Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήθελε να κάνει Χριστούγεννα στη φυλακή...

 

Παραμονές Χριστουγέννων του 1960, ο Αλέκος Αλεξανδράκης κάνει μια δήλωση, που προκαλεί σάλο. Όταν ερωτάται από εφημερίδα με ποιον θα ήθελε να περάσει μαζί τις γιορτές, ο δημοφιλής ηθοποιός απαντά: «Θα... ήθελα να έκανα Χριστούγεννα μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. Και αναφέρω αυτόν, γιατί για μένα ο Γλέζος είναι ένα σύμβολο».
Ο Μανώλης Γλέζος βρισκόταν τότε στη φυλακή, καταδικασμένος για κατασκοπεία σε βάρος της χώρας. Ήταν η εποχή του ακραίου αντικομμουνισμού και ο ο ήρωας της αντίστασης κατά των Γερμανών, δεν εξαιρέθηκε από το κυνήγι όσων ανήκαν στην αριστερά. Η απάντηση του ηθοποιού ξάφνιασε την κοινή γνώμη. Ο κόσμος είχε ταυτίσει τον Αλεξανδράκη με τον γοητευτικό ζεν πρεμιέ, που έβλεπε στον κινηματογράφο και πίστευε ότι ζούσε κοσμική ζωή.
Όσο έκπληκτη έμεινε η κοινή γνώμη, άλλο τόσο έμεινε και ο Γλέζος, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ από κοντά τον διάσημο ηθοποιό και δεν είχε ιδέα για τις πεποιθήσεις του. Ο Αλεξανδράκης ήταν αριστερός και δεν το έκρυβε. Γι’ αυτό τον λόγο, αντιμετώπισε πολλές φορές το πρόβλημα της λογοκρισίας, τόσο κατά την περίοδο της δικτατορίας, όσο και τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του ’60.
Το ψαλίδι των λογοκριτών τον «περιποιήθηκε» το 1961, όταν επιχείρησε να σκηνοθετήσει ο ίδιος την πρώτη του ταινία, στην οποία και πρωταγωνιστούσε. Η «Συνοικία το Όνειρο» ήταν ένα δείγμα κινηματογραφικού ρεαλισμού και της απόλυτης απεικόνισης της σκληρής πραγματικότητας, κάτι που φαίνεται ότι ενόχλησε. Η ταινία στην αρχή απαγορεύτηκε και μετά λογοκρίθηκε, για να καταφέρει τελικά να πάρει άδεια προβολής.
Στην περίοδο της χούντας, τα προβλήματα του ηθοποιού συνεχίστηκαν. Ο ίδιος παρέμεινε σταθερός στις πεποιθήσεις του και στοχοποιήθηκε. Παρά τις πιέσεις που δέχτηκε, ο ηθοποιός δε δίστασε να εκφράσει δημόσια την επιθυμία του, να κάνει Χριστούγεννα στο κελί με τον Μανώλη Γλέζο. Η ερώτηση διατυπώθηκε για τις ανάγκες μιας καλλιτεχνικής στήλης, στην οποία γνωστοί ηθοποιοί εύχονταν για το νέο έτος.
Όταν η «Μηχανή του Χρόνου» απευθύνθηκε στον Γλέζο για το συγκεκριμένο θέμα, είπε ότι του έκανε τρομερή εντύπωση το θάρρος του Αλεξανδράκη και ότι η δήλωση αυτή στάθηκε αφορμή να γνωριστούν σε μια δύσκολη εποχή και να αποκτήσουν μια ειλικρινή φιλία....

Πηγή: mixanitouxronou

nonews-news.blogspot.gr

Η φίλη μου και το νόημα των Χριστουγέννων

Σήμερα το πρωί, επιστρέφοντας από τη λαϊκή -ναι, πάω κι εγώ στη λαϊκή-, συνάντησα μια φίλη μου που ήταν κάπως χολοσκασμένη. 
Αρχικά, η φίλη μου μου είπε πως όλα είναι καλά αλλά την έχω γεννήσει εγώ αυτήν, οπότε σε πέντε δευτερόλεπτα μου τα είπε όλα.
Ήταν να σκάσει. Να κάνει μπαμ.
Εντάξει, δεν μπορώ να γράψω τι μου είπε αλλά είχε τα χίλια δίκια.
Πολλή πίεση για τη φίλη μου, πολλή πίεση για τους ανθρώπους, και, βέβαια, δεν περιμένετε εμένα για να το μάθετε αυτό.
Είναι παραμονές Χριστουγέννων και είναι σαν να μην περιμένουμε τα Χριστούγεννα αλλά τον βομβαρδισμό.
Χτες το βράδυ που επιστρέφαμε από το θέατρο, η Αθήνα ήταν άδεια και τα περισσότερα μπαρ κλειστά.
Λογικά, τα χρόνια της πρώτης γερμανικής Κατοχής, πιο πολλή κίνηση θα είχε στους δρόμους από σήμερα.
Εγώ, σε αντίθεση με τη φίλη μου, ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος γιατί στη λαϊκή είχα αγοράσει τρία κιλά μανταρίνια με ένα ευρώ, τρία κιλά πορτοκάλια με ένα ευρώ και πατάτες με 70 λεπτά το κιλό.
Μόνο στη λαϊκή αισθάνομαι πλούσιος πια, οπότε πάω κάθε εβδομάδα.
Φορτώνω το καρότσι μου και κάνω βόλτες στη γειτονιά, να με δούνε όλοι.
Οπότε, όταν η σκασμένη φίλη μου μου είπε με παράπονο πως δεν ζούμε και πως ούτε ένα ταξιδάκι δεν κάνουμε πια, της είπα πως είμαστε σε μια μπάλα που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της.
Επίσης, της είπα πως μπορεί η ζωή στη γη να είναι ακριβή αλλά περιλαμβάνει ένα ετήσιο δωρεάν ταξίδι γύρω από τον ήλιο.
Εγώ αυτά σκέφτομαι, όταν πάνε να με πιάσουν οι μαύρες μου.
Δεν ξέρω αν την βοήθησα τη φίλη μου αλλά δεν είχε και χρόνο, οπότε της έκανα μια αγκαλιά και συνέχισα να βολτάρω με το φορτωμένο καρότσι μου· πάνω-πάνω βάζω τις μπανάνες να φαίνονται -και καλά πως δεν χωράνε στο καρότσι-, για να με περνάνε όλοι για κροίσο. 
Καθώς βόλταρα με το γεμάτο καρότσι μου, σκεφτόμουν την γέννηση του Χριστού.
Ποιο είναι το νόημα των Χριστουγέννων;
Η γέννηση μιας νέας ζωής; Η αγάπη; Ποιο είναι;
Όπως το σκεφτόμουν, κατέληξα στο συμπέρασμα πως το νόημα της γέννησης του Χριστού είναι στη στιγμή που εμφανίζεται ο άγγελος στους βοσκούς που ξαγρυπνούν και φυλάνε τα κοπάδια τους από τους λύκους.
Ο άγγελος εμφανίζεται στους βοσκούς και τους λέει «μη φοβάστε».
Δηλαδή, «στο δρόμο, στο δρόμο, να διώξουμε τον φόβο»· αναρχικός και ο άγγελος.
Ωραίο μου φαίνεται το «μη φοβάστε» για μήνυμα των Χριστουγέννων αλλά μετά σκέφτηκα πως εμείς δεν είμαστε βοσκοί αλλά πρόβατα.
Δηλαδή, ο άγγελος είπε στους βοσκούς να μην φοβούνται· στα πρόβατα δεν είπε να μην φοβούνται.
Αφού τα πρόβατα, ό,τι και να γίνει, έχουν κάθε λόγο να είναι τρομοκρατημένα.
Βέβαια, τα πρόβατα δεν πρέπει να φοβούνται γιατί δεν τους περνάει από το μυαλό τι τα περιμένει.
Κάπου εκεί, είπα στο μυαλό μου να πάει να γ@μηθεί -που ούτε ένα νόημα στα Χριστούγεννα δεν με αφήνει να απολαύσω-, και επέστρεψα σπίτι γιατί είχα ξυλιάσει.
Χρόνια πολλά!

pitsirikos.net

Χριστούγεννα... βαθιάς ενηλικίωσης!

 

Aπό τη Ναταλί Χατζηαντωνίου

 

Τώρα να το πω ή θα φανεί πόζα; Οι γιορτές των Χριστουγέννων δεν μου πολυαρέσουν τα τελευταία αρκετά χρόνια. Για την ακρίβεια με μελαγχολούν, ειδικά στα πιο πολυσύχναστα σημεία αυτής της πόλης. Ίσως γιατί εκεί πλεονάζει όλος αυτός ο εντυπωσιακός στολισμός που σου υποβάλλει κάπως πειθαναγκαστικά την ιδέα της πάση θυσία διασκέδασης και την προσδοκία για γιορτινά τραπέζια με όρους λίγο τηλεοπτικής διαφήμισης: όλοι καλοντυμένοι, όλοι ευτυχείς, τσουγκρίζουν εξαιρετικό κρασί και ανταλλάσσουν δώρα γύρω από στολισμένα δέντρα που θα ζήλευε κι ο σχεδιαστής της βιτρίνας του Moschino στο Μιλάνο. Κι επιπλέον γιατί όλο αυτό το εορταστικό κλίμα λειτουργεί (και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς) με την εμπορική κεκτημένη ταχύτητα άλλων εποχών, όταν δεν «έκοβες» δώρα για να ανταποκριθείς έστω και με ένα ελάχιστο στην προσμονή των μικρότερων, ούτε υπολόγιζες στην τρίχα το κόστος του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού. Ίσως όμως και επειδή, μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι όλη αυτή η προσδοκία της γιορτινής διασκέδασης είναι συνήθως μια ψευδαίσθηση που αν της παραδοθείς, θα καταλήξεις κατά κανόνα κάπου στριμωγμένος, τσαλακωμένος κι εκνευρισμένος, αφού θα έχει προηγηθεί ο πατροπαράδοτος τέτοιες ημέρες καβγάς του μποτιλιαρίσματος («Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε! Και τι σου χρωστώ και τι μου χρωστάς. Μια τύφλα, εν τέλει, μοιραζόμαστε...»). Γι' αυτό, με τα χρόνια αποσυνδέθηκα σταδιακά από την ιδέα της πολυτελούς ή της έκτακτης γιορτινής Παραμονής και άρχισα να απολαμβάνω πιο εφικτές και λιτές συνθήκες. Και δυο φίλοι στο μπαράκι της γειτονιάς αρκούν.
«Όλο αυτό είναι σύμπτωμα... βαθιάς ενηλικίωσης» με προειδοποιεί ο πατέρας μου, χαμογελώντας λίγο πικρά, λίγο χαιρέκακα. Μα, ασφαλώς. Εξού και η τάση τέτοιες μέρες να επιστρέφω σε άλλα Χριστούγεννα που πέρναγα παιδί ή έφηβη, κυρίως σε πολυπρόσωπα τραπέζια που τότε βαριόμουν φρικτά και τώρα μου λείπουν ανεπιστρεπτί. Ανακαλώ αυτήν τη συγγενική πινακοθήκη με θείες, θείους και ξαδέλφια, αναγκαστικά φιλιά, άνοστα αστεία, ατελείωτα κουτσομπολιά, τις επικρίσεις της μάνας μου ψιθυριστά στην κουζίνα μη μας ακούσουν «γιατί έχεις τέτοια μούτρα;», την προσδοκία να συναντήσω μετά τον φίλο και τους φίλους μου στο τέλειο πάρτι ή στο τέλειο κλαμπ − που ποτέ δεν ήταν τέλειο παραμονή Πρωτοχρονιάς... Τότε κοίταγα το ρολόι πότε θα τελειώσει η υποχρέωση και τώρα μου λείπει εκείνο το τελετουργικό, εκείνη η γλύκα κι εκείνη η πινακοθήκη προσώπων που έφυγαν, που άλλαξαν, που αντικαταστάθηκαν από τα παιδιά τους, συγγενείς κι αυτά, με τα οποία όμως δεν έχουμε πια εκείνο τον «παλιομοδίτικο» τρυφερό σύνδεσμο.
Χριστουγεννιάτικα βίτσια της «βαθιάς ενηλικίωσης» έχω δύο ακόμα. Πρώτον, σε αντίθεση με τον δημόσιο στολισμό του κέντρου της πόλης, με συγκινούν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα στους εργασιακούς χώρους, όταν αυτοί ερημώνουν το βράδυ. Αυτά μου ασκούν μια απροσδιόριστη έλξη. Να, όταν σε βιτρίνες ή μεγάλα παράθυρα διακρίνεις στο σχεδόν σκοτάδι δεντράκια που τα λαμπάκια τους εκτινάσσουν, εντελώς μάταια, μικρές ριπές φωτός σε σιωπηρούς τοίχους, άδειες εισόδους, άδειους χώρους υποδοχής.
Αντιστοίχως, μου αρέσει να χαζεύω, κυρίως σε γειτονιές ξένες, όχι τη δική μου, το αντιφέγγισμα των δέντρων στα παράθυρα. Στα βόρεια προάστια είναι συνήθως αυτά τα μεγάλα, γεωμετρικά αρχιτεκτονημένα, μοντέρνα μπαλκόνια. Και μέσα, αν είναι τραβηγμένες οι κουρτίνες, διακρίνονται συνήθως λιτά, μοντέρνα έπιπλα και δέντρα βγαλμένα σαν από περιοδικό decoration. Μετά είναι τα μπαλκόνια του αστικού κέντρου, πιο μικρά, αυστηρά και περίκλειστα, στις πολυκατοικίες της Βασιλίσσης Σοφίας π.χ. ή στις παλιότερες κατοικίες των Ιλισίων ή της ευρείας ακτίνας του Κολωνακίου. Με σχεδόν πάντα τραβηγμένες τις κουρτίνες κι ένα αδιόρατο τρεμοπαίξιμο από τα φωτάκια στο πανί τους, με όρους καθωσπρέπει, τα εν οίκω μη εν δήμω. Κι ύστερα είναι και τα άλλα, τα μικρά μπαλκόνια των πυκνοκατοικημένων, λαϊκότερων συνοικιών, με την τρυφερότητα των απολύτως κιτς Αϊ-Βασίληδων που σκαρφαλώνουν απέξω στο μικρό κάγκελο. Για να πάνε πού; Δίπλα στη χρησιμοποιημένη σφουγγαρίστρα και στην παπουτσοθήκη που έχει σκουριάσει στη γωνιά του μπαλκονιού; Ή μέσα στο καθιστικό, δίπλα στο πολυφορτωμένο δέντρο με όλα τα λίγο κραυγαλέα παραφερνάλια, αλλά και τις μεγάλες προσδοκίες, εκεί δίπλα στον λίγο βουλιαγμένο καναπέ όπου κοιμάται κάποια γιαγιά;
Κι αλήθεια, ίσως αυτό να είναι το πιο σταθερό χριστουγεννιάτικο βίτσιο μου. Να χαζεύω τα μπαλκόνια και να φαντάζομαι τι γιορτές να κάνουν εκεί μέσα. Ποιοι να μένουν; Τι ιστορίες κουβαλούν; Τι θα μαγειρέψουν; Τι θα φορέσουν; Τι μουσική θα παίζει; Πώς να μυρίζει το σπίτι; Τι να εύχονται για την καινούργια χρονιά αυτά τα διαφορετικά μπαλκόνια της πόλης; Κι αν μπορούσα να ακούσω τις ευχές τους σαν τον άγγελο στο μετρό στα «Φτερά του Έρωτα» του Βιμ Βέντερς (αυτή η σκηνή θα με γοητεύει για πάντα), τι θα άκουγα; Χρήματα, ασφαλώς. Να βρω έναν άνθρωπο. Να μετακομίσω. Να πάω καλά στις εξετάσεις. Να μην έχω τίποτα, Θεέ μου. Να πάω ένα ταξίδι. Να βρω μια δουλειά. Να βρω μια δουλειά στο εξωτερικό. Να μ' αγαπάει... Αχ, ας είναι μια καλύτερη χρονιά αυτή....
Ναι, ας είναι μια καλύτερη χρονιά αυτή...

www.lifo.gr

Συγγνώμη κύριε Σόιμπλε

 

Γράφει ο Μανώλης Καλουδάς

Για αλληλεγγύη, κατανόηση και χρεοκοπία μίλησε ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «Die Zeit». Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών τόνισε ευθαρσώς πως η πολιτική λιτότητας που ζητά να επιβάλλεται στην Ελλάδα από την αρχή της κρίσης είναι στο πλαίσιο των κανόνων ασφάλειας της Ευρωζώνης και όχι επειδή ίσως ο ίδιος έχει την έπαρση και την αλαζονεία του κατακτητή. Δεν μας κάνει εντύπωση. Αυτό δεν έκαναν και όλοι οι κατακτητές από καταβολής κόσμου; Πάντα κάπως δικαιολογούσαν τις πράξεις τους. Ο ένας στο όνομα της θρησκείας, ο άλλος στου πολιτισμού και πάει λέγοντας…

Ο Σόιμπλε ζητά, ουσιαστικά, να δείξουμε κατανόηση. Οι Έλληνες, δηλαδή, τι πρέπει να ζητήσουν;

Αλληλεγγύη, μιας και αναφέρθηκε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών σε αυτή την τεράστιας σημασίας λέξη, δεν μπορεί να υπάρξει με τοκογλυφικά επιτόκια. Δεν μπορεί ο κ. Σόιμπλε μιλά για αλληλεγγύη όταν η Γερμανία δανείζεται με 0% επιτόκιο και στη συνέχεια μας το χρεώνουν. Ο γερμανικός λαός δεν δανείζει, αλλά κερδοσκοπεί εις βάρος μας.

Ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε είπε επίσης ότι η Ελλάδα απέφυγε τη χρεωκοπία λόγω της οικονομικής βοήθειας που δέχθηκε. Βεβαίως και θα είχαμε χρεοκοπήσει από καιρό και αυτό το ξέρουν καλά κυρίως αυτοί που φόρτωσαν τη χώρα με άπειρα δισ. για εξοπλισμούς επί Σημίτη, προκειμένου να πάρουμε το «εισιτήριο» για το ευρώ. Ήξεραν πως δεν μπορούμε να τα εξοφλήσουμε, αλλά δεν είπαν τότε «η Ελλάδα είναι τα σύνορα της Ευρώπης και δεν χρειάζονται τόσα όπλα γιατί έχετε συμμάχους εμάς».

Ο κίνδυνος αυτός της χρεοκοπίας «στήθηκε» από τους ίδιους τους Γερμανούς. Ακόμα, όμως, κι αν δεν συνέβαινε αυτό, καμία χώρα δεν θα έπρεπε να κινδυνεύει με χρεωκοπία γιατί αυτό είναι αντίθετο με την κεντρική ιδέα της ευρωζώνης. Δεν μπορεί να υπάρχει ένα αφεντικό και οι άλλες χώρες να είναι σκλάβοι…

Επίσης, αν θέλει κατανόηση ο κ. Σόιμπλε μήπως μπορεί να κατανοήσει και το αίτημα να αποδοθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις; Μήπως μπορεί να κατανοήσει το αίτημα να εκδοθεί ο Χριστοφοράκος και να βοηθήσει την ελληνική δικαιοσύνη να αποκαλύψει ως όλους τους «λαδωμένους» οι οποίοι ονειρεύονται να γίνουν υπουργοί ίσως και πρωθυπουργοί;

Το γεγονός ότι η Siemens εξαγόραζε σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, κυρίως, μεγάλο μέρος του πολιτικού και δημοσιογραφικού προσωπικού της χώρας, προβλέπεται ως κάτι υγιές για τη Γερμανία και κάτι άρρωστο για την Ελλάδα;

Ο κ. Σόιμπλε αρνείται το επίδομα των 300 ευρώ στους Έλληνες συνταξιούχους που τους έκοψε ο ίδιος, με προσωπική παρέμβαση κάθε φορά, όλα τους τα λεφτά και ζητάει και να τον κατανοήσουμε;

Ο κ. Σόιμπλε έχει κάνει άπειρες απόπειρες από την αρχή της κρίσης για να οδηγήσει την Ελλάδα στη δραχμή. Να τον κατανοήσουμε και γι’ αυτό;

Το μόνο που κατανοούμε είναι ότι η αλαζονεία του κατακτητή είναι και μέσα στις προδιαγραφές κάποιων Γερμανών που ασχολούνται με την πολιτική. Ο κ. Σόιμπλε πρέπει να καταλάβει ότι έχει μετατρέψει ο ίδιος, με δική του επιμονή, την Ελλάδα σε «στρατόπεδο συγκέντρωσης» και συνεχίζει να διατάζει.

Πρέπει να καταλάβει, επίσης, ότι δεν μπορεί να ανορθωθεί η Ελλάδα αν δεν ζουν εκεί οι άνθρωποί της. Μαζί με την Ελλάδα υπάρχουν και οι Έλληνες. Γιατί το να μείνει η Ελλάδα όρθια και τα σπίτια μας να τα αγοράσουν οι Γερμανοί υπήκοοι αυτό δεν λέγεται Ελλάδα.

www.altsantiri.gr

Πώς η Γερμανία «υπέταξε» την Ευρώπη...

Συντάκτης: Σωτήρης Χατζηγάκης*

 

Είναι γεγονός πως πάντοτε τα ευρωπαϊκά κράτη είχαν δισταγμούς και επιφυλάξεις -όχι παράλογες και αδικαιολόγητες- απέναντι στη Γερμανία
Γιατί... δεν μπορούσαν να παραβλέψουν ένα θεμελιώδες ιστορικό γεγονός: την κατακτητική διάθεση της Γερμανίας, η οποία εκδηλώθηκε -κατά τους τρεις τελευταίους αιώνες- είτε ως ιστορική νοοτροπία, είτε ως αρρωστημένη ιδεοληψία. Μεταπολεμικά, τα κατακτητικά βιώματα της Γερμανίας προβλήθηκαν μέσα στην ενωμένη Ευρώπη, οδηγώντας στην «υποταγή» της.
Το 1978, η Ευρώπη, έπειτα από πρόταση του Δυτικογερμανού καγκελάριου Χ. Σμιτ, προχώρησε στη σύσταση του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος με την καθιέρωση του ECU και με την εγγύηση της Bundesbank. Αυτό σήμαινε για την Ευρώπη αντικατάσταση του δολαρίου από το γερμανικό μάρκο. Ηταν μια πρώτη (οικονομική) νίκη των Γερμανών επί των άλλων κρατών της Ευρώπης μετά τις ήττες τους στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους.
Επακολούθησε η επανένωση το 1990, με τη συναίνεση των Ευρωπαίων, παρ᾽ όλο που κατά βάθος ανησυχούσαν ιδιαίτερα. Ο Φρανσουά Μιτεράν, ωστόσο, με φιλάρεσκη βεβαιότητα και πλάνη οικτρή, διακήρυσσε τον Νοέμβριο του 1989: «Δεν είμαι υποχρεωμένος να κάνω οτιδήποτε για να εμποδίσω την επανένωση. Οι Σοβιετικοί θα το κάνουν για μένα. Δεν θα επιτρέψουν ποτέ τη μεγάλη Γερμανία ακριβώς απέναντί τους».
Ο Κολ, λοιπόν, «χρυσώνοντας το χάπι» στους Γάλλους με κάποιες οικονομικές παροχές (ιδιαίτερα στον αγροτικό τομέα), προχώρησε στην επανένωση της Γερμανίας. Ετσι, μια ενωμένη και ισχυρή Γερμανία, με τις γνωστές της ιδεοληψίες, ζωντάνεψε ξανά στο κέντρο της Ευρώπης.
Η τρίτη νίκη της Γερμανίας επί της Ευρώπης ήταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), όπως εν συνεχεία αναμορφώθηκε από τη Συνθήκη του Αμστερνταμ, πέντε χρόνια αργότερα. Στη Συνθήκη του Μάαστριχτ καταργήθηκε η ρήτρα αλληλεγγύης, με το πρόσχημα να μην επιβραβεύονται οι αποτυχημένοι.
Συγχρόνως άρχισε η οικοδόμηση του ευρώ ως ακριβούς αντίγραφου του γερμανικού μάρκου. Παράλληλα οι Γερμανοί επέβαλαν δραστικά μέτρα για τη συμμετοχή των νότιων κρατών στο νέο νόμισμα, εξουσιοδοτώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβάλλει πρόστιμα στις απείθαρχες κυβερνήσεις.
Παραβάτες όμως των αρχών αυτών δεν ήταν μόνον οι «απείθαρχοι» Νότιοι, αλλά και οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Ετσι, το 2004, ο επίτροπος για την Ενιαία Αγορά, Ολλανδός Φριτς Μπόλκεσταϊν, διαπίστωνε προστατευτικές πολιτικές (ενισχύσεις και επιδοτήσεις) από τις νότιες χώρες προς ορισμένες εθνικές τους εταιρείες.
Την ίδια περίπου εποχή διαπιστώνεται πως Γερμανία και Γαλλία έχουν παραβεί τους όρους του Μάαστριχτ και η μεν Γαλλία εμφανίζει έλλειμμα 4,1%, η δε Γερμανία 3,9% του ΑΕΠ. Βέβαια, κανένα μέτρο κύρωσης δεν τέθηκε σε κίνηση. Γιατί η «προτεσταντική ηθική» εφαρμοζόταν πάντοτε μόνον στους «διεφθαρμένους» Νότιους!
Κατά τα τρία χρόνια που ακολούθησαν την επανένωση της Γερμανίας, τα συνολικά ποσά τα οποία μεταβιβάστηκαν ώς το τέλος του 2003 από τη Δυτική στην Ανατολική είχαν ύψος 1,3 τρισ. ευρώ, περίπου. Οι Γερμανοί αύξησαν τις κρατικές τους δαπάνες (για εργασία, παιδεία, υγεία, μεταφορές κ.λπ.), με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί στα ύψη ο πληθωρισμός της ενωμένης πλέον χώρας.
Η Bundesbank αναγκάστηκε να αυξάνει σταθερά τα επιτόκια, για να σταματήσει τις πληθωριστικές πιέσεις. Στην πραγματικότητα, ο Κολ εξήγαγε το κόστος της επανένωσης και οι Ευρωπαίοι εταίροι της Γερμανίας υποχρεώθηκαν να μοιραστούν το φορτίο. Ηταν άλλη μια νίκη της Γερμανίας επί της Ευρώπης.
Η σημερινή Γερμανία, εφαρμόζοντας στην αρχή της κρίσης μια πολιτική υψηλών επιτοκίων δανεισμού, εκμεταλλεύτηκε το παγκόσμιο οικονομικό «τσουνάμι» σε βάρος κυρίως των ευρωπαϊκών λαών του Νότου. Η υποταγή βέβαια της Ευρώπης και ιδιαίτερα του Νότου ολοκληρώνεται με τα διαβόητα «πακέτα διάσωσης». Με αυτά η Γερμανία κάλυψε τα χρέη των δικών της τραπεζών (κατά το έγκυρο Bloomberg έφταναν το ύψος των 547 δισ.).
Με άλλα λόγια, οι τράπεζες του «συνετού» Βορρά και του «ηθικού προτεσταντισμού» -κατά βάση η Bundesbank, καθώς και οι άλλες μικρότερες γερμανικές- δάνεισαν περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν να διαθέσουν εν γνώσει της αδυναμίας εκτελέσεως των υποχρεώσεών τους. Στη συνέχεια κάλυψαν τις δικές τους ζημιές και τα χρέη τους με τους εκβιασμούς και τις «αφαιμάξεις» που επέβαλαν σε βάρος των λαών υπό το πρόσχημα της «διάσωσής» τους.
Μπορεί, βέβαια, η Ευρώπη μεταπολεμικά να επιδίωκε τη συλλογική αμνησία, ακολουθώντας τη γνωστή παραίνεση του Ισοκράτη προς τους Αθηναίους στο τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου: «Ας κυβερνήσουμε συλλογικά, σαν να μη συνέβη κανένα κακό». Δεν θα έπρεπε ωστόσο οι λαοί και τα κράτη της Ευρώπης να παραβλέψουν πως οι Γερμανοί δεν απεμπόλησαν ποτέ μέχρι σήμερα τις κυριαρχικές τους αντιλήψεις, που είναι ριζωμένες βαθιά στη συλλογική τους συνείδηση...

* πρώην υπουργός

www.efsyn.gr

Υπόγεια Ρεύματα «Which side are you on»

Επιτακτική η ανάγκη ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας

Για το βιβλίο του Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015.

Του Ορέστη Σταμόπουλου

 

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε στην χώρα μας το βιβλίο του, Γάλλου οικονομολόγου και κοινωνιολόγου, Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015. Το βιβλίο αποτελεί συλλογή άρθρων – αναλύσεων του Λορντόν αναφορικά με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα την προηγούμενη πολυτάραχη χρονιά. Τα άρθρα, γραμμένα σε μαχητικό και κριτικό τόνο, αναρτήθηκαν στο blog La Pompe Phynance (Η αντλία της φυλλοξήρας) του γαλλικού εντύπου Le Monde Diplomatique.

Ο Λορντόν, είναι ένας ριζοσπάστης διανοούμενος που ανήκει στην επονομαζόμενη Σχολή της Ρύθμισης που έχει τις ρίζες της στην σκέψη των Μαρξ και Κέυνς. Επίσης, αποτελεί ιδρυτικό μέλος της συσπείρωσης των Economistes Atterres (Αηδιασμένων οικονομολόγων). Ο Λορντόν ήταν, επίσης, από αυτούς που προοϊκονομούσαν την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και όταν αυτός βρισκόταν στον προθάλαμο της κυβερνητικής εξουσίας, τον Γενάρη του 2015.

Από το πρώτο κιόλας άρθρο του βιβλίου, Οι εναλλακτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ: να κρυφτεί κάτω από το τραπέζι ή να το αναποδογυρίσει, ο Λορντόν παραθέτει εκτενώς στον αναγνώστη την ρηξιακή συλλογιστική του. Τα άρθρα του αφενός διαπνέονται από την συνεπή και τεκμηριωμένη κριτική στην ιδέα του «φαντασιακού ευρωπαϊσμού», και αφετέρου από την κριτική στην θέση του «εφικτού άλλου ευρώ».

Επιστροφή στην πολιτική κυριαρχία

Το μείζον, όμως, πολιτικό διακύβευμα για τον συγγραφέα, το οποίο και υπερσκελίζει όλα τα υπόλοιπα, είναι ένα: η επιστροφή εδώ και τώρα της λαϊκής – πολιτικής κυριαρχίας όλων των λαών της Ευρώπης. Τον πυρήνα της σκέψης του διαπερνά σταθερά η προσπάθεια αποδόμησης του πολιτικού αφηγήματος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για άρση της λιτότητας εντός της ευρωζώνης, αλλά και της συνακόλουθης δυνατότητας για «δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης».

Ο συγγραφέας, θέτει στο στόχαστρο των πυρών του τον «επιτηδευσισμό» και τις «αυτολογοκρισίες», όπως τις αποκαλεί. Δηλαδή, την προσπάθεια των κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς να προβάλουν ένα προφίλ φιλοευρωπαϊκών υπεύθυνων κομμάτων που σε καμία περίπτωση δεν προτίθενται να αμφισβητήσουν την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, το γαλλικό Μέτωπο της Αριστεράς και το ισπανικό Podemos. Δυνάμεις, τις οποίες μέμφεται, γιατί λόγω της πολιτικής τους τύφλωσης και της ρεφορμιστικής τους ατολμίας, αφήνουν άπλετο χώρο για την επέλαση της, δήθεν αντισυστημικής, ακροδεξιάς.

Ακόμα, ο καθηγητής σημειώνει ότι η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ για σύγκρουση με τον ευρωπαϊκό φιλελευθερισμό, «μόνο και όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες σε ευρωπαϊκό επίπεδο» διακατέχεται από το σύνδρομο του «ζακαταλισμού». Της πεποίθησης, δηλαδή, ότι σε μια μεμονωμένη χώρα δεν δύναται να πετύχει μια εξέγερση και ότι θα πρέπει να περιμένουμε καρτερικά μια ταυτόχρονη έκρηξη όλων των εξεγέρσεων. Άλλωστε και η Παρισινή Κομμούνα, όπως αναφέρει ενισχυτικά, δεν αποτέλεσε κατά κύριο λόγο μια διεθνιστική εξέγερση, αλλά σε μεγάλο βαθμό υπήρξε ένας πατριωτικός – εθνικός ξεσηκωμός.

 

Κριτική σε ιδεολογήματα

Μια άλλη παράμετρος, που θέτει επί τάπητος ο Λορντόν, αφορά τον σύγχρονο γερμανικό οικονομικό εθνικισμό που χαρακτηρίζει τις άρχουσες γερμανικές ελίτ, αλλά και το ίδιο το γερμανικό κοινωνικό – εκλογικό σώμα. Χαρακτηριστικά, υπογραμμίζει, ότι η ηγεμονική θέση της Γερμανίας εδράζεται πάνω στην θεμελιώδη αγωνία της «μήπως και δει να αλλοιώνονται οι νομισματικές αρχές της, οι οποίες και αποτελούν την καρδιά της μεταπολεμικής γερμανικής εθνικής ανασυγκρότησης». Ιδεολόγημα που, σήμερα, βρίσκει μεγάλη – και μάλιστα υπερκομματική – απήχηση στον γερμανικό λαό. Αυτό καταμαρτυρά και το γεγονός ότι η θέση της Άνγκελα Μέρκελ στο Eurogroup της 12^ης Ιουλίου (σ.σ. όταν και συμφωνήθηκε το 3^ο «αριστερό» μνημόνιο) είχε την υποστήριξη του 77% των Πράσινων και του 53% των υποστηρικτών του Die Linke…

Σφοδρή κριτική ασκεί, όμως, και στον οικονομισμό ο οποίος και «είναι εγγεγραμμένος μέσα στις ευρωπαϊκές συνθήκες» οδηγώντας έτσι σε «αυτιστικές, σχεδόν ρατσιστικές πολιτικές».

Παραθέτει, μεταξύ άλλων, στερεοτυπικές ατάκες όπως ότι «οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν να πληρώσουν για τους Έλληνες δημόσιους υπαλλήλους» και ότι «εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, θα πληρώσουν γι’ αυτούς οι Σλοβάκοι και οι Γερμανοί συνταξιούχοι». Καλώντας, ταυτόχρονα τους λαούς να μην δηλητηριάζονται απ’ αυτές αλλά να συμβάλλουν πολιτικά «στον επιθανάτιο ρόγχο του οικονομισμού, αυτού του εκφυλισμού της πολιτικής». Έναν οικονομισμό που έρχεται να επιβάλλει και να υποστηρίξει μέχρι θανάτου μια ελίτ ευρωπαίων πολιτικών, «μια γενιά μη πολιτικών, πολιτικών ανδρών (…) μια γενιά ηλιθίων, ανίκανων να σκεφτούν και βέβαια να κάνουν πολιτική», όπως γλαφυρά αναφέρει.

Από τα βέλη του, όμως, δεν ξεφεύγουν ούτε οι δημοσιογράφοι – φερέφωνα της ευρωπαϊκής «ορθόδοξης σκέψης», η «λεγεώνα παπαγάλων», όπως τους παρομοιάζει σκωπτικά. Μια ελίτ της ενημέρωσης που «γοητευμένη από την οικονομική ψευδογνώση (…) επαναλαμβάνει με σοβαρό ύφος την ανάγκη για οικονομικές εντολές που δεν καταλαβαίνει καθόλου».

Συνεχίζοντας την ριζοσπαστική κριτική του, μας υπενθυμίζει ότι η ανάδυση όλων αυτών των ελίτ, δεν είναι παρά ο ίδιος ο εκφυλισμός των πολιτικών ανδρών και των οργανικών διανοούμενων, από το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού. Ειδικοί – «αυθεντίες» δημιουργημένοι σε εργοστάσια, τα λεγόμενα think tanks, που τους μετέτρεψαν από ελεύθερα – δημιουργικά πνεύματα σε «μηχανικούς συστημάτων» – όλοι αυτοί είναι που αποτελούν την «κάστα των τεχνοκρατών», κατά τον Λορντόν.

Κλείνοντας, ο γάλλος διανοούμενος προτρέπει τις ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις και τους ευρωπαϊκούς λαούς να τολμήσουν τις «μονομερείς εξόδους», τόσο από το «αντιδημοκρατικό ευρώ» όσο και από την Ευρώπη των «τεχνοκρατικών εξαναγκασμών». Προτρέποντας, παράλληλα, για έναν πραγματικό ευρωπαϊσμό, βασισμένο στην συνεργασία των ευρωπαϊκών λαών πάνω σε τομείς όπως η επιστημονική έρευνα, η καινοτομία και το πολιτισμικό σίμωμα. Και το πιο σημαντικό, όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο πραγματικής δημοκρατίας και εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας.

Για αυτό τρέμουν τα απανταχού δημοψηφίσματα οι ευρωκράτες…

www.e-dromos.gr

Βασικά Εργαλεία Μνημονιακής Χειραγώγησης

 

 Αντώνης Ανδρουλιδάκης

 

Τα Μνημόνια, εκτός των άλλων, φρενάρουν τη συναισθηματική μας εξέλιξη, προκαλώντας συνθήκες συναισθηματικής εξάρτησης που μας στρέφουν σε φανταστικούς ιδεοληπτικούς κόσμους -ακόμη και μιας κάποιας «αριστερής διακυβέρνησης»- καθοδηγούμενοι από την ατομική ανάγκη ανακούφισης των ενδοψυχικών συγκρούσεων και αφήνοντας, εν τέλει, στην άκρη τις πραγματικές ανάγκες του Λαού και του τόπου. Το τελικό αποτέλεσμα της Μνηνονιακής χειραγώγησης είναι η παθητικοποίηση, η αδράνεια και το «πάγωμα» ακόμη και των στοιχειωδών εντικτώδικων αντιδράσεων αυτοσυντήρησης του λαού μας που εξοντώνεται «υπομονετικά» περιμένοντας τη σειρά του

 

 Η αποτελεσματικότητα όμως αυτών των μηχανισμών χειραγώγησης εξαρτάται από την ατομική θέση του καθενός μας απέναντι τόσο στην αποκρυπτογράφηση και  στην αναγνώριση τους αλλά και κυρίως στην ανεπίγνωστη υιοθέτηση των μοντέλων συμπεριφοράς που προτείνουν. Οι μηχανισμοί αυτοί, δηλαδή, προϋποθέτουν εν πολλοίς όχι μόνο την παθητική αποδοχή τους από μέρους μας αλλά και την ενστέρνιση τους, πράγμα που αναδεικνύει τη δυνατότητα μας να αντισταθούμε αρνούμενοι, με την καθημερινή μας πρακτική, να συμμετάσχουμε στη διεκπεραίωση τους.

Παρακάτω συνοψίζουμε τους μηχανισμούς αυτούς και τις στοιχειώδεις λειτουργίες τους, με την προσδοκία να αναγνωρίσουμε τη δική μας ατομική ευθύνη στην υλοποίηση τους και ταυτόχρονα την ικανότητα μας να απαλλαγούμε από την ψυχική τους αγκίστρωση. 

1. Η ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ «ΙΘΑΓΕΝΩΝ» ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ

Αν κοιτάξουμε πίσω στην αποικιοκρατία και την υποδούλωση των ανθρώπων λόγω του χρώματος τους, το πρώτο που πλήττονταν ήταν τα πολυθεϊστικά συστήματα των πεποιθήσεων τους, μαζί με τους μύθους και τα τελετουργικά τους που συνέβαλαν στην κοινωνική συνοχή και στην καθοδηγούμενη ανάπτυξη κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Χωρίς τις πνευματικές πεποιθήσεις τους, ήταν πιο επιρρεπείς στην ψυχολογική και πνευματική εξάρτηση τους από τους αποικιοκράτες. Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα σήμερα. Για όλα φταίει «που δεν περάσαμε Διαφωτι(ζ)μό».

Ήταν κοινή πρακτική για τους αποικιοκράτες να βεβαιώνουν, ότι τα συστήματα πεποιθήσεων που βασίζονταν στη φύση, ήταν απόδειξη της ψυχολογικής ανωριμότητας των "ιθαγενών". Αυτός έμοιαζε να είναι πάντα ένας επαρκής λόγος για να τα μετατρέψουν σε μονοθεϊστικά συστήματα πεποιθήσεων, όπως ο καθολικισμός. Άλλο τόσο, εδώ και μερικές δεκαετίες, και στη χώρα μας, είναι κοινή πρακτική για τους αποικιοκράτες και τους ντόπιους -συνειδητούς ή ανεπίγνωστους- υποστηρικτές τους να μας πείσουν, ότι το σύστημα των πεποιθήσεων μας είναι περίπου πρωτόγονο, μήτρα όλων των δεινών μας και ως εκ τούτου αδήριτη η ανάγκη εκσυγχρονισμού, μεταρρύθμισης, νέου Διαφωτισμού και ότι άλλο Ράμφειο ή Σώτειο ερχόταν στο μυαλό των «από μέσα σελίδων» του Βήματος, της Καθημερινής και της master’sVoice.

 

2. Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΩΡΙΜΟΤΗΤΑ – ΑΝΗΛΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν είναι λίγοι οι διανοητές, όπως η Dr. LauraKerr, του Πανεπιστημίου του Stanford, που πιστεύουν, ότι ακριβώς «χωρίς τους μύθους, τα τελετουργικά και μια υποστηρικτική κοινότητα για να καθοδηγήσει το πέρασμα προς την ενηλικίωση, ο φόβος της «απώλειας του αντικειμένου», «ο φόβος ενός μωρού στο σκοτάδι», μπορεί να προκαλέσει και τη λαχτάρα για την ασφάλεια, αλλά και το άγχος για το άγνωστο. Μπροστά στο αδυσώπητο άγχος, η παράλυση και η καταφυγή στη φαντασία, είναι οι συνηθισμένες άμυνες. Ενώ, υπάρχει επίσης ο κίνδυνος να δυσκολευτούμε να διακρίνουμε ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, που είναι επίσης χαρακτηριστικό της ψυχολογικής ανωριμότητας».

Αυτό συμβαίνει σήμερα στη χώρα μας.Δεν είναι η φυσιολογία, αλλά η ψυχολογία μας, που όλο και παραμένει ανώριμη. Και αν θεωρήσουμε ως βασικούς δείκτες της ψυχολογικής ηλικίας το πώς οι άνθρωποι περνούν το χρόνο τους, καθώς και το περιεχόμενο των φαντασιώσεων τους, τότε η ψυχολογική ανωριμότητα φαίνεται να είναι τόσο έντονη, ώστε η κοινωνία των Μνημονίων μπορεί άνετα να περιγραφεί ως η κοινωνία του Ψυχολογικού Νεανισμού ή της Ψυχολογικής Ανηλικότητας.

Η καθημερινή εμπειρία όλων μας πιστοποιεί αυτή την αχαλίνωτη ψυχολογική ανωριμότητα στις μέρες μας, έτσι όπως την περιγράφει ο Crichton ως «μια διάχυτη συναισθηματική και πνευματική ρηχότητα».

Και πρόκειται μάλλον, τελικά, για τις ενέργειες μας, ώστε να καταστεί εφικτή η αντιμετώπιση της ψυχολογικής συντριβής, σαν μια κοινή απάντηση-καταφυγή απέναντι στη Μνημονιακή βία. Έτσι κι αλλιώς, το να βάζουμε τη φαντασία πάνω από την πραγματικότητα είναι μια σχετικά κοινή άμυνα ενάντια στις χρόνια τραυματικές συνθήκες.

3. ΑΛΕΞΙΘΥΜΙΑ

Τα Μνημόνια, όπως και γενικότερα ο καπιταλισμός, για να διατηρηθούν χρειάζονται νικητές και ηττημένους.  Χρειάζονται επίσης το φόβο, καθώς υπόσχονται μεγάλες ανταμοιβές σε όσους κυριαρχήσουν στο παιχνίδι, ενώ ταυτόχρονα απειλούν με έσχατη ένδεια εκείνους που δεν θα τα καταφέρουν. Όμως οι «νικητές», έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: τον ακραίο ατομικισμό, που φαίνεται πως κατορθώνει μέσα στην καπιταλιστική αρένα να αμβλύνει το φόβο που ο ίδιος ο καπιταλισμός ενσταλάζει.

Όμως φαίνεται πως αυτό έχει μια οδυνηρή «παράπλευρη» συνέπεια:τη συναισθηματική ατροφία. Την Αλεξιθυμία.

Η Αλεξιθυμία οδηγεί σε μια αναβλητικότητα μπροστά κυρίως στις σοβαρές υπαρξιακές αποφάσεις, ένα «μπροστά-πίσω», καθώς το άτομο αγνοεί τί νιώθει και άρα και «τί θέλει να κάνει πραγματικά;», γεγονός που προκαλεί μια αίσθηση προσωρινότητας σε ότι αφορά στις δεσμεύσεις του. Η Αλεξιθυμία, με άλλα λόγια, γίνεται η όλο και πιο συνηθισμένη απάντηση στις βάναυσες «ερωτήσεις» του καπιταλισμού.

Τα Μνημόνια, τελικά, ανταμείβουν τους ανθρώπους των οποίων ο εγκέφαλος και οι σχέσεις αλλάζουν για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους, αλλά ταυτόχρονα, αναμένει απ' αυτούς να πληρώσουν αυτό το τίμημα της επιτυχίας. Και το τίμημα για μερικούς, είναι αυτή η λωρίδα φαιάς ουσίας που συνδέει τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου.Η σμίκρυνση του «μεσολόβιου σώματος» και άρα, ο συναισθηματικός ακρωτηριασμός

Εξ’ αιτίας αυτής της βουβής συναισθηματικής σφοδρότητας, οι άνθρωποι με Αλεξιθυμία, και προκειμένου να προστατευτούν, οικοδομούν συχνά «τείχη γύρω από την καρδιά τους», μετριάζοντας ακόμη περαιτέρω τα συναισθήματα και περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τις ευκαιρίες συναισθηματικής επαφής με τους άλλους.

4. I AM WHAT I AM

Έτσι κι αλλιώς, για τον παγκοσμιοποιημένο Καπιταλισμό,  είμαστε όλοι καμακισμένα θηράματα πεσμένα στα πόδια του. Και δεν θέλει και πολλή μαγκιά για να αντιληφθεί κανείς γιατί ο Καπιταλισμός και οι εξουσιαστικοί του μηχανισμοί, που συχνά-πυκνά παριστάνουν τους αντισυμβατικούς επαναστάτες, έθεσαν υπό την προστασία τους τα «ατομικά δικαιώματα». Η υπεράσπιση των προσωπικών μας δεδομένων, η διασφάλιση τους από κάθε νόσο και κάθε μαλακία, μας απο-δέσμευσε, ντε και καλά, από τα τελευταία ερείσματα διαπροσωπικών σχέσεων.

Κι’ αν δεν το έχεις καταλάβει, ο δικαιωματοκρατικός Καπιταλισμός ανέλαβε να μας απελευθερώσει από τις τελευταίες Σχέσεις μέσα από τις οποίες συστήνονται οι συλλογικές ταυτότητες. Να γιατί, όλες οι συλλογικές ταυτότητες οφείλουν-σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη-να είναι ψευδείς: η ταυτότητα είναι μια: I am what I am! H πιο απίθανη ταυτολογία σε μορφή ταυτότητας συνιστάται από 29 κατασκευαστές «συνειδήσεων». Η καλύτερη προσφορά του marketing στην καπιταλιστική μητέρα που το γέννησε. Να γιατί η αμέριστη υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε δικαιωματισμό.

Σ’ αυτόν το χυλό που καμώνεται την «κοινωνία», εκεί όπου αρκεί να είσαι ο Εαυτός σου, δεν υπάρχουν ταυτότητες, αλλά επινοήσεις ταυτότητας. Δεν υπάρχουν πρόσωπα,αλλά προσωπεία. Προηγήθηκε, έτσι κι αλλιώς, η ακραία υποτίμηση των «ιθαγενών πεποιθήσεων» του λαού μας που κατακεραυνώθηκαν στο σύνολο τους ως οπισθοδρομικές, παλιομοδίτικες, συντηρητικές κ.λπ. κ.λπ. Καλλιεργήθηκε ακόμη η ψυχολογική ανηλικότητα με την καταφυγή στην καταναλωτική φαντασίωση που το έπαιζε μεταμοντέρνα και την συναισθηματική ρηχότητα που παρίστανε τη σύνεση και τη Λογική.

Όμως, σε μια «κοινωνία» που υπάρχω μόνο Εγώ, ο Άλλος είναι το Θήραμα και ο ρόλος μου είναι να τον καμακώσω,  πιστοποιώντας την σκιά μου ως ύπαρξη. Μια ολόκληρη «κοινωνία» σαν ένα θεατρικό σανίδι. Εκατομμύρια άνθρωποι ανεβαίνουμε καθημερινά στη σκηνή, διεκπεραιώνοντας τη βαθιά αντικοινωνικότητα μας, φορώντας το προσωπείο της κοινωνικότητας που θα μας επιτρέψει να ολοκληρώσουμε το κυνήγι μας. Να μπήξουμε τη σημαδούρα του Εγώ μας στην άλλη Φάλαινα. Να προλάβουμε. Και η τραγωδία είναι, ότι μόνο πάνω σ’ αυτό το παράδοξο θεατρικό έργο μπορώ να αναγνωρίσω την ύπαρξη μου. Πρόκειται για ένα φαντασμαγορικό θέατρο παραμορφωτικών κατόπτρων,  που μου προσφέρουν την ψευδαίσθηση ότι η σκιά που βλέπω είναι ο Εαυτός μου. Ακόμη κι αν θέλω να ανατρέψω αυτό το «σύστημα», ακόμη κι αν ο ρόλος μου είναι να κάνω ό,τι μπορώ για να το ανατρέψω, στην πραγματικότητα, αυτό είναι μια αστεία πλάνη. Δεν μπορώ να σταματήσω την παράσταση,  γιατί χωρίς αυτήν δεν θα υπάρχω. Στο θέατρο αυτό,  χρωστάω την εικόνα μου.

5. Ο ΕΘΙΣΜΟΣ

Είναι προφανές ότι οι άστατοι οικονομικοί κύκλοι του καπιταλισμού, όπως εκφράζονται στη χώρα μέσα από τα επαναλαμβανόμενα Μνημόνια συμβάλλουν στο άγχος. Το σώμα μας ανταποκρίνεται στην απειλή με τρομακτική εγρήγορση, ειδικά όταν συμπίπτει με μια πεποίθηση ότι η ανάληψη δράσης είναι αναγκαία για να αποφευχθεί ένας τραυματισμός. Στη «διάλεκτο» του τραύματος, αναφερόμαστε σε αυτό ως μια κατάσταση υπερεγρήγορσης ή στην ανάγκη να ελέγχεται, να σκανάρεται συνεχώς το περιβάλλον για την πιθανότητα κάποιες απειλές από το παρελθόν να αναδυθούν για μια ακόμη φορά και να θέσουν σε κίνδυνο την επιβίωση του ατόμου. Το να ζούμε σε μια μνημονιακή οικονομία φαίνεται να απαιτεί ακριβώς αυτό: την υπερεγρήγορση και το συνεχή έλεγχο για την πιθανή απώλεια της θέσης εργασίας, τη μείωση της σύνταξης, την αύξηση του τάδε φόρου κ.λπ., αν όχι για τη διάλυση ενός ολόκληρου τομέα της οικονομίας.

Με την έννοια αυτή, για τους οικονομικά πιο επισφαλείς, ένα δηλαδή συνεχώς διευρυνόμενο τμήμα του λαού μας, τα Μνημόνια δημιουργούν μια κατάσταση παρόμοια με τη ψυχολογική κυριαρχία που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι κρατούνται σε αιχμαλωσία.

Η Judith L. Herman, καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Harvard,  σημειώνει: «Το τελικό αποτέλεσμα της ψυχολογικής κυριαρχίας είναι να πεισθεί το  θύμα ότι ο δράστης είναι παντοδύναμος, ότι η αντίσταση είναι μάταιη και ότι η ζωή  του εξαρτάται από την επιείκεια του θύτη, μέσω της απόλυτης συμμόρφωσης του  (θύματος)».

Σύμφωνα με τον Smail, ο καπιταλισμός δημιουργεί άγχος μέσω της μη  προβλεπτικότητας και της εξουσιαστικότητας των δομών του, αλλά επίσης  ανακουφίζει από το στρες με την ανάπτυξη μιας οικονομίας, που οργανώνεται γύρω  από την παραγωγή και την κυκλοφορία των εξαρτησιογόνων ουσιών, πρακτικών και  δραστηριοτήτων».

Τα μνημόνια, δηλαδή, μας σκοτώνουν, αλλά μας «φτιάχνουν» και μ’ έναν εθισμό για  να μην το πολύ-καταλάβουμε.

Οι εξαρτησιογόνες ουσίες και δραστηριότητες είναι πλέον οι καθημερινές μέθοδοι για  να αποδράσει κανείς από καταστάσεις σ’ αυτήν. Έναν ρόλο, που στον προ- βιομηχανικό κόσμο εξυπηρετούσε η θρησκεία. Δεν είναι, δηλαδή, πλέον «η θρησκεία  το όπιο των λαών», αλλά αντιστρόφως, το «όπιο» είναι η νέα θρησκεία των λαών. Οι  λογής εξαρτήσεις και οι εθισμοί είναι η νέα θρησκεία μας, μπας και τη «βγάλουμε  καθαρή».

Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλών ειδών «όπια». Η μνημονιακή πιάτσα  προσφέρει αφειδώς εθιστικές διαφυγές για την ανακούφιση του τραύματος που  προκαλεί, οι οποίες, μάλιστα, δεν εξαντλούνται σε ένα ποτήρι παραπάνω ή σ’ ένα  «γάρο», όπως λένε οι πιτσιρικάδες. Κι αν αναρωτηθεί κανείς με ειλικρίνεια, νομίζω ότι  απ’ αυτήν τη εξαρτησιογόνο μεθοδολογία της διαφυγής δεν θα απέκλειε και το  Διαδίκτυο, στις περιπτώσεις τουλάχιστον όπου εμφανίζονται ακόμη και άτυπα  συμπτώματα εθισμού. Δεν είναι η «πρέζα» του FB, δηλαδή, αν με εννοείς. Δεν θα απέκλειε, ακόμη, την «πρέζα» μιας αδιέξοδης πολιτικής φλυαρίας. Ούτε την «πρέζα»  μιας ατέλειωτης καθημερινής επικριτικότητας όλων εναντίον όλων ή μιας  ψευδεπίγραφης επαναστατικότητας. Πρόκειται, απλά, για τις συστημικές ψυχολογικές  διαφυγές μας από τα τραύματα των μνημονίων.

Τα Μνημόνια είναι, εν τέλει,μια ακραία εκδοχή του καπιταλισμού που, μέσα από ένα  πολυδαίδαλο υποσύστημα εξαρτήσεων και εθισμών, γιατροπορεύει και  ανακουφίζει το τραύμα που τα ίδια προκαλούν.

6. Η ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΣΗ & ΕΠΙΚΡΙΣΗ

Μια αδιόρατη κοινωνική μηχανική επιχειρεί εδώ και δεκαετίες να ενοχοποιήσει το κοινωνικό σώμα

Τα καταφέρνει γιατί, πριν απ’ όλα, έχει ένα ισχυρό κίνητρο. Να «ανακουφίσει», έστω προσωρινά, τη νεύρωση του επικριτή-ενοχοποιητή. Και ξέρουμε πια, ότι οι αρνητικές κρίσεις προκύπτουν, σχεδόν νομοτελειακά, ως ψυχοπαθολογική συνέπεια της νευρωσικής προσωπικότητας που τις εκφέρει.

Η Επίκριση και η Ενοχοποίηση του Άλλου, αποτελούν πλέον κυρίαρχο τρόπο κοινωνικής προσαρμογής. Αν δεν επικρίνεις, αν δεν καταγγέλλεις την ενοχή κάποιων Άλλων, κινδυνεύεις να είσαι κοινωνικά ανύπαρκτος και να οδηγηθείς σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης. Λες και το νεοελληνικό cogito είναι, «επικρίνω, άρα υπάρχω!».

Η Ενοχοποίηση -και όπως αυτή διεκπεραιώνεται μέσα από την Επίκριση- είναι ένα από τα κλειδιά ελέγχου και υποταγής της νεοελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται για μια κοινωνικο-ψυχολογική διαδικασία απαξίωσης και υποτίμησης, με την οποία οι άνθρωποι στρέφουν την ενοχή και την ευθύνη μακριά, όχι μόνο από τους ίδιους, στοχεύοντας ένα πρόσωπο ή μια ομάδα άλλων ανθρώπων, αλλά κυρίως, μακριά από τους πραγματικά υπεύθυνους.

Είναι επίσης, μια πρακτική με την οποία συναισθήματα θυμού και εχθρότητας, προβάλλονται –με την ψυχολογική σημασία του όρου- μέσω μη κατάλληλων αιτιάσεων, σε πρόσωπα άλλων.

Η ευθύνη και η πραγματική ενοχή μετατοπίζεται σε κάποιον άλλο, που προσφέρεται-παρουσιάζεται σαν στόχος ενοχοποίησης- τόσο από τον κεντρικό υποκινητή, όσο και από τους υποστηρικτές του.

Οι πραγματικά ένοχες ελίτ μέσω αυτής της μηχανικής, υλοποιούν την κυριαρχία τους. Και με την έννοια αυτή, κάθε ενοχοποιητική-επικριτική υιοθέτηση εκ μέρους του κοινωνικού σώματος, είναι στην πραγματικότητα συνοδοιπορία στην λογική της κυριάρχησης. Να το πούμε νέτα-σκέτα. Η επίκριση, η ενοχοποίηση, ακόμη και στη μικρή κλίμακα της οικογένειας, της παρέας, της δουλειάς, των σχέσεων, είναι «νερό στο μύλο της αντίδρασης».

Με τον τρόπο αυτό, η ελληνική κοινωνία -κατά ένα σημαντικό μέρος της- μετατράπηκε, από στόχος των ενοχοποιητικών ελεγκτικών μηχανισμών, σε υποστηρικτή της διαδικασίας.

Η ενοχοποιητική διαδικασία έχει, όμως και ένα ακόμη χαρακτηριστικό στο «άθλημα της σκυταλοδρομίας».

Πρόκειται για την μετατόπιση της ενοχής, ακολουθώντας το φαινόμενο «kick-the-dog-effect», όπου τα άτομα ή οι ομάδες σε μια ιεραρχική δομή, ενοχοποιούν το άμεσα υφιστάμενο άτομο ή ομάδα και όλο αυτό μεταδίδεται προς τα κάτω στην ιεραρχία, μέχρι το τελευταίο σκαλί (thedog).

7. Η ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ

Τα Μνημόνια  είναι, ακόμη, ένα πολύπλοκο δίκτυο ιμάντων μεταβίβασης της ταπείνωσης, από πάνω προς τα κάτω, ακολουθώντας και πάλι όπως και η επίκριση-ενοχοποίηση το φαινόμενο “Kickthedogeffect”

Η καθημερινότητα όλων «κραυγάζει» για την καπιταλιστική ταπεινωτική μηχανική,  που μετατρέπει την ύπαρξη σε «τάπητα». Ένα ακόμη «χαλάκι» στην είσοδο της  καπιταλιστικής ανταγωνιστικής αρένας για να σκουπίσει τη βρωμιά της  καταναλωτικής του αυταρέσκειας αυτός, που μετά, με τη σειρά του, θα γίνει κι  εκείνος το χαλί για τον επόμενο, σε μια ατελεύτητη ταπεινωτική ιεραρχία.

Πάντα πίσω από το πρόσχημα κάποιας «τάξης» κρύβεται η βουλιμική και ακόρεστη ναρκισσιστική ανάγκη της ταπείνωσης-υποταγής του Άλλου, μπας και ανακουφιστεί το άγχος της άνευ νοήματος, α-νόητης, ατομοκεντρικής εκδοχής του ανθρώπου, που έχει ήδη δομηθεί από τη λειτουργία των άλλων μηχανισμών χειραγώγησης που αναφέρονται πιο πάνω. Το βαθύ υπαρξιακό άγχος, η βιωμένη μου ανεπάρκεια και η κατακρεουργημένη αυτό-εικόνα μου από την ένταξη μου στην ταπεινωτική ιεραρχία, κρύβονται κάτω από το χαλί του Άλλου.

Και εδώ υπάρχει μια κρίσιμη διαφοροποίηση, σε σχέση τουλάχιστον, με το πρόσφατο  παρελθόν, ότι, ενώ η ντροπή ή η Ενοχή (ακόμη κι αυτή που συστηματικά  εκπορεύεται από τους ενοχοποιητικούς μηχανισμούς του Συστήματος) είναι, τελικά,  αποτέλεσμα αυτό-αξιολόγησης, αντίθετα, η Ταπείνωση είναι αποτέλεσμα της  αξιολόγησης από έναν ή περισσότερους Άλλους. Η Ενοχή είναι μια γνωστική  σύγκρουση, σίγουρα απαραίτητη για τις κυρίαρχες ελίτ ώστε να «εξασφαλίζουν» την  παθητική αποδοχή και τη συμμόρφωση, αλλά η Ταπείνωση είναι κάτι πολύ βαθύτερο.  Είναι ένας βαθύς πόνος στα σπλάχνα της ύπαρξης. Είναι ένα κόψιμο, γιατί αφορά  στον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στο τέλος-τέλος, η ενοχή ή η ντροπή  μπορούν με κάποιο τρόπο να «αθωωθούν» ή να συγχωρεθούν, η ταπείνωση όμως  υπονομεύει τον υπαρξιακό μας πυρήνα, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την ανάκτηση  της χαμένης αξιοπρέπειας.

Η προσβολή της αξιοπρέπειας προκαλεί στο υποκείμενο  μια οδύνη η οποία είναι πολύ πιο σιωπηρή, βίαιη και βαθιά απ’ ότι η απλή ντροπή.  Πολύ περισσότερο μάλιστα, καθώς η ταπεινωτική διαδικασία πλήττει επίσης βάναυσα  τη σχέση με τον Άλλο, ακυρώνοντας τις βασικές προϋποθέσεις συνάντησης μαζί του.  Κι αν το Σύστημα ήθελε έναν τρόπο για να «παγώσει» την ύπαρξη, να αφήσει τον  άνθρωπο εμβρόντητο, άφωνο και βουβό, η ταπείνωση είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να επινοήσει. Γιατί αυτό που επιτυγχάνεται τελικά μέσα από την  ταπεινωτική προς τα κάτω λειτουργία, είναι η σιωπή. Η καταστολή του Λόγου και της  Σχέσης.

Η Ταπείνωση συντελείται, επίσης, στο «δημόσιο χώρο», τον οποίο προϋποθέτει για να τον συρρικνώσει.

Η Ταπείνωση, εν τέλει, αναστέλλει τις σχέσεις και διασπά την καθολικότητα της  συλλογικότητας, συρρικνώνοντας το δημόσιο πεδίο και φέρνοντας το στα μέτρα μιας  ρηχής ατομικότητας που δεν μπορεί να δει τίποτα πέρα από, την ταπεινωτική για τον  Άλλο, ανακούφιση της. Είναι ένα ρήγμα ανάμεσα στο «εγώ» και στο «εμείς».

Η ταπείνωση είναι ένα τραύμα, μια ρήξη ανάμεσα στο εγώ και στο ιδανικό του, γιατί  συνθλίβει την ύπαρξη και θρυμματίζει την αυτοεικόνα και ως εκ τούτου δεν μπορεί  παρά να οδηγεί σε σύγχυση και σιωπή. Ο ίδιος ο άνθρωπος τελικά, το υποκείμενο της  ταπείνωσης, μετατρέπεται σε αντικείμενο της ταπείνωσης, ανοίγοντας το δρόμο για  την εργαλειακή ορθολογικοποίηση των «αντικειμένων».

 

Συμπερασματικά, κάθε αβασάνιστη απαξίωση των ντόπιων παραδόσεων και πεποιθήσεων , κάθε ψυχολογική ανηλικότητα που φαντασιώνεται και παλιμπαιδίζει, κάθε αλεξίθυμος συναισθηματικός ακρωτηριασμός που το παίζει σύνεση και λογική, κάθε είδους εθισμός που παριστάνει την απελεύθερη ψυχαγωγία, κάθε επίκριση και ταπείνωση σε βάρος του διπλανού Άλλου, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, είναι στάσεις υποστηρικτικές των Μνημονίων.   

www.thepressproject.gr

ΔΟΛ: Ένα λουκέτο που άργησε πολύ

 

Άρης Χατζηστεφάνου

 

Για άλλη μια φορά κάποιοι χρησιμοποιούν το... δράμα των εργαζομένων στον ΔΟΛ για να υποστηρίξουν ότι το κράτος (δηλαδή οι φορολογούμενοι) πρέπει να παρέμβει για να μην κλείσει μια αποτυχημένη ιδιωτική επιχείρηση. Προσοχή, όχι για να προστατευθούν οι εργαζόμενοι, που δεν έχουν δει μισθό από τον Αύγουστο, αλλά για να συνεχιστεί η λειτουργία της επιχείρησης.Αίφνης όσοι τσίριζαν ότι είμαστε η τελευταία σοβιετική δημοκρατία (συχνά από τις σελίδες των εφημερίδων του ομίλου) τώρα αναρωτιούνται που είναι το κράτος.Προχωρούν μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα…Είχε γράψει πολλά ψέμματα και παραλογισμούς ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη αλλά ότι ευθύνεται η κυβέρνηση για την επιχειρηματική αποτυχία του ομίλου μόνο τα κορυφαία, ακριβοπληρωμένα στελέχη του θα μπορούσαν να ισχυριστούν.Όπως είχαμε σημειώσει όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα σενάρια για το κλείσιμο του Mega, αυτού του είδους οι επιχειρήσεις είναι σαν τις πολεμικές βιομηχανίες ή τα μεγάλα καρτέλ ναρκωτικών – το γεγονός ότι συμπαραστεκόμαστε στους εργαζομένους που χάνουν τη δουλειά τους δεν σημαίνει ότι θέλουμε να συνεχίζουν να λειτουργούν.Ένας δημοσιογραφικός όμιλος που κατασκεύαζε ειδήσεις για επισκέψεις Τούρκων πρωθυπουργών (και στη συνέχεια στήριζε την πράξη του) ήταν φυσικό να κλείσει και μόνο με τους κανόνες της αγοράς.Μια εφημερίδα σαν Τα Νέα που περνούσαν πολιτικά μηνύματα ακόμη και στο ωροσκόπιο δεν είναι σαφές αν γνωρίζει ποιο πραγματικά είναι το κοινό της και πως να απευθυνθεί σε αυτό.Μια επιχείρηση που ζούσε πέρα από τις δυνατότητές της με θαλασσοδάνεια ανακεφαλαιοποιημένων τραπεζών κάποια στιγμή θα έφτανε στα όριά της.

Πάντα το κλείσιμο μιας εφημερίδας προκαλεί αρνητικά συναισθήματα (για την τύχη τον εργαζομένων του) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα χάσει και πολλά ο πλουραλισμός της ενημέρωσης – εκτός αν με τον πλουραλισμό εννοούμε να δίνεται βήμα και σε κάτι ξεχασμένα πολιτικά ρετάλια όπως ο Πάγκαλος.
Τις ειδήσεις που μετέφερε ο ΔΟΛ υπέρ των δανειστών και σε βάρος των Ελλήνων πολιτών θα συνεχίσουν να τις μεταδίδουν όλα τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Υ.Γ Όσο για το επιχείρημα ότι η εφημερίδα δεν έκλεισε ούτε στην κατοχή θα προτείναμε να μην το χρησιμοποιείτε και πολύ. Οι εφημερίδες του Λαμπράκη δεν έκλεισαν γιατί ο ίδιος συνεργαζόταν επιχειρηματικά με τον Γκέμπελς και αποτελούσε την φωνή τους στην κατεχόμενη Ελλάδα. 

nonews-news.blogspot.gr

Παραμύθια με πολλούς δράκους

 

του Προκόπη Μπίχτα

 

Είπαν ψέματα για το Ιράκ. Είπαν ψέματα για το Αφγανιστάν. Είπαν ψέματα για την Γιουγκοσλαβία. Είπαν ψέματα για την Λιβύη. Λένε ψέματα για την Συρία.

Ο πόλεμος στη Συρία που είχε εξ αρχής σκοπό την ανατροπή του εκλεγμένου Άσαντ εντάσσεται στα πλαίσια της “Αραβικής Άνοιξης”, δηλαδή στην ανατροπή καθεστώτων που δεν συντάσσονται με τις επιλογές της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η παγκοσμιοποίηση αφήνει μόνο δυο επιλογές στις μη φιλικές της χώρες: πλήρη υποταγή τους στις ισχυρότερες ή αφανισμός. Έτσι διέλυσαν το Ιράκ, την Γιουγκοσλαβία, την Λιβύη, βύθισαν στο χάος το Αφγανιστάν και προσπαθούν να υποτάξουν την Συρία.

Η οργάνωση του ψέματος βασίζεται σε δοκιμασμένη συνταγή. Πρώτα άρχισε η καταιγιστική προπαγάνδα από κυβερνήσεις, ΜΜΕ, ΜΚΟ και δήθεν αντιφασιστικές, δήθεν αντιρατσιστικές, δήθεν αριστερές και δήθεν επαναστατικές οργανώσεις. Η προπαγάνδα αποσκοπεί να παραπλανήσει τους αδαείς λαούς της Δύσης, μετατρέποντάς τους σε υποστηριχτές της δολοφονίας. Έτσι, παρουσιάζεται το θύμα σαν άξιο να εξολοθρευτεί και τους δολοφόνους σαν υπερασπιστές του δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τέσσερις βασικές αφηγήσεις για την Συρία επαναλαμβάνονταν συνεχώς από κάθε καθεστωτικό μέσο στη Δύση από τον Μάρτιο του 2011 και κερδίζοντας έδαφος κατά τους προσεχείς μήνες.

 

α) “Ο δικτάτορας σκοτώνει τον λαό του”.

β) “Οι διαμαρτυρίες είναι ειρηνικές”.

γ) “Η αντιπολίτευση είναι άοπλη”.

δ) “Είναι μια λαϊκή επανάσταση”.

Έτσι, οι διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης τον Μάρτιο του 2011, παρουσιάστηκαν σαν ειρηνικές κινητοποιήσεις που τις έπνιξε στο αίμα ο “χασάπης” Άσαντ. Όμως η αποστολή του Αραβικού Συνδέσμου, που διεξήγε πολύμηνη έρευνα στο εσωτερικό της Συρίας αναφέρει: “Στην Χομς, στο Ιντλίμπ και στη Χάμα η αποστολή των παρατηρητών υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας σε βίαιες ενέργειες εναντίον κυβερνητικών δυνάμεων και αμάχων που κατέληξαν σε πολυάριθμους θανάτους και τραυματισμούς. Παραδείγματα τέτοιων βιαιοτήτων περιλαμβάνουν τον βομβαρδισμό ενός λεωφορείου με πολίτες όπου σκοτώθηκαν οκτώ άτομα και τραυματίστηκαν πολλά άλλα, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά και ο βομβαρδισμός ενός τρένου που μετέφερε ντίζελ.

Σε ένα άλλο περιστατικό στην Χόμς ένα λεωφορείο της αστυνομίας ανατινάχτηκε με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο αστυνομικών. Ένας αγωγός καυσίμων και κάποιες μικρές γέφυρες χτυπήθηκαν επίσης”.

Ο Ολλανδός ιερέας Fransvander Lugt, επί μακρόν κάτοικος Συρίας που σκοτώθηκε στην Χομς τον Απρίλιο του 2014, είχε σημειώσει τον Ιανουάριο του 2012: “Από την αρχή τα κινήματα διαμαρτυρίας δεν ήταν αποκλειστικά ειρηνικά. Από την αρχή είδα ένοπλους διαδηλωτές να κινούνται παράλληλα με τους υπόλοιπους συγκεντρωμένους και να πυροβολούν πρώτοι τους αστυνομικούς. Πολύ συχνά η βία των δυνάμεων ασφαλείας ήταν η αντίδραση στη βία των ένοπλων ανταρτών”.

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2011 είχε παρατηρήσει: “Από την αρχή είχαμε το πρόβλημα των ενόπλων ομάδων που αποτελούσαν επίσης μέρος της αντιπολίτευσης... Η αντιπολίτευση στο δρόμο είναι πολύ ισχυρότερη από κάθε άλλη μορφή εναντίωσης. Και αυτή η αντιπολίτευση είναι οπλισμένη και συχνά κτηνώδης και βίαιη, μόνο και μόνο για να ρίξει το φταίξιμο στην κυβέρνηση”.

Σήμερα, ύστερα από την ήττα και εκδίωξη των, διαφόρων αποχρώσεων, τζιχαντιστών από το Χαλέπι, ο θρήνος και οι κατάρες από τα όργανα του ιμπεριαλισμού είναι τόσο εκκωφαντικός, όσο ήταν η σιωπή τους, όταν το ανατολικό Χαλέπι βιαζόταν και σφαζόταν από τους ισλαμιστές. “Την ώρα που οι διπλωμάτες της διεθνούς κοινότητας συναντώνται στη Γενεύη, τη Νέα Υόρκη και σήμερα στις Βρυξέλλες, η ανθρωπότητα πνέει τα λοίσθια στο Χαλέπι, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας”, καταγγέλλουν 25 (!) Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ).

Η προέλαση των κυβερνητικών δυνάμεων και των συμμάχων τους, με την βοήθεια του ρωσικού παράγοντα, αναδεικνύει «το κενό, την αναποτελεσματικότητα και την ηθική αποτυχία της διεθνούς κοινότητας», κατήγγειλαν οι οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η Ένωση Οργανώσεων Διάσωσης και Ιατρικής Περίθαλψης, η Αμερικανοσυριακή Ιατρική Εταιρεία και η Syria Relief. Και συνεχίζουν: “Είναι ώρα να πούμε στους «φίλους» μας (τους ηγέτες του πλανήτη) ότι είναι συνωμότες της χειρότερης ανθρωπιστικής κρίσης της εποχής μας, της δημιουργίας εκατομμυρίων προσφύγων και της καταπάτησης όλων των αρχών της συνθήκης της Γενεύης” (πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ). Προφανώς η κατοχή και η καταστροφή του Χαλεπιού από τους ισλαμοανώμαλους ήταν σύμφωνη με την συνθήκη της Γενεύης.

Ο θρήνος των “ανθρωπιστών” της Δύσης οφείλεται στο ότι ματαιώθηκαν τα σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους για διαμελισμό της Συρίας και την δημιουργία προτεκτοράτου με πρωτεύουσα το Χαλέπι, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας ύστερα από την Δαμασκό και μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Τώρα όλες οι μεγάλες πόλεις της Συρίας υπάγονται πάλι στην νόμιμη κυβέρνηση, ενώ οι υπόλοιπες είναι ζήτημα χρόνου να απελευθερωθούν.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από τον χορό των βρικολάκων. Η εξωνημένη κυβέρνησή “της” τάχθηκε από το καλοκαίρι του 2013 υπέρ της ανατροπής του Άσαντ με στρατιωτικά μέσα για να έρθει στην εξουσία η πολιτική πτέρυγα της “μετριοπαθούς” αντιπολίτευσης. Επέβαλλε εμπάργκο στον λαό της Συρίας ακολουθώντας τα αδέλφια της της Ε.Ε,, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με τη χώρα κι έφτασε στο επαίσχυντο μέτρο της απέλασης της πρέσβειρας της Συρίας.

Η ξεπουλημένη κυβέρνηση συμμετέχει στο μηχανισμό τρομοκρατίας και πολέμου, με την επωνυμία “Φίλοι της Συρίας”, δηλαδή εκείνων των χωρών που “εργάζονται” για την ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου Άσαντ*. Κατάργησε ακόμη και την Επιτροπή Φιλίας Ελλάδας – Συρίας της Ελληνικής Βουλής, όταν αντικείμενο των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Φιλίας της Βουλής είναι η ενίσχυση της κοινοβουλευτικής διπλωματίας σε διεθνές διμερές επίπεδο, καθώς και η προβολή και προώθηση των θέσεων της χώρας σε εθνικά και διμερή θέματα.

Επειδή δεν υπάρχει μόλυνση χωρίς πύο, των χορό των νεκροζώντανων συνοδεύουν τμήματα της ελληνικής “αριστεράς”, είτε της απλής είτε της ενισχυμένης που, συχνά-πυκνά, αναλώνεται σε κραυγές δήθεν επαναστατικότητας και δήθεν διεθνισμού. Η παρέα των “Αλληλέγγυων” του Τζωρτζ Σόρος, των οργανώσεων Σύριων “προσφύγων” κ.λ.π. είναι καλοδεχούμενη από αυτή την “αριστερά”. Αυτοί οι πούροι “επαναστάτες” προσπαθούν να δικαιολογήσουν την υποστήριξή τους προς τους ισλαμοσφαγείς και την ταύτισή τους με τις απόψεις του ιμπεριαλισμού, τραυλίζοντας σάλια για τον “ιμπεριαλιστικό” χαρακτήρα της Συρίας, ενώ ανάθεμα κι αν έχουν μπει στον κόπο να ασχοληθούν με τα χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού και τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία μια χώρα θεωρείται ιμπεριαλιστική. Τα δημοσιεύματα μερικών από αυτών έχουν μνημειώδη χαρακτήρα, όπως αυτό που παρατίθεται αμέσως: “Διμοιρίες θανάτου που προέρχονται από τις δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ, της Ρωσίας και Σιιτών, που στηρίζονται από το Ιράν, ανακαταλαμβάνουν το Ανατολικό Χαλέπι, και μαζί με αυτό καταρρίπτεται η τελευταία μεγάλη πόλη που απελευθέρωσε η Συριακή Επανάσταση από το 2011”. (http://www.kar.org.gr/2016/12/14/i-antepanastasi-synthlivi-ti-chalepi/)

Το ότι μια λαϊκή επανάσταση δεν μπορεί να έχει κέντρα επιχειρήσεων στην Ιορδανία και στην Τουρκία ούτε μπορεί να χρηματοδοτείται, να εξοπλίζεται και να ενισχύεται από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία είναι αδιάφορο γι' αυτούς. Το μόνο που αποδεικνύουν σείοντας “αντιφαστικά” και “αντιρατσιστικά” λάβαρα είναι ο ακράτητος φασισμός και ρατσισμός τους, τόσο απέναντι σε άτομα και ομάδες, όσο και απέναντι σε λαούς. 

* Η “ελληνική” κυβέρνηση συνεργάζεται σ' αυτό τον “οργανισμό” με το προτεκτοράτο του Κοσσόβου, το ψευδοκράτος της κατεχόμενης Κύπρου και τα Σκόπια, μεταξύ άλλων.

www.stontoixo.com

Δραπετσώνα 1960: Η μάχη της παράγκας και η ιστορία ενός τραγουδιού

 

Τέλη του 1960… Ένα τραγούδι του Θεοδωράκη σε στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, κατέκλυσε τις ψυχές της εργατιάς, αγαπήθηκε απ’ την φτωχολογιά και την προσφυγιά και τραγουδήθηκε από έναν λαό ολόκληρο.Η Δραπετσώνα. Ένα τραγούδι γι’ αυτούς τους ταπεινούς ανθρώπους, που ήθελαν να τους εξαναγκάσουν να εγκαταλείψουν τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Που ήθελαν να τους ξεριζώσουν οι «ειδικοί» των... κυβερνήσεων. Ένα συνηθισμένο πρωινό, στέλνοντάς τους ένα κωλόχαρτο με λίγες λέξεις και πολλές σφραγίδες: κυβερνητική απόφαση.

«Ζήτω η Ηρωική Δραπετσώνα»

Ένα μικρό χαρτί που ‘μοιαζε με τα λασπόνερα της ξαφνικής νεροποντής και που παρασέρνουν τα πάντα στο διάβα τους, μέσα στα μικρά κι ανήλιαγα στενά. Δεν ξέρει κανείς αν υπήρξαν ή αν υπάρχουν χείλια εργατικά που να μην έχουν, έστω, σιγοψιθυρίσει «μ’ αίμα χτισμένο κάθε πέτρα και καημός» ή το «κι όταν ερχόταν η βραδιά μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά», κάποιες στιγμές της ζωής τους.

Το τραγούδι γράφτηκε με αφορμή την επονομαζόμενη «μάχη της παράγκας», που ξεκίνησε μετά από την απόφαση της κυβέρνησης του Κ. Καραμανλή, η οποία στην ουσία προσπάθησε να υλοποιήσει παλιότερα σχέδια των αστικών κυβερνήσεων και δικτατοριών, σύμφωνα με τα οποία ήθελαν την μετεγκατάσταση των προσφυγικών και εργατικών οικογενειών σε πολυκατοικίες χτισμένες απ’ το κράτος ή από ιδιώτες. Φυσικά και το «ενδιαφέρον» τους δεν στόχευε στην καλύτερη ποιότητα ζωής του φτωχού λαού της Δραπετσώνας, αλλά απεναντίας στόχευε στην τιμωρία τους γιατί επέλεξαν την άλλη πλευρά, την «κόκκινη», ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις ορέξεις τόσο του Μποδοσάκη ιδιοκτήτη των λιπασμάτων όσο και των ΣΕΚ (Σιδηρόδρομοι του ελληνικού κράτους).

Στην ουσία ήδη από την Μικρασιατική τραγωδία, τα κύματα της προσφυγιάς, στοιβάχτηκαν σαν ανθρώπινα σκουπίδια, σε διάφορες περιοχές της χώρας, εγκαταλειμμένοι στην τύχη τους, μέσα από μια απάνθρωπη αντιμετώπιση, κυρίως απ’ την αστική –μικροαστική τάξη του τόπου.

Περιοχές όπως η Δραπετσώνα, οι Τζιτζιφιές, η Κοκκινιά γέμισαν με «δυο ξύλινα δοκάρια, τρείς λαμαρίνες, ένα σκέπαστρο και μια κουρελού για πόρτα» και μέσα σ’ αυτά οι πρόσφυγες, προσπαθούσαν να ξαναστήσουν τα όνειρά τους για μια «πιθαμή ουρανό» και μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι του ξεριζωμού. Ανθρώπινα κλουβιά από λαμαρίνα, ξύλα και πισσόχαρτο…

Σ’ αυτήν τη Δραπετσώνα, από τον σταθμό του Αγίου Διονύση, το Καστράκι, τον όρμο Κρεμμυδαρού μέχρι την Γούβα που βρισκόταν ανάμεσα στα εργοστάσια της ΑΓΕΤ, το γυψάδικο και τα ταμπάκικα, προσφυγιά απ’ την Μικρά Ασία και τον Πόντο, κομμουνιστές της επαρχίας, κυνηγημένοι απ’ τα τάγματα ασφαλείας και απ’ τον κρατικό μηχανισμό, είχαν βρει το απάγκιο τους και προσπαθούσαν να ξαναφέρουν στα ίσια την ζωή τους.

Στη πράξη είχαμε έναν από τους μεγαλύτερους πυρήνες συγκεντρωμένων προσφυγικών σπιτιών. Σε μια περιοχή, που οι εργάτες της παρήγαν τόσο πολύ τσιμέντο, που κάλυπτε όλη την αγορά της ανατολικής Μεσογείου και που οι ίδιοι δεν είχαν ούτε ένα τσουβάλι να χτίσουν τα σπίτια τους.

Η μεγάλη πλειοψηφία ανήκε στην εργατική τάξη: εργάτες στο κάτεργο των Λιπασμάτων τού Κανελλόπουλου και μετέπειτα του Μποδοσάκη, στο τσιμεντάδικο της ΑΓΕΤ, στο Γυψάδικο και στα διπλανά Ταμπάκικα (βυρσοδεψεία), εργάτες στο λιμάνι, στα μηχανουργεία και στα σαβουρατζίδικα, μικροπωλητές, όλοι με ένα κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα: την αριστερή πολιτική προτίμηση.

Ήδη πολύ πριν απ’ την μάχη της παράγκας, ο φασίστας Μεταξάς, επιχείρησε να μετονομάσει πολλές φορές, μάταια όμως, την «κόκκινη» Δραπετσώνα σε «Συνοικισμό της 4ης Αυγούστου».

Και μετά τον πόλεμο και την ήττα του ΔΣΕ, οι πάνω από 3.500 οικογένειες της Δραπετσώνας, που ζούσαν σε παραπήγματα, μπήκαν στο στόχαστρο των μεταπολεμικών αστικών κυβερνήσεων που ήθελαν να εκδιώξουν τους πρόσφυγες απ’ την περιοχή και να τους αναγκάσουν να μετεγκατασταθούν σε άλλες περιοχές.

Τα ντουβάρια τα γεμάτα με συνθήματα ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ ήταν μια μόνιμη πρόκληση για την αστική τάξη.

Τα μεγάλα ποσοστά που έδωσε η Δραπετσώνα στην ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το αστικό ποτήρι του Καραμανλή. Κι αφού κάποιο εργοστάσιο θέλει να επεκταθεί, κάποιος οικοπεδοφάγος να ωφεληθεί, το φιρμάνι βγήκε: «Θα σας χτίσουμε ωραία σπίτια. Μα πρώτα να γκρεμίσουμε αυτά. Μέχρι τότε πάρτε αυτά τα λίγα λεφτά. Τόσο εκτίμησαν την αξία τους οι ειδικοί».

Και πού θα πάμε, κύριε υπουργέ; «Πού θα πάτε; Θα δούμε! Ας αρχίσει πρώτα το γκρέμισμα!»

Το 1960 έδωσε στην δημοσιότητα τα σχέδια για μετεγκατάσταση των προσφύγων της Δραπετσώνας σε κτίρια που θα κατασκεύαζε (!) χρόνια αργότερα…

Μάλιστα τα σχέδια μίλαγαν για 1200 κατοικίες που θα χτιζόντουσαν στο μακρινό – όπως θα δούμε – μέλλον. 
Ένα ακόμα ερώτημα που χρήζει «μαθηματικής εξήγησης» είναι πώς -ενώ το κυβερνητικό πρόγραμμα μιλούσε για «στέγαση για όλους»-, και με ποιον τρόπο θα χωρούσαν 3.500 οικογένειες σε 1.200 σπίτια.

Η απάντηση των κατοίκων ήταν απόρριψη του σχεδίου και έβαλαν σαν αίτημα το «αυτοστέγαση για όλους». Αξίζει να σημειωθεί πως οι περισσότεροι είχαν ήδη από τα προηγούμενα χρόνια αγοράσει τα οικόπεδα που ήταν στημένα τα παραπήγματα.

Ταυτόχρονα στις 11 Αυγούστου του 1960 όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, οι καταστηματάρχες και οι εργάτες των εργοστασίων συμμετείχαν σε απεργία που κάλεσε η συντονιστική επιτροπή των κατοίκων.

Αμέσως μετά την απεργία, η κυβέρνηση απάντησε με την αποστολή εντολής σε 499 παραπηγματούχους, να εγκαταλείψουν την στέγη τους μέχρι τις 15 του Σεπτέμβρη. Οι μέρες κύλισαν μέσα σε εντάσεις με το κράτος, γενικές συνελεύσεις κατοίκων και επισκέψεις πολιτικών της αντιπολίτευσης.

H μεγάλη σύγκρουση έγινε το πρωί στις 14 του Νοέμβρη, όταν ο Διευθυντής της αστυνομίας Πειραιά με πάνω από 1000 αστυνομικούς και συνοδεία εργατών και εκσκαφέων εισέβαλαν στη Δραπετσώνα και άρχισαν να ξυλοκοπούν γυναίκες, παιδιά και γέροντες και να γκρεμίζουν τις παράγκες.

Την απουσία των ανδρών στα εργοστάσια και στα μηχανουργεία καθώς και τον πρώτο αιφνιδιασμό απ’ την εισβολή την αντικατέστησε η οργή και σε ελάχιστο χρόνο οι γέροντες και τα γυναικόπαιδα αντεπιτέθηκαν με ξύλα και πέτρες σε αστυνομικούς και συνεργεία, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Η συμπλοκή γενικεύτηκε με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών κατοίκων, κάτι που εξανάγκασε τον εισαγγελέα Πειραιά Ευγενικό να ανακαλέσει την απόφαση. Μετά την αποχώρηση των κρατικών εισβολέων οι κάτοικοι έχτισαν όλοι μαζί τις παράγκες που πρόλαβαν να κατεδαφίσουν.

Οι περισσότεροι τραυματίες ήταν γυναίκες και ηλικιωμένοι και υπήρξαν πάνω από 120 καταγγελίες για τον «ζήλο» που επέδειξαν οι αστυνομικοί. 

Αμέσως μετά την αποκατάσταση των ζημιών οι γυναίκες φορώντας μαύρα ρούχα και τσεμπέρια, μαζί με τα παιδιά τους, ξεκίνησαν πορεία διαμαρτυρίας για το υπουργείο Πρόνοιας στον Πειραιά. Όμως στον σταθμό του ΗΣΑΠ τους περίμεναν μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις, που διέλυσαν μέσα σε άγριους ξυλοδαρμούς την πορεία.

Τελικά τον Νοέμβρη του 1962 ξεκίνησαν να χτίζονται οι πρώτες τετραώροφες πολυκατοικίες στην Δραπετσώνα με απαλλοτρίωση υπέρ του δημοσίου της περιοχής που ήταν οι παράγκες, με υποχρέωση του κράτους για αποκατάσταση των δικαιούχων.

Το θέμα έκλεισε οριστικά με την χούντα και τον Παττακό που ισοπέδωσαν κυριολεκτικά την περιοχή, ικανοποιώντας τόσο τον Μποδοσάκη όσο και τον Σιδηρόδρομο.

Μπορεί η Οδύσσεια των προσφύγων να τελείωσε το 1986 -όταν μετά από 25 και πλέον χρόνια παραδόθηκαν οι πολυκατοικίες στην περιοχή και μπόρεσαν να εγκατασταθούν τουλάχιστον τα παιδιά τους- όμως ο αστικός κρατικός μηχανισμός πέτυχε τον βασικό στόχο του:

Περιοχές όπως η Δραπετσώνα, η Καισαριανή, η Κοκκινιά, ο Υμηττός, το Κερατσίνι, η Νέα Ιωνία, του Χαροκόπου, το Περιστέρι, το Δουργούτι, το Αιγάλεω κλπ, που λειτούργησαν σαν τα βασικά κέντρα αντίστασης και ήταν τα κύρια στηρίγματα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ και λίγο μετά του ΔΣΕ, περιοχές που μετέπειτα οι προσφυγικοί συνοικισμοί υπήρξαν ισχυρά προπύργια της ΕΔΑ, το κράτος με το απλό και αποτελεσματικό σχέδιο «της παροχής σωστής στέγης στους πρόσφυγες», διέλυσε τον κοινωνικό ιστό, είτε διασκορπίζοντας τους κατοίκους από δω κι από κει (είναι χαρακτηριστικό, ότι κατά την «εξυγίανση» προσφυγικών συνοικισμών που πραγματοποιήθηκε το 1968-71 από τη δικτατορία, οι πρόσφυγες και παραπηγματούχοι της κάθε περιοχής δεν επαναστεγάστηκαν στην ίδια γειτονιά: Από τη Δραπετσώνα, πολλοί στάλθηκαν στο Δουργούτι. Από το Δουργούτι, στον Ταύρο. Από τον συνοικισμό Κουντουριώτη στο Δουργούτι και αλλού, και πάει λέγοντας), είτε εγκλωβίζοντάς τους μέσα σε απρόσωπα συγκροτήματα στην ίδια τους την περιοχή, εμποδίζοντας έτσι την επανασυγκρότηση της παλιάς τους κοινωνικής ομοιογένειας και συνοχής.

Απ’ όλες τις περιοχές δυστυχώς μόνο η Δραπετσώνα αντιστάθηκε σ’ αυτό και πάλι όχι μέχρι το τέλος. Το σχέδιο της αστικής τάξης «ανοικοδόμηση βάσει σχεδίου κοινωνικής αποδιοργάνωσης» πέτυχε με τον καλύτερο- γι’ αυτή- τρόπο.

Μόνο που εμείς σήμερα στην κάθε εργατική Δραπετσώνα διαπιστώνουμε πως όσο εξουσιάζουν οι αστοί, «στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή».

keratsinivoice.blogspot.gr

Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό

Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο.

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Μόνο το γεγονός ότι η Κούβα έχει εδώ και δεκαετίες χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από την αμερικανική υπερδύναμη είναι αρκετό για να τινάξει στον αέρα κάθε επιχείρημα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.

Η Κούβα βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορία σε αρκετούς τομείς της ιατρικής έρευνας.

Τη στιγμή που στις ΗΠΑ χιλιάδες άποροι πολίτες σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στις 5 το πρωί για να δουν έναν οφθαλμίατρο, Κουβανοί γιατροί έχουν πραγματοποιήσει τρία εκατομμύρια δωρεάν οφθαλμολογικές εγχειρήσεις σε 33 χώρες – κυρίως του Τρίτου Κόσμου.

Η Κούβα είχε εξάγει 50.000 γιατρούς που προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους – χρηματοδοτούμενοι παλαιότερα από την κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα.

Όταν ο (εμμέσως ιδιωτικοποιημένος ΠΟΕ) προσπαθούσε να μαζέψει τα κομμάτια του για να αντιμετωπίσει τον ιό έμπολα, η Αβάνα είχε στήσει ήδη δωρεάν κλινικές σε χώρες της Αφρικής για να προλάβει την εξάπλωση του ιού και να βοηθήσει τους κατοίκους χωρών που λόγω της αποικιοκρατίας δεν είχαν τα μέσα να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Πως αντέδρασαν οι ΗΠΑ σε αυτή την κινητοποίηση; Προσπαθούσαν να πείσουν τους Κουβανούς γιατρούς να εγκαταλείψουν τους ασθενείς τους και να ζητήσουν άσυλο στην πλησιέστερη αμερικανική πρεσβεία.

info-war.gr

Πραξικόπημα στη Λευκωσία

 

Επιχείρηση “Κατάλυση τώρα, χωρίς δημοψήφισμα”. Θα συμπράξει η Αθήνα;…Αυτά που γίνονται στην Κύπρο είναι η γεωπολιτική “παραλλαγή του δόγματος του σοκ”.

Η κυπριακή αντιπολίτευση κρατάει πιθανώς στα χέρια της, αλλά δεν θα την κρατάει για πολύ, όχι μόνο την μοίρα της Κύπρου, αλλά και του ελληνισμού στο σύνολό του. Αν δεν κινηθεί τώρα, θα παρακολουθεί αύριο και μαζί της όλοι μας την καταστροφή.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πραξικόπημα με σκοπό την άμεση κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, πολύ προτού φτάσουμε σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα και παρακάμπτοντας τη βούληση των πολιτών της, είναι ήδη σε εξέλιξη στην Κύπρο, αλλά και σε Αθήνα, ΕΕ και ΟΗΕ. Πρωταγωνιστής του (και εδώ είναι η μεγάλη πρωτοτυπία αυτού του πραξικοπήματος), όπως και στο bail-in των κυπριακών τραπεζών που προηγήθηκε για να το ετοιμάσει, είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό την άμεση καθοδήγηση της Βικτόρια Νούλαντ. Η Βικτόρια Νούλαντ είναι ο “εγκέφαλος” της νεοσυντηρητικής φράξιας στην απερχόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανατροπή του Προέδρου Γιανουκόβιτς στο Κίεβο, που οδήγησε στον εμφύλιο της Ουκρανίας και στη σοβαρότερη κρίση στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης εδώ και πολλές δεκαετίες. Θέλει να κλείσει το κυπριακό τώρα, πριν αναλάβει ο Τραμπ και πριν ξανατεθεί το ελληνικό ζήτημα.

Πρόκειται για μια μεταμοντέρνα εκδοχή αλλά και την ουσιαστική συνέχεια και ολοκλήρωση του πραξικοπήματος και της εισβολής του 1974, με πολύ διαφορετικά μέσα, αλλά με ακριβώς τους ίδιους αρχιτέκτονες και με την ίδια επιδίωξη: την κατάργηση του διεθνώς αναγνωρισμένου, δημοκρατικού, ανεξάρτητου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

Θέλουν να αφαιρέσουν από τους ‘Ελληνες της Κύπρου (82% του πληθυσμού της νήσου, την οποία κατοικούν από χιλιάδων ετών) το νόμιμο δικαίωμα και το εργαλείο (το κράτος) για να διαφεντεύουν τον τόπο τους, που έχει τεράστια στρατηγική αξία για να τον αφήσουν στους κατοίκους του.

Αν ο σχεδιασμός Αναστασιάδη-Νούλαντ εφαρμοστεί μέχρι το τέλος και πετύχει, η διατάραξη των σχέσεων κρατικής κυριαρχίας που διατήρησε την ειρήνη στην Κύπρο, μετά το 1974, δεν θα θέσει σε κίνδυνο μόνο τους ‘Ελληνες στο νησί, αλλά και την ειρήνη στη Μεγαλόνησο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Θα οδηγήσει επίσης στην ένταξη της Τουρκίας από το παράθυρο (με δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις) στην ΕΕ, συνιστώντας σοβαρό πλήγμα σε ότι απέμεινε από τον δυνάμει ανεξάρτητο χαρακτήρα της ΕΕ και αναιρώντας τον βασικότερο λόγο που ο Καραμανλής επεδίωξε την ένταξη της Ελλάδας. Θα διευκολύνει πιθανώς μια επόμενη κρίση της ΕΕ (δημιουργώντας δυνάμει Βοσνία στο εσωτερικό της) και δεν αποκλείεται να συμβάλει σε αιματηρή “τελική λύση” του ίδιου του “ελληνικού προβλήματος”.
 

Τι κάνει και γιατί ο Αναστασιάδης

Αντιμέτωπος ο κ. Αναστασιάδης και βασικά οι … από πίσω του, με το πολύ πραγματικό ενδεχόμενο να απορριφθεί το εξωφρενικό σχέδιο “λύσης” που ετοιμάζουν σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα, αποφάσισαν να ξεπεράσουν τον “σκόπελο” της λαικής κυριαρχίας με την υιοθέτηση βασικών ρυθμίσεών του σχεδίου ήδη από τώρα με τη μορφή “προσωρινής συμφωνίας” και την περιβολή τους με διεθνές κύρος μέσω αποφάσεων της ΕΕ και της “πολυμερούς διάσκεψης”, που δεν έχει καμία σχέση με τη διεθνή διάσκεψη που ζητούσε από δεκαετιών η Κύπρος, αλλά αποτελεί ρέπλικα των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Θυμίζουμε ότι εκείνες οι διασκέψεις και οι συμφωνίες που εκεί συνήφθησαν οδήγησαν στα γεγονότα του 1963 στην Κύπρο, του 1967 στην Ελλάδα και του 1974 πάλι στην Κύπρο (Ανταλκίδειο Ειρήνη είχε αποκαλέσει στη Βουλή των Ελλήνων ο Ηλίας Ηλιού τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, τότε που, ακόμα, γραμμένες με ποταμούς αίματος και με αφόρητο πόνο, οι λέξεις αριστερά και αξιοπρέπεια ήταν σχεδόν ταυτόσημες, δεν είχαν γίνει η μία το αντίθετο της άλλης).

Όταν ο κ. Αναστασιάδης προσέλθει, όπως ετοιμάζεται να κάνει τώρα, στην ΕΕ να την “ενημερώσει” για το δικό του σχέδιο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, που δεν ξέρει κανείς τι ακριβώς προβλέπει, εκτός από τον ίδιο και τη Νούλαντ, ίσως και δυο-τρεις ακόμα, εκτός των άλλων δημιουργεί τετελεσμένα για τους πολίτες που δεν έχουν ερωτηθεί.

Τι θα πει στους Ευρωπαίους, πριν τα πει στους Κυπρίους; Πιθανότατα θα αποδεχθεί ότι οι Τούρκοι στρατιωτικοί δεν μπορούν να φύγουν αύριο το πρωί (όπως συμφώνησε ακόμα και ο κ. Κοτζιάς σε συνέντευξή του στην Καθημερινή προ διμήνου και ενώ είναι προφανές ότι αν πάρουν οι Τούρκοι αυτό που θέλουν χωρίς να φύγουν, απλούστατα δεν θα φύγουν ποτέ και δεν υπάρχει κανείς για να τους διώξει!). Πιθανότατα θα αποδεχθεί διεθνώς ότι η Κύπρος θα είναι ένα παράξενο κράτος χωρίς δικό του στρατό, αλλά με διεθνείς αστυνομίες χριστιανικών και μουσουλμανικών χωρών (άλλη μια φαεινή ιδέα της Αθήνας, ή όσων την συμβουλεύουν και αυτήνα), να τηρούν την τάξη (!) και ότι θα διέπεται από ένα παράξενο και παγκοσμίως μοναδικό είδος διεθνών εγγυήσεων.

Με δύο λόγια, ο Αναστασιάδης πάει στο συμβούλιο της ΕΕ και στο ΕΛΚ για να παραιτηθεί, ήδη από τώρα, των πιο βασικών και των πιο εύλογων και νόμιμων διεκδικήσεων όλων των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974, δηλαδή της πλήρους, χωρίς όρους, άμεσης αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, ως προϋπόθεση της όποιας λύσης και της κατάργησης των αποικιοκρατικών εγγυήσεων των συμφωνιών του ’60.

Αν αύριο οι Κύπριοι πολίτες ανακαλύψουν, όπως είναι πολύ πιθανό, ότι δεν συμφωνούν με τις ρυθμίσεις που έχει προτείνει, τι θα κάνουν; Θα πάνε εκ των υστέρων να λένε στους Ευρωπαίους ότι διαφωνούν με όσα τους είπε ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος και τα συμφώνησε με την Ευρώπη, την Ελλάδα και την Τουρκία;

Ο ξένος παράγων δεν ελπίζει να μεταπείσει τους Κυπρίους για να δεχθούν το σχέδιο που απέρριψαν το 2004 σε ακόμα χειρότερη εκδοχή μάλιστα (αν μπορούμε δηλαδή να το πούμε αυτό, γιατί και τότε και τώρα μιλάμε για τον θάνατο του κράτους). Το μεγάλο όπλο των ξένων στην Κύπρο είναι κυρίως ένα: ο αδίστακτος Πρόεδρός της. Αυτό χρησιμοποιούν ώστε να εξαντλήσουν όλες τις νομιμοφανείς δυνατότητες να παρακάμψουν το δημοψήφισμα, να δεσμεύσουν όσο μπορούν περισσότερο Κύπρο, Ελλάδα και ΕΕ σε μια φόρμουλα διάλυσης του κυπριακού κράτους και να την εφαρμόσουν ήδη από τώρα, όσο και όπου είναι δυνατό.

Ο “σχεδιασμός” προβλέπει “προσωρινή συμφωνία” Ελληνοκυπρίων (δηλαδή Αναστασιάδη-Νούλαντ) και Τουρκοκυπρίων (δηλαδή Ερντογάν), που θα επιχειρηθεί να περιβληθεί διεθνές κύρος μέσω αποφάσεων της ΕΕ και της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία που θα συγκαλέσει ο ΟΗΕ). Οι βασικές πρόνοιες αυτής της “προσωρινής συμφωνίας” θα υιοθετηθούν με νομοθετικές πρωτοβουλίες από τώρα και η Κυπριακή Δημοκρατία ως κρατική οντότητα θα αρχίσει να εξαφανίζεται πολύ προτού γίνει (αν τελικά γίνει) το δημοψήφισμα.

Στο δημοψήφισμα, αν γίνει, οι Κύπριοι πολίτες θα μπορούν να ψηφίσουν ότι θέλουν. Αλλά στις πραγματικές τοπικές και διεθνείς συνθήκες η πιθανότητα να ανατρέψουν εκ των υστέρων με την ψήφο τους τετελεσμένα και το νομικό επιχείρημα που θα προσφέρει στην Τουρκία και τον διεθνή παράγοντα η υπογραφή του Αναστασιάδη είναι μηδαμινή. Πέραν του ότι θα εκβιασθούν πολιτικά τότε για να μην απορρίψουν μια συμφωνία που έχουν εγκρίνει με κάποια φόρμουλα και κάποιο τρόπο ο ΟΗΕ, η ΕΕ και η Ελλάδα! Στην καλύτερη περίπτωση θα έχουν απωλέσει την αναμφισβήτητη σήμερα νομιμότητα των αξιώσεών τους, στη χειρότερη το κράτος τους, προϋπόθεση για την επιβίωσή τους.

Δεν ζούμε στο 1967 ή στο 1974. ‘Ετσι και η “τεχνολογία” που τώρα χρησιμοποιείται στην Κύπρο, είναι παραλλαγή της σύγχρονης μεθόδου “νομιμοφανών πραξικοπημάτων” που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα κατά κόρον στη Λατινική Αμερική, ιδίως στη Βραζιλία, εκεί για την ανατροπή αριστερών κυβερνήσεων. Αυτά όμως τα πραξικοπήματα αφορούσαν την πολιτική των κρατών, όχι την υπόστασή τους. Στην Κύπρο, η διασάλευση των θεμελιωδών σχέσεων κρατικής κυριαρχίας στις οποίες στηρίχτηκε η ειρήνη μετά το 1974, θα οδηγήσει σχεδόν αναπόφευκτα σε αιματηρές συγκρούσεις κι αυτές δεν θα αφήσουν χωρίς σοβαρότατες συνέπειες την ίδια την Ελλάδα, όπως μαρτυρά όλη η ελληνική ιστορία μετά το 1950.

Αν οι Κύπριοι χάσουν τώρα το κράτος τους, έστω και με κάποια αμφίβολης νομιμότητας φόρμουλα, δεν θα το ξαναβρούν ούτε και στη Δευτέρα Παρουσία. Του ενός δεινός στην Κύπρο, μύρια θα ακολουθήσουν και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Θα καταλήξουμε να συζητάμε στα καφενεία της Οικουμένης, ‘Ελληνες της Κύπρου και ‘Ελληνες της Ελλάδας, όσοι απομείνουμε, πως έγινε και χάθηκε όχι ο μισός, όπως το 1922, αλλά ολόκληρος ο ελληνισμός.

Συνταγματική Εκτροπή – Πρόεδρος εκτός νομιμότητας

Ο Κύπριος πρόεδρος κινείται ήδη εκτός της κυπριακής συνταγματικής νομιμότητας (και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου) και εκτός των αρμοδιοτήτων και δικαιοδοσιών του. ‘Εχει ουσιαστικά οικειοποιηθεί εξουσίες … συντακτικής συνέλευσης, αν όχι του ίδιου του σώματος των Κυπρίων πολιτών που αποφάσισαν τουλάχιστον τι δεν θέλουν, με συντριπτική πλειοψηφία και με άμεση εκδήλωση της βούλησής τους στο δημοψήφισμα του 2004.

‘Όλα όσα πράττει ο κ. Αναστασιάδης έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με την ισχυρότερη συντακτική πράξη στην κυπριακή ιστορία, την άμεση εντολή του δημοψηφίσματος του 2004.

Αλλά και το δημοψήφισμα να μην είχε προηγηθεί, ακόμα και σε συνταγματικές μοναρχίες είναι αδιανόητο για τον μονάρχη να διαπραγματεύεται την υπόσταση και να συνομολογεί την κατάργηση του κράτους του, καταχρώμενος μιας διαδικασίας που ξεκίνησε ως “διακοινοτική διαπραγμάτευση” και καταλήγει τώρα σε διαπραγμάτευση όρων παράδοσης του κράτους από Πρόεδρο μη έχοντα προς τούτο εντολή από κανέναν άλλο, πλην του “διεθνούς παράγοντος”, για λογαριασμό του οποίου πάντα ενεργούσε και πάντα ενεργεί, περιλαμβανομένης της καταλήστευσης των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες.

Δεν συζητάνε στις “διακοινοτικές”, υπό τον όρο έστω εκ των υστέρων επικύρωσης από τους πολίτες, για τα δικαιώματα που οφείλει να απολαμβάνει η τουρκοκυπριακή μειονότητα του πληθυσμού και πως θα πρέπει να οργανωθούν οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων. Μια τέτοια συζήτηση, αν ήταν ειλικρινής, και αν αποσκοπούσε σε οποιαδήποτε πραγματική συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, δεν θα μπορούσε να γίνει εν κρυπτώ και εν παραβύστω από κρατικούς αξιωματούχους, εντεταλμένους της ‘Αγκυρας, δυτικούς διπλωμάτες και διάφορους παράγοντες του παρασκηνίου. Αν συζητάμε για πραγματική λύση του κυπριακού και όχι πως θα ξαναπνίξουμε στο αίμα το νησί, τότε οι ίδιες οι δύο κοινότητες θάπρεπε να συζητήσουν ανοιχτά για το πως θέλουν να ζήσουν σε πολύ διαφορετικές από σήμερα συνθήκες.

Στην πραγματικότητα δεν επιχειρείται καμία συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφιλίωση όταν οι Ελληνοκύπριοι μιλάνε για κυπριακό κράτος και οι Τουρκοκύπριοι για δύο κράτη. Αυτό που φτιάχνεται στην Κύπρο είναι το σκηνικό της επόμενης σύγκρουσης.

Ξεχνάμε πολύ εύκολα την ιστορία μας και θα την πατήσουμε πολύ άσχημα. Το 1963, ο Βρετανός αξιωματικός Μπράμπαντ συνόδευσε τον Αμερικανό Υφυπουργό Τζωρτζ Μπωλ για να του δείξει από το ελικόπτερο το εντυπωσιακό έργο που είχε κάνει για την ειρήνευση Ελλήνων και Τούρκων. ‘Οταν κατέβηκαν από το ελικόπτερο ο Μπωλ του είπε. “’Εκανες έξοχη δουλειά. Μόνο που το πήρες λάθος. Δεν θέλουμε να ειρηνεύσουν αυτοί”. (τα διηγήθηκε ο ίδιος στο βιβλίο του).

Η διακοινοτική διαπραγμάτευση έχει προ πολλού εξελιχθεί σε συζήτηση για το πως θα διαλυθεί το κυπριακό κράτος και σε τι καθεστώς θα ζει όχι η τουρκοκυπριακή μειονότητα, αλλά η ελληνοκυπριακή πλειονότητα.

Ποιός μπορεί να ονομάσει κράτος ένα μόρφωμα που δεν θα έχει δικό του στρατό και αστυνομία, αλλά ξένοι στρατοί και αστυνομίες θα τηρούν την τάξη; Τι είδους δημοκρατία θα είναι αυτή όπου η πλειοψηφία δεν θα έχει σε κανένα θέμα δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις και αυτές θα παραπέμπονται (σε περίπτωση διαφωνίας της μειοψηφίας) σε ξένους ή σε κλήρωση;

Πρέπει εξάλλου να έχει έρθει κάποιος από τον Άρη για να πιστέψει ότι θα ανεχτούν οι ‘Ελληνες του νησιού υποχρεωτικά Τούρκο εκ περιτροπής Πρόεδρο που δεν θα τον έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά θα τους τον φέρει καπέλο η συμφωνία του Αναστασιάδη.

Πολύ φοβάμαι ότι, προτού σφαχτούνε με τους Τούρκους, οι ‘Ελληνες θα κινδυνεύσουν να σφαχτούν μεταξύ τους. Αυτό που αρχίζει τώρα είναι το φιλμ 1960-74, μόνο που η ταινία γυρνάει από το τέλος προς την αρχή.

Ο κ. Αναστασιάδης διαπραγματεύεται και ετοιμάζεται τώρα να προσυπογράψει και να προσδώσει αυξημένο “νομότυπο” και διεθνές κύρος, σε ρυθμίσεις που όχι μόνο δεν έχουν συμφωνήσει, αλλά ούτε καν τις ξέρουν οι άμοιροι υπήκοοί του στις λεπτομέρειές τους, ούτε καν τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο.

‘Ηδη όμως, και επί τη βάσει των όσων έχουν δημοσιοποιηθεί, αν το σχέδιό του ολοκληρωθεί, θα θέσει σε βέβαιο κίνδυνο όχι μόνο τους ‘Ελληνες της Κύπρου, αλλά και την ειρήνη στη Μεγαλόνησο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
 

Υπάρχουν τρόποι αντίδρασης;

Αυτά που γίνονται στην Κύπρο είναι η γεωπολιτική “παραλλαγή του δόγματος του σοκ”.

‘Ολοι περιμένουν την επανάληψη του 2004. Ψυχολογικά ετοιμάζονται να ξαναδώσουν τη μάχη του 2004 και να την ξανακερδίσουν. Ο αντίπαλος όμως δεν είναι κουτός να κάνει τα ίδια. Θα έρθει από κει που δεν τον περιμένουν, τα χτυπήματα θα είναι γρήγορα, μέσα στις γιορτές, το έργο θα τελειώσει προτού καλά καλά καταλάβουν τι γίνεται και πως πρέπει να αντιδράσουν.

Είναι δουλειά της κυπριακής αντιπολίτευσης να αποφασίσει πως θα δράσει, αν όμως δεν κινηθεί έγκαιρα και σωστά είναι προφανές ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε Κύπρος, ούτε αντιπολίτευση.

Αν δεν καταγγείλει τώρα τη βαριά συνταγματική εκτροπή που συντελείται, χρησιμοποιώντας όλα τα νόμιμα μέσα για να σταματήσει τον Πρόεδρο δεν θα έχει αύριο τη δυνατότητα να το κάνει.

Και πρέπει να το κάνει και διεθνώς. Στις συνθήκες που αντιμετωπίζει τώρα ο κυπριακός λαός, συνθήκες άμεσης και ύψιστης απειλής όχι από έξω, αλλά από μέσα, ο ΟΗΕ, τα μόνιμα μέλη του ΣΑ, η ελληνική και βρετανική κυβέρνηση και αντιπολίτευση, η ΕΕ και οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να ενημερωθούν από κάποιον επίσημα από τους εκπροσώπους της διαπιστωμένης άλλωστε βούλησης του κυπριακού λαού ότι αυτά που γίνονται εν ονόματί του δεν γίνονται και με τη συγκατάθεσή του, παραβιάζουν βασικές αρχές του δικαίου και συνιστούν συνταγματική εκτροπή. Η σιωπή επί του προκειμένου θα εκληφθεί ως συγκατάθεση.

Φυσικά θα κατηγορηθεί η αντιπολίτευση αν τα κάνει αυτά. Αλλά σημασία τώρα δεν έχουν τόσο οι καλοί τρόποι και η εικόνα, όσο η ουσία, η σωτηρία της Κύπρου και των ανθρώπων της. Αύριο θα είναι πολύ αργά.

Η κυπριακή αντιπολίτευση κρατάει πιθανώς στα χέρια της, αλλά δεν θα την κρατάει για πολύ, όχι μόνο την μοίρα της Κύπρου, αλλά και του ελληνισμού στο σύνολό του. Αν δεν κινηθεί τώρα, θα παρακολουθεί αύριο και μαζί της όλοι μας την καταστροφή.
 

                                                                                                         www.konstantakopoulos.gr