Γράμμα στην κόρη μου (JORGE BUCAY)

Χόρχε Μπουκάι

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα ‘θελα να ‘μαι σίγουρος ότι σου έμαθα

Να χαίρεσαι τον έρωτα 

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

Να είσαι φίλη του εαυτού σου

Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’ αγαπάνε

Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό

Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου

Να αγαπάς κι να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου

Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα

Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός

Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου

Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου

Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

Να μη επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές

Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες

Να ρισκάρεις περισσότερο

Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου

Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου

Να φέρεσαι κα να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

Να γεμίζεις πρώτα το δικό σου ποτήρι κι αμέσως μετά το ποτήρι των άλλων

Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου

Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα

Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο

Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου

Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι

Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί

Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου

Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο

Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα.

Ο Δρόμος της Ευτυχίας 

Πηγή:www.lecturesbureau.gr

Γιατί στα πανεπιστήμια;...

Τάκης Ψαρίδης 

Χθες η αστυνομία εισέβαλε στον περιβάλλοντα χώρο της φοιτητικής εστίας Ζωγράφου, εντόπισε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών, συνέλαβε πέντε ναρκέμπορους και πολύ καλά έκανε! Όμως γιατί τόσο καιρό δεν... έκανε τη δουλειά της; 

Έτσι και αλλιώς εντέλλεται από τον νόμο να αντιμετωπίζει την εγκληματικότητα σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της αστυνομίας η εγκληματικότητα με την παρούσα διακυβέρνηση έχει πολλαπλασιαστεί και οργιάζει, όχι μέσα στα πανεπιστήμια, αλλά σε διάφορους χώρους έξω από αυτά.

Γιατί λοιπόν ο κος Μητσοτάκης με τον κο Χρυσοχοΐδη δεν ιδρύουν ειδικά σώματα της αστυνομίας και σε άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα ειδικό σώμα στο Κολωνάκι όπου αντί για χιόνι πέφτει κόκα και στο Μενίδι που έχει μετατραπεί σε Φαρ Ουέστ;

Γιατί δεν επιτρέπουν την ιδιωτική φύλαξη των πανεπιστημίων όπως γίνεται σε όλη τη Ευρώπη, αλλά επιλέγουν την αστυνόμευση; Το ακαδημαϊκό προσωπικό της Οξφόρδης με ανακοίνωση του βεβαιώνει ότι δεν υπάρχει αστυνομία στο πανεπιστήμιο, ανησυχεί για τις ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης και εκφράζει την συμπαράσταση του στους Έλληνες φοιτητές και σε όλους που αντιστέκονται στο νομοσχέδιο. 

Γιατί λοιπόν ιδρύουν ειδική αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια, εφόσον η υπάρχουσα μπορεί και οφείλει να κάνει τη δουλειά της όπως την έκανε και χθες στην φοιτητική εστία;

Προφανώς διότι το πρόβλημα για την «υπέρκομψη» διακυβέρνηση του κου Μητσοτάκη δεν είναι η παραβατικότητα, αλλά τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες των φοιτητών, γι’ αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν για να απαξιώσουν τα πανεπιστήμια και να τα αστυνομεύσουν. 

Έρχονται οι πιο μαύρες μέρες στην μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου και ξέρουν πως ο δήθεν «φιλελεύθερος» μητσοτακισμός δεν μπορεί να κρατηθεί στην εξουσία χωρίς την αστυνομοκρατία, όσα επικοινωνιακά σόου και αν κάνει, όσο φαγητό και αν μοιράσει στους άστεγους και όσο και αν δείχνει τις ρώγες του στήθους του στις πρόθυμες κάμερες... 

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

"... ο Σήφης ήταν άντρας από τους λίγους που έβγαλε ο τόπος μας:".

«Η μέρα που παρολίγον να σκοτωθώ στο ψάρεμα»

Με αφορμή τα όσα ακούγονται περί πιθανού χτυπήματος του Σήφη Βαλυράκη από άλλο σκάφος, ο Παύλος Πολάκης γύρισε τον χρόνο πίσω και θυμήθηκε μια δική του περιπέτεια και το πώς πήγε ο ίδιος να χάσει τη ζωή του σε μια βόλτα για ψάρεμα το καλοκαίρι του 1997.

"Διαβάζοντας τη δραματική εξέλιξη που παίρνει η ιστορία με το Σήφη τον Βαλυράκη, νιώθω πολύ θυμό σκεφτόμενος πως ένας... άνθρωπος με το πάθος του Σήφη, τη σωματική του κατάσταση παρά τα χρόνια του και την «ψυχή» που είχε, μπορεί να πήγε με αυτόν τον τρόπο... 

Δυστυχώς μπορεί να έγινε έτσι όπως βγαίνει τώρα στην επιφάνεια, με τον τσακωμό με κάποιο επαγγελματία ψαρά που κάνοντας κύκλους γύρω του για να τον αποτρέψει από το ψαροντούφεκο, δημιούργησε κυματισμό με αποτέλεσμα να πέσει από το φουσκωτό του και τελικά τον χτύπησε η βάρκα του ψαρά ο οποίος πιθανότατα δεν τον είδε όταν συνέβη η πρόσκρουση, αλλά σίγουρα το κατάλαβε μετά και έφυγε ελπίζοντας πως δεν θα ανακαλυφθεί... 

Αναλογιζόμενος αυτά μου ήρθε στο μυαλό μια αντίστοιχη (όχι ίδια) ιστορία που έχω ζήσει το καλοκαίρι του '97 σε μια ακτή πίσω από την Αγία Ρούμελη στα Σφακιά που δείχνει πόσο λεπτό είναι το νήμα της ζωής μας τελικά και πως μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου μπορεί να χαθούν όλα ή να γλυτώσεις...

Είναι Ιούλιος του 1997, είμαι στον τελευταίο χρόνο της ειδικότητας της Χειρουργικής στο Κρατικό της Νίκαιας και μετά από τη μεγάλη απεργία του Ιουνίου όπου αλλάξαμε την εφημερία στον Πειραιά από μέρα παρά μέρα σε ανά τριήμερο, πήραμε αυξήσεις ως νοσοκομειακοί γιατροί μετά από δώδεκα χρόνια και πήραμε περίπου 3 δις δραχμές χρηματοδότηση για το νοσοκομείο (για το ΤΕΠ ,τον Τεχνητό Νεφρό και τα εργαστήρια) αισθανόμενος πλήρη δικαίωση ,παίρνω την καλοκαιρινή άδεια και πάω στα Σφακιά βέβαια...Μαζί με τη Δώρα που ήταν τότε ειδικευόμενη Πνευμονολόγος στο Σωτηρια (όντας και νιόπαντροι).

Τότε είχα ένα φουσκωτό το Novurania 4,60 με μια 60 άρα μηχανή . Μανιτεβελο σκάφος ,τραβιόταν εύκολα με συμβατικό αυτοκίνητο ,με αρκετούς χώρους ,πολυεστερική γάστρα ,ρηχή όμως που πάνω από τα 4 μποφόρ κοπάναγε αρκετά αλλά για ψαροντούφεκο και μικρομεσαίες βόλτες ήταν ιδανικό. Οι συνήθεις βόλτες ήταν στις παραλίες γύρω από το Φραγκοκαστέλλο όπου το έριχνα από τη γλύστρα που είχε φτιάξει τότε ο και μετέπειτα σύντεκνος μου ο Σπύρος ο Βρανάς και τότε πρόεδρος της κοινότητας Πατσιανού. 

Έφτανα και Γαύδο και Γαυδοπούλα όταν είχε μπουνάτσες και βέβαια τα αγαπημένα μέρη ήταν από τη χώρα Σφακίων μέχρι το φαράγγι της Τρυπητής που ήταν τα σύνορα Σφακίων Σέλινου. Η περιοχή μετά τη χώρα Σφακιων δεν έχει δρόμο που να κατεβαίνει στη θάλασσα μέχρι τη Σούγια. Μια απόσταση είκοσι και κάτι μιλίων με απίθανα βουνά τρομερές παραλίες ,πευκόφυτη στο μισό της μέρος, έξοδος πολλών φαραγγιών στη θάλασσα (Αράδαινας, Ελυγιας, Σαμαριάς, Κλάδου-Δώματα, Τρυπητής) που ΕΙΝΑΙ ένα από τα ομορφότερα μέρη στην Ελλάδα.

Τότε όργωνα αυτά τα μέρη με το φουσκωτό και κάθε μέρα ανακάλυπτα και νέους βυθούς και τρομερές εμπειρίες. Ήμουν και 32 χρόνων και (παρά το τσιγάρο) κατέβαινα βαθιά και έπιανα πολλά ψάρια που τότε άρχιζαν να δέχονται την πίεση από την υπεραλίευση αλλά υπήρχαν πολλά .

Μια μέρα λοιπόν πήγα για ψάρεμα με το φουσκωτό το απόγευμα μόνος μου .Η Δώρα που πάντα ερχόταν μαζί μου, έχοντας κουραστεί την προηγούμενη μέρα που είχαμε πάει Γαυδοπούλα και είδε λίγο το Χριστό φαντάρο στο γυρισμό γιατί είχε βάλει καιρό, δεν ήρθε μαζί μου .

Η παρέα της Δώρας στο φουσκωτό όλα αυτά τα χρόνια και τότε και τώρα σε μένα λειτουργεί με δυο τρόπους. Πρώτον νιώθω πως είναι κάποιος μαζί μου και αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ασφαλείας και δεύτερο επειδή είναι κάποιος μαζί μου και πρέπει να τον γυρίσω πίσω ποτέ(σχεδόν τα πρώτα χρόνια ,σίγουρα εδώ και μια δεκαετία) ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΩ ΤΑ ΟΡΙΑ στη βουτιά !Επίσης όταν κάποιος είναι μαζί σου πάνω στο φουσκωτό βλέπει τα διερχόμενα σκάφη σε προειδοποιεί η τους προειδοποιεί καθώς τότε ειδικά η Δώρα ήξερε να κουμαντάρει το φουσκωτό και με ακολουθούσε παράλληλα με την ακτή όντας πιο ανοιχτά από μενα .

ΕΚΕΙΝΗ τη μέρα λοιπόν το πρώτο λάθος ήταν πως δεν ήρθε η Δώρα. Το δεύτερο λάθος ήταν πως λόγω του συγκεκριμένου ψαρέματος που πήγα να κάνω (γιατί ξεκίνησα απόγευμα, δεν είχα πολλή ώρα, ήμουν κουρασμένος από τις χθεσινές βαθιές βουτιές στη Γαυδοπουλα) δεν πήρα μαζί μου σημαδούρα!!!

Είχα διαλέξει να πάω σε ένα συγκεκριμένο σημείο μετά την Αγία Ρουμελη ,πονηρό που δεν το πιάνει το μάτι σου το οποίο όμως έχει μεγάλους σαργούς ρηχά ακριβώς στην κάθετη ακτή και λίγο πιο μέσα ακριβώς απέναντι από τα μικρά κατρακύλια έχει μια έκταση σαν ένα γήπεδο μπάσκετ περίπου που είναι γεμάτο πλάκες και ανάμεσα τους αυτή η μαύρη λασποάμμος με φύκια που είναι ιδανικός τόπος για μπαρμπούνια .Μεγαλα μπαρμπούνια όμως...

Άραξα λοιπόν το φουσκωτό παράλληλα με την ακτή, απέναντι από τα κατρακύλια στο τέλος προς το πέλαγος του «γηπέδου» σε μια απόσταση από την ακτή 35-40 μέτρα .

Εκεί θα ψάρευα σε ένα παραλληλόγραμμο 60 επι 40 μέτρα που ήταν ο τόπος που είχα ανακαλύψει ένα χρόνο πριν και είχα βγάλει σχεδόν πέντε κιλά μπαρμπούνια με το ψαροντούφεκο. Δεν πήρα σημαδούρα γιατί θεωρούσα πως και βάρκα η φουσκωτό να ερχόταν ήμουν τόσο κοντά στην ακτή που αποκλείονταν να περάσει ανάμεσα στο φουσκωτό μου και την ακτή και δεν θα απομακρυνόμουν πολύ κατά μήκος ώστε να κινδυνεύσω.

Άρχισα λοιπόν το ψάρεμα από την ακτή όπου χτύπησα σε 1,5 μέτρο νερό τρεις καλους σαργούς τους οποίους γύρισα στο σκάφος τους έβαλα στη λεκάνη του κινητήρα και παίρνοντας τα δυο 65αρια ψαροντούφεκα με την πεντάαινα που είχα μαζί μου, πήγα για τα μπαρμπούνια που όντως ήταν ξανά πάρα πολλά και ήρεμα!! Πήρα δυο ψαροντούφεκα γιατί τα ψάρια ήταν τόσα πολλά, το βάθος 5-6 μέτρα και βουταγα και με τα δυο και χτύπαγα ένα ψάρι με το ένα και ένα με το άλλο σχεδόν ταυτοχρονα (δεν λέω ψέμματα, έτσι έκανα μιλάμε για 23 χρόνια πίσω)

Είχα χτυπήσει πολλά ψάρια (πάνω από τριάντα) κάνοντας πέντε έξι φορές μπρος πίσω και παράλληλα με την ακτή το «γήπεδο», είχα αδειάσει δυο φορές την ψαροκρεμαστρα που είχα στη μέση μου για να μη με βαραίνουν και έκανα για τελευταία φορά τη βόλτα μπρος πίσω για να φύγω γιατί είχε πάει πια σχεδόν οκτω η ώρα. Ο ήλιος ειχε γύρει καλά, αν τον κοίταζες σε τύφλωνε και η θάλασσα στραφτάλιζε από τις πλάγιες ακτίνες του. Είχα την πλάτη μου στον ήλιο κολυμπούσα προς Αγία Ρουμελη, είχα απορροφηθεί από το ψάρεμα, δεν άκουγα, έβλεπα, σκεφτόμουν τίποτα άλλο παρά μόνο τα ψάρια, που παρά τα όσα είχα χτυπήσει ήταν πολλά και εκεί και κάνω μια βουτιά όπου πάλι χτυπάω μαζί δυο μπαρμπούνια με τα ψαροντουφεκά .

Ήμουν σε ένα βάθος έξι μέτρων ανέβαινα αργά στην επιφάνεια κρατώντας τα ψαροντούφεκα που κρέμονταν οι βέργες με τα ψάρια στην άκρη και περίπου ένα μέτρο πριν την επιφάνεια, ακούω ήχο εξωλέμβιας κοιτάω πάνω και μπροστά και βλέπω σε λιγότερο από ένα μέτρο από το κεφάλι μου μια καρινα πλαστικής βάρκας να έρχεται κατευθείαν απάνω μου!!!!!

Ευτυχώς αντέδρασα γρήγορα, ήμουν 32 χρόνων, πολύ πιο δυνατός από τώρα και βέβαια είχα και τύχη....

Άφησα αστραπιαία τα ψαροντουφεκά, έβαλα τα χέρια μου μπροστά, έσπρωξα με δύναμη την αριστερή μεριά της βάρκας στρίβοντας ταυτόχρονα το σώμα μου αριστερά γυρνώντας την πλάτη προς το τοίχωμα της βάρκας προφυλάσσοντας το κεφάλι και τότε ένιωσα ένα καλό χτύπημα στα πλευρά και στη μέση που μου έκοψε την ανάσα, αλλά δεν έχασα τις αισθήσεις μου, ούτε βούλιαξα. Το χτύπημα ήταν από τον πλαστικό σταθεροποιητή που έβαζαν παλιά πάνω από τις προπέλες και λειτουργούσε σαν φλαπ για να κατεβάζει την πλώρη. Είχα αποφύγει να με χτυπήσει η βάρκα στο κεφάλι η στην μπροστινή μεριά του θώρακα και της κοιλιάς όπως την έσπρωξα και έστριψα το σώμα μου αλλά σπρώχνοντας τη βάρκα να στρίψει δεξιά γύρισε στο τελείωμα της η μηχανή και με χτύπησε το πλαστικό πάνω από την προπέλα στην πλάτη

ΤΙ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ: Ένας από την Αγία Ρουμελη που πήγαινε να δει τα ζώα του που είχε σε ένα φαράγγι πιο πέρα, είδε το φουσκωτό,δεν είδε κανέναν απάνω, δεν έβλεπε σημαδούρα, τον είχε στραβώσει κι ο ήλιος και δεν με έβλεπε εμένα όσο ήμουν στην επιφάνεια με το αντιλαρισμα του νερού και αποφάσισε να περάσει ανάμεσα στη βάρκα και την ακτή για να δει τι γίνεται. (Λάθος βέβαια, που ήρθε να προστεθεί στα δυο δικά μου)

Ευτυχώς πήγαινε αργά, αλλά όχι και πολύ αργά.... Ο άνθρωπος το κατάλαβε πως με χτύπησε, σταμάτησε βέβαια, με βοήθησε και ανέβηκα στη βάρκα του, όπου συνήλθα λίγο. Είχε σκιστεί η στολή, είχα γδαρθεί στην πλάτη, πόναγα αρκετά έως πολύ, άρχισα να σκέφτομαι έχει γούστο να' χω κάνει κάνα πνευμοθωρακα ή ρήξη σπληνος από κάνα κάταγμα πλευρών, ψηλαφομουν μόνος μου στα πλευρά και στην κοιλιά, δύσπνοια δεν είχα αλλά πόναγα πολύ σε ένα πλευρό και στους παρασπονδυλικούς μύες.

Εντέλει μετά από κάνα εικοσάλεπτο, συνήλθα αρκετά από το χτύπημα εγώ, από το σοκ αυτός, μπήκα στη θάλασσα, μάζεψα τα ψαροντούφεκα που έπλεαν στα μεσόνερα, ανέβηκα στο φουσκωτό μου και γύρισα στο Φραγκοκαστελλο. 

Πόναγα κάμποσες μέρες μετά έπαιρνα παυσίπονα και συνέχισα βέβαια το ψάρεμα (με παρέα πια)

Πολλές φορές έχω αναλογιστεί πως εκείνη τη μέρα για ένα δυο δέκατα του δευτερολέπτου θα είχα πεθάνει η θα είχα βαριά αναπηρία. (είναι το δεύτερο συμβάν που έχω βιώσει έτσι)

Από τότε βέβαια, ούτε για αχινούς δεν πάω χωρίς σημαδούρα και προσπαθώ πάντα να έχω παρέα στο σκάφος τουλάχιστον, αν όχι και ζευγάρι στη βουτιά (αυτό δεν είναι πάντα εφικτό με τη ζωή που κάνω...)

........Είναι επικίνδυνο σπορ το ψαροντούφεκο, γιατί μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο. Όμως οι εικόνες και η ικανοποίηση που σου δίνει αυτή η επαφή με το υγρό στοιχείο και τα πλάσματα της θάλασσας δεν συγκρίνονται με τίποτα. Εμένα αδειάζει το μυαλό μου, βγαίνω ξεκούραστος και όσο κι αν σας φανεί παράξενο και στην Ιατρική και στην πολιτική παρά πολλές ιδέες η λύσεις προβλημάτων, μου έχουν έρθει σαν εκλάμψεις μέσα στη θάλασσα. Λες και δουλεύει ένα τμήμα του εγκεφάλου υποσυνείδητα πράγματα που με απασχολούν και η ικανοποίηση που νιώθω με την επαφή με τη θάλασσα, οι ενδορφίνες που εκκρίνονται από την ικανοποίηση του ψαρέματος, να λύνουν το πρόβλημα .....

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΝΙΑΚΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΟΜΩΣ.....

ΥΓ. Μακάρι στα 78 μου να μπορώ να πηγαίνω για ψάρεμα όπως πήγαινε ο Σήφης που ήταν άντρας από τους λίγους που έβγαλε ο τόπος μας:".

www.facebook.com

μέσω www.nonews-news.com

Λουμούμπα: εξήντα χρόνια από τη δολοφονία ενός θρύλου

Άρης Χατζηστεφάνου

Πριν από έξι δεκαετίες δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος που θέλησε να αλλάξει το μέλλον του Κονγκό και ολόκληρης της αφρικανικής ηπείρου. H εφημερίδα Guardian έκανε λόγο για τη «σημαντικότερη δολοφονία του 20ού αιώνα». Τα επετειακά αφιερώματα όμως ήταν περιορισμένα. Ίσως γιατί η μνήμη του Πατρίς Λουμούμπα κατατρύχει ακόμη την παγκόσμια βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας.

«O Λουμούμπα είναι το μικρό μου αγόρι. Τον ονόμασα έτσι προς τιμήν ενός μεγάλου άνδρα που πολέμησε για την ελευθερία του Κονγκό». Η ερμηνεύτρια Μίριαμ Μακέμπα, γνωστή και ως Μάμα Άφρικα, τραγουδούσε για τον εγγονό της, που έφερε το βαρύ όνομα ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε με τον αντιαποικιακό και αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ είχε ονομάσει τουλάχιστον έναν δρόμο ή μια πλατεία προς τιμήν του ενώ το όνομά του συμπεριλαμβανόταν σε δεκάδες τραγούδια, βιβλία και ταινίες.

Ο Τσε Γκεβάρα από το 1964 –τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του– προειδοποιούσε ότι η ανθρωπότητα θα πρέπει να διδαχτεί από τη δολοφονία του Λουμούμπα. Παρ’ όλα αυτά φέτος, στην επέτειο των 60 χρόνων από τη δολοφονία του, το όνομα Λουμούμπα με δυσκολία κέρδισε μερικούς τίτλους στις ειδήσεις των μεγαλύτερων μέσων ενημέρωσης.

Ο Πατρίς Λουμούμπα γεννήθηκε το 1925 στη σκιά της βελγικής αποικιοκρατίας. Μερικές δεκαετίες νωρίτερα η χώρα του είχε γνωρίσει μία από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β’ του Βελγίου είχε εξοντώσει 10-15 εκατομμύρια ανθρώπους για να εξασφαλίσει τη συνεχή ροή καουτσούκ προς τις αγορές της Δύσης. Ο βελγικός στρατός κατοχής έκοβε το δεξί χέρι ακόμα και σε ανήλικα παιδιά, όταν δεν κατάφερναν να συγκεντρώσουν την καθορισμένη ποσότητα καουτσούκ. Σύμφωνα μάλιστα με τον γερμανικό Τύπο της εποχής, σε μία ημέρα είχαν φτάσει να κόψουν 1.308 χέρια.

Στα χρόνια του Λουμπούμπα η γενοκτονία είχε σταματήσει χάρη στις διεθνείς πιέσεις (και το γεγονός ότι η τόσο σκληρή τιμωρία μείωνε την… παραγωγικότητα του εργατικού δυναμικού). Οι κάτοικοι του Κονγκό όμως παρέμεναν ουσιαστικά σκλάβοι του Βελγίου, όπως τους παρουσίαζε και ο σκιτσογράφος Ζορζ Ρεμί στις απροκάλυπτα ρατσιστικές ιστορίες του Τεν Τεν.

Η πραγματική αλλαγή που συντελούνταν δεν αφορούσε τόσο τις συνθήκες εργασίας όσο τις πρώτες ύλες που αντλούσαν οι δυτικές δυνάμεις από το Κονγκό. Το καουτσούκ έδωσε τη θέση του σε πολύτιμα μέταλλα όπως το κοβάλτιο και το κολτάνιο, τα οποία χρησιμοποιούνται και σήμερα στις περισσότερες ηλεκτρονικές συσκευές. Ήδη από το 1946 οι ΗΠΑ είχαν κατατάξει το κοβάλτιο στα «στρατηγικής σημασίας» μεταλλεύματα, τα οποία θεωρούνταν «αναντικατάστατα» για τη λειτουργία της Πολεμικής Αεροπορίας, του Στρατού Ξηράς και των διαστημικών αποστολών.

Η εμπλοκή, βέβαια, των ΗΠΑ στην περιοχή είχε ξεκινήσει από το 1885, όταν έγιναν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το Κονγκό ως προσωπική κτήση του βασιλιά Λεοπόλδου Β’.

Σε αυτές τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, οι οποίες οξύνθηκαν με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, ανέλαβε πολιτική δράση ο Πατρίς Λουμούμπα, ο οποίος έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του ανεξάρτητου Κονγκό. Αν και δεν ασπάστηκε ποτέ τις αρχές του σοσιαλισμού ή του κομμουνισμού, προωθούσε τον κεντρικό ρόλο του κράτους για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών εναντίον των ιδιωτικών εταιρειών του Βελγίου. Κυρίως όμως αναγνώριζε το δικαίωμα της ένοπλης πάλης σε εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα που αναπτύσσονταν σε ολόκληρη την Αφρική. Ο ίδιος στράφηκε πρόσκαιρα προς τη Σοβιετική Ένωση, μόνο όταν απέτυχαν και οι τελευταίες προσπάθειές του να προσεγγίσει χώρες όπως οι ΗΠΑ και ενώ ο ΟΗΕ τηρούσε συχνά ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον ίδιο και τους στρατιωτικούς που επιχειρούσαν να τον ανατρέψουν.

H μοίρα του είχε ήδη προαποφασιστεί και η σύλληψη και η εκτέλεσή του ήταν θέμα χρόνου, καθώς αμερικανικές και βελγικές Μυστικές Υπηρεσίες κατέστρωναν συνεχώς σχέδια για τη δολοφονία του με εμπλοκή πρακτόρων της CIA και μισθοφόρων από το Βέλγιο. Παρά το γεγονός όμως ότι και οι δύο χώρες έχουν αποδεχτεί, άμεσα ή έμμεσα, την εμπλοκή τους στη δολοφονία, κανένας από τους δράστες ή τους ηθικούς αυτουργούς δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη.

Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, που φέρεται να εμπλέκεται άμεσα, είναι και ο Ετιέν Νταβινιόν, πάλαι ποτέ αντιπρόεδρος της Κομισιόν και πρώην διευθυντής γιγαντιαίων επιχειρήσεων και τραπεζών όπως η Société Générale de la Belgique. Το 1960 ως νεαρός διπλωμάτης στο βελγικό υπουργείο Εξωτερικών έστειλε ένα τέλεξ στο οποίο αναφερόταν ότι το Βέλγιο ζητά την οριστική εξόντωση (élimination définitive) του πρωθυπουργού του Κονγκό. Έξι δεκαετίες αργότερα ο Νταβινιόν επιμένει ότι είχε απλώς χρησιμοποιήσει μια λάθος λέξη και αντί για «εξόντωση» εννοούσε «παραγκωνισμό».

Είχα την τύχη (;) να γνωρίσω τον Νταβινιόν στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «This is not a coup» για μια άλλη ιστορική του ιδιότητα: του επικεφαλής του λόμπι των Ευρωπαίων τραπεζιτών και βιομηχάνων που επέβαλαν τη δημιουργία του ενιαίου νομίσματος. Αν και η συζήτησή μας δεν περιστράφηκε γύρω από τη δολοφονία του Λουμούμπα, είχα συνεχώς την αίσθηση ότι συνομιλώ με έναν από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.

Χωρίς ανθρώπους σαν τον Νταβινιόν, και τους συναδέλφους του στα υπουργεία Εξωτερικών και τις Μυστικές Υπηρεσίες του Βελγίου και των ΗΠΑ, το Κονγκό ίσως να ήταν μια πραγματικά ανεξάρτητη χώρα, η οποία δεν θα βυθιζόταν σε έναν διαρκή εμφύλιο σπαραγμό. Κατέχοντας το 64% των παγκόσμιων αποθεμάτων κολτανίου θα μπορούσε θεωρητικά να μετατραπεί στη «Σαουδική Αραβία» της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας.

Επαρκείς λόγοι ώστε ορισμένοι να θέλουν να ξεχάσουμε το όνομα του Πατρίς Λουμούμπα. 

Πηγή:efsyn.gr

Η Δημοκρατία στο έλεος των "ειδικών"

 

Η απειλή του κορονοϊού είναι απολύτως πραγματική το ίδιο όμως και η απόπειρα εκμετάλλευσης ενός υπαρκτου κινδύνου από την κυβέρνηση, με τους πολίτες φοβισμένους και τα δικαίωματά τους σε διαρκή υποχώρηση.

Μάνος Χωριανόπουλος

Η ξαφνική ανακοίνωση της αστυνομίας περί απαγόρευσης δημόσιων συναθροίσεων μέχρι την 1η Φεβρουαρίου, χωρίς καμία προειδοποίηση, άγρια χαράματα και χωρίς επαρκή αιτιολογία, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι με πρόσχημα μια πραγματική απειλή, εφαρμόζεται χωρίς δισταγμό το δόγμα "αποφασίζομεν και διατάσσομεν".

Γίνεται μάλιστα και επίκληση σε εισήγηση της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, κάτι το οποίο διαψεύδεται από τους... ειδικούς, ενώ είναι προφανές ότι η απόφαση συνδέεται με συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που προγραμματίζονται για τις επόμενες μέρες.

Η αντιμετώπιση της επιδημίας κορονοϊού, αποτέλεσε και πολύ σωστά την πρώτη προτεραιότητα των προσπαθειών της Πολιτείας από τη στιγμή που ο φονικός ιός έφτασε και στη χώρα μας.

Εδώ και 10 μήνες, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συμμορφώνεται σε μέτρα και κανόνες, που δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν με οποιαδήποτε άλλη συνθήκη στη Μεταπολίτευση.

Στο πρώτο κύμα κορονοϊού, οι αντιδράσεις  ήταν ελάχιστες, καθώς υπήρχε μια λογική στους σχεδιασμούς και οι κυβερνητικές αποφάσεις λαμβάνονταν με βάση τις εισηγήσεις της Επιτροπής Εμπερογνωμόνων.  Ήταν άλλωστε πιο εύκολο να κλειστούν όλοι στα σπίτια τους μπροστά σε μια άγνωστη απειλή τέτοιου μεγέθους.

Από το καλοκαίρι και μετά όμως, όταν άρχισε πια ξεκάθαρα να βαραίνει στις αποφάσεις η πολιτική και η μικροπολιτική, η επίκληση στην Επιτροπή των ειδικών, είναι πολλές φορές ένα άλλοθι που εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς.

Το θολό τοπίο ως προς τις εισηγήσεις, η μη δημοσίευση των πρακτικών των συνεδριάσεων της Επιτροπής, οι αλληλοαντικρουόμενες δηλώσεις των ειδικών στα κανάλια και οι αποφάσεις που απλώς ανακοινώνονται, δείχνουν -πέρα από την απουσία συνεκτικού σχεδίου- ότι η κρίση εκλαμβάνεται από την κυβέρνηση και ως μια ευκαιρία.

Ευκαιρία εδραίωσης της εξουσίας της, ευκαιρία να περάσουν νόμοι και ρυθμίσεις, με τους πολίτες κλεισμένους στα σπίτια τους, ευκαιρία να εκπαιδευτούν οι πολίτες στη μη αντίδραση και σε απαγορεύσεις, που δεν εξηγείται επαρκώς πώς συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της πανδημίας.

Mπορεί για παράδειγμα η κυβέρνηση να καθυστέρησε να λάβει μέτρα στη Θεσσαλονίκη για μεταφυσικούς λόγους ή να παρακολουθεί τον συνωστισμό σε εμπορικούς δρόμους, αλλά την ίδια στιγμή διατηρεί τη νυχτερινή απαγόρευση, αντί να περιφρουρήσει την αιτιολογημένη μετακίνηση μέσω των πολυδιαφημισμένων SMS.

Η απειλή του κορονοιού είναι απολύτως πραγματική το ίδιο όμως και η απόπειρα εκμετάλλευσης ενός υπαρκτου κινδύνου από την κυβέρνηση, η οποία θέλει οι πολίτες να εργάζονται, να πληρώνουν, να καταναλώνουν και να εθίζονται στην κουλτούρα της απαγόρευσης.

Ο εφιάλτης του κορονοϊού, μετατρέπεται έτσι σε όνειρο του εξουσιαστή, με τους πολίτες τρομοκρατημένους και τα δικαίωματά τους σε διαρκή υποχώρηση.

www.news247.gr

“24 νεκροί και η θεία Μαρίκα”

 

του Θανάση Καρτερού  

Χθεσινό ανακοινωθέν: 436 νέα κρούσματα, 286 διασωληνωμένοι, 25 νεκροί. Λάθος, λάθος. 24 νεκροί και η θεία Μαρίκα. Διότι οι νεκροί ως αριθμός είναι ουδέτερο πράγμα. Μπορεί να προκαλέσει ανησυχία, να τρομάξει, να δώσει αφορμή για ανακοίνωση κατά της κυβερνητικής ανεμελιάς και του γλωσσοδέτη του Ταραντίλη. Αλλά η θεία Μαρίκα είναι άλλη ιστορία. Για όσες και όσους τη γνώρισαν, την αγάπησαν, τους στήριξε, τη στήριξαν, τους τσάντισε, την τσάντισαν είναι απώλεια. Που σβήνει κάθε διαίρεση και κάθε πολλαπλασιασμό. Διότι εδώ η αριθμητική δεν αποκαλύπτει. Κρύβει.

Κρύβει τη θεία Μαρίκα, που πορεύτηκε με αξιοπρέπεια στις δεκαετίες που της δόθηκαν. Κομψή μέχρι το τέλος -στο κομμωτήριο λένε ότι την άρπαξε ο ιός-, λίγο γκρινιάρα, όπως αρμόζει σε μητέρα και γιαγιά. Και απαραίτητη σε όλους, μόνο που όλοι το κατάλαβαν με τον δύσκολο τρόπο όταν έφυγε. Κρυμμένη κι αυτή πίσω από τη λογιστική των νεκρών. Κι ακόμα χειρότερα, πίσω από τα ίσως απαραίτητα για τη στατιστική του θανάτου, αλλά πάντως ανατριχιαστικά, στοιχεία. Ενδιάμεση ηλικία, υποκείμενα νοσήματα, φύλο. Που κάτι θέλουν να πουν και κάτι να δείξουν – και δύσκολα καταλαβαίνεις τι.

Η θεία Μαρίκα! Μόνη για πενήντα μέρες στο νοσοκομείο, γιατί οι επισκέψεις απαγορεύονται. Ούτε παιδιά, ούτε εγγόνια να της χαμογελάσουν και να τους χαμογελάσει. Μόνη μέσα στον μακάβριο μαύρο σάκο που προορίζεται για τα θύματα του κορωνοϊού. Μόνη, ή μάλλον παρέα άλλους μόνους που μοιράστηκαν την ίδια τύχη στην ειδική πτέρυγα του νεκροταφείου. Η κομψή θεία, που συγκινούσε στα νιάτα της με την ομορφιά, που ήξερε να γελάει συγκρατημένα και να μιλάει συγκροτημένα, να κυκλοφορεί στον κόσμο και να ζει με τον κόσμο, απομονωμένη ακόμα και στον θάνατο. Στην πιο θλιβερή μεριά του κοιμητηρίου. Μετά από μια θλιβερή κηδεία.

Και η ζωή συνεχίζεται. Με όλα τα πάνω και τα κάτω της. Με κάτι χιλιάδες λιγότερους από την αρχή της πανδημίας. Που πάει να πει, κάτι λιγότερο για όλους μας, αλλά δύσκολο να το συνειδητοποιήσουμε αν το κακό δεν έρθει στο σπίτι μας, στους συγγενείς, τους γείτονες. Τότε καταλαβαίνουμε ότι χωρίς τη θεία Μαρίκα δεν είμαστε πια οι ίδιοι. Δυστυχώς. 24 νεκροί και η θεία Μαρίκα…

Αυγή

ΥΓ του blog: ......δεν υπάρχει θεσμός συλογγικός ή ατομικός σ' αυτό τον τόπο, δεν υπάρχει εισαγγελέας, πολιτικός, δημοσιογράφος ή ταγός να παρέμβει ώστε να σταματήσει αυτό το ανοσιούργημα που συντελλείται με το πρωτόκολλο της  ταφής των νεκρών από κορονοϊό....ένα πρωτόκολλο που προσβάλει τον άνθρωπο που φεύγει, τους συγγενείς και τους φίλους του, τις παραδόσεις και τα έθιμά μας, το νομικό και πολιτικό μας σύστημα και τον ανθρωπισμό μας εν τέλει....ένα πρωτόκολλο εντελώς αυθαίρετο, αντιεπιστημονικό κι απάνθρωπο, ενάντιο σε καθε διεθνη επιστημονική γνώση κι οδηγία από ΠΟΥ,CDC, ECDC κ.ά...... ένα πρωτόκολλο που υπάρχει για τον ιό Embola κι όχι για τον Covid19, που  το εισηγείται και το εφαρμόζει από μια αγνώστου νομιμότητας και δημοκρατικής συγκρότησης επιτροπή, που με φοβικές, ιδεοληπτικές και πάντως όχι επιστημονικές απόψεις κι αποφάσεις καταδυναστεύει την ζωή και την ελευθερία μας και προσβάλλει τον πολιτισμό μας….. πότε επιτέλους θα σταματήσει αυτός ο κανιβαλισμός των νεκρών μας;…..

Η «θρησκειοποίηση» της ατομικής ευθύνης

Της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη

Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα

Κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες

(Ποιες μάζες;… Μεταξύ μας τώρα

Π ο ι ο ί σκέφτονται τις μάζες;…

Το πολύ : μια λύτρωση ατομική – αν όχι ανάδειξη!…)

Τίτος Πατρίκιος

Τα τηλεοπτικά κανάλια με τα προκλητικά διαφημιστικά «πακέτα», ενώ ο αργός θάνατος του εμποράκου είναι πλέον γεγονός, ανέλαβαν σχεδόν ένα χρόνο τώρα να επικοινωνήσουν το μήνυμα για την τεράστια σημασία της ατομικής ευθύνης στη μάχη κατά του κορωνοϊού. Μείναμε και παραμένουμε σπίτι, προμηθευτήκαμε μάσκες προστασίας και αντισηπτικά κάθε είδους, η υγιεινή των χεριών μας έγινε εθισμός, η τήρηση των αποστάσεων από ανάγκη φιλοτιμία, η αποστολή sms πριν από κάθε μας έξοδο μηχανική κίνηση του δείκτη, η αποδοχή της νυκτερινής απαγόρευσης της κυκλοφορίας «για το καλό μας» αποδεκτή χωρίς δεύτερη σκέψη. Καλώς! Εν ολίγοις ενοχοποιηθήκαμε και αυτοενοχοποιηθήκαμε, όχι μόνο για τη διασπορά του ιού μα και για τις συνέπειες (!) και συμμορφωθήκαμε ως θύματα και ενεργούμενα.

Εκπαιδευμένοι μια ζωή να είμαστε πειθήνιοι, αποσπασματικοί χωρίς κριτική σκέψη, μονοδιάστατοι, «τηλεοπτικοί», χειραγωγήσιμοι. Μιας ζωής συνώνυμης της αλλοτρίωσης, της εξαπάτησης και της αυταπάτης, της μέχρι προ λίγων ετών επίπλαστης ευμάρειας, της καταναλωτικής φενάκης, της ψηφιακής φρεναπάτης, των κατά συνθήκη σχέσεων και της συνύπαρξης από ανάγκη, του κατ’ επιλογή ψεύδους, της αθλιότητας του δούναι και λαβείν, της διάβρωσης του κοινωνικού ιστού, της αποξένωσης, της ιδιώτευσης. Μιας ζωής φορτικής που τα αλέθει όλα.

Πώς λοιπόν να περάσει έστω ξυστά από το μυαλό μας η σκέψη μήπως η διαρκής και επίμονη επίκληση της ατομικής ευθύνης λόγω κορωνοϊού (θα) έχει επιπτώσεις μακροχρόνιες, καθώς ξεθεμελιώνει κάθε τι κοινωνικό υπονομεύοντας οτιδήποτε συλλογικό. Πως την «επαύριον» τα εργασιακά δικαιώματα και οι συλλογικές διεκδικήσεις (θα) εξατομικεύονται ως καπιταλιστικές πράξεις μεταξύ συναινούντων ενηλίκων. Πως η αδυναμία εξεύρεσης εργασίας, κατοικίας, εκπαίδευσης, περίθαλψης, αποπληρωμής δανείων και υποχρεώσεων γενικά η ανεργία, η φτώχεια, η ασθένεια, η αναπηρία, η εξαθλίωση θα αποτελούν αποκλειστική ευθύνη του ατόμου που θα επισύρουν κοινωνική χλεύη, καταφρόνια, ακόμη και τιμωρία επειδή αδιαφόρησε ή δεν φρόντισε να επιλύσει ένα ΑΤΟΜΙΚΟ του πρόβλημα. Διότι (θα) είναι δεδομένη η ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος θεϊκή ευαρέσκεια από «τον ήχο χρυσών νομισμάτων» στον ατομικό κορβανά. Πως η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού θα έχουν νικήσει κατά κράτος όχι μόνο το κοινωνικό και το κράτος δικαίου μα πιθανόν και κάθε έννοια κοινωνικής οργάνωσης, συλλογικής ευθύνης και αλληλεγγύης, με εξαίρεση εκείνη της φιλανθρωπίας, που προσβάλλει, εξαχρειώνει και απανθρωποποιεί και τα δύο μέρη.

Ατομική ευθύνη δίχως ανάληψη της ευθύνης εαυτού με συλλογική σύμπλευση και κοινωνικούς αγώνες για την πορεία του κόσμου, για την εξέλιξη της κοινωνίας προς όφελος των πολλών, δεν νοείται. Είμαστε μια χώρα όπου μέχρι πρότινος οι παγκάλειες λογικές του «όλοι μαζί τα φάγαμε» μας είχαν ομογενοποιήσει με σύνδρομα ματαίωσης, αυτοοικτιρμού, πολιτικής απογοήτευσης και γενικεύσεων τύπου «όλοι είναι ίδιοι!». Καιρός να ξαναβρούμε τη θέση μας στον κοινωνικό χάρτη. Διότι το ζητούμενο ήταν και θα παραμένει πάντα ταξικό. Διότι η κοινωνική συνειδητοποίηση και η πολιτική χειραφέτηση ενάντια στη «θρησκειοποίηση» του ατομισμού, της ιδιωτικοποίησης και της ιδιώτευσης είναι τα αντίδοτα στην πανδημία του ασύδοτου καπιταλιστικού συστήματος και στη λαίλαπα που προοιωνίζεται στη μετά τον κορωνοϊό εποχή. Θα το «κοινωνήσουμε» επιτέλους; Θα λάβουμε εξ αυτού πάντες;

*Η Σωτηρία Μαραγκοζάκη είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας     

Πηγή: www.katiousa.gr

Ξύπνα τηλεθεατή!

Γιάννης Α. Μυλόπουλος

Πρώτα τους ψήφισες. Γιατί πίστεψες τα κανάλια που, συντονισμένα σαν σε… εθνικό δίκτυο, όλα με ένα στόμα και μια φωνή, κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ και επαινούσαν τη ΝΔ.

Δεν μπορεί, είπες, τόσοι πολλοί που είναι και τόσο που φωνάζουν, δίκιο θα έχουν.

Κι έτσι έκανες τη ΝΔ κυβέρνηση.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και ξέσπασε η μπόρα της πανδημίας.

Τότε, εσύ και πάλι τα πίστεψες τα κανάλια που, όλα εν χορώ, Μωυσή τον ανέβαζαν, Μωυσή τον κατέβαζαν τον πρωθυπουργό. Τόσο πολλοί, σκέφτηκες και με τέτοιο πάθος που τον υποστηρίζουν δεν μπορεί, καλός θα είναι.

Κι έτσι, με τούτα και με τα άλλα, το έφαγες το παραμύθι ότι εξ αιτίας του Μωυσή τη γλυτώσαμε και δεν πάθαμε στην Ελλάδα αυτά που βλέπαμε να παθαίνουν στην Ιταλία, την Ισπανία και στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τους χιλιάδες νεκρούς. Το ότι ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη, από τον βορρά, τη Φινλανδία και την Πολωνία μέχρι το νότο, τα Βαλκάνια και την Ελλάδα δεν χτυπήθηκαν από τον ιό στο πρώτο κύμα της πανδημίας ούτε στο είπαν, ούτε βέβαια και είχες υποχρέωση εσύ να το γνωρίζεις.

Κάπως έτσι, με ελάχιστα κρούσματα χάρη στα… θαύματα του Μωυσή, φτάσαμε στο καλοκαίρι και στα δειλινά της Σαντορίνης. Ο πρωθυπουργός – Μωυσής, αφού πρώτα δάμασε την πανδημία, είχε έρθει η ώρα να δαμάσει και την οικονομία.

Κι εσύ πάλι τους πίστεψες. Αφού όλα τα ΜΜΕ σε ενιαίο δίκτυο σου έλεγαν από τη Σαντορίνη ότι η Ελλάδα είναι η πιο ασφαλής χώρα του πλανήτη. Κι εσύ χαιρόσουν και καμάρωνες για την πατρίδα σου και επαινούσες τον ευφυή πρωθυπουργό που και εξασφάλισε την Ελλάδα απέναντι στην πανδημία και προσκαλούσε ολόκληρο τον πλανήτη να έρθει για διακοπές στην… ασφαλή Ελλάδα. Η τουριστική βιομηχανία θα έσωζε την οικονομία της πατρίδας σου!

Όσο όμως έρχονταν τουρίστες από τα ανοικτά σύνορα, τόσο αυξάνονταν τα κρούσματα στο εσωτερικό της χώρας.

Και τότε εσύ και πάλι τους πίστεψες. Φταίνε οι νέοι, σου έλεγαν με ένα στόμα και μια φωνή, αναπαράγοντας τα διαγγέλματα του πρωθυπουργού. Φταίνε οι νέοι που είναι ανεύθυνοι και πηγαίνουν διακοπές και συνωστίζονται στα μπαρ και τις παραλίες στα νησιά. Το ότι τα κρούσματα όταν είναι μηδενικά σε μια χώρα δεν πολλαπλασιάζονται από μόνα τους, εκτός αν αφήσεις ανοικτά τα σύνορα και κρατήσεις σταθερές τις εισροές του ιού, δεν στο είπαν οι φωστήρες των καναλιών. Ούτε σου είπαν την αλήθεια ότι μαζί με τους υγιείς τουρίστες, αφού δεν γίνονταν συστηματικοί έλεγχοι στα σύνορα, μπήκαν στη χώρα και χιλιάδες φορείς του ιού, οι οποίοι μετέδωσαν γρήγορα τη νόσο στον πληθυσμό.

Κι έτσι εσύ, συνέχισες να κατηγορείς, καθ’ υπόδειξη των καναλιών, για τη μετάδοση της πανδημίας τα παιδιά και τα εγγόνια σου που ήταν ζωηρά και έβγαιναν τα βράδια.

Τελικά ο τουρισμός το καλοκαίρι καταστράφηκε, αφού δεν έφτασε ούτε στο 20% της περσινής συγκομιδής, παίρνοντας μαζί του στον γκρεμό και την οικονομία. Αλλοίμονο στους νέους!

Κι έτσι φτάσαμε στον Σεπτέμβρη. Τα σχολεία άνοιξαν κι ο κόσμος επέστρεψε στις πόλεις, συνωστιζόμενος στο μετρό και στα λεωφορεία. Που αντί να τους αυξήσουν τα δρομολόγια τα μείωσαν ακόμη περισσότερο σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Κι εσύ τους πίστεψες πάλι τους δημοσιογράφους στα κανάλια ότι ούτε στο σχολείο, ούτε στα ΜΜΜ δεν κολλάει ο ιός. Αφού υπάρχουν μελέτες… Τις οποίες βέβαια εσύ δεν τις είδες, αλλά δεν είσαι κι εσύ ο αρμόδιος για να τις δεις. Αρκεί που το έλεγε ο… Σωτήρης κι οι υπόλοιποι σοφοί.

Ένας από αυτούς τους σοφούς μάλιστα, ο νεότερος, καθησύχασε κι εσένα και όλους τους γονείς μαθητών που στοιβάζονται σε αίθουσες των 25 και 27 παιδιών, ότι όσο περισσότεροι, λέει, σε μια αίθουσα, τόσο το καλύτερο. Έδειξε κι έναν μαθηματικό τύπο που το αποδεικνύει. Φοβάται ο ιός τον συνωστισμό στις αίθουσες και φεύγει…

Κι έτσι τόφαγες κι αυτό το παραμύθι.

Όμως τα κρούσματα συνέχισαν να πολλαπλασιάζονταν επικίνδυνα. Τώρα δεν έφταιγαν μόνο οι νέοι. Έφταιγες κι εσύ που συνωστιζόσουν στο Μετρό και στα λεωφορεία, που στεκόσουν στην ουρά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ ή που πήγαινες καμιά Κυριακή στην εκκλησία.

Την είπαν θεωρία της ατομικής ευθύνης. Και σε έδειξαν με το δάχτυλο. Εσύ φταις, σου είπαν, τηλεθεατή, που μεταδίδεται ο ιός.

Εσύ κάτι πήγες να ψιθυρίσεις, ότι δεν έχεις άλλο τρόπο να πας στη δουλειά σου παρά μόνο με τις συγκοινωνίες, αλλά που να ακούσουν αυτοί. Συνέχισαν να σε κατηγορούν και να σου κουνούν το δάχτυλο, συντονισμένοι όλοι οι σταθμοί σε μια πρωτοφανή… ομοφωνία.

Με τούτα και με τα άλλα φτάσαμε στο lock down. Με τόσους απείθαρχους Έλληνες, που δεν σταματούν να συνωστίζονται στις συγκοινωνίες, να στριμώχνονται στις εκκλησίες  και να στοιβάζονται σε μικρές αίθουσες στα σχολεία, δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Καθολική απαγόρευση όλων των μετακινήσεων και κλείσιμο της αγοράς.

Τα κρούσματα κάθε μέρα όμως συνέχισαν να αυξάνονταν και οι θάνατοι άρχισαν να κάνουν το τοπίο εφιαλτικό. Μέσα σε δύο μόνο μήνες, Νοέμβριο και Δεκέμβριο, φτάσαμε να μετρήσουμε περισσότερους από 4.000 νεκρούς. Γίναμε χώρα ρεκόρ σε θανάτους σε αναλογία πληθυσμού σε αυτό το δίμηνο…

Εσένα βέβαια άρχισαν να σου μπαίνουν κάποιοι ψύλλοι στα αυτιά. Τόσον καιρό που ετοιμάζονταν για το δεύτερο κύμα, σκέφτηκες, πως δεν εξόπλισαν πολλές ΜΕΘ, ώστε να φροντίζουν όπως πρέπει τους ασθενείς; Πως γίνεται και με τόσες ΜΕΘ που σου έλεγαν ότι εξόπλισαν, το 80% των θανάτων να συμβαίνουν εκτός ΜΕΘ, επειδή όλες ήταν κατειλημμένες;

Τότε βγήκε σε εθνικό δίκτυο ένας υπουργός και σου είπε όλη την αλήθεια που δεν ήξερες. Ότι οι ΜΕΘ σκοτώνουν. Ότι 1 στους 2 που νοσηλεύεται σε αυτές δεν βγαίνει ζωντανός. Γι’ αυτό η κυβέρνηση για να σε προστατέψει απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ που τσιρίζει για νέες ΜΕΘ, δεν εξόπλισε πολλές. Το κάναμε επίτηδες, σου είπαν, για σένα βρε κουτό…

Το επιχείρημα μεταδόθηκε γρήγορα από όλα τα συντονισμένα σε εθνικό δίκτυο ΜΜΕ.

Κι έτσι πάλι εσύ ήσουν ο φταίχτης. Που είσαι ανεύθυνος και δεν πρόσεχες και κόλλησες και αρρώστησες και επιβάρυνες το ΕΣΥ…

Κι εσύ ο φουκαράς πάλι τους πίστεψες. Γιατί, πράγματι, να επενδύσουν σε… θανατηφόρες ΜΕΘ; Ο κόσμος πεθαίνει και εκτός ΜΕΘ, σκέφτηκες…

Κι έτσι, με τούτα και με τα άλλα, ήρθαν οι γιορτές. Και η αγορά άρχισε να διαμαρτύρεται γιατί αν χαθούν οι γιορτές, χάθηκε η οικονομία. Κι αυτοί οι άνθρωποι οι μαγαζάτορες τις γιορτές περίμεναν για να μειώσουν τη ζημιά που έχουν υποστεί και να ρεφάρουν.

Κι εσύ, πάλι εμπιστεύτηκες τα κανάλια. Υπουργοί πήγαιναν και έρχονταν κι όλο κάτι έλεγαν ότι θα κάνουν. Έτσι όπως τους έβλεπες σε έπεισαν. Κάποιο σχέδιο θα έχουν, σκέφτηκες, για την οικονομία. Αλλιώς δεν θα τους κολλούσαν στον τοίχο οι δημοσιογράφοι;

Και πράγματι, κάποιο σχέδιο είχαν.

Τους επιχειρηματίες και τους εργαζόμενους μπορεί να μην τους ενίσχυσαν στις δύσκολες ώρες που περνούσαν, σε αντίθεση με τα Ευρωπαϊκά κράτη που έδωσαν πολλαπλάσια ποσοστά του ΑΕΠ τους, σε σχέση με εμάς, για να τους υποστηρίξουν.

Αντ’ αυτού όμως, άνοιξαν την αγορά πριν την ώρα της, εν μέσω επιμονής της πανδημίας, για να της δώσουν τη δυνατότητα να ανακάμψει.

Άλλη μια πρωτιά της κυβέρνησης της ΝΔ στην Ευρώπη. Την ώρα που όλοι οι άλλοι, οι κουτόφραγκοι, ενισχύουν τα απαγορευτικά μέτρα, χρηματοδοτώντας ταυτόχρονα επιχειρήσεις και εργαζόμενους για να αντέξουν, εμείς εδώ τερματίσαμε την καραντίνα για να δουλέψει η αγορά.

Και τότε, φίλε τηλεθεατή, ήρθε η μεγάλη στιγμή σου. Η στιγμή που σου είπαν να σκεφτείς σαν πατριώτης. Να πας στα μαγαζιά να ψωνίσεις, για να ενισχύσεις την τοπική οικονομία.

Κι εσύ, πάλι τους πίστεψες. Και ξεχύθηκες προχτές το Σαββατοκύριακο με όλη την οικογένεια και μπήκες στα γεμάτα λεωφορεία και στο Μετρό και κατέβηκες στην αγορά που γινόταν χαμός και συνωστίστηκες σε τεράστιες ουρές και σμπρώχτηκες για να ψωνίσεις. Χαρούμενος που συμβάλεις στο μεγάλο πρόβλημα και υπερήφανος που βοηθάς έτσι την οικονομία της πατρίδας σου που χωρίς εσένα θα πήγαινε κατά διάολου.

Και τι κατάλαβες; Δεν πρόλαβε να τελειώσει το Σαββατοκύριακο και βγήκαν επιστήμονες και δημοσιογράφοι, πάλι εν χορώ, για να σε δείξουν και να σε κατηγόρησαν.

Πάλι εσύ φταις, σου είπαν, που συνωστίστηκες και θα φέρεις έτσι και τρίτο κύμα πανδημίας.

Ρε συ φίλε τηλεθεατή, μήπως κάτι δεν πάει καλά;

Σε χρησιμοποίησαν ως ψηφοφόρο για να τους κάνεις κυβέρνηση κι ύστερα ως οπαδό για να τους χειροκροτείς και να υποστηρίζεις την πολιτική τους. Κι ακόμη, σε χρησιμοποίησαν και σαν καταναλωτή για να σώσεις την οικονομία της χώρας. Και στο τέλος πάλι εσύ φταις για όλα;

Ας τα πάρουμε ένα - ένα:

✔ Εσύ φταις που αυτοί άνοιξαν τα σύνορα το καλοκαίρι και υποτροπίασε η πανδημία και καταστράφηκε και η οικονομία.

✔ Εσύ φταις που αυτοί δεν φρόντισαν να αυξήσουν τα δρομολόγια σε λεωφορεία και Μετρό κι έγιναν τα ΜΜΜ εστίες υπερμετάδοσης

✔ Εσύ φταις που αυτοί δεν φρόντισαν να αντιμετωπίσουν τους συνωστισμούς στα σχολεία κι αρρωσταίνουν δάσκαλοι και κολλούν οι γονείς των μαθητών

✔ Εσύ φταις που αυτοί δεν θωράκισαν το ΕΣΥ και δεν προσέλαβαν προσωπικό και δεν επένδυσαν σε νέες ΜΕΘ και δεν αξιοποίησαν τις ιδιωτικές κλίνες, επειδή δεν πρόσεχες και πήγες και αρρώστησες, με αποτέλεσμα να  επιβαρύνεις το ΕΣΥ

✔ Εσύ φταις που αντί να ενισχύσουν τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τους εργαζόμενους που επλήγησαν φριχτά, αυτοί ενίσχυσαν τα ΜΜΕ για να τους λιβανίζουν και την Aegean, αναγκαζόμενοι έτσι να ανοίξουν σε δύσκολη στιγμή την αγορά, με κίνδυνο αναζωπύρωσης της πανδημίας

✔ Εσύ φταις που βγήκες να υποστηρίξεις την οικονομία που αυτοί άφησαν στο έλεος του Θεού και  συνωστίστηκες στα μαγαζιά και στις συγκοινωνίες

Μήπως, ρε συ φίλε, ήρθε η ώρα από τηλεθεατής να γίνεις πολίτης;

Μήπως, ρε συ φίλε τηλεθεατή, ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις;

Πηγή:tvxs.gr

Hot Spot από facebock

Με μία αιχμηρή ανάρτηση σχολίασε ο Ευάγγελος Αντώναρος τις δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη στο πλαίσιο της διαδικτυακής συνόδου του World Economic Forum όπου μιλώντας για τη συμφωνία της ΕΕ με τις φαρμακευτικές για την προμήθεια εμβολίων έκανε λόγο για success story και πρόσθεσε ότι αν τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα «θα μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια κάποια κανονικότητα στα τέλη της άνοιξης ή στις αρχές του καλοκαιριού».

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Κόντε προανήγγειλε αγωγές. Η πρόεδρος της Ευρ.Επιτροπής φον ντερ Λάιεν τα είπε ένα χερακι στο τηλέφωνο στον CEO της Αστρα Ζενεκα. Τουλάχιστον δέκα ευρωπαικές χώρες κοιτάνε να βρούν και να αγοράσουν εμβόλια στη διεθνή αγορά.

Καμμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν φαίνεται να είναι ικανοποιημένη ούτε με τη μεθόδευση του εμβολιασμόυ απο τις Βρυξέλλες ούτε με την πολιτική των φαρμακευτικών εταιριών.

Σε άλλη γράμμη ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε σήμερα εμπλεος ενθουσιασμού για success story. Μάλλον σε άλλο πλάνητη θα ξύπνησε δευτεριάτικα. Ε ο συντονισμός με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους δεν είναι το φορτε του.

thefaq.gr

Η δημοσιογράφος Ελενα Ακρίτα, της οποίας άρθρο για το ενοικιαζόμενο εξοχικό Τσίπρα ειχε λογοκριθεί από ΤΑ ΝΕΑ με συνέπεια να παραιτηθεί, σχολιάζει στο fb:

“Γιατί αγχωνεται η ΝΔ για την «εξοντωτική», όπως λέει αγωγή 1.000.000€ του Τσίπρα σε Παπαχρήστο-Κουρτάκη; Διότι γνωρίζει ότι τα δημοσιεύματα για το σπίτι είναι ψεύδη και συκοφαντικά και συνεπώς θα υπάρξει καταδίκη!

Αλλιώς δεν εξηγείται. Αν τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει οι δημοσιογράφοι (από γείτονες, μεσίτες, ταβερνιάρηδες) αποδειχθούν αληθή, τότε το δικαστήριο θα τους αθωώσει τους ανθρώπους και ουδείς θα ‘εξοντωθεί’ οικονομικά.

Έτσι δεν είναι;

(Κι επειδή εγώ παραιτήθηκα από τη δουλειά μου γι’ αυτή την υπόθεση, όσο να πεις την παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον.)”

Ολόκληρη η ανακοίνωση από το γραφείο Τύπου της ΝΔ έχει ως εξής:

“To κράτος δικαίου, παρέχει τη δυνατότητα στους πολίτες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη αν κρίνουν ότι κάποιο δημοσίευμα θίγει την τιμή και την υπόληψή τους και η προσφυγή αυτή είναι ο τρόπος αποκατάστασης. Το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς, οι οποίοι επιπλέον έχουν δημόσιο λόγο και μπορούν να απαντούν, άρα καταφεύγουν στη δικαιοσύνη μόνο ως έσχατο μέσο υπεράσπισης.

Προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προσφεύγει κατά δύο δημοσιογράφων αξιώνοντας 1 εκατομμύριο από τον καθένα, για δημοσιεύματα που αφορούν την ενοικίαση της βίλας στο Σούνιο εναντι 500 ευρώ το μήνα. Η συγκεκριμένη ενέργεια του κ. Τσίπρα, δεν παραπέμπει σε επανόρθωση αλλά σε οικονομική εξόντωση των δημοσιογράφων και λειτουργεί ως εκφοβισμός προς εκείνους που ασκούν κριτική. Ως κυβέρνηση, επιχείρησε να ελέγξει τα μέσα, ως αντιπολίτευση προσπαθεί να φιμώσει φωνές που τον ενοχλούν.

Καθόλου τυχαίο ότι την κατάθεση των αγωγών, έχει αναλάβει ως δικηγόρος του κ. Τσίπρα ο κ. Μαντζουράνης, νομικός σύμβουλος του δημοσίου για την εφαρμογή του νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες στον περιβόητο διαγωνισμό των βοσκοτοπιών και όσων πρωτοφανών αποκαλύπτονται από τις καταθέσεις του κ. Καλογρίτσα για το παρασκήνιο και τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.”

πηγή: www.zoornalistas.com

«Γιατί οι πολιτικοί κρύβουν την αλήθεια για τον Σήφη Βαλυράκη;»

Θα πρέπει στις νεκρολογίες να ξεχνάμε την αλήθεια, σφάλματα, εγκλήματα, λάθη, να κρύβουμε την αλήθεια για να καλύψουμε την ντροπή μας;

Νίκος Κλειτσίκας

 «Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ την Ευρώπη.

Ναι, αλλά και ένα ουράνιο τόξο, και το ΠΑΚ ήταν

-είναι- ένα από τα...

χρώματα του φάσματός του.

Το κληροδοτούμε στους κάτωθι:

α). Στα νιάτα για να εμπνέονται, να αγωνίζονται και να ελπίζουν

β). Στο σύστημα για να φοβάται»

"Μάρκος" - Κώστας Τσίμας, Οκτώβρης 2001

(Βλέπε, σε: Στη μνήμη του "Μάρκου")

Η νεκρολογία, η θλίψη κι ο θρήνος για τον άδικο χαμό του Σήφη Βαλυράκη κάνει τον γύρο σ' ολόκληρη την Ελλάδα κι όπου ζουν Έλληνες στον κόσμο. Θρηνούν τον φίλο τους, τον άνθρωπό τους και οι απλοί πολίτες.

Ταυτοχρόνως συναντάμε την απόλυτη υποκρισία, την χωρίς ίχνος ντροπής νεκρολογίες ΟΛΩΝ των πολιτικών, των λεγόμενων "επώνυμων" όλων των κομμάτων: «[...] Η ξαφνική απώλεια του συντρόφου και φίλου Σήφη Βαλυράκη, μας γεμίζει θλίψη... Πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα για τη δημοκρατία και την προοδευτική παράταξη... Υπήρξε ένας γενναίος και ακέραιος δημοκράτης... Μεγάλη η θλίψη μας από την αδόκητη απώλεια του αγωνιστή της Δημοκρατίας... Οι αγώνες του... αποτελούν παρακαταθήκη για όλους μας... [...]»...

Θα πρέπει στις νεκρολογίες να ξεχνάμε την αλήθεια, σφάλματα, εγκλήματα, λάθη, να κρύβουμε την αλήθεια για να καλύψουμε την ντροπή μας;

Τι υποκρισία! Όλοι αυτοί πολιτεύονται σε πλήρη διάσταση με αυτό που χαρακτηρίζουν "παρακαταθήκες" του Σήφη. Μόλις πριν δύο ημέρες ο Σήφης έγραψε: “Η κυβέρνηση 'χαμένη στη μετάφραση' των διερευνητικών επαφών”. Όλοι όσοι τον επικαλούνται με όμορφα λόγια στη νεκρολογία τους, είναι υπέρμαχοι του "διαλόγου" που επιβάλλουν το ΝΑΤΟ κι η Ευρωπαϊκή Ένωση με την Τουρκία. Σε πλήρη διάσταση, λοιπόν, με τις ιδέες του Σήφη όλοι τους και δυστυχώς σε όλα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια (Μακεδονία, υποτελείς πολιτικές κ.α.π.). Η απόλυτη υποκρισία απέναντι στον αγωνιστή!

Θα μπορούσαμε, από τους πολιτικούς, να εξαιρέσουμε ως μη υποκριτική τη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά για τον Σήφη, με τη φράση "πίστη στην πατρίδα" δηλαδή ενός πολιτικού του αντιπάλου: «Ο Σήφης ήταν ιδεολόγος κι έντιμος πολιτικός, με πίστη στην πατρίδα και στις δυνάμεις της».

Όπως επίσης, τη σεμνή και λιτή νεκρολογία του Στάθη Παναγούλη, ίσως από τους λίγους που γνώρισαν κι έδωσαν μαζί αντιδικτατορικό αγώνα με τον Σήφη και θα μπορούσε να ξεπεράσει σε αλήθειες κι όχι τις υποκρισίες του πολιτικού κόσμου.

Στάθης Παναγούλης

«Αντίο αγαπημένε φίλε και συναγωνιστή Σήφη Βαλυράκη.

Ο Σήφης Βαλυράκης ήταν φίλος και συναγωνιστής στα δύσκολα χρόνια της χούντας. Συνελήφθη επί δικτατορίας, βασανίστηκε για την αντιστασιακή του δράση και καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση από το έκτακτο στρατοδικείο. Εν συνεχεία μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας από όπου δραπέτευσε και έφτασε στην Αλβανία, εκεί συνελήφθη από τους Αλβανούς παραμένοντας πολλούς μήνες στις Αλβανικές φυλακές. Μετά την αποφυλάκιση του έφτασε στην Ιταλία όπου συνέχισε τον αγώνα του. Στη μεταπολίτευση εκλέχτηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στα Χανιά, έγινε υπουργός και υπήρξε έντιμος σε όλα και συνεπής. Εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του. (Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ 1977-1981, ο Σήφης Βαλυράκης και εγώ στη Βουλή με πρόεδρο τον Ανδρ. Παπανδρέου)

Ο Σήφης Βαλυράκης ήταν φίλος και συναγωνιστής στα δύσκολα χρόνια της χούντας. Συνελήφθη επί δικτατορίας, βασανίστηκε για την αντιστασιακή του δράση και καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση από το έκτακτο στρατοδικείο. Εν συνεχεία μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας από όπου δραπέτευσε και έφτασε στην Αλβανία, εκεί συνελήφθη από τους Αλβανούς παραμένοντας πολλούς μήνες στις Αλβανικές φυλακές. Μετά την αποφυλάκιση του έφτασε στην Ιταλία όπου συνέχισε τον αγώνα του. Στη μεταπολίτευση εκλέχτηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στα Χανιά, έγινε υπουργός και υπήρξε έντιμος σε όλα και συνεπής. Εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του. (Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ 1977-1981, ο Σήφης Βαλυράκης και εγώ στη Βουλή με πρόεδρο τον Ανδρ. Παπανδρέου)»

Εκτός των πολιτικών και των υποκρισιών, ένα κείμενο που πραγματικά έχει γραφτεί για τον Σήφη με καρδιά και ψυχή, είναι εκείνο του φίλου και δημοσιογράφου (χωρίς εισαγωγικά) Λουκά Δημάκα:

Λουκάς Δημάκας

«Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ - ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ!

-Σήφη στο ραντεβού μας -Τρίτη ή Τετάρτη είχαμε πει- δεν θα είσαι. Το κανονίσαμε έτσι, εγώ να έχω ξεμπερδέψει από μια μικροεπέμβαση την Δευτέρα και εσύ να έχεις γυρίσει από το εξοχικό της Ερέτριας όπου ήσουν...

-Η θάλασσα, που την δάμασες τον Μάιο του 1971 όταν, δραπέτης των φυλακών της Χούντας, πέρασες κολυμπώντας τα παγωμένα νερά από την Κέρκυρα στην Αλβανία, καταρρακώνοντας για άλλη μια φορά τους μηχανισμούς των συνταγματαρχών, σε "πηρε"... [...]

-Σήφη στο ραντεβού μας -Τρίτη ή Τετάρτη είχαμε πει- δεν θα είσαι. Το κανονίσαμε έτσι, εγώ να έχω ξεμπερδέψει από μια μικροεπέμβαση την Δευτέρα και εσύ να έχεις γυρίσει από το εξοχικό της Ερέτριας όπου ήσουν...

-Η θάλασσα, που την δάμασες τον Μάιο του 1971 όταν, δραπέτης των φυλακών της Χούντας, πέρασες κολυμπώντας τα παγωμένα νερά από την Κέρκυρα στην Αλβανία, καταρρακώνοντας για άλλη μια φορά τους μηχανισμούς των συνταγματαρχών, σε "πηρε"... [...]» (ολόκληρο το καταπληκτικό κείμενο του Λουκά: ΕΔΩ)

Ακόμη, τα ντοκουμέντα (εφημερίδα του ΠΑΚ "ΑΓΩΝΑΣ", αρ. φύλλου 14, 23 Οκτωβρίου 1971), που δημοσιοποιεί ο "Μαλλιάς"... ο φίλος και σύντροφος Γιώργος Παπαγιαννόπουλος και σίγουρα, ή μάλλον με την ελπίδα, θα κάνουν -έστω λίγους από τους "επωνύμους"-, να ντρέπονται για την υποκρισία τους.

Αντί αποχαιρετισμού, για να θυμηθούν οι παλιότεροι και να γνωρίσουν οι νεώτεροι, στη μνήμη του μόνον τέσσερα κορυφαία κι "άγνωστα" γεγονότα με πρωταγωνιστή τον Σήφη, που η σύγχρονη ιστοριογραφία αποσιωπά.

«Στα νιάτα για να εμπνέονται, να αγωνίζονται και να ελπίζουν.

Στο σύστημα για να φοβάται

Στο σύστημα για να φοβάται»

Επιχείρηση απαγωγής του Ιταλού πραξικοπηματία Βαλέριο Μποργκέζε

Μάρτης 1972... ο Ιταλός αντιφασίστας Ουμπέρτο Τζιόβινε, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει το Νοέμβρη του 1968 αεροπειρατεία στο Παρίσι, σε Μπόινγκ της “Ολυμπιακής Αεροπορίας” προερχόμενο από τις ΗΠΑ με επιβαίνοντα τον υπουργό της χούντας Τοτόμη, διαμαρτυρόμενος για την αμερικανοφασιστική χούντα των συνταγματαρχών, επισκέπτεται τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Τορόντο. 

Ο Ουμπέρτο ενημερώνει τον Ανδρέα Παπανδρέου, πως ο επίδοξος Ιταλός πραξικοπηματίας Βαλέριο Μποργκέζε ("Μαύρος Πρίγκιπας"), φυγόδικος και καταζητούμενος για την απόπειρα πραξικοπήματος (1970), έχει βρει ασφαλή καταφύγιο στην Ελλάδα των συνταγματαρχών και μάλιστα η χούντα του διέθεσε ένα στρατόπεδο στην Κέρκυρα (Δασιά), ώστε να εκπαιδεύει τους παραστρατιωτικούς Ιταλούς φασίστες.

Μεταφέρει μήνυμα έκκληση της ιταλικής αριστεράς για συνεργασία, ώστε να πραγματοποιηθεί μια επιχείρηση απαγωγής του πραξικοπηματία, μεταφοράς του στην Ιταλία και παρουσίαση στα ΜΜΕ πριν τον παραδώσουν στις διαβρωμένες από τις μυστικές υπηρεσίες αρχές ασφαλείας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου καλεί στο Τορόντο τον πλέον αρμόδιο για αυτόν τον τομέα δράσης του ΠΑΚ, τον "Μάρκο" (Κώστα Τσίμα) και του αναθέτει την αποστολή.

Από την οργάνωση του ΠΑΚ στη Νάπολη της Ιταλίας, συνεργάζονται με δύο αντιφασίστες πανεπιστημιακούς καθηγητές που προσφέρονται και πηγαίνουν με δύο άλλες αντιφασίστριες συντρόφισσες ως τουρίστες (γαμήλιο ταξίδι) στην Κέρκυρα, για να συγκεντρώσουν όλα τα στοιχεία κινήσεων του πραξικοπηματία Μποργκέζε, ώστε να τον απαγάγουν. Ένα πολυτελές κότερο, για λογαριασμό της ιταλικής αριστεράς, ξεκινάει για το νησί με επικεφαλής τον "Μάρκο" κι Ιταλούς αντιφασίστες. Συντονιστής με ασύρματο είναι σε ιταλικό έδαφος ο Ουμπέρτο και αποφασίζεται το κότερο να είναι στις 21 Μάη στο λιμάνι της Κέρκυρας. Ημέρα αργίας, αφού η χούντα τιμούσε την ονομαστική γιορτή του Γλύξμπουργκ και συνεπώς θα διευκόλυνε τις κινήσεις της ομάδας απαγωγής του Ιταλού πραξικοπηματία.

Πλησιάζοντας το λιμάνι της Κέρκυρας το κότερο με τους "ξέγνοιαστους Ιταλούς τουρίστες", ο Ουμπέρτο από την Ιταλία τους ενημερώνει με γνωστούς κώδικες επικοινωνίας πως η επιχείρηση προδόθηκε και αν προσέγγιζαν τη μαρίνα της Κέρκυρας για ελλιμενισμό θα τους συλλάβουν.

Η επιχείρηση ματαιώθηκε και το κότερο αλλάζει ρότα προς Ιταλία. Όμως, η επιχείρηση δεν είχε προδοθεί, αλλά την ματαίωσε ο Σήφης Βαλυράκης, χωρίς να το γνωρίζει!

Η δραπέτευση του αγωνιστή εναντίον της φασιστικής χούντας από τις φυλακές της Κέρκυρας κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις ασφαλείας στο νησί. Αστυνομία, στρατός, λιμενικό παντού στους δρόμους, τις παραλίες αναζητούν τον Σήφη. Τα ζευγάρια των Ιταλών Πανεπιστημιακών, δικαίως πανικοβάλλονται, τηλεφωνούν στον Ουμπέρτο στην Ιταλία και τον καλούν να ματαιωθεί η επιχείρηση πιστεύοντας ότι κάποιος είχε προδώσει το εγχείρημα.

Αθήνα, Δευτέρα 29 Γενάρη 2001, αίθουσα Λόγου & Τέχνης της Στοάς του Βιβλίου...

Ο Σήφης Βαλυράκης δεν το γνώριζε. Έμαθε συμπτωματικά πως ήταν αυτός ο υπεύθυνος ματαίωσης μιας τέτοιας αντιστασιακής επιχείρησης το Γενάρη του 2001, στην παρουσίαση του βιβλίου "Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία", στην Αθήνα μετά από σχεδόν 30 χρόνια. Κι αυτό το γεγονός κατέγραψε ο Κώστας Βαξεβάνης σε μια εκπομπή του. Στο παρακάτω βίντεο (Μετά το 3:15 λεπτό για το δικό μας Σήφη και την επιχείρηση απαγωγής του Ιταλού πραξικοπηματία).

 

Ο "αντιτρομοκρατικός νόμος" του Σημίτη, ο τρομονόμος που επέβαλαν οι ΗΠΑ

«Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ την Ευρώπη. / Ναι, αλλά και ένα ουράνιο τόξο, και το ΠΑΚ ήταν / -είναι- ένα από τα χρώματα του φάσματός του / Ναι, αλλά και ένα ουράνιο τόξο, και το ΠΑΚ ήταν / -είναι- ένα από τα χρώματα του φάσματός του»

Όλοι έχουν ξεχάσει, ή τουλάχιστον υποκρίνονται πως ξέχασαν εκείνη την "κοσμογονία" του "εκσυγχρονισμού" του "αρχηγικού ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου". "Ξέχασαν" και τον τρομονόμο της κυβέρνησης Σημίτη, βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας, που έγινε νόμος μόνον με την ανοιχτή βοήθεια της "συντηρητικής παράταξης", όπως βαπτίστηκε κι επιβλήθηκε ως "πολιτική ορολογία" η αναφορά στη δεξιά από το νέο "εκσυγχρονιστικό" ΠΑΣΟΚ της μετά-Ανδρεϊκής εποχής.

Ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος και γνωστός "έγκυρος" δημοσιογράφος, τα έχει περιγράψει "υπέροχα" και σύμφωνα με τις επιταγές των αφεντικών του πολιτικού συστήματος που ήθελε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΚ ως την "ψυχή και καρδιά" της 17 Νοέμβρη: «[...] ήθελαν να προβάλλουν ανεμπόδιστα τις απόψεις των ανταρτών πόλης και της επαναστατικής Αριστεράς, όπως πράττουν και πλήθος συνεργάτες τους δίπλα στις διακηρύξεις των "εκτελεστών". Άλλωστε είναι και αυτός ένας λόγος που έδωσαν λυσσαλέα μάχη κατά όλων των αντιτρομοκρατικών νόμων (του Κων/νου Καραμανλή το 1978, που κατάργησε η κυβέρνηση Παπανδρέου το 1982, και του αντιτρομοκρατικού νόμου Μητσοτάκη, που κατάργησε και πάλι η νέα κυβέρνηση Παπανδρέου το 1993). Όπως και η πολεμική που δέχθηκε και ο αντιτρομοκρατικός νόμος του κ. Σημίτη από σύσσωμη την Αριστερά αλλά και πολλούς του ΠαΣοΚ. Ένας νόμος που δεν θα ψηφιζόταν αν δεν τον υποστήριζε η Νέα Δημοκρατία, πράγμα που επιμελώς αποφεύγεται να αναγνωρίζεται από το κυβερνών κόμμα. [...]»

Η ναυαρχίδα της δεξιάς επιχαίρει για το έργο του "εκσυγχρονιστή" σοσιαλιστή υπουργού Χρυσοχοϊδη και του σοσιαλιστή αρχηγού Ελληνικής Αστυνομίας, Φώτη Νασιάκο... "Καθημερινή": «Οι ΗΠΑ ξανάγραψαν την αντιτρομοκρατική νομοθεσία».

Κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ λαμβάνουν το λόγο στην ολομέλεια της βουλής κι αδιαφορώντας πλήρως για την κομματική πειθαρχία του Σημίτη κατακεραυνώνουν τον τρομονόμο δηλώνοντας πως θα τον καταψηφίσουν. Αν και θα χρειαζόταν η ανεύρεση των πρακτικών... ο Διονύσης Γκούσκος, ο Μανώλης Χατζηνάκης, ο Κώστας Τσίμας και φυσικά ο Σήφης Βαλυράκης, απ' όσους συγκρατεί η μνήμη και χωρίς πρόθεση για όσους δεν αναφέρθηκαν. Τότε οι Αμερικανοί, μπροστά στην καταψήφιση του δικού τους νομοσχεδίου, καλούν το "ιππικό": επιβάλουν στη Νέα Δημοκρατία να υπερψηφίσει τον τρομονόμο Σημίτη.

Έτσι συντηρούν το μύθο του "τρομοκράτη" Βαλυράκη, αν και γνωρίζουν πολύ καλά πως πρόκειται για προβοκάτσια. "ΤΑ ΝΕΑ", 13 Νοέμβρη 2001, Σήφης Βαλυράκης, "Τρομοκρατία και αντίσταση": «Είναι σαφές πως πίσω από τη 17 Ν υπάρχει η πρόθεση μεθόδευσης των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα Η ελληνική αντίσταση κατά της χούντας ήταν ισχυρότατα πολιτική και αποσκοπούσε στο να αποκαταστήσει μια λειτουργία πολιτικής εκπροσώπησης του λαού που στην πλειοψηφία του ήταν αντίθετος με τη δικτατορία. Αυτή ήταν και η νομιμοποιητική βάση της αντιστασιακής δράσης.»

Τα όπλα για την άμυνα της Κύπρου... για την πατρίδα του ελληνισμού

11 Απρίλη 1976... το πλοίο "Αρίων" κάνει τη διαδρομή Μυτιλήνη, Χίο, Πάτμο, Κω, Ρόδο, Λεμεσό Κύπρου. Ο Σήφης Βαλυράκης μαζί με τον Χαράλαμπο Κουρή, τον πρωτοπόρο του κινήματος καταναλωτών στην Ελλάδα, συλλαμβάνονται μετά την αποκάλυψη ενός ολόκληρου οπλοστασίου. Η εφημερίδες της δεξιάς έχουν έτοιμο το σενάριο της σύνδεσης του αντιδικτατορικού αγώνα με την τρομοκρατία. Οι δύο αγωνιστές που μετέφεραν όπλα της ελληνικής αντίστασης στη χούντα, για την αντίσταση του ελληνισμού της Κύπρου μας στο στόχαστρο των Αμερικανών. Μια "πλασματική" διαγραφή τους από το ΠΑΣΟΚ, όταν όλες οι φυλλάδες της δεξιάς μιλούσαν για τρομοκρατία, ενώ γνώριζαν πολύ καλά για το τι επρόκειτο.

Οι δύο αγωνιστές αθωώθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη. Τότε, παρά την αστυνομοκρατία της δεξιάς υπήρχαν δικαστές που καμία σχέση δεν έχουν με τους σημερινούς "λειτουργούς της δικαιοσύνης". Ας θυμηθούμε τον Ιούλη του 1976 που συνελήφθη στην Αθήνα ο Ρολφ Πόλε, ως τρομοκράτης για τις γερμανικές διωκτικές αρχές και συνήγορος του ήταν ο αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Σήμερα δεν υπάρχει δικαστής να υψώσει ανάστημα δικαιοσύνης απέναντι σε ντόπια και ξένα συμφέροντα, με χαρακτηριστικά δύο πρόσφατα παραδείγματα: τη "Συνταγματικότητα των μνημονίων", αλλά κι ακόμη πιο πρόσφατα την απαγωγή και παράδοση σε μια νύχτα του Βίννικ στη Γαλλία και μάλιστα με την εμπλοκή της σημερινής πρόεδρος της δημοκρατίας [βλέπε, σε: Δικαστές και πολιτικό έγκλημα... στις αποικίες χρέους!].

Μια προσωπική μαρτυρία του Κώστα Τσίμα για τον Σήφη Βαλυράκη, που δημοσιεύτηκε σήμερα το πρωί στο "Kosmodromio" για τον Σήφη...

“Είμαι έτοιμος για δουλειά”… Τέτοιο παλικάρι ήταν ο Σήφης!

Αντί αποχαιρετισμού, ορισμένα ανέκδοτα γεγονότα που δεν βρήκαν το φως της δημοσιότητας για τον αγωνιστή από τον Νίκο Κλειτσίκα.

Αντί αποχαιρετισμού στον Σήφη που μας άφησε νωρίς, ορισμένα ανέκδοτα γεγονότα που δεν βρήκαν το φως της δημοσιότητας για τον αγωνιστή, αφού το μελάνι με την επίσημη και γνωστή βιογραφία του θα κατακλύσουν τις νεκρολογίες.

Μάης του 1972 ο Σήφης Βαλυράκης δραπετεύει από τις φυλακές της χούντας στην Κέρκυρα, δεινός κολυμβητής κατόρθωσε να περάσει στην Αλβανία.

Αλλά, ας αφήσουμε τη διήγηση στον “Μάρκο” του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος – ΠΑΚ, τον Κώστα Τσίμα:

“Τον Βαλυράκη δεν τον γνώριζα. Πέρασε κολυμπώντας στην Αλβανία, όπου παγωμένο κι εξαντλημένο τον συλλαμβάνουν οι Αλβανοί, σαν κατάσκοπο, και τον φυλακίζουν. Καταναγκαστικά έργα με μια χούφτα αλάτι, μια πατάτα κι ένα κομμάτι ξερό ψωμί, στη φυλακή έπαθε τέσσερις γαστροραγίες. Εμείς τον θεωρούσαμε δολοφονημένο από τη χούντα.

Το 1973, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός πραγματοποιεί επίσκεψη στις αλβανικές φυλακές κι ο Σήφης κατορθώνει να στείλει μήνυμα στη μάνα του. Έτσι μάθαμε ότι ζει.

Ξεκινήσαμε μια διεθνή κινητοποίηση για την απελευθέρωσή του. Ο Ανδρέας στέλνει μια ανοικτή επιστολή στον Εμβέρ Χότζα: “Είναι απαράδεκτο ένας παλιός αντιφασίστας που αγωνίστηκε εναντίον του φασισμού, να φυλακίζει αγωνιστές της δημοκρατίας και της ελευθερίας…”.

Με τη δημοσιοποίηση της επιστολής του Ανδρέα, όπως μου διηγήθηκε ο Σήφης, τον επισκέφθηκε η αλβανική αστυνομία, τον έντυσαν με ένα κουστούμι από τσουβάλι και του είπαν: “Είσαι ελεύθερος να φύγεις. Που θέλεις να πας;”. Ο Σήφης τους είπε Σουηδία, που ήδη είχε πάει πριν τη δικτατορία, αλλά του το ξέκοψαν: “Λίγο μακριά. Δεν διαθέτουμε χρήματα για τέτοιο εισιτήριο. Θα πας στη Ρώμη”.

Με εντολή του Ανδρέα κατεβαίνω στην Ιταλία να παραλάβω το Σήφη. Τον παρέλαβα από την Αμαλία Φλέμινγκ στο Μιλάνο… Δηλαδή παρέλαβα ένα κουστούμι από τσουβάλι με ένα σώμα που δεν θα ‘ταν ούτε 50 κιλά, χωρίς στομάχι, γερασμένο απ’ τις γαστρορραγίες, έναν άνθρωπο σαν τους εβραίους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το μόνο που έδειχνε ότι υπάρχει ζωή επάνω του ήταν τα μάτια, όλο δύναμη και φωτιά.

Στο Μιλάνο βρισκόταν καλεσμένος από τον δήμαρχο της πόλης, για μια ομιλία ο Ανδρέας και ο Σήφης ήθελε να τον συναντήσει.

Μετά το Μιλάνο έπρεπε να πάω το Σήφη στη Ρώμη, να συνέλθει και να φύγει για Σουηδία… ενώ τον ταΐζαμε παιδικές τροφές με το κουταλάκι.

Μετά από δύο μήνες τον ξαναείδα στη Σουηδία, που πήγα γιατί ήμουν υπεύθυνος για ένα τομέα του ΠΑΚ και μου είπε: “Είμαι έτοιμος για δουλειά”… Τέτοιο παλικάρι ήταν ο Σήφης!”1

Η “δουλειά” που επισήμανε ο Σήφης, μιας κι ο “Μάρκος” είχε συγκεκριμένο τομέα ευθύνης στο ΠΑΚ, ήταν η ένοπλη αντίσταση στην αμερικανοφασιστική χούντα…

Καλό ταξίδι Σήφη… θα ‘χεις καλή παρέα…

1.Νίκος Κλειτσίκας, “Το ελληνικό φοιτητικό κίνημα και ο αντιδικτατορικός αγώνας στην Ιταλία”, Αθήνα 2000, εκδόσεις Προσκήνιο, σελ. 137 (εξαντλημένο)

[...] Ποθαίνει, μωρέ, ο Σήφης ο Βαλύρης;

Ακόμη κι αν τονε κουλάντρησε ο χάρος στα μπεντένια του, αυτός θα αποδράσει.

Γιατί θεριά σαν τον Σήφη το Βαλύρη, μήτε μπεντένια του χάροντα, μήτε φυλακές των αθρώπω, μήτε κάτεργα τση μοίρας μπορούνε να τα κάμουνε ζάφτι.

Μη σασε γροικώ να μου λέτε πως επόθανε.

Ανιμένετε και θα δείτε πως θ’ αποδράσει κι από του χάρου το βιλαέτι.

Ο Σήφης ο Βαλύρης, το ανήμερο θεριό των Σφακιανών αιμάτων, που δεν τονε στένουνε μήτε σίντερα, μήτε χίλιοι χάροντες.....! [...] το απόσπασμα από την "κραυγή" του φίλου Μανώλη Φωτάκη, τα λέει ΟΛΑ! (ολόκληρο: ΕΔΩ)

Αθάνατος!

«Η θύμηση του παρελθόντος μπορεί να είναι / η απαρχή επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων / και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται / τ’ ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης / η απαρχή  / επικίνδυνων διαισθητικών γνώσεων / και η παγιωμένη κοινωνία δείχνει να φοβάται / τ’ ανατρεπτικά περιεχόμενα της μνήμης» Herbert Marcuse (1898 – 1979)

Πηγή: press.gr-com