Ο Μητσοτάκης χωρίς παραβάν...

Δημήτρης Ψαρράς

Tο πρώτο που έκανε μόλις ανέλαβε την προεδρία της Ν.Δ. τον Ιανουάριο του 2016 ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν να αλλάξει το καταστατικό του κόμματος. Το νέο καταστατικό εγκρίθηκε στο 10ο Συνέδριο του κόμματος τον Απρίλιο του 2016 και σχολιάστηκε ως βήμα προς «την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό» («Το Βήμα», 24.4.2016). Δεν... δόθηκε τότε καθόλου προσοχή στη βασική αλλαγή που επέφερε o κ. Μητσοτάκης, ότι δηλαδή κατάργησε την έως τότε καταστατική ρύθμιση για τον ορισμό των υποψήφιων βουλευτών και ανέλαβε ο ίδιος προσωπικά την κατάρτιση της εκλογικής λίστας!

Το έως τότε ισχύον καταστατικό είχε εγκριθεί στο 9ο Συνέδριο του κόμματος επί Αντώνη Σαμαρά και προέβλεπε στο άρθρο 19 («Επιλογή των υποψηφίων Βουλευτών») ότι ο πρόεδρος έχει αποκλειστική αρμοδιότητα στον ορισμό μόνο των υποψηφίων Επικρατείας και των υποψήφιων ευρωβουλευτών (παρ. 1). Ολοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι επιλέγονταν από τα μέλη του κόμματος με μυστική ψηφοφορία. Η περιγραφή αυτής της διαδικασίας καταλαμβάνει τρεις σελίδες του καταστατικού (600 λέξεις). Ο πρόεδρος είχε βέβαια και εδώ τον τελευταίο λόγο, αλλά με βάση τον πίνακα υποψηφίων που είχαν ψηφίσει τα μέλη.

Β’ γύρος αυτοδιοικητικών εκλογών, 2.6.2019

Το 10ο Συνέδριο που οργάνωσε ο κ. Μητσοτάκης εξαφάνισε εντελώς τις τρεις αυτές σελίδες, οι οποίες αναφέρονταν στον τρόπο που συμμετέχουν τα κομματικά μέλη στην κατάρτιση της λίστας των υποψήφιων βουλευτών. Οι 600 λέξεις του άρθρου 19 περιορίστηκαν σε μόλις 35 λέξεις του άρθρου 30. Η αλλαγή αυτή διατηρείται και στο ισχύον καταστατικό που υιοθετήθηκε από το 14ο Συνέδριο της Ν.Δ. τον Μάιο του 2022. Και τι λέει αυτό το νέο άρθρο; «Ο Πρόεδρος του Κόμματος καταρτίζει τα ψηφοδέλτια των Εθνικών και Ευρωπαϊκών Εκλογών. Για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών εφαρμόζει σύστημα αξιολόγησης, συστήνει Μητρώο Υποψηφίων Βουλευτών και μπορεί να ζητεί τη γνώμη των μελών του Κόμματος».

Η εκπληκτική αυτή διατύπωση, ότι δηλαδή ο πρόεδρος αποφασίζει για όλα τα ψηφοδέλτια (όχι μόνο το Επικρατείας και των ευρωεκλογών) και αν θέλει ρωτάει και τα μέλη, δεν έχει όμοιό της σε κανένα καταστατικό δημοκρατικού κόμματος. Αλλά κυρίως είναι αποκαλυπτική για τις πολιτικές προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μόλις ανέλαβε την αρχηγία της Ν.Δ. στόχος του ήταν να ελέγξει απολύτως το κόμμα, όπως απέδειξε και με την πρωτοφανή απόφασή του να διαλύσει σ’ αυτό το 10ο Συνέδριο την ΟΝΝΕΔ και να την «επανιδρύσει»!

Η στέρηση από τα κομματικά μέλη έστω και του συμβουλευτικού ρόλου που είχαν μέχρι το 2016 στην κατάρτιση των εκλογικών ψηφοδελτίων ισοδυναμεί στην πραγματικότητα με διάλυση και του κόμματος. Κακά τα ψέματα. Η Ν.Δ. δεν ήταν ποτέ κάτι παραπάνω από ένας εκλογικός μηχανισμός. Στη λογική όμως του κ. Μητσοτάκη ούτε αυτό δεν ήταν ανεκτό. Και κατάφερε χωρίς σημαντικές αντιδράσεις να αφαιρέσει από τα κομματικά μέλη ακόμα και αυτή τη στοιχειώδη αρμοδιότητα, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι ανήλθε στην κομματική εξουσία μετά από μια δεύτερη εκλογική ήττα και μετά από μια άτυπη συμμαχία με την ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματός του.

Η ουσιαστική διάλυση της Ν.Δ. από τον Κυριάκο Μητσοτάκη επισφραγίστηκε από τον τρόπο που κυβερνά ο ίδιος τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Αυτό που ονόμασε με τον ευφημισμό «επιτελικό κράτος». Γιατί ποιος επέλεξε ως κυβερνήτες τους κυρίους Δημητριάδη, Κοντολέοντα και Γεραπετρίτη; Πάντως όχι οι ψηφοφόροι της Ν.Δ.

Ο κ. Μητσοτάκης μάλιστα φρόντισε πολύ νωρίς να δείξει ότι θα εφαρμόσει το καταστατικό που επέβαλε ο ίδιος. Τον Σεπτέμβριο του 2017, όταν ανακοίνωσε ο αρχαιότερος βουλευτής της Ν.Δ. Ιωάννης Τραγάκης ότι στις επόμενες εκλογές θα τον διαδεχτεί ως υποψήφιος ο γιος του, παρενέβη ο κ. Μητσοτάκης και το διέψευσε, δηλώνοντας ότι «δεν θα συμπεριληφθεί στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. όποιος προκαταλαμβάνει τις αποφάσεις του προέδρου».
Και πού είναι το κακό, θα πει κανείς. Γιατί δεν επιδοκιμάζουμε την ετοιμότητα του προέδρου, που έδειξε ότι δεν ανέχεται την οικογενειοκρατία και δεν επιτρέπει σε κανέναν να αυτοχρίζεται υποψήφιος δύο χρόνια πριν από τις εκλογές; Μα το κακό για τον κ. Μητσοτάκη είναι ότι ακριβώς αυτό είχε κάνει και ο ίδιος! Δύο χρόνια πριν από τις εκλογές του 2004 είχε αυτοχριστεί υποψήφιος της Ν.Δ.!
Είναι γνωστό ότι ο κ. Μητσοτάκης καθυστέρησε να αναμιχθεί στην πολιτική στη σκιά της μεγάλης του αδελφής Ντόρας Μπακογιάννη. Αρχικά είχε επιχειρήσει να χτίσει μια επαγγελματική καριέρα στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα εμφάνιζε την επαγγελματική του ενασχόληση ως εξαιρετικά επιτυχημένη. Οπως έχουμε αποκαλύψει (https://tinyurl.com/2m8ub29g), αυτό είναι ένας μύθος, ενώ ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης βρέθηκε ελεγχόμενος για την περίοδο που διοικούσε την εταιρεία «IVEN», θυγατρική εταιρεία της Εθνικής Τράπεζας όπου είχε τοποθετηθεί επί κυβέρνησης Σημίτη (2001-2003).

Η αποτυχία αυτή τον οδήγησε να αναζητά εσπευσμένα τρόπο μεταπήδησης στην πολιτική. Κι αυτό το έκανε επιβάλλοντας την υποψηφιότητά του στον Κώστα Καραμανλή ήδη από το 2002, προσδιορίζοντας μάλιστα μόνος του και την περιφέρεια που θα κατέβει. Και έναν χρόνο πριν από τις εκλογές ανακοίνωσε την κάθοδό του σε συνέντευξη σε ιδιωτικό μέσο ενημέρωσης, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τους κομματικούς κανόνες («Το Βήμα», 6.4.2003).
Αλλά αν έτσι λειτουργούσε ως υποψήφιος βουλευτής, πώς περίμενε κανείς να πολιτευτεί ως αρχηγός και μάλιστα πρωθυπουργός;...

efsyn.gr

Διακομιδές τρόμου (41 ειδικότητες στον κάδο των αχρήστων)

Σκεφτείτε το άγχος και τον τρόμο των νέων γιατρών όταν ένα σύστημα φορτώνει τη ζωή ενός ασθενή στις πλάτες του, ενώ έχει εκπαιδευτεί για κάτι τελείως διαφορετικό. Σκεφτείτε τον δικό σας φόβο αν κάποιος γιατρός άσχετης ως προς τις διακομιδές ειδικότητας μετέφερε στενό πρόσωπο σας…Το πτυχίο ιατρικής δεν είναι για να βουλώνει την κάθε τρύπα που προκύπτει…

Πάνος Χριστοδούλου 

Ηιατρική ως επιστήμη υφίσταται από την αρχαία Αίγυπτο και την αρχαία Ελλάδα. Ο περιορισμένος όγκος γνώσεων καθώς και των επιστημονικών μέσων οδηγούσε σε ένα ενιαίο κλάδο και γνωστικό αντικείμενο με τη γενική ονομασία γιατρός. Μετά όμως τη βιομηχανική επανάσταση, τον γαλλικό διαφωτισμό και τις τεχνολογικές εξελίξεις, τα επιστημονικά δεδομένα αυξήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, όπου δεν θα ήταν δυνατό να αποτελούν αντικείμενο ενός μόνο γιατρού. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία των ιατρικών ειδικοτήτων. Πλέον με το πέρασμα των χρόνων, στην Ελλάδα υπάρχουν 41 ιατρικές ειδικότητες. Προς τι όμως μια αυτονόητη διευκρίνιση στο γιατί και πώς υπάρχουν ιατρικές ειδικότητες; Δυστυχώς γιατί, αφενός στις τωρινές συνθήκες τίποτα δεν είναι αυτονόητο (από τη θνητότητα των ασθενών εκτός ΜΕΘ έως τους κλειδούχους), αφετέρου γιατί η πολιτική που εφαρμόζεται στο δημόσιο σύστημα υγείας προσπαθεί να γυρίσει την επιστήμη σε εποχές μεσαίωνα. Τα παραπάνω έγιναν αντιληπτά και κατά την περίοδο της πανδημίας, με τον τραγικό απολογισμό των σαράντα χιλιάδων νεκρών. Όπως φαίνεται όμως καμία τραγωδία δεν είναι ικανή να αποτρέψει την επόμενη. 
Το μήνα Απρίλιο, λοιπόν, το πρόγραμμα διακομιδών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ιωαννίνων περιλαμβάνει μεταξύ άλλων έναν βιοπαθολόγο, μια πυρηνική ιατρό, μια αιματολόγο, έναν οφθαλμίατρο, έναν ψυχίατρο. Κοινό στοιχείο των ειδικοτήτων αυτών ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τη διακομιδή περιστατικών. Και όμως θα κληθούν οι συνάδελφοι να μεταφέρουν βαρέως πάσχοντες (καθώς άλλες διακομιδές δε γίνονται από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο), χωρίς να έχουν την εκπαίδευση και τη γνώση να το πράξουν. Και γνώση και εκπαίδευση δε μπορεί να θεωρηθεί η γενική γνώση που παρέχει το πτυχίο ιατρικής, το οποίο ορθά δίνει ένα διευρυμένο πλαίσιο γνώσεων και εφοδίων πάνω στα οποίο ο κάθε γιατρός θα αναπτύξει την ειδικότητα της κλήσης του. Για αυτό το λόγο χειρουργοί δε μπορούν να δουν μικροσκόπιο, εργαστηριακοί γιατροί να χειρουργήσουν, οφθαλμίατροι να κάνουν ψυχοθεραπεία. Και για αυτό το λόγο αυτές (και άλλες) ειδικότητες δεν έχουν πρόσβαση στην υποειδίκευση της εντατικολογίας ή στο ΕΚΑΒ. 
Δυστυχώς, η ανευθυνότητα ορισμένων συναδέλφων και η τάση των κυβερνητικών πολιτικών στελεχών να επιθυμούν να περικόπτουν απαραίτητες δαπάνες από την υγεία, έχει καλυφθεί πίσω από το ότι με το που βγει από τη σχολή ένας νέος γιατρός, μπορεί να κάνει κατευθείαν τον παθολόγο και να πραγματοποιεί διακομιδές, και αυτό ονομάζεται αγροτικό. Αλλιώς δεν είναι γιατρός όπως πολύ συχνά τον φορτώνουν με τύψεις και τελικά του δείχνουν την έξοδο από τη χώρα ή το εθνικό σύστημα υγείας, αν δε μπορεί να συμβιβαστεί με την αναίτια υποβολή ζωής ασθενών σε κίνδυνο και την ελαφρότητα με την οποία ορισμένοι καλύπτουν κενά, βασιζόμενοι σε νομοθετήματα της δεκαετίας του εβδομήντα και του ογδόντα. Η  αναδιάρθωση του ΕΚΑΒ τη δεκαετία του 2000, στόχευε στη μόνιμη στελέχωσή του με εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό, το οποίο όμως λόγω των ελλείψεων οδηγήθηκε στα νοσοκομεία με αποτέλεσμα να αναπαράγεται η ίδια κατάσταση με πριν. Μια κατάσταση που διαπαιδαγωγεί τους νέους συναδέλφους σε τελείως λάθος επαγγελματικές συνθήκες, τους οδηγεί σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών εργασίας στο εξωτερικό (όπου στις περισσότερες χώρες ολα τα παραπάνω αποτελούν χωριστή ειδικότητα επειγόντων) και τον κάθε ασθενή στο έλεος της τύχης του. 
Σκεφτείτε λοιπόν το άγχος και τον τρόμο των νέων γιατρών όταν ένα σύστημα φορτώνει τη ζωή ενός ασθενή στις πλάτες του, ενώ έχει εκπαιδευτεί για κάτι τελείως διαφορετικό. Σκεφτείτε τον δικό σας φόβο αν κάποιος γιατρός άσχετης ως προς τις διακομιδές ειδικότητας μετέφερε στενό πρόσωπο σας (άραγε όσοι υπογράφουν ή στηρίζουν τέτοιες πολιτικές πως θα ένιωθαν αν ένας ιατροδικαστής συνόδευε δικό τους πρόσωπο;). Και σκεφτείτε πως το μόνο που τρομάζει σε αυτή την κατάσταση την κυβέρνηση είναι να στελεχώνει κάθε θέση με το απαραίτητο προσωπικό. Ή να αφήσει τον τομέα των διακομιδών έξω από τις ορέξεις του ιδιωτικού τομέα. Στα Τέμπη είδαμε το αποτέλεσμα. Και δυστυχώς κάθε μέρα μετά βλέπουμε τις ίδιες νοοτροπίες να απειλούν ανθρώπινες ζωές και σε άλλους χώρους. Τόσο αναλώσιμοι είμαστε. Το ζητούμενο απλό: να υπάρχει σεβασμός στην κάθε ειδικότητα και στον ρόλο που επιτελεί, ώστε να παράγεται πολιτική υγείας ολοκληρωμένη υπέρ του ασθενή και του κοινωνικού συνόλου. Να γίνει αντιληπτό πως το πτυχίο ιατρικής δεν είναι για να βουλώνει την κάθε τρύπα που προκύπτει. Να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο και λειτουργικό ΕΚΑΒ με εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό το οποίο θα πραγματοποιεί ασφαλής διακομιδές. Απλά ζητούμενα για εμάς. Γιατί για την κυβέρνηση το απλό ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος. 
Ενδεχομένως  όταν μαζεύονται να σκέφτονται τι άλλο μπορούν να κάνουν για να φύγουν και οι λίγοι γιατροί που έχουν απομείνει στο ΕΣΥ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι καμία νέα τραγωδία δε θα αποτελεί ανθρώπινο λάθος, αλλά προμελετημένο έγκλημα. Και όπως θα έλεγε ο κύριος πρωθυπουργός, καμία θυσία, είτε ασθενών είτε αιώνων επιστημονικής εξέλιξης, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε στο βωμό των κερδών τους. Ωφελείν ή μη βλάπτειν αναφέρει ο όρκος του Ιπποκράτη και τα σήματα των ιατρικών συλλόγων. Το οποίο δείχνει ότι τουλάχιστον υπήρχε παλιά και υπάρχει ακόμη η συνείδηση των περιορισμών του κάθε συναδέλφου, όπου επιλέγει αν δε μπορεί να βοηθήσει, να μη κάνει κακό. Και για αυτό και οι τόσες ειδικότητες, ώστε να διευρύνουν το πεδίο του κάθε συναδέλφου, από τον μεμονωμένο ασθενή ως το κοινωνικό σύνολο. Δύσκολο βέβαια να γίνει αντιληπτό από το κάθε άσχετο κομματικό εγκάθετο που αποτελεί το βαθύ κράτος. 
 
Πάνος Χριστοδούλου, Βιοπαθολόγος/Εργαστηριακός Ιατρός, Ιατρός Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Ιατρικής, MSc Διοίκησης Μονάδων Υγείας, MSc Διατροφής, Τροφίμων και Μικροβιώματος, Υποψήφιος Διδάκτορας Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών, PGCert Διαχείρισης κρίσεων στη δημόσια υγεία και ανθρωπιστικής απάντησης

www.katiousa.gr

Το «αγνώστου πατρός» βαθύ κράτος

Δημήτρης Σούλτας

Χρειάστηκε άλλη μία τραγωδία, άλλη μία «θυσία», όπως ατυχώς ελέχθη στη μετά το δυστύχημα των Τεμπών, για να επανέλθει στο τραπέζι αυτό που ονομάζουμε «βαθύ κράτος». Αλλά όσο βαθύ είναι αυτό το κράτος, τόσο ρηχή είναι η κατά καιρούς ανάγνωσή του, πόσο μάλλον η αντιμετώπισή του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ο πρώτος που αναφέρθηκε σ’ αυτό, δεν είναι ο πρώτος που υποσχέθηκε σύγκρουση μαζί του, δεν είναι ο πρώτος ο οποίος βλέποντας τη λαϊκή οργή διαβεβαίωσε ότι θα τελειώνει επιτέλους με αυτή τη χρόνια παθογένεια.
Ποιο είναι όμως αυτό το βαθύ κράτος και από πού προέρχεται; Για να βρούμε τις ρίζες του πρέπει να πάμε στο βάθος του χρόνου, στις αρχές του 19ου αιώνα και στην ίδια τη γέννηση του ελληνικού κράτους. Εκεί θα βρούμε τους κοτζαμπάσηδες και τους προεστούς, οι οποίοι ως τοπικοί άρχοντες λειτουργούσαν ως κράτος εν κράτει, αντιδρούσαν σε οποιαδήποτε απόπειρα δημιουργίας μιας κεντρικής διοίκησης που θα ελέγχει φόρους, έργα και υποδομές.
Αυτός άλλωστε ήταν και ο βασικός λόγος της δολοφονίας του Καποδίστρια, ο οποίος ήταν ίσως ο μόνος που προσπάθησε εξ αρχής να συγκρουστεί με το τότε «βαθύ κράτος». Στην πορεία μπορεί ο προεστοί να έγιναν παρελθόν, δεν συνέβη όμως το ίδιο με την πολιτική τους παρακαταθήκη, καθώς ο τρόπος διοίκησης παρέμεινε ο ίδιος. Ο κομματάρχης, ο «δικός μας άνθρωπος», οι Γκρούεζες υπηρέτες των Μαυρογιαλούρων ήταν το μοντέλο που επικράτησε και έφτασε μέχρι και τις μέρες μας. Έτσι πορεύτηκε το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα που αντιμετώπιζε με απόλυτη συνέπεια τους πολίτες ως «πελάτες».
Εκείνο που παρατηρεί κανείς, όταν τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για την αντιμετώπιση του «βαθέως κράτους», είναι ότι αυτό είναι… ορφανό. Δεν υπάρχει πατέρας, δεν υπάρχει γεννήτορας, είναι ένα αυτοφυές φαινόμενο, σαν ένα ανεπιθύμητο παράσιτο, ένα «κακό σπυρί» που ξαφνικά άρχισε να ενοχλεί το «υγιές σώμα της Ελλάδας».
Δεν υπήρχαν αρχηγοί, δεν υπήρχαν πρωθυπουργοί, δεν υπήρχε κανένα φυσικό πρόσωπο που να το υπηρέτησε ή έστω να το ανέχθηκε. Και αυτό έχει προφανώς την εξήγησή του. Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι «παιδί» αυτού του συστήματος. Μέσα απ’ αυτό πορεύτηκε, οι πολιτικοί του πατέρες ήταν αυτοί που το άφηναν να κακοφορμίζει και να κατατρώει ό,τι δημιουργικό υπήρχε στη χώρα.
Η τελευταία φορά που συζητήθηκε σοβαρά ότι το βαθύ κράτος θα πρέπει να αποτελέσει ήταν η εποχή των μνημονίων, αφού (και) εκεί εντοπίστηκε ο λόγος που η χώρα χρεοκόπησε. Βλέπετε η ευκαιρία στην Ελλάδα πρέπει πάντα να συνδυάζεται με την απώλεια. Η «αντιμετώπιση του βαθέως κράτους» όμως την εποχή των μνημονίων ήταν η αποψίλωση δημόσιων οργανισμών από το απαραίτητο προσωπικό, τόσο που έμπαινε σε κίνδυνο η ασφάλεια των πολιτών. Ήταν κάτι που δεν το γνωρίζαμε; Όχι, το γνωρίζαμε και μάλιστα σε απόλυτα νούμερα. Αντιμετώπισε αυτή η τακτική κάποια παθογένεια;
Όχι, απλώς έκανε το ήδη δυσλειτουργικό Δημόσιο ακόμα πιο προβληματικό, αφού σε θέσεις κλειδιά δεν είχε τους απαραίτητους ανθρώπους που θα διασφαλίζουν αυτό που είναι από το νόμο υποχρεωμένοι να διασφαλίζουν: το δημόσιο συμφέρον και κυρίως την ασφάλεια των πολιτών.
Ο πόλεμος κατά του βαθέως κράτους είναι εδώ και δεκαετίες ένα πυροτέχνημα. Μια εντυπωσιακή εξαγγελία, που κατά κανόνα πέφτει στο κενό. Γιατί για να αντιμετωπίσεις μια χρόνια παθογένεια πρέπει να ονοματίσεις αυτόν ή αυτούς που τη δημιούργησαν, αυτόν ή αυτούς που την υπηρέτησαν, αυτόν ή αυτούς που επωφελήθηκαν. Όταν δεν ονοματίσεις, όταν δεν κάνεις συγκεκριμένο τίποτα απ' αυτά, κυρίως γιατί εκεί μπορεί να βρεις και τον εαυτό σου, τότε αυτή η εξαγγελία είναι κενό γράμμα.
Το «αγνώστου πατρός» βαθύ κράτος θα παραμείνει αλώβητο, μέχρι την επόμενη φορά που ένα τραγικό γεγονός θα επαναφέρει τη συζήτηση, αλλά όχι τη λύση σ' αυτό που ταλαιπωρεί τη χώρα από την ίδρυσή της.

www.cnn.gr

Βάλε πλάτη, Σταύρο...

Κώστας Βαξεβάνης

Η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Σταύρο Θεοδωράκη δεν ήταν φυσικά αυτό που αποκαλούµε συνήθως συνέντευξη. ∆ύο φίλοι από τα παλιά αποφάσισαν να κάνουν µια συγκεκριµένων ορίων συζήτηση µπροστά στις κάµερες, επιχειρώντας ταυτόχρονα να σκηνοθετήσουν πέρα από τον ωραιοποιηµένο εαυτό τους και την προβληµατική που πρέπει να... υπάρχει στην κοινωνία µετά το δυστύχηµα στα Τέµπη. 
Ο Θεοδωράκης ανέσυρε το ύφος και τις ερωτήσεις της ποιητικής και ψευτοεκλεπτυσµένης µπουρδολογίας, ενώ ο Μητσοτάκης έµεινε πιστός στις απαντήσεις για τις οποίες είχε ετοιµάσει τις ερωτήσεις.
Οσοι αποδίδουν στον δηµοσιογράφο ότι έστησε µια εκποµπή-πλυντήριο/στεγνωτήριο για τον πρωθυπουργό έχουν άδικο. Η εκποµπή δεν στήθηκε µε την έννοια της προετοιµασίας του Μητσοτάκη από τον Θεοδωράκη. ∆εν υπήρχε κανένας λόγος. Οι δυο τους εκπέµπουν στο ίδιο µήκος κύµατος και ως εκ τούτου δεν χρειάστηκε προετοιµασία. Ο ένας έκοβε και ο άλλος έραβε για να καταλήξουν στο κοστούµι που ταιριάζει του Μητσοτάκη.
Ο ρυθµός δόθηκε από το ξεκίνηµα της εκποµπής, όταν ο Σταύρος, ο επιµένων ως πρωταγωνιστής σε ένα έργο που έχει κατέβει πλέον, δήλωσε ότι στα Τέµπη «συγκρούστηκε η χώρα µε τις αµαρτίες της». Για τις αµαρτίες αυτές ανέλαβε να µας ενηµερώσει φυσικά ο άγγελος Μητσοτάκης. Στο φόντο δεν υπήρχαν ούτε η κόλαση που είδε όλη η χώρα στα Τέµπη ούτε οι αιτίες της. Μέσα σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον όπου υπήρχε κενό πόνου ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε να κονταροχτυπηθεί µε τις παθογένειες, τους κακούς οιωνούς και το κακό το ριζικό µας. 
Οι κενολογίες θύµισαν την εποχή εκείνη που ο Σταύρος Θεοδωράκης ως αρχηγός ενός πολιτικού σχήµατος που αποδείχθηκε ξεροπόταµος περιτύλιγε µε πολιτικό στόµφο και στοχασµό γυµνασιακών αναγνωσµάτων οτιδήποτε απαιτούσε µια απλή και υπεύθυνη απάντηση. Στην πρόσφατη όµως εκποµπή ο Θεοδωράκης ήταν εις διπλούν, αφού ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντέγραφε τη µανιέρα του περιπλεγµένου τίποτε µε το οποίο ξόρκιζε το πολιτικά κακό.
Οι συνεντευξιαζόµενοι είχαν ένα ακόµη κοινό στοιχείο: τη λατρεία και την υπερχρήση της κάµερας. Καµιά δεκαριά κάµερες τριγύρναγαν ολόγυρα από το ζευγάρι της πολιτικοδηµοσιογραφικής παρλαπίπας και κατέγραφαν την αυτάρκεια και τον διάχυτο ναρκισσισµό. Οπως σε όλες τις εκποµπές του Θεοδωράκη, υπήρξε ως µπακράουντ και ο συνήθης αλλά ακίνδυνος συναισθηµατισµός. Παιδιά που βρέθηκαν στο τρένο της τραγωδίας διηγήθηκαν στην κάµερα όσα έζησαν και υποτίθεται ότι έθεσαν ερωτήµατα στον πρωθυπουργό. Ούτε αυτό όµως δεν µπόρεσε να διαχειριστεί ο Μητσοτάκης. Στην Ευδοκία που έθεσε το αγωνιώδες ερώτηµα γιατί πρέπει να µείνει σε µια τέτοια χώρα, ο Κυριάκος της ζήτησε να βάλει πλάτη.
Βέβαια, ο Θεοδωράκης εξασφάλισε από τον Μητσοτάκη την είδηση ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Μάιο. Μπορεί να µην ήταν ό,τι πιο κοµψό να ανακοινώνει ένας πρωθυπουργός εκλογές µε τέτοιον τρόπο, αλλά έπρεπε και ο Σταύρος να δικαιολογήσει γιατί δέχτηκε να βάλει πλάτη στο στεγνό καθάρισµα του Μητσοτάκη. Θεωρητικά λοιπόν το έκανε για την είδηση.
Γιατί στ’ αλήθεια ο Θεοδωράκης δέχτηκε να κάνει µια εκποµπή όπως αυτή που έκανε το 2014 για να ξεπλύνει το έγκληµα µε τον πνιγµό µικρών παιδιών µεταναστών στο Φαρµακονήσι; Μια εκδοχή είναι ότι δεν τον νοιάζει. Εκπροσωπεί συγκεκριµένου τύπου δηµοσιογραφία και ούτε γνωρίζει ούτε τον ενδιαφέρει άλλο µοντέλο. Υπάρχει ωστόσο και µια πολιτικού τύπου ανάγνωση.
Ο Θεοδωράκης δεν εµφανίστηκε σε ρόλο φιλικού έστω δηµοσιογράφου, αλλά ως συµβολισµός στον χώρο των ακροκεντρώων. Στη δύσκολη για τον Μητσοτάκη περίοδο ο Σταύρος βάζει πλάτη για να στηρίξει έναν πολιτικό χώρο που βρίσκεται σε σύγχυση. Θυµίζει περισσότερο από τους βουλευτές του που βγήκαν από το Ποτάµι και ανέβηκαν στην εξέδρα της Ν∆ ότι ανήκει στο κόµµα του Μητσοτάκη.
Ο Θεοδωράκης πιστεύει ότι ενεργοποιεί τα συντηρητικά αντανακλαστικά όλων των «Γερούν, γερά» και των ξεπεσµένων «Μενουµευρωπαίων». Μιλά για το κακό δηµόσιο, τις παθογένειες, τη γραφειοκρατία και φυσικά για τον αναγκαίο εκσυγχρονισµό, πιστεύοντας ότι θα ξυπνήσει µνήµες αντιΣΥΡΙΖΑ µετώπου. Θέτει τον εαυτό του σε ρόλο αφανή εταίρου στη «Μητσοτάκης ΑΕ» και πιθανόν κάποια στιγµή να θελήσει να εξαργυρώσει τις µετοχές του.
Το δίδυµο Μητσοτάκη – Θεοδωράκη είναι οι πρωταγωνιστές της τελευταίας πράξης της κυβέρνησης που απέρχεται. Είναι ίσως η πεποίθηση ότι µε µερικές κάµερες και νεφελώδεις ρήσεις ο κόσµος σε ρόλο θεατή πάντα µπορεί να µπερδευτεί ή και να συµπαθήσει. Οι επικοινωνιολόγοι του Μητσοτάκη είναι σε παράκρουση ή σε αδιέξοδο για να πιστεύουν ότι το κοινό µπορεί να αντέξει δύο Μητσοτάκηδες σε µία εκποµπή.
Η προσπάθεια τηλεδιοίκησης της κοινής γνώµης µέσα από σοφταρισµένα πλάνα και γλυκανάλατες κενολογίες είναι πλέον επικίνδυνη για τον σεναριογράφο της. Αν κρίνουµε δε από τα νούµερα της εκποµπής (γύρω στο 10%, παρότι το lead-in ήταν 26% από το δηµοφιλές σίριαλ «Σασµός») αλλά και από τα σχόλια στα social media, είχαµε να κάνουµε µε ένα αποτυχηµένο reality. O Μητσοτάκης προσπάθησε να µας κάνει να ξεχάσουµε τι πρωθυπουργός είναι και ο Θεοδωράκης µας θύµισε τι δηµοσιογράφος ήταν...

www.documentonews.gr

Ενός λεπτού οργή...

Θανάσης Καρτερός

Ο σταθμάρχης, το ανθρώπινο λάθος, οι συντεχνίες, ο Άδωνις, ο Παπαδόπουλος της τηλεδιοίκησης, το πολιτικό σύστημα, το αναχρονιστικό κράτος, οι διαχρονικές παθογένειες, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο καθημερινός Οικονόμου. 
Μια θάλασσα αποβλήτων, με τον... θολό της βυθό προορισμένο να πνίξει τις ευθύνες της κυβέρνησης, του υπουργού, του πρωθυπουργού, του κόμματος, των αυτουργών της τραγωδίας. Και πάνω-πάνω η Ελλάδα 2.0 με το νέο της όνομα: Σταύρος Μητσοτάκης.
Μας βομβαρδίζουν με εικόνες και λέξεις εδώ και μέρες. Και όσο το πένθος για την ανείπωτη τραγωδία περνάει στο στάδιο της διαπραγμάτευσης και της αποδοχής, όσο τα πρόσωπα των παιδιών που χάθηκαν απομακρύνονται στην ισοπεδωτική καθημερινότητα τόσο το ρύγχος τους χώνεται βαθύτερα στον εγκέφαλο, μπερδεύει, καλύπτει, συγκαλύπτει. Ό,τι χθες προπαγάνδιζαν ως φως τώρα το περιγράφουν ως σκότος. Για να εξαφανιστεί το μαύρο τους μέσα στο μαύρο του.
Η τραγωδία μπορεί να κρύβει ανικανότητα, ιδεοληψία, εγκληματική αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, διαφθορά, ρουσφέτι. Δεν μπορεί και ο πιο σκληρός κατήγορος να τους καταλογίσει πρόθεση και προμελέτη. 
Ο τρόπος όμως που στάθηκαν από την πρώτη στιγμή και στέκονται μέχρι σήμερα μπροστά σε νεκρούς και ζώντες, συγγενείς και συγκλονισμένους είναι έγκλημα και εκ προθέσεως, και εκ προμελέτης. Έγκλημα κατά της κοινωνίας, της αλήθειας, της δικαιοσύνης, της δικαίωσης. Εναντίον όλων μας.
Σχεδιάζουν και φωτογραφίζουν τη θλίψη και το πένθος τους. Αναζητούν με όρους επικοινωνίας τις λέξεις που θα κρύψουν τις ευθύνες τους. Στήνονται μπροστά στις κάμερες σκηνοθετώντας, υποτίθεται, την ανθρωπιά τους με απάνθρωπη προμελέτη. 
Σκηνοθετούν έναν εαυτό που τον έχουν καταπιεί εδώ και καιρό, όπως αποδεικνύεται, η απληστία της εξουσίας και η εξουσία της απληστίας. Μετανοούν με τόσο επιδεικτικό και κατάλληλα φωτισμένο τρόπο, ώστε να νιώθεις ότι δεν νιώθουν.
Δεν νιώθουν. Ούτε ο πόνος, ούτε το πένθος, ούτε η οργή διαπερνούν την επιδερμίδα τους. Είναι μάλιστα τόσο εθισμένοι, ώστε να μην νιώθουν πώς νιώθουν όσοι τους βλέπουν και τους ακούν. Όσοι περιμένουν από αυτούς τον λόγο της αληθείας και βομβαρδίζονται με τον λόγο της αγυρτείας. 
Για να φτάσουμε μέχρι το βάθος της θάλασσας των αποβλήτων - τη μαύρη κωμωδία. Με προφίλ και ανφάς περισυλλογής, δέκα κάμερες και δύο πρωταγωνιστές: Τον αυτουργό της τραγωδίας και τον λαγό της προσωδίας.
Ποια αλήθεια, ποια δικαιοσύνη, ποια ευαισθησία, ποια ανθρωπιά, ποια ενσυναίσθηση να περιμένει κανείς από αυτούς; 
Ποια ασφάλεια και ποια αξιοπρέπεια να εγγυηθούν; Ποιο αναχρονιστικό κράτος να πιστέψει και ο πιο εύπιστος ότι θα αλλάξουν; Η στάση τους μετά τα Τέμπη προκαλεί μία και μόνη παρόρμηση: Σκάστε επιτέλους. Δικαιούμαστε τουλάχιστον ενός λεπτού οργή...

avgi.gr

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα........

Aς ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα,

ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,

ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, 

ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,

ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,

ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.

Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,

ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,

παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…

Και μια και μπήκατε στον κόπο, ιδιωτικοποιήστε

στο φινάλε και την πουτάνα τη μάνα που σας γέννησε."

(Ζοζέ Σαραμάγκου, 

Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)

Ο Ζοζέ ντε Σούζα Σαραμάγκου (1922-2010) γεννήθηκε στο μικρό χωριό Αζινιάγκα της Πορτογαλίαςαπό γονείς φτωχούς ακτήμονες αγρότες, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λισαβόνας (το "Σαραμάγκου" ήταν παρατσούκλι της οικογένειας ντε Σούζα, από ένα είδος ραφανίδας που έτρωγαν οι φτωχοί, και γράφτηκε στη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως). Πέρασε τα σχολικά του χρόνια στη Λισαβόνα, όπου, όμως, παρά την έφεσή του στα γράμματα, αναγκάστηκε να αφήσει το γυμνάσιο για μια τεχνική σχολή που τον βοήθησε να βρει δουλειά σαν μηχανικός αυτοκινήτων. Παράλληλα, όσα βράδια παρέμενε ανοιχτή, επισκεπτόταν την Εθνική Βιβλιοθήκη και διάβαζε "χωρίς βοήθεια ή καθοδήγηση, παρά μόνο με την περιέργεια και τη θέληση να μάθω", όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του. Εντελώς αυτοδίδακτος, ο Σαραμάγκου εξέδωσε το 1947 το μυθιστόρημα "Γη της αμαρτίας", που μεσούσης της δικτατορίας του Σαλαζάρ πέρασε απαρατήρητο. Κομμουνιστής με παράνομη πολιτική δράση, εργάστηκε για πολλά χρόνια σε εκδοτικούς οίκους και σε εφημερίδες ως σχολιαστής, ως υπεύθυνος λογοτεχνικών σελίδων και ως βιβλιοκριτικός. Μετά την επανάσταση του 1974 υπήρξε για ένα διάστημα υποδιευθυντής της μεγάλης εφημερίδας της Λισαβόνας "Diarios de Noticias". Έγινε ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς στη χώρα του χάρη κυρίως στα μυθιστορήματα του. Το 1998 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε στα Κανάρια Νησιά, όπου κατέφυγε το 1993, όταν κορυφώθηκε η ρήξη του με την πορτογαλική Εκκλησία με αφορμή το έργο του "Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο". Τα γνωστότερα βιβλία του είναι: "Εγχειρίδιο ζωγραφικής και καλλιγραφίας" (1977), "Από τη γη θρεμμένος" (1980), "Ταξίδι στην Πορτογαλία" (1981), "Το χρονικό του μοναστηριού" (1983), "Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις" (1984), "Η πέτρινη σχεδία" (1986), "Ιστορία της Πολιορκίας της Λισαβόνας", (1989), "Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον" (1991), "Περί τυφλότητος" (1995), "Όλα τα ονόματα" (1997), "Η σπηλιά" (2001), "Ο άνθρωπος αντίγραφο" (2003), "Περί φωτίσεως" (2004). Πέθανε σε ηλικία 87 ετών στο νησί Λανθαρότε, στα Κανάρια Νησιά, στις 18 Ιουνίου 2010. Βραβεία:Prémio Camões 1995 Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998

biblionet.gr

Ψηφιακό σνακ 4.0: Το πρωτόγονο (αλλά όχι πρωτόγνωρο) σόφισμα της συλλογικής ανθρωποθυσίας στον «Μινώταυρο των Τεμπών»

Αν στα Τέμπη έγινε θυσία, τότε χρειαζόμαστε τον σύγχρονο Θησέα!

Prime News 

Είναι η υστάτη ώρα να καταλάβει επιτέλους ο ελληνικός λαός πόσο τρελά μας κοροϊδεύουν οι σαλτιμπάγκοι-βαμπίρ της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Στην σύντομη ανάπτυξη που θα ακολουθήσει επιχειρείται το ξεγύμνωμα της αλιτήριας ρητορικής που επιστρατεύθηκε για να καθαγιασθεί η «μαζική δολοφονία» των Τεμπών με ένα ελεεινά διαστρεβλωτικό επιχειρηματολογικό περιτύλιγμα, προσφιλές εργαλείο κάθε θεατρίνου ταχυδακτυλουργού.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου – Δικηγόρος Αθηνών

Όποιοι θεώρησαν ότι το σόφισμα της συλλογικής ανθρωποθυσίας για την μελλοντική βελτίωση των σιδηροδρομικών υποδομών ήταν ένα τυχαίο γλωσσικό ολίσθημα δύο συστημικών δημοσιογράφων πλανάται πλάνην οικτροτάτην:
Το αναμάσησε προσφάτως και η πρωθυπουργική μαριονέτα, ενώ η ίδια σκέψη είχε καθορίσει και την περίφημη «επιχείρηση ελευθερία», η οποία κόστισε (και εξακολουθεί να κοστίζει) την ζωή κάποιων (άσημων τε και διάσημων) μελών της συμπαγούς πλειοψηφίας που πείσθηκαν ή εξαναγκάσθηκαν να πολεμήσουν ηρωικώς δίνοντας μπράτσο υπέρ πίστεως και πατρίδος, ειδικότερα υπέρ της δημόσιας υγείας, στο κοινό πολεμικό μέτωπο κατά του «φονικού αόρατου εχθρού».

Τίποτε δεν λέγεται τυχαία, όλα είναι προμελετημένα. Γουρλώστε τα μάτια σας, τεντώστε τ’ αφτιά σας. Είναι η καταλληλότερη στιγμή να αντιλήφθητε το εύρος του εμπαιγμού σας. Οι μάσκες φορέθηκαν για να καταπέσουν. Είναι τέτοια η αλαζονεία τους που νομίζουν ότι μπορούν να καταφέρουν σε βάρος μας τα πάντα. Αλλά ο αυτοκράτορας είναι γυμνός, ποσό μάλλον όταν φορά ρούχα παλιάτσου και έχει κοτσάρει χιτλερικό μουστάκι.

 Οι (δημοσιο)γραφικοί υλοποιητές του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου μας σκέφτηκαν να εξασκήσουν την ανάποδη τέχνη τους και σε σχέση με την πρόσφατη συμφορά των Τεμπών. Η μετατροπή του μαύρου σε άσπρο στηρίχθηκε στην εξής επιχειρηματολογία:
«Ο θάνατος των παιδιών της σχολικής εκδρομής το 2003, ή των φιλάθλων του ΠΑΟΚ το 1999, δεν πήγε εντελώς χαμένος, διότι ακριβώς με βάση τα δύο αυτά συγκλονιστικά γεγονότα έγινε μια τεράστια εθνική κινητοποίηση και φτιάχθηκε ένας δρόμος που είναι σύγχρονος, επομένως το νέο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα κατηραμένα Τέμπη μπορεί να είναι ένα σημείο τομής, ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει επιτέλους ξανά σιδηρόδρομο που να λειτουργεί καλά και ασφαλώς».
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο έτερος δημοσιογραφικός φωστήρας, ο Άρης Πορτοσάλτε, ο οποίος βάφτισε το κρέας ψάρι, ξεδιπλώνοντας το εξής ανάποδο σκεπτικό:
«Όταν έγινε το ναυάγιο του ΕΞΠΡΕΣ ΣΑΜΙΝΑ εκσυγχρονίσαμε την ακτοπλοΐα, μπήκαν καινούργια καράβια, όταν έγιναν τρία δυστυχήματα, δύο στα Τέμπη και ένα στον Άγιο Κωνσταντίνο, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα οδικό δίκτυο, φτιάξαμε σήραγγες και τρένων και δρόμων, άρα δυστυχώς έπρεπε να πεθάνουν νέοι, και εκεί παιδιά σχολείου, δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς, αν μου επιτρέψετε, δυστυχώς η θυσία είναι θυσία, έγινε η θυσία. Τώρα έχω την αίσθηση ότι θα προχωρήσουμε εκτός κι αν έχουμε αποφασίσει να κλείσουμε τον ΟΣΕ και να πεθάνουμε το τρένο» [Σ.Σ.: Άρα, κατά τον Άρη Πορτοσάλτε φαίνεται να βρισκόμαστε ενώπιον του εξής διλήμματος: Ή πεθαίνουμε με το τρένο ή πεθαίνουμε το τρένο!]. (ΕΔΩ)

Δυστυχώς, δυστυχώς, δυστυχώς, ο κ. Πορτοσάλτε όχι μόνο δεν είχε την στοιχειώδη ευαισθησία να παραδεχθεί το μέγιστο ατόπημά του και να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη, αλλά ως γνήσιος προπαγανδιστής προσπάθησε να αναποδογυρίσει την πραγματικότητα, χρεώνοντας στους σχολιαστές της δήλωσής του προθέσεις και ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον ίδιο. Σε ανάρτησή του έγραψε:
«Ρωτήθηκα (ΕΡΤ) εάν μπορεί να αλλάξει κάτι μετά την τραγωδία. Απάντησα πως υπήρξαν δυστυχήματα που εκσυγχρόνισαν τα διαθέσιμα μέσα. Συνέβη. Δεν είπα ότι έπρεπε να γίνει “θυσία”. Αυτό λάνσαραν τα φασιστοειδή των δύο άκρων για να πετύχουν ξανά δολοφονία χαρακτήρα! Μηχανές μίσους»1.
Τόσο ο Παύλος Τσίμας όσο και ο Άρης Πορτοσάλτε, λειτουργώντας ως αριστερός και δεξιός ψάλτης της κυβέρνησης της Νέας Δικτατορίας, εφήρμοσαν ανερυθρίαστα το αρχαίο ρητό «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ».
Με την βοήθεια της νομικής ορολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το φρικαλέο σόφισμα της συλλογικής ανθρωποθυσίας των Τεμπών εντάσσεται σε μια κατηγορία που τελεί σε ανάστροφη σχέση με εκείνη των «παράπλευρων απωλειών». Είναι η κατηγορία του «παράπλευρου οφέλους»: Όποιοι αδιαφορούν παροιμιωδώς για δεκάδες ή εκατοντάδες ζωές, αποδέχονται το όφελος που θα προκύψει μελλοντικώς για κάποιες άλλες!
Ξεχνούν, όμως, ότι κανένας άνθρωπος δεν επιτρέπεται να εργαλειοποιείται για να επιτυγχάνεται ένας (καλός) σκοπός, αλλιώς θίγεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τα λόγια του Καντ:
«Πράττε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε κάθε στιγμή να χρησιμοποιείς συγχρόνως την ανθρωπότητα, τόσο στο πρόσωπό σου όσο και στο πρόσωπο κάθε άλλου ανθρώπου, ως σκοπό και ουδέποτε απλώς και μόνο ως μέσον».
Γι’ αυτό ακριβώς ήταν αποτρόπαιος ο γενετικός πειραματισμός σε ανθρώπους από τον Γιόζεφ Μένγκελε, ο οποίος είχε εμπνευστεί από ρατσιστικές, ψευδοεπιστημονικές θεωρίες ευγονικής. Η διεθνής κοινότητα έμεινε άναυδη από το γεγονός ότι γιατροί-θεραπευτές μπόρεσαν να μετατραπούν στο ακριβώς ανάποδο: σε δολοφόνους2. Φυσικά, τίποτε δεν εγγυάτο ότι αυτό δεν θα ξανασυνέβαινε…
Ωστόσο, η ευμενής ερμηνεία μιας συμφοράς ή ενός μακελλειού με τα γυαλιά του ανάποδου κόσμου δεν είναι πρωτοφανής.
Είναι πασίγνωστη από την διαχείριση της πανδημίας, για τον τερματισμό της οποίας οι χαράκτες της κυρίαρχης γραμμής και χειραγωγοί της συμπαγούς πλειοψηφίας μάς κάλεσαν όλους πιεστικά να συμβάλουμε στο χτίσιμο του τείχους ανο(η)σίας, πηγαίνοντας να πολεμήσουμε στο μέτωπο κατά του αόρατου εχθρού με αμυντικό όπλο το μπράτσο μας.
Απέκρυψαν, όμως, την ανάποδη όψη του νομίσματος, δηλαδή ότι η βελόνα ήταν το επιθετικό όπλο που θα στρεφόταν όχι κατά του «αόρατου εχθρού», αλλά κατά των καλοπροαίρετων μαχητών που θα στρατολογούνταν σε αυτόν τον μεταφορικώς νοούμενο «υγειονομικό πόλεμο».
Έτσι, στον ανάποδο κόσμο του κορωνοϊού οι πολίτες μεταμορφώθηκαν σε οπλίτες και η απώλειά τους βαφτίσθηκε ηρωική αυτοθυσία χάριν της δημόσιας υγείας.
Αντιστοίχως στα Τέμπη, ο θάνατος των επιβατών ωραιοποιήθηκε ξεδιάντροπα ως συλλογική ανθρωποθυσία για την βελτίωση των σιδηροδρομικών υποδομών της χώρας!
Αν, όμως, οι εμβολιασθέντες έδωσαν την (έστω ελαττωματική) συναίνεσή τους για το πειραματικό τρύπημα, επειδή οι υγειονομικοί διαχειριστές άγγιξαν τις ευαίσθητες «πατριωτικές»-αλτρουιστικές χορδές τους ή επειδή άσκησαν αυταρχική πίεση σε βάρος τους, δεν ισχύει το ίδιο ως προς την συναίνεση των επιβατών:
Κανένας έμφρων πολίτης δεν θα δεχόταν να γίνει παρανάλωμα του πυρός για να θεραπευτούν μελλοντικώς οι μακραίωνες τεχνικές αβελτηρίες ενός μεταφορικού δικτύου, εξαιτίας των οποίων θα έχανε την ζωή του!     
Συνεπώς, το σόφισμα της συλλογικής ανθρωποθυσίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά στρεψόδικη προσπάθεια δικαιολόγησης μιας ύπουλης (στη νεοταξίτικη γλώσσα: έξυπνης) «μαζικής δολοφονίας».

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το σόφισμα αυτό εξυπηρετεί την συγκάλυψη των πολύπλευρων ευθυνών που βαρύνουν όσους ασπάζονται τον ωχαδερφισμό και την κουλτούρα της ρεμούλας. Όποιοι, όμως, προσποιούνται ότι χρειάζονται αίμα στις ράγες ή στην άσφαλτο και κουφάρια στους ωκεανούς, προκειμένου να κινητοποιηθούν για να υλοποιήσουν τα αυτονόητα, ανήκουν στην υβριδική κατηγορία των σαλτιμπάγκων-βαμπίρ.
Ότι οι δηλώσεις Τσίπρα και Πορτοσάλτε δεν ήταν δύο μεμονωμένα γλωσσικά ολισθήματα αλλά, αντιθέτως, προϊόν συνειδητής ρητορικής επιλογής, η οποία προδιαμορφώθηκε στα παρασκήνια των νοσηρών εγκεφάλων-επικοινωνιολόγων που χαράσσουν το υπερασπιστικό προφίλ της Νέας Δικτατορίας, προκύπτει από την δήλωση που έκανε στις 18 Μαρτίου 2023 σε συγκέντρωση πολιτών στο Μαρούσι η μητσοτακική μαριονέτα.

«Ξέρω ότι το κλίμα στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες εβδομάδες είναι πολύ βαρύ. Και ξέρω ότι όλοι μας είμαστε στεναχωρημένοι, θυμωμένοι, οργισμένοι γι’ αυτό το τραγικό ατύχημα το οποίο στοίχισε τις ζωές σε 57 [Σ.Σ.: αγνοούμενοι υπάρχουν;] συμπολίτες μας, ανάμεσά τους πολλά νέα παιδιά. Και ξέρω πολύ καλά, φίλες και φίλοι, ότι η καλύτερη δικαίωση για τη θυσία αυτών των παιδιών είναι να εξασφαλίσουμε ότι αυτό το οποίο έγινε στα Τέμπη δεν θα ξαναγίνει ποτέ στη χώρα μας»3 (ΕΔΩ)

Συμπέρασμα: Το φρικαλέο σόφισμα της συλλογικής (ανθρωπο)θυσίας των Τεμπών, αλλά και των εμβολιασμών, επιστρατεύθηκε σκοπίμως και συντονισμένα από τους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς απατεώνες, οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν να νανουρίζουν ατιμωρητί τα οθονόπληκτα βρέφη της ελληνικής κοινωνίας με την ανάποδη ρητορική.

O Σαράντος Καργάκος σε ένα από τα πολλά εξαίσια κείμενά του4 σημείωνε ότι, για να σταθούμε στις επάλξεις του πολιτικού χρέους μας, κάνοντας ένα μικρό βήμα ο καθένας, αλλ’ όλοι μαζί ένα μεγάλο ποιοτικό πολιτικό άλμα, θα πρέπει, μεταξύ άλλων, «να βλέπουμε περισσότερα ηλιοβασιλέματα και λιγότερο τηλεόραση, να βάζουμε σε προτεραιότητα τη δική μας σκέψη κι όχι τη σκέψη των άλλων, να διαβάζουμε περισσότερο (το ποιοτικό βιβλίο είναι ακόμη φθηνό)», και «να μη διστάζουμε να αρπάζουμε από τ’ αυτί όποιον τολμά να προσβάλει όχι μόνο τη δική μας τιμή αλλά και την τιμή του διπλανού μας».

Θα συμπλήρωνα:

Να μη διστάζουμε να αρπάζουμε από τ’ αυτί και όποιον τολμά να προσβάλει την μνήμη των νεκρών παιδιών μας, την οποία το καθεστώς της Νέας Δικτατορίας ατίμασε με επαίσχυντο τρόπο, βάζοντας σε μια «μαζική δολοφονία» ένα ελεεινά διαστρεβλωτικό επιχειρηματολογικό περιτύλιγμα, προσφιλές εργαλείο κάθε θεατρίνου ταχυδακτυλουργού. Τέλος, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι ανθρωποθυσίες είναι τελετουργικό που ενδημεί σε πρωτόγονες κοινωνίες. Αν συνδυάσουμε το δεδομένο αυτό με την παγιωμένη τακτική της εκάστοτε κυβέρνησης να μας αντιμετωπίζει ως κότες που αρκούνται σε επιδοματικά ψίχουλα ή ως δοσοεξαρτημένους που αγκομαχούν από τις 120 ή τις 240 δόσεις της Εφορίας, τότε δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι επιδίωξη των πολιτικών είναι να κρατούν καθηλωμένους τους πολίτες στην κατώτατη βαθμίδα της ιεραρχικής πυραμίδας των ανθρώπινων αναγκών, η οποία, σύμφωνα με τον Αβραάμ Μάσλοου, εμπνευστή αυτής της σύλληψης, αντιστοιχεί στον καθημερινό αγώνα για επιβίωση.

Άρα η κεντρική διαχείριση που προωθείται από τις κατάπτυστες μαριονέτες του πολιτικού μας συστήματος αποσκοπεί στην καλλιέργεια ενός ολοκληρωτικού πρωτογονισμού, που εκτρέφει πολίτες ευνούχους, απολύτως χειραγωγήσιμους, ακριβέστερα: τηλεκατευθυνόμενους και εν τέλει πρόθυμους να θυσιασθούν για το συλλογικό καλό των μαζανθρώπων.

Όπως, όμως, μας θυμίζει και πάλι ο Καργάκος:5

«Κράτος που μετατρέπει σε νάνους τους πολίτες για να τους κάνει πειθήνια όργανά του, θα διαπιστώσει ότι με μικρούς ανθρώπους δεν μπορεί να κάνει μεγάλα έργα».

Σημείωση: Δεδομένου ότι η συμφορά της 28ης Φεβρουαρίου 2023 είναι η τρίτη κατά σειράν στην κοιλάδα των Τεμπών (οι προηγούμενες δύο το 1998 με 6 νεκρούς φιλάθλους του ΠΑΟΚ και το 2003 με 21 μαθητές), κάποιοι την παραλλήλισαν με νέα θυσία στον «Μινώταυρο των Τεμπών»6, έναν ακόμη «αόρατο εχθρό» των πολιτών. Για τον τερματισμό, όμως, αυτής της αλλόκοτης θυσίας αναζητείται επειγόντως ο νέος Θησέας…

primenews.press

«Πολακισμός»: μια κακόβουλη κατασκευή του επικοινωνιακού κράτους Μητσοτάκη με στόχο τον Τσίπρα

Mε την… ευγενική χορηγία του πλέον ένθερμου εκφραστή του αντιΣύριζα μένους, Ευ. Βενιζέλου   
 

γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Όμηρος του Πολάκη και του πολακισμού ο Τσίπρας» ήταν  ο τίτλος της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» την περασμένη Δευτέρα. Στην πρώτη σελίδα. Εκεί όπου, συνήθως, οι εφημερίδες προβάλλουν το γεγονός της ημέρας – όταν το αδιαμφισβήτητο γεγονός της συγκεκριμένης μέρας (20/3/2023) ήταν η κατάθεση του παραιτηθέντος για το έγκλημα των Τεμπών υπουργού Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Καραμανλή.
Αλλά εδώ δεν προβάλλεται το γεγονός της ημέρας, ούτε καν κάποιο γεγονός. Μια εκτίμηση, μια ασυνείδητη σκέψη προβάλλεται. Και το γεγονός, η πραγματικότητα, υπάρχει έξω από τη σκέψη: «Ο στοιχειωδέστερος ορισμός του υλισμού συνίσταται στη θέση περί ύπαρξης της πραγματικότητας έξω από τη σκέψη ή τη συνείδηση», έλεγε ο Αλτουσέρ προκειμένου να αποδείξει ότι ο Φρόυντ ήταν υλιστής… 
Πράγματι, ο Φρόιντ απέρριπτε την προτεραιότητα της συνείδησης, όχι μόνο ως προς τη γνώση, αλλά και ως προς την ίδια τη συνείδηση: «αμφισβητούσε την προτεραιότητα της συνείδησης στην ψυχολογία», σημειώνει ο Αλτουσέρ («Θέσεις», τεύχος 53), τονίζοντας την πασίγνωστη αντίθεση του Φρόυντ «απέναντι σε κάθε ιδεαλισμό, στον σπιριτουαλισμό και τη θρησκεία, ακόμη και όταν αυτή παίρνει το ένδυμα της ηθικής»… 

*******
Εδώ ήθελα να καταλήξω: εν πολλοίς, τα πρωτοσέλιδα των ΝΕΩΝ και των άλλων εντύπων ή ηλεκτρονικών ΜΜΕ που ελέγχονται απ’ την κυβέρνηση Μητσοτάκη (τα περισσότερα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ελέγχονται – αυτό το έχουμε αναλύσει διεξοδικά σε προηγούμενα άρθρα) έχουν πάψει να ασχολούνται με την πραγματικότητα, να προβάλλουν γεγονότα: προβάλλουν κακόβουλες ιδέες, σκέψεις, εκτιμήσεις:   «-ισμούς», εκτός πραγματικότητας, προς αποτροπήν της  πραγματικότητας∙ προς εκτροπήν της έκλυτης  κυβερνητικής πραγματικότητας από τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ για την ακρίβεια…
Όπως ο… «πολακισμός». Μια απ’ τις πλέον ακραίες αντιΣύριζα ιδεοληπτικές κατασκευές προπαγανδιστικού χαρακτήρα του επικοινωνιακού κράτους Μητσοτάκη. Όπου, μια υφολογική υποκειμενικότητα (η άμεση, η λαϊκή, η σταράτη, η «έξω απ’ τα δόντια», η «ντρέτα», όπως αποκαλείται στην κρητική διάλεκτο, συμπεριφορική  έκφραση του βουλευτή Παύλου Πολάκη) χαλκεύεται ως ηθολογική αντικειμενικότητα. Και ακολούθως εργαλειοποιείται ως ο «-ισμός». Ως ιδέα, ως ήθος, ως εφαρμόσιμη θεωρία, δηλαδή, που «παραβιάζει τον κοινοβουλευτικό καθωσπρεπισμό και προσβάλει βάναυσα την πολιτειακή ηθική»…

*******
Ο… «πολακισμός»!.. Ένας «-ισμός» εκτός πραγματικότητας προς αποτροπήν της πραγματικότητας – μια ανύπαρκτη θεωρία και πράξη με κρυφό στόχο τον φυσικό ηγέτη της Δημοκρατικής Παράταξης, Αλέξη Τσίπρα: μια κακόβουλη κατασκευή του  επικοινωνιακού κράτους Μητσοτάκη, του οποίου ο… ορισμός (ναι, μη γελάτε, υπάρχει και ορισμός του «πολακισμού»!) είναι μια ευγενική χορηγία του πλέον ένθερμου εκφραστή του αντιΣύριζα μένους, Ευάγγελου Βενιζέλου, προς τον… ασπονδο φίλο του Κυριάκο Μητσοτάκη:
«Ο Πολακισμός είναι ένα πολιτικό φαινόμενο που δεν σέβεται ούτε το θεσμικό πλαίσιο, το συνταγματικό δηλαδή, ούτε το πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού, αυτού που εννοούμε ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της δημοκρατίας της συνύπαρξης δηλαδή, για να το πω με πάρα πολύ απλό τρόπο», λέει ο… ορισμός.
Μπούρδες!.. Αφού, στην πραγματικότητα, το σύνολο σχεδόν των κριτικών ή καταγγελτικών αναφορών του Παύλου Πολάκη στοχεύουν συμπεριφορές και πράξεις κυβερνητικών ή παρακυβερνητικών παραγόντων που «δεν σέβονται το  θεσμικό –  συνταγματικό πλαίσιο» - αντίθετα το παραβιάζουν βάναυσα,  εμπίπτοντες στον «ορισμό» Βενιζέλου για τον «πολακισμό»!..   Είναι πολακιστές σαν να λέμε, σε μια παρανοϊκή συνθήκη που  στρέφει τον Πολάκη ενάντια στους κυβερνητικούς και παρακυβερνητικούς… «πολακιστές», γελοιοποιώντας τον Βενιζέλο και τον περί «πολακισμού» ορισμό του.       
ΥΓ: Όσο για το δεύτερο σκέλος του… ορισμού Βενιζέλου, που θέλει τον Πολάκη να κινείται εκτός του υπαρκτού πολιτικού πολιτισμού, είπαμε: στο πλαίσιο του «πολακισμού» (μιας  από τις πλέον ακραίες αντιΣύριζα ιδεοληπτικές κατασκευές προπαγανδιστικού χαρακτήρα του επικοινωνιακού κράτους Μητσοτάκη), μια υφολογική υποκειμενικότητα – η άμεση, η λαϊκή, η σταράτη, η «έξω απ’ τα δόντια», η «ντρέτα» όπως αποκαλείται στην κρητική διάλεκτο συμπεριφορική  έκφραση του βουλευτή Παύλου Πολάκη – χαλκεύεται ως ηθολογική αντικειμενικότητα. Η οποία, σύμφωνα με τους Μητσοτάκηδες και τους Βενιζέλους του κόσμου τούτου, «δεν σέβεται ούτε το πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού, αυτού που εννοούμε ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της δημοκρατίας της συνύπαρξης δηλαδή»: Μπούρδες!..

restaro.blogspot.com

Δεν πά’ να ονειρεύονται...

Νόρα Ράλλη

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά παλιά τα χρόνια, υπήρχε ένας που τον λέγανε Αριστοτέλη. Ξάδερφος ήταν ο Αριστοτέλης. Οχι δικός μου. Εγώ ξαδέρφια δεν είχα τότε - η μαμά μου είχε έναν μικρό αδερφό, ενώ ο μπαμπάς μου κανέναν. Βλέπεις, ο δικός του μπαμπάς πέθανε πριν γεννηθεί ο δικός μου μπαμπάς, γιατί κάτι κομμουνιστές τού πήραν τα μυαλά έτσι νέος και χαζός που ήταν και πήγε και πολέμησε σε έναν στρατό που Δημοκρατικό τον έλεγαν (αν τον έλεγαν Νεοδημοκρατικό, τώρα θα ζούσε... και εγώ θα είχα κι άλλα ξαδέρφια) και εκεί πέθανε. Δεν έχει άλλο - γεννήθηκε, μεγάλωσε λίγο, πολέμησε για να μεγαλώσουμε εμείς περισσότερο και να ζήσουμε καλύτερα, και πέθανε. Αυτό. Ε, και η γιαγιά μου δεν ξαναπαντρεύτηκε.
Μια φορά τη ρώτησα αν ήτανε λεσβία, γι’ αυτό μήπως και δεν ξαναπαντρεύτηκε, και εκείνη καθόλου δεν ταράχτηκε και μου είπε ότι είχε παιδί να μεγαλώσει και αδερφές να παντρέψει, ήτανε κι ορφανή και χήρα και δεν είχε καιρό για ρομάντζα. Πλήρως με κάλυψε τότε η γιαγιά κι αποφάσισα να κρατήσω το όνομά της, που ήδη μου είχαν δώσει. Και μετά πέθανε και η γιαγιά κι έμεινε μόνο το όνομά της, ίδιο με το δικό μου. Τόσο πολύ ήταν ίδια (όνομα και επίθετο), που στο κηδειόχαρτό της έσβησα το «ετών 92» που έγραφε κι έβαλα «ετών 32» κι είχα έτοιμο και το δικό μου κηδειόχαρτο. Και αυτό το λένε «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεθάνουν, τα κηδεύουν».
Ο Αριστοτέλης ήταν ξάδερφος μιας φίλης, πολύ πολύ μεγάλος. Με άσπρα μαλλιά και μούσια. Μπορεί να ’ταν και παππούς της, αλλά τον έλεγε ξάδερφο και επειδή μας έλεγε όλο ωραίες ιστορίες απ’ τα αρχαία χρόνια, όλοι τον λέγαμε «ο Αριστοτέλης ο ξάδερφος». Αυτός, λοιπόν, μας έλεγε για τον δικό του παππού, που ήταν, λέει, κάπως σαν όλων μας ο παππούς, γιατί ο παππούς Αριστοτέλης ήταν όλου του κόσμου ο παππούς - έτσι μας έλεγε ο ξάδερφος. Ε, και αυτός ο παππούς Αριστοτέλης έλεγε για τη μάζα.
Στο Πανεπιστήμιο που πήγα μετά (ο μπαμπάς μου δεν μπόρεσε να πάει γιατί ο πατέρας του πέθανε κομμουνιστής, αλλά εγώ πήγα, γιατί δεν είχα πει σε κανέναν για τον παππού μου και με άφησαν να πάω) έμαθα πως και κάποιοι άλλοι παππούδες είχαν μιλήσει για τη μάζα: ο Νεύτωνας και ο Αϊνστάιν. Την ίδια λέξη χρησιμοποιούσαν όλα τούτα τα παππούδια, αλλά με εντελώς διαφορετική έννοια: Για τον Νεύτωνα, η μάζα ήταν αμετάβλητη, ενώ για τον Αϊνστάιν όχι μόνο στ’ αυγά της δεν καθόταν, αλλά όσο αυξάνεται η ταχύτητα, τόσο αυξάνεται και η μάζα έλεγε και μάλιστα μετασχηματίζεται κιόλας σε ενέργεια! Ο Νεύτωνας δεν μπορούσε να το ξέρει αυτό, γιατί στα χρόνια του η μεγαλύτερη ταχύτητα ήταν του αλόγου και όχι του φωτός, όπως στα χρόνια του Αλβέρτου. Ολα είναι θέμα ταχύτητας δηλαδή: αν πάμε με το μουλάρι, η μάζα είναι αμετάβλητη. Αν τρέχουμε σαν το φως, η μάζα γίνεται ενέργεια και άντε ψάξ’ την βρες την!
Προχθές, ο Μητσοτάρχας, του οποίου η σκέψη τρέχει σαν χίλια μουλάρια, όρισε τη μάζα σύμφωνα με τις δικές του ταχύτητες: μάζα=όχλος. Ο κατά Μητσοτάρχα όχλος αν είναι ζωντανός πρέπει να βάλει πλάτες και αν είναι πεθαμένος, έχει γίνει θυσία. Ο ίδιος διατάζει και τις πλάτες και τις θυσίες. Εκεί, στη γη που ονειρεύονται οι γαλάζιες ακρίδες.
Σε μια άλλη γη, ήταν κάτι πράσινα μυρμήγκια που ονειρεύονταν κι αυτά και τα έκανε ταινία ο Χέρτζογκ. Εδώ, ονειρεύονται μόνο οι γαλάζιες ακρίδες, και αυτό το έκανε ταινία ένας πρώην αρχηγός κόμματος, επιλέγοντας για «πρωταγωνιστή» έναν νυν αρχηγό κόμματος/μέλλοντα πρώην πρωθυπουργό. Μα εγώ, της γιαγιάς μου εγγόνι, του πατέρα μου κόρη, δεν θέλω να ονειρεύομαι στη γαλάζια τη γη τους. Μόνο τον γαλάζιο ουρανό θέλω. Εκεί που θα κάνουμε έφοδο, γυρίζοντάς τους για πάντα την πλάτη, χέρι με χέρι με τους ζωντανούς ζωντανούς μας και τους ολοζώντανους νεκρούς μας.
Αυτό.

www.efsyn.gr

25η Μαρτίου 2023: Τελικά, τι λαό θέλουμε;

Η επανάσταση του 1821 μας διδάσκει ότι ένα έθνος για να μακροημερεύσει πρέπει να είναι ανοικτό γιατί οι κλειστοί οργανισμοί είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν.

Δημήτρης Χριστόπουλος

Η Ελληνική Επανάσταση δεν ξεκίνησε σαν σήμερα. Ίσως ακούγεται ανόσιο να το λέμε, μέρα που είναι, αλλά φίλοι οι μύθοι, φιλτάτη η αλήθεια. Το «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» εκδίδεται έναν μήνα νωρίτερα στο Ιάσιο, ενώ ήδη στις 23 Μαρτίου, οι Καλαματιανοί με τους Μανιάτες έχουν διώξει τις οθωμανικές αρχές από την Καλαμάτα και οι εχθροπραξίες έχουν ξεκινήσει στη Μάνη.
Η μέρα του Ευαγγελισμού, επιλέχθηκε πολύ αργότερα από τον Όθωνα προκειμένου, ως ημερομηνία, να συνδυάσει την εθνική («χαίρε ω χαίρε ελευθεριά») με την θρησκευτική ανάταση («χαίρε κεχαριτωμένη»). Είναι έξοχη η επινόηση της σύμπτωσης των δύο «χαίρε» αλλά δεν παύει να είναι επινόηση.

Τα «Χριστούγεννα» του Έθνους

Αν όντως επιθυμούμε να τιμήσουμε με όρους ιστορικής εγκυρότητας τον επαναστατικό αγώνα των Ελλήνων 200 χρόνια πίσω, ίσως θα είχε νόημα να σκεφτούμε μια άλλη παραμελημένη επέτειο Τα «Χριστούγεννα», η γέννηση του έθνους εντοπίζονται στην πρώτη πανελλήνια διακήρυξη του αγώνα του, την πρωτοχρονιά του 1822 στην Πιάδα, τη σημερινή Νέα Επίδαυρο.

Χτισμένη στο εσωτερικό ενός απόκρημνου βράχου, σε θέση που την καθιστά αθέατη από την κοντινή θάλασσα, βρίσκεται η εθνική μας «κοιτίδα». Εκεί που, έπειτα από δέκα μέρες εργασιών, τα 59 μέλη της Εθνοσυνέλευσης καταλήγουν στη συγκλονιστική ληξιαρχική πράξη γέννησης του έθνους:

«Εν ονόματι της Αγίας αδιαιρέτου Τριάδος. Το Ελληνικόν Έθνος, το υπό την φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να υποφέρη τον βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του, εις εθνικήν συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον Θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Η προμετωπίδα του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας από μακριά. 

Έτσι κατέληγε η προμετωπίδα του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας, που ψηφίστηκε στους πορτοκαλεώνες και ελαιώνες της Επιδαύρου. Εκεί όπου σήμερα δεσπόζει η μαρμάρινη στήλη κατασκευασμένη το 1901 σε σχέδιο του Τσίλερ. Εκεί το έθνος γεννιέται ύστερα από μια επώδυνη κυοφορία. Δεν αφυπνίζεται, ούτε αναγεννάται από τη στάχτη του ούτε βγαίνει από την κρυψώνα του ύστερα από «τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς», όπως μαθαίνουμε στο σχολείο.

«Το ελληνικό έθνος κηρύττει την Πολιτική αυτού Ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν» διά της Επαναστάσεως – και μας το βροντοφωνάζει. Τούτο καταγράφεται με τον πιο επίσημο, τον πιο πανηγυρικό τρόπο στο Σύνταγμα. Τρία ολόκληρα Συντάγματα ψηφίζουν οι Έλληνες (και επιπλέον, αρκετά «τοπικά Συντάγματα») πριν ακόμη, καλά καλά, φτιάξουν κράτος: Επίδαυρος, Άστρος και Τροιζήνα. Να μια ωραία ελληνική ιδιαιτερότητα. Πραγματική όχι επινοημένη!

Τo έθνος δηλώνει παρόν λοιπόν. Προηγουμένως κυοφορούνταν στις συνειδήσεις κάποιων Ελλήνων, κυρίως εμπόρων και διανοουμένων της διασποράς. Το εθνικό σκίρτημα γίνεται έθνος μέσω μιας μαζικής διαδικασίας μετασχηματισμού συνειδήσεων. Αυτό είναι επανάσταση: μάζες! Η ιδέα του Υψηλάντη και του Κοραή θα γίνει κτήμα του ελληνόφωνου κτηνοτρόφου της Αρκαδίας και αγρότη της Μεσσηνίας. Του αλβανόφωνου χριστιανού της Κορινθίας και της Αττικής – και όχι μόνο. Του Βλάχου της διασποράς αλλά και της Πίνδου. Χωρίς τον Υψηλάντη λοιπόν δεν γίνεται έθνος, δεν γίνεται όμως και μόνο με τον Υψηλάντη. Ειδάλλως, τα έθνη θα ήταν λέσχες κυρίων. Δεν είναι όμως. Είναι κοινότητες μαζικής και διαταξικής αυταπάρνησης.

Το πως βλέπουμε προς τα πίσω είναι η άλλη όψη του πως θέλουμε να πάμε μπροστά
Το έθνος εξ ορισμού συμπεριλαμβάνει και αποκλείει συνάμα. Κάποιους χωράει, κάποιους διώχνει. Από γεννησιμιού του, στο ελληνικό έθνος δεν χωρούσαν οι μουσουλμάνοι. Απέναντί στους Οθωμανούς (τους «Τούρκους») εξάλλου συστάθηκε.

Η νοηματοδότηση του κόσμου που προτείνει η εθνική ιδέα θεμελιώνεται στην οιονεί αδιατάρακτη συνέχεια. Στην ελληνική περίπτωση, η εθνική συνέχεια έχει και μια πρόσθετη φοβερή υπεραξία: η φιλελληνική Δύση στην εικόνα των αγωνιστών του ’21 βλέπει κάτι περισσότερο από τους άγριους, κακοκαιρισμένους πολεμιστές, βρώμικους βοσκούς, γεωργούς και οπλαρχηγούς. Βλέπει τους απογόνους των Περικλή, Θουκυδίδη και Αριστοτέλη. Με τη σειρά τους, οι επαναστάτες θα το πιστέψουν κι αυτοί. Μαζί τους κι εμείς έως σήμερα. Το τέλειο αντιδάνειο!

Αν όμως για το έθνος η ιστορία είναι η μαγιά, η «πρώτη ύλη», δι’ αυτής το έθνος δεν τακτοποιεί μόνο το παρελθόν του. Συγυρίζει το μέλλον του. Το πώς βλέπουμε προς τα πίσω είναι η άλλη όψη του πώς θέλουμε να πάμε μπροστά. Μια εξολοκλήρου μυθική αναπαράσταση υπό την έννοια της «επινοημένης παράδοσης» (Έρικ Χομπσμπάουμ), εξ αντικειμένου δεν προσφέρεται για ασκήσεις ιστορικής ακρίβειας. Αν όμως οι μύθοι έχουν κάποια σημασία δεν είναι για να τους πιστεύουμε, αλλά για να στοχαζόμαστε πάνω τους.

Η ελληνική Επανάσταση είναι μεγαλειώδες γεγονός που το έχει επισκιάσει ο τρόπος που τόσα χρόνια τη θυμόμαστε μέσα από πλαδαρές επινοήσεις, γιορτές και παρελάσεις. Η παραδοσιακή, καθιερωμένη, ενίοτε κιτς εκδοχή της 25ης Μαρτίου έχει κάνει το γεγονός να χάνει το θελκτικό, ριζοσπαστικό του νόημα. Τα παιδιά έρχονται στο πανεπιστήμιο και δεν ξέρουν τίποτε.

25η Μαρτίου, ο ορισμός της βαρεμάρας... Κι όταν τα ρωτάς πότε έγινε το ελληνικό κράτος, ουδείς γνωρίζει. Τόσο πολύ μας έχει κυριεύσει η σκουριασμένη λατρεία της σημερινής επετείου που δεν ξέρουμε πότε φτιάχτηκε η Ελλάδα.

Υπάρχει λοιπόν νόημα της 25ης Μαρτίου πλέον πέρα από τις εθνικές γιορτές στα σχολεία και τις εκκλησίες μας που έχουν οδηγήσει γενιές ολόκληρες «στα πιο βαθιά χασμουρητά» που λέει και το τραγούδι του Σαββόπουλου; Πριν από 20 χρόνια, μάλλον θα απαντούσα αρνητικά στο ερώτημα. Σήμερα όμως, κάτι ωραίο βρίσκω.

Τιμή στους της καθημερινότητας, ημεδαπούς και μη, ιθαγένεια στους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τον τόπο αυτό ως πατρίδα, απ’ όπου κι αν ήρθαν αυτοί ή οι γονείς τους.

Αξίζει τον κόπο να αντιλαμβανόμαστε το ελληνικό, όπως το κάθε έθνος, ως μια κοινότητα που για να επιβιώσει, διαρκώς μετασχηματίζεται. Να συνηγορούμε λοιπόν υπέρ της διαρκούς «εθνικής αλλοίωσης»! Αυτό που τρομάζει τους φυλετιστές είναι αυτό που δίνει δύναμη στις πολιτικές κοινότητες. Τίποτε το άκαμπτο δεν αντέχει στον χρόνο.

Το μήνυμα, λοιπόν, είναι ότι το έθνος για να μακροημερεύσει πρέπει να είναι ανοιχτό. Οι κλειστοί οργανισμοί πεθαίνουν. Πριν δέκα χρόνια, πολλοί από εμάς δεν θα άντεχαν την ιδέα ότι ένας μαύρος μπορεί να είναι Έλληνας. Όπως πριν 20 χρόνια, ότι ένας Αλβανός μπορεί να είναι και Έλληνας. Πλέον, το συνηθίζουν. Κολοκοτρώνης, Αντετοκούμπο και Φουρέιρα λοιπόν! Μικρά βήματα μπροστά...

Λαός όμως δεν είναι μόνο οι επώνυμοι ξένοι που έγιναν Έλληνες. Όπως λαός 200 χρόνια πίσω δεν ήταν μόνο οι πρωταγωνιστές του αγώνα. Τιμή στους ανώνυμους αγωνιστές της καθημερινότητας, ημεδαπούς και μη, ιθαγένεια στους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τον τόπο αυτό ως πατρίδα, απ’ όπου κι αν ήρθαν αυτοί ή οι γονείς τους. Αυτοί ανήκουν στον πραγματικό λαό, συνέχεια και μετασχηματισμό του έθνους, 200 χρόνια τώρα.

Έτσι, ναι, έχει νόημα η σημερινή μέρα.

www.news247.gr

Το «ένταλμα σύλληψης» κατά του Ρώσου προέδρου και η πολιτική εργαλειοποίηση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ)

του Γιάννη Ραχιώτη

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο οι αρχηγοί κρατών και τα μέλη κυβερνήσεων καλύπτονται από ασυλία και απολαμβάνουν διεθνούς προστασίας. 
Ο εν ενεργεία αρχηγός οποιουδήποτε κράτους εκπροσωπεί την ίδια την υπόστασή του, οπότε κάθε προσβολή στο πρόσωπό του ισοδυναμεί με προσβολή προς το ίδιο το κράτος .
Η δολοφονία, η σύλληψη ή η με οποιοδήποτε άλλο -εξωγενή- τρόπο «θέση εκτός λειτουργίας» του αρχηγού του κράτους ισοδυναμεί με κατάλυσή του, άρα με αποτελέσματα ανάλογα ολοκληρωτικής ήττας σε πόλεμο [οι «ενδογενείς» περιπτώσεις κατάλυσης του κράτους ,πραξικοπήματα, επαναστάσεις κλπ δεν εξετάζονται στο πλαίσιο αυτού του άρθρου]. 
Δεν είναι λίγες οι φορές στην ιστορία που προσβολές εναντίον του ανώτατου άρχοντα οδήγησαν σε πόλεμο. 
Αν η έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του αρχηγού του ρωσικού κράτους είχε γίνει από άλλο κράτος θα ήταν ισοδύναμη με κήρυξη πολέμου.  Όμως η « κήρυξη πολέμου» κατά της Ρωσίας από ένα ήσσονος σημασίας διεθνές όργανο δεν είναι χωρίς συνέπειες, οι οποίες μπορούν αναλόγως της πορείας των πραγμάτων να γίνουν μεγάλες ή και κρίσιμες. 
Πρακτικά δίνει το δικαίωμα σε κάθε υπάλληλο χώρας – μέρους του ΔΠΔ (δηλαδή χώρας που έχει υπογράψει και κυρώσει το καταστατικό του), η χώρας που απλά δηλώνει ότι αποδέχεται τη δικαιοδοσία του σε συγκεκριμένο ζήτημα, να συλλάβει τον αρχηγό του ρωσικού κράτους, εφ’ όσον βρεθεί στο έδαφός της. 
Αν διέλθει από τον εναέριο χώρο της δίνει «δικαίωμα» αναγκαστικής προσγείωσης του αεροπλάνου του. Να σημειώσουμε ότι ο εναέριος χώρος των πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο της μητροπολιτικής τους έκτασης , αφού συμπεριλαμβάνει και τον εναέριο χώρο των αποικιών που διατηρούν ακόμη, δηλαδή διάφορων νησίδων, περασμάτων, εδαφικών λωρίδων κλπ. που δεν είναι λίγες και έχουν χωρικά ύδατα, άρα και εναέριο χώρο, 200 ναυτικά μίλια. 
Αν σε αυτόν προσθέσουμε τον εναέριο χώρο των άτυπων προτεκτοράτων και δορυφόρων των ΗΠΑ τότε καταλαβαίνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη μπορεί να μετατραπεί σε άβατο για το Ρώσο πρόεδρο και τους συνεργάτες του . 
Η αβλαβής διέλευση είναι όμως η ελάχιστη εγγύηση που όλα τα κράτη του κόσμου είναι υποχρεωμένα από το διεθνές δίκαιο να διασφαλίζουν σε κρατικούς παράγοντες και διπλωμάτες οποιασδήποτε χώρας.
Τα χειρότερα δεν μπορούν να αποκλειστούν: Με την ερμηνεία που έδωσαν στο παρελθόν οι δυτικοί σε ανάλογα διωκτικά έγγραφα και λίστες του ίδιου ή ανάλογων διεθνών οργάνων δεν θα πρέπει να αποκλείεται και η περίπτωση απαγωγής ή δολοφονίας (περιπτώσεις Μιλόσεβιτς ,Μλάντιτς , Σολειμανί κλπ) . 
Για να γίνει κατανοητή η διωκτική αλλά και η πολιτική λειτουργία τέτοιων «ενταλμάτων» στο διεθνές σύστημα είναι αναγκαίο να πούμε μερικά βασικά για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΠ-ICC) και πρώτα απ’ όλα ότι είναι διαφορετικό από το “Διεθνές Δικαστήριο” («ΔΔ» ή «International Court of Justice - ICJ» ) που ιδρύθηκε από τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ το 1945. 
Το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι εδρεύουν και τα δύο στη Χάγη. 
To ΔΔ-ICJ εξετάζει αποκλειστικά διακρατικές διαφορές και δέχεται προσφυγές αποκλειστικά από κράτη, ενώ μέλη του είναι όλα τα κράτη που έχουν υπογράψει τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ, πρακτικά όλες οι χώρες του κόσμου. 

Το ΔΠΔ-ICC που εξέδωσε το ένταλμα ιδρύθηκε με διεθνή συμφωνία ορισμένων μόνο κρατών ( τη σύμβαση της Ρώμης του 1998 που ενέκρινε το καταστατικό του ) και άρχισε να λειτουργεί την 1.7.2002. 
Μέλη του είναι αποκλειστικά όσες χώρες υπέγραψαν και επικύρωσαν το καταστατικό του . 
Δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτές οι ΗΠΑ, η Ουκρανία, η Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Τουρκία, Ισραήλ, Πακιστάν, Ινδονησία και πολλές ακόμη που εκπροσωπούν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της γης. 
Συνολικά σήμερα έχει 123 μέλη κυρίως χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Λατινικής Αμερικής και κάποιες από την Αφρική. 
Σύμφωνα με το καταστατικό του έχει αντικείμενο την ποινική δίωξη της ατομικής ποινικής ευθύνης για τρείς κατηγορίες εγκλημάτων: α) Της γενοκτονίας β) των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας γ) των εγκλημάτων πολέμου. Υπάρχει πρόνοια να αναλάβει προοπτικά και το έγκλημα της «επίθεσης» όταν υπάρξει συμφωνία για τον ορισμό του. 
Η αρμοδιότητά του ορίστηκε υποχρεωτικά επικουρική δηλαδή θεμελιώνεται μόνο όταν αδιαφορεί για τη δίωξη το κράτος του οποίου ο δράστης είναι υπήκοος . 
Εχει δικαιοδοσία αποκλειστικά για πρόσωπα – υπηκόους κρατών-μελών, ή για πράξεις που τελέστηκαν στο έδαφος κράτους – μέλους, ανεξαρτήτως υπηκοότητας του δράστη. 
Η Ρωσία και η Ουκρανία όπως προείπαμε, δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη, οπότε η έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του προέδρου της Ρωσίας είναι κατ’ αρχήν εκτός της δικαιοδοσίας του ΔΠΔ. 
Το ένταλμα εκδόθηκε με επίκληση ότι η Ουκρανία με επιστολή της προς το ΔΠΔ αποδέχθηκε την αρμοδιότητά του αποκλειστικά για πράξεις που συνέβησαν στο έδαφός της από το Νοέμβριο του 2013 και μετά, δηλαδή από την έναρξη των συγκρούσεων που στηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ και την ΕΕ και οδήγησαν το Φλεβάρη του 2014 στην ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης, τη διάλυση του κοινοβουλίου, την απαγόρευση της αντιπολίτευσης και την έναρξη του πογκρόμ εναντίον των ρωσικών πληθυσμών. 
Τέσσερις μόλις ημέρες (!) μετά την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας , ο βρετανός δικηγόρος Καρίμ Χαν που το 2021 ορίστηκε εισαγγελέας του ΔΠΔ, ανακοίνωσε ότι ξεκινάει έρευνα για εγκλήματα πολέμου στο έδαφος της Ουκρανίας. 
Ακριβώς ένα χρόνο αργότερα , στις 28.2.23 επισκέφθηκε την Ουκρανία και συναντήθηκε με τον Ζελένσκι σε ιδιαίτερα φιλικό κλίμα . Για την περίσταση μάλιστα είχε ντυθεί με το γνωστό κάζουαλ ντύσιμο που λανσάρουν οι δυτικοί όταν επισκέπτονται το Κίεβο για να βγάλουν ένα «πολεμικό» επικοινωνιακό εφέ [https://www.president.gov.ua/en/news/prezident-ukrayini-zustrivsya-z-prokurorom-mizhnarodnogo-kri-81349]. 
Την υποχρέωση των δικαστικών λειτουργών να απέχουν από προσωπικές σχέσεις και επαφές με ερευνώμενα πρόσωπα και να κρατούν ίσες αποστάσεις από τους διαδίκους, ο κ. Εισαγγελέας προφανώς δεν τις έχει ακούσει. 
Η Εισαγγελία του ΔΠΔ για μια 10ετία τώρα αρνείται προκλητικά με τα πιο απίθανα προσχήματα να ανοίξει έρευνα για τα εγκλήματα του Ισραήλ στην Παλαιστίνη, η οποία είναι μέρος του ΔΠΔ , παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις διάφορων κοινωνικών και νομικών οργανώσεων και την υποβολή φακέλων τεκμηρίωσης για πληθώρα Ισραηλινών εγκλημάτων. 
Μεταξύ πολλών αρνήσεων είχε δηλώσει ότι η δολοφονία οκτώ αόπλων Τούρκων πολιτών πάνω στο σκάφος Mavi-Marmara από τον ισραηλινό στρατό, δεν είναι «αρκετά σοβαρή υπόθεση» για να ξεκινήσει έστω απλή έρευνα!! 
Τώρα θεωρεί την υιοθεσία ορφανών παιδιών ρωσικής καταγωγής από τις ρωσικές περιοχές του Ντονμπάς, υπόθεση όχι απλά άξια να ερευνηθεί, αλλά και για να εκδώσει εντάλματα σύλληψης κατά αρχηγού κράτους. 
To Αφγανιστάν είναι συμβαλλόμενο μέρος του ΔΠΔ, οπότε αυτό έχει δικαιοδοσία έρευνας εγκλημάτων που έγιναν στο έδαφός του. Όταν η προηγούμενη εισαγγελέας, Φατού Μπενσούντα, είχε ζητήσει από το δικαστήριο να ερευνήσει τα εγκλήματα (και) των Αμερικανών στο Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις εναντίον της και απείλησαν ότι θα τη συλλάβουν. 
Στη συνέχεια φρόντισαν ο διάδοχός της να είναι Βρετανός, ο δικηγόρος Καρίμ Χαν, οπότε το αίτημα για έναρξη έρευνας ανακλήθηκε και οι αμερικανικές κυρώσεις άρθηκαν... 
Οι ΗΠΑ δεν είναι μέρος του ΔΠΔ, αντίθετα από την ίδρυσή του εμμονικά αρνούνταν οποιαδήποτε δικαιοδοσία του επί πολιτών τους. Έχουν υπογράψει με περισσότερες από 100 χώρες διμερείς συμφωνίες με τις οποίες το αμερικανικό στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό εξαιρείται από τη δικαιοδοσία του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήταν αντίθετες με τη σύστασή του. Την υποστήριξαν μέσω των μεγάλων δυτικών χωρών - συμμάχων τους, προκειμένου να λειτουργήσει σαν ένα όργανο προώθησης των συμφερόντων της «συλλογικής Δύσης». 
Ολες οι περιπτώσεις που μέχρι τώρα το ΔΠΔ ανέλαβε ή αρνήθηκε να αναλάβει δράση, ήταν σε αρμονία με τα αντίστοιχα αμερικανικά συμφέροντα. 
Με τα εντάλματα κατά του Ρώσου προέδρου και της Ρωσίδας υπεύθυνης για τα δικαιώματα των παιδιών είναι η πρώτη φορά που το ΔΠΔ διώκει λευκούς. https://www.icc-cpi.int/news/statement-prosecutor-karim-khan-kc-issuance-arrest-warrants-against-president-vladimir-putin 
Μέχρι τώρα παρήγαγε περίπου 30 υποθέσεις, όλες εναντίον Αφρικανών στρατιωτικών ή πολιτικών ηγετών, με πιο κραυγαλέες την έκδοση δύο ενταλμάτων σύλληψης , το 2009 και το 2010 εναντίον του τότε προέδρου του Σουδάν Ομάρ Αλ Μπασίρ προκειμένου να αναγκασθεί να συναινέσει στη διάσπαση της χώρας του, της μεγαλύτερης μέχρι τότε αφρικανικής χώρας. Εκτός από τον πρόεδρο, εξέδωσε εντάλματα σύλληψης και για τους δύο διαδοχικούς κυβερνητικούς αρμόδιους για τα θέματα του Νοτίου Σουδάν , του υπουργού εσωτερικών, το 2007, και του υπουργού άμυνας το 2012. 
Ο Αλ Μπασίρ μέχρι τώρα ήταν ο μόνος αρχηγός κράτους εναντίον του οποίου το ΔΠΔ είχε εκδώσει εντάλματα σύλληψης, τα οποία βέβαια συνάντησαν τεράστια κατακραυγή από όλες τις αφρικανικές χώρες και έμειναν ανεκτέλεστα μέχρι σήμερα. 
Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι, προκειμένου να καταφέρουν να διασπάσουν τη χώρα, εκτός από τη δουλειά του ΔΠΔ, χρειάστηκαν πολλά περισσότερα, μεταξύ των οποίων και να σκοτωθεί σε αεροπορικό «δυστύχημα» ο τότε νεοεκλεγμένος ηγέτης του Νοτίου Σουδάν ο οποίος ήταν αντίθετος στη διάσπαση της χώρας και επιζητούσε μόνο αυτονομία στο πλαίσιο του ενιαίου Σουδάν…
Άλλη ακραία περίπτωση πολιτικής εργαλειοποίησης του ΔΠΔ ήταν η έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του προέδρου της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, του γιού του και ενός ακόμη Λίβυου κρατικού αξιωματούχου στις 27.6.2011 , τρείς μήνες μετά την έναρξη των Νατοϊκών βομβαρδισμών που ισοπέδωναν τη χώρα. Στον ιστότοπο του Δικαστηρίου δεν αναφέρεται ούτε λέξη σχετικά με το πραγματικό των κατηγοριών εναντίον τους. 
Η έκδοση των ενταλμάτων απλά ήταν η συμβολή του στη νομιμοποίηση της εν εξελίξει τότε επιχείρησης ανατροπής της κυβέρνησης η οποία λίγους μήνες αργότερα κατέληξε στη δολοφονία του Λίβυου ηγέτη και την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας. 
Μετά την διάλυση της χώρας, η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο από το ίδιο το ΔΠΔ. Τίποτα, ούτε καν μια δίκη – θέατρο δεν έπρεπε να θυμίζει την Κανταφική Λιβύη, την χώρα που όσο παρέμεινε ανεξάρτητη έφτασε να έχει το υψηλότερο δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης στην Αφρική. 
Οι ΗΠΑ μπορεί να μην είναι μέρος του ΔΠΔ, όμως το Μάρτιο του 2022 το Κογκρέσο έλαβε την υπ’ αριθ. S.Res. 546 ομόφωνη απόφαση που « ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να ζητήσουν από το ΔΠΔ ή άλλα κατάλληλα διεθνή δικαστήρια να αναλάβουν κάθε κατάλληλο μέτρο για να ερευνήσουν εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις» https://truthout.org/articles/after-undermining-international-criminal-court-us-wants-it-to-charge-russians/. 
Μετά την «ενθάρρυνση» του αμερικανικού Κογκρέσου μερικές δεκάδες δορυφορικές χώρες , δηλαδή τα μέλη της ΕΕ οι αγγλοσαξωνικές , η Χιλή και μερικές ακόμη, υπέβαλαν αιτήματα στο ΔΠΔ να ερευνήσει τα «εγκλήματα» της Ρωσίας στην Ρωσονατοϊκή σύγκρουση που μαίνεται στην Ουκρανία.
Σε αντίθεση με ότι έκανε στην περίπτωση της Παλαιστίνης και του Αφγανιστάν, έσπευσε να ευθυγραμμιστεί … 
Από τα παραπάνω νομίζουμε είναι καθαρό ότι η έκδοση ενταλμάτων σύλληψης κατά του Ρώσου προέδρου και της Ρωσίδας υπεύθυνης για τα δικαιώματα των παιδιών είναι 

1. Κατάφωρα αντίθετη στο διεθνές δίκαιο που επιβάλλει την ασφάλεια και το ακαταδίωκτο των αρχηγών κρατών 
2. Αντίθετη στις θεμελιώδεις αρχές που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία οποιουδήποτε δικαιοδοτικού οργάνου 
3. Πολιτικά απαράδεκτη αφού εντάσσεται στην παράδοση της απονομιμοποίησης και δυσφήμισης των χωρών - αντιπάλων του δυτικού συστήματος. 

Θέτει όμως και ένα ευρύτερο ζήτημα, αν μπορεί να υπάρχει διεθνής ποινική δικαιοσύνη, χωρίς τη δημοκρατική νομιμοποίηση και τις εγγυήσεις υπερ του κατηγορουμένου που προβλέπουν οι εσωτερικές έννομες τάξεις που συνήθως έχουν και συνταγματική κατοχύρωση. 
Ποινική καταστολή εκτός του πλαισίου συγκεκριμένης δημοκρατικά οργανωμένης κοινωνίας δύσκολα μπορεί να νοηθεί.
Το συγκεκριμένο διεθνές ποινικό δικαστήριο προοριζόταν να αντικαταστήσει τα ad hoc δικαστήρια που ίδρυε η Δύση μετά από κάθε νίκη της, τη 10ετία του ’90, προκειμένου να νομιμοποιούνται οι νεοαποικιοκρατικές πολιτικές με την επίκληση «εγκλημάτων» που έκανε η εκάστοτε ηττημένη ηγεσία της χώρας - θύματος. 
Η δημιουργία ενός πάγιου δικαστικού οργάνου αποσκοπούσε στο να δώσει κάποιο κύρος στην επιβολή του δικαίου του νικητή. 
Η δράση του συγκεκριμένου δικαστικού μορφώματος κάθε άλλο παρά έπεισε για την αναγκαιότητά του και προφανώς δεν πρέπει να έχει θέση στο διεθνές σύστημα του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου. 
Η ποινική καταστολή πρέπει να παραμείνει εσωτερικό ζήτημα δημοκρατικά οργανωμένων κοινωνιών. 

Πηγή: platforma-anexartisias.blogspot.com

Χρόνια Πολλά

«Η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα»