Το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική την παράταση του υποχρεωτικού εμβολιασμού των εργαζομένων στις δομές Υγείας

Κόλαφος για την κυβέρνηση. Η απόφαση του ΣτΕ ανοίγει τον δρόμο για επιστροφή των ανεμβολίαστων υγειονομικών στις δομές Υγείας

Newsroom 

Απόφαση-κόλαφος κατά της κυβέρνησης από το ΣτΕ αφού δικαιώνει τους υγειονομικούς που ο υπουργός Υγείας επιμένει να αφήνει στον δρόμο επειδή αρνήθηκαν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο στην ανέχεια αλλά και το ΕΣΥ σε κατάρρευση.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική την παράταση μέχρι 31-12-2022 του υποχρεωτικού εμβολιασμού εργαζομένων σε δομές υγείας, λόγω ελλείψεως επαναξιολογήσεως του μέτρου.

Αυτό σημαίνει ότι, είναι πλέον ανοιχτός ο δρόμος, για να επιστρέψουν στις εργασίες τους, οι υπό αναστολή εργαζόμενοι στους τομείς υγείας.

Η δημοσίευση της απόφασης του ΣτΕ, είναι το… κλειδί, για να επανέλθουν στις εργασίες τους, όσοι από τους εργαζόμενους το επιθυμούν αφού φυσικά υποβάλλουν σχετικής αίτηση.

Όπως εξήγησε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος, η απόφαση του ΣτΕ αφορά 7.000 υγειονομικούς, στους οποίους περιλαμβάνονται όσοι είναι ανεμβολίαστοι και όσοι επανήλθαν για ένα διάστημα με πιστοποιητικό νόσησης.

Ειδικότερα, η αυξημένη (επταμελής) σύνθεσης του Γ΄ Τμήματος του ΣτΕ με την υπ΄ αριθμ. 2332/2022 απόφασή της (πρόεδρος, ο αντιπρόεδρος Γιώργος Τσιμέκας και εισηγητής ο σύμβουλος Επικρατείας Βασίλης Ανδρουλάκης), έκρινε ότι η διάταξη του ν. 4917/2022, με την οποία παρατάθηκε η ισχύς της επαναξιολογήσεως της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού των εργαζομένων στις δομές υγείας μέχρι τις 31-12-2022, είναι αντίθετη προς την συνταγματική αρχή της αναλογικότητας.

Παράλληλα, σύμφωνα με το ΑΠΕ, το ΣτΕ ακύρωσε την προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση που καθόριζε τη διαδικασίας πρόσληψης προσωπικού ορισμένου χρόνου σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 50 ν. 4825/2021.

Το Γ΄ Τμήμα του ΣτΕ αναφέρει ότι κατά τον χρόνο που δημοσιεύθηκε ο ν. 4917/2022 (31-3-2022) και εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση (14-4-2022 με υπογραφή Θ.Πλεύρη) είχε παρέλθει χρονικό διάστημα 8 και πλέον μηνών από τη λήψη του μέτρου του υποχρεωτικού εμβολιασμού των εργαζομένων σε δομές υγείας, δηλαδή «διάστημα που λόγω της φύσεως του μέτρου και των συνεπειών του, υπερβαίνει προδήλως το εύλογο, χωρίς, ωστόσο, να έχει διενεργηθεί επαναξιολόγησή του, βάσει επίκαιρων, κατά τον χρόνο εκείνο, επιστημονικών και επιδημιολογικών στοιχείων, για την αξία, την αποτελεσματικότητα και τις συνέπειες των εμβολίων κατά του κορωνοϊού και την πορεία και την εξέλιξη της πανδημίας».

Στο ΣτΕ είχε προσφύγει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ).

Η απάντηση του υπουργού Υγείας Θάνου Πλεύρη

«Θα ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για να μην τεθεί σε κίνδυνο η δημόσια υγεία από την εφαρμογή της απόφασης», δήλωσε ο Θάνος Πλεύρης αναφερόμενος στην απόφαση του ΣτΕ για του ανεμβολίαστους υγειονομικούς. Σημείωσε δε, ότι το υπουργείο Υγείας αναμένει τη δημοσίευση της απόφασης για να εκτιμηθεί στο σύνολό της.

«Η απόφαση για να τεθούν σε αναστολή οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί έχει ως στόχο την προστασία της Υγείας των πολιτών και κρίθηκε αρχικά από την Ολομέλεια του ΣτΕ ως μέτρο συνταγματικό. Με την από 2332/22 νεότερη απόφαση του Γ’ τμήματος του ΣτΕ τίθενται θέματα συνταγματικότητας ως προς την παράταση του μέτρου.

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε το pronews.gr στο Instagram για να «δεις» τον πραγματικό κόσμο!

Αναμένουμε τη δημοσίευση της απόφασης για να εκτιμηθεί στο σύνολο της. Διαβεβαιώνουμε τους πολίτες ότι θα ληφθούν όλα τα αναγκαία μέτρα για να μην τεθεί σε κίνδυνο η δημόσια υγεία από την εφαρμογή της απόφασης».

www.pronews.gr

ΥΓ του  blog: ....αυτά είπε το ΣτΕ αλλά ο παράφρων Νέρων θα πάρει όλα τα ανακαία μέτρα (φωτιά) για την προστασία της Υγείας των πολιτών... τα ίδια μέτρα που πήρε όπως το να διώξει τους στραριώτες (υγειονομικούς) την ώρα της μάχης και μπήκαν ατην πόλη οι οχτροί κι έφτασαν έτσι οι νεκροί περίπου τους 35.000 χιλιάδες, ΠΡΩΤΟΙ σε ΟΛΗ την ΕΥΡΩΠΗ!!!!!  ...όσο για την άλλη ΜΠΟΥΛΑ του υπουργείου που καταστρέφει το ΕΣΥ  και ξαναγυρίζει την υγεία στα 1978 θα τα πούμε μόλις το νομοσχέδιο έκτρωμα και καταστροφή πάρει την τελική του μορφή....'Ελεος πια με αυτούς τους παρανοϊκους δεν θα βρεθεί κανένας λογικός στην ΝΔ των Καραμανλήδων να τους σταματήσει; ...όσο για τους αντιπολιτευόμενους αυτοί απλά παρακολουθούν την φωτιά και κάνουν δεήσεις κι ευχές να σβήσει μόνη της....

Το χαβιάρι, το καλάθι και τι (δεν) ξέρει ο Μητσοτάκης…

Γιώργος Καρελιάς

Οι άνθρωποι της εξουσίας, με πρώτους τους πρωθυπουργούς, συνήθως δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Δεν... κυκλοφορούν στους δρόμους, δεν μπαίνουν σε μέσα μεταφοράς, δεν ασχολούνται οι ίδιοι με το αυτοκίνητό τους, δεν οδηγούν οι ίδιοι, δεν πάνε στο σούπερ μάρκετ (πιθανότατα δεν πάνε ούτε οι γυναίκες και τα παιδιά τους).
Αυτός ο «κανόνας» έχει γενική ισχύ, δεν αφορά μόνο το σημερινό πρωθυπουργό. Γι’ αυτό, αν θέλουν να έχουν πραγματική εικόνα για το συμβαίνει εκεί έξω, πρέπει να έχουν καλούς συνεργάτες, οι οποίοι θα τους μεταφέρουν την αλήθεια. Και δεν θα αρκούνται στην εξωραϊσμένη εικόνα, που τους δίνουν τα στατιστικά στοιχεία και τα σόου των υπουργών, που φωτογραφίζονται στα ράφια των καταστημάτων.
Αφορμή για όλα αυτά μας έδωσε μια φράση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέλησε σε μια κομματική περιοδεία να εκθειάσει το περίφημο καλάθι του νοικοκυριού. «Το καλάθι-είπε- δεν αφορά τους αριστερούς του χαβιαριού, όπως τους αποκαλούν στη Γαλλία ή τους σοσιαλιστές της σαμπάνιας, όπως τους αποκαλούν στη Γερμανία».
Υπάρχουν «αριστεροί του χαβιαριού» και «σοσιαλιστές της σαμπάνιας»; Φυσικά. Και, φαντάζομαι, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα διεκδικούσε μόνο για δεξιούς αυτό το προνόμιο. Ασφαλώς γνωρίζει στον κύκλο του εραστές της σαμπάνιας και του χαβιαριού, που δεν είναι μόνο αριστεροί και σοσιαλιστές.
 Αλλά ας τους αφήσει αυτούς, τους οποίους πράγματι δεν αφορά το περίφημο καλάθι. Και ας κάνει ο κ. Μητσοτάκης κάτι πολύ απλό. Ας ζητήσει από κάποιον συνεργάτη του να του φέρει μια πραγματική λίστα (όχι…υποκλοπών, αλλά) προϊόντων, που χρησιμοποιεί κάθε οικογένεια(αριστερή, σοσιαλιστική ή δεξιά) και ας συγκρίνει τις τιμές. Τις σημερινές με τις περσινές ή και με τις πριν από λίγους μήνες.
Και για να μη δυσκολευθεί πολύ, ας αρχίσει από κάτι πολύ απλό: ας ζητήσει να τους πουν πόσο έχουν ακριβύνει οι τροφές για τον Πίνατ, το σκύλο του Μαξίμου. Και τότε να πάει μια βόλτα σε μια γειτονιά της Αθήνας και να ρωτήσει όσους ταίζουν αδέσποτα ζώα, για να του πουν για πόσο ακόμη θα καταφέρνουν να το κάνουν με το ρυθμό που αυξάνονται οι τιμές των ζωοτροφών.
Ας  κάνει αυτήν την απλή κίνηση. Γιατί αν κάνει κάτι πιο δύσκολο-για παράδειγμα να πάει σε μια αγροτική μονάδα  και να ρωτήσει τους αγρότες και κτηνοτρόφους πώς τα καταφέρνουν με το κόστος παραγωγής-θα φύγει τρέχοντας. Και δεν θα μπορεί κανένα υπουργικό σόου να τον εξαπατήσει.
Αρκετά χρόνια πριν, όταν ήταν απλός βουλευτής, ο κ. Μητσοτάκης είχε ερωτηθεί αν θα μπορούσε να ζήσει με 800 ευρώ (τόσο ήταν τότε ο βασικός μισθός) και είχε απαντήσει με ειλικρίνεια ότι ούτε είχε ζήσει ούτε  θα μπορούσε να ζήσει με αυτό το ποσό.
Καιρός, λοιπόν, να τον πληροφορήσουν ότι, ύστερα από τέσσερα χρόνια που ασκεί τη διακυβέρνηση, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με πολύ λιγότερα. Ο κατώτατος (καθαρός) μισθός, με τον οποίο συνήθως ζουν οι νέοι, είναι κάτω από 700 ευρώ.
Μόλις το μάθει, καλό είναι να ρωτήσει πόσο κοστίζει το ενοίκιο ενός μικρού σπιτιού στην Αθήνα. Και τότε θα καταλάβει ότι ένα νέο ζευγάρι, που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι, διότι δεν θα μπορεί ούτε να πληρώνει τους λογαριασμούς ούτε να τρώει στοιχειωδώς καλά.
Προλαβαίνω την ένσταση του καλόπιστου αναγνώστη. «Μα όλα αυτά πάντα έτσι δεν ήταν, επί Μητσοτάκη έγιναν;». Σε γενικές γραμμές έτσι ήταν. Αλλά τώρα τα πράγματα χειροτερεύουν, αφού το κόστος ζωής μήνα με το μήνα τραβάει την ανηφόρα. Και, φυσικά, δεν είναι αυτό που αποτυπώνει ο επίσημος πληθωρισμός.
Ποια είναι η διαφορά; Όταν συμβαίνουν αυτά, οι πολίτες που δυσκολεύονται (και οι δεξιοί…) θυμώνουν, όταν βλέπουν τους υπουργούς να κάνουν σόου στα σούπερ μάρκετ και ακούνε τον πρωθυπουργό να τους λέει για χαβιάρι και σαμπάνια. Καλό (για εκείνον…) θα ήταν να μη διαβάζει κάθε εξυπνάδα που του γράφουν οι λογογράφοι του.
Διότι οι αριστεροί και οι σοσιαλιστές, που αγοράζουν χαβιάρι και σαμπάνια, δεν σκοτίζονται για το «καλάθι», αλλά όλοι οι άλλοι-και οι δεξιοί- μπορεί να μην αντέχουν να ακούνε τον πρωθυπουργό να προκαλεί έτσι τη νοημοσύνη τους…

news247.gr

Οι εξ απορρήτων δεν κάνουν του κεφαλιού τους

Με λίγες εξαιρέσεις, οι ηγέτες πάσχουν από το σύνδρομο της ανασφάλειας. Χρειάζονται ανθρώπους δίπλα τους που μπορούν να τους εμπιστευτούν. Ποια προσόντα πρέπει να έχει ένα πρόσωπο για να πάρει μια τέτοια θέση;

Τάσος Παππάς

Με λίγες εξαιρέσεις, οι ηγέτες πάσχουν από το σύνδρομο της ανασφάλειας. Φοβούνται για τη θέση τους. Δεν αισθάνονται σίγουροι ότι θα μακροημερεύσουν. Δεν θα καταφύγουν στην ψυχανάλυση, θα προσπαθήσουν να το αντιμετωπίσουν με πιο πρακτικές μεθόδους. Χρειάζονται ανθρώπους δίπλα τους που μπορούν να τους εμπιστευτούν. Φίλους που έχουν δοκιμαστεί στα δύσκολα, θαυμαστές για να τους αποθεώνουν, κόλακες για να τους λιβανίζουν. Διαφορετικά οι παρενέργειες που προκαλούν οι κρίσεις αυτοπεποίθησης μπορεί να απειλήσουν την εξουσία τους. Ποια προσόντα πρέπει να έχει ένα πρόσωπο για να πάρει μια τέτοια θέση:
■ Να οφείλει την πολιτική ύπαρξή του στον προϊστάμενο του, να έχει δηλαδή συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι του χρωστάει τα πάντα και χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε να διακριθεί.
■ Να είναι σε θέση να αξιοποιήσει το δοτό κύρος που έχει για να παρακολουθεί τον χώρο που του έχει ανατεθεί, να λύνει ακανθώδη ζητήματα πριν γίνουν βουνό και ακουμπήσουν τον «από πάνω» και το βασικότερο να πείθει τους συνομιλητές του (πολιτικούς, επιχειρηματίες) ότι όταν μιλάει αυτός είναι σαν να μιλάει ο αρχηγός.
■ Να είναι η ασπίδα του αφεντικού του. Να το ενημερώνει για ό,τι συμβαίνει στον στενό και τον ευρύτερο κύκλο, να το συμβουλεύει με ταπεινότητα, να μη δυσφορεί όταν δεν περνάει η γνώμη του, να μην κοινολογεί τις εμπιστευτικές συζητήσεις μαζί του σε άλλους, να περιφρουρεί την προσωπική ζωή του, να το υπερασπίζεται με όλα τα μέσα απέναντι στους εχθρούς του, αλλά και απέναντι στους φίλους του, όταν αυτοί διεκδικούν να διευρυνθεί ο ζωτικός χώρος τους.
■ Να αναλαμβάνει να κάνει ακόμη και τη βρόμικη δουλειά (εντός και εκτός του κόμματος, εντός και εκτός της κυβέρνησης), προκειμένου να προστατεύσει τον ευεργέτη του, ο οποίος δεν πρέπει να εκτίθεται κάνοντας σε δημόσια θέα πράγματα που θα πλήξουν την εικόνα του.
■ Να μη διανοηθεί να αυτονομηθεί, να αποφύγει μ’ άλλα λόγια τον πειρασμό να αρχίσει να μαγειρεύει για τον εαυτό του. Κάποτε θα μαθευτεί η αταξία του και θα το πληρώσει ακριβά.
■ Και φυσικά να είναι έτοιμος, αν παραστεί ανάγκη, να θυσιαστεί αυτός για να γλιτώσει ο αρχηγός του.
Οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα σε πρωθυπουργούς στην Ελλάδα διέθεταν τα απαραίτητα για τον συγκεκριμένο ρόλο εφόδια. Οι περισσότεροι ανταποκρίθηκαν και με το παραπάνω. Μερικοί εξ αυτών ήταν σημαντικές προσωπικότητες και αναδείχθηκαν σε διάφορα πεδία μετά το πέρας της αποστολής τους στο περιβάλλον των αρχηγών. Δίπλα στον Κωνσταντίνο Καραμανλής βρέθηκαν για πολλά χρόνια οι Μολυβιάτης, Λαμπρίας. Ο κυματοθραύστης για τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν ο Αντώνης Λιβάνης. Ο Γρυλλάκης ήταν ο έμπιστος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Κοντά στον Κώστα Σημίτη ήταν ο Νίκος Θέμελης. Ο Αγγέλου υπηρέτησε με συνέπεια τον Κώστα Καραμανλή, ο Παμπούκης τον Γιώργο Παπανδρέου, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης τον Αντώνη Σαμαρά, ο Τζανακόπουλος τον Αλέξη Τσίπρα.
Ουδείς εξ αυτών παραβίασε τους κανόνες, ουδείς εξ αυτών μίλησε δημοσίως με απαξιωτικό τρόπο για τους ηγέτες που υπηρέτησε και το κυριότερο ουδείς εξ αυτών διανοήθηκε να λειτουργήσει ερήμην τους, να παίρνει πρωτοβουλίες χωρίς να τους ενημερώνει. Ο τελευταίος κανόνας είναι ο πιο σημαντικός. Κυβερνητικοί παράγοντες προσπαθούν να μας πείσουν με διαρροές, φήμες και… έγκυρες πληροφορίες ότι αυτή την αρχή καταστρατήγησε ο ανιψιός και στενότερος συνεργάτης του πρωθυπουργού, ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Και να θέλεις να το πιστέψεις δυσκολεύεσαι αν ξέρεις τη σχέση που είχαν οι δύο άνδρες. Σχέση πολιτική. Σχέση οικογενειακή που είναι και η πιο ισχυρή. Οι εξ απορρήτων για πάσης φύσεως θέματα (πολιτικά, προσωπικά, οικονομικά) δεν κάνουν του κεφαλιού τους. Δεν τολμούν να κάνουν.

Ανάγωγα
Αν δεν έχεις πτυχίο για να καταλάβεις μια θέση που το απαιτεί τι κάνεις; Είτε λες ψέματα ότι έχεις, ελπίζοντας ότι δεν θα μαθευτεί. Είτε ξεπατικώνεις δουλειές άλλων, πιστεύοντας ότι δεν θα σε εντοπίσουν. Είτε ο προϊστάμενός σου αλλάζει τον νόμο για να σε βολέψει. Ετσι λειτουργούν τα επιτελικά συστήματα.

Πηγή: www.efsyn.gr

Μετρό Θεσσαλονίκης: Μουσαμάδες και… ακρίδες

Οι εικόνες μπορεί να ξεγελούν, τα νούμερα όμως είναι αμείλικτα

Γιάννης Μυλόπουλος

Βρήκα πολύ διασκεδαστική την ιδέα της Αττικό Μετρό ΑΕ να ανοίξει δύο σταθμούς στη Θεσσαλονίκη για να επιδείξει την κατασκευαστική πρόοδο που είχε γίνει στο έργο του Μετρό Θεσσαλονίκης επί κυβέρνησης… ΣΥΡΙΖΑ.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που από το πρωί μέχρι το βράδυ αρέσκονται να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ότι παρέδωσε έργα με «μουσαμάδες», έπεσαν στην επικοινωνιακή παγίδα που οι ίδιοι έστησαν. Αναγκάστηκαν να παραδεχτούν δημόσια ότι η διοίκηση της Αττικό Μετρό ΑΕ που εγκαταστάθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το Μάρτιο του 2016 και απομακρύνθηκε το Σεπτέμβριο του 2019, άφησε σημαντικό έργο πίσω της.
Και όχι μόνο αυτό. Αλλά αναγκάστηκαν και να προπαγανδίζουν το έργο που έγινε εκείνη την περίοδο, ανοίγοντας στους πολίτες και επιδεικνύοντας δύο σταθμούς που είχαν κατασκευαστικά ολοκληρωθεί από τότε.
Οι εικόνες μπορεί να ξεγελούν, τα νούμερα όμως είναι αμείλικτα.
Αν κάποιος σήμερα ανοίξει την επίσημη ιστοσελίδα της Αττικό Μετρό ΑΕ διαπιστώνει με έκπληξη ότι η πρόοδος του έργου του Μετρό της Θεσσαλονίκης έχει κολλήσει στο 87%.
Αν τώρα ληφθεί υπόψη ότι το έργο τον Μάρτιο του 2016, όταν ανέλαβε η διοίκηση που διόρισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήταν σταματημένο και με ένα μόλις 30% του φυσικού του αντικειμένου ολοκληρωμένο, ενώ το Σεπτέμβριο του 2019, που η διοίκηση ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε, είχε ολοκληρωθεί το 75% του έργου, καταλήγει σε δύο ενδιαφέροντα για την πρόοδο του έργου συμπεράσματα.
Πρώτον ότι επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ το έργο κατέγραψε μια σημαντική πρόοδο της τάξης του 45%.
Σχεδόν το μισό έργο του Μετρό της Θεσσαλονίκης δηλαδή, το οποίο αξίζει να θυμηθούμε ότι εκτελείται εδώ και 16 χρόνια, ολοκληρώθηκε στα 3,5 χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Και δεύτερον ότι επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, σε ίσο με εκείνον του ΣΥΡΙΖΑ χρόνο, το έργο προχώρησε μόλις κατά 12%, έχοντας φτάσει με τα βίας στο 87% της ολοκλήρωσής του. 
Η σύγκριση είναι συντριπτική. Μέσα σε 3,5 χρόνια η μεν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε το έργο κατά 45%, σε αντίθεση με την κυβέρνηση ΝΔ που σε ίδιο χρόνο το προχώρησε κατά μόλις 12%.
Επί ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή το έργο είχε περισσότερο από τριπλάσια πρόοδο σε σχέση με αυτήν που έχει σήμερα, επί ΝΔ.
Είναι εδώ που η ασκητική της αριθμητικής υπερτερεί της φλυαρίας της προπαγάνδας. 
Βάλτε δίπλα το 45% του ΣΥΡΙΖΑ με το 12% της ΝΔ και θα καταλάβετε γιατί. Αν είναι… μουσαμάδες η πρόοδος του 45% του έργου, τότε η πρόοδος του μόλις 12%, σε ίσο χρόνο, δεν είναι παρά αέρας κοπανιστός.
Προς άρση κάθε παρεξήγησης, ο όρος «εγκαίνια» για το σταθμό Σιντριβάνι, με τον οποίο η ΝΔ του Μητσοτάκη υποδέχθηκε το Δεκέμβριο του 2018 έναν ολοκληρωμένο κατασκευαστικά σταθμό για να απαξιώσει το έργο του πολιτικού της αντιπάλου, ήταν και αυτός μέρος της προπαγάνδας του… μουσαμά.
Κανείς από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν μίλησε τότε για «εγκαίνια», αλλά για επίδειξη στο κοινό της πόλης της κατασκευαστικής προόδου των έργων του Μετρό.
Ό,τι ακριβώς κάνουν δηλαδή και οι σημερινοί, παρουσιάζοντας δύο έτοιμους κατασκευαστικά σταθμούς.
Με μόνη τη διαφορά ότι το 2019 παρουσιάζονταν το εντυπωσιακό έργο που είχε γίνει τότε, ενώ σήμερα παρουσιάζεται για μια ακόμη φορά το ίδιο εντυπωσιακό έργο που είχε γίνει την ίδια εκείνη την περίοδο.
Γιατί τα 3,5 χρόνια που πέρασαν από το 2019 μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση της ΝΔ τα σπατάλησε όχι για να κατασκευάσει καινούργια, αλλά για να αποδομήσει τα έργα του Μετρό που είχαν γίνει επί ΣΥΡΙΖΑ.
Είτε μέσω προπαγάνδας περί δήθεν… μουσαμάδων, τους οποίους τώρα αναγκάζονται να παρουσιάζουν σαν έργα δικά τους.
Είτε και μέσω του ξηλώματος του έργου της Βενιζέλου. Που με μια καινοτόμο τεχνική μέθοδο, την οποία οι… άριστοι της διοίκησης της ΝΔ ποτέ δεν αντιλήφθηκαν, θα κατασκεύαζε και το σταθμό του Μετρό και συγχρόνως θα άφηνε και αμετακίνητο τον σπουδαίο αρχαιολογικό θησαυρό που βρέθηκε ακέραιος εκεί. Και που για κακή του τύχη, περίμενε την καταστροφική μανία της κυβέρνησης Μητσοτάκη για να διαλυθεί «εις τα εξ ων συνετέθη».
Ένα πρόσθετο πλεονέκτημα της μεθόδου της παραμονής των αρχαίων αμετακίνητων στη θέση τους, ήταν και η γρήγορη και με πολύ μικρότερο κόστος πρόοδος του έργου. Το οποίο αν δεν το σταματούσαν, σήμερα θα λειτουργούσε ήδη.
Γιατί σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που είχε συνυπογραφεί με τον εργολάβο τότε, το έργο θα παραδίνονταν στο τέλος του 2020.
Τόσο η πρόοδος του έργου εκείνη την εποχή, όσο και οι δηλώσεις του εργολάβου περί έγκαιρης παράδοσης είναι αδιάψευστοι μάρτυρες αυτής της αλήθειας.
Και πάλι, η δύναμη των αριθμών αποδεικνύεται ακατανίκητη.
Αν, δηλαδή, σε 3,5 χρόνια είχε ολοκληρωθεί το 45% του έργου, το οποίο είχε φτάσει ήδη στο 75% της ολοκλήρωσής του, τότε γιατί σε 1,5 χρόνο που έμενε από το καλοκαίρι του 2019 μέχρι το τέλος του 2020, δεν θα είχε ολοκληρωθεί το υπόλοιπο 15%; 
Δεδομένου ότι ο καθυστερημένος κατασκευαστικά σταθμός Βενιζέλου, που ισοδυναμεί περίπου με το 10% του έργου, σύμφωνα με το τότε χρονοδιάγραμμα θα παραδίνονταν αργότερα και συγκεκριμένα το 2023.
Την ίδια διαβεβαίωση, άλλωστε, έδινε δημοσίως τον Φεβρουάριο του 2019 και ο τότε διευθύνων σύμβουλος της ΑΚΤΩΡ από τη Θεσσαλονίκη.
Και η ΑΚΤΩΡ το διαβεβαίωνε αυτό τότε γιατί ήξερε πολύ καλά ότι σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης που είχε υπογράψει, κάθε καθυστέρηση της παράδοσης του έργου θα σήμαινε καταβολή μεγάλων αποζημιώσεων από την ίδια προς το δημόσιο.
Και όχι το αντίθετο που συμβαίνει σήμερα, μετά τη μονομερή καταπάτηση του χρονοδιαγράμματος και την αλλαγή του σχεδιασμού από πλευράς κυβέρνησης. 
Καθώς σήμερα, είναι πλέον το δημόσιο υποχρεωμένο να καταβάλει εκείνο αποζημιώσεις στον εργολάβο, επειδή καθυστερεί την πρόοδο του έργου με πρόσχημα την αλλαγή του σχεδιασμού του για να αποσπαστούν τα αρχαία.
Ενδιαφέρον θα είχε λοιπόν, κάποια στιγμή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δείξει ένα δικό της έργο. 
Να ανοίξει δηλαδή όχι ένα σταθμό που κατασκευάστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, όπως τώρα κάνει, αλλά τους λογαριασμούς του δημοσίου από τους οποίους πληρώνονται οι αποζημιώσεις στους εργολάβους.
Για να θαυμάσει ο κόσμος της Θεσσαλονίκης, αλλά και ολόκληρης της χώρας, πόσες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ έχει καταβάλει το δημόσιο στον εργολάβο τα τελευταία 3,5 χρόνια και πόσα θα συνεχίσει να καταβάλει μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο, εξ αιτίας των καθυστερήσεων που προκαλεί η σημερινή κυβέρνηση για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας. Για να αποδομήσει, δηλαδή, το έργο της προηγούμενης.
Όσο η κυβερνητική προπαγάνδα πετάει τη μπάλα ενός έργου που λιμνάζει στην κερκίδα των… μουσαμάδων, τόσο στα ταμεία των εργολάβων εισρέουν δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος.
Μια ακόμη απόδειξη για τις… ακρίδες που έχουν πέσει στο κράτος και το απομυζούν επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, σε μια ιδιαίτερα δύσκολη για όλους εμάς εποχή.. 
* Ο Γ. Μυλόπουλος είναι Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ – Πρώην Πρόεδρος Αττικό Μετρό ΑΕ – Πρώην Πρύτανης ΑΠΘ. Διαβάστε περισσότερα εδώ: 

Πηγή: parallaximag.gr

Ο ασυγχώρητος Κώστας Καραμανλής

Το κείμενο που ακολουθεί εδράζεται κατά βάσιν σε ομιλία του υπογραφόμενου κατά την πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή», του δημοσιογράφου-συγγραφέα Μανώλη Κοττάκη.

Γιάννης Τριάντης

Κάποιοι είναι πολύ πιθανό να μην συγχωρήσουν ποτέ τον Κώστα Καραμανλή, σημειώνει στο βιβλίο του ο Κοττάκης. Ο ισχυρισμός αυτός εν είδει προβλέψεως ή πολιτικής εκτιμήσεως μου έδωσε την ευκαιρία να τιτλοφορήσω την ομιλία μου «Ο ασυγχώρητος Κώστας Καραμανλής».
Επιτρέψτε μου εισαγωγικώς ένα ψήγμα αυτοαναφορικότητος: Δεν ανήκω ούτε πρόσκειμαι στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Όμως κατά την διάρκεια της διακυβερνήσεως της χώρας από τον εν λόγω Καραμανλή, έβλεπα με έκπληξη έναν πρωθυπουργό να προβαίνει σε κρίσιμες επιλογές οι οποίες αποκάλυπταν διορατικότητα, τόλμη και επεξεργασμένη πολιτική σε κρίσιμα πεδία. Θα αναφερθώ αναλυτικά παρακάτω.
Αυτό αποτυπωνόταν στα κείμενά μου στην «Ελευθεροτυπία», παρά το γεγονός ότι η εξαιρετική εκείνη εφημερίδα είχε μονίμως στο στόχαστρο τον Κώστα Καραμανλή. Όμως ταυτόχρονα ασκούσα αυστηρή κριτική για κάποιες επιλογές της συγκεκριμένης κυβέρνησης.
Πρώτον, για την οικονομική της πολιτική, η οποία ήταν συνέχεια της Σημιτικής περιόδου. Σκληρή κριτική, αλλά όχι ανόητη. Διότι, κραυγαλέα ανοησία συνιστά το «επιχείρημα» που επιστρατεύουν ακόμη και σοβαροί άνθρωποι, σύμφωνα με το οποίο η χώρα…πτώχευσε εξ αιτίας του Καραμανλή.
Η ιλαρότης εδώ υπερβαίνει κάθε όριο: ως και παιδιά του Δημοτικού αντιλαμβάνονται ότι η οικονομία μιάς χώρας επιβαρύνεται μεν από μια άστοχη οικονομική πολιτική, αλλά δεν καταστρέφεται μέσα σε 4-5 χρόνια! Μια χώρα πτωχεύει λόγω δομικών αδυναμιών και υστερήσεων που παραμένουν εδραίες- και δεν αντιμετωπίζονται- επι δεκαετίες.
Δεύτερον, κριτική για την αδυναμία των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή να κάνουν πράξη την υπεσχημένη «Επανίδρυση» του κράτους. Όπως και ο «εκσυγχρονισμός» του Σημίτη, η «Επανίδρυση» έμεινε έπος πτερόεν…
Ένα σαρκαστικό παράδοξο
Στο βιβλίο του ο Κοττάκης υψώνει σε μείζον θέμα την αντιμετώπιση που είχε ο Καραμανλής από συμμαχικές χώρες, κυρίως από τις ΗΠΑ. Πρόκειται για σαρκαστικό παράδοξο:
Ενας δυτικοτραφής, απολύτως δυτικόφιλος πολιτικός, αμερικανοσπουδαγμένος, με γερή σκευή, μπήκε στο στόχαστρο της υπερδύναμης. Οπως σημειώνει ο συγγραφέας, ο Καραμανλής είχε προγραφεί όταν διαπίστωσαν οι επικυρίαρχοι ότι ο πρωθυπουργός μιάς μικρής χώρας δεν ήταν δεδομένος, πειθήνιος και yes-man.
Κάπως έτσι είχε προγραφεί και ο ευέλικτος Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος υπέστη έναν απηνή, βρώμικο πόλεμο την περίοδο του ΄89 από το «σύστημα» Μητσοτάκη-Αριστεράς, υπο τις ευλογίες των Αμερικανών.
Ο πολύπτυχος, καλοσχεδιασμένος πόλεμος εναντίον του τολμητία Κ.Καραμανλή αποσκοπούσε στην πολιτική του εξόντωση-ου μην, κατά τον συγγραφέα, και της φυσικής τοιαύτης(Ο Κ.Κ. δεν πιστεύει ότι υπήρχε σχέδιο φυσικής εξόντωσής του, γεγονός που εκμυστηρεύεται στον συγγραφέα, παρά τα στοιχεία που βρίσκονται στην δικογραφία για το «Σχέδιο Πυθία»).
Επρόκειτο για πόλεμο κυνικό και ωμό: Παρακολουθήσεις του ιδίου και μελών της κυβέρνησής του, πυρκαγιές αριθμητικά ασύλληπτες(σχεδόν 7.000) το 2007, ανάδειξη ενός θέματος σε μείζον σκάνδαλο(Βατοπέδι), πρωτοφανή επεισόδια στην καρδιά της Αθήνας το 2008 και, φυσικά, καθ΄ολη την διάρκεια της πρωθυπουργίας του, με φόντο και αφορμή τα ως άνω γεγονότα, μια μιντιακή καταιγίδα άνευ προηγουμένου, τόσο εσωτερικά όσο και έξωθεν.
Όμως είχαν…δίκιο οι πάτρωνες και σχεδιαστές αυτού του πολέμου, καθώς και τα μιντιακά τους όργανα: Από πού κι ως που υψώνει ανάστημα αυτός ο Καραμανλής σε κρίσιμα πεδία; Ιδού οι…ασυγχώρητες επιλογές του:

. Υλοποιεί μια πολυδιάστατη ενεργειακή πολιτική (South Stream με Ρωσία και ITGI με Ιταλία, Τουρκία, Ελλάδα), έξω από τις νόρμες και τα δυναστικά ειωθότα της Υπερδύναμης.
. Αντιστέκεται στην ειλημμένη απόφαση των μεγάλων να υπάρξει λύση-έκτρωμα στο Κυπριακό με τον Σχέδιο Ανάν.
. Αρνείται την διευθέτηση που είχαν ετοιμάσει οι Αμερικανοί για το Μακεδονικό και απειλεί με βέτο στο Βουκουρέστι.
. Είχε το θάρρος να τα βάλει με τους νταβατζήδες του χρήματος και των ΜΜΕ, που πολέμησαν με λύσσα την ριζοτομική θεσμική λύση του Βασικού Μετόχου.
. Εφερε στη χώρα μας την Cosco, γεγονός πολυσήμαντο οικονομικά. Σημειωτέον ότι την Κίνα είχαν επισκεφθεί σχεδόν όλοι οι Ελληνες πρωθυπουργοί, αλλά ουδείς πέτυχε αυτό που επιδίωξε και κατάφερε ο Κώστας Καραμανλής με την Cosco.

E, λοιπόν, τι περίμενε μετά απ΄όλα αυτά; Ότι θα τα παραβλέψουν οι επικυρίαρχοι, τα ενθάδε μιντιακά τσιράκια τους και ορισμένα πολιτικά ενεργούμενα; Όχι βέβαια.
Ένα γεγονός, εξόχως ενδιαφέρον, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές, σχετικά με την καταιγιστική κανιβαλιστικού τύπου μιντιακή συμπεριφορά εκείνης την εποχής:
Το 2008 ήρθε για επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα ο πρόεδρος της Κίνας Ζιντάο. Επίσκεψη μεγίστης σημασίας, φυσικά. Όμως το πολυσήμαντο αυτό γεγονός καθηλώθηκε ως…παρακατιανή είδηση, χαμένη κάπου στο τέλος των βραδινών τηλεοπτικών δελτίων και ως είδηση της σειράς στις εσωτερικές σελίδες των εφημερίδων!
Προείχε το Βατοπέδι, βλέπετε. Που να βρεθεί χώρος για…ασήμαντες ειδήσεις όπως η επίσκεψη του Κινέζου Προέδρου στη χώρα μας…
Συνοψίζοντας: Η αυστηρή κριτική που είχα ασκήσει στην διακυβέρνηση Καραμανλή δεν σκίασε ούτε παρέκαμψε τα προφανή θετικά στα οποία αναλυτικά και τεκμηριωμένα αναφέρθηκα. Δηλαδή, σε κρίσιμες επιλογές που θα καταγραφούν ως ιστορικό τόλμημα.
Θεωρώ βέβαιο ότι ο…ασυγχώρητος αυτός Καραμανλής δεν θα πεταχτεί στα σκονισμένα ράφια και ερμάρια της Ιστορίας. Θα καταλάβει περίοπτη θέση γιατί το αξίζει. Για τις συγκεκριμένες επιλογές. Συνηγορεί σ΄αυτό το ότι ήδη η εμβέλεια και η σημασία της παρουσίας του, όπως ο ίδιος έχει επιλέξει να ορίζει και να ρυθμίζει την παρουσία αυτή, υπερβαίνουν το όριο του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει.
Και συγκινεί ως και…Υδραίους σαν εμένα που πήγαν στη Λάρισα να μιλήσουν για το βιβλίο και γι΄αυτόν…

ΥΓ: Το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή», εκδ. Λιβάνη, παρουσιάστηκε στη Λάρισα στις 20.11.22, με εισηγητές τον Διδάκτορα Γεωπολιτικής Γιώργο Φίλη και τον υπογραφόμενο.

www.news247.gr

Σε επίπεδα ρεκόρ η θνησιμότητα των ανθρώπων στις παραγωγικές ηλικίες

Το κύμα υπερβολικών θανάτων επιβεβαιώνεται με στοιχεία που συλλέχθηκαν από ασφαλιστές ζωής

Δημήτρης Σωτηρίου

Θνησιμότητα: Περισσότεροι Αμερικανοί ηλικίας 18-49 ετών πεθαίνουν απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια, ακόμη και αν εξαιρεθούν οι θάνατοι COVID-19. Οι εν λόγω υπερβολικοί θάνατοι έφθασαν στο ζενίθ τους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου πέρυσι. Έκτοτε έχουν υποχωρήσει, αλλά εξακολουθούν να είναι χιλιάδες κάθε μήνα.
Οι υπερβολικοί θάνατοι είναι πιθανό να οφείλονται στην αύξηση της υπερβολικής δόσης ναρκωτικών, των αλκοολικών ασθενειών και των ανθρωποκτονιών, καθώς και σε παραγνωρισμένους θανάτους από COVID-19, σε καθυστερημένες επιδράσεις της νόσου και σε πιθανές παρενέργειες των εμβολίων COVID-19.
Πέρυσι, περίπου 96.000 περισσότεροι Αμερικανοί παραγωγικής ηλικίας πέθαναν σε σύγκριση με το 2018 και το 2019, με προσαρμογή για τη πληθυσμιακή μεταβολή. Λιγότεροι από τους μισούς από αυτούς αποδόθηκαν στην COVID-19 στα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτου που δημοσίευσαν τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

Φέτος, από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο, υπήρξαν περισσότεροι από 40.000 τέτοιοι υπερβολικοί θάνατοι με λιγότερο από το 28% να αποδίδεται στην COVID-19.
Αυτό αφήνει περισσότερους από 54.000 επιπλέον θανάτους που δεν σχετίζονται με την COVID-19 το 2021 και περισσότερους από 29.000 τέτοιους θανάτους φέτος μέχρι τον Αύγουστο στην ηλικιακή ομάδα 18-49 ετών.
Τα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτου είναι προκαταρκτικά και έχουν καθυστέρηση οκτώ εβδομάδων ή περισσότερο, αναφέρει το CDC στον ιστότοπό του.
Το κύμα υπερβολικών θανάτων πέρυσι επιβεβαιώθηκε με στοιχεία που συλλέχθηκαν από ασφαλιστές ζωής.

Οι υπερβολικές δόσεις ναρκωτικών συνέβαλαν σημαντικά στην υπέρβαση των θανάτων, καθώς αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 50 τοις εκατό μεταξύ 2019 και 2021. Από τον Μάρτιο, ωστόσο, έχουν αρχίσει να μειώνονται ελαφρώς, σύμφωνα με τα προσωρινά δεδομένα του CDC.

Οι αυξήσεις στις δολοφονίες και στους θανάτους που σχετίζονται με το αλκοόλ υπήρξαν επίσης παράγοντες, αν και δεν υπάρχουν έγκαιρα στοιχεία για αυτές.
Το CDC έχει γενικά αποδώσει τους υπερβολικούς θανάτους στην COVID-19, ακόμη και αν το πιστοποιητικό θανάτου δεν αναφέρει την ασθένεια ως παράγοντα. Ο οργανισμός έχει υποστηρίξει ότι οι θάνατοι αυτοί είτε προκλήθηκαν από την COVID-19 και ταξινομήθηκαν λανθασμένα στο πιστοποιητικό θανάτου είτε προκλήθηκαν από την COVID-19 έμμεσα, όπως όταν κάποιος επιβιώνει από την ασθένεια, αλλά αυτή υπονομεύει την υγεία του ατόμου σε σημείο που πεθαίνει από άλλη αιτία.
Ορισμένοι εμπειρογνώμονες, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι μέρος των υπερβολικών θανάτων, ιδίως στην παραγωγική ηλικία, οφείλεται σε παρενέργειες των εμβολίων COVID-19. Επισημαίνουν τις γνωστές παρενέργειες, όπως η μυοκαρδίτιδα και οι θρόμβοι αίματος, καθώς και τις δεκάδες χιλιάδες ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν στο CDC.
Το CDC έχει προειδοποιήσει κατά της εξαγωγής συμπερασμάτων που βασίζονται στη βάση δεδομένων ανεπιθύμητων ενεργειών (VAERS), δεδομένου ότι οι αναφορές δεν επαληθεύονται και δεν αποδεικνύουν την αιτιώδη συνάφεια με τον εμβολιασμό.
Ορισμένοι ερευνητές έχουν επισημάνει, ωστόσο, ότι συνήθως είναι οι επαγγελματίες υγείας που υποβάλλουν τις αναφορές VAERS και ότι τα δεδομένα παρέχουν χρήσιμα σήματα ασφάλειας που συνήθως υποδηλώνονται.

primenews.press

Γαλάζια κοράκια πάνω από υποθηκευμένες ζωές

«Μικρές εξαιρέσεις» χαρακτηρίζει τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μια προσπάθεια χυδαίας υποτίμησης των συγκλονιστικών αριθμών.
6.500.000 Α.Φ.Μ. χρωστούν σε τράπεζες και εφορίες / Άγνωστοι αριθμοί Α.Φ.Μ. σε τράπεζες και servicers

γραφει η Μαρία Κεφαλά

 «Έρχονται τα Χριστούγεννα και δεν ξέρω πού θα μείνω. Τρέμω και εγώ και τα παιδιά μου… Όποιος με ακούει, θέλω να με καταλάβετε, δεν είμαι καλά, χρειάζομαι βοήθεια, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω» η άνεργη μητέρα μιλάει με φωνή που σπάει, στον ΑΝΤ-1. Μία από τους χιλιάδες δανειολήπτες που σήμερα ο πρωθυπουργός αποκάλεσε… «μικρή εξαίρεση».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου -από την Πάτρα όπου πραγματοποιεί προεκλογική περιοδεία- με αφορμή την καταδρομική επίθεση στο σπίτι της Ιωάννας Κολοβού, είπε ότι είναι εξαιρετικά δυσάρεστο να χάνει ένας άνθρωπος το σπίτι του σε πλειστηριασμό και στη συνέχεια χαρακτήρισε μικρή εξαίρεση, τους 12.252 που είχαν προγραμματιστεί για το γ΄ τρίμηνο του 2022. «Η πολιτική της κυβέρνησης, προσφέρει πάρα πολλές δυνατότητες για να περισώσουν τις περιουσίες τους» υποστήριξε και «οι πλειστηριασμοί είναι μια μικρή εξαίρεση».
Δεν παρέλειψε να εξαπολύσει επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα με αφορμή την επίσκεψη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στο σπίτι τη χαμηλοσυνταξιούχου δημοσιογράφου, υπονοώντας ότι για το κύμα κατά πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας που βρίσκεται σε εξέλιξη, φταίει η αξιωματική αντιπολίτευση και ότι κάποιοι προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν το κίνημα «δεν πληρώνω».

Μια μικρή εξαίρεση
Η δικηγόρος της άνεργης μητέρας, Κατερίνα Φραγκάκη, εξηγεί  ότι το χρέος είναι 54.000 ευρώ. Αφορά ένα σπίτι 70 τετραγωνικών μέτρων που αγόρασε το 2006 για 210.000 χιλιάδες ευρώ, για το οποίο είχε πάρει δάνειο 60.000 ευρώ. Η δικηγόρος επικοινώνησε με τη δικηγόρο του fund και της πρότεινε να δοθεί έστω η δυνατότητα στην μητέρα να μισθώσει το ίδιο της το σπίτι και να παραμείνει μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς. «Όχι, θα πρέπει να φύγει μέχρι τέλος Νοεμβρίου από το ακίνητο. Εκτός αν παραιτηθείτε από την ανακοπή που καταθέσατε μετά την κατακυρωτική έκθεση, τότε θα μείνει μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς» ήταν η απάντηση.

Κυβερνητικά ψέματα και τρομακτικές αλήθειες   
☻Πάνω από 7 εκατομμύρια οφειλέτες απειλούνται με οικονομική καταστροφή. Τα σπίτια που είναι προς πλειστηριασμό ανέρχονται στις 700.000.
☻Διαδικασίες εξπρές των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών για ποσά ακόμη και της τάξεως των 10.000€.
☻Ιστοσελίδες αγγελιών ακίνητων από εταιρείες real estate που διαχειρίζονται χαρτοφυλάκια ακίνητων σε συνεργασία με εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, καταχωρούν την αγγελία του ακινήτου. Εκεί βλέπουμε ακίνητα σε λαϊκές συνοικίες της χώρας να ρευστοποιούνται. Οι παλαιότεροι πλειστηριασμοί αφορούσαν αποκλειστικά μεγάλους οφειλέτες με ακίνητα υψηλής αξίας.
☻Μεγάλο μέρος των ακινήτων που αγοράζονται από τους πλειστηριασμούς που επισπεύδων είναι εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων, καταλήγουν στα χαρτοφυλάκια funds που έχουν κάποια σχέση «συνεργασίας». οικονομική δυναμική των συμπολιτών μας περιορίζεται μέρα με τη μέρα.

Η κανονικότητα της ΝΔ
Άδωνις Γεωργιάδης: Ο υπουργός Ανάπτυξης μιλώντας σε εκδήλωση του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου τον Φεβρουάριο του 2020: «Απόλυτη προστασία της πρώτης κατοικίας δεν υπάρχει σε καμία προηγμένη οικονομία, και ούτε πρέπει να υπάρχει. Είναι και ζημία για την οικονομία να υπάρχει, ούτε πρέπει να υπάρχει».
Στο μεταξύ η «προηγμένη οικονομία», σε αριθμούς και στοιχεία:

EUROSTAT:
♠Το ποσοστό παιδιών και ενηλίκων στην Ελλάδα που ήταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού για το 2021, έφτασε και ξεπέρασε το 30%.
♠Το 36,9% των Ελλήνων ζουν σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε στεγαστικά δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας.

ΚΕΠΕ
♠ Σύμφωνα με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, ο μέσος μηνιαίος μισθός στον ιδιωτικό τομέα έχει υποχωρήσει κατά 24,4% τη δεκαετία 2009-2019.

ΓΣΕΒΕΕ
♠ Για 4 στα 10 νοικοκυριά ο μισθός ή η σύνταξη εξανεμίζεται μέχρι τις 19 του μήνα.
♠ 3 στα 10 νοικοκυριά δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις το 2022.
♠ Αύξηση φέτος του κόστους στέγασης κατά 35% συγκριτικά με τον Μάιο του 2021, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε ενοίκια κατοικιών, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης και στερεά καύσιμα.
 
Προστασία της κύριας κατοικίας: κάντο όπως η Ισπανία
Το 2013 φθάνει στο ευρωκοινοβούλιο ένα ψήφισμα που φέρει τις υπογραφές 1.5 εκατομμυρίου πολιτών. Το πηγαίνει η Ada Colau, επικεφαλής του κινήματος PAH (Platforma de Afectados por la Hipoteca) που υπερασπίζεται τους πολίτες που χάνουν ή κινδυνεύουν να χάσουν το υποθηκευμένο σπίτι τους μέσω πλειστηριασμού στην Ισπανία. Τα προηγούμενα 6 χρόνια περισσότεροι από 350.000 πολίτες είχαν υποστεί έξωση στη χώρα της και είδαν τα σπίτια τους να καταλήγουν στην ιδιοκτησία των τραπεζών. Οι εικόνες με τον πυροσβέστη που είχε αρνηθεί να σπάσει την πόρτα της ηλικιωμένης σε ένα διαμέρισμα στη Βαρκελώνη, προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία της έξωσης, κάνουν τότε, το γύρο του κόσμου.
Στην Ελλάδα τότε είναι σε ισχύ ο νόμος 3869/2010, γνωστός και ως νόμος Κατσέλη, σύμφωνα με τον οποίο από τη διαδικασία του πλειστηριασμού διασώζεται η κύρια ή μοναδική κατοικία του δανειολήπτη. Το ακατάσχετο για μεμονωμένο δανειολήπτη είναι 300.000 ευρώ και για ζευγάρι με 2 παιδιά είναι 450.000 ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση (κυβέρνηση Σαμαρά) διατείνεται πως η τρόικα πιέζει για άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας. Τότε, όλοι, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τον υπουργό οικονομικών είναι κάθετοι, στην Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει ένα τέτοιο μέτρο. Το  κίνημα της PAH που η κυβέρνηση της Ισπανίας είχε χαρακτηρίσει «τρομοκρατική οργάνωση»  παίρνει το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πολιτών από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Σήμερα που βρισκόμαστε εμείς πίσω από τις σπασμένες πόρτες των σπιτιών μας, οι  Ισπανοί παγώνουν επιτόκια και δόσεις με ένα νέο πακέτο για την προστασία των δανειοληπτών στεγαστικών δανείων με χαμηλότερα εισοδήματα. Σύμφωνα με το Bloomberg οι Ισπανοί υπουργοί θα εγκρίνουν μέτρα που βοηθούν περισσότερα από 1 εκατομμύριο νοικοκυριά, παίρνοντας τα παρακάτω μέτρα:

♠Χαμηλότερα επιτόκια κατά τη διάρκεια πενταετούς περιόδου χάριτος για ευάλωτες οικογένειες που κερδίζουν λιγότερα από 25.200 ευρώ και ευκαιρία δεύτερης αναδιάρθρωσης χρέους.
♠ Περίοδος χάριτος δύο ετών, με ευνοϊκότερο επιτόκιο και παράταση έως και επτά έτη της διάρκειας του δανείου.
♠ Τα νοικοκυριά της μεσαίας τάξης με εισόδημα κάτω των 29.400 ευρώ ετησίως, μπορούν να παγώσουν τις μηνιαίες πληρωμές και να παρατείνουν την περίοδο απόσβεσης έως και επτά χρόνια.

Τι συμβαίνει εδώ; Η κρίσιμη απόφαση του Αρείου Πάγου
Η πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου (ΑΠ 822/2022) δεν επιτρέπει πλειστηριασμούς ακινήτων από εταιρείες διαχείρισης δανείων, εάν τα ακίνητα αυτά περιλαμβάνονται ως εγγυήσεις σε δάνεια που έχουν τακτοποιηθεί και έχουν μεταβιβαστεί σε fund του εξωτερικού. Δηλαδή οι δανειολήπτες θα έχουν τη δυνατότητα να προσφύγουν στη δικαιοσύνη και να ακυρώνουν πλειστηριασμούς που διενεργούνται από εταιρείες διαχείρισης (servicers) και όχι από τράπεζες.
Η απόφαση, αυτή όμως μπορεί να προκαλέσει απώλειες πάνω από 30-35 δισ. ευρώ, καθώς ένα σημαντικό τμήμα των εγγυήσεων του προγράμματος «Ηρακλής» κινδυνεύει με κατάρρευση.

Προσοχή στο κενό μεταξύ… Αρείου πάγου και πλειστηριασμού
Έτσι οι θεσμοί (τους θυμάστε;) ήρθαν και μας ζήτησαν να μην «παγώσουν» οι πλειστηριασμοί. Η 1η μεταπρογραμματική εποπτεία έγινε, ο υπουργός οικονομικών πανηγύρισε και η ΕΕ στην Έκθεση που δημοσίευσε η Κομισιόν εκπέμπει σήμα κινδύνου για το νομικό κενό που έχει οδηγήσει στο «πάγωμα» των πλειστηριασμών και γενικά των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης από τους Servicers. Οι πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα μπορούσαν να αποδιοργανώσουν τις διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης, τονίζει η Κομισιόν, αναφερόμενη στις διαφορετικές αποφάσεις τμημάτων του Αρείου Πάγου για το κατά πόσον οι εταιρείες διαχείρισης νομιμοποιούνται να εκπροσωπούν τα οχήματα ειδικού σκοπού (SPVs) στα οποία έχουν μεταβιβαστεί κόκκινα δάνεια και να προχωρούν για λογαριασμό τους σε πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης. Σε άλλο σημείο η Έκθεση της Κομισιόν προβληματίζεται για το υψηλό ποσοστό άγονων πλειστηριασμών και σημειώνει ότι το γ΄τρίμηνο του 2022 διενεργήθηκε το 75% των προγραμματισμένων 12.252 πλειστηριασμών και το 25% ανεστάλη, με ένα αμελητέο αριθμό πλειστηριασμών να ακυρώνεται για διαδικαστικούς λόγους. Ωστόσο, περίπου το 75% των πλειστηριασμών που διενεργήθηκαν κατέληξαν άγονοι και μόλις το 25% ολοκληρώθηκαν επιτυχώς. Το ποσοστό των άγονων πλειστηριασμών θα παραμείνει ανησυχητικά υψηλό, αναφέρει η Κομισιόν και μας λέει ότι για αυτό ευθύνονται:

♠ η έλλειψη παροχής πληροφόρησης σχετικά με τα επόμενα βήματα του πλειστηριασμού, καθώς και οι καθυστερήσεις στην κτηματογράφηση.
♠ η μη αποτελεσματική διαδικασία έξωσης μετά τον πλειστηριασμό.
♠ η ανεπαρκής χρηματοδότηση για πιθανούς ενδιαφερόμενους αγοραστές σε δημοπρασίες.
♠ η συνολικά χαμηλή ζήτηση για ορισμένα περιουσιακά στοιχεία.

Όμως ως θετική εξέλιξη για τους πλειστηριασμούς που διενεργούνται επιτυχώς, η Έκθεση επισημαίνει το αυξανόμενο μερίδιο 60% μεταβιβαζόμενων ακινήτων. Αν δεν το καταλάβαμε όλοι μέχρι τώρα, τα παραπάνω, να τα μεταφράσω: Μην αγχώνεστε, θα κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά και τα πόρτες σπασμένες.

www.2020mag.gr

Μιχάλης Κατσαρός: "Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν"

Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός εντάσσεται από τους κριτικούς στην πρώτη μεταπολεμική λογοτεχνική γενιά. «Ιδιόρρυθμος, αμφισβητίας, μέσα από έναν ρομαντικό και πιο πολύ ρητορικό αναρχισμό», σύμφωνα με τον κριτικό Μιχάλη Μερακλή, είναι γνωστός για το ποίημα του «Η Διαθήκη Μου», που περιλαμβάνεται στην κορυφαία ποιητική του δημιουργία «Κατά Σαδδουκαίων» (1953)
Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε το 1919 στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε μέσα από το περιοδικό «Διάπλαση των Παίδων», το 1929. Στη διαδήλωση του 1935 στην Κυπαρισσία για τα «Σταφιδικά» συμπορεύτηκε με τους σταφιδοπαραγωγούς, κρατώντας το κόκκινο λάβαρο του ΚΚΕ, ενώ έγραψε και ποίημα αφιερωμένο στα γεγονότα αυτά. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη γενέτειρά του, ήρθε να σπουδάσει στην Αθήνα, χωρίς τελικά να τό κατορθώσει, γιατί τόν βρήκε ο πόλεμος.
Έλαβε μέρος στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο ως αεροπόρος, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής πάλεψε μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Πιάστηκε από συνεργάτες των Γερμανών και βασανίστηκε άγρια στα κολαστήρια της Γκεστάπο και των φυλακών Χατζηκώνστα. Στα «Δεκεμβριανά» (1944) πολέμησε με τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ.
Το καλοκαίρι του 1945, έγινε μέλος του ΚΚΕ και ο «Ριζοσπάστης» δημοσίευσε τα ποιήματά του «Σήμερα έγινα σύντροφος» και «Χιροσίμα». Στις 26 Μαΐου 1947, ο «Ριζοσπάστης» με αφορμή το θάνατο του Γιώργη Σιάντου, της ηγετικής προσωπικότητας του ΚΚΕ που είχε πεθάνει στις 20 Μαΐου, δημοσίευσε το θρηνητικό ποίημα «Στον τάφο του Γ. Σιάντου», σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο.
Μεταπολεμικά για λόγους επιβίωσης έκανε διάφορα επαγγέλματα, πάντοτε προσωρινά. Δούλεψε ως δημοσιογράφος σε σε έντυπα της περιφέρειας, στο ραδιόφωνο, ταμίας σε κέντρο της Αθήνας και σε άλλες ανάλογες εργασίες, προσπαθώντας να μην έχει εξαρτήσεις, όπως έλεγε.
Στα γράμματα εμφανίστηκε επισήμως το 1946 από το περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» με το ποίημα «Μπαρμπερίνικο καράβι» και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε σε ελεύθερο στίχο το ποίημα «Βγενιώ» στο ίδιο περιοδικό. Το 1947, συμμετείχε στην έκδοση του βραχύβιου λογοτεχνικού περιοδικού «Θεμέλιο» και δύο χρόνια αργότερα εξέδωσε το συνθετικό ποίημα «Μεσολόγγι».Ο Μιχάλης Κατσαρός έκανε αισθητή την παρουσία του στα ελληνικά γράμματα το 1953 με το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του «Κατά Σαδδουκαίων». Μετά το συνθετικό του ποίημα «Οροπέδιο» (1956), ακολούθησε μια μακρά σιωπή του ποιητή, έχοντας αποστασιοποιηθεί από το ΚΚΕ για να ακολουθήσει έκτοτε ένα μοναχικό δρόμο. Επανεμφανίσθηκε το 1975 με τις ποιητικές συλλογές «Σύγγραμμα», «Πρόβα και ωδές» και αργότερα με τις συλλογές «Ενδύματα» (1977), «Αλφαβητάριον, ποιήματα Α-Ω» (1978), «Ονόματα» (1980), «3Μ+3Μ=6Μ» (1981) και «4 Μαζινό» (1982), για το οποίο βραβεύτηκε τον επόμενο χρόνο με Κρατικό Βραβείο Ποίησης.

Ο Μιχάλης Κατσαρός εξέδωσε επίσης τα πεζά κείμενα: «Χρονικό Μορέως, μετά Τσοτερπίου χωρίου Λιβεριανού» (1973), «Πας-Λακίς-Michelet, φιλοσοφικαί Ιδέαι και Μορφαί» (1974), «Σύγχρονες μπροσούρες» (1977), «Το Κράτος εργοδότης» (1978), «Ελεύθεροι Κομμουνισταί και Κομμουνάριοι» (1978), που «κινούνται σε ένα ασαφές ιδεολογικά και λογικά πεδίο» σύμφωνα με τον κριτικό Αλέξανδρο Αργυρίου. Αλλά και στα μετά το 1974 ποιήματά του «ο βαθμός απροσδιοριστίας είναι μεγάλος, ο λογικός ειρμός απουσιάζει και η πρόσβασή τους παραμένει αμφίβολη, αν όχι ποιητικά (υπάρχουν αρκετοί στίχοι κι εδώ αφοριστικοί που διασώζονται), πάντως όμως από την πλευρά τής ύπαρξης ενός ενιαίου κλίματος οπωσδήποτε». Το 1975 εξέδωσε το περιοδικό «Σύστημα», όπου δημοσίευε κυρίως δικά του κείμενα.

Σύμφωνα με τον μελετητή του έργου του Αλέξανδρο Αργυρίου, το σημαντικότερο από τα ποιητικά βιβλία του Κατσαρού είναι το «Κατά Σαδδουκαίων». «Τα δεκαεννέα κομμάτια που συγκροτούν τη συλλογή σκοπεύουν σ’ έναν κοινό στόχο. Δεν στρέφονται μόνον κατά Σαδδουκαίων, αλλά και κατά Δωριέων, Ρωμαίων, Βησιγότθων και καταγγέλλουν κάθε μορφή συμβιβασμού και κάθε μορφή φαλκίδευσης του επαναστατικού πνεύματος. Τα ποιήματα έχουν λίγο ή πολύ αλληγορικό χαρακτήρα κι οι ιστορικές τους αναφορές παραπέμπουν σαφώς σε σύγχρονες καταστάσεις. Ο τόνος τους φυσιολογικά είναι ρητορικός, κάποτε εκτρέπεται σε προφητικό, προκειμένου να διατηρήσουν το διδακτικό τους στοιχείο, και περατώνονται σε αφοριστικούς στίχους. Ωστόσο, καθώς η συλλογιστική τους αναπτύσσεται ελλειπτικά και μάλλον ανακόλουθα, ο διδακτισμός τους και οι προθέσεις τους διασκεδάζονται και λειτουργούν περισσότερο ως ποιητικά μηνύματα παρά ως πολιτικές θέσεις».

Ποιήματά του Μιχάλη Κατσαρού μελοποίησε κυρίως ο Γιάννης Μαρκόπουλος [«Την εικόνα σου (Χρώματα και αρώματα)» το πιο γνωστό τραγούδι], όπως και οι Μίκης Θεοδωράκης, Θανάσης Γκαϊφύλλιας και Μιχάλης Τερζής.

Ο Μιχάλης Κατσαρός έφυγε από τη ζωή στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 1998, σε ηλικία 79 ετών. Ήταν νυμφευμένος με τη ζωγράφο Κούλα Μαραγκοπουλου (1910-1997) και γιος τους είναι ο σκηνοθέτη Στάθης Κατσαρός (γ.1956).

Πηγή πληροφοριών: © SanSimera.gr

Πηγή: www.catisart.gr

Σοκ: Αύξηση των θανάτων κατά 552% στα παιδιά μετά την επέκταση των εμβολιασμών κατά Covid-19 στις μικρές ηλικίες

Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα

Newsroom 

Σοκ προκαλούν τα στοιχεία της αύξησης των θανάτων παιδιών κατά 552% από πέντε έως δεκαπέντε ετών μετά την απόφαση της ΕΕ να επεκτείνει τους εμβολιασμούς κατά Covid-19 σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες.

Πλέον οι αριθμοί δείχνουν ξεκάθαρα πως υπάρχει σοβαρό ζήτημα αύξησης θανάτων που έχει σχέση, τουλάχιστον χρονική, με τους μαζικούς (καταναγκαστικούς) εμβολιασμούς.

Στις 28 Μαΐου 2021, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων επέκτεινε την άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης της ένεσης mRNA της Pfizer Covid-19 σε παιδιά ηλικίας 12 έως 15 ετών.
Έξι μήνες αργότερα επέκτεινε την άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης σε παιδιά ηλικίας 5 έως 11 ετών.
Πριν το κάνουν αυτό για πρώτη φορά, οι θάνατοι μεταξύ των παιδιών ήταν πολύ κάτω από τα αναμενόμενα επίπεδα.
Από τότε όμως έχουν αυξηθεί σε υπερθετικό βαθμό.
Τόσο πολύ, που μέχρι τις 6 Νοεμβρίου 2022, οι θάνατοι παιδιών σε όλη την Ευρώπη είχαν αυξηθεί κατά 552%!

Το παρακάτω διάγραμμα προέρχεται απευθείας από τη δημοσίευση του EuroMOMO και δείχνει τον αριθμό των υπερβολικών θανάτων (όχι συνολικών θανάτων) μεταξύ παιδιών ηλικίας 0 έως 14 ετών σε όλη την Ευρώπη –
Όπως μπορείτε να δείτε, το 2022 ήταν μια χρονιά ρεκόρ για τους θανάτους παιδιών, ξεπερνώντας τα προηγούμενα πέντε χρόνια, φτάνοντας πολύ πάνω από τα αναμενόμενα επίπεδα.

Αλλά αυτό που είναι πιο περίεργο στο παραπάνω διάγραμμα είναι πότε ξεκίνησε αυτή η σημαντική αύξηση των υπερβολικών θανάτων μεταξύ των παιδιών.
Και αυτό συμπίπτει όταν ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων επεκτείνει την άδεια χρήσης έκτακτης ανάγκης του εμβολίου Covid-19 σε παιδιά ηλικίας 12 έως 15 ετών.
Πριν από αυτήν την εκτεταμένη έγκριση χρήσης έκτακτης ανάγκης, υπήρχαν 270 λιγότεροι θάνατοι από τον αναμενόμενο μεταξύ των παιδιών το 2021.
Αλλά μετά την έγκριση, υπήρξαν 848 περισσότεροι θάνατοι από ό,τι αναμενόταν μέχρι το τέλος του έτους.
Όπως προκύπτει λοιπόν η χρονιά του 2022 αποτελεί ένα θλιβερό ορόσημο για τους θανάτους παιδιών.

www.pronews.gr

ΥΓ του blog: ... τα στοιχεία είναι επίσημα από κρατικούς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς, οι αριθμοί δεν λένε ψέματα, η επεξεργασία και οι συσχετισμοί μπορεί να περιέχουν υποκειμενικές προσεγγίσεις, όμως αν ισχύουν έστω και μερικώς, έστω και πιθανά, οι επιστήμονες, οι πολιτικοί, οι κυβερνήσεις πρέπει να τεθούν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να σταματήσουν, στις ηλικίες 0-17, οι εμβολιασμοί μέχρι να ΑΠΟΔΕΙΧΤΕΙ απολύτως ότι είναι τελείως ανεύθυνοι γιατί αλλιώς εδώ συντελείται γενοκτονία και συγνώμη εκ των υστέρων δεν υπάρχει...  

"Φέρτε αποδείξεις": Η αισχρή πονηριά όσων θέλουν να θάψουν κάθε αποκάλυψη...

Τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι που σέβονται στο ελάχιστο το ρόλο τους κάνουν αυτό που πρέπει. Αν το κάνουν και οι εισαγγελείς, το κουκούλωμα θα αποφευχθεί.

Γιώργος Καρελιάς

Στις 11 Απριλίου 2022 ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης κατάγγειλε ότι έπεσε θύμα παρακολούθησης με το κακόβουλο λογισμικό Predator. O κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου δήλωσε με βεβαιότητα ότι η παρακολούθηση έγινε «από ιδιώτη».  Λίγες μέρες αργότερα ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ Π. Κοντολέων παραδέχτηκε ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ότι η υπηρεσία του παρακολούθησε τον Κουκάκη. Φοβερή «σύμπτωση». Τον δημοσιογράφο παρακολουθούσαν και «ιδιώτης» και η ΕΥΠ. Ουδείς ζήτησε από τα μέσα ενημέρωσης που πρόβαλαν το θέμα «αποδείξεις» για την παρακολούθηση (θα δούμε στη συνέχεια γιατί έχει σημασία το περί «αποδείξεων»).
Λίγους μήνες μετά αποκαλύφθηκε η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη. Προκαλείται σάλος. Πλημμύρισαν τα μέσα ενημέρωσης με πληροφορίες, καταγγελίες και υποψίες. Ουδείς ζήτησε «αποδείξεις». Το γεγονός ήταν αυταπόδεικτο, δεν μπορούσε να κρυφτεί. Ο πρωθυπουργός υποχρεώθηκε να διώξει Δημητριάδη και Κοντολέοντα.
Στις 14 Αυγούστου η «Καθημερινή» έγραψε ότι, πλην του Ανδρουλάκη, η ΕΥΠ παρακολουθούσε («νόμιμη επισύνδεση») άλλους 7-8 πολιτικούς. Η εφημερίδα επικαλέσθηκε «πληροφορίες που φτάνουν στα δημοσιογραφικά γραφεία από ‘κλειστές’ πηγές ενημέρωσης». Ουδείς ζήτησε από τη εφημερίδα να φέρει «αποδείξεις».
Η καραμέλα αυτή («φέρτε αποδείξεις») άρχισε να κυκλοφορεί το απόγευμα της 5ης Νοεμβρίου, όταν η εφημερίδα Documento του Κώστα Βαξεβάνη αποκάλυψε την πρώτη λίστα παρακολουθουμένων, στην οποία περιλαμβάνονταν ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, νυν και πρώην υπουργοί, στελέχη της αντιπολίτευσης, δημοσιογράφοι κ.α. Η ίδια καραμέλα («φέρτε αποδείξεις») συνεχίστηκε, όταν οι εφημερίδες του συγκροτήματος Μαρινάκη (ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ) επιβεβαίωναν τις παρακολουθήσεις και αποκάλυπταν, με πλήθος λεπτομερειών, ότι η ΕΥΠ χρησιμοποιεί το Predator, διαψεύδοντας τις συνεχείς «διαβεβαιώσεις» του πρωθυπουργού περί του αντιθέτου.
Έτσι, λοιπόν, έκτοτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπουργοί του (λίγοι, οι περισσότεροι αποφεύγουν να μιλάνε…) και αβανταδόροι τους σε μέσα ενημέρωσης πιπιλίζουν τη καραμέλα «φέρτε αποδείξεις». Το θλιβερότερο όλων είναι ότι αυτό το φαιδρό επιχείρημα υιοθετούν και δημοσιογράφοι, ενώ γνωρίζουν ότι πουθενά στον ελεύθερο κόσμο δεν τολμούν να το χρησιμοποιήσουν ούτε οι άνθρωποι της εξουσίας.
Ας το ξεκαθαρίσουμε μια για πάντα. Τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι δεν είναι υποχρεωμένοι να συνοδεύουν κάθε τους λέξη, προφορική ή γραπτή, με «αποδείξεις». Πουθενά στον κόσμο δεν συμβαίνει αυτό. Οι δημοσιογράφοι έχουν πηγές πληροφόρησης. Αν τις εμπιστεύονται και σε συνεννόηση με το μέσο στο οποίο εργάζονται, αποκαλύπτουν όσα τους λένε. Μεγάλες εφημερίδες και διεθνή πρακτορεία ειδήσεων κάνουν αποκαλύψεις επικαλούμενα «εμπιστευτικές πληροφορίες» και δεν κατονομάζουν τις πηγές τους.
Πουθενά στον κόσμο οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ δεν είναι υποχρεωμένοι να κάνουν αυτό που τους ζητούν διάφοροι πονηροί σήμερα στην Ελλάδα: να φέρουν «αποδείξεις». Πόσο μάλλον που, στην υπόθεση των παρακολουθήσεων, η δημοσίευση «αποδείξεων» (πχ μια συνομιλία ενός υπουργού με επιχειρηματία) θεωρείται παράνομη και μπορεί να στείλει όποιον τη δημοσιεύσει στη φυλακή.
Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να φέρουν «αποδείξεις», δεν είναι αστυνομικοί και εισαγγελείς. Όταν η «Ουάσιγκτον Ποστ» άρχισε να αποκαλύπτει το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ, το έκανε με βάση όσα μάθαινε από το «βαθύ λαρύγγι». To FBI και οι εισαγγελείς ανέλαβαν τα υπόλοιπα. Βρήκαν τις αποδείξεις, καταδικάστηκαν οι δράστες και ο τότε πρόεδρος Νίξον υποχρεώθηκε να παραιτηθεί.
Έτσι γίνεται στις χώρες που έχουν ελευθερία του Τύπου και οι θεσμοί (Αστυνομία, Εισαγγελία) δεν υποτάσσονται στις επιθυμίες της εκτελεστικής εξουσίας.
Το επιχείρημα, λοιπόν, «φέρτε αποδείξεις», απευθυνόμενο σε μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους, είναι καταγέλαστο. Και αποδεικνύεται αυτές τις μέρες με την υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου».
Έχουν πλημμυρίσει όλα τα μέσα ενημέρωσης με αποκαλύψεις για ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς και βιασμούς παιδιών. Ως δράστης κατονομάζεται ο υπεύθυνος της δομής ιερέας. Παρουσιάζεται καμιά «απόδειξη» για όλα αυτά; Φυσικά όχι. Δεν θα μπορούσε, άλλωστε. Οι δράστες δεν φωτογράφιζαν ή βιντεοσκοπούσαν όσα τους αποδίδονται. Όλα είναι πληροφορίες από μαρτυρίες (φερομένων ως) θυμάτων. Και πως γνωρίζουμε αν λένε την αλήθεια; Δεν το γνωρίζουμε, μέχρι να επιβεβαιωθεί από την αστυνομική και εισαγγελική έρευνα.
Αν ίσχυε η προτροπή των πονηρών «φέρτε αποδείξεις» (στην υπόθεση των υποκλοπών), δεν έπρεπε να δημοσιεύεται τίποτα ούτε στην υπόθεση της «Κιβωτού». Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι μέσα ενημέρωσης, που υιοθετούν την κυβερνητική προτροπή «φέρτε αποδείξεις» για τις παρακολουθήσεις, δημοσιεύουν τα πάντα για την «Κιβωτό» χωρίς καμιά απόδειξη. Μόνο με μαρτυρίες. Και καλά κάνουν. Διότι και η μαρτυρία είναι αποδεικτικό μέσο, αναγνωρίζεται ως τέτοιο και στα δικαστήρια.
Αν θέλει η κυβέρνηση να λάμψει η αλήθεια στις παρακολουθήσεις, ας άρει το επαίσχυντο «απόρρητο» και ας πάψει να απειλεί όσους μιλήσουν με φυλάκιση. Και τότε θα δούμε τι σημαίνει το «φέρτε αποδείξεις».
Να σταματήσει, λοιπόν, η κυβερνητική πονηριά του «φέρτε αποδείξεις» για τις παρακολουθήσεις και η υιοθέτησή της από τους αβανταδόρους της στα ΜΜΕ. Οι δημοσιογράφοι γράφουν όσα μαθαίνουν, εφόσον εμπιστεύονται τις πηγές τους. Αν τους εξαπατήσουν, θα είναι τέτοιο το κάζο που θα πάθουν, ώστε οι καταγγελλόμενοι ως δράστες των παρακολουθήσεων θα βγουν θριαμβευτές.
Όμως, αποδείξεις καλούνται να βρουν αυτοί που είναι ταγμένοι από το Σύνταγμα και τους νόμους σ’ αυτό το σκοπό: η Αστυνομία και η Εισαγγελία.
Και η μεν Αστυνομία, κρατική υπηρεσία που καθοδηγείται από την (εκάστοτε) κυβέρνηση, δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα βρει τους «κοριούς». Η Εισαγγελία, όμως, είναι (πρέπει να είναι…) ανεξάρτητη εξουσία. Και δεν κάνει (δεν πρέπει να κάνει…) όσα θέλει η κυβέρνηση. Το αντίθετο. Πρέπει, ξεκινώντας από τις αποκαλύψεις των ΜΜΕ, να ερευνήσει, να βρει στοιχεία και να στείλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του.
Θεωρητικά το κάνει εδώ και μερικούς μήνες, όταν έγιναν οι καταγγελίες. Αλλά ακόμη δεν γνωρίζουμε τίποτα για κάποιο αποτέλεσμα. Δεν πειράζει, αρκεί να υπάρξει αποτέλεσμα. Και να μην καταλήξουμε στο «θεσμικό» κουκούλωμα του σκανδάλου, όπως πασχίζει να κάνει η κυβέρνηση. Από την πλευρά της πολύ καλά κάνει. Διότι, αν το σκάνδαλο επιβεβαιωθεί με εισαγγελικό πόρισμα και διώξεις, ο πρωθυπουργός κι οι υπουργοί του δεν θα μπορούν να μείνουν στις θέσεις τους.
Τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι που σέβονται στο ελάχιστο το ρόλο τους κάνουν αυτό που πρέπει. Αν το κάνουν και οι εισαγγελείς, το κουκούλωμα θα αποφευχθεί. Διαφορετικά, θα παγιωθεί η αίσθηση ότι «το δίκαιο δεν είναι τίποτε άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρού», όπως είχε «γνωματεύσει» ο αρχαίος Πλάτων…

www.news247.gr

Παρέμβαση Βαξεβάνη στο «Κόκκινο 105,5» για υποκλοπές! “15 άτομα άκουγαν … για τον Πρωθυπουργό” !

thefaq.gr

Ο πραγματικός φασισμός σήμερα είναι ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός

του Τάκη Φωτόπουλου

Η εκκένωση της Χερσώνας από τις ρωσικές δυνάμεις ήταν μια εξευτελιστική ήττα της Ρωσίας των παγκοσμιοποιητών του Πούτιν, στα χέρια της φασιστικής ουκρανικής κλίκας την οποία υποστηρίζει σύσσωμο το ΝΑΤΟ, με πρωτοπαλίκαρα, βέβαια, και τη δική μας πολιτική κλίκα (Μητσοτάκης και Σία στην κυβέρνηση, ή την αντιπολίτευση)! Και η ήττα, μεν, αυτή μπορεί να αποδειχθεί στο μέλλον μόνον προσωρινή, εάν βέβαια συνεχιστεί ο πόλεμος και η Ρωσία — με την ευκαιρία του φιάσκου που υφίσταται στην Ουκρανία και της ουσιαστικής απομόνωσης που τής επιβάλλει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός — δημιουργήσει, με τις πελώριες παραγωγικές δυνατότητες που διαθέτει, ένα πραγματικό έθνος-κράτος και ρίξει πολύ σημαντικότερες δυνάμεις στη μάχη. Η ουσιαστική, άλλωστε, απομόνωση της Ρωσίας από τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό επιβάλλει αυτή τη λύση ως τη μόνη ορθολογική. Παρόμοια εξέλιξη όμως που προϋποθέτει ριζικές αλλαγές στην ίδια τη Ρωσία δεν είναι καθόλου σίγουρη τη στιγμή αυτή. Το μέλλον επομένως είναι εντελώς ακαθόριστο.

Όπως είχα προβλέψει από τη στήλη αυτή, σήμερα συντελέστηκε ο μεγαλύτερος ίσως στρατιωτικός εξευτελισμός της Ρωσίας στην Ιστορία της, με την εκκένωση της ΜΟΝΗΣ σημαντικής ουκρανικής πόλης που είχαν καταλάβει! Οι θριαμβευτικοί αλαλαγμοί σε όλο τον δυτικό τύπο — δηλαδή τον παγκοσμιοποιημένο τύπο πια, αφού οι Αμερικανοί που ελέγχουν την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), ελέγχουν πια και τα παγκόσμια ΜΜΕ — είναι χαρακτηριστικοί.

Η μόνη λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί γι’ αυτό τον ρωσικό εξευτελισμό ήταν βέβαια η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία, όπως βάφτισε ο Πούτιν την ουσιαστική κήρυξη πολέμου κατά του προφανούς δυτικού προτεκτοράτου που είχε δημιουργηθεί εκεί από το 2014 και μετά. Ενός πολέμου στον οποίο, όπως είναι γνωστόν, ο Πούτιν κυριολεκτικά σύρθηκε, αφού είχε κάθε δικαίωμα να τον αρχίσει από το 2014. Τότε, δηλαδή, που ανετράπη επί της ουσίας με αμερικανικό πραξικόπημα o νόμιμα εκλεγείς πρόεδρος Γιανουκόβιτς, ο οποίος αρνήθηκε να υποκύψει στα κελεύσματα της Υπερεθνικής Ελίτ να εντάξει τη χώρα του στο «μαντρί» της ΕΕ και να γίνει και αυτός κάποιος Μητσοτάκης ή Τσίπρας κ.λπ. Έτσι, μετά το πραξικόπημα του 2014, η Υπερεθνική Ελίτ που διαχειρίζεται την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με επικεφαλής την Αμερικανική οικονομική ελίτ, έβαλαν ανενόχλητοι στην εξουσία τα χειρότερα κατακάθια της Ουκρανίας, με αποκορύφωμα κάποιον αποτυχημένο …ηθοποιό που ήταν πρόθυμος να παίξει οποιοδήποτε ρόλο του επέβαλαν τα αφεντικά του!

Από τότε, και επί οκτώ χρόνια, η Υ/Ε οργάνωσε ένα καθαρό φασιστικό καθεστώς — με τη βοήθεια και των ιστορικών φασιστών της Ουκρανίας που ακόμη ανθούν στη χώρα αυτή — το οποίο είχε ένα και μόνο βασικό σκοπό: την δημιουργία ενός καθαρού δορυφορικού κράτους της Υ/Ε στα σύνορα με τη Ρωσία, η οποία, μετά τη δυτική αποτυχία να την εντάξουν σαν …επικουρικό μέλος της «Ομάδας των 7», ήταν ο υπ’ αριθμόν 1 εχθρός της Υ/Ε. Και αυτό, διότι χωρίς την αχρήστευση της Ρωσίας θα ήταν αδύνατη η επίτευξη του απώτερου στόχου της ελίτ αυτής: η εγκατάσταση της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Την αδράνεια της Ρωσικής ηγεσίας του Πούτιν να επέμβει άμεσα στο Ουκρανικό το 2014, όταν είχε κάθε δικαίωμα να αποτρέψει το δυτικό πραξικόπημα, την πληρώνουν σήμερα όχι μόνο ο Ρωσικός λαός αλλά και οι Ευρωπαϊκοί λαοί γενικότερα. Τα 8 χρόνια αδράνειας που πέρασαν από τότε έδωσαν, μια χρυσή ευκαιρία στην Υ/Ε να οπλίσει σαν αστακό την Ουκρανία που έστελνε φασιστικές ορδές και χτυπούσαν (σαν «αντάρτες») τους Ρωσόφωνους Ουκρανούς στα σύνορα με τη Ρωσία και προέβαιναν σε ανείπωτες αγριότητες στην πορεία. Πράγμα που ανάγκασε τελικά τη Ρωσία του Πούτιν να επέμβει φέτος τον Φεβρουάριο, όταν ήταν όμως ήδη πολύ αργά, όχι μόνο στρατιωτικά, όπου θα έπεφτε σε μια στημένη από χρόνια δυτική παγίδα, αλλά και πολιτικά…

Τις συνέπειες θα τις πληρώσουν πάλι βέβαια οι λαοί. Αρχικά ο Ρωσικός λαός που σηκώνει όλο το στρατιωτικό βάρος για να αποφευχθεί η κανονική πολιτικό-στρατιωτική περικύκλωση της ευρωπαϊκής Ρωσίας. Στην περικύκλωση μάλιστα αυτή τώρα μετέχουν όχι μόνο οι «συνήθεις ύποπτοι» πολιτικάντηδες σε δορυφορικές χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά και οι δήθεν ουδέτεροι Σκανδιναβοί που έσπευσαν τώρα να ενταχθούν στη στρούγκα του ΝΑΤΟ και αυτοί!

Όμως η κρίση η οποία από ό,τι φαίνεται ήταν προσχεδιασμένη εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, δεν είχε μόνο πολιτικο-στρατιωτικούς στόχους, δηλαδή την πλήρη υποταγή της Ρωσίας στην Υπερεθνική Ελίτ. Ακόμη σημαντικότεροι είναι οι οικονομικοί στόχοι που αποκαλύφθηκαν στην πορεία. Οι οικονομικοί αυτοί στόχοι έχουν σκοπό να επιβάλλουν την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία της Υπερεθνικής Ελίτ που, σήμερα, είναι βασικά Αμερικανοκρατούμενη. Θα μπορούσαμε παραστατικά να εκφράσουμε το φαινόμενο αυτό με τη φράση «οι Αμερικανοί ξανάρχονται!».

Έτσι το οικονομικό «βάρος» στην Υ/Ε, το οποίο ανήκε βασικά στο αμερικανικό κεφάλαιο αλλά μοιραζόταν σε ένα βαθμό και με το δυτικό-ευρωπαϊκό (Γερμανό-Γαλλικός άξονας και σε ένα βαθμό και η Ιταλία), σήμερα μετατοπίζεται στο αμερικανικό τμήμα της Υ/Ε. Πράγμα που σημαίνει ότι η οποιαδήποτε ευρωπαϊκή εξάρτηση από ρωσικές πηγές ενέργειας κ.λπ. θα έπρεπε να κοπεί και ν’ αντικατασταθεί από αμερικανικές. Αυτό σημαίνει για τους Ευρωπαϊκούς λαούς πολύ ακριβότερες πηγές ενέργειας, που τις αγοράζουν μάλιστα ακόμη ακριβότερα χάρη στην εξασθένιση του Ευρώ στις αγορές και την αντίστοιχη ισχυροποίηση του Αμερικανικού δολαρίου. Αλλαγές, που δεν ήταν βέβαια… θεόπεμπτες!

Ήδη ακόμη και η άλλοτε κραταιά οικονομικά Γερμανία παρουσιάζει σημάδια οικονομικής εξασθένησης, πέρα βέβαια από τη Γαλλία και την Ιταλία. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι στην τέως κραταιά Ευρώπη άρχισε μια σημαντική άνοδος εθνοκεντρικών κόμματων (Ιταλία, Γαλλία) η οποία συνοδεύει την επικράτηση από χρόνια παρόμοιων κομμάτων σε χώρες σαν την Ουγγαρία. Τα κόμματα αυτά κάθε άλλο παρά φασιστικά είναι, όπως τα παρουσιάζει η προπαγάνδα της Υπερεθνικής ελίτ, σε συγχορδία με την εξοφλημένη πια «Αριστερά». Απλά είναι κόμματα που εκφράζουν την αγωνία των Ευρωπαϊκών λαών για τη συνεχή υποβάθμιση των ευρωπαϊκών εισοδημάτων που συνεπάγονται οι παραπάνω δομικές αλλαγές. Διότι προφανώς, μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να παίρνει μέτρα ενάντια σε αυτούς που ελέγχουν την αγορά αυτή, εάν δεν είναι εθνοκεντρική.

Με άλλα λόγια, η άνοδος του Όρμπαν στην Ουγγαρία, της Λε Πεν στη Γαλλία και της Μελόνι στην Ιταλία δεν εκφράζουν την άνοδο εθνικιστικών κομμάτων που επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία, όπως τα παλιά φασιστικά κόμματα. Είναι μεν εθνοκεντρικά κόμματα, αλλά μόνο με την αμυντική έννοια της υπεράσπισης των πολιτών της πατρίδας τους από μια παγκοσμιοποιημένη αγορά που δεν ελέγχουν — και όχι δηλαδή με την επιθετική έννοια της επιβολής της κυριαρχίας τους σε άλλους λαούς. Σήμερα, δηλαδή, οι πραγματικοί «φασίστες» (με την παλιά έννοια) είναι οι Αμερικανοί κεφαλαιούχοι που επιβάλλουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, όχι πια πολιτικό-στρατιωτικά, όπως αυτοί, αλλά οικονομικά. Συνακόλουθα, όργανα των σημερινών αυτών φασιστών είναι οι τυφλοί (από συμφέρον ή από βλακεία) υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης αυτής, η οποία καταστρέφει τους λαούς παντού, για χάρη των ανοικτών και «ελεύθερων» αγορών!

Αυτός ο αμερικανικός νεοφασισμός επιβάλλει, μέσω μιας παγκόσμιας αγοράς που ελέγχει, και για χάρη δήθεν μιας «παγκοσμιοποίησης» που επιβάλλει στους Ευρωπαϊκούς λαούς, να υποφέρουν φέτος το χειμώνα τα πάνδεινα, αφού δεν θα μπορούν πια να εισάγουν φθηνότερο ρωσικό φυσικό αέριο, πετρέλαιο κ.λπ. αλλά αμερικανικό — για χάρη βέβαια των αμερικανικών Πολυεθνικών!

Συμπερασματικά, εάν στο παρελθόν ο φασισμός θεμελιωνόταν στο καπιταλιστικό έθνος-κράτος, στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, ο φασισμός μπορεί να θεμελιώνεται μόνο στη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική αγορά, την οποία επιβάλλουν βασικά οι αμερικανικές Πολυεθνικές που ουσιαστικά ελέγχουν την παγκόσμια αγορά. Κανένας επομένως λαός δεν θα μπορέσει στις συνθήκες αυτές, να σηκώσει πια κεφάλι, εάν δεν αποκοπεί από την αγορά αυτή και δεν αγωνιστεί, βασικά με τις δικές του παραγωγικές πηγές, να καλύψει τις ανάγκες του, σε συνεργασία φυσικά και με άλλους λαούς που ακολουθούν την ίδια πορεία.

periodista.gr

Άρθρο του Ε. Βενιζέλου στην «Κ»: Ας εφαρμόσουμε το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ

Το σχέδιο νόµου για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών έστω και καθυστερημένα, έστω υπό την πίεση μιας τοξικής δημόσιας ατμόσφαιρας, προσπαθεί να βελτιώσει το νομοθετικό πλαίσιο και περιλαμβάνει κάποια θετικά στοιχεία ιδίως σε σχέση με τη διοίκηση της ΕΥΠ και την οργάνωση της κυβερνοασφάλειας

«Το σχέδιο νόμου κατασκευάζει μια δικής του επινόησης έννοια πολιτικού προσώπου που υπάγεται στην ειδική εγγύηση της προηγούμενης άδειας του προέδρου της Βουλής (ΠτΒ). Πρακτικά ο ΠτΒ έρχεται στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να πρέπει να εγκρίνει την πιθανή παρακολούθηση της Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού ή αρχηγού κόμματος. Κατά το ισχύον όμως Σύνταγμα, τέτοια αρμοδιότητα ούτε έχει ούτε μπορεί να αποκτήσει ο ΠτΒ».

Ελευθέριος Βενιζέλος

  

Το σχέδιο νόµου για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών έστω και καθυστερημένα, έστω υπό την πίεση μιας τοξικής δημόσιας ατμόσφαιρας, προσπαθεί να βελτιώσει το νομοθετικό πλαίσιο και περιλαμβάνει κάποια θετικά στοιχεία ιδίως σε σχέση με τη διοίκηση της ΕΥΠ και την οργάνωση της κυβερνοασφάλειας. Πάσχει όμως από μια γενετική αδυναμία: Δεν αποδέχεται ως οδηγό τη συμμόρφωση με τα πορίσματα της σχετικής νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) και επιχειρεί να θέσει υπό τη συσταλτική πίεση του νομοθέτη τις συνταγματικές εγγυήσεις του απορρήτου των επικοινωνιών. Σε σχέση μάλιστα με την επείγουσα ανάγκη διερεύνησης εκκρεμών υποθέσεων, οι προτεινόμενες ρυθμίσεις μπορεί να θεωρηθούν ειρωνικές. Εστιάζω την προσοχή μου στα βασικά.

Η έννοια της εθνικής ασφάλειας

Σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 3 του σχεδίου «Λόγοι εθνικής ασφάλειας είναι οι λόγοι που συνάπτονται με την προστασία των βασικών λειτουργιών του κράτους και των θεμελιωδών συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου και περιλαμβάνουν την πρόληψη και την καταστολή δραστηριοτήτων ικανών να επιφέρουν πλήγμα στις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές ή κοινωνικές δομές της χώρας όπως, ιδίως, λόγοι σχετικοί με την εθνική άμυνα, την εξωτερική πολιτική, την ενεργειακή ασφάλεια, την κυβερνοασφάλεια και την προστασία από άλλες υβριδικές απειλές, την προστασία του νομίσματος και της εθνικής οικονομίας, την προστασία από ανθρωπιστική κρίση, τη δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος». Ολα αυτά. Ολοι μπορούν να παρακολουθούνται για όλα.

Η έννοια όμως των λόγων εθνικής ασφάλειας είναι συνταγματική και δεν μπορεί να διευρυνθεί και μάλιστα υπέρμετρα από τον νομοθέτη. Οι «λόγοι εθνικής ασφάλειας» αναφέρονται στο Σύνταγμα σε δύο διατάξεις. Στο άρθρο 19 παρ. 1 εδ. β για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών και στο άρθρο 5 Α για τους περιορισμούς στο δικαίωμα της πληροφόρησης. Κατά το άρθρο 5 Α παρ. 1 Σ.: «Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση όπως ο νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο, μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων». Αυτή η διατύπωση, η οποία παραπέμπει ευθέως στην υποχρέωση αιτιολογίας και σεβασμού της αρχής της αναλογικότητας, πρέπει στο πλαίσιο της συστηματικής ερμηνείας του Συντάγματος να θεωρηθεί ότι ισχύει και για το άρθρο 19 παρ. 1. Ούτως ή άλλως το άρθρο 19 παρ. 1 ερμηνεύεται υπό το πρίσμα των κανόνων ερμηνείας του άρθρου 25 Σ. Αρα με υποχρεωτικό σεβασμό της αρχής της αναλογικότητας.

Στο Σύνταγμα η εσωτερική ασφάλεια ορίζεται ως «δημόσια ασφάλεια» (άρθρο 11 παρ. 2) ή ως «δημόσια τάξη» (άρθρο 13 παρ. 2 και 18 παρ. 3.) Η «εθνική ασφάλεια» ταυτίζεται κατ’ αρχάς με την ανάγκη προστασίας της «εδαφικής ακεραιότητας» της χώρας (που μνημονεύεται στο άρθρο 14 παρ. 3, περ. δ ως περιορισμός στην ελευθερία του Τύπου), ή την «άμυνα» της χώρας (που προβλέπεται ως λόγος άρσης της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας στο άρθρο 22 παρ. 4 εδ. β). Σε κάθε περίπτωση, η εθνική ασφάλεια συνδέεται με έννομα αγαθά που τυποποιούνται στον Ποινικό Κώδικα και η προσβολή των οποίων συνιστά έγκλημα. Η εθνική ασφάλεια τυποποιείται ποινικά πρωτίστως ως έννομο αγαθό της διεθνούς υπόστασης της χώρας που περιλαμβάνει τα επιμέρους έννομα αγαθά της εδαφικής ακεραιότητας, της διεθνούς ειρήνης και της αμυντικής ικανότητας της χώρας, καθώς και της προστασίας των κρατικών απορρήτων (άρθρα 138 έως 152 ΠΚ.) Γίνεται δεκτό και ορθώς από τη νομολογία του ΕΔΔΑ ότι στην έννοια της εθνικής ασφάλειας περιλαμβάνεται και η προστασία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πράγματι, λοιπόν, ο Ποινικός Κώδικας τυποποιεί και την προστασία του πολιτεύματος (άρθρα 134 έως 137 ΠΚ).

Συνεπώς, η άρση του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας διαφοροποιείται μεν από την άρση του απορρήτου για τη διερεύνηση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος, εφάπτεται όμως με το ενδεχόμενο τέλεσης τέτοιου εγκλήματος ή έστω προπαρασκευαστικών πράξεων. Χωρίς αυτή τη συσχέτιση δεν μπορεί να τεκμηριωθεί η επιβολή μέτρων περιορισμού του απορρήτου που ανήκει στον πυρήνα της ιδιωτικότητας του προσώπου. Oλα τα, πέραν της κατά κυριολεξία εθνικής ασφάλειας, σοβαρά αντικείμενα που θέλει να προστατεύσει το νομοσχέδιο καλύπτονται από τη δυνατότητα άρσης του απορρήτου για τη διερεύνηση ιδιαιτέρως σοβαρού εγκλήματος. Δεν χρειάζεται συνεπώς να αποσαθρωθεί η έννοια της εθνικής ασφάλειας και το εγγυητικό περιεχόμενο του άρθρου 19 Σ.

Οι προϋποθέσεις που θέτει το ΕΔΔΑ

Για την άρση του απορρήτου απαιτείται πάντως κατά τη νομολογία του ΕΔΔΑ «πιεστική ανάγκη» στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας και πρέπει να επιδιώκεται η συγκέντρωση «ζωτικών πληροφοριών», αλλιώς δεν τηρούνται τα κριτήρια της αρχής της αναλογικότητας. Κατά τη νομολογία του ΕΔΔΑ, η παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών μπορεί να δικαιολογηθεί: Εάν προβλέπεται από τον νόμο, άρα πρέπει να προβλέπεται από το εθνικό Σύνταγμα και την εθνική νομοθεσία η οποία να μην είναι αντισυνταγματική και μη συμβατή με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Εάν υπηρετεί έναν ή περισσότερους από τους σκοπούς που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 8 ΕΣΔΑ, μεταξύ των οποίων η εθνική ασφάλεια όπως την ορίσαμε. Εάν είναι αναγκαία σε μία δημοκρατική κοινωνία, προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός. Τα κριτήρια είναι λεπτομερώς επεξεργασμένα και γνωστά. Πρέπει να υπάρχει το στοιχείο της quality of law, όχι απλώς της νομιμότητας, αλλά της εσωτερικής ποιότητας του νόμου, της αναγκαιότητας, της επάρκειας, της αποτελεσματικότητας, των εγγυήσεων κατά της αυθαιρεσίας και εν μέρει της προβλεψιμότητας (της δυνατότητας του θιγόμενου να μπορεί να προβλέπει ότι ενδέχεται να τεθεί υπό μυστική παρακολούθηση). Πάντως πρέπει να υπάρχει αποτελεσματικό ένδικο βοήθημα κατά των σχετικών αποφάσεων, όπως επιβάλλει το άρθρο 13 ΕΣΔΑ. Eνας δε κρίσιμος δείκτης είναι το ποσοστό απορρίψεων των αιτήσεων της αρχής για άρση του απορρήτου. Το νομοσχέδιο δεν περιέχει ρυθμίσεις που να καλύπτουν όλες τις απαιτήσεις της νομολογίας του Στρασβούργου.

Το σχέδιο δεν δίνει ευθεία απάντηση ούτε στο θεμελιώδες για την ερμηνεία του άρθρου 19 παρ. 1 Σ. ερώτημα: ποια είναι η νομική φύση της εισαγγελικής διάταξης που προβλέπεται από την κοινή νομοθεσία ως η απαιτούμενη από το Σύνταγμα πράξη της δικαστικής αρχής με την οποία αίρεται το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας; Είναι ανακριτική πράξη στο πεδίο του Ποινικού Δικαίου ή μήπως διοικητικού χαρακτήρα ενέργεια; Το Σύνταγμα αναφερόμενο σε δικαστική αρχή και ο νόμος αναθέτοντας την έκδοση της συγκεκριμένης δικαστικής πράξης σε εισαγγελικά όργανα, δηλαδή όργανα της ποινικής δικαιοσύνης, αντιμετωπίζει την πράξη αυτή ως ανακριτική, ως πράξη που κινείται στο πεδίο του Ποινικού Δικαίου. Ακόμα και εάν υιοθετήσουμε προς στιγμή την εκδοχή ότι λειτουργικά η εισαγγελική διάταξη είναι διοικητική πράξη, αυτή και πάλι είναι ποινική κατά τα λεγόμενα κριτήρια Engel της νομολογίας του ΕΔΔΑ. Το νομοσχέδιο στο άρθρο 5 παρ. 1 συνομολογεί τον ποινικό χαρακτήρα των εισαγγελικών διατάξεων άρσης του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά δεν συνάγει τις έννομες συνέπειες που έχει αυτή η παραδοχή. Μια βασική συνέπεια συνδέεται με τα πολιτικά πρόσωπα.

Τα πολιτικά πρόσωπα

Το σχέδιο νόμου αναγνωρίζει ότι πρέπει να ισχύουν ειδικές αυξημένες εγγυήσεις για τα πολιτικά πρόσωπα. Κατασκευάζει όμως μια δικής του επινόησης έννοια πολιτικού προσώπου που υπάγεται στην ειδική εγγύηση της προηγούμενης άδειας του προέδρου της Βουλής (ΠτΒ). Αυτό μπορεί να φαίνεται εύλογο στον μη νομικό, αν και πρακτικά ο ΠτΒ έρχεται στην εξαιρετικά δύσκολη θέση να πρέπει να εγκρίνει την πιθανή παρακολούθηση της Προέδρου της Δημοκρατίας (ΠτΔ), του πρωθυπουργού ή αρχηγού κόμματος. Κατά το ισχύον όμως Σύνταγμα τέτοια αρμοδιότητα ούτε έχει ούτε μπορεί να αποκτήσει ο ΠτΒ. Κατ’ αρχάς το σχέδιο νόμου εκλαμβάνει τον ΠτΒ ουσιαστικά ως μονοπρόσωπο όργανο που υποκαθιστά τη συλλογική και πολυκομματική Βουλή, τυπικά δε ως διοικητικό όργανο που συμπράττει στην έκδοση μιας δικαστικής πράξης. Ο ΠτΒ ασκεί όμως διοικητικές αρμοδιότητες μόνο σε σχέση με την αυτονομία της Βουλής και σύμφωνα με τον Κανονισμό της, αυτές δε οι πράξεις υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο (άρθρο 65 παρ. 6 Σ.). Σίγουρα δεν έχει καμία αρμοδιότητα για την ΠτΔ, τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες.

Αυτό το δυσλειτουργικό υβρίδιο του νοµοσχεδίου οφείλεται στην αντίφαση να αναγνωρίζεται η ανάγκη ειδικών εγγυήσεων για τα πολιτικά πρόσωπα, αλλά αυτές να αναζητούνται αυτοσχεδιαστικά εκτός Συντάγματος. Εντός Συντάγματος οι σχετικές ρυθμίσεις είναι μόνο αυτές των άρθρων 49, 61, 62 και 86. Οι προβλεπόμενοι συνταγματικά θεσμοί είναι το βουλευτικό ανεύθυνο περιλαμβανομένου του βουλευτικού απορρήτου, το βουλευτικό ακαταδίωκτο, το ανεύθυνο του ανωτάτου άρχοντος και η ποινική ευθύνη των υπουργών.

Το νομοσχέδιο εξομοιώνει τους δημάρχους και περιφερειάρχες με την ΠτΔ αλλά σιωπά ως προς δύο ιδιαίτερα ευαίσθητες κατηγορίες προσώπων, η μυστική παρακολούθηση των οποίων έχει γίνει αντικείμενο ενδελεχούς επεξεργασίας από το ΕΔΔΑ, τους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους.

Η ενημέρωση του θιγέντος και η ΑΔΑΕ

Τέλος, το νομοσχέδιο κάνει ένα βήμα ως προς τη δυνατότητα εκ των υστέρων ενημέρωσης του θιγέντος στο απόρρητο των επικοινωνιών του για λόγους εθνικής ασφάλειας χωρίς προφανώς να έχει προκύψει κάτι ενοχοποιητικό που να προκάλεσε ποινική δίωξη. Αυτή όμως η δυνατότητα παρέχεται μετά την πάροδο τριετίας ακόμη και αν δεν υπάρχει λόγος για μια τόσο μεγάλη χρονική απόσταση. Η ρύθμιση είναι προφανώς δυσανάλογη και ως πολιτικό μήνυμα προς τους αδικαιολόγητα θιγέντες που αναζητούν εξηγήσεις προσβλητική. Η ενημέρωση εξαρτάται δε από την απόφαση τριμελούς επιτροπής με πρόεδρο τον εισαγγελέα της ΕΥΠ και μέλη τον διοικητή της ΕΥΠ και τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ, χωρίς ουσιαστική δυνατότητα δικαστικού ελέγχου καθώς όλα τα κρίσιμα στοιχεία θα έχουν προ πολλού καταστραφεί. Aλλωστε, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο, «το όργανο αποφασίζει κατά πλειοψηφία, χωρίς καταγραφή της τυχόν μειοψηφίας στην απόφαση και χωρίς τήρηση πρακτικών. Στην περίπτωση που αποφασισθεί η ενημέρωση, το καθ’ ου η άρση πρόσωπο ενημερώνεται μόνο για την επιβολή του περιοριστικού μέτρου και για τη διάρκειά του. Δεν επιτρέπεται η υποβολή νέου αιτήματος πριν από την πάροδο ενός (1) έτους από την υποβολή του προηγούμενου».

Το κρισιμότερο όμως είναι ότι το νομοσχέδιο δεν φαίνεται να ενσωματώνει ούτε στη νομοθετική βούληση ούτε καν στη διατύπωσή του τη ρητή και κατηγορηματική πρόβλεψη της παρ. 2 του άρθρου 19 Σ., σύμφωνα με την οποία «Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συγκρότηση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες ανεξάρτητης αρχής που διασφαλίζει το απόρρητο της παραγράφου 1». Αυτή η αρχή είναι η ΑΔΑΕ που δεν είναι ο αμήχανος αρχειοθέτης χιλιάδων ανώνυμων και αναιτιολόγητων εισαγγελικών διατάξεων που αίρουν το απόρρητο των επικοινωνιών για λόγους εθνικής ασφάλειας, αλλά ο συνταγματικά προβλεπόμενος εγγυητής του απορρήτου.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία στη χώρα μας χρειάζεται ριζική αλλαγή του δημοσίου κλίματος και αυτό απαιτεί πολιτικές υπερβάσεις και νομική σαφήνεια. Τα θετικά βήματα είναι ευπρόσδεκτα. Αυτό που απαιτείται όμως είναι ένα άλλο θεσμικό ήθος της πολιτικής εξουσίας που να βασίζεται όχι σε υπεκφυγές και υβρίδια αλλά στον πρόθυμο σεβασμό του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ.

* Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή ΑΠΘ, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

kathimerini.gr