (βλ. Κύπρος).

Υπό αυτές τις συνθήκες βέβαια δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για «τραπεζική ενοποίηση». Ίσως για αυτό, προετοιμαζόμενη για άλλη μια σειρά κάλπικων στρες τεστς, η ΕΚΤ προσέλαβε ως σύμβουλο για τον έλεγχο της βιωσιμότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών, έναν κύριο με ενδιαφέρον βιογραφικό: τον κ. Oliver Wyman ο οποίος, ως ελεγκτής της ιρλανδικής τράπεζας Ango-Irish, είχε πει λίγους μήνες πριν την πτώχευσή της ότι ήταν «η ισχυρότερη και ασφαλέστερη τράπεζα στον κόσμο» - και τον οποίο προσέλαβε πέρσι ο κ. Ραχόι (ο Ισπανός Πρωθυπουργός) για να «επιβεβαιώσει» ότι οι μαύρες τρύπες των ισπανικών τραπεζών δεν ήταν €100 δισ. (όπως έλεγαν οι Βρυξέλλες) αλλά μόλις €40 δισ. Πάμε, δηλαδή, για άλλο ένα κουκούλωμα της αδυναμίας των τραπεζών της Ευρωζώνης να χρηματοδοτήσουν την ανάκαμψη.

Επίλογος

Η αμερικανική κυβέρνηση ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την Κρίση του 2008 και για την πορεία προς αυτήν. Ευθύνεται και για τη σημερινή αναστάτωση που προκαλούν οι κόντρες Κογκρέσου και Λευκού Οίκου στην παγκόσμια οικονομία. Ευθύνεται και για το Ιράκ, τις υποκλοπές κ.λπ. Όμως, ως προς το συγκεκριμένο, το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών έχει δίκιο: τα γερμανικά πλάνα για τη σταθεροποίηση της Ευρωζώνης αποτελούν απειλή τόσο για την Ευρώπη όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο. Το γεγονός ότι (για τους λόγους που είδαμε) τα πλάνα αυτά είναι καταδικασμένα να αποτύχουν δεν αλλάζει κάτι. Κι αυτό επειδή η μανιώδης εφαρμογή τους, όσο συνεχίζεται, επιφέρει τα κόστη της αποτυχίας χωρίς να εξασφαλίζει τα οφέλη από μια επιτυχία που είναι μαθηματικά αδύνατη.

Έτσι, οι τεκτονικές πλάκες της Ευρωζωνικής κοινωνικής οικονομίας κινούνται κάτω από την επιφάνεια με τρόπο που αποδομεί την Ευρώπη και υπονομεύει τις ελπίδες της Υφηλίου για ανάκαμψη. Παράλληλα, δηλητηριάζει περισσότερο τόσο τα δημοσιονομικά των χωρών μας όσο και τη δημοκρατία μας (καθώς το πολιτικό προσωπικό χάνει και τα τελευταία ψήγματα νομιμότητας στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών). Στο μεταξύ η εμμονή σε αδιέξοδες πολιτικές δημιουργούν εμφυλιοπολεμικές συνθήκες που θυμίζουν μάχη όλων εναντίον όλων (βλ. πρόσφατη τοποθέτηση, στα αγγλικά, τιτλοφορούμενη «Ο Βρώμικος Πόλεμος για τη Συνοχή και την Ψυχή της Ευρώπης»)

Υπάρχει διέξοδος; Νομίζω πως ναι. Όμως, αυτή απαιτεί άλλο άρθρο. Το επόμενο...

protagon.gr

Γιατί το μαύρο στην ΕΡΤ μας αφορά όλους

Posted by Stranger in Αρθρογραφία

 

Της νύχτας τα καμώματα λέει μια λαϊκή ρήση…Σήμερα τα ξημερώματα τα ΜΑΤ σαν στρατός κατοχής εισέβαλαν στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ παρουσία εισαγγελέα, με σκοπό να το εκκενώσουν από τους απολυμένους εργαζόμενους, που από τον Ιούνιο μάχονται εναντίον της πρωτοφανούς απόφασης κλεισίματος της δημόσιας τηλεόρασης.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να καταλάβουν την σημασία αυτής της κίνησης, θεωρώντας ότι “δεν τους αφορά η ΕΡΤ“. Το θέμα μας δεν είναι η κρατική τηλεόραση, αλλά ο τρόπος που ξεπουλιούνται οι τηλεοπτικές συχνότητες στην συμμορία των καναλαρχών που έστησαν και την Digea για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους. Παρότι που αυτή η κίνηση πλήρους αυθαιρεσίας συνέβη με το ταυτόχρονο κλείσιμο της ΕΡΤ πριν 4 μήνες (και επικυρώθηκε τελευταία), ελάχιστοι έδωσαν την πρέπουσα σημασία.

Η βιασύνη της κυβέρνησης μεταφράζεται ως κάψα να ικανοποιηθούν τα ιδιωτικά συμφέροντα και σε καμία περίπτωση να δημιουργηθεί μια ελεύθερη φωνή. Εξάλλου την ΕΡΤ, αυτοί που την κατηγορούν και συκοφαντούν τους εργαζομένους της, είναι οι ίδιοι που την είχαν κάνει κομματικό μαγαζάκι τους. Εν ολίγοις, εκχωρήθηκαν συχνότητες της ΕΡΤ σε τηλεοπτικά κανάλια που ανήκουν σε ευνοημένους εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που άρχισε να λειτουργεί και η ιδιωτική τηλεόραση. Φυσικά μιλάμε για τους ντόπιους ολιγάρχες. Αυτούς που πριν οι συχνότητες είχαν παραχωρηθεί δωρεάν. Η ενημέρωση γίνεται υπόθεση των διαμορφωτών της πραγματικότητας και της κανονικότητας, αυτών που για δεκαετίες κάνουν buisness με το κράτος.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί αυταρχικές μεθόδους με την αστυνομία ξανά ως μόνο μέσο επιβολής, δικαιολογώντας την φίμωση της ΕΡΤ, ως τρόπο αποκατάστασης της “νομιμότητας”. Βέβαια, κουβέντα δεν γίνεται για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία επιβλήθηκε το μαύρο στην ΕΡΤ (άραγε έχει ακόμα ισχύ;), αλλά και οι αδιαφανείς διαδικασίες λειτουργίας της νεοσυσταθείσας Δ.Τ.

Κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αδιάφορος με το σιωπητήριο που επιβάλλεται γενικά στην κοινωνία. Δεν έχει καμία κυβέρνηση το δικαίωμα να εκχωρεί δημόσια\κρατική περιουσία, σαν να είναι κτήμα της.

Ο υπουργός Προ.Πο. Νίκος Δένδιας, σε ανύποπτο χρόνο είχε δηλώσει: ”Ήρθε η ώρα η χώρα να κλείσει τους λογαριασμούς που μένουν ανοιχτοί από το ’74 – ’75 μέχρι σήμερα“. Αυτό σημαίνει πως όσο υπάρχουν τα ΜΑΤ και κρύβονται πίσω από νόμους που οι ίδιοι απεργάζονται για να οχυρώνουν την ολιγαρχία τους, η πραγματική δημοκρατία θα ξεψυχάει. Κι ας βρίσκει τρόπους να εκπέμπει στα κρυφά, για όσους έχουν αυτιά ν’ ακούνε.

strangejournal.wordpress.com

Κύπρος: ένα βήμα πριν το τέλος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Είναι τέτοια η κατάσταση, είναι τόσο απίστευτα αυτά που συμβαίνουν σε Ελλάδα, Κύπρο, διεθνώς που κινδυνεύει κάποιος, γράφοντας και αναλύοντάς τα, να μην γίνει πιστευτός, να θεωρηθεί «υπερβολικός», «ακραίος», «κινδυνολόγος»,  «συνωμοσιολόγος». Για όλα αυτά κατηγορήθηκε ο γράφων κατά καιρούς και για αυτό παραπέμπει τους δύσπιστους στην καταγεγραμμένη αρθρογραφία του 15 χρόνων (τα πέντε τελευταία εύκολα προσβάσιμα στην ιστοσελίδα μας) για την ελληνική εξωτερική πολιτική και το κυπριακό, περιλαμβανομένων και δύο βιβλίων για την Κύπρο, την Μεσόγειο και την παγκοσμιοποίηση, όπου μπορούν να διαπιστώσουν την ορθότητα ή μη των μοντέλων που χρησιμοποιεί και την ακρίβεια των προβλέψεων που έχει κάνει. Αυτό είναι άλλωστε το μόνο αληθινά επιστημονικό κριτήριο, όχι τι μας αρέσει και τι όχι, τι νομίζουμε ή όχι ευλογοφανές, «λογικό».

«Σε ΗΠΑ και Ισραήλ τα πετρέλαια και οι δύο χώρες (Ελλάδα και Κύπρος), στους Ευρωπαίους οι τόκοι, στην Τουρκία η Βόρεια Κύπρος και σε μας τ’ αρχ… μας».

Δεν συνηθίζουμε την αναπαραγωγή τέτοιων εκφράσεων κι αν το πράττουμε τώρα είναι γιατί είναι ο μόνος τρόπος να υπηρετήσουμε την αλήθεια. Την παραπάνω έκφραση ακούσαμε πρόσφατα από βετεράνο πρώην Υπουργό, με μακρά θητεία στους κρίσιμους τομείς που άπτονται της εξωτερικής πολιτικής, που θέλησε να συνοψίσει έτσι την τωρινή «στρατηγική εξίσωση» Ελλάδας και Κύπρου.

Είναι τώρα στην Κύπρο που συγκεντρώνονται οι μεγαλύτεροι, πιο άμεσοι κίνδυνοι για τον ελληνισμό, παρόλο που και η μητροπολιτική Ελλάδα δεν πάει πολύ πίσω. Το κυπριακό κράτος έχει ήδη σχεδόν καταλυθεί, μετατρεπόμενο σε αποικία χρέους, ενώ ο κίνδυνος οριστικής, μη αντιστρέψιμης κατάλυσής του μέσω σειράς διαδικασιών (παράδοση ορυκτού πλούτου στο Ισραήλ,  αναγνώριση ντε φάκτο των τετελεσμένων δια του «πακέτου Αμμοχώστου» και, τελικά, μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν) μοιάζει μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1960. Αλλά δεν ζούμε στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι λαοί δεν είχαν δικαίωμα αυτοδιάθεσης και δεν είχαμε μεταναστευτικές ροές του σημερινού τύπου. Τυχόν κατάλυση του κυπριακού κράτους στις σημερινές συνθήκες σημαίνει τέλος στην ελληνική παρουσία στο νησί (αυτό φαίνεται τρομακτικό και απίθανο, αλλά υποθέτουμε το ίδιο πίστευαν κάποτε οι κάτοικοι της Πόλης και της Ιωνίας). Σημαίνει τέλος του κυπριακού ελληνισμού γιατί το Γένος δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς κράτος στην παγκοσμιοποίηση, γιατί η Αυτοκρατορία (που είναι ο πραγματικός εχθρός της Κύπρου και αυτή που έβαλε στο παιχνίδι και χρησιμοποιεί την ‘Αγκυρα), έχει μεγάλο συμφέρον να αλλάξει τη δημογραφία, για να μην αξιοποιηθεί οποτεδήποτε στο μέλλον το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης από την σημερινή πλειοψηφία του πληθυσμού.

Τα συμβαίνοντα εν Κύπρω δεν έχουν καμιά σχέση με τα όποια οικονομικά της προβλήματα – είναι ανόητο και να το υποθέτει κανείς αυτό. Η Κύπρος είναι οικονομικά ασήμαντη για την ΕΕ, το ίδιο και τα προβλήματά της. Αντίθετα, η Κύπρος ήταν και είναι εξόχως σημαντική για την τεράστια στρατηγική της σημασία. Γι’ αυτό η Αυτοκρατορία (βρετανική, αμερικανική ή χρηματιστική) ήθελε/θέλει πάντα να τη διατηρήσει υπό τον ασφυκτικό έλεγχό της από τότε πούβαλε το πόδι της στο νησί, το 1878. Η κατάλυση της κυπριακής ανεξαρτησίας υπήρξε κεντρική βρετανική επιδίωξη ήδη πριν υπάρξει κυπριακή ανεξαρτησία (!!!) και αποτυπώθηκε στον ανεφάρμοστο λαβύρινθο της Ζυρίχης και του Λονδίνου («Ανταλκιδείου Ειρήνης», κατά Ηλία Ηλιού). Αφού δεν το πέτυχε το 1964, ούτε το 1974, με στρατιωτικά μέσα, η Αυτοκρατορία το δοκίμασε το 2002-04 με τα μέσα της παραπλάνησης του λαού, της διαχρονικής υποτέλειας και της «εξαγοράς» του πολιτικού προσωπικού Κύπρου και Ελλάδας για να γίνει δεκτό το σχέδιο Ανάν. Σήμερα, είναι με τα μέσα του χρηματιστικού-οικονομικού και του πληροφοριακού-ψυχολογικού πολέμου που επιχειρείται το ίδιο. Η απόφαση του Eurogroup και του ΔΝΤ τον Μάρτιο, με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και εν γνώσει του Ισραήλ, δεν ήταν παρά συνέχεια της οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής επίθεσης που δέχεται ολόκληρος ο ελληνισμός από την Αυτοκρατορία μετά τον Απρίλιο του 2010 (και προηγουμένως με το σχέδιο Ανάν το 2002-04) και που αποβλέπει (και εν μέρει ήδη πέτυχε) στην κατάλυση της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας των δύο κρατών του.

Τύφλα νάχουν Γκουντέριαν και Ναπολέων, μπροστά στα όσα, η Αυτοκρατορία, οι «Πιστωτές» και οι «Προστάτες» μας κάνουν τώρα στην Κύπρο, χωρίς μάλιστα να κινητοποιούν κανένα στρατό, χωρίς κανένα κόστος και με την ευθύνη να επιπίπτει επί των ατυχών θυμάτων τους. Πάρτε τη συνεδρίαση του Eurogroup του Μαρτίου 2013. Αποφασίζοντας το κούρεμα των καταθέσεων, Eurogroup, ΔΝΤ και ΕΚΤ, κλόνισαν θανάσιμα την εμπιστοσύνη των καταθετών στις κυπριακές τράπεζες, άρα τις ίδιες τις τράπεζες, δηλαδή την οικονομία του νησιού, που στηρίζεται κατά το ήμισυ στις τράπεζες, δηλαδή το ίδιο το κράτος. Κανένας στρατός στον κόσμο δεν θα μπορούσε να καταστρέψει, και μάλιστα σε δύο ώρες, το κυπριακό κράτος. Θεωρητικά θα μπορούσαν να το κάνουν με μια πολύ μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, στην πραγματικότητα όμως μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν πολιτικά αδιανόητη και θα είχε πολύ μεγάλο κόστος και, ακόμα άλλωστε και αν γινόταν και πετύχαινε, δεν θα μπορούσε να νομιμοποιηθεί διεθνώς.

Σα να μην έφτανε η καταστροφή οικονομίας, κοινωνίας και κράτους, με αυτές τις αποφάσεις, οι Πιστωτές και οι Προστάτες φρόντισαν να δέσουν την Κύπρο και οικονομικο-νομικά, με τρόπο που να μη μπορεί να ξεφύγει εις το διηνεκές, δηλαδή χρηματοδοτώντας με ένα τεράστιο ποσό και πιθανώς παράνομα τη Λαϊκή Τράπεζα από την ΕΚΤ, μετά φορτώνοντας την Κύπρου με το χρέος της Λαϊκής και, τελικά, φορτώνοντας το κυπριακό κράτος με ένα μη βιώσιμο χρέος. ‘Όπως γνωρίζουμε από την ελληνική περίπτωση, δυστυχώς πολύ καλά, η αποδοχή και προσπάθεια εξυπηρέτησης μη βιώσιμου χρέους με σύναψη Δανειακών και Μνημονίων σημαίνει ότι καταστρέφεσαι για να υποδουλωθείς!

Θάταν εξάλλου μεγάλη παράλειψη να μην αναφερθούμε με την ευκαιρία και σε μια ακόμα σοβαρότατη παρενέργεια των αποφάσεων του Μαρτίου, που δεν ήταν άλλη από τη δυνητικά θανάσιμη επίθεση και πάντως σοβαρότατη υπονόμευση της σχέσης Μόσχας και Λευκωσίας, σχέσης ζωτικής σημασίας για την ίδια την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, μετά το 1960. Μία μόνο φορά ξανάγινε αυτό το πράγμα, στις ρωσο-κυπριακές σχέσεις, τον Ιούλιο του 1974, όταν η εξουσία στη Λευκωσία  πέρασε υπό τον έλεγχο της αμερικανοκίνητης χούντας του Ιωαννίδη και γνωρίζουμε τι ακολούθησε.

Αλλά οι χρηματοπιστωτικοί «Ναπολέοντες» και «Γκουντέριαν» δεν ήταν ικανοί να αποτελειώσουν την υπόθεση, γι’ αυτό επιστρατεύτηκαν τώρα και ολίγοι Ζαμιάτιν, Χάξλευ, ‘Οργουελ. Οι Κύπριοι πολίτες έπαθαν τρομακτικό σοκ από τη συναίσθηση του τι τους έκαναν. Οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν το σοκ που προκάλεσαν για να τους αποκοιμίσουν! Η τακτική αυτή είναι παρόμοια με τις ανακριτικές τεχνικές της Γκεστάπο και με την τεχνική μάρκετινγκ των καπνοβιομηχανιών, που χρησιμοποιούν το άγχος για τις θανάσιμες συνέπειες του καπνίσματος, προκειμένου να προωθήσουν τα προϊόντα τους. Είναι αντίστροφη και πολύ πιο επικίνδυνη από τις τεχνικές χειραγώγησης του δημοψηφίσματος. Τότε γέμισαν τον κόσμο ψέμματα και προσπάθησαν να τον τρομοκρατήσουν με φανταστικές απειλές και κινδύνους. Τώρα, η παραπλάνηση στηρίζεται στην αλήθεια της απώλειας και στην απροθυμία των ανθρώπων να παραδεχτούν ότι η πατρίδα τους καταστράφηκε, με τον ίδιο τρόπο που δεν παραδεχόμαστε την απώλεια ενός συγγενούς ή που οι στρουθοκάμηλοι αγχολύονται με το κεφάλι στην άμμο. Τώρα το πρόγραμμα των Προστατών λέει  στα άτυχα πειραματόζωα, ίσως του πιο προχωρημένου προγράμματος χειραγώγησης κοινωνίας στην ιστορία της ανθρωπότητας:

«Κυττάξτε έχετε χαθεί, αλλά έχετε μία ελπίδα ακόμα, την τελευταία. Τους υδρογονάνθρακες και τη συμμαχία με το Ισραήλ. Αλλά ακόμα και για να μας δώσετε τα αέρια και τα πετρέλαια, πρέπει να λύσετε το κυπριακό» (η κυβέρνηση των ΗΠΑ έκανε δηλώσεις σχετικά με την ανάγκη λύσης του κυπριακού για να γίνει εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων αμέσως μετά τις αποφάσεις του Μαρτίου).

Ταυτόχρονα, προχωράει και η υπόθεση «Αμμόχωστος», που είναι, υπό τους όρους που προτείνεται, μια επιχείρηση επίλυσης ντε φάκτο του κυπριακού με ντε φάκτο αναγνώριση των τετελεσμένων. Αφού, ανοίγοντας το αεροδρόμιο Τύμπου στα κατεχόμενα και απελευθερώνοντας το εμπόριό τους, ουσιαστικά η Κυπριακή Δημοκρατία παραιτείται του τελευταίου πρακτικού μέτρου μη αναγνώρισης της εισβολής και κατοχής. Επιπλέον, η άρση του βέτο στο άνοιγμα περαιτέρω κεφαλαίων της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης συνεπάγεται αφοπλισμό Αθήνας και Λευκωσίας από το σημαντικότερο διπλωματικό όπλο που διαθέτουν σήμερα, το μπλοκάρισμα της τουρκικής πορείας προς την ΕΕ.

Έχουμε υπογραμμίσει επανειλημμένως τις σοβαρότατες επιφυλάξεις μας  για την ενεργειακή πολιτική και τις σχέσεις με το Ισραήλ που αναπτύσσει η Λευκωσία, σχέσεις δορυφοροποίησης και προτεκτοροποίησης, όχι σχέσεις ισότιμης συνεργασίας. Είμαστε – προς καθόλου χαρά, προς βαθύτατη λύπη μας - ίσως οι μόνοι, σε όλο τον ελληνικό χώρο, ή πάντως από τους ελάχιστους που διέβλεψαν ότι κάτι τρομερό θα συμβεί στην Κύπρο την εποχή που όλοι έλεγαν τι καταπληκτικές επιτυχίες έχει κάνει με υδρογονάνθρακες, Ισραήλ και ΑΟΖ. Το τυρί ήταν μεγάλο, η φάκα ακόμα μεγαλύτερη, οι Κύπριοι την κατάπιαν ολάκερη και με όρεξη και ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι έγινε – ή, όσοι κατάλαβαν ποιούν την νήσσαν, με το αζημίωτο.

Δεν θα επαναλάβουμε εδώ τη συζήτηση για τις επιλογές ενεργειακής πολιτικής και εξωτερικής στρατηγικής που διέθετε, κάθε χρονική στιγμή, η Κυπριακή Δημοκρατία. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε μερικά πράγματα. ‘Όταν έχεις βαλθεί να εξυπηρετήσεις μη βιώσιμο χρέος και όταν έχεις ήδη καταστεί αποικία χρέους, η εξόρυξη οποιουδήποτε ορυκτού πλούτου είναι πράξη εθνικής προδοσίας, όπως είναι σε περιόδους ξένης κατοχής. Γιατί θα δώσεις τους πόρους στους ξένους, χωρίς να ξεχρεώσεις! Από την άλλη, η Κύπρος διαθέτει δύο ακόμα όπλα για να τη βοηθήσουν να σωθεί, αν θελήσει, κι αυτά είναι οι υδρογονάνθρακες και το, πολύ σοβαρότερο, η γεωπολιτική της θέση (ίσως, αν θέλετε, και τα θεσμικά-πολιτικά δικαιώματα από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη, αν θελήσει να τα χρησιμοποιήσει, γι’ αυτό και είναι στρατηγικό σφάλμα η αποχώρηση τώρα από το ευρώ με πρωτοβουλία της). Αυτά τα δύο πάνε άλλωστε και μαζί, αφού αυτός που θα εκμεταλλευθεί τους υδρογονάνθρακες, είναι αυτός που θα «καλύψει» στρατιωτικά τον χώρο.

Η Κύπρος δεν πρέπει να δώσει σε κανέναν τους υδρογονάνθρακές της και τον στρατηγικό της χώρο, παρά μόνο εξασφαλίζοντας, σε αντάλλαγμα την απελευθέρωσή της από το μη βιώσιμο χρέος και το καθεστώς αποικίας χρέους. Αν κάνει κάτι τέτοιο το Ισραήλ, ας το συζητήσουμε. Αλλοιώς, γιατί δεν δοκιμάζει η Λευκωσία να το κάνει με τους Ρώσους, τους Κινέζους, τους BRIICS; Χρειάζονται βέβαια πατριώτες για κάτι τέτοιo.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, Νοέμβριος 2013

konstantakopoulos.blogspot.gr

Ασύμμετρες οικονομικές εξελίξεις

Η Φιλανδία εξηγεί την πτώση της τιμής του χρυσού, παρά την άνοδο της ζήτησης – τα πλεονάσματα της Γερμανίας, η αύξηση των αγορών ομολόγων από τις τράπεζες εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, καθώς επίσης η παγίδα ρευστότητας των Η.Π.Α.
Η Φιλανδία ενέδωσε στις πιέσεις της κοινής γνώμης, όπως η Σουηδία δύο μόλις ημέρες πριν (την προηγούμενη Δευτέρα), αποκαλύπτοντας που αποθηκεύει τα αποθέματα χρυσού, τα οποία διαθέτει. Το γεγονός αυτό δεν θα ήταν ίσως σημαντικό, εάν η κεντρική τράπεζα της χώρας δεν έδινε στη δημοσιότητα το ότι, επένδυσε το 50% περίπου των αποθεμάτων χρυσού, σε συμβόλαια ανταλλαγής επιτοκίων – ειδικότερα, στη χρηματοδοτική μίσθωση (Leasing) του χρυσού της, μέσω της Τράπεζας της Αγγλίας.

Η αναφορά αυτή, σύμφωνα με την οποία πολλές άλλες χώρες έχουν ενεργήσει ανάλογα, επεξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πως αύξησαν τις αγορές χρυσού κράτη όπως η Κίνα, η Ινδία και η Νοτιοανατολική Ασία, χωρίς να αυξηθεί η τιμή του – η οποία βέβαια συνεχίζει να χειραγωγείται.

Η Γερμανία τώρα, κατηγορούμενη για υπερβολικά πλεονάσματα τόσο από το ΔΝΤ, όσο και από τις Η.Π.Α. (διάγραμμα που ακολουθεί), δεν φαίνεται να κατανοεί ότι, τελικά ανταλλάσσει τα προϊόντα της με χαρτιά χωρίς αντίκρισμα – ενώ θα μπορούσε να συμβάλλει στην επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης χωρίς να μειώσει τις εξαγωγές της, εάν αύξανε απλά τις εισαγωγές της, ειδικά από τις χώρες του Νότου.

Περαιτέρω, οι τράπεζες της Ευρώπης έχουν αυξήσει τις αγορές ομολόγων του δημοσίου, τα τελευταία δύο χρόνια, κατά 26% – οι 16 μεγαλύτερες κατά 550 δις €. Την ίδια στιγμή έχουν μειώσει τα δάνεια τους προς τηνπραγματική οικονομία κατά 440 δις € - ποσόν που αντιστοιχεί με ένα ποσοστό της τάξης του -9%.

Μία από τις αιτίες είναι η σταδιακή προσαρμογή τους στους νέους κανόνες της Βασιλείας ΙΙΙ, οι οποίοι θα ισχύσουν από το 2018 – με βάση τους οποίους αυξάνονται οι απαιτήσεις να έχουν υψηλότερα ίδια κεφάλαια. Ουσιαστικά βέβαια, με τη συμφωνία αυτή υποχρεώνονται οι τράπεζες να επενδύουν σε ομόλογα των κρατών – αφού η παροχή δανείων προς τις επιχειρήσεις, απαιτεί τα δεκαπλάσια εγγυητικά κεφάλαια. Εάν δεν είχε αποφασισθεί κάτι τέτοιο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι, τα επιτόκια των ομολόγων πολλών ευρωπαϊκών κρατών θα είχαν εκτοξευθεί στα ύψη.

Στις Η.Π.Α. τώρα, όπου η Fed συνεχίζει «απτόητη» να αυξάνει τη ρευστότητα κατά περίπου 1.000 δις $ ετησίως, χωρίς κανένα αποτέλεσμα μέχρι στιγμής, όλοι αναζητούν απεγνωσμένα μία λογική εξήγηση – αφού κανένας δεν αποδέχεται και δεν πιστεύει ότι, η ηγεσία της κεντρικής τράπεζας είναι ανόητη.

Στα πλαίσια αυτά και με δεδομένο το ότι, το ΑΕΠ αναπτύσσεται μόνο όταν αυξάνεται το χρέος (γεγονός που τεκμηριώνει την ανεπάρκεια της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία συνεχίζει να πιστεύει στην ανάπτυξη, παράλληλα με τον περιορισμό του δημοσίου χρέους και τη συρρίκνωση των πιστώσεων), μία οικονομία θεωρείται σταθερή, όταν το χρέος δεν αυξάνεται ταχύτερα από το ΑΕΠ.

Για κάποιο χρονικό διάστημα βέβαια μπορεί να συμβεί το αντίθετο, να αυξάνεται δηλαδή ταχύτερα το χρέος από το ΑΕΠ, αλλά όχι για πολύ – με ανώτατο όριο το 100% (δείκτης χρέους προς ΑΕΠ), το οποίο όμως έχουν ξεπεράσει οι Η.Π.Α. 

Μεταξύ των ετών 1950 και 2000, το ΑΕΠ αυξήθηκε ελαφρώς ταχύτερα από ότι το χρέος. Από τις αρχές της χιλιετίας όμως, η ταχύτητα αύξησης του χρέους ήταν υπερδιπλάσια, σε σχέση με το ονομαστικό ΑΕΠ – με την ονομαστική αύξηση να ορίζεται από την πραγματική (πράσινη στήλη) συν τον πληθωρισμό (κόκκινη στήλη).

Σε σχέση με το θέμα του χρέους, δεν έχει σημασία ο τρόπος, με τον οποίο επιτυγχάνεται η ανάπτυξη – η οποία,εάν δεν είναι αρκετή για να μειωθεί ο δείκτης χρέους/ΑΕΠ, μπορεί να συμπληρωθεί θεωρητικά με τον πληθωρισμό. Για να μειωθεί τώρα ο δείκτης και με δεδομένο το πραγματικό ΑΕΠ, οι Η.Π.Α. χρειάζονται πληθωρισμό της τάξης του 10% – έτσι ώστε το ονομαστικό ΑΕΠ να είναι σε θέση να καλύπτει τη διαφορά.

Δυστυχώς όμως, σε μία τέτοια περίπτωση οι αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων, άρα το επιτόκιο δανεισμού της υπερδύναμης, δεν θα παρέμενε κάτω του 3% – εκτός εάν η Fed δήλωνε ότι, θα αγόραζε όλα εκείνα τα ομόλογα, τα οποία θα ξεπερνούσαν το 3% (κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν). Μία τέτοια ενέργεια όμως της Fed, θα σήμαινε μία αρνητική πραγματική απόδοση της τάξης του -7% για τους κατόχους των ομολόγων – κάτι που σίγουρα δεν θα αποδέχονταν οι μεγαλύτεροι δανειστές των Η.Π.Α.: η Κίνα και η Ιαπωνία.

Σε μία τέτοια περίπτωση λοιπόν οι χώρες αυτές μάλλον θα πουλούσαν μαζικά τα ομόλογα τους, με αγοραστή τη Fed - η οποία πιθανότατα θα δυσκολευόταν να το κάνει. Εν τούτοις, η Fed δεν είναι δυνατόν να μην το γνωρίζει – ενώ φαίνεται ότι δεν σταματάει τις προσπάθειες της, έχοντας ενδεχομένως κάποιους άλλους «άσσους στο μανίκι της».

Οι «άσσοι» αυτοί ίσως θα έπρεπε να αναζητηθούν στα οικονομικά προβλήματα των άλλων χωρών, οι οποίες την απειλούν – όπως στην Ευρωζώνη, στην Ιαπωνία και στην Κίνα. Εάν τα προβλήματα τους επιδεινωθούν, «με ή χωρίς τη συνδρομή» της υπερδύναμης,  είναι πολύ πιθανόν να καταφύγουν μαζικά οι επενδυτές στοδολάριο, καθώς επίσης στα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου – τα οποία αποτελούσαν ανέκαθεν «λιμάνι προστασίας», σε δύσκολους καιρούς.

ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ Η ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ;

Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι, οι Η.Π.Α. απειλούνται άμεσα με πληθωρισμό, αφού η Fed αυξάνει κάθε μήνα τη ρευστότητα (επομένως τον ισολογισμό της, καθώς επίσης τη βασική ποσότητα χρήματος), κατά 85 δις $ .

Εν τούτοις, παρά την εντυπωσιακή πραγματικά «κλιμάκωση», αυτό δεν σημαίνει αυτόματα πως τα χρήματα καταλήγουν στην πραγματική οικονομία, αυξάνοντας τις τιμές των προϊόντων – οπότε τον πληθωρισμό. Στην προκειμένη περίπτωση οι παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να αυξήσουν τον πληθωρισμό, είναι ο «πολλαπλασιαστής χρήματος», καθώς επίσης η ταχύτητα κυκλοφορίας των χρημάτων (Velocity).

(α)  Ειδικότερα, ο «πολλαπλασιαστής χρήματος» ενημερώνει σχετικά με το τι συμβαίνει, όσον αφορά τα νέα χρήματα (τύπωμα), τα οποία δημιουργεί μία κεντρική τράπεζα  – υπολογίζεται δε εδώ από την ποσότητα Μ2, διαιρουμένη με τη βασική ποσότητα (Μ2/βάση). Με απλούστερα λόγια, η ποσότητα *Μ2 στις Η.Π.Α. (βλέπε σημείωση στο τέλος του κειμένου) ορίζεται ως τα μετρητά χρήματα, συν τις καταθέσεις όψεως στις εμπορικές τράπεζες, συν τις καταθέσεις ταμιευτηρίου.

Όσο υψηλότερος είναι ο πολλαπλασιαστής, τόσο πιο πολύ χρησιμοποιούν οι εμπορικές τράπεζες τα χρήματα που λαμβάνουν από την κεντρική, εγκρίνοντας νέα δάνεια.

Μετά από μία ομαλή σχετικά πτώση (1985 – 1995), διαπιστώνεται μία σταθερότητα (1995 – 2005), κατά τη διάρκεια της οποίας ο πολλαπλασιαστής παρέμεινε στο 8 – αυξανόμενος στη συνέχεια ελαφρά (στο 9). Μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης όμως, κατέρρευσε ο πολλαπλασιαστής – παραμένοντας σε πολύ χαμηλά επίπεδα (σήμερα γύρω στο 3), παρά την παροχή ρευστότητας από τη Fed. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει, μεταξύ άλλων ότι, τα χρήματα της κεντρικής τράπεζας δεν έφτασαν ποτέ στην πραγματική οικονομία – παραμένοντας «εγκλωβισμένα» στις εμπορικές τράπεζες.

(β)  Η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος στην προκειμένη περίπτωση υπολογίζεται, αφού διαιρέσει κανείς το εκάστοτε ΑΕΠ, με την ποσότητα Μ2 (ΑΕΠ/Μ2). Μέσω του δείκτη αυτού διαπιστώνεται με ποιά συχνότητα «ανακυκλώνεται» η υφιστάμενη ποσότητα χρήματος, για να επιτευχθεί το εκάστοτε ΑΕΠ. Με απλά λόγια, εάν τα χρήματα αλλάζουν πολύ συχνά χέρια, όταν δηλαδή η ταχύτητα κυκλοφορίας τους είναι υψηλή, σημαίνει ότι η οικονομία ευρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση – ενδεχομένως δε ότι υπερθερμαίνεται.

Από το σχήμα φαίνεται πάρα πολύ καθαρά η ραγδαία αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος Μ2, στη δεκαετία της μεγάλης ανάπτυξης στις Η.Π.Α. (1990-2000) – καθώς επίσης η απότομη μείωση της, μετά το ξέσπασμα της κρίσης. Όπως συνέβη δε και με τον πολλαπλασιαστή, έτσι και η ταχύτητα χρήματος κατέρρευσε, παραμένοντας έκτοτε σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Ολοκληρώνοντας, με βάση τα παραπάνω, οι Η.Π.Α. έχουν πέσει σε μία κλασσική παγίδα ρευστότητας, από την οποία πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να αποδράσουν – γεγονός που σημαίνει ότι, απειλούνται κυρίως μεαποπληθωρισμό, παρά με πληθωρισμό. Φυσικά η κατάσταση θα μπορούσε να αντιστραφεί ξαφνικά, οπότε η κεντρική τράπεζα θα έπρεπε να προλάβει τότε να απορροφήσει την υπερβάλλουσα ρευστότητα, για να μην προκληθεί πληθωρισμός – κάτι που παρομοιάζεται με την προσπάθεια να επαναφέρει κανείς στο σωληνάριο την οδοντόπαστα, την οποία έχει προηγουμένως σκορπίσει έξω.

 .

*Σημείωση κειμένου

ΜΒ: Κέρματα + US Notes + FED Notes + Καταθέσεις της FED

MO: Το σύνολο του φυσικού χρήματος. ΜΟ = FED Notes, US Notes + Κέρματα.

M1:  Το συνολικό ποσό του ΜΟ (μετρητά, κέρματα) εκτός του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος, συν το ποσό των καταθέσεων όψεως, ταξιδιωτικές επιταγές και λοιπές καταθέσεις.

Μ2: M1 + οι περισσότερες καταθέσεις αποταμίευσης, λογαριασμοί υψηλής ρευστοποίησης (money market accounts), αμοιβαία κεφάλαια υψηλής ρευστοποίησης και μικρής ονομαστικής αξίας προθεσμιακές καταθέσεις.

 

 Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις.

Έχει γράψει το βιβλίο “Υπέρβαση Εξουσίας”, το οποίο αναφέρεται στο φορολογικό μηχανισμό της Γερμανίας, ενώ έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με τον  τίτλο “Η κρίση των κρίσεων”.

Έχει ασχοληθεί με σημαντικές έρευνες και αναλύσεις επί του αντικειμένου του (μακροοικονομία), επί διεθνούς επιπέδου, οι οποίες φιλοξενούνται τακτικά σε ημερήσιες εφημερίδες, περιοδικά και ηλεκτρονικές ιστοσελίδες.

www.sofokleous10.gr

Οταν το ψάρι έμαθε να τρώει κρέας

Ο Στάθης στον eniko

Θα έλεγα ότι απορώ πώς κυβερνούν, αλλά ξέρω.

Αλληλοπαραμυθιάζονται.

Εν πρώτοις, αλληλοπαραμυθιάζονται ότι κυβερνούν, ενώ απλώς…εκτελούν εντολές άλλων. Των πολυχρονεμένων Επικυρίαρχων. «Ευτυχώς που υπάρχει η Τρόικα» λέει ο κ. Στουρνάρας. «Ευτυχώς που έχουμε τεθεί υπό…έλεγχον» λέει  ο Μπενύτο - τι χρείαν λοιπόν άλλων μαρτύρων έχουμε; που θα έλεγε και ο άπιστος Θωμάς.

Κατά δεύτερον, αλληλοπαραμυθιάζονται ως προς την εκτέλεση των διαταγών που λαμβάνουν: «αυτήν τη φορά μόλις έρθει η Τρόικα, θα της τρίξουμε τα δόντια», λένε. Ερχεται η Τρόικα, «το κθαναθκεφτήκαμε» δηλώνουν, και ξαναρχίζουν τις «διαπραγματεύθειθ», με δέκα «τριγμένα» δόντια λιγότερα.

Αλληλοπαραμυθιάζονται, τέλος, ότι μας παραμυθιάζουν. «Δεν θα πάρωνέα μέτρα» δηλώνει ο κ. Σαμαράς, «η ελληνική κυβέρνηση θα πάρει νέα μέτρα» δηλώνει κ. Ολι Ρεν! Μόκο ο Ελλην Πρωθυπουργός.

«Του χρόνου βγαίνουμε απ’ την κρίση» μας διαβεβαιώνει ο κ. Σαμαράς. «Η Ελλάδα θα χρειασθεί μέτρα και το 2014» αποφαίνεται ο Ολι Ρεν. Τουμπεκί ψιλοκομμένο ο Ελλην Πρωθυπουργός. «Μάλιστα θα

χρειασθούν νέα μέτρα και το 2015, και το 2016» επιμένει άκαρδα ο σκληρόφραγκος Ολι! Τι στο διάολο; επίτηδες το κάνει; επίτηδες διαπομπεύει τον Ελληνα Πρωθυπουργό ο φίλος κι εταίρος Ολι; Δεν χρειάζεται να μας εξευτελίζουνέτσι. Μπορούμε και μόνοι μας. «Οσοι έχουν ένα σπίτι, δεν θα το χάσουν» μας καθησυχάζει ο κ. Χατζηδάκης, θυμίζοντας εκείνο το αμίμητο του Γιωργάκη ότι «σε κάθε σπίτι θα προσπαθήσουμε να δουλεύει ένας τουλάχιστον». Οι γελοίοι!

Μας κυβερνούν δυο παρεάκια, ένα γαλάζιο κι ένα πράσινο, πουαλληλοπαραμυθιάζονται ότι το ένα επωφελείται απ’ το άλλο. Μια λυκοσυμμαχίααλληλομισούμενων που προσωρινώς αλληλοϋποστηρίζονται,

προσπαθώντας να τη σκαπουλάρουν και να μην πληρώσουν τιςαμαρτίες τους.

Τι θα απογίνει, λόγου χάριν, ο κ. Βενιζέλος αν του φύγουν και οιτελευταίοι βουλευτές του; – a propos, ο Γιάννος, λέγεται, πέταξε σαν το πουλάκιστη Βραζιλία και πάει για παρατηρητής ωδικών πτηνών στον Αμαζόνιο!

Αλλά, αν το κόμμα του Μπενίτο Μπενύτο φυλλορροεί, δεν πάει καλύτερα ή μάλλον πάει για ομοίως ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Ιστορικά χαμηλά φαίνεται να πιάνει το κόμμα του κ. Σαμαρά στα ομιλούντα σπλάχνα των άρρητων γκάλοπ. Και πώς να μην πιάνει ιστορικά χαμηλά η Ν.Δ., όταν ο μόνος τομέας στον οποίον πηγαίνει καλά ο αρχηγός της είναι στις συνεντεύξεις στον κ. Πρετεντέρη. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.

«Λες να μη νοιώθω εγώ τον πόνο» έλεγε («που εγώ προκαλώ», αυτό δεν το έλεγε), έλεγε κι έλεγε ο κ. Σαμαράς στον συμπάσχοντα δημοσιογράφο. Ηταν και οι δύο έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα για τον Μήτσο που του παίρνουν το σπίτι, τον Μήτσο τον άνεργο, τον Μήτσο που του έκατσαν οι φόροι έμφραγμα, αλλά οι δυο άνδρες κρατήθηκαν, συγκρατήθηκαν κι έμειναν αξιοπρεπείς.

Πρέπει να παραδεχθούμε ότι στις συνεντεύξεις Πρετεντέρη ο κόσμοςείναι καλύτερος.

Πρόκειται για ένα κβαντικό σύμπαν παράλληλων κόσμων σε 16 διαστάσεις: σε απολύουν; στη συνέντευξη Πρετεντέρη σε αποδεσμεύουν! Δεν θα έχεις αύριο σπίτι; στη συνέντευξη Πρετεντέρη ένας καλύτερος κόσμος με offshoreγια όλους γίνεται εφικτός! Θα κοιμάσαι σε παγκάκι; στη συνέντευξη Πρετεντέρη θα είσαν ένα παιδί που μετράει τ’ άστρα! Ετσι λειτουργεί το κβαντικό σύμπαν: η Ευρώπη είναι η σύγκλιση των αποκλίσεών της. Κυβέρνηση στην Ελλάδα είναι ηαναμονή σχηματισμού κυβέρνησης στο Βερολίνο.

Στο κβαντικό σύμπαν δεν έχεις αγωνία αν θα ’χεις αύριο να φας (πρώτη διάσταση), τρως την αγωνία (πέμπτη διάσταση), μπαίνεις σε μια συνέντευξη Πρετεντέρη (δέκατη τρίτη διάσταση) και βγαίνεις στο Ζάππειο (δέκατη έκτη διάσταση και δεκαοκτώ σημεία Σαμαρά). Πού είναι το πρόβλημα; Στο κβαντικό σύμπαν και τις συνεντεύξεις Πρετεντέρη όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία! φέρ’ ειπείν τα δύο άκρα! Στο ένα άκρο του ενός άκρου είναι η Μαρία και στο άλλο άκρο του άλλου άκρου η Πενταγιώτισσα.

Πώς γίνεται αυτό; ε, μην περιμένετε τώρα μια φτωχή στήλη να σας λύσει όλα τα μυστήρια του σύμπαντος…

www.enikos.gr

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα γιατί έχει ΜΑΤ να τα γκρεμίζουν

Το αν γνώριζαν ή δε γνώριζαν ότι τα πράγματα θα φτάσουν εδώ, είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι δεν ασχολούνται για τις επιπτώσεις των ενεργειών τους. Όσο σκατά κι αν τα κάνει η κυβέρνηση, δεν τη νοιάζει. Θα δώσει εντολή στα ΜΑΤ να καθαρίσουν. Στην καλύτερη περίπτωση, θα δώσει πρώτα εντολή στη Δικαιοσύνη να καθαρίσει.
Η χρήση των ΜΑΤ είναι η επίσημη κυβερνητική γραμμή. Ολόκληρο το σκεπτικό της χωράει στην πρόταση «Ε και; Θα στείλουμε τα ΜΑΤ»....
Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν έχει να επιδείξει ούτε ένα δευτερόλεπτο διαλόγου ή πραγματικών δημοκρατικών διαδικασιών. Επίσης, η κυβέρνηση Σαμαρά ύστερα από τόσο μεγάλη χρήση των ΜΑΤ δεν έχει να επιδείξει ούτε μία μεταρρύθμιση. Εν ολίγοις, η κυβέρνηση Σαμαρά μόνο δέρνει.
Δεν υπάρχει καμία μεταρρύθμιση, εκτός κι αν εννοούν ως μεταρρύθμιση την Cosco. Ακόμη κι αυτή όμως είναι «επιτυχία» των προηγούμενων. Η κυβέρνηση Σαμαρά, με τη στήριξη του όποιου ΠΑΣΟΚ και την υπηρετική μέριμνα της όποιας ΔΗΜΑΡ, τα μόνα που κάνει είναι να δέρνει, να απειλεί, να εκβιάζει και να ρημάζει. Ειλικρινά, δε θέλω να σκέφτομαι τον εφιάλτη του διαδόχου της. Η κατάσταση πλέον δε σώζεται.
Δε μ’ ενδιαφέρει καν αν υπάρχει «σοβαρή» ή όχι «Χρυσή Αυγή» για να συνεργαστεί μαζί της η Ν.Δ. Δε με τρομάζει αυτή η πιθανότητα. Ακόμη κι αν κάτι μπορεί να γίνει χειρότερο, η Ν.Δ. απέδειξε σήμερα ότι και ξέρει και θέλει και μπορεί να το κάνει μόνη της. Η Ν.Δ. είναι  η «Χρυσή Αυγή». Όχι μόνο στο θέμα των ΜΑΤ. Είναι «Χρυσή Αυγή» και στον ιδεολογικό τομέα και στην πρακτική αντιμετώπιση κάθε θέματος που προκύπτει.
Η Ν.Δ. ζει και αναπνέει για να παράγει προπαγάνδα. Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει καταφέρει να συγκεντρώσει όλα τα άσχημα των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Σκεπάζει με άνεση τα σκάνδαλά της, καλύπτει με άνεση τα σκάνδαλα των συνενόχων της, εξυπηρετεί συμφέροντα τραπεζιτών, εφοπλιστών και καναλαρχών, ενώ ταυτόχρονα αγνοεί επιδεικτικά και με κυνισμό το κοινωνικό και οικονομικό χάος που προκαλεί καθημερινά.
Δεν πιστεύω ότι αυτό θα τελειώσει σύντομα. Δυστυχώς, η αφασία του συνόλου δίνει όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε αυτό το κυβερνητικό έκτρωμα. Δε με ενδιαφέρει αν είναι εκλεγμένο ή έχει την πλειοψηφία στη Βουλή. Με ενδιαφέρει ότι λειτουργεί πραξικοπηματικά κι ότι στον ορίζοντα δε φαίνεται κάποιος από το πολιτικό σύστημα που να θέλει με ριζοσπαστικό τρόπο να σταματήσει τη δράση αυτής της οργάνωσης.
Δεν πιστεύω ότι αυτό θα τελειώσει σύντομα και για έναν ακόμη λόγο.  Επειδή ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δηλώνουν απολυμένοι, μακροχρόνια άνεργοι και αντί να διεκδικούν μια λύση χαίρονται όταν ακούν ότι απολύονται κι άλλοι χρησιμοποιώντας το επιχείρημα «όταν απολύθηκα εγώ δε νοιάστηκε κανείς».
Όσο υπάρχει αυτή η νοσηρή απόλαυση της δυστυχίας των άλλων, τίποτε δε μπορεί ν’ αλλάξει. Τα πολιτικά τοπία αλλάζουν από κάτω προς τα πάνω. Ο μεσσιανισμός έλαβε τέλος εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Όταν, λοιπόν, οι από κάτω όχι μόνο δεν αντιδρούν αλλά δίνουν δίκιο στην πολιτική των ΜΑΤ, των απολύσεων και της εξαθλίωσης, τότε οι από πάνω δεν είναι χαζοί να ξεβολευτούν από το θρόνο των πτωμάτων.

 ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ 

Οι τρομοκράτες συμπληρώνουν και δικαιολογούν τη Χρυσή Αυγή

Η δολοφονία των δύο νεαρών μελών της Χρυσής Αυγής, στο Νέο Ηράκλειο, είναι όχι μόνο μια εγκληματική ενέργεια φασιστικού χαρακτήρα  –εν ψυχρώ δολοφονία με χαριστική βολή στα θύματα– αλλά αποκτά τεράστια πολιτική σημασία  στη σημερινή πολιτική συγκυρία.Όταν η Χρυσή Αυγή είχε δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα, είχαμε καταγγείλει εκείνους που την χρησιμοποιούσαν για να διχάσουν και πάλι τους Έλληνες σε αριστερούς και δεξιούς. Και είχαμε τονίσει πως ο μόνος τρόπος για να αποτύχει το εμφυλιοπολεμικό εγχείρημα ήταν η εξάλειψη και η καταδίκη του ναζισμού.

Οι ανεγκέφαλοι δολοφόνοι του Νέου Ηρακλείου ήρθαν να συμπληρώσουν το σκηνικό. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκαν αυτά που εμείς τονίζουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πως η τρομοκρατία και η βία, που εμφανίζεται με αριστερό ή αντιεξουσιαστικό προσωπείο στη μεταπολιτευτική περίοδο, συμβάλλει στη φασιστικοποίηση και αυταρχικοποίηση του κράτους και στην ανάπτυξη των ναζιστικών και φασιστικών ομάδων.

Η συγκεκριμένη ενέργεια, εξάλλου, αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής. Έρχεται κατά κάποιον τρόπο να την ξεπλύνει από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, από την αγανάκτηση που προκάλεσε σε όλη την ελληνική κοινωνία και την απομόνωση στην οποία καταδικάστηκε. Μετά από αυτή τη δολοφονία, η Χρυσή Αυγή, από αποτρόπαιος θύτης, μεταβάλλεται σε θύμα. Είναι προφανές δε, τη στιγμή που συνεχίζεται η ανάκριση για τη Χ.Α., πως πολύ δύσκολα πλέον θα πάρουν τον δρόμο της φυλακής οι ένοχοι και, αντίστροφα, θα πολλαπλασιαστούν οι πιέσεις για να πέσει στα μαλακά η Χ.Α.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου και της κοινής γνώμης χαρακτήρισε από την αρχή τη δολοφονία ως προβοκάτσια, με την πολύ απλή και προφανή σκέψη πως αυτουργός δεν μπορεί παρά να είναι εκείνος τον οποίο συμφέρει αυτή η ενέργεια. Και προφανώς συμφέρει τη Χ.Α., αλλά όχι μόνο ή κυρίως  αυτήν.

Συμφέρει εκείνους που θέλουν, χρησιμοποιώντας τους ανεγκέφαλους και τα φασιστοειδή που βρίσκονται στη μία ή την άλλη πτέρυγα, να δημιουργήσουν έναν νέο εμφύλιο μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, έτσι ώστε να ξεχαστεί η συνολική επίθεση ενάντια στον ελληνικό λαό που πραγματοποιείται από το διεθνές κεφάλαιο, το 4ο Ράιχ και τους εγχώριους υποτακτικούς τους. Γιατί τώρα μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί, σε βάρος των διεκδικήσεων του ελληνικού λαού, η θεωρία των «δύο άκρων» που αλληλοσκοτώνονται.

Συμφέρει όλους εκείνους που θέλουν να παρουσιάσουν την Ελλάδα σαν μια χώρα όπου τρομοκράτες και φασίστες αλληλοσκοτώνονται, ως έναν παρία της διεθνούς κοινωνίας και της Ευρώπης, που μπορεί εύκολα να απομονωθεί και να διωχθεί.

Σήμερα είναι ανάγκη ο ελληνικός λαός να βάλει τέλος σε αυτό το νέο εμφυλιοπολεμικό σκηνικό που στήνεται στη χώρα. Πρέπει να απομονωθούν τελεσίδικα και να καταστούν ανίκανοι να βλάπτουν τη χώρα, όχι μόνο η Χρυσή Αυγή αλλά και οι δήθεν αντίπαλοί τους, που αποτελούν το αναγκαίο συμπλήρωμα αυτού του αποτρόπαιου διπόλου και επιτρέπουν, επί πλέον, σε οποιουσδήποτε σκοτεινούς μηχανισμούς να βυσσοδομούν εναντίον του λαού μας.

Θα πρέπει όλα τα πολιτικά κόμματα και δυνάμεις – και την πρωτοβουλία πρέπει να έχουν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, που πλήττονται κατ’ εξοχήν από τη στρατηγική των «δύο άκρων»– να ξεκινήσουν άμεσα μια καμπάνια ενάντια στους κάθε είδους φορείς της φασιστικής βίας, με όποιο προσωπείο και αν εμφανίζεται, και να καλέσουνόλες τις πολιτικές δυνάμεις να κινητοποιηθούν. Πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα μας. Ας μην αρκεστούν λοιπόν σε απλές καταγγελίες. Είναι καιρός να κινητοποιηθεί άμεσα και δυναμικά ο ίδιος ο λαός, με μοναδικά συνθήματα τα:

«Όχι στη φασιστική βία, όχι στον εμφύλιο»,
«Όχι στις προβοκάτσιες και την αποσταθεροποίηση»,
«Λαός ενωμένος ενάντια στη νέα Κατοχή»!

2  Νοεμβρίου 2013 Άρδην



ardin-rixi.gr

Πάρκινγκ στη Μαδρίτη

Πιτσιρίκο, δημοσίευσε αν θέλεις αυτήν τη φωτογραφία, είναι από υπόγειο parking στη Μαδρίτη. Εγώ τη δημοσίευσα στο προφίλ μου στο Facebook με υπότιτλο «Αυτή είναι η Ευρώπη τους, η δημοκρατία τους, ο ανθρωπισμός τους». Βάλε αυτό το σχόλιο ή κάποιο δικό σου, ευχαριστώ.

 

(Αγαπητέ φίλε, δεν είναι η Ευρώπη τους κλπ. Είναι η Ευρώπη μας, η δημοκρατία μας, ο ανθρωπισμός μας. Είναι σαν την κρίση τους που δεν θα την πληρώναμε εμείς αλλά, τελικά, είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε και την κρίση των τρισέγγονών τους. Αλλά αυτός είναι, εδώ και δεκαετίες, ο σύγχρονος κόσμος του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς. Απλά, δεν περιμέναμε ποτέ πως τέτοιες εικόνες θα εμφανιστούν μαζικά στα κέντρα των δικών μας πόλεων του δυτικού κόσμου. Και πολλοί ανόητοι κατηγορούν ακόμα τους μετανάστες. Χαμπάρι δεν έχουν πάρει για το τι συμβαίνει. Μάλλον δεν θα πάρουν ποτέ χαμπάρι. Θα πεθάνουν μέσα σε βαθιά άγνοια και τεράστια βεβαιότητα. Να είστε καλά.)

http://pitsirikos.net

'Αύριο θα είναι αργά' Μανόλης Λιδάκης

Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας* είναι παγκόσμιοι

Carlo Cipolla 1922-2000

Πάνε 4 χρόνια πια που μία ολόκληρη χώρα και ένας λαός (και μιλάμε για την Ελλάδα μόνο), προσπαθεί να κατανοήσει το τι έχει συμβεί και έχει  υποστεί μία τόσο βίαιη φτωχοποίηση, μία τρομερά επώδυνη υποβάθμιση της ζωής του της ίδιας  πρωτευόντως  και κατά δεύτερο λόγο, της ποιότητας της. Γιατί δεν είναι το ίδιο. Όταν υποβαθμίζεται η ζωή η ιδια, εξαφανίζεται. Όταν μειώνεται η ποιότητα της, τότε μιλάμε για εξαθλίωση. Απλά

Τέλος πάντων, οι ορισμοί είναι πολύ μικροί για να μπορέσουν να περιγράψουν το γεγονός. Ας μείνουμε εδώ και ας πάμε σε μία άλλη παράμετρο της συμφοράς μας που και αυτή βρίσκεται σε συνεχή εξέταση τα τελευταία 4 χρόνια, χωρίς όμως να έχει συναχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα. Η παράμετρος αυτή συνοψίζεται στην καθημερινά ηχούσα απορία, του συνόλου σχεδόν του πληθυσμού, "τι κουμάσια μας κυβερνούν;"  αφορά δηλαδή  εν ολίγοις, την απορία για την ποιότητα και το ήθος των ανθρώπων της εξουσίας. Των ανθρώπων που δεν θα έπρεπε κανένας να απορεί αφού, 60 χρόνια τώρα εναλλάσσονται στην κατοχή (και όχι  νομή δυστυχώς)  της εξουσίας και προέρχονται από ένα συγκεκριμένο χώρο, γεγονός που ήταν κοινό μυστικό μέχρι πρότινος, έγινε όμως αντιληπτό και αποκαλύφθηκε μέσα σε πλήρη δόξα και ήχους σαλπίγγων, τον τελευταίο χρόνο.
Τι είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι(;) που μας κυβερνούν;
Αν αρχίσουμε τις κρίσεις με γνώμονα την "εμπειρία" μας σκέτα, είναι σίγουρο πως θα πέσουμε σε σφάλματα, άλλοτε υπερεκτίμησης και άλλοτε υποεκτίμησης των χαρακτηριστικών των εξουσιαστικών αυτών όντων που για συντομία θα ήθελα να τους αποκαλώ "πρόθυμους". Με τη λέξη πρόθυμοι, συνοψίζω την προθυμία τους να αναλάβoυν εξουσία με οποιοδήποτε κόστος, την προθυμία τους να ασκήσουν βία στους αδύναμους για λογαριασμό των υψηλόβαθμων αφεντικών τους, την προθυμία τους να ασπάζονται ως μόνες αλήθειες τις αλήθειες των αφεντικών τους και να μη μπαίνουν καν στον πειρασμό να σκεφτούν παραπέρα, σα να επρόκειτο για τον απαγορευμένο καρπό που θα τους έδιωχνε από τον παράδεισο, όπως νομίζουν οτί είναι το χαρέμι που τους έχουν βάλει τα αφεντικά τους για να τους βιάζουν τις ξεχειλωμένες πια συνειδήσεις τους.

Οι πρόθυμοι λοιπόν, κατά σειρά εμφανίσεως θα μπορούσαν να έχουν και ονόματα, ο ΓΑΠ, ο Βενιζέλος, ο Χρυσοσχοϊδης, ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, ο Δον ΚυρΦώτης, ο Παπακωνχταντίνου, ο Παπαδήμος, o Καρατζαφέρης  και άλλοι λιγότερο "εξοχώτατοι" όπως και εκείνοι που ξεμύτισαν μέσα από την κοπριά των προηγούμενων, σαν τα σκουλήκια που όμως είναι χρήσιμα για τους πρόθυμους, όταν έχουν να κάνουν βρωμοδουλειές, όπως ο Μιχαλολιάκος και η συμμορία του, του Βορίδου τε και του Αδώνιδος, συμπεριλαμβανομένων. Στη διανομή (στο casting που λέμε και εδώ στην Ελλάδα) ακόμα δεν έχει αποφασιστεί ο πρωταγωνιστής αφύ το δράμα παίζεται ακόμα αν και πλησιάζει στην κορύφωση, απ' ότι δείχνουν τα πράγματα..

Στην δική μου προσπάθεια να καταλάβω τι είναι αυτοί οι πρόθυμοι και τα υποπροϊόντα τους (δεν μπορώ να τους πω ανθρώπους γιατί αυτό θα ήταν παραβίαση της αντικειμενικότητας της ανάλυσης των πράξεων τους) είχα την τύχη ψάχνοντας στη βιβλιοθήκη μου, να πέσω πάνω στο κατάλληλο εργαλείο. Στο μικρό βιβλιαράκι του Carlo Cipolla, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και μακαρίτη πια, το "Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας".

Μη παρερμηνεύετε τον τίτλο. Αποτελεί ένα εγχειρίδιο αντικειμενικότατης ανάλυσης χαρακτήρων, απόδοσης ιδιοτήτων και τοποθέτησης ατόμων σε ένα σύστημα αναφοράς που οι θεμελιώδεις άξονες αφορούν το άτομο (οι τετμημένες Χ) και το σύνολο ή απλά ένα άλλο άτομο (οι τεταγμένες Υ). Δεδομένου το ότι το σύστημα αυτό ανάλυσης, αφορά τη σχέση ατόμου πρός άτομο ΄ή ατόμου προς ένα σύνολο (μία κοινωνία) είναι πάντα ένα σύστημα 2 τιμών που δεν είναι τίποτα άλλο από το κέρδος για το κάθε πρόσωπο ή σύνολο από την ενέργεια του ατόμου που έχει την τιμή Χ και είναι αυτό που αναλύεται με κριτήριο τις πράξεις του.

Για παράδειγμα (και χρησιμποποιώ διασκευασμένο προς τα ελληνικά, το παράδειγμα του Cipolla) αν ο Γιώργος (Γ) κάνει κάτι που επιφέρει ζημιά στον Δημήτρη (Δ) και ο Δημήτρης το  θεωρεί ζημιά, τότε:

 

α. Αν το Γιώργος έχει όφελος, κατατάσσεται στο τεταρτημόριο Κ (κακοποιός)

β. Αν ο Γιώργος δεν έχει όφελος ή υποστεί ζημιά, κατατάσσεται στο τεταρτημόριο Η (Ηλίθιος)

 

αν ο Γιώργος κάνει κάτι που επιφέρει όφελος στον Δημήτρη (ή το θεωρεί όφελος ο Δημήτρης) αλλά ο Γιώργος υποστεί ζημιά, τότε ο Γιώργος:

 

γ. Κατατάσσεται στπο τεταρτημόριο Α (Ανήμπορος) και

 

αν από αυτό που θα κάνει ο Γιώργος, έχουν και οι δύο όφελος, τότε

δ. ο Γιώργος κατατάσσεται στο τεταρτημόρια Ε (Ευφυής).

 

Αυτό θέτει ως εργαλείο ο Cipolla για μία πρώτη ανίχνευση..

Πριν αρχίσουμε μα θυμόμαστε πράξεις και να τοποθετούμε πρόσωπα και σχέσεις πάνω στο καρτεσιανό σύστημα του Cipolla, καλό είναι να αναφέρουμε και τους 2 πρώτους βασικούς νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας, όπως τους θέτει ο ίδιος ο Cipolla.

Νόμος 1ος: Πάντα και νομοτελειακά, όλοι υποτιμούν (ΣτΣ υποεκτιμούν;) τον αριθμό τυων ηλιθίων σε μία κοινωνία.

Νόμος 2ος: Η πιθανοτητα να είναι ηλίθιο ένα συγκεκριμένο άτομο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου.

Για πες μας τι έκανες

Αν θέλαμε να ξεκινήσουμε την έρευνα μας, τακτοποιημένα και με τον θίασο να βαίνει στο σανίδι κατά τη σειρά με την οποία παίχτηκε το έργο, θα ξεκινούσαμε με τον ΓΑΠ, θα περνούσαμε σε Παπακωνσταντίνου, σε Πάγκαλο (μη ξεχνιόμστε) σε Παπαδήμο, Βενιζέλο (και Καρατζαφέρη)* και το δράμα θα κορυφωθεί με τον πάντα εύστοχο στις προβλέψεις Στουρνάρα, τον “υπερπροατστευτικό” Δένδια και τον δημοκράτη -με πρότυπο του τον Μεταξά- Σαμαρά, αλλά και άλλους ασημαντίσκους, που σε καιρούς σκοτεινούς παριστάνουν τις πυγολαμπίδες..
Αυτό θα κάναμε αν θέλαμε να ξεκινήσουμε τακτοποιημένα και “στρωτά” όπως θα ήθελαν κάποιοι. Επειδή όμως είναι σπατάλη χρόνου το να καταχραστούμε χρόνο για να αποδείξουμε το αποδεδειγμένο και σπατάλη χώρου (ποτέ δε χώνεψα τα σεντόνια σε blog και σε εφημερίδες. ακόμα και σε σχολικές εκθέσεις, ας αφήσουμε τους νεκρούς στην κόλαση που τους αξίζει ούτως ή άλλως και ας ασχοληθούμε με την τριάδα που σκοτεινιάζει τον ήλιο και πνίγει τη χώρα, σήμερα και μάλιστα με την άδεια του ελληνικού λαού του οποίου τόσο εύκολα υπεξαίρεσε την ψήφο τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. (βλέπε και 4ο βασικό νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας)

 

Εν αρχή, ην  ο Βενιζέλος

 

Ας τοποθετήσουμε τον αντιπρόεδρο, υπουργό εξωτερικών, κομματάρχη της Χ. Τρικούπη, κάτοικο υπερπολυτελούς διαμερίσματος μάρκας BMW που κοστίζει όσο 2 μονοκατοικίες της παλιάς εποχής (προ διεθνούς λωποδυσίας), στον άξονα των τετμημένων. Ας τοποθετήσουμε δηλαδή τον Βενιζέλο στη θέση του Γιώργου του παραδείγματος και τις πράξεις του στον άξονα των τετμημένων.
Όσο πιο αριστερά στις τετμημένες τόσο πιο αρνητικό το κέρδος του από την πράξη του, δηλαδή πρόκειται για ζημία. Όσο πιο δεξιά, τόσο πιο θετικό το όφελος του από την πράξη του. Το αποτέλεσμα για τον άλλο, ή για το κοινωνικό σύνολο ή για τους Έλληνες πολίτες, μπαίνει στον άξονα των Υ (τεταγμένες) και παίρνει αντίστοιχα αρνητικές ή θετικές τιμές, μεγάλες ή μικρές.
Θυμηθείτε το παράδειγμα με τον Γιώργο και τον Δημήτρη, πιο πάνω

 

Α. Πράξη πρώτη. Όντας υπουργός οικονομικών, έκανε το πρώτο κούρεμα. Το θυμάστε και μάλιστα αν είστε και μικροομολογιούχοι, δεν θα το ξεχάσετε και ποτέ.
Σήμερα, με την απόσταση που μας χωρίζει από το κούρεμα εκείνο, πως σας ακούγονται οι  θριαμβολογίες του γελοίου για δήθεν μείωση του χρέους, για άθλους και για κατορθώματα;  Μάλλον δεν χρειάζεται να περιμένω απάντηση, ρητορικό ήταν το σχήμα.
Δεδομένου (γιατί είμαστε καλοπροαίρετοι στο JR) πως ο ίδιος δεν είχε κανένα όφελος από τη ζημία που προκάλεσε σε μία ολόκληρη χώρα, κατατάσσεται στο τεταρτημόριο Η (Ηλίθιος) εκτός αν είχε ένα όφελος και δεν το παραδέχεται, οπότε μετατάσσεται στο τεταρτημόριο Κ (Κακοποιός)
Αν πάλι υπήρξε όφελος για την κοινωνία, τότε θσ ήτσν ευφυής αν είχε και οπ ίδιος όφελος (πράγμα που το αρνείται συνέχεια και λέει στους λόγους του πως θυσιάζεται και όλες τις μπαρούφες; που μπορεί να χωρέσει μέσα στην κοιλιά του) ή ανήμπορος, πράγμα που αν το πει άνθρωπος ανοιχτά, θα εξασφαλίσει μόνιμη θέση στο ψυχιατρείο και μάλιστα ως ανίατη περίπτωση.

Άρα;

Μα στην ίδια περίπτωση δεν ανήκει και το ναυάγιο των Κανών, εκείνο το τράβηγμα του αυτιού από τα αφεντικά; Αλλά εκεί επειδή αποδεικνύεται το ότι είναι μαριονέτα, δε μπορεί κανείς να κατατάξει μία μαριονέτα, σε ένα κατά βλάση βουλησιαρχικό σύστημα. Η μαριονέτα είναι ετερόβουλη.
Αλλά μήπως το χαράτσι της ΔΕΗ; Για να δούμε.
Πρώτα πρώτα, ήταν ο εμπνευστής του και ο πρώτος ου το υλοποίησε με γελοίες δικαιολογίες και μυριάδες ασυναρτησίες και προγενέστερες αστειότητες. Αν ο Βενιζέλος ζημίωσε ή όχι τον ελληνικό λαό, δεν είναι κάτι που επιδέχεται αμφισβήτηση, σήμερα Αύγουστο του 2013. Κατα συνέπεια ισχύει ότι και στην περίπτωση του κουρέματος,
Κακοποιός ή ηλίθιος; Και επειδή καλές είναι οι αντικειμενικές μέθοδοι υπολογισμού που με βάση τα λεγόμενα του Βενιζέλου και των κατά καιρούς εκπροσώπων του, τον προσδιορίζουν ως ηλίθιο, αλλά καλύτερες είναι οι μέθοδοι που επιδέχονται και την αίσθηση του παρατηρητή όταν κοιτάζει το αντικείμενο της μελέτης του. Οι λίγο υποκειμενικές μέθοδοι, ας πούμε.
Σαν παρατηρητής λοιπόν, εγώ αποκομίζω την ίδια αίσθηση που η θεωρία του Cipolla συμπεραίνει με την αντικειμενική της μέθοδο. Μόνο που η μέθοδος του καθηγητή δε θα μπορούσε να προχωρήσει  παραπέρα, στην κατηγορία “Επηρμένος Ηλίθιος” όπως με αξιοθαύμαστο τρόπο προχωρά στις υποκατηγορίες του ηλίθιου κακοποιού ή του ευφυούς κακοποιού. Με τις υποκατηγορίες αυτές του Cipolla, που θα τοποθετούσατε εσείς έναν επηρμένο ηλίθιο;
Συνοψίζω για το πρώτο δείγμα (Βενιζέλος).
Στις πολύ σοβαρές περιπτώσεις τις οποιες ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, αποκομίσαμε την αίσθηση πως πρόκειται γιοα έναν επηρμένο ηλίθιο. Οι περγαμηνές του όμως και η ακαδημαϊκοί του καταξίωση θόλωναν το τοπίο και σίγουρα μετρίαζαν πολύ την εντύπωση αυτή. Εδώ όπως έρχεται ο δεύτερος βασικός νόμος της ανθρώπινης ηλιθι.οτητας του C. Cipolla, να μας δείξει πως η αίσθηση μας, μπορούσε να στέκει  αφού “Η πιθανοτητα να είναι ηλίθιο ένα συγκεκριμένο άτομο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό αυτού του ατόμου.”
Επιπλέον με τα διαγράμματα Cipolla αποδεικνύεται πως (ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΟΣΑ ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ) τελικά πρόκειται για άτομο που ανήκει στο τεταρτημόριο Η κατ’ επιλογή του προκειμένου να αποφύγει την κατάταξη του στο τεταρτημόριο Κ (κακοποιός), ιδιότητα που φέρει αποδεδειγμένα, ούτως ή άλλως. Απλά στην Ελλάδα αγαπάμε τους ηλίθιους περισσότερο από τους κακοποιούς και αυτό το ξέρει ο Βαγγέλης.

 

Ο κατ' όνομα, τεχνοκράτης

 

Μπορεί ένας τεχνοκράτης να είναι ηλίθιος; Αν αμφιβάλλετε, τσάμπα διαβάζετε τόση ώρα αφού ξεχάσατε ήδη το δεύτερο βασικό νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας του Cipolla. Το unfair εδώ, είναι δικό μου και είναι το ότι προτρέχω να χαρακτηρίσω κάποιον πριν τον εξετάσω σύμφωνα με τα κριτήρια που θέτει ο C. Cipolla και που αποτελούν αντικείμενο του κειμένου μου.
Φυσικά μιλάμε για τον Στουρνάρα, τον φίλο του Σημίτη, τον αποτυχημένο διοικητή της Εμπορικής, τον ακόμα πιο αποτυχημένο στις εκτιμήσεις και τις προβλέψεις του στο ΙΟΒΕ, τον τόσο αποτυχημένο που άξιζε να αναλάβει τα ηνία του υπουργείου οικονομικών μίας χώρας χωρίς οικονομία. Και βέβαια βρέθηκε και ο κατάλληλος να του τα δώσει. Ο ακόμα πιο αποτυχημένος, θαυμαστής του αποτυχημένου.
Ας δούμε λοιπόν που τοποθετείται ο -τεχνοκράτης και όχι πολιτικός κατά δήλωση του- Στουρνάρας, από έναν πράγματι, σοβαρό πολιτικό επιστήμονα , όπως ο C. Cipolla.

Πράξη Πρώτη: Εφαρμόζει την πιο σκληρή αντιλαϊκή πολιτική από εποχής Καραμανλή του 61. Η κοινωνία είναι απέναντι του. Ο λαός νοιώθει αυτό το δουλοπρεπές ανδράριο να του σφίγγει τη θηλιά γιατί έτσι θα ικανοποιηθεί το αφεντικό του, ο W.Scheuble. Και ο Στουρνάρας το αισθάνεται ως υποχρέωση. Πρέπει να το κάνει και το κάνει. Προκαλεί ζημιά σε έναν πληθυσμό (εξαιρούνται οι πλούσιοι) ενώ ο ίδιος το αντιλαμβάνεται ως όφελος δικό του γιατί ανεβαίνει στην εκτίμηση του Scheuble. Μοιάζει με εκείνους τους στρατηγούς που οδηγούν στρατιώτες σε μάχες - σφαγές με χιλιάδες νεκρούς για να κερδίσουν οι ίδιοι ένα ...μετάλλιο. Ο Στουρνάρας από αυτό και μόνο δεν συγκαταλέγεται στο τεταρτημόριο Η. Πιστεύει πως κερδίζει από την απώλεια ενός λαού.
Ένας κλέφτης που σου κλέβει 100 ευρώ, σε ζημιώνει 100 ευρώ αλλά οφελείται 100 ευρώ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για τον απόλυτο κακοποιό. Τον ιδανικό κακοποιό. Η ζημιά του άλλου είναι ανεστραμμένο όφελος του κακοποιού. Αυτός οι κακοποιός, αυτός ο κλέφτης ανήκει ακριβώς στη διχοτόμο του τεταρτημορίου Κ. Απέχει από τον Ηλίθιο ακριβώς όσο απέχει από τον Ευφυή. Είναι ο απόλυτος κακοποιός.  Η διαφορά με τον Στουρνάρα (και με τον στρατηγό που οδηγεί στρατούς στο θάνατο κυνηγώντας το προσωπικό το όφελος σε χίμαιρες) είναι πως αυτοί οι δύο ανήκουν στο όριο μεταξύ Ηλίθιου και Κακοποιού γιατί είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να μη καταλαβαίνουν το μέγεθος της ζημιάς που προκαλούν και πως το επιδιωκόμενο από αυτούς όφελος είναι μηδαμινό μπροστά της. Είναι μάλιστα ακόμα πιο οριακοί χαρακτηρες, τόσο που ξεφεύγουν από τον ηλίθιο κακοποιό και μπαίνουν πια στο χώρο του εγκληματικά ηλίθιου.
Αν ήταν απλά κακοποιός, αυτό θα σήμαινε πως θα έχει και προσωπικά οφέλη αντίστοιχα της ζημίας που προκαλεί. Αν συμβαινει κάτι τέτοιο (ο Καμμένος ας πούμε για κάτι ανάλογο κατηγορεί το ΓΑΠόσογο) αυτό θα πρέπει να διερευνηθεί στις αρμόδιες αίθουσες και να διαλευκανθεί στο πρέπον ικρίωμα. Αλλά αυτά είναι άσχετα (;) με το θέμα μας.

Πράξη Δεύτερη: Ο Στουρνάρας αν έμπαινε στο περιοδικό σύστημα του Μεντελέγεφ (!!!) θα πετούσε τον υδράργυρο (Hg) από τη θέση του. Όπως ο υδράργυρος μεταβάλει φυσική κατάσταση σε κλάσματα δευτερολέπτου (έχετε δει ποτέ να χύνουν υδράργυρο;) και από εκεί που είναι υγρός και “παίρνει το σχήμα του δοχείου που βρίσκεται” ρέει σε σφαίρες και σφαιρίδια ακριβούς γεωμετρικής ακρίβειας.
Έτσι και ο Στουρνάρας, την ίδια ώρα που καταφέρνει πλήγματα ανεπανόρθωτα στον ελληνικό λαό υποστηρίζοντας τα με σκληρή λογική και γλώσσα, μόλις πέσει η εντολή από τα αφεντικά (ακόμα και ο Σαμαράς έχει βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για να το παίζει αφεντικό) για λίγο χαλάρωμα, αρχίζει τις μύξες και τα ναι μεν αλλά. Ακόμα και εκεί, καταφέρνει ένα πλήγμα σε μία ομάδα. Στην ομάδα του Άδωνι (τη ΝΔ). Όμως ζημιώνεται και ο ίδιος πράγμα που τον κατατάσσει όπως ορίζει και ο Τρίτος βασικός νόμος της ανθρώπινης ηλιθιότητας, στους ηλίθιους

3ος βασικός Νόμος: “Ηλίθιος ονομάζεται το άτομο που οι πράξεις του προκαλούν ζημιές σε ένα άλλο άτομο ή σε μία ομάδα ατόμων, χωρίς το ίδιο να αποκομίζει κέρδη, ενώ είναι πιθανό να υφίσταται ακόμα και ζημίες.”
Ο Τρίτος βασικός νόμος είναι αμείλικτος με τον Στουρνάρα. Το θέμα είναι τώρα να αποκτήσιε ο Στουρνάρας αυτογνωσία και να παραιτηθεί. Λάθος. Αν υπήρχε τέτοια περίπτωση, τότε δε θα ίσχυε ο 5ος βασικός νόμος, ο λεγόμενος και “Χρυσός” και τα πορίσματα του, ήτοι:
5ος βασικός νόμος: “Ο ηλίθιος άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου” και από εκεί συνάγεται πως “Ο ηλίθιος είναι πιο επικίνδυνος από τον κακοποιό”

Αποδείξαμε πως η περίπτωση Στουρνάρα αποτελεί το όριο μίας εικονικής συνάρτησης δύο τελεστών, του κακοποιού και του ηλίθιου. Αποτελεί ίσως μία ελληνική μοναδικότητα. Μπράβο μας!

Και πριν προχωρήσουμε στον τελευταίο της μελέτης μας, καλό θα είναι να μην αφήνουμε κενά. Αναφερθήκαμε στους βασικούς νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας του C. Cipolla, και αναφέραμε  κατά περίπτωση ή συνθετικά, τον πρώτο, τον δεύτερο τον τρίτο και τον πέμπτο. Το κενό είναι ο Τέταρτος Βασικός Νόμος της ανθρώπινης ηλιθιότητας, ο οποίος δυστυχώς μας αγκαλιάζει όλους.
Αγκαλιάζει τους λαούς που εμπιστεύονται άχρηστους ή φασίστες που καλύπτουν την απανθρωπιά τους και την αχρηστία τους με ψεύτικα λόγια περί απειλούμενης πατρίδας και δείχνουν ανθρώπους δυστυχισμένους και ενδεείς και λένε. Νά η απειλή. Να η βρωμιά του τόπου. Την ίδια ώρα που αυτοί, οι υπηρέτες των αφεντικών, οι μελλοντικοί μας βασανιστές στα κάτεργα που ήδη σχεδιάζουν και με τη βοήθεια των κρατικών Δενδίων αποτελούν "τα σκουλήκια που ασχημίζουν εξίσου και τους καρπούς και τους τάφους".όπως έγραφε και ο μεγάλος Νίκος Καρούζος.
Λέει ο Τέταρτος βασικός νόμος της ανθρώπινης ηλιθιότητας:
“Οι μη ηλίθιοι άνθρωποι πάντα υποτιμούν την καταστροφική ισχύ των ηλιθίων ατόμων. Συγκεκριμένα οι μη ηλίθιοι άνθρωποι συνέχεια παραβλέπουν πως η συναναστροφή  και/ή ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα απαρέγκλιτα αποδεικνύεται μοιραίο λάθος, ανεξάρτητα από τη χρονική στιγμή, την τοποθεσία και τις συνθήκες”
Μήπως ο Τέταρτος Βασικός Νόμος μπορεί να σταθεί ως ερμηνευτικό εργαλείο της συμπεριφοράς μας ως λαός τα τελευταία 15 χρόνια; Μπορείτε να επεκτείνετε την περίοδο όσο θέλετε αλλά να την επεκτείνετε εφόσον χρησιμοποιήσετε και το εργαλείο που σας δίνει ο 4ος βασικός νόμος.

 

Το επιστέγασμα της Δημιουργίας

 

Τώρα που έχουμε και τους 5 βασικούς νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας στο τραπέζι, τώρα που έχουμε τα καρτεσιανά συστήματα του Cipolla διαθέσιμα, τώρα που έχουμε ήδη αναλύσει τις περιπτώσεις Βενιζέλου και Στουρνάρα και μπορούμε να τους χρησιμοποιούμε σαν  παραδείγματα, ας προχωρήσουμε και σ’ αυτόν που προσποιείται  πως είναι το κεφάλι. Και όσο προσπαθεί να πείσει πως είναι το κεφάλι, τόσο περισσότερη βρώμα αναδίδει.

 

Ο Σαμαράς στα  τεταρτημόρια

 

Ο άνθρωπος που ξεπέρασε ακόμα και τον ΓΑΠ σε απάνθρωπες επιθέσεις εναντίον του ελληνικού λαού, που ξεπέρασε ακόμα και τον Πάγκαλο σε πολιτικό κυνισμό, που κυριολεκτικά κατατρόπωσε τον Δένδια σε κτηνωδία και απανθρωπιά και που νίκησε κατά κράτος όλη την οικογένεια Μητσοτάκη σε διεθνή δουλοπρέπεια, είναι ο Α. Σαμαράς.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως δεν χρειάζεται να τον τοποθετήσουμε στα τεταρτημόρια των διαγραμμάτων Cipolla αφού και μόνο τα προαναφερθέντα τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα γεγονότα αρκούν για να τον κατατάξει κανείς στην ίδια κατηγορία με τον Στουρνάρα. Εξαγόμενο μίας συνάρτησης ορίου που κινείται προς τον κοινό τόπο μεταξύ ηλιθιότητας και κακουργίας επ’ άπειρο.
Αυτό θα ήταν άδικο γιατί ο  Στουρνάρας απέκτησε τον τίτλο με το σπαθί του. Δηλαδή μετά από ανάλυση υπό το πρίσμα των 5 βασικών νόμων της ανθρώπινης ηλιθιότητας. Δεν είναι δίκαιο ο οποιοσδήποτε να ανεβαίνει στο ίδιο βάθρο, “αβρόχοις ποσί”.

Ο Σαμαράς λοιπόν

α. Υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού ο οποίος σύμφωνα με τον 4ο βασικό νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας  ήταν ήδη  ευάλωτος, σε Ζάππεια και Σαμαρικές μαγκιές. Κατόπιν τούτου κάλεσε τον Στουρνάρα και επιδόθηκαν σε μία άνευ προηγουμένου επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα, εισοδήματα και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του αμνανθρώπου (=αμνάνθρωπος, το θύμα των πολλών Ζαππείων). Η επίθεση του Σαμαρά και το όφελος που αυτός αποκόμισε είναι μάλλον ασήμαντο μπροστά στην καταστροφή που προκάλεσε.

β. Ο δρόμος που θα “οδηγούσε την χώρα έξω από την κρίση” περιελάμβανε κλεισίματα νοσοκομείων, κλείσιμο της ΕΡΤ, περιελάμβανε εκφασισμό της κοινωνίας με τρόπο που ούτε δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής θα είχαν εμπνευστεί, τηρουμένων των αναλογιών και της παράδοσης της κάθε χώρας.

γ. Κατάργησε στην πράξη το Σύνταγμα της χώρας για να δώσει τα πάντα στα φιλαράκια του “επενδυτές” που δεν πληρώνουν φράγκο αλλά θέλουν να αντλήσουν και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα από τους εργαζόμενους που θα πέσουν στα χέρια τους.

Ο κατάλογος είναι τεράστιος και ακόμα πιο τεράστια η ζημιά που προκάλεσε ο Α. Σαμαράς στη χώρα (τη χώρα που με περισσό θράσος αποκαλεί πατρίδα ΤΟΥ).. Σίγουρα θα μοιραστεί το βάθρο με τον Στουρνάρα και σίγουρα θέλει να ανέβει μαζί τους και ο Βενιζέλος αλλά μάλλον οι εκλογές που έρχονται θα σταθούν μοιραίες για τον τύπο που τον εκπροσωπούσε η Φώφη.

Πράγματι, οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας δεν είναι μία σάτιρα, δεν είναι μία μελέτη με σκωπτική διάθεση. Είναι ένα εργαλείο και την αξία του την κατάλαβα ξαναδιαβάζοντας το, 2 χρόνια αφού το πρωτοδιάβασα και έχοντας τα βιώματα των πυκνών 2012 και 2013, περασμένα ήδη ανεξίτηλα στη μνήμη μου  και σε επεξεργάσιμη μορφή.

Μοιάζει το μικρό αυτό εγχειρίδιο να έχει γραφτεί για την περίπτωση μας, πράγμα που ανακάλυψα πως είχαν διαγνώσει και άλλοι, κάπως νωρίτερα και πιο αδρομερώς.
Δοκιμάστε να κατατάξετε στο σύστηα καρτεσιανών συντεταγμένων, τον Άδωνι, τον Βορίδη, τον Μιχαλολιάκο, τον Παππά, τον Κασιδιάρη και άλλα εξωτικά πουλιά της ζούγκλας που τα ΜΜΕ ονομάζουν πολιτική σκηνή. Θα ανακαλύψετε πως τα πράγματ είναι πολύ χειρότερα από ότι εκτιμούσαν και οι πιο δυσοίωνες εκτιμήσεις.
Θα κάνουμε κάτι ή θα μένουμε εσαεί θύματα του 4ου βασικού νόμου της ανθρώπινης ηλιθιότητας;

Σημείωση: Όλες οι τοποθετήσεις και οι χαρακτηρισμοί προκύπτουν από τα λόγια και τις πράξεις των εξεταζόμενων και προκύπτουν ευλόγως και αυτομάτως, ακολουθώντας το εγχειρίδιο του C. Cipolla. Δεν αποτελούν προσωπικές αντιλήψεις, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από τα συμπεράσματα της επιστημονικής ανάλυσης που κάναμε εδώ.

________________

*Αυτού του το χρωστάμε. Έδωσε υλικό για σατιρικά βίντεο και κείμενα στο JR αλλά και μας σύστησε κάτι απίθανους οπαδούς -νούμερα που σήμερα ανήκουν στο βόθρο που κάρι μαυρόψυχοι ονομάζουν Χρυσή Αυγη.

Αθάνατος!

jungle-report.blogspot.gr