Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Οι πολίτες έχουν λόγο κι όχι μόνο οι πετσοταϊσμένοι δημοσιογράφοι


Κλέλια Ρένεση για Ουκρανία: «Τόσα χρόνια μας εκπαίδευσαν να εξαρτόμαστε από τους άλλους»

Πόλεμος Ουκρανία: H Κλέλια Ρένεση με ανάρτησή της σχολίασε στον προσωπικό της λογαριασμό την επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η ηθοποιός δημοσίευσε μια φωτογραφία από ένα μαχητικό αεροσκάφος και έγραψε:

«Τόσα χρόνια μας με μανία μας εκπαίδευσαν να εξαρτόμαστε από τους άλλους. Να αγοράζουμε λεμόνια απ' την Ισπανία, κατακρεουργώντας τις ντόπιες παραγωγές και πόσα άλλα αγαθά 
Να αγοράζουμε το τάδε χημικό φυτοφάρμακο που δηλητηριάζει το χώμα και για να ξαναφυτέψεις το χρειάζεσαι εκ νέου
Να εξαρτώμαστε ενεργειακά σαν χώρα από άλλα κράτη εν έτη 2022. Μια χώρα με άπειρα χιλιόμετρα ακτογραμμή ( ενεργειακοί κυματοθραύστες) και άπειρο ήλιο ( ηλιακή ενέργεια). Ο μόνος δρόμος προς την ελευθερία είναι η αυτονομία. Ο μόνος δρόμος για να μην συμμετέχεις στο έγκλημα είναι η αυτονομία.
Και που λέει κ ένας φίλος. «Μας οδήγησαν σαν χώρες και καταναλωτές να εξαρτόμαστε ενεργειακά από μια στρόφιγγα… ότι καλύτερο για αυτούς που την ελέγχουν. Με ένα κουμπί σε 1 λεπτό πετυχαίνουν παγκόσμιο πληθωρισμό… αρα κατάσχουν περιουσίες. Οι ΗΠΑ έχουν τεράστια αποθέματα από το άδειασμα της Αραβίας … θα μπορούσε να συγκρατήσει τις τιμές κι ένα παιδάκι … Αλλά το κόλπο γκροσο είναι το κέρδος που αποκομίζουν προσχηματικά… Κι αν γνώριζαν τον Πούτιν γιατί εξαρτηθήκαν από αυτόν με δίκτυα αγωγών; Όλα στο σχέδιο τπτ τυχαίο τίποτα μη ελεγχόμενο» …
καλή τσικνοπέμπτη

ΥΓ: γι αυτό η σημερινή επανάσταση είναι μποστάνι στον κήπο σου, φωτοβολταϊκα στη σκεπη σου, λιγότερη εξάρτηση από υλικά αγαθά, περισσότερη αυτονομία».

Τον πετσόκοψε! Πολάκης σε Πλεύρη: “Τέτοιο “ρεκόρ” θανάτων (12 χιλ περίπου σε 6 μήνες) επί υπουργίας σου, μόνο 3 χώρες το έχουν “πετύχει”: Η Γεωργια, η Λετονία και η Ελλάδα!”

Συμμάζεψε για τα καλά … ο πρώην αν Υπ Υγείας τον σημερινό Υπουργό της κυβέρνησης Μητσοτάκη που επιδεικνύοντας άκρατη αλαζονεία αλλά και απίστευτο κυνισμό περιφέρεται σα να μην τρέχει τίποτα, στα κανάλια, σα να μην έχει περίπου 100 νεκρούς καθημερινά στους 6 μήνες της θητείας του ως υπουργός και περίπου τους μισούς νεκρούς της πανδημίας (την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2021 είχαμε 13.750 νεκρούς και μέσα σε έξι μήνες Πλεύρη φτάσαμε σχεδόν τις 25.500).
“ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ !! ΦΥΓΕΤΕ  ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ !!” ολοκληρώνει την ανάρτηση – πετσόκομμα , ο Παύλος Πολάκης

Η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη:
Την πρώτη μερα (1/9/21) που ανέλαβε ο ΠΛΕΥΡΗΣ υπουργος Υγειας οι νεκροί,από την αρχή της πανδημίας τον Μάρτιο του 2020, ήταν 13.750.
Σήμερα ούτε έξι μήνες μετά, οι νεκροί είναι σχεδόν 25.500 χιλιαδες!!
Τέτοιο ρεκόρ, δηλαδή οι μισοί θάνατοι από την αρχή της πανδημιας να έχουν συμβεί το τελευταίο εξάμηνο, ΜΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ «ΠΕΤΥΧΕΙ»:
Η Γεωργια, η Λετονία και η Ελλάδα!!!!!
ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ !! ΦΥΓΕΤΕ  ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ !!

30 χρόνια μετά – Η Συνθήκη του Μάαστριχτ και τα παραμύθια περί «σύγκλισης»


Τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης ότι τα κριτήρια της σύγκλισης και το ενιαίο νόμισμα θα οδηγήσουν σε μια γοργή άνοδο της λαϊκής ευημερίας στην Ελλάδα αποδείχτηκαν «καθρεφτάκια για ιθαγενείς». «Σύγκλιση» υπήρξε, αλλά «σύγκλιση προς τα κάτω», προς μια οδυνηρή πραγματικότητα για όλους τους λαούς των κρατών – μελών της ΕΕ…

του Βασίλη Όψιμου
(μέλους του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ)


Η συμπλήρωση φέτος 30 χρόνων από την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ από όλα τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ) συνιστά μια καλή ευκαιρία για το επαναστατικό κίνημα να εντείνει τις προσπάθειές του για την αποκάλυψη του αντιδραστικού χαρακτήρα της «λυκοσυμμαχίας» της ΕΕ. Η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε με συμπυκνωμένο και παραστατικό τρόπο τα ολέθρια για την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα αποτελέσματα της πορείας των 30 αυτών χρόνων1.
Ολο αυτό το διάστημα, ένα από τα κεντρικά ζητήματα της ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την αστική τάξη και τα παντός είδους και απόχρωσης επιτελεία της είναι αυτό της περιβόητης «σύγκλισης» των καπιταλιστικών οικονομιών, σύγκλιση που θα ερχόταν δήθεν μέσα από την αυστηρή και συντεταγμένη εφαρμογή ενός πλέγματος κατευθύνσεων της Κομισιόν από όλα τα κράτη – μέλη.
Θυμίζουμε ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, θέτοντας ως θεμέλιο της ΕΕ την «αρχή της οικονομίας της ανοιχτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό» και τις 4 ελευθερίες κίνησης (κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργατικού δυναμικού), προσδιόρισε μια σειρά ενιαίους στόχους («κριτήρια σύγκλισης» – για το ύψος του πληθωρισμού, των ελλειμμάτων, του δημόσιου χρέους, των επιτοκίων) που τα κράτη – μέλη έπρεπε να επιτύχουν, προκειμένου να ενταχθούν στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση και να συμμετέχουν στο ενιαίο νόμισμα.
Οι στόχοι αυτοί προβλήθηκαν από όλο το αστικό πολιτικό φάσμα ως μια υποτιθέμενη δυνατότητα της καπιταλιστικής Ελλάδας να προσεγγίσει τις πιο ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Παράλληλα, αναπτύχθηκε, ιδιαίτερα από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, Συνασπισμός/ΣΥΡΙΖΑ) μια αποπροσανατολιστική φιλολογία ότι η «σύγκλιση» των οικονομιών θα οδηγούσε δήθεν σε μια ενίσχυση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα, σε μια προσέγγιση του επιπέδου διαβίωσης στη χώρα με αυτό των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικά χωρών.

Οι αστικές διακηρύξεις και η πραγματικότητα
Η προπαγανδιστική αυτή εκστρατεία επιχειρεί να συγκαλύψει ότι τα «κριτήρια σύγκλισης» του Μάαστριχτ έχουν ένα καθοριστικό και αυστηρά ταξικό ζητούμενο: Να εξασφαλίσουν τη συμπόρευση των καπιταλιστικών οικονομιών σε επίπεδο ΕΕ, στο μέτρο και στο βαθμό που κάτι τέτοιο εξυπηρετεί την ενίσχυση του μονοπωλιακού κεφαλαίου στην παγκόσμια διαπάλη με τους ανταγωνιστές του.
Η ταξική αυτή στόχευση υπέρ του κεφαλαίου εξηγεί και το γιατί όλες οι μεταγενέστερες πολιτικές συνθήκες και αποφάσεις της ΕΕ (Σύμφωνο Σταθερότητας, Συνθήκη του Αμστερνταμ, στρατηγική της Λισαβόνας, στρατηγική «Ευρώπη 2020», «Σύμφωνο για το Ευρώ +»), που αποφασίστηκαν και υλοποιήθηκαν ενιαία από μια βεντάλια συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών αστικών κυβερνήσεων, έχουν ως καθοδηγητικό τους νήμα την ενίσχυση της «παραγωγικότητας» και της «ανταγωνιστικότητας» των καπιταλιστικών οικονομιών. Της δυνατότητας, δηλαδή, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, μέσα από την πολύπλευρη στήριξη και με ποταμούς ζεστού χρήματος να τονώσουν τις επενδύσεις τους, να αντισταθμίσουν την «ανίατη αρρώστια» του καπιταλισμού που οδηγεί στην τάση του ποσοστού κέρδους να πέφτει, να παράγουν φθηνότερα από τους διεθνείς ανταγωνιστές και να αυξήσουν έτσι την κερδοφορία τους.
Και επειδή ο τροφοδότης όλων των κερδών του κεφαλαίου είναι η εκμετάλλευση της ζωντανής ανθρώπινης εργασίας και η υπεραξία που παράγει, οι συνθήκες αυτές της ΕΕ μεθοδικά υπονόμευσαν, απ’ άκρη σ’ άκρη στην ΕΕ, όλες τις κατακτήσεις που είχε πετύχει το εργατικό κίνημα. Αύξησαν δραματικά την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, μέσα από ένα τεράστιο πλέγμα αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που περιλαμβάνει την κατάργηση του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου και τη ραγδαία επέκταση των ελαστικών μορφών εργασίας, την παράδοση της Κοινωνικής Ασφάλισης στο κεφάλαιο και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στη βάση του «προσδόκιμου ζωής», την εμπορευματοποίηση των τομέων Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, τις μειώσεις μισθών, την κατάργηση των ΣΣΕ, την περικοπή των επιδομάτων ανεργίας και τη λήψη τους με πολύ αυστηρές προϋποθέσεις και τόσα άλλα.
Τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης ότι τα κριτήρια της σύγκλισης και το ενιαίο νόμισμα θα οδηγήσουν σε μια γοργή άνοδο της λαϊκής ευημερίας στην Ελλάδα αποδείχτηκαν «καθρεφτάκια για ιθαγενείς». «Σύγκλιση» υπήρξε, αλλά «σύγκλιση προς τα κάτω», προς μια οδυνηρή πραγματικότητα για όλους τους λαούς των κρατών – μελών της ΕΕ, όπου το μερίδιο της «πίτας» που καρπώνονται ολοένα και μειώνεται, με αντίστοιχη διεύρυνση του μεριδίου της χούφτας των κοινωνικών παράσιτων, των μεγαλομετόχων των ομίλων.
Τα αποτελέσματα των πολιτικών της αντιδραστικής συμμαχίας της ΕΕ τα νιώθουν καθημερινά στο πετσί τους οι εργαζόμενοι. Είναι όμως τόσο εξόφθαλμα που ούτε τα ίδια τα αστικά επιτελεία δεν μπορούν να τα αγνοήσουν, φοβούμενα ότι μπορεί να αποτελέσουν το φιτίλι μιας ριζοσπαστικοποίησης και έντασης της ταξικής πάλης.
Πώς θα μπορούσε κανείς να αγνοήσει το γεγονός2 ότι, μεταξύ 2009 και 2020, οι συνολικές απολαβές των εργαζομένων στην Ελλάδα (περιλαμβανομένων των ασφαλιστικών εισφορών) μειώθηκαν από τα 85 δισ. ευρώ στα 66 δισ. ευρώ (προ φόρων και κρατικών ρυθμίσεων αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου προς όφελος των μονοπωλίων); Η ίδια η Εκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας αναγκάζεται να επισημάνει ότι το ποσοστό του πληθυσμού της χώρας που βρίσκεται «σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό» παραμένει στα επίπεδα του 30% και ότι «ο δείκτης φτώχειας σε απόλυτους όρους… έχει σημειώσει μεγάλη αύξηση τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια» (από 18,9% το 2008 στο 42% το 2018)3.

Οι νέες κάλπικες υποσχέσεις και η ανισόμετρη ανάπτυξη
Η συζήτηση που γίνεται σήμερα ανάμεσα στα αστικά κόμματα στην Ελλάδα δεν αφορά κάποια αμφισβήτηση του συνολικού πλαισίου αποσάθρωσης των εργασιακών σχέσεων (που όλα τους έχουν θεσμοθετήσει ως διαδοχικοί κυβερνητικοί διαχειριστές), αλλά το μείγμα των διορθωτικών πολιτικών (π.χ. επίπεδο κατώτατου μισθού, διευθέτηση μέσω ΣΣΕ – ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα κ.τ.λ.) που θα λειάνει κάποιες «ακραίες» εκφράσεις της εφαρμοζόμενης πολιτικής και θα ενσωματώσει μέρος της δυσαρέσκειας.
Το ΚΚΕ είχε αποκαλύψει έγκαιρα το παραμύθι της «σύγκλισης» με την Απόφαση της Ευρείας Συνόδου της ΚΕ (16-17/5/1992). «Ενώ λοιπόν η θεωρητική και εμπειρική ανάλυση αποδεικνύει την ουτοπία της οικονομικής σύγκλισης, της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής (…) οι θεσμοί, τα μέτρα και οι διακανονισμοί που προβλέπει γι’ αυτή τη διαδικασία θα προκαλέσουν ένα καινούργιο σοκ στην εθνική οικονομία και το κυριότερο στους εργαζόμενους».4
Οι εκτιμήσεις αυτές του ΚΚΕ θεμελιώνονταν στέρεα στις νομοτέλειες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως αυτές έχουν αναλυθεί από τους κλασικούς του Μαρξισμού – Λενινισμού. Οπως έθετε το ζήτημα επιγραμματικά ο Λένιν, «στις συνθήκες του καπιταλισμού είναι αδύνατη μια ισόμετρη οικονομική ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και των διαφόρων κρατών (…) Η ανισόμετρη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι απόλυτος νόμος του καπιταλισμού».5
Η ανισομετρία αυτή, που σημαδεύει τον καπιταλισμό από τα γεννοφάσκια του, οξύνεται ακόμα περισσότερο στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού λόγω της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου στα μονοπώλια και της πάλης τους για το μοίρασμα των αγορών.
Η διαμόρφωση προσωρινών συμμαχιών ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη (όπως η ΕΕ) και οι συμφωνίες μεταξύ τους για το μοίρασμα της λείας γίνονται πάνω στο έδαφος της διαφορετικής ισχύος της κάθε χώρας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η διαφορετική ισχύς της κάθε χώρας καθορίζει και τις δυνατότητές της να προωθεί στα πλαίσια της συμμαχίας τα συμφέροντα των μονοπωλιακών της ομίλων. Τα κράτη – μέλη μιας συμμαχίας μπορεί να καταλήξουν σε συμφωνίες για την εναρμόνιση επιμέρους πλευρών της πολιτικής τους (όπως τα «κριτήρια σύγκλισης»), στο βαθμό που κάτι τέτοιο εξυπηρετεί κοινά συμφέροντα των μονοπωλιακών τους ομίλων.
Συγκεκριμένοι οικονομικοί δείκτες μπορεί λοιπόν να συγκλίνουν μεταξύ των μελών της συμμαχίας, όπως συνέβη με τους δείκτες του Μάαστριχτ, μια που αποτελούσαν προϋπόθεση για να υιοθετηθεί το ενιαίο νόμισμα ως ένα εργαλείο ανταγωνισμού στη διεθνή αγορά. Ο σιδερένιος όμως νόμος της ανισομετρίας στην καπιταλιστική ανάπτυξη δεν παύει ούτε στιγμή να ενεργεί. Βάζει την καθοριστική του σφραγίδα στη διαφοροποιημένη από χώρα σε χώρα ανάπτυξη κρίσιμων οικονομικών δεικτών, όπως το ΑΕΠ, η παραγωγικότητα της εργασίας, οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, η τιμή της εργατικής δύναμης, το επίπεδο των ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών κ.τ.λ.
Οι συνεπαγόμενες αποκλίσεις μεταξύ των χωρών στους δείκτες αυτούς λειτουργούν αντίρροπα προς τις όποιες συγκλίσεις άλλων δεικτών. Βάζουν κατά καιρούς πάλι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης μια σειρά ζητήματα (π.χ. τη χαλάρωση ή μη των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας). Οδηγούν μέχρι και στη συνολική αμφισβήτηση της ίδιας της συμμαχίας από κάποια μέλη της (βλέπε π.χ. Brexit).
Το έδαφος επομένως της όποιας σύγκλισης, του όποιου νέου συμβιβασμού (όπως αυτός που επιτεύχθηκε ανάμεσα στις αστικές τάξεις της ΕΕ για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης και το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο 2021-2027) είναι εξαρχής ναρκοθετημένο από την ανισόμετρη ανάπτυξη των καπιταλιστικών οικονομιών.
Η συνεχής διελκυστίνδα στοιχείων σύγκλισης και απόκλισης και η συνύπαρξη κεντρομόλων και φυγόκεντρων τάσεων στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών δεν πρέπει να οδηγούν σε καμία επανάπαυση το επαναστατικό εργατικό κίνημα.
Από τη μια μεριά, τόσο τα βήματα εκείνα που ενισχύουν τη συνοχή της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας της ΕΕ όσο και αντίθετοι αστικοί σχεδιασμοί που προφασίζονται μια ανεξάρτητη πορεία της μιας ή της άλλης καπιταλιστικής χώρας (χαρακτηριστικά τα συνθήματα «θέλουμε πίσω τη χώρα μας» και «ας πάρουμε πάλι τον έλεγχο» των δυνάμεων του Brexit) έχουν σταθερά στο στόχαστρό τους την εργατική τάξη.
Από την άλλη μεριά, όσο περισσότερο οι αστικές τάξεις βρίσκονται αντιμέτωπες με τις αντιφάσεις του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, τόσο θα εντείνουν τις προσπάθειες ιδεολογικής χειραγώγησης και εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων και θα επαναφέρουν τα παραμύθια περί «σύγκλισης» δικαιωμάτων και περί «κοινωνικού κράτους», εμφανίζοντας το αστικό κράτος ως δήθεν αντίβαρο στις αγορές.
Για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, τα όποια μέτρα και μεταρρυθμίσεις σχεδιάζουν σήμερα οι αστικές τάξεις για «μια βιώσιμη επανασύγκλιση»6, δεν είναι παρά «άνθρακες ο θησαυρός»! Απαιτείται γι’ αυτό ένταση της ιδεολογικής διαπάλης, ώστε να θωρακίζονται πλατιά στρώματα εργαζομένων απέναντι στην αστική προπαγάνδα, να κατανοούν τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ, να μην εστιάζουν στο αστικό ψευτοδίλημμα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα», αλλά να αντιλαμβάνονται ότι ο πραγματικός βραχνάς για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους είναι οι ίδιες οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Σημειώσεις:
1. «Για τα 30 χρόνια από τη συνθήκη του Μάαστριχτ», Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «Ριζοσπάστης» 12-13/2/2022.
2. EUROSTAT, GDP and main components (output, expenditure and income), https://ec.europa.eu/eurostat/databrowser/view/NAMA_10_GDP__custom_2091993/default/table?lang=en.
3. Εκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το έτος 2020 (Απρίλης 2021), σελ. 138-139.
4. «Η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ενωση και οι θέσεις του ΚΚΕ, Απόφαση της Ευρείας Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (16-17 Μάη 1992), «Ριζοσπάστης» 24/5/1992
5. Β. Ι. Λένιν, «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», Απαντα, τόμος 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 361-362.
6. «Εγγραφο προβληματισμού σχετικά με την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης», Ευρωπαϊκή Επιτροπή, COM (2017) 291 της 31/5/2017, σελ. 12-13.

Και αυτή τη φορά θα την πληρώσουν οι αδύνατοι και η διεθνής νομιμότητα


Στην πολεμική πλέον κρίση που ξεκίνησε στην Ουκρανία, υπάρχει η στρατιωτική πλευρά του θέματος, η γεωπολιτική, και φυσικά η αδιόρατη που σχετίζεται με τις προσωπικότητες των ηγετών

Κώστας Βαξεβάνης

Στην πολεμική πλέον κρίση που ξεκίνησε στην Ουκρανία, υπάρχει η στρατιωτική πλευρά του θέματος, η γεωπολιτική και φυσικά η αδιόρατη που σχετίζεται με τις προσωπικότητες των ηγετών.
Σε ο,τι αφορά την στρατιωτική, η Ρωσία έχει εξαπολύσει επιθέσεις σε όλη την Ουκρανική επικράτεια, από την Οδησσό έως το Χάρκοβο και τα σύνορα με την Πολωνία. Πρόκειται για μια θεαματική επίθεση, που αποτελεί διάψευση των σεναρίων που ήθελαν απλώς αυτονόμηση περιοχών της Ουκρανίας κατά τα πρότυπα της Κριμαίας. Αν οι Ρώσοι είχαν την επικοινωνιακή αντίληψη για τον πόλεμο που έχουν οι Αμερικανοί, προφανώς θα βλέπαμε live αυτές τις επιθέσεις οι οποίες έχουν ισοπεδώσει τον Ουκρανικό στρατιωτικό μηχανισμό. Σε λίγο η Ουκρανία θα αρχίσει τις εκκλήσεις προς όλο τον κόσμο.
Σε ο,τι αφορά το γεωπολιτικό, φαίνεται πως η Ρωσία έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει τα πιο επιβλητικά και καταστροφικά μέσα για να ορίσει το ζωτικό της χώρο. Δεν κάνει αψιμαχίες συνοριοφυλάκων αλλά ολική επέμβαση. Την τακτική παράβασης της διεθνούς νομιμότητας εγκαινίασαν απροκάλυπτα οι ΗΠΑ της δεκαετία του 90 με τον Πόλεμο του Κόλπου, αποδίδοντας στον εαυτό τους ρόλο διεθνούς χωροφύλακα. Τότε το πρόσχημα των βομβαρδισμών ήταν οι τρομοκράτες, τώρα για τη Ρωσία είναι η προστασία των ρωσικών πληθυσμών και η "αποναζιστικοποίηση" όπως την αποκάλεσε ο Βλαντιμίρ Πουτιν, της περιοχής.
Και φτάνουμε στο ρόλο της προσωπικότητας των ηγετών. Φαίνεται πως ο Πούτιν, έχει αποφασίσει να διατηρήσει τη Ρωσία στα παλιά όρια της Ρωσικής (και όχι Σοβιετικής) Αυτοκρατορίας. Αυτό όμως δεν απαιτεί περιφρούρηση συνόρων οπως κάποιος αντιλαμβάνεται απλοϊκά ίσως, αλλά διατήρηση του ζωτικού χώρου και γύρω από τα σύνορα. Αυτονόμησε την Κριμαία για να έχει ασφαλή πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα και τώρα θα "συναιτίσει" την "επιπόλαιη" Ουκρανία που μέσα από συμφωνίες των ηγετών της (που θέλουν να εξασφαλίσουν την αμερικανική εύνοιά) , την δίνουν δώρο στο ΝΑΤΟ. Πιθανόν η προσωπικότητα του Πούτιν και όχι οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί, είναι αυτή που προκρίνει και εφαρμόζει μια επιχείρηση " Σοκ και Δέος" με κύριο αποδεκτή τις ΗΠΑ. Ο παραδειγματισμός της Ουκρανίας, αποτρέπει τη Γεωργία αλλά και την Πολωνία και τις Ρουμανία και Μολδαβία, από την πλήρη προσχώρησή τους στο αμερικανικό άρμα. Ο Πούτιν θεωρεί πως πρέπει να δείξει ότι οι περιοχές αυτές δεν "ανήκουν στη Δύση" και κυρίως, δεν μπορούν να είναι απειλητικές στα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας. Το κάνει επιθετικά - αποφασιστικά, γνωρίζοντας πως οι ΗΠΑ, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να εμπλακούν σε μία σύρραξη στην Ευρώπη και προτιμούν να βάζουν τους συμμάχους να βγάζουν τα κάστανα απ τη φωτιά. Το πολύ πολύ να πληρώσουν μια ιδιωτική εταιρεία πολέμου να παίξει το ρόλο των χερσαίων δυνάμεων δίπλα στους Ουκρανούς παραστρατιωτικούς.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για το αναπόφευκτο συμπέρασμα: θα την πληρώσουν για μια ακόμη φορά οι αδύνατοι και η διεθνής νομιμότητα.

Ο αναμάρτητος ας πάρει μια πέτρα κι ας ρίξει...


Οι «απελευθερώσεις» της Ιστορίας - Οι ΗΠΑ χρωστούν σχεδόν τη μισή τους έκταση σε τακτικές που σήμερα τις καταγγέλλουν ως παράνομες

Αργύρης Παγαρτάνης

Ας δεχτούμε ότι είναι ανήθικο να σαλαμοποιεί μια δυνατή χώρα μια πιο αδύνατη χώρα επειδή απλά... μπορεί να το κάνει. Έχω δύο ερωτήσεις: α) Ποιος είπε ότι στη γεωστρατηγική υπάρχει ηθική; και β) ποιο κράτος που θεώρησε (όπως τώρα η Ρωσία) ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει υπέρ του τέτοια δεδομένα αποφάσισε να ΜΗΝ το κάνει, επειδή είναι... ανήθικο;
Οι περισσότεροι στέκονται στο... παράδειγμα του Κοσόβου, γιατί είναι πιο πρόσφατο. Πράγματι, το Κόσοβο, μια από τις κοιτίδες της σερβικής ιστορίας, εκμεταλλεύθηκε την αλβανόφωνη πλειοψηφία του για να οργανώσει δημοψήφισμα και να ανακηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία του, χωρίς τη συγκατάθεση της Σερβίας.
Σήμερα αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος από 97 (από τα 193) μέλη του ΟΗΕ, εκ των οποίων 22/27 μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και 26/30 μέλη του ΝΑΤΟ. Αυτό δεν  είναι σαλαμοποίηση της Σερβίας και ασέβεια στην εδαφική της ακεραιότητα;
Ας θυμηθούμε μερικά ακόμα:
Οι ίδιες οι ΗΠΑ, πέρα από τις παρεμβάσεις τους ανά τον κόσμο και κατά το δοκούν, δύο φορές επέκτειναν τα σύνορά τους εναντίον της αυτοκρατορίας του Μεξικού με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο η Ρωσία τώρα προστατεύει τα συμφέροντά της.
Το 1836 η περιοχή του Τέξας, η οποία ανήκε στο Μεξικό (και δεν αποτελούσε μόνο την σημερινή ομώνυμη πολιτεία, αλλά και κομμάτια των σημερινών πολιτειών του Νέου Μεξικού, της Οκλαχόμα, του Κάνσας, του Κολοράντο, του Γουαϊόμινγκ) «ανεξαρτητοποιήθηκε» από το Μεξικό με την υποστήριξη των ΗΠΑ και το 1845 αποφάσισε να «ενσωματωθεί» στις ΗΠΑ.
Το1846 η ακόμα πιο μεγάλη σε έκταση περιοχή της Καλιφόρνια (που αποτελείται από τις σημερινές πολιτείες της Καλιφόρνια, Νεβάδα, Γιούτα, Αριζόνα, Όρεγκον, Ουάσιγκτον, Άινταχο και Μοντάνα) «ανεξαρτητοποιήθηκε» από το Μεξικό και μετά από 26 μέρες αποφάσισε να «ενσωματωθεί» στις ΗΠΑ.
Μέχρι και στη Χαβάη, που οι ΗΠΑ την λιγουρεύονταν λόγω της στρατηγικής της θέσης, έγινε φιλοαμερικάνικο πραξικόπημα το 1894, ανατράπηκε η παραδοσιακή μοναρχία και οι νέοι ηγέτες «αυθορμήτως» ζήτησαν την προστασία των Αμερικάνων. Κι αυτοί, φυσικά, δέχτηκαν. Το 1898 η χώρα έγινε αμερικάνικη «Περιοχή» (Territory) και το 1959 έγινε Πολιτεία.
Συμπέρασμα: Οι ΗΠΑ χρωστούν σχεδόν τη μισή τους έκταση σε τακτικές που σήμερα τις καταγγέλλουν ως παράνομες.  Ή μήπως επειδή έγιναν πριν από 170 και 120 χρόνια είναι λιγότερο ανήθικες;
Η Κίνα μήπως δεν κατάπιε ολόκληρη την περιοχή του Θιβέτ το 1951, λίγο μετά την ανακήρυξή της σε Λαϊκή Δημοκρατία; Μήπως δεν διεκδικεί ή κατέχει κομμάτια της Ινδίας (Αρουνατσάλ Πραντές, Ακσάι Τσιν) θεωρώντας τα «ιστορικά» δικά της, όπως η Ρωσία την ανατολική Ουκρανία;
Η Ινδία μήπως δεν κατάπιε την (πρώην πορτογαλική αποικία της) Γκόα το 1961 και τις άλλες πορτογαλικές κτήσεις στο κορμί της (Νταμάν, Ντιού, Ντάντρα, Ναγκάρ Χαβέλι) στέλνοντας μάλιστα αμάχους να περάσουν τα σύνορα, για να μην υπάρξει αντίσταση; Μήπως δεν έσπευσε να αναγνωρίσει το Μπαγκλαντές το 1971, μη σεβόμενη την εδαφική ακεραιότητα του Πακιστάν;
Η Ινδονησία μήπως δεν έσπευσε να εισβάλει στην Δυτική Νέα Γουινέα και στο Ανατολικό Τιμόρ «ενσωματώνοντάς» τα στην επικράτειά της;
Η Τουρκία μήπως δεν αναγνωρίζει ως ανεξάρτητο το ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο; Και προηγουμένως, το 1939, δεν οργάνωσε ένα καθ' όλα ελεγχόμενο «δημοψήφισμα» στην περιοχή του Χατάι (που ανήκε στη Συρία), την οποία σε λίγες εβδομάδες «ενσωμάτωσε»;
Το Μαρόκο δεν κατέλαβε ολόκληρη την περιοχή της (πρώην ισπανικής αποικίας) Δυτικής Σαχάρας, επίσης με πορεία άμαχου πληθυσμού;
Η ναζιστική Γερμανία δεν είχε επικαλεστεί ζητήματα ασφάλειας της γερμανικής μειονότητας για να «ενσωματώσει» τη Σουδητία; Η αξονική Ιαπωνία δεν είχε αναγνωρίσει ως ανεξάρτητο κράτος το «Μαντσούκουο», δηλαδή τις τρεις βορειότερες επαρχίες της Κίνας ως Μαντζουρία;
Για να μην πιάσουμε Βρετανίες και Γαλλίες, οι οποίες έφτιαχναν σύνορα και ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις ανά τον κόσμο όπου τους βόλευε. 
Τι δείχνουν όλα αυτά; Ότι όποιος θεωρεί ότι κάπου τον «παίρνει» να γείρει μια κατάσταση προς όφελός του κι έχει τη δύναμη να το κάνει, δεν διστάζει. Βρίσκει μια δικαιολογία, έναν φερετζέ νομιμότητας και ηθικής, και ορμάει.
Και φυσικά δεν ντρέπεται, όπου γίνονται αλλαγές που δεν τον βολεύουν, να τις καταγγέλλει ως... εκτροπές της νομιμότητας και της ελευθερίας των λαών.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Για πολλούς. Και προσοχή, δεν μιλάμε για εδάφη που κατακτήθηκαν μετά από «επίσημες» πολεμικές επιχειρήσεις, εκστρατείες κτλ. Αλλά για αλλαγές συνόρων που μεταμφιέστηκαν σε «απελευθερώσεις», «προστασίες», «αποκαταστάσεις της νομιμότητας» και άλλα τέτοια ζαρζαβατικά.
Ο αναμάρτητος ας πάρει μια πέτρα κι ας ρίξει...
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο fb, στη σελίδα του Αργύρη Παγαρτάνη
αναδημοσίευση μέσω www.nonews-news.com

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2022

"Timbuktu Fasso" Amine Bouhafa feat. Fatoumata Diawara

Ο Β.Πούτιν δεν «διορθώνει τα λάθη του Λένιν»: Διορθώνει τα λάθη του ΝΑΤΟ - Και δεν θα σταματήσει να το κάνει...

γράφει: Αναστάσιος Β. Γκουριώτης
 
H εξέλιξη που αλλάζει τυπικά τον χάρτη της Ευρώπης (ουσιαστικά είχε αλλάξει το 2014) με την αναγνώριση από τον Ρώσο πρόεδρο Β.Πούτιν της ανεξαρτησίας των δύο Λαϊκών Δημοκρατιών, της -de facto πλέον- πρώην ουκρανικής περιφέρειας Ντονμπάς, του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, ήταν απλά η τελευταία πράξη ενός δράματος το οποίο ξεκίνησε με την συνεχόμενη και ασταμάτητη επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς.
Κάτι που θεωρήθηκε από την Μόσχα του Β.Πούτιν, ως «παραβίαση της συμφωνίας του 1994».
Αρχικά με την ένταξη των κρατών της κεντρικής Ευρώπης και εν συνεχεία των βαλτικών δημοκρατιών και της Πολωνίας στο ΝΑΤΟ και τέλος με την ένταξη των βαλκανικών κρατών στην Βορειοατλαντική Συμμαχία, με τελευταίο επεισόδιο την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ η Βορειοατλαντική Συμμαχία έδειξε μια ανεξήγητη «ακόρεστη δίψα» να φτάσει στα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας και ειδικά στα νοτιοανατολικά της.
Και αν οι κινήσεις της δεκαετίας του '90 «δεν απαντήθηκαν» από την Ρωσία λόγω οικονομικής αλλά και στρατιωτικής αδυναμίας (στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο, όπου αποσπάστηκε βίαια από την Σερβία η περιοχή όπου είχε γεννηθεί το σερβικό κράτος, δεν μπόρεσε καν να αποπλεύσει ο ρωσικός Στόλος της Μαύρης Θάλασσας) δεν συνέβη το ίδιο το 2008 στην Γεωργία.
Πρακτικά η αντίστροφη μέτρηση για την «ρωσική αντεπίθεση» ξεκίνησε το 2008 στην Γεωργία: Η χώρα ενθαρρυμένη από τους δυτικούς και με υπόσχεση ένταξης στο ΝΑΤΟ εισέβαλε στην ρωσόφωνη Νότια Οσετία και απείλησε την Αμπχαζία.
Δύο ανεξάρτητες δημοκρατίες, όπως είναι σήμερα, πλέον, το Ντονιέτσκ και το Λουγκάνσκ: Ρωσόφωνες, αναγνωρισμένες από την Μόσχα, αλλά όχι από τους δυτικούς ή άλλα κράτη. 
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν τίποτα το «τεχνολογικά» εντυπωσιακό από πλευράς Ρωσίας.
Καμία σχέση με το αμερικανικό στρατιωτικό «σοκ και δέος» του 2001 στο Αφγανιστάν και του 2003 στο Ιράκ και την επίδειξη πολεμικών τεχνολογιών που άφησαν άφωνο για την αποτελεσματικότητά τους τον πλανήτη.
Και αν δεν υπήρχαν κρίσιμα λάθη στο πεδίο της μάχης από τους Γεωργιανούς, θα μπορούσαν να είχαν φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον ανεπαρκή ρωσικό Στρατό που αιφνιδιάστηκε από την ένταση και την έκταση της επίθεσης, σε μία περιοχή όπου δεν υπήρχαν ανεπτυγμένα ρωσικά στρατεύματα, αλλά μόνο πολιτοφυλακές ρωσόφωνων.
Εκεί μίλησε η στρατιωτική παράδοση: Μπορεί οι Ρώσοι στρατηγοί της Περιφέρειας του Καυκάσου να μην είχαν την υψηλή τεχνολογία στην διάθεσή τους, είχαν όμως 1000 πυροβόλα και 750 άρματα μάχης, τα οποία μετά την πρώτη έκπληξη τα χρησιμοποίησαν πολύ αποτελεσματικά, αφού πέρασαν από το αφύλακτο τούνελ που συνδέει την Βόρεια Οσετία (ρωσικό έδαφος) από την ανεξάρτητη Νότιο Οσετία: Ισοπέδωση και προέλαση.

Το παλιό, καλό, σοβετικό δόγμα του Β'ΠΠ.
Και μπορεί τα αεροσκάφη τους (ακόμα και στρατηγικά βομβαρδιστικά Τu-22) να είχαν απώλειες λόγω των απαρχαιωμένων μεθόδων που εφάρμοσαν, αλλά... οι Ρώσοι τα χρησιμοποίησαν και τα χρησιμοποίησαν μαζικά.
Το αποτέλεσμα όταν να σταματήσουν την προέλαση μόλις στα προάστια της πρωτεύουσας της Γεωργίας, Τιφλίδας, με τον τραγικό πρόεδρο της χώρας Μιχαήλ Σαακασβίλι να τρώει την γραβάτα του σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση.
Το ΝΑΤΟ και βασικά οι ΗΠΑ πήραν μία πρώτη «προειδοποίηση» για το τι θα συμβεί αν επιμείνει στην τακτική των επεκτάσεων, αλλά δεν εντυπωσιάστηκαν: Οι, τύπου Mad Max, πολεμικές τακτικές των Ρώσων, με τους άτακτους επάνω σε παλιά σοβιετικά φορτηγά και ΤΟΜΑ, μπορεί να «τελείωσαν» μέσα σε λίγες ώρες την γεωργιανό Στρατό με την βοήθεια του πυροβολικού, αλλά μόνο τον γέλωτα προκαλούσαν στις «καλογυαλισμένες» ΝΑΤΟΐκές δυνάμεις.
Πάντως και στην Μόσχα, στο υπουργείο Άμυνας και περισσότερο στο Κρεμλίνο, είχε ηχήσει άσχημα στα αυτιά τους το «καμπανάκι» από την μέτρια απόδοση των ρωσικών στρατευμάτων στον πόλεμο της Γεωργίας, αλλά και από την πολιτική αφερεγγυότητα της Δύσης.
Και  άρχισε μια τεράστια προσπάθεια στρατιωτικής μεταρρύθμισης, η οποία ατύχησε να έχει υπουργό Άμυνας τον Ανατόλι Σερντουκόφ, ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για τον προσωπικό του πλουτισμό παρά για ενίσχυση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.
Στον Α.Σερντουκόφ και στην αδιάφορη διαχείριση του προγράμματος οφείλεται και η απώλεια για την Ρωσία της διακρατικής συμφωνίας με την Ελλάδα, της αγοράς των 420 ΤΟΜΑ BMP-3 τα οποία θα άλλαζαν την μορφή του Ελληνικού Στρατού και ειδικά του Μηχανοκίνητου Πεζικού.
Ο συγκεκριμένος πολιτικός δεν τελείωσε καλά: Οι ρωσικές φυλακές τον φιλοξενούν μέχρι σήμερα.
Ένα πρωί ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, με μια αιφνιδιαστική του ενέργεια, ανακοίνωσε πως απαλλάσσει από τα καθήκοντά του τον υπουργό Αμυνας της Ρωσίας Σερντιουκόφ λόγω σειράς οικονομικών κομπινών, κυρίως με ακίνητα του Στρατού, που του είχαν αποφέρει άνω των 200 εκατ. ευρώ.
Ακολούθησε, όμως η αναγκαστική απομάκρυνση του Β.Πούτιν από το προεδρικό αξίωμα, ο οποίος πειθάρχησε στο τότε εν ισχύ ρωσικό Σύνταγμα, αφού δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος για τρίτη τετραετία, εκλέχθηκε πρόεδρος της Ρωσίας ο Ν.Μεντβέντεφ το 2008 σε ένα εξαιρετικά λεπτό σημείο των εξελίξεων στην ρωσική περίμετρο:
Κατ' αρχήν χάθηκε η Ελλάδα για την Ρωσία, το κράτος του ΝΑΤΟ με την πλέον φιλική ηγεσία προς την Μόσχα την εποχή εκείνη
Ο Ν.Μεντβέντεφ δεν κατάφερε να αποτρέψει την παραίτηση του Κ.Καραμανλή το 2009 που είχε ως αποτέλεσμα την έλευση του φιλοαμερικανού Γ.Α.Παπανδρέου, ο οποίος ακύρωσε τον αγωγό φυσικού αερίου South Stream, το έργο που θα πήγαινε την Ελλάδα σε μία άλλη εποχή και θα είχε αποτρέψει τα Μνημόνια και την οικονομική κατοχή της χώρας μέχρι το 2115 (τότε λήγει η εκχώρηση για 99 έτη των δημοσίων εσόδων προς τους δανειστές, βάσει της σύμβασης του 2016).
Εν συνεχεία ξεκίνησε το 2011 ο πόλεμος στην Συρία που απείλησε την έξωση της Ρωσίας από την τελευταία ναυτική βάση τους στην Μεσόγειο.
Η επάνοδος του Β.Πούτιν στην εξουσία το 2012 βρήκε μια Ρωσία να αντιμετωπίζει την απώλεια της Συρίας, πιθανή ένταξη στο ΝΑΤΟ των Σκοπίων και πολλά προβλήματα από τους δυτικούς να δημιουργούνται σε βάρος του Β,Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία.
Και το κυριότερο: Τον κίνδυνο να κατασκευαστεί αγωγός φυσικού αερίου του Κατάρ δια μέσου των συριακών ακτών με κατάληξη την Μεσόγειο και αντικατάσταση αρχικά εν μέρει και σταδιακά ολόκληρης της αγοράς ρωσικού φυσικού αερίου!
Και ο νέος πρόεδρος, με την βοήθεια του υπουργού Άμυνας Σ.Σοϊγκού, αποφάσισε να δράσει ακαριαία: Ενίσχυσε την Συρία με την πρώτη ολοκληρωμένη και μόνιμη υπερπόντια αποστολή ρωσικών στρατευμάτων στην ιστορία της Ρωσίας.
Αλλά τότε ξέσπασε το πιο κρίσιμο για την Ρωσία ζήτημα ασφάλειας: Ο εκλεγμένος ρωσόφιλος Ουκρανός πρόεδρος Β.Γιανουκόβιτς, ανατράπηκε με ένα πραξικόπημα διαρκείας και η Ουκρανία χάθηκε οριστικά για την Ρωσία με την νέα ηγεσία υπό τον Π.Ποροσένκο να ζητεί άμεσα την ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Το ΝΑΤΟ πλέον θα έφτανε έξω από το... Ροστόφ και το ιστορικό πεδίο μάχης της μεγαλύτερης αρματομαχίας της ιστορίας στο Κούρσκ του Β'ΠΠ! «Δηλαδή ο Χίτλερ σε τι διαφέρει από το ΝΑΤΟ;» διερωτήθηκαν οι σκληροπυρηνικοί Ρώσοι στρατηγοί απηχώντας την ανησυχία των Ρώσων πολιτών για την αδυναμία της ηγεσίας να αποτρέψει την ανατροπή του Β.Γιανουκόβιτς.
Τότε ο Β.Πούτιν και ένα μήνα πριν ανατραπεί ο Β.Γιανουκόβιτς διαβλέποντας  την άμεση απειλή απώλειας της Κριμαίας και των ναυτικών και αεροπορικών βάσεών της, αποφάσισε να δράσει: 
Μόλις καταλήφθηκε η εξουσία από τους πραξικοπηματίες στο Κίεβο, τρεις ημέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα του 2014, στρατιωτικές δυνάμεις χωρίς διακριτικά εμφανίστηκαν σε όλη την Κριμαία.
Την Κριμαία οι Ρώσοι την «κατέλαβαν χωρίς να ανοίξει μύτη» με την μέθοδο των συγκεκαλυμένων επιχειρήσεων, δηλαδή με δυνάμεις χωρίς διακριτικά, οι οποίες συνεργάστηκαν με τους ντόπιους ρωσόφωνους που όπως προείπαμε αποτελούν το 95% των κατοίκων της χώρας.
Αμέσως κηρύχθηκε δημοψήφισμα με το 95% των πολιτών μα ψηφίζουν υπέρ της ένωσης με την Ρωσία.
Ακολούθησαν εξεγέρσεις των ρωσόφωνων στην περιφέρεια του Ντονμπάς, το Ντόνιετσκ και το Λουγκάνσκ.
Οι δύο περιοχές ανακηρύχθηκαν «Ανεξάρτητες Λαϊκές Δημοκρατίες» και δέχθηκαν την επίθεση ουκρανικών μονάδων από κληρωτούς της δυτικής Ουκρανίας (οι μόνες περιοχές που οι ρωσόφωνοι είναι περιορισμένη μειοψηφία στην Ουκρανία) και των νεοναζί του Τάγματος Αζόφ (η Ουκρανία είχε παράδοση στον φιλοναζισμό, καθώς στον Β'ΠΠ πολλοί Ουκρανοί είχαν δει τους Γερμανούς ως τον σωτήρα τους από το καθεστώς του Στάλιν) και τότε η Μόσχα έστειλε επίσης συγκεκαλυμένη βοήθεια, συντρίβοντας μετά από ένα χρόνο μαχών τους νεοναζί και τα ουκρανικά τακτικά στρατεύματα.
Με ακαριαίες ενέργειες η Μόσχα απέτρεψε την απόκτηση από το ΝΑΤΟ του ελέγχου της χερσόνησο της Κριμαίας, δημιούργησε μια μόνιμη εστία έντασης στο ουκρανικό καθεστώς στην ανατολική Ουκρανία, εξασφάλισε τον έλεγχο της ανατολικής Μαύρης Θάλασσας και έστειλε ένα μήνυμα σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για το τι θα συνέβαινε αν προχωρούσε στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, μιας χώρας που ο Β.Πούτιν θεωρεί «ρωσικό έδαφος» και «τεχνητό κράτος», όπως με σαφήνεια ξεκαθάρισε χθες στο διάγγελμά του.
Σε ότι αφορά το «τι μέλλει γενέσθαι»: Για πόλεμο και εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ούτε κατ' ιδέαν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, το είχαν τονίσει από την αρχή της κρίσης όλοι οι αναλυτές και οι αρθρογράφοι του pronews.gr, αλλά και του defencenet.gr.
Για το θέμα των κυρώσεων, η ιστορία δείχνει ότι όταν ένα κράτος δέχεται κυρώσεις και εμπάργκο, εν τέλει βγαίνει πιο ενισχυμένο, καθώς στρέφεται σε εσωτερικές παραγωγές.
Ειδικά στο τομέα της παραγωγής τροφίμων η Ρωσία έχει κάνει άλματα τα τελευταία οκτώ χρόνια.
Αυτό που δεν αντικαθίσταται, είναι το φυσικό αέριο της Ρωσίας.
Πετρέλαιο όλοι μπορούν να βρουν από παντού.
Φυσικό αέριο, όχι. Ή τουλάχιστον σε ποσότητες ικανοποιητικές...
Τα περί αναστολής της έναρξης λειτουργίας του Nord Stream 2, ως απόφαση προϊόν των αμερικανικών πιέσεων, ήταν κάτι το απολύτως αναμενόμενο. Η Ρωσία έχει αντικαταστήσει ήδη με πώληση στην «διψασμένη» ενεργειακά Κίνα, την ποσότητα που θα πουλούσε στην Γερμανία.
Η Γερμανία από πού θα βρει φτηνό φυσικό αέριο; Είναι μια απόφαση που θα πρέπει να απαντήσει γρήγορα το Βερολίνο αν δεν θέλει να δει το κόστος των προϊόντων του να ανεβαίνει, να χάνει το παιχνίδι του ανταγωνισμού και μαζί της να αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα η ιταλική και η ολλανδική οικονομία που εξαρτώνται στον ίδιο μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φτηνό φυσικό αέριο...
Β.Πούτιν: Αναγνώρισε την ανεξαρτησία Ντόνιετσκ και Λουγκάνσκ με συγκλονιστική ομιλία που αλλάζει όλη την Ευρώπη (upd 4) Ουκρανοί νεοναζί πέρασαν την οριογραμμή προς την Ρωσία και… «εξαερώθηκαν» από ρωσική μονάδαΡωσικές τεθωρακισμένες Ταξιαρχίες κατέκλυσαν Λουγκάνσκ και Ντονιέτσκ ως «ειρηνευτική δύναμη»Ρωσία: Αυτές τις περιοχές αναγνωρίσαμε - Δείτε «που δεν θα ξαναπατήσουν το πόδι τους οι νεοναζιστές του Κιέβου»«Γελάει ο πλανήτης»: Ο αναπληρωτής ΥΠΕΞ Μ.Βαρβιτσιώτης... απειλεί τον Β.Πούτιν και ξεχνά Κύπρο, Συρία, Ιράκ κλπ.Β.Πούτιν σε Δύση: «Εμείς δεν θέλουμε να "τραβήξουμε το σχοινί" - Μην το κάνετε εσείς γιατί θα πυροβολήσετε τα πόδια σας»Κατάληψη στο Σύνταγμα από αλλοδαπούς: «Κάντε μας όλους νόμιμους - Δεν θέλουμε δουλειά αλλά επιδόματα και τα σπίτια σας»Υψώνει «ασπίδα» η Ρωσία: «Στέλνουμε τανκς στο Ντονμπάς για να αποτραπεί το μακελειό από τους νεοναζιστές του Κιέβου»Την «ουρά στα σκέλια» έβαλε ο Β.Ζελένσκι: «Θα συναντηθώ με Β.Πούτιν γιατί αλλιώς θα μπούμε σε φέρετρα»
Υψώνει «ασπίδα» η Ρωσία: «Στέλνουμε τανκς στο Ντονμπάς για να αποτραπεί το μακελειό από τους νεοναζιστές του Κιέβου»

ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ ο Νόβακ Τζόκοβιτς: «Θα παίξω σε όποιες χώρες μπορώ να ταξιδέψω!»


O Σέρβος τενίστας σε συνέντευξη του βρέθηκε ανένδοτος στην απόφαση του να μην εμβολιαστεί, ενώ γνωρίζει ότι θα χάσει σημαντικούς αγώνες. 
Ο Νόβακ Τζόκοβιτς παραμένει σταθερός στην άποψη του να μην εμβολιαστεί. Ο Σέρβος τενίστας ετοιμάζεται να επιστρέψει στο κορτ για το τοπικό τουρνουά και στη συνέντευξη Τύπου ρωτήθηκε ξανά για όσα συνέβησαν στην Αυστραλία, αλλά και την πορεία του από εδώ και πέρα και το ενδεχόμενο να χάσει την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη από τον Ντανίλ Μεντβέντεφ.
«Eίναι θαυμάσιο που βρίσκομαι εδώ. Είχα εκπληκτικά αποτελέσματα σ’ αυτό το τουρνουά. Το Ντουμπάι είναι ένα από τα μέρη που οι περισσότεροι παίκτες έρχονται για προετοιμασία και πάντα ήταν ένα ελκυστικό μέρος για άνδρες και γυναίκες παίκτριες. Αυτή την εβδομάδα νομίζω πως είμαστε 4 παίκτες από το Top 10 εδώ. Θα είναι δύσκολο ταμπλό. Κάθε αγώνας θα είναι αντάξιος του επιπέδου ενός Grand Slam ή ενός Masters 1000. Είναι ένα 500άρι τουρνουά, αλλά είναι πολύ δυνατότερο. Δεν έχω παίξει καθόλου από τον Δεκέμβριο, οπότε θέλω πολύ να επιστρέψω στην αγωνιστική δράση».
Για τον πρώτο του αντίπαλο, Λορένζο Μουσέτι:
«Είναι ένας πολύ ταλαντούχος και νέος παίκτης που πέτυχε μια πολύ καλή νίκη πριν λίγες εβδομάδες με τον Hurkacz στο Ρότερνταμ. Πέρσι στο Roland Garros είχαμε παίξει 5 σετ. Νομίζω πως προτιμάει τις επιφάνειες με υψηλή αναπήδηση. Αυτή η επιφάνεια είναι πολύ γρήγορη. Πάντα ήταν γρήγορα τα γήπεδα εδώ, αλλά αυτή τη χρονιά είναι πιο γρήγορα, το λένε και οι άλλοι παίκτες αυτό. Θα δω την κάθε μέρα ξεχωριστά και θα δω πόσο μακριά μπορώ να φτάσω».
Για το πότε επέστρεψε στις προπονήσεις μετά την Αυστραλία: «Ξεκίνησα να προπονούμαι μετά από 10 μέρες αφότου επέστρεψα στο σπίτι. Έκανα αερόβια άσκηση κάθε μέρα, αλλά τένις παίζω τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες και απολαμβάνω κάθε στιγμή που είμαι στο court. Αγαπώ αυτό το άθλημα και λατρεύω να χτυπάω την μπάλα. Δεν ήταν δύσκολο για μένα να πιάσω τη ρακέτα και να προπονηθώ, επειδή έχω ακόμα το ίδιο πάθος για το άθλημα και μου φαίνεται σημαντική κάθε στιγμή που περνάω στο court και που βελτιώνομαι. Γνώριζα πως θα ερχόμουν στο Ντουμπάι, είχα αυτό τον στόχο στο μυαλό μου και ήταν ευκολότερο να δουλέψω. Μετά την Αυστραλία είχα πολλά στο κεφάλι μου και χρειαζόμουν χρόνο για να ξεκουραστώ».
Για το πόσο δύσκολο ήταν να ξεπεράσει το σοκ της Αυστραλίας:
«Ήταν περίεργο αυτό που έγινε. Ήμουν πολύ απογοητευμένος και λυπημένος με τον τρόπο που αποχώρησα από τη χώρα. Αλλά απ’ όταν ανάρρωσα πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά, κάτι που δεν πήρε πάρα πολύ, ήξερα πως θα μπορούσα να παίξω στο Ντουμπάι, οπότε δεν μου πήρε πολύ καιρό για να ξεκινήσω και πάλι τις προπονήσεις και να βγάλω ένα πλάνο με την ομάδα μου. Τώρα έχω ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο για να επιστρέψω στο court και να παίξω το καλύτερό μου τένις».
Για το κλίμα με τους άλλους παίκτες που είδε αυτές τις μέρες στο Ντουμπάι: «Οι περισσότεροι που συνάντησα με υποδέχτηκαν θερμά. Δεν μπορώ να πω πως έγινε το ίδιο και στην Αυστραλία. Εκεί ήταν πιο περίεργο το κλίμα».
Για το πρόγραμμά του και την απόφαση που πήρε να μην εμβολιαστεί: «Σε όποιες χώρες μπορώ να ταξιδέψω, θα παίξω και στα αντίστοιχα τουρνουά. Δεν θα προσποιηθώ λέγοντάς σας ότι σκοπεύω να έχω πλήρες πρόγραμμα. Ξέρετε πως πάντα προσπαθούσα να βάζω όλα μου τα δυνατά στα Grand Slams και σε κάποια Masters 1000, αυτά τα τουρνουά μου δημιουργούν το μεγαλύτερο κίνητρο, τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Δεν μπορώ να επιλέξω. Θα παίζω βασικά όπου μπορώ να πάω».
Για το ενδεχόμενο να χάσει το Νο1 από τον Ντανίλ Μεντβέντεφ αν κερδίσει στο Ακαπούλκο: «Ξέρω πως είναι κοντά, πως είναι στα δικά του χέρια, αλλά θα συμβεί έτσι κι αλλιώς αργά ή γρήγορα. Του αξίζει. Αν το κάνει αυτή την εβδομάδα, θα είμαι ο πρώτος που θα τον συγχαρώ».

Transhumanism: Ονειρεύονται έναν εργαζόμενο με λοβοτομημένη μνήμη


Γιώργος X. Παπασωτηρίου

Διαβάζω τη συνέντευξη του Νικ Μπόστρομ (γνωστό το βιβλίο του: Υπερνοημοσύνη, Μονοπάτια, Κίνδυνοι, Στρατηγικές) στην Καθημερινή (22.02.2022) (ΕΔΩ). Η απόφανση ότι «Η μετάβαση σε έναν κόσμο που θα κυριαρχείται από τη μηχανική νοημοσύνη, κάτι το οποίο θα δούμε στον αιώνα που ζούμε, θα μεταμορφώσει τα πάντα.», είναι κοινότοπη. Το ίδιο και η θέση του ότι πρέπει να αποτρέψουμε το καταστροφικό σενάριο να στρέψουμε τις νέες Τεχνολογίες (για την ακρίβεια τα «ψηφιακά μυαλά») οι μεν εναντίον των δε. Αλλά όταν συνειδητοποίησα ποιοι είναι οι μεν και ποιοι οι δε, φρικίασα. Από εδώ τα "μεγάλα αφεντικά" και από εκεί οι εργαζόμενοι. Οι πρώτοι ετοιμάζουν για τους δεύτερους, τους "άλλους", μια νέα οντολογική συνθήκη, η οποία θα συνοψίζεται στο "μετρό-δουλειά-μισό μυαλό". Ήδη αναπτύσσεται το... κίνημα του διανθρωπισμού (transhumanism), που προβάλει την ανάγκη της τεχνολογικής αναβάθμισης των ανθρώπων (για την ακρίβεια των εργαζομένων). Ο κόσμος προετοιμάζεται για μια τέτοια εφιαλτική εξέλιξη.
Στην Apple TV προβάλλεται η σειρά “Severance”, (Official Trailer) σύμφωνα με την οποία μερικοί υπάλληλοι της Lumon Industries υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση που χωρίζει τη μνήμη τους στη μέση. Στη δουλειά, δεν θυμούνται την ιδιωτική τους ζωή, και στο σπίτι δεν θυμούνται τα της δουλειάς! Τοποθετείται στους εργαζόμενους ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα που αποσυνδέει τη μνήμη τους, δημιουργώντας ένα «εγώ» της εργασίας που ξεχνάει όλη την προσωπική του ιστορία όταν παίρνει το ασανσέρ για να εργαστεί στο υπόγειο της Lumon, και έναν ιδιωτικό «εγώ» που λειτουργεί στο σπίτι και δεν έχει ιδέα για τις εργασίες που εκτελούνται από τις 9 το πρωί έως τις 5 το απόγευμα.
«Η Αμερική των μεγάλων αφεντικών – η οποία αποτυπώνεται στην πανίσχυρη Lumon Industries – βρήκε έναν τρόπο να μεταμορφώσει τους υπαλλήλους της σε ασήμαντα και ανεγκέφαλα χάμστερ», συνοψίζει η The Boston Globe.
«Τελικά, ο οικιακός εαυτός παραμένει ένα ον σε μέγεθος ανθρώπου, ενώ ο εργαζόμενος εαυτός δεν είναι παρά ένα ρομποτικό πλάσμα που εκτελεί σκοτεινές και μονότονες εργασίες όλη μέρα πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του.”
Ο κόσμος των παιδιών μας, ένας κόσμος με λοβοτομημένη μνήμη. Τι φρίκη! Τι ακραία δυστοπία!

Daily Mail: Tο CDC αρνείται να δημοσιεύσει δεδομένα για την αποτελεσματικότητα της τρίτης δόσης εμβολίων σε 33 εκατ. Αμερικανούς


Ο οργανισμός φοβάται ότι θα αποδυναμώσει τις οδηγίες που είχε δώσει για τις ενισχυτικές δόσεις σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες
  
Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC) έχουν αποκρύψει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον αντίκτυπο της COVID-19, προκαλώντας οργή στην επιστημονική κοινότητα και εικασίες ότι ο οργανισμός δεν δημοσιοποιεί τα δεδομένα επειδή αποδυναμώνει τις οδηγίες που είχε δώσει για τις ενισχυτικές δόσεις εμβολίων σε συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες-υποστηρίζει το σχετικό άρθρο της Daily Mail.
Πριν από δύο εβδομάδες, τα CDC δημοσίευσαν τα πρώτα σημαντικά δεδομένα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ενσιχυτικών δόσεων σε ενήλικες κάτω των 65 ετών. Ωστόσο, ο οργανισμός, με επικεφαλής τη Δρ Rochelle Walensky, δεν δημοσιοποίησε στοιχεία για άτομα ηλικίας 18-49 ετών, που θεωρούνται ότι είναι οι λιγότερο πιθανό να επωφεληθούν από μία τρίτη δόση εμβολίων. Επίσης, απέτυχε να παράσχει πληροφορίες που αφορούν νοσηλείες παιδιών, κατήγγειλαν επιστήμονες.
Η Kristen Nordlund, εκπρόσωπος των CDC, ανέφερε ότι ο οργανισμός καθυστέρησε να δημοσιοποιήσει τις διαφορετικές ροές δεδομένων «επειδή ουσιαστικά, στο τέλος της ημέρας, προτεραιότητα, κατά τη συλλογή οποιωνδήποτε δεδομένων, είναι να διασφαλιστεί ότι τα στοιχεία που θα παράσχει θα είναι ακριβή και οι οδηγίες εφαρμόσιμες» και είπε στους New York Times ότι ανησυχεί ότι τα πρώιμα στοιχεία ίσως παρερμηνευθούν, δείχνοντας ότι τα εμβόλια ήταν αναποτελεσματικά.
Ανάφερε επίσης ότι ο οργανισμός είναι απρόθυμος να δημοσιεύσει δεδομένα επειδή αντιπροσωπεύουν μόνο το 10% του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών (33 εκατομμύρια ανθρώπους), ωστόσο πρόκειται για το ίδιο μέγεθος δείγματος που χρησιμοποιούσαν τα CDC για την παρακολούθηση της γρίπης εδώ και χρόνια.
Η ηλικιακή ομάδα 18-49 ετών θεωρείται λιγότερο πιθανό να επωφεληθεί από την ενισχυτική δόση εμβολίων, δεδομένου ότι τα ποσοστά θνησιμότητας μεταξύ της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας είναι ήδη χαμηλά, κάτι που σημαίνει ότι οι ηλικωμένοι και οι αναοσοκατεσταλμένοι είναι πολύ πιο πιθανό να αρρωστήσουν χωρίς την τρίτη δόση σε σχέση με τους υγιείς νεαρούς και μεσήλικες. Οι ενισχυτικές δόσεις έγινες διαθέσιμες στις ΗΠΑ για παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω μόλις τον περασμένο μήνα, και έτσι, σύμφωνα με τα CDC, τα στοίχεια δεν θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν αυτή την ηλικιακή ομάδα.




Επιστήμονες τονίζουν ότι η δημοσίευση των δεδομένων συμβαδίζει με την εκπαίδευση του κοινού σχετικά με τα εμβόλια, εξηγώντας ότι όσοι περισσότεροι λαμβάνουν ενισχυτικές δόσεις, το ποσοστό των εμβολιασμένων ατόμων που έχουν μολυνθεί ή νοσηλεύονται θα αυξηθεί επίσης.
«Πείτε την αλήθεια, παρουσιάστε τα δεδομένα», είπε ο Δρ Paul Offit, ειδικός σε εμβόλια και σύμβουλος της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων. «Θα πρέπει να εξηγηθούν αυτά τα πράγματα, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τα καταλάβουν». Σημείωσε ότι, επειδή τα CDC δεν έχουν δημοσιεύσει τις πληροφορίες, οι Αμερικανοί επιστήμονες αναγκάστηκαν να βασιστούν σε ισραηλινά δεδομένα. «Δεν υπάρχει λόγος να είναι καλύτεροι στη συλλογή και την υποβολή δεδομένων από εμάς», είπε. «Τα CDC είναι ο κύριος επιδημιολογικός οργανισμός σε αυτή τη χώρα, και έτσι θα θέλατε να πιστεύετε ότι τα δεδομένα προέρχονται από αυτά».
Ένας άλλος εξέφρασε σοκ που το CDC δεν είχε καθόλου δεδομένα. «Παρακαλούσαμε για αυτού του είδους την ακρίβεια των δεδομένων εδώ και δύο χρόνια», είπε η Jessica Malaty Rivera, επιδημιολόγος και μέλος της ομάδας που διεξήγαγε το Covid Tracking Project, το οποίο συγκέντρωσε δεδομένα σχετικά με την πανδημία για έναν ιστότοπο που διατηρούσαν μέχρι τον Μάρτιο του 2021. Αρνήθηκε ότι υπήρξε κίνδυνος παρερμηνείας των δεδομένων, προσθέτοντας ότι αντίθετα «χτίζει την εμπιστοσύνη του κοινού και δίνει μια πολύ πιο ξεκάθαρη εικόνα του τι συμβαίνει στην πραγματικότητα». Και πρόσθεσε: «Είναι πραγματικά εξουθενωτικό όταν βλέπεις τον ιδιωτικό τομέα να λειτουργεί πιο γρήγορα από τον κορυφαίο οργανισμό δημόσιας υγείας στον κόσμο».
Η Δρ Yvonne Maldonado, πρόεδρος της Επιτροπής της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής για τις Λοιμώδεις Νόσους, είπε ότι είχε ζητήσει από το CDC δεδομένα σχετικά με το ποσοστό των παιδιών που νοσηλεύονται για COVID και έχουν άλλες ιατρικές παθήσεις. Τελικά βρήκε τις πληροφορίες που χρειαζόταν χάρη σε ένα ρεπορτάζ των New York Times.
«Το ξέρουν αυτό εδώ και ενάμιση χρόνο, σωστά, και δεν μας το έχουν πει», είπε. «Δηλαδή, δεν μπορείς να μάθεις τίποτα από αυτούς».

Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022

Κορωνοϊός: Τιμωρία των Ανεμβολίαστων. Με τι σκεπτικό πλέον;



Θα επανέλθω στο θέμα των ανεπιθυμήτων ενεργειών του εμβολίου.

Πρόσφατος πίνακας από το EudraVigilance (12-02-2022) 

Τα νούμερα πραγματικά εκπλήσσουν με το μέγεθος τους.
Από πρόσφατη ανακοίνωση του ΕΟΔΥ: 
Το 26% των διασωληνωμένων στις ΜΕΘ είναι τριπλά εμβολιασμένοι.
Από το 74% των ανεμβολίαστων ένα ποσοστό (που δεν διευκρινίζεται) διασωληνωμένων έχουν κάνει 2 δόσεις εμβολίου (ή ίσως μία, μάλλον σπάνιο).
Γιατί τα αναφέρω αυτά; Όχι φυσικά για να επηρεαστούν κάποιοι θετικά ή αρνητικά. Τώρα που σύμφωνα με τους ειδικούς έχει εμβολιαστεί το 80-85% περίπου των πολιτών δεν έχει νόημα η πολιτική ούτε υπέρ ούτε κατά των εμβολίων. 
Ωστόσο, τώρα αρχίζουν τα πρόστιμα στους άνω των 60 ετών πολίτες που δεν εμβολιάζονται και επίκεινται οι απολύσεις των ανεμβολίαστων υγειονομικών. Βλέποντας λοιπόν τα ποσοστά των ήδη εμβολιασμένων, τις αρνητικές επιπτώσεις του εμβολίου στους ήδη εμβολιασμένους, τη σχεδόν παρόμοια συμπεριφορά  εμβολιασμένων και μή, την αδυναμία ανάπτυξης ανοσίας αγέλης, αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να συμβαίνει στη σκέψη αυτών που επιβάλλουν τέτοιες τιμωρίες. Και μάλιστα όταν τα περισσότερα κράτη αίρουν τις όποιες απαγορεύσεις, και όταν ακόμη και ο μάντης κακών ειδήσεων Γκέϊτς αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η μετάλλαξη omicron έκανε καλύτερη δουλειά από το εμβόλιο. 
Θα ήθελα να πω ότι ο βιασμός της βούλησης του ανθρώπου είναι χειρότερος από τον φυσικό βιασμό. Και στο τέλος της ιστορίας ο χαμένος είναι πάντα ο βιαστής. Ας τα σκεφτεί καλά η επιτροπή των σοφών και όποιος άλλος αποφασίζει και ας πάρουν πίσω τα μέτρα. Είναι η μόνη λύση που τους απομένει για να σώσουν κάποια στοιχεία της αξιοπρέπειας τους. 

ΥΓ του blog: Ο Θάνος Πλεύρης Υπ. Υγείας για την επιστροφή στην κανονικότητα και ανεμβολίαστοι υγειονομικοί δήλωσε στον ΑΝΤ1 στις 21.2.2022 (ΕΔΩ) την συνεχιζόμενη και παρατεταμένη συνέχιση της δίωξης των ανεμβολίαστων μέχρι να ξεστοκάρουν τα εμβόλια και  αποκάλυψε την επιθυμία του για την απόλυση των υγειονομικών άμεσα ή τον εξαναγκασμό σε απόλυση τους!!!!! ......η ΕΠΕΝ, η 4η Αυγούστου, τα παιδιά των συνταγματαρχών και των αποστατών, τι περίμενε κανείς δηλαδή απ' αυτούς;... ας πρόσεχαν αυτοί που αφελώς, περιπλανημένοι και εμπαθείς από το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος. τους ψήφισαν. Ήταν σαν να ψήφιζαν χούντα κι όχι κάποια μορφή ευρωπαϊκής και δημοκρατικής δεξιάς;... δεν ήταν το ζήτημα αν ήταν καλός ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν ήταν, αλλά το ζήτημα ήταν ότι αυτοί που διεκδικούσαν την εξουσία με τον Μητσοτάκη αρχηγό ήταν χειρότεροι…. ήταν και είναι η μαφία, τα συμφέροντα, οι κολλητοί και η χούντα που ήρθαν στην εξουσία.... οι ίδιοι (κάποιοι απ’ αυτούς) το 2013 δεν απέλυσαν με τρικ 11.000 χιλιάδες γιατρούς από το ΙΚΑ, τώρα πάλι με τρικ, δεν διώχνουν 7.000 υγειονομικούς; ...λένε ότι όποιος δεν θυμάται την ιστορία και τα λάθη είναι υποχρεωμένος να τα ξαναλουστεί.... …θυμάστε που ο Μητσοτάκης σαν Υπουργός  Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Ελλάδας 2013-2015, είχε πει ότι οι γιατροί είναι πολλοί.... τον έκραξαν αλλά δεν χαμπάριασε... το καλοκαίρι του 2020 δε μιλούσε για νέο ΕΣΥ με τους ιδιώτες μέσα αν και αυτοί ήταν απόντες από την πανδημία… τον έκραξαν και τότε αλλά ήρθε το 2ο κύμα κι απορρόφησε τις αντιδράσεις…. το καλοκαίρι του 2021 δεν είχε πει ότι δεν μπορούμε να έχουμε νοσοκομεία ανά 30 χιλιόμετρα ...πάλι τον έκραξαν αλλά αυτός πάλι δεν χαμπάριασε... ΤΩΡΑ ΤΑ ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΟΛΑ. Ας πρόσεχαν οι συνδικαλιστές υποστηρικτές του ΕΣΥ κι όσοι άλλοι συντάχθηκαν μαζί του στο αντιεπιστημονικό αφήγημα της πανδημίας και στα ανορθολογικά μέτρα που πήρε κι έφεραν 25000 νεκρούς και βάλε. Δεν μπορεί οι περισσότεροι εξ αυτών να είναι θιασώτες και υποστηρικτές των αντιρρησιών συνείδησης έργο και πράξη, και αφενός να αποδέχονται τις διώξεις εναντίον των συναδέλφων τους και αφετέρου να αρνούνται στους συναδέλφους τους υγειονομικούς το δικαίωμα να έχουν άλλη  επιστημονική άποψη από την επίσημη. Αυτό εξ ορισμού είναι ανορθολογικό  κι αντιεπιστημονικό, όταν μάλιστα το κυρίαρχο αφήγημα είχε εξ αρχής δυο κραυγαλέα επιστημονικά ‘ψέματα’. Το τείχος ανοσίας με ανοσία αγέλης σε τέτοιου είδους ιούς που είναι επιστημονικά ανυπόστατο κι ανέφικτο (καθηγητής Αθανάσιος Τσακρής 11/7/2021 ΣΚΑΙ) (ΕΔΩ) και η στειρότητα του εμβολίου που δεν υπάρχει.... (έκθεση αδειοδότησης Pfizer στον FDA) (ΕΔΩ) άλλωστε ούτε οι ίδιες οι εταιρίες ούτε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί υποστήριζαν ποτέ κάτι τέτοιο.  Επιστήμη τέλος χωρίς ελευθερία  δεν υπάρχει ούτε και τα à la carte δικαιώματα υπάρχουν. Η Σουηδία ήταν και είναι φάρος επιστημονικής ορθότητας και δημόσιου συστήματος υγείας ας το καταλάβαιναν οι υγειονομικοί νωρίς κι ας έφτιαχναν την πορεία τους κι όχι να γίνουν ουρά των dealers εμβολίων, του Μητσοτάκη και του great reset του....ειδικά οι τελευταίοι να δεις τι μας επιφυλάσσουν για ΜΕΤΑ...

Του αγγουριού απέναντι!


Νόρα Ράλλη


Ρε πάτε καλά; Μία χαρά -μία χαρά!- μου 'χει μείνει και μένα σ' αυτή τη ρημάδα τη ζωή και θα μου την πάρετε κι αυτή; Ούτε μακαρόνια με κιμά, ρε; Ούτε αυτό δεν θα μπορώ να χαρώ πια; Ειδικά εγώ που, ως γνωστόν, τρώω τον υδατάνθρακα και το πετσοκομμένο μοσχάρι (το οποίο έζησε δίχως να δει μήτε μία μέρα πράσινο χορτάρι αγρού, το τιγκάρανε στην ορμόνη, το σκότωσαν δίχως έλεος και μετά μας το πασάρανε για «κιμαδάκι γάλακτος») και δεν το χορταίνω μιλάμε!
Είμαστε ό,τι τρώμε και εγώ είμαι μακαρονάκι κιμαδένιο. Λιπιάρικο, ορμονούχο, τίγκα στη θερμίδα και την ελληνική παράδοση. Οχι που θα γίνω εγώ γεμιστά της Θεανώς... Πάτε καλά, ρε; Και όχι μόνο θα το τρώω, θα το τραγουδάω κιόλας. Στη διαπασών θα βάζω τον Ρουβά - τον τραγουδιστή/ηθοποιό Επιδαύρου και λοιπών χωριών (και χωρίων)/πρέσβη φιλανθρωπικής δράσης παμπλούτιας για τα καρκινοπαθή παιδιά/πρεσβευτή του «ναι» στο δημοψήφισμα/μαντατοφόρου της Νέας Χρονιάς της Νέας Δημοκρατίας και του μόνου ανθρώπου που ίσως (ίσως λέω) μπορεί να σταθεί δίπλα στον Μπακογιάννη και να μη ζουλέψει η Σία, γιατί ο δικός της είναι πιο όμορφος, πιο όμορφος, πιο όμορφος και να σκάσετε και θα γίνει και πρωθυπουργός, γιατί είναι πιο όμορφος κι απ' τον Κυριάκο και γιατί είναι και γιος της Ντόρας και η Ντόρα πρέπει να βγάλει οπωσδήποτε έναν πρωθυπουργό, αφού ο αδερφός της συνεργάστηκε με τον άνθρωπο που έριξε την κυβέρνηση του πατέρα τους, για να σαμποτάρει την ίδια. Και αυτά στην Κρήτη τα κρατάνε μανιάτικο!
Αμ τι νόμιζες; Πώς θ' αρχίσω το μιρλάρισμα σαν κάτι πλεμπαραίους, που θα σκεφτούν να μην αγοράσουν κρέας και μακαρόνια (γιατί ακρίβυναν πολύ), να μην κάψουν ρεύμα (γιατί ακρίβυνε πολύ πολύ) και να μην ακούσουν και Ρουβά γιατί λέει αγάπησε. Ρε πάτε καλά; Θα στήσουμε στον τοίχο και την αγάπη τώρα; Εγώ, εκτός από γνωστή κρεατοφάγος, είμαι και, ως επίσης γνωστόν, πολύ χριστιανή. Και ξέρω από αγάπη. Οπως και ο Ρουβάς. Χριστιανός κι αυτός. Αγαπησιάρικο αγόρι, τουτέστιν. Τον είδε, σου λέει, και αυτό ήταν. Καρδούλες έβγαιναν από τα ματάκια του και λουλουδάκια φύτρωσαν στον απέραντο κήπο της καρδιάς του. Ο ίδιος ξέρει μόνο πόσο σπάραξε σαν έμαθε ότι κάτι... τώρα, παιδάκια ήτανε; Αλβανάκια ήτανε; Μεταναστάκια; Μπορεί και ηθοποιοί (όχι του δικού του διαμετρήματος βέβαια)... Σαν έμαθε ότι κάτι τέτοιους τελοσπάντων κάπως πασπάτεψε τελοσπάντων ο αγαπημένος του, τότε λύγισε. Δεν τον κρατούσαν τα πόδια του. Κι έβγαλε οιμωγή Εκάβης: Αχχχχχχ Βαρδάρη μου! Φύσηξε και πάρε τον καημό μου!
Την καλύτερη απάντηση στα όσα έσουραν οι πλεμπαίοι στον «μακαρόνια με κιμά» Ρουβά την έδωσε ο Στάθης ο Καλύβας: «Οχλος ατομικά θλιβερός και συλλογικά φασιστικός». Αυτό. Κι εγώ τον Καλύβα ακούω, γιατί είμαι νέα και δεν ξέρω την Ιστορία μας και δεν θα τη διαβάσω από κάτι χιλιοχρονίτικα βιβλία, αλλά από την καλυβιώτικη φρεσκαδούρα. Τρώγοντας κιμαδάκι θα τη διαβάζω και απέξω θα τη μάθω και γλωσσίτσα δεν θα βγάλω, να μιρλάρω σαν την άλλη, δημοσιογράφα είν' κι αυτή, που ρωτάει υπουργό, Αναπτύξεως τρανό, πώς τα βγάζουν πέρα κάποιοι που δεν έχουνε να πάρουν μήτ' αγγούρι δροσερό. Για να λάβει απαντησούλα, απ' τον ίδιο υπουργό, πως να σταματήσει πρέπει να γκρινιάζει για κακό, γιατί όλα βαίνουν φίνα και τ' αγγούρι είν' φτηνό!
Πήγε τώρα η άλλη, 70 χρόνων γυναίκα, κι έχωσε κρέας και τυρί στην τσάντα της, γιατί λέει δεν! (αγγουράκι πάντως δεν πήρε - να τα λέμε κι αυτά). Εξαλλο τον έκανε τον υπεύθυνο στα Lidl (εδώ στη γειτονιά μου είναι - εκεί ψωνίζω συνέχεια, μετά την εκκλησία και πριν από τη μακαρονάδα) και είπε να της κάνουν μήνυση. Δηλαδή τι; Επειδή γλίτωσε ήδη ένας Γιάννης Αγιάννης, θα το πάρουμε σκοινί κορδόνι; Αφού το είπε σου λέω ο Σπυρέτος ο Γεωργιάδης: «Δεν θέλω άλλη μιζέρια! Βαρέθηκα! Ολα πάνε πρίμα»... τι άλλο θέλετε δηλαδή; Σε λίγο θα μου πείτε να μποϊκοτάρουμε και ολόκληρη γερμανική αλυσίδα ελληνικών προϊόντων!
Ε ποτέ!

Κύρτσου ανάβασις...


Όταν ο ευρωβουλευτής της ΝΔ, βάζει φωτιά στα τόπια! 
Ήταν το χρονικό μιας προαναγγελθείσης διαγραφής.

Xρήστος Ξανθάκης

Πώς πας στο γήπεδο, ρε φίλε, και τον βλέπεις τον παίκτη και ψάχνεται να επιστρέψει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στα αποδυτήρια; Και του... κάνει  στην αρχή παρατήρηση ο ρέφερι για «βρώμικο» παιχνίδι και του δείχνει ύστερα την κίτρινη κάρτα μπας και φοβηθεί και κάτσει στ’ αυγά του και τον κοιτάει στραβά και του στέλνει μήνυμα με τη γλώσσα του σώματος πως δεν θα ανεχθεί άλλες ματσακονιές και ο ποδοσφαιριστής, εκεί, καρφωμένος που έλεγε και ο μέγας Χάρυ, να τη θέλει την κόκκινη όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Ε, θα την γλυτώσει; Όχι, δεν θα τη γλυτώσει!
Το αυτό και με τον Γιώργο Κύρτσο, τον ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, που την περασμένη Παρασκευή έλαβε την πανταχούσα από τον Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος  Παύλο Μαρινάκη:
«Δυσφημεί διεθνώς τη χώρα αμφισβητώντας την ανεξαρτησία της ελληνικής δικαιοσύνης και συγκρίνοντας την Ελλάδα με κράτη που παραβιάζουν τους κανόνες του κράτους δικαίου. Με τη στάση του προσβάλλει όλους εκείνους που τον εμπιστεύθηκαν να τους εκπροσωπεί. Μέχρι σήμερα έγινε ανεκτή η όποια κριτική του στην κυβέρνηση, ακόμη κι αν ξεπερνούσε τα όρια. Ανοχή όμως στην δυσφήμιση της χώρας δεν μπορεί να υπάρξει». 
Και πήρε φωτιά ο Γιώργαρος κατόπιν και έγραψε μια σειρά από τουί καραμπίνα, να τα βλέπει ο Πολάκης και να γλείφει τα δάχτυλά του. Αναμενόμενο, δεν λέω, ακόμη και για έναν πολιτικό και δημοσιογράφο όπως ο Κύρτσος που προτιμάει να σφάζει με το βαμβάκι και όχι με το χατζάρι. Όταν όμως σου φέρονται με αυτόν τον τρόπο και σε διαγράφουν με τουλάχιστον αστείες δικαιολογίες κάπως τα παίρνεις κρανίο. Αν ήταν αστείες, δηλαδή, γιατί υπάρχει και το στόρι του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης…
Το οποίο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βγήκε την περασμένη Τετάρτη και απέρριψε τις προσφυγές τις Πολωνίας και της Ουγγαρίας κατά του «μηχανισμού αιρεσιμότητας», που συνδέει τη χορήγηση των ευρωπαϊκών πόρων με το σεβασμό του κράτους δικαίου από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε μπικικίνια αυτό μας κάνει 36 δισεκατομμύρια ευρώ για την Πολωνία και άλλα 7 δισεκατομμύρια ευρώ για την Ουγγαρία από το Ταμείο Ανάκαμψης, που τα πάγωσε η Κομισιόν και έστειλε την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Και το Δικαστήριο είπε «γιοκ» και τώρα θα πάει το στόρι στους αρχηγούς κρατών, στο Συμβούλιο, για να πάρουν την τελική απόφαση και θα απαιτηθεί μια σχετική πλειοψηφία των 15 από τους 27 και θα έχει προηγηθεί και συζήτηση και ψήφιση και στο Ευρωκοινοβούλιο τον Μάρτιο (good luck…) και η τελική απόφαση μπορεί να χρειαστεί μήνες.
Το ξαναγράφω:
Η τελική απόφαση μπορεί να χρειαστεί μήνες!
Και καλά η πολωνική ηγεσία, τον έχει δεμένο τον γάιδαρο. Η δόλια η Ουγγαρία που έχει εκλογές τον ερχόμενο Απρίλιο; Δεν θα τον ήθελε τον μπερντέ ο ακόμη πιο δόλιος (#διπλής) Όρμπαν, για να ζεστάνει τις τσέπες των υπηκόων του; Και ήρθε η Κομισιόν να του βάλει πάγο και να του δέσει τα χέρια…
Επειδή ο Κύρτσος λοιπόν πολύ το έπαιζε το βιολί ότι θα μας φερθούν ανάλογα με την Πολωνία και την Ουγγαρία για το στόρυ με Novartis και τις διώξεις Παπαδάκου, Βαξεβάνη και Τουλουπάκη, μάθαμε δια στόματος Παύλου Μαρινάκη ότι δυσφημεί τη χώρα. Για να έρθει κατόπιν ο γίγαντας ο Βέμπερ και να ξεκινήσει πειθαρχική διαδικασία κατά του ευρωβουλευτή στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Γιατί ο Μάνφρεντ είναι φίλος της Ελλαδάρας και γνωρίζει πολύ καλά ότι αν δεν αφιχθούν στη χώρα μας τα γκαφρά του Ταμείου Ανάκαμψης (ή αν καθυστερήσουν να έρθουν), όχι καινούριοι Αγανακτισμένοι θα μας προκύψουν αλλά Ταλιμπάν κανονικοί. Και δεν θα βαράνε κατσαρόλια στο Σύνταγμα, με τα δικράνια θα βγουν και θα απαιτούν να πέσουν κεφάλια.
ο.ε.δ...

Η αστική αυτοπεποίθηση και η ειλικρίνεια του Τσακαλώτου


Αν δεν σου αρέσει ο αρχηγός του κόμματος, το λες ξεκάθαρα και δεν παράγεις χαρακτηρισμούς με διάθεση δήθεν χαριτωμένης κριτικής. Το κυριότερο, αν αυτή η άποψή σου δεν έχει πέραση στο κόμμα, δεν την κάνεις by pass μέσω Μαρινάκη και Αλαφούζου.

Κώστας Βαξεβάνης

Σε αντίθεση με όσα πιστεύει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος για τους άλλους πολιτικούς του δικού του χώρου, θεωρώ πως ο πολιτικός, έχει δικαίωμα να λέει την άποψή του ελεύθερα και με αυτή να διαμορφώνει τον εαυτό του και την πολιτική. Η μονοφωνία δεν ωφελεί τη Δημοκρατία παρότι φαντάζει κομματικά αποτελεσματική. Επιπλέον η κριτική στον δικό σου πολιτικό χώρο, είναι πολύ πιο τίμια πρακτική από τον κλεφτοπόλεμο και τον φραξιονισμό.
Επίσης παιδαριώδης και εχθρική προς τη διαλεκτική είναι η αντίληψη πως σε ένα κόμμα, εκτός από την ομοφωνία πρέπει να υπάρχει και η ομοιογένεια (καλής) συμπεριφοράς. Αν σήμερα υπάρχει μια σοβαρή παγίδα για την πολιτική, είναι να απονευρωθεί και να αποχωριστεί από τα τα δυναμικά στοιχεία που γεννιούνται ως συμπεριφορές αντίδρασης πάνω σε πραγματικές και έντονες αντιθέσεις, στο όνομα του καλώς φαίνεσθαι. Δηλαδή κατασκευάζεται επιμελώς μια τεχνητή απαίτηση, που απαιτείται από τον πολιτικό να είναι «μετριοπαθής» και «ευπρεπώς ουδέτερος» όταν γύρω του καίγεται το πελεκούδι. Ο πολιτικός που επιμένει, που απαιτεί απαντήσεις και εκφράζει ενδεχομένως τον λαϊκό μέσο όρο, μετατρέπεται σε παραβατικό της πολιτικής, λαϊκιστή και επιζήμιο. Η πρακτική αυτή μεσουράνησε την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούσε την εξουσία. Φυσικά όλα αυτά αφορούν και απαιτούνται από τους πολιτικούς της Αριστεράς, γιατί αν είσαι από την άλλη πλευρά, μπορείς να βρίζεις, να χλευάζεις, να λες ψέματα, να είσαι Άδωνης Γεωργιάδης και να γίνεσαι τηλεοπτικός σταρ.
Για να συνοψίσω και να μην μακρηγορώ, ο κάθε πολιτικός προσέρχεται στην πολιτική και την πολιτική δράση, με τα δικά του στοιχεία τα οποία εκπροσωπούν διαφορετικά πράγματα, ακόμη και αν ασπάζονται τις ίδιες αρχές. Αυτό δεν είναι καλό ή κακό, είναι απλώς φυσικό. Άλλος νοιάζεται για το ξεροκόμματο του κοσμάκη και άλλος για το δικό του quiche lorraine και το παντεσπάνι του. Άλλος έχει υποφέρει για να κατακτήσει ένα πτυχίο μέσα στην φτώχεια και την ανέχεια και κάποιος άλλος το κατέκτησε ως επέκταση της αστικής του καταγωγής. Άλλος παίρνει ένα κωλοδάνειο για να χτίσει το σπίτι του, με το φόβο ίσως μήπως κατηγορηθεί ότι παρότι Αριστερός ρέπει προς την καλή ζωή και ο άλλος θεωρεί πως είναι πολύ φυσικό και γιατί όχι και αριστερό, να τζογάρει με μετοχές της Black Rock στο χρηματιστήριο. Ο ένας θεωρεί τον εαυτό του ως εκπρόσωπο τον ψηφοφόρων του και γι αυτό δεν πρέπει να αφήσει να πέσει τίποτα κάτω γιατί έτσι τιμά την ψήφο τους και την αποστολή του και ο άλλος ποστάρει αριστερό πνεύμα στα social media, αυτοϊκανοποιημένος ηδονικά από τη “δράση” του.
Δεν υπάρχει καλός ή κακός σε αυτά, υπάρχουν επιλογές που ξεκινάνε από διαφορετικές αφετηρίες και ικανοποιούν διαφορετικές απαιτήσεις στην κοινωνία. Για να το πω με την θρηκευτική απλότητα με την οποία πολλές φορές η Αριστερά αντιμετωπίζει τη διαλεκτική, «όλοι είναι χρήσιμοι». Τα πράγματα αλλάζουν όταν η χρήσιμη και συνθετική διαφορετικότητα γίνεται προσχηματική και ο στόχος γίνεται αμφίβολος.
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, έδωσε μια συνέντευξη στην «Καθημερινή» στην οποία χαρακτηρίζει τον Αλέξη Τσίπρα «ανασφαλή» ενώ αποφαίνεται πως οι σύμβουλοι του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι χειρότεροι από αυτούς του Μητσοτάκη. Εδώ λοιπόν δεν μιλάμε για μια άποψη του Τσακαλώτου, αλλά για την ποιότητα της άποψης. Προσέξτε, ενώ τα συστημικά Μέσα για παράδειγμα αντιμετωπίζουν δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ως εμφύλιο στο κόμμα, στις απόψεις Τσακαλώτου δεν αποδίδουν διαλυτικό χαρακτήρα, αλλά αποφαίνονται πως «ο Τσακαλώτος έσφαξε τον Τσίπρα με το γάντι» ή «πως ο Τσακαλώτος τον αποκαθήλωσε». Και έχουν απόλυτο δίκιο. Ο Τσακαλώτος δεν μίλησε για την Αριστερά, τον προσυνεδριακό διάλογο, την ανάγκη και τον τρόπο διακυβέρνησης, αλλά για τον αρχηγό του κόμματος. Και δεν έσφαξε καθόλου με το γάντι, έθεσε θέμα αμφισβήτησης και έδωσε σήμα για ένα μελλοντικό γιουρούσι που θα γίνει με σημαία την «αναποφασιστικότητα του Τσίπρα» και τους «κακούς συμβούλους». Το ανήθικο που έκανε ο πρώην Υπουργός του Τσίπρα, είναι κυρίως η σύγκριση των όποιων κακών επιλογών του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, με τον εσμό των εγκληματιών του λευκού πολιτικού κολάρου που καταστρέφουν τη χώρα με τις εντολές Μητσοτάκη.
Πότε το κάνει αυτό ο Τσακαλώτος; Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι έκθετος και αναμφίβολα εισπράττει το κόστος της πολιτικής του, βρίσκεται δηλαδή με την πλάτη στον τοίχο. Ξαφνικά δεν μιλάμε για τον ανίκανο πρωθυπουργό, όταν αυτό γίνεται καταφανές, αλλά ανοίγει μια κουβέντα για τον ανασφαλή Τσίπρα με τους κακούς συμβούλους. Υπάρχει ακόμη μια λεπτομέρεια. Ο Τσακαλώτος κάνει την επιλογή αυτή όταν έχει ηττηθεί η εσωκομματική του άποψη πως δεν πρέπει να γίνει εκλογή Προέδρου και Κεντρικής Επιτροπής από τη βάση. Κυρίως όμως το κάνει όταν το έχει ανάγκη επικοινωνιακά και πολιτικά ο Μητσοτάκης. Δεν εκφράζει άποψη που αλλάζει την ατζέντα, όπως κατηγορούν τον Παύλο Πολάκη συχνά, αλλά αμφισβητεί τον αρχηγό, δίνοντας τους χαρακτηρισμούς που μπορούν να γίνουν viral εντός και εκτός κόμματος. Δεν θα το κάνει άμεσα ο ίδιος, αλλά θα το προωθήσουν οι απέναντι και θα βρίσκει επιβεβαίωση σε όσα έχει πει («να το έχει πει και ο Τσακαλώτος») . Ο ανασφαλής, με τους καταστροφικούς συμβούλους.
Η κίνηση του Τσακαλώτου, δεν αποτελεί παρεκτροπή από κάποιου είδους πολιτική ορθότητα, αλλά εκτροπή από την ηθική. Αν δεν σου αρέσει ο αρχηγός του κόμματος, το λες ξεκάθαρα και δεν παράγεις χαρακτηρισμούς με διάθεση δήθεν χαριτωμένης κριτικής. Το κυριότερο, αν αυτή η άποψή σου δεν έχει πέραση στο κόμμα, δεν την κάνεις by pass μέσω Μαρινάκη και Αλαφούζου, ούτε όπλο του Μητσοτάκη.
Αυτό σε ό,τι αφορά τα …πολιτικά. Γιατί υπάρχουν και τα προσωπικής φύσης. Ειλικρινά έμεινα εμβρόντητος διαβάζοντας πως κατά τον Τσακαλώτο «αν έχεις πάει σε ένα σχολείο που ιδρύθηκε το 1500, σε ένα κολέγιο στην Οξφόρδη που ιδρύθηκε το 1341 δεν έχεις ανασφάλεια. Έχεις μια αστική αυτοπεποίθηση. Δεν το λέω με υπεροψία. Το αντίθετο. Η Αριστερά θα ήθελε όλοι οι άνθρωποι να έχουν αυτοπεποίθηση και τα εφόδια για να την αποκτήσουν».
Αυτό θα ήθελε η Αριστερά, αλλά μέχρι να το αποκτήσουν όλοι, οι Τσακαλώτοι και οι Μητσοτάκηδες θα είναι καλύτεροι και θα το καυχιούνται κιόλας. Τρόμαξα γιατί ήταν σα να διαβάζω Κυριάκο Μητσοτάκη να περιγράφει με την αλαζονεία και την υπεροψία του γόνου, πως η πολυτελής όχθη του ποταμού στην οποία ζει είναι αυτή που τους κάνει καλύτερους έναντι ημών των φτωχών. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ξεχνά την ρητορική της Υπερ-Αριστεράς που εκφράζει συχνά και θυμάται την τάξη του με νοσταλγία και ειλικρίνεια. Είναι ξεκάθαρος και συνειδητοποιημένος, ψύχραιμος και περήφανος. Ο Μητσοτάκης με τα Κολούμπια και αυτός με την Οξφόρδη ως απόδειξη της ανωτερότητάς του. Τι να μας πει τώρα ο Τσίπρας με τα Πολυκλαδικά Λύκεια και το Πολυτεχνείο; Παρασυρμένος ίσως από την αύρα του Μέσου, της Καθημερινής, γίνεται ειλικρινής ταξικά συνειδητοποιημένος. Η τάξη του παράγει ασφάλεια, αστική αυτοπεποίθηση και προφανώς δικαίωμα να βλέπει τους άλλους αφ υψηλού με τρόπο που ξεχνά και αυτή την αστική ευγένεια.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, είναι οι ίδιοι λόγοι που κάνουν τον Παύλο Πολάκη να υπενθυμίζει την φτώχεια, την ορφάνια και τη μάχη που έδωσε για να αριστεύσει στην Ιατρική. Ο Πολάκης θυμίζει πως προέρχεται από τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας και γι αυτό αισθάνεται την ανάγκη να το δηλώνει ως επιπλέον απόδειξη πως την υπηρετεί. Ο Τσακαλώτος θυμίζει την δική του καταγωγή και τα παράγωγά της, ως τεκμήριο όσων πρεσβεύει. Είναι ένας λόρδος της Αριστεράς, διαφοροποιημένος από την ανασφαλή μάζα η οποία δεν έχει το προνόμιο της αστικής αυτοπεποίθησης. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, δεν λέει ψέματα, αντιθέτως λέει με ειλικρίνεια όσα πιστεύει.
Και φυσικά έχει το δικαίωμα.

ΥΓ: Για όσους θέλουν να συνεχίσουν τον προβληματισμό, τους καλώ να βρουν μια ξεκάθαρη δήλωση του Ευκλείδη Τσακαλώτου για τις διώξεις των δημοσιογράφων, τις μεθοδεύσεις για τη Novartis, την απειλή που δέχεται η δημοσιογραφία από το καθεστώς Μητσοτάκη. Ακόμη και από τις Ερωτήσεις που έχουν υποβάλει οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή γι αυτά τα θέματα, απέχει με… αστική αυτοπεποίθηση.

Βορίδης, Γεωργιάδης, Μητσοτάκης...


Επικίνδυνη η Αριστερά ή φοβισμένη η Δεξιά;...

Γιώργος Καρελιάς

Ο Μάκης Βορίδης το είχε πει πολύ έγκαιρα, από το 2018: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία, γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές».
Ο ομογάλακτός του Άδωνις Γεωργιάδης το... έχει πει κατά καιρούς με διάφορους τρόπους, αυτές τις μέρες το είπε πολύ παραστατικά: Η Αριστερά φταίει που πληρώνουμε ακριβά το ρεύμα!
Ο φιλελευθεροκεντρώος Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε το Μόναχο για να πει πόσο «επικίνδυνο για τη δημοκρατία» θα ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξανακέρδιζε τις εκλογές. «Το 2019 καταφέραμε να το αποτρέψουμε αυτό» είπε.
Αυτό που μένει να μάθουμε είναι αν «οι παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς», που «εισηγήθηκε» το 2018 ο Βορίδης, έχουν γίνει και είναι αρκετές ώστε να αποτραπεί ο-κατά Μητσοτάκη- «κίνδυνος» να ξαναδούμε (κάποια) Αριστερά στην κυβέρνηση.
Στις πολιτικές συγκρούσεις είναι συνηθισμένο φαινόμενο το ένα κόμμα να θεωρεί το άλλο «επικίνδυνο». Σήμερα, όμως, «αριστερός κίνδυνος» δεν φαίνεται να υπάρχει. Ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του εμφανίζονται να υπερέχουν πολύ των αντιπάλων τους. Έχουν την υποστήριξη της συντριπτικής πλειονότητας των μέσων ενημέρωσης. Και ο βασικός αντίπαλός τους, ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν φαίνεται τους απειλεί.
Και όμως, στο κυβερνητικό στρατόπεδο υπάρχει διάχυτη ανασφάλεια. Διότι οι δείκτες για τις επιδόσεις της κυβέρνησης έχουν πάρει την κατηφόρα και η δυσαρέσκεια των πολιτών συνεχώς διογκώνεται. Κι ακόμα δεν έχουμε δει το τέλος, καθώς το κύμα της ακρίβειας τώρα αρχίζει να επιδρά στους δείκτες εμπιστοσύνης, αλλά και στους εκλογικούς δείκτες.
Όλα αυτά καθιστούν την πορεία προς τις εκλογές επισφαλή για τη ΝΔ. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην απειλεί την πρωτιά της(επί του παρόντος…), αλλά θα απειληθεί η αυτοδυναμία της, αν η φθορά μεγαλώσει και, σε συνδυασμό με το εκλογικό σύστημα, οδηγήσει σε πολυδιάσπαση της ψήφου, όπως έγινε στις εκλογές του 2012. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν οι απώλειες που φαίνεται ότι έχει η ΝΔ και στους κεντρώους ψηφοφόρους μετά την ανάδειξη του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ.
Αν αυτό το σκηνικό αποτυπώνει την πραγματικότητα, η πόλωση που-εκτός από τον Αλέξη Τσίπρα- επιδιώκει τώρα πια και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αναγκαία για να μη αποσυσπειρωθεί κι άλλο η ΝΔ. Διότι θα είναι πολύ επικίνδυνη γι’ αυτήν εξέλιξη όσο θα πλησιάζουμε προ τις εκλογές.
Έτσι, είναι αναμενόμενο ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του να επισείουν τον μπαμπούλα του «επικίνδυνου» ΣΥΡΙΖΑ, για να συγκρατήσουν τις διαρροές ψηφοφόρων και να μη διαλυθεί εντελώς το πάλαι ποτέ κραταιό αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο.
Όμως, προβάλλοντας το ενδεχόμενο να επανέλθει ο «επικίνδυνος» ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούν να κρύψουν το φόβο τους για μια τέτοια εξέλιξη. Οχι τόσο διότι τους απειλεί ευθέως ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά διότι η «βεβαιότητα», που είχαν μέχρι πρόσφατα, για άνετη νέα τετραετία μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ, αν χαθεί η αυτοδυναμία και αναζητηθούν άλλες κυβερνητικές λύσεις, με συνεργασία δύο ή περισσότερων κομμάτων.
Εν κατακλείδι, δεν είναι τόσο η «επικίνδυνη» Αριστερά που φοβίζει. Είναι, πρωτίστως, ο φόβος της Δεξιάς για κάτι που νόμιζε ότι είχε στο τσεπάκι της(τη νέα τετραετία) και τώρα βλέπει ότι τα πράγματα μπορεί να μην της έρθουν όλα ξανά…δεξιά.
Και ο φόβος είναι κακός σύμβουλος. Ισως να συμβαίνει αυτό που λέει η ρήση του Αμερικανού συγγραφέα Τζον Στάινμπεκ: «Η εξουσία δεν διαφθείρει. Ο φόβος διαφθείρει. Ο φόβος απώλειας της εξουσίας»...