Mpelalis Reviews

Mpelalis Reviews

Τρίτη 27 Μαΐου 2025

Ann Sexton: Οι βομβιστές

από Κατιούσα

Οι βομβιστές

Είμαστε η Αμερική
Είμαστε αυτοί που τα φέρετρα γιομίζουν
Είμαστε μπακάληδες θανάτων.
Τους συσκευάζουμε σε καφάσια σαν κουνουπίδια.
Η μπόμπα ανοίγει σαν κουτί παπουτσιών.
Και το παιδί;
Το παιδί δεν χασμουριέται βέβαια.
Και η γυναίκα;
Η γυναίκα λούζει την καρδιά της.
Της την ξεκόλλησαν
κι επειδή είναι καμένη
και σαν μια πράξη τελευταία
την ξεπλένει στο ποτάμι.
Αυτό είναι το παζάρι του θανάτου.
Αμερική
πού είναι τα δικαιολογητικά σου;

Η σπουδαία Αμερικανίδα ποιήτρια Ann Sexton (USA, 1928 – 1974) το έγραψε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μπορείτε ν’ αλλάξετε την Αμερική με το Ισραήλ και το Βιετνάμ με τη Γάζα, είναι το ίδιο Και να μην το αλλάξετε, πάλι το ίδιο είναι.
Για την αντιγραφή: Άρης Κωνσταντίνου 

Φυλομετάβαση από το… νηπιαγωγείο!


Αίσχη στη Βρετανία - Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας φαίνεται πως «υπέκυψε στην πίεση» ακτιβιστών των τρανς για την κατάργηση των ηλικιακών ορίων. Ύστερα από αναθεώρηση στις κατευθυντήριες γραμμές της Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας (NHS) της Βρετανίας, οι «κλινικές φύλου» θα έχουν πλέον το δικαίωμα να αναλαμβάνουν και να «θεραπεύουν» παιδιά προσχολικής ηλικίας, κάτω των 7 ετών, που πιστεύουν πως είναι τρανσέξουαλ.

Παρίσι, Μαρία Δεναξά
Εφημερίδα «δημοκρατία»

Η NHS είχε προηγουμένως θεσπίσει ως ελάχιστο όριο ηλικίας τα 7 έτη για τα παιδιά που θα εξετάζονται από τις εξειδικευμένες κλινικές φύλου, υποστηρίζοντας ότι τα μικρότερα παιδιά είναι «πολύ νέα» για να αποφασίζουν. Όμως, το όριο αυτό καταργήθηκε ύστερα από σχετική διαβούλευση.
Στις νέες κατευθυντήριες γραμμές, που αναμένεται να δημοσιευτούν προσεχώς, θα αναφέρεται ότι τα παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας είναι επιλέξιμα για φυλομετάβαση.
Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας της Βρετανίας φέρεται πως υπέκυψε στην πίεση των ακτιβιστών των τρανς για την κατάργηση των ηλικιακών ορίων, ανέφερε πηγή κοντά στη διαβούλευση στην εφημερίδα «The Telegraph».
Στις βρετανικές κλινικές φύλου, στα επιλέξιμα παιδιά για φυλομετάβαση δεν χορηγούνται ισχυρά φάρμακα, όπως αναστολείς της εφηβείας. Αντιθέτως, προσφέρεται συμβουλευτική και ψυχολογική καθοδήγηση, μαζί με την οικογένειά τους.
Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, έως και 10 παιδιά νηπιακής ηλικίας αναμένεται να ακολουθήσουν θεραπεία για φυλομετάβαση, ενώ άλλα 157 παιδιά, ηλικίας 9 ετών ή και μικρότερα, έχουν ήδη παραπεμφθεί στις κλινικές.
Η NHS υποστήριζε ότι τα παιδιά κάτω των 7 ετών ήταν «πολύ μικρά» για να θεωρηθεί ότι πάσχουν από «δυσφορία φύλου» και παρέπεμπε σε παραδείγματα μικρών παιδιών που τους αρέσουν τα παιχνίδια ή τα ρούχα του αντίθετου φύλου, γεγονός που στις μικρές ηλικίες θεωρείται απολύτως φυσιολογικό.
«Γνωρίζουμε ότι το να δείχνει ένα παιδί κάποιο ενδιαφέρον για ρούχα ή παιχνίδια του αντίθετου φύλου ή να επιδεικνύει συμπεριφορές που συνήθως συνδέονται με το αντίθετο φύλο είναι μια αρκετά συνηθισμένη συμπεριφορά στην παιδική ηλικία και δεν αποτελεί ένδειξη δυσφορίας φύλου» ανέφερε μέχρι πρόσφατα η NHS.

Οι νέες πολιτικές
Το βρετανικό σχέδιο με τις κατευθυντήριες γραμμές για τη φυλομετάβαση παιδιών, που δημοσιεύτηκε το 2023, τόνιζε πως από την ηλικία των 7 ετών «τα παιδιά μπορεί να έχουν αναπτύξει περισσότερο τις γνωστικές και επικοινωνιακές τους δεξιότητες, όπως επίσης και την κατανόηση σε βαθμό που θα είναι σε θέση να συνεργαστούν με επαγγελματίες υγείας».
Οι κατευθυντήριες γραμμές καταρτίστηκαν μετά την έκθεση Κας για τις υπηρεσίες για τρανσέξουαλ παιδιά, υπό την καθοδήγηση της παιδιάτρου βαρόνης Κας, η οποία διαπίστωσε ότι η NHS έστελνε παιδιά σε μια αμετάκλητη πορεία αλλαγής φύλου στην κλινική Tavistock.
Οι γιατροί εκεί συνταγογραφούσαν συστηματικά αναστολείς της εφηβείας, παρά την έλλειψη επαρκών στοιχείων για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους, και συχνά χωρίς αξιολόγηση για άλλες ψυχικές ή αναπτυξιακές διαταραχές. Ως αποτέλεσμα, η κλινική έκλεισε και η NHS άρχισε να υιοθετεί πιο «ολιστικές» περιφερειακές κλινικές φύλου, στο πλαίσιο ενός σχεδίου απομάκρυνσης από το αυστηρό ιατρικό μοντέλο.
Σήμερα η εθνική υπηρεσία υγείας της Βρετανίας υποστηρίζει ότι ακολουθεί τις συστάσεις της αναθεώρησης Κας να μην καθοριστεί όριο ηλικίας και ότι οποιαδήποτε φροντίδα για παιδιά κάτω των 7 ετών θα επικεντρώνεται στην υποστήριξη και την παροχή συμβουλών στην οικογένεια. Προτείνει επίσης ότι τα παιδιά που επιθυμούν να κάνουν φυλομετάβαση να εξετάζονται το συντομότερο δυνατό από επαγγελματίες υγείας, προκειμένου να εντοπίζονται και να αντιμετωπίζονται τυχόν προβλήματα ψυχικής υγείας ή νευροαναπτυξιακές διαταραχές.

Αποκάλυψη
Τον περασμένο μήνα η «Telegraph» αποκάλυψε ότι τα νέα σχέδια της NHS περιλαμβάνουν τον έλεγχο όλων των παιδιών για νευροαναπτυξιακές διαταραχές, όπως ο αυτισμός, καθώς και για την ψυχική τους υγεία.
Οι υπάρχουσες υπηρεσίες φύλου για παιδιά στη Βρετανία λειτουργούν στο νοσοκομείο Great Ormond Street στο Λονδίνο, στο Alder Hey Children’s Hospital στο Λίβερπουλ και στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία του Μπρίστολ. Μια άλλη υπηρεσία προγραμματίζεται για την ανατολική Αγγλία αργότερα φέτος.
Μέχρι στιγμής περίπου 250 παιδιά έχουν ήδη εξεταστεί από τις νέες υπηρεσίες φύλου, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί ώστε καθεμία υπηρεσία να μπορεί να εξυπηρετεί έως και 25 ασθενείς τον μήνα. Η NHS σχεδιάζει να επεκτείνει το δίκτυο αυτών των υπηρεσιών, φτάνοντας τις 7 ή 8 πανεθνικά, με στόχο τη δυνατότητα αξιολόγησης έως και 200 παιδιών κάθε μήνα.
Παρά τις προσπάθειες ενίσχυσης της δυναμικότητας, η λίστα αναμονής συνεχίζει να αυξάνεται. Στα τέλη Μαρτίου καταγράφηκαν 6.225 παιδιά σε αναμονή – αριθμός αυξημένος κατά 12% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο, όταν ανερχόταν σε 5.560. Ο μέσος χρόνος αναμονής για εξέταση έχει πλέον ξεπεράσει τα δύο χρόνια.
Ο καθηγητής James Palmer, διευθυντής της NHS για τις εξειδικευμένες υπηρεσίες, ανέφερε ότι τα παιδιά και οι οικογένειές τους «έχουν πρόσβαση σε υποστήριξη ψυχικής υγείας, εφόσον τη χρειάζονται», κατά την περίοδο της αναμονής.

Οι συστάσεις της έκθεσης Kas και η δημιουργία 4 κλινικών
Σε σχετική δήλωση, εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Υγείας σημείωσε:
«Συνεργαζόμαστε στενά με την NHS England για τη μεταρρύθμιση των υπηρεσιών φύλου για παιδιά, σύμφωνα με τις συστάσεις της έκθεσης Cass, με βασικό στόχο την παροχή έγκαιρης και ολιστικής υποστήριξης στους ανήλικους ασθενείς. Ηδη έχουν ξεκινήσει τη λειτουργία τους τρεις νέες κλινικές, ενώ μια τέταρτη αναμένεται να ανοίξει προσεχώς. Οι νέες αυτές δομές θα αυξήσουν σημαντικά την κλινική ικανότητα και θα συμβάλουν στη μείωση των χρόνων αναμονής, προσφέροντας ταυτόχρονα πιο άμεση και τοπική φροντίδα στους μικρούς ασθενείς».

Το δάκρυ της Τζάκρη...


Νόρα Ράλλη 

Είναι κάπως περίεργο, δεν είναι; Η γυναίκα, διαχρονικά -εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- ακριβώς επειδή έχανε το αίμα της, επειδή το σώμα της έχανε αίμα κάθε μήνα, θεωρούνταν μιαρή. Μίασμα. Λίγη. Υπό. Κατώτερη. Μη ικανά ικανή. Μη αρκετά αρκετή. Ο... άντρας, τώρα, ακριβώς επειδή χάνει το αίμα του μόνο στον αγώνα, στη μάχη, ως πολεμιστής, ως διεκδικητής, ως μαχητής -χάνει το αίμα του τιμημένα δηλαδή- θεωρείται ανώτερος, ηγετικός, δυναμικός, υπεράνω όλων. Και αυτό το αφήγημα δεν έχει να κάνει με σεξουαλικό προσανατολισμό. Είναι ξεκάθαρα ένας έμφυλος διαχωρισμός.
Ολα αυτά θα έπρεπε να ακούγονται ως οι μεγαλύτερες γελοιότητες του κόσμου, αν δεν ίσχυαν ως κανονικότητες. Και αν δεν γίνονταν αποδεκτές και από ένα μεγάλο (πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι φανταζόμαστε) τμήμα και του γυναικείου πληθυσμού. Αν δεν το ζούσαμε από τα μεγάλα αφηγήματα της Ιστορίας έως τις ρομαντικές -μην πω καμιά κουβέντα- λογοτεχνικές ιστορίες. Που πάντα η «πριγκιποπούλα» περιμένει να «σωθεί» από το «βασιλόπουλο». Που έρχεται πάντα με στολή. Και πάντα έχει κάποιου είδους τίτλο: ακόμα και ως ταπεινός ξυλοκόπος αν ξεκινήσει, να δεις που όλο και κάποιο βρομοπούλι θα του πει το μυστικό, όλο και κάποια προπεθαμένη γραία θα τον καθοδηγήσει, και ως τρισεύγενος, ραφινάτος νέος θα παρουσιαστεί μπροστά στο κορίτσι που θα θαμπωθεί από τα πλούτια και την αξιοσύνη του και θα τρέξει στην αγκαλιά του, για να γίνει δούλα και κυρά του.
Ναι - στην παγκόσμια κλασική λογοτεχνία, ως επί το πλείστον, οι έρωτες δεν φέρουν μόνο έμφυλο διαχωρισμό, αλλά και ταξικό: όλοι αστοί, όλοι αριστοκράτες και ο έρωτας στο τέλος κερδίζει, μαζί με το χρήμα. Ποτέ η Σταχτοπούτα δεν θα ξανακαθαρίσει το τζάκι της, λες και θα της κουλαίνονταν τα χέρια αν έριχνε ένα ξεσκόνισμα μια στο τόσο, ποτέ η Ωραία Κοιμωμένη δεν είπε να πιάσει μια δουλειά της προκοπής αφού το είδε - το γνέσιμο δεν της φτούρησε!
Είναι εντελώς περίεργο, δεν είναι; Με τα ίδια παραμύθια που μας μεγάλωσαν, με τα ίδια μάς γερνάνε κιόλας: είναι κάτι διαφορετικό δηλαδή η Τζάκρη; Που έχει πασούμια για εκατοντάδες παραμυθοραντισμένες κορασίδες και που δίχως ψηφίδα προσωπικού πολιτικού κεφαλαίου, απευθύνεται στον «πρίγκιπα» και «σωτήρα» της για να την ξαναφέρει στη ζωή; Δεν τα λέω εγώ - η ίδια τα είπε, κλαίγοντας, στο συνέδριο του κόμματος Κασσελάκη: «Δεν σας κρύβω ότι αν δεν είχα γνωρίσει τον Στέφανο Κασσελάκη μπορεί να τα είχα παρατήσει και η ίδια. Γιατί αναρωτιόμουν: Ως πότε θ' αντιστέκομαι; Πόσος χρόνος μού μένει ακόμα... μέχρι να ηττηθώ κι εγώ από αυτό το πανίσχυρο σύστημα;». Με κλάμα, τώρα, τα 'λεγε όλα τούτα. Τα ζούσε τύπου. Ωστόσο η Θεοδώρα δεν ηττήθηκε τελικά. Υπέμεινε, επέμεινε, γοβάτισε και κέρδισε. Ηρθε στη ζωή της κι ο Στέφανος και βρήκαν τα γοβάκια τη θέση τους και η καρδιά της αποκούμπι. Και ζήσαν αυτοί καλά...
... και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι άλλοι, ζήσαν ουσιαστικά. Οσο ζήσαν, μόνο έτσι ζήσαν. Με εντιμότητα και δίχως παραμυθιατζίδικα ποδήματα.
Δεν μπορώ παρά να επανέλθω σε εκείνον. Στον Χοσέ (Πέπε) Μουχίκα, που πέθανε -ναι, πέθανε-, αλλά όσο έζησε, μαζί με τη Λουσία έζησε, και ούτε ίντσα δεν παρέκκλινε από τα πιστεύω τους. Τα κοινά τους πιστεύω. Σπουδαία αγωνίστρια η Λουσία. Ομορφη. Ακέραιη. Βασανισμένη. Ολόκληρη πάντα, δίχως δεκανίκια. Και σαν έσμιξαν ξανά με τον Πέπε, έπειτα από 14 χρόνια στη φυλακή και την απομόνωση, πάλι στον αγώνα συμπορεύτηκαν. Ως ίσοι. Ως σύντροφοι. Τίποτα έμφυλο ή ταξικό. Κανένας διαχωρισμός. Ενα «μαζί» οι δυο τους, ένα «όλοι μαζί» για τον κόσμο. Με τον τρόπο που αγαπήθηκαν, με τον ίδιο τρόπο αγάπησαν και τον άνθρωπο και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην εξημέρωσή του: «Eχει 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους η Ουρουγουάη και εισάγει 27 εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια. Δουλεύουμε για να αγοράζουμε. Και ζούμε για να πληρώνουμε. Η πίστωση είναι θρησκεία. Οπότε την έχουμε πατήσει», είχε πει ο Πέπε.
Λίγα τα παπούτσια τους με τη Λουσία. Πολλά τα βήματά τους. Δίχως δάκρυ. Μόνο με γροθιά γεμάτη χώμα.

Η πρόσφατη ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων


του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η πρόσφατη ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων μπορεί να διακριθεί σε τρεις περιόδους.
Η πρώτη, σχετικά ανέμελη, περίοδος ανάπτυξης του ΟΣΕ ξεκίνησε το 1971, με την ίδρυση του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδας (ως διάδοχος των Σιδηρόδρομων Ελληνικού Κράτους – ΣΕΚ). Ήταν μια περίοδος εκτατικής ανάπτυξης που συμβάδιζε και αντανακλούσε την ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού με έντονα ορατό το στοιχείο της κοινωνικής αναδιανομής, της επιδίωξης αντιμετώπισης των περιφερειακών αντιθέσεων κ.λπ. Η περίοδος αυτή λήγει το 1996.
Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε το 1996 με την ίδρυση της ΕΡΓΟΣΕ και έληξε το 2017, με την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στην ιταλική κρατική εταιρεία Ferrovie dello Stato Italiane και τη μετονομασία της σε Hellenic Train. Σε αδρές γραμμές, είναι μια περίοδος οργανωσιακής διάσπασης και κατακερματισμού, συρρίκνωσης του μεταφορικού έργου και καταστροφικών πειραματισμών νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης. Στον κατατεμαχισμό και την απαξίωση του ΟΣΕ αντανακλάται η ευρύτερη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η λιτότητα και η κρίση.

Καταστροφικοί πειραματισμοί σε βάρος του ΟΣΕ και των επιβατών
Στην, ταραχώδη, δεύτερη περίοδο του ΟΣΕ ξεχωρίζουν πέντε ημερομηνίες σταθμοί:
  • 2001: Ιδρύθηκε η ΓΑΙΟΣΕ με σκοπό την εκμετάλλευση και τη διαχείριση της (μυθικής αξίας) ακίνητης περιουσίας του οργανισμού: 4.500 κτίρια, επιφάνειας 540.000 τετ. μ., γεωτεμάχια επιφάνειας 100.000 στρεμ. κ.λπ.
  • 2005: Ο κρατικός προϋπολογισμός ανέλαβε ζημιές του ΟΣΕ ύψους 4,5 δισ. ευρώ κι ο οργανισμός διασπάστηκε σε 2 εταιρείες. Τον Εθνικό Διαχειριστή Σιδηροδρομικής Υποδομής (ΕΔΙΣΥ ΑΕ), με αντικείμενο την υποδομή, και προίκα 150 εκατ. ευρώ, και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ με αντικείμενο την εκμετάλλευση (επιβατικά και εμπορικά δρομολόγια) και προίκα 100 εκατ. ευρώ.
  • 2008: Με αφορμή το ατύχημα στον Μπράλο (με συνέπεια το τραυματισμό 16 επιβατών), ο αρμόδιος υπουργός Κ. Χατζηδάκης εξήγγειλε σχέδιο ανασυγκρότησης του ΟΣΕ με τέσσερις άξονες: Ασφάλεια, διαφάνεια, εξυγίανση και ανάπτυξη. Παράλληλα, οι αρμοδιότητες του ΕΔΙΣΥ μεταφέρθηκαν στην ΕΡΓΟΣΕ, με τον αυστηρό όρο ότι θα τις υλοποιεί με εργολαβίες. Το ατύχημα στον Μπάλο έφερε στην επιφάνεια, ξανά, την διαφθορά, καθώς από τα 34 βαγόνια τα 14 ήταν υπεράριθμα, καταγράφτηκε υπέρβαρο 350 τόνων, κ.λπ. Δεδομένου του ατυχήματος στον Μπράλο και των επισημάνσεων που περιελάμβανε η πραγματογνωμοσύνη («ένα ατύχημα σαν το παρόν είναι δεδομένο ότι μπορεί να ξαναγίνει ανά πάσα στιγμή») το έγκλημα στα Τέμπη το 2023 μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν. Ο Κυρ. Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής το 2007, στη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό του 2008, κατακεραύνωσε τον «δημόσιο» ΟΣΕ δηλώνοντας ότι «με τα λεφτά που δίνουμε στον ΟΣΕ θα φτιάχναμε χιλιάδες ολοήμερους παιδικούς σταθμούς».
  • 2010: Με το νόμο 3891 επήλθε η μεγαλύτερη σε έκταση και βάθος αναδιάρθρωση τουοργανισμού, επί υπουργίας Δημ. Ρέππα. Ρέππας και Χατζηδάκης διεκδικούν επάξια τον τίτλο του ολετήρα των ελληνικών σιδηροδρόμων. Στον νόμο προβλεπόταν η μεταφορά στον κρατικό προϋπολογισμό χρεών ύψους 10,5 δισ. ευρώ έναντι της ανάληψης από το δημόσιο της ακίνητης περιουσίας του οργανισμού, το πέρασμα των υποδομών στη διαχείριση του ΟΣΕ και –το σημαντικότερο- η πώληση του 49% της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και η εκχώρηση του μάνατζμεντ. Στο νόμο προβλεπόταν η ίδρυση τεσσάρων εταιρειών: Ο κρατικός ΟΣΕ με ευθύνη τη συντήρηση και λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου (γραμμές, ηλεκτροκίνηση, τηλεδιοίκηση κ.α.). Η κρατική ΓΑΙΑΟΣΕ, με ευθύνη την ακίνητη περιουσία και το τροχαίο υλικό (από το 2018 πέρασε στο υπερ-Ταμείο). Η επίσης κρατική ΕΡΓΟΣΕ που θα αποτελούσε τον κατασκευαστικό βραχίονα των σιδηροδρομικών έργων, αναλαμβάνοντας επίσης διαγωνισμούς, συμβάσεις κ.α., και τέλος, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ με αντικείμενο την λειτουργία και την εκμετάλλευση.
  • 2012: Στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, ο τότε πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, προανήγγειλε την πώληση του ΟΣΕ αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν αποτελούσε μνημονιακή υποχρέωση! Επί κυβέρνησής του είδαν το φως της δημοσιότητας σενάρια πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έναντι 300 εκατ. ευρώ. Μεταξύ άλλων, ο ΣΥΡΙΖΑ τα κατήγγειλε ως ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κ.α.

Τρίτη και φαρμακερή περίοδος
Η τρίτη περίοδος των σιδηροδρόμων ξεκίνησε το 2017 με την ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, που μετονομάστηκε σε Hellenic Train (ΗΤ). Η συμφωνία ήταν καθαρά πολιτική και καθόλου τυχαία οριστικοποιήθηκε μεταξύ των πρωθυπουργών Ελλάδας και Ιταλίας, Τσίπρα και Τζεντιλόνι. Την εταιρεία διεκδικούσαν επίσης Κίνα και Ρωσία. Οι προσφορές τους αποκλείστηκαν από την ΕΕ, με κριτήρια αμιγώς πολιτικά ή καλύτερα γεωπολιτικά. Για να αποτραπεί η διείσδυσή τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το αντίτιμο που κατέβαλε η κρατική ιταλική εταιρεία Ferrovie Dello Stato Italiano ανήλθε στο εξευτελιστικά χαμηλό ποσό των 45 εκατ. ευρώ.
Το 2019 η ΗΤ επέκτεινε τη δράση της εξαγοράζοντας το 100% της Ελληνικής Εταιρείας Συντήρησης Σιδηροδρομικού Τροχαίου Υλικού (ΕΕΣΣΤΥ) έναντι 22 εκατ. ευρώ.
Το 2022 επί ΝΔ και υπουργίας Κ. Καραμανλή αναθεωρήθηκε η σύμβαση του ελληνικού δημοσίου με την ΗΤ. Βάσει της νέας σύμβασης η ΗΤ θα επιδοτείται από 50 ως 62 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση για την πραγματοποίηση δρομολογίων σε άγονες γραμμές. Το συγκεκριμένο ποσό ορίστηκε αυθαίρετα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια οικονομοτεχνική μελέτη που να δείχνει βάσει κόστους και εσόδων (εισιτηρίων) ποιές γραμμές και ποια δρομολόγια είναι ζημιογόνα. Ενδεικτικό στοιχείο της αδιαφάνειας είναι ότι ως άγονη γραμμή έχει χαρακτηριστεί ακόμη και το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Το σημαντικότερο μέρος της συμφωνίας αφορούσε την απαλλαγή της ΗΤ από την υποχρέωση πραγματοποίησης επενδύσεων ύψους 645 εκατ. ευρώ όπως είχε αρχικώς συμφωνηθεί. Η υποχρέωση για νέες επενδύσεις ανέρχεται στο εξευτελιστικό ποσό των 62 εκατ. ευρώ. Με την τροποποιημένη σύμβαση επομένως χαρίστηκαν στην ΗΤ συμβατικές υποχρεώσεις για επενδύσεις ύψους 623 εκατ. ευρώ. Η αναθεωρημένη συμφωνία δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα, εγείροντας βάσιμες υποψίες για πολλά ακόμη σκανδαλώδη άρθρα.
Η τρίτη περίοδος της ιδιωτικοποίησης κορυφώθηκε με το έγκλημα στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023, αλλά δεν έληξε τότε. Η απαξίωση του ελληνικού σιδηροδρόμου συνεχίζεται αμείωτη παρά τις πομπώδεις εξαγγελίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Καθοριστικός ο ρόλος της ΕΕ
Από την δεκαετία του 1990 ακόμη η ΕΕ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη. Καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισε η Οδηγία 440/1991 που επέβαλε τον διαχωρισμό υποδομής και εκμετάλλευσης. Όπως συνέβη και σε άλλες κοινωφελείς υπηρεσίες (ενέργεια, νερό) με αυτό τον τρόπο η ΕΕ διευκόλυνε το ξεπούλημα όσο – όσο της πάλαι ποτέ κρατικής περιουσίας αφήνοντας στο δημόσιο την δαπανηρή υποδομή και εκχωρώντας στους ιδιώτες την κερδοφόρα εκμετάλλευση. Η εμπειρία ωστόσο έδειξε ότι ο συγκεκριμένος διαχωρισμός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα τόσο σύνθετων έργων. Η εμπειρία όχι μόνο των Τεμπών αλλά και της ενέργειας δείχνει ότι υποδομές και λειτουργία αποτελούν αδιαίρετο σύνολο! Οι δεσμεύσεις του έλληνα πρωθυπουργού από την Ιταλία με αφορμή την επίσκεψή του στις 12 Μαΐου για πραγματοποίηση επενδύσεων στην υποδομή ύψους 450 εκατ. ως όρο για την αγορά νέων αμαξοστοιχιών από την ιταλική μητρική εταιρεία έδειξε ότι υποδομές και εκμετάλλευση αποτελούν ενιαίο και αδιαχώριστο σύνολο.
Η ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου υλοποιήθηκε με όργανο τα τέσσερα «σιδηροδρομικά πακέτα» που σταδιακά μεν αλλά σχεδιασμένα πέτυχαν την αλλαγή της ιδιοκτησίας. Το πρώτο (2001) «απελευθέρωνε» τις διασυνοριακές μεταφορές φορτίου, εισήγαγε την αρχή της μη διάκρισης για την παροχή υπηρεσιών σε όλη την έκταση της ΕΕ κ.α. Η βιασύνη της ΕΕ για την υιοθέτηση και την εφαρμογή του από τα κράτη μέλη ήταν τόσο μεγάλη ώστε ξεκίνησε προδικαστικές διαδικασίες εναντίον 13 χωρών που καθυστερούσαν την ενσωμάτωση και υλοποίησή του. Μεταξύ αυτών ήταν η Ελλάδα, η Γαλλία κ.α. Η Γερμανία, που σήμερα έχει ένα από τα πιο απαρχαιωμένα δίκτυα στην Ευρώπη, τότε πρωτοστατούσε στις πιέσεις για άνοιγμα της αγοράς. Στην προμετωπίδα του δεύτερου «σιδηροδρομικού πακέτου» (2004) ήταν η πλήρης απελευθέρωση όλων των εμπορευματικών μεταφορών από το 2007 και η δημιουργία ενός ενιαίου σιδηροδρομικού χώρου. Το τρίτο «σιδηροδρομικό πακέτο» (2007) περιλάμβανε την απελευθέρωση των διεθνών επιβατικών μεταφορών από το 2010 και την δυνατότητα κάθε εταιρείας να δραστηριοποιείται σε όλη την έκταση της ΕΕ. Το τέταρτο «πακέτο» (2016) περιλάμβανε 6 νομοθετικές οδηγίες για την εναρμόνιση των πλαισίων των κρατών μελών υπό την ομπρέλα του Οργανισμού Σιδηροδρόμων της ΕΕ, με στόχο τη δημιουργία ενός «Ενιαίου Ευρωπαϊκού Σιδηροδρομικού Χώρου».
Η κίνηση – ματ για την ιδιωτικοποίηση του ελληνικού σιδηροδρόμου ήρθε με την απειλή του προστίμου. Αυτό τον εκβιασμό τον έχουμε δει και σε άλλες ιδιωτικοποιήσεις, όπως στην ΛΑΡΚΟ. Στην περίπτωση του ΟΣΕ η ιδιωτικοποίηση ήταν η μοναδική οδός διαφυγής από την επιβολή προστίμου για την παραβίαση, υποτίθεται, των κανόνων ανταγωνισμού μέσω κρατικών ενισχύσεων που καταβλήθηκαν από το 2011. Η στάση της ΕΕ από σκανδαλώδης έγινε προκλητική όταν αποδέχθηκε την διαγραφή χρεών ύψους 692 εκατ. ευρώ για να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση. Κι έτσι η ΕΕ που θεώρησε αιτία οικονομικού πολέμου τις κρατικές ενισχύσεις στον ελληνικό σιδηρόδρομο από το 2011, το 2017 τις αποδέχθηκε αναντίρρητα κι άναψε το πράσινο φως για την ιδιωτικοποίησή του.
Το ξεπούλημα του ΟΣΕ (μαζί με τον ΟΛΠ, το Ελληνικό, τα περιφερειακά αεροδρόμια κ.α.) αποτελούσε απαράβατο όρο του τρίτου μνημονίου που υπογράφτηκε το 2015. Τότε, η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία έγινε με αντάλλαγμα ένα μαζικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Η Ιταλία έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, επεκτείνοντας το πεδίο δράσης της κρατικής της εταιρείας σιδηροδρόμων και, με την πολιτική ανάπτυξης που ακολούθησε στη συνέχεια, απέτρεψε έναν δυνητικό ανταγωνιστή να προσφέρει ένα σύνολο υπηρεσιών (μεταφοράς και μετακίνησης) που θα απειλούσε τους ιταλικούς σιδηροδρόμους. Το έγκλημα των Τεμπών, ακούσια προφανώς, έδιωξε από την Ελλάδα τουρίστες – λάτρεις των σιδηροδρομικών ταξιδιών και ωφέλησε τις ιταλικές γραμμές.
Σε αδρές γραμμές, δύο ήταν τα ζητούμενα της ΕΕ από την πολιτική της για τους σιδηροδρόμους. Πρώτο, η ενδυνάμωση των σιδηροδρομικών μεταφορών ως μέσο για την υλοποίηση και επιτάχυνση της ενιαίας αγοράς εμπορευμάτων. Δεύτερο, η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση της αγοράς, προς όφελος των μεγάλων σιδηροδρομικών εταιρειών. Στην πορεία ωστόσο, εκεί που οι σχεδιασμοί των επιτελείων υλοποιούνται σε ένα πλαίσιο κτηνώδους καπιταλιστικού ανταγωνισμού, αυτοί οι δύο στόχοι αποδείχθηκαν αλληλοσυγκρουόμενοι. Η εξαγορά των μικρότερων εταιρειών (πχ ΟΣΕ) και η επέκταση εκτός συνόρων των μεγάλων (Ferrovie dello Stato Italiane) ως αποτέλεσμα είχε όχι την ενοποίηση του δικτύου σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά την δημιουργία μιας μεγάλης μαύρης τρύπας, όση η Ελλάδα, με κέντρο τα Τέμπη… Και την έξοδο της Ελλάδας από τον σιδηροδρομικό χάρτη της Ευρώπης.

Δεινά οικονομικά αποτελέσματα της ΗΤ
Πολλά, ενδιαφέροντα και όχι και τόσο καθησυχαστικά στοιχεία, για τη βιωσιμότητα της εταιρείας, προκύπτουν από μια ματιά στις οικονομικές καταστάσεις της ΗΤ. Οι εγγραφές τους χρήζουν περαιτέρω μελέτης, επεξεργασίας και δημόσιας συζήτησης. Ξεχωρίζω ωστόσο τρία μεγέθη.

1. Μείωση αριθμού εργαζομένων
Ο ενιαίος οργανισμός το 2008 απασχολούσε 7.000 εργαζόμενους και το 2010 απασχολούσε 6.000. 
Το 2023, όπως φαίνεται στο διάγραμμα απασχολούσε 1.969 (1.247 η ΗΤ και 722 ο ΟΣΕ). Δηλαδή, σε 15 χρόνια ο Οργανισμός  έχασε το 72% του προσωπικού του ή δούλευε με το 28% των εργαζομένων του 2010!

Διάγραμμα 1


2. Ζημιές ρεκόρ
Με βάση, τις οικονομικές καταστάσεις του οργανισμού, τα τελευταία 8 χρόνια (2016-2023) μόνο 3χρόνια εμφάνισε κέρδη (2016, 2019, 2021). Οι ζημιές του 2023 έφτασαν σε επίπεδο ρεκόρ, ξεπερνώντας τα 65 εκατ. ευρώ! Δύο βασικά συμπεράσματα προκύπτουν: Για τις ζημιές του παρελθόντος δεν έφταιγε το «κακό και σπάταλο δημόσιο» και για τις ζημιές του σήμερα δεν φταίνε οι «υπεράριθμοι» υπάλληλοι! 

Διάγραμμα 2

Αν οι ιδιώτες αποδείχθηκαν εξ ίσου άχρηστοι με τους κομματικούς μάνατζερ του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ να εξασφαλίσουν οικονομική βιωσιμότητα και κέρδη, μήπως πρέπει να γίνει μια γενναία, δημόσια παραδοχή ότι η σιδηροδρομική δραστηριότητα στην Ελλάδα είναι εγγενώς ζημιογόνα και να περάσει στο δημόσιο;

3. Εκτίναξη δανεισμού
Η ΗΤ δεν συσσωρεύει μόνο ζημιές αλλά και χρέη. Με βάση τις οικονομικές της καταστάσεις, από το
2019 οι δανειακές της υποχρεώσεις αυξάνονται υπέρμετρα και κατακόρυφα, για να φτάσουν σε 4 χρόνια να τετραπλασιαστούν: Από 23 εκατ. ευρώ το 2019 σε 125 εκατ. το 2023! 

Διάγραμμα  3

Επομένως, τα θεμέλια της ΗΤ είναι σαθρά κι εγκυμονούν δυσάρεστες εκπλήξεις. Εκπλήξεις προκαλούν και διάφοροι δευτερογενείς αριθμοδείκτες που προκύπτουν αν συνδυάσουμε και συγκρίνουμε κονδύλια των οικονομικών καταστάσεων…
Η ΗΤ δεν αποτελεί εξαίρεση. Αυτό ακριβώς το μοντέλο (συρρίκνωση και υποβάθμιση κυρίως έργου – οικονομικές ζημιές – εκτόξευση του δανεισμού) διακρίνει σχεδόν όλες τις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ιδιωτικές εταιρείες ύδρευσης στην Αγγλία. Και κάπου μέσα στη συρρίκνωση, τα χρέη και τις ζημιές, μυθικοί μισθοί των μάνατζερ και άδειασμα των αποχετεύσεων στα ποτάμια με αποτέλεσμα να δηλητηριαστεί ακόμη και ο Τάμεσης, διαμορφώνουν ένα εντελώς δυστοπικό σκηνικό που παραπέμπει στα πρώτα χρόνια της Βιομηχανικής Επανάστασης.

Συμπεράσματα
Σήμερα, η αδυναμία ή ανικανότητα των ιδιωτικών εταιρειών στη διαχείριση των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα είναι πασιφανής, όποιο κριτήριο κι αν χρησιμοποιήσουμε. Υπό την μορφή τίτλων, κι ενώ πρέπει πολλά ακόμη να ερευνηθούν και να γραφτούν για την Hellenic Train, με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι η λεγόμενη απελευθέρωση και η ιδιωτικοποίηση των ελληνικών σιδηροδρόμων αποδείχθηκε κοινωνική και οικονομική πανωλεθρία.
  • Οι θέσεις εργασίας και οι αμοιβές του προσωπικού μειώθηκαν.
  • Το μεταφορικό έργο συρρικνώθηκε.
  • Το περιβάλλον επιβαρύνθηκε.
  • Το εισόδημα επλήγη λόγω των αυξήσεων στα εισιτήρια.
  • Ο κρατικός προϋπολογισμός φορτώθηκε με νέα βάρη .
  • Τα συνδικαλιστικά και εργατικά δικαιώματα καταργήθηκαν, με κραυγαλέα περίπτωση την απόλυση του Κ. Γενηδούνια.
  • Η ασφάλεια εξαϋλώθηκε από την πυρόσφαιρα που προκάλεσαν τα παράνομα εύφλεκτα υλικά που μετέφερε η αμαξοστοιχία στα Τέμπη.
Από την υποβάθμιση των ελληνικών σιδηροδρόμων ωφελημένοι ήταν ένα σύμπλεγμα συμφερόντων που αποτελείται από:
  • Μονοπώλιο των ΚΤΕΛ.
  • Αεροπορικές εταιρείες Aegean & Sky.
  • Ενεργειακοί ολιγάρχες λόγω πωλήσεων καυσίμων.
  • Παραχωρησιούχοι αυτοκινητοδρόμων (κατασκευαστικές, τράπεζες κοκ).
  • Μεγάλα κράτη – μέλη ΕΕ που είναι ταυτόχρονα έδρες αυτοκινητοβιομηχανιών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) & έλληνες εισαγωγείς ΙΧ.
Το παραπάνω κείμενο στηρίχθηκε σε εισήγηση που πραγματοποιήθηκε σε διαδικτυακή εκδήλωση του «Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης» στις 5 Μαΐου 2025. Τίτλος της εκδήλωσης ήταν: «Οι επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων στον τομέα των μεταφορών στην Ελλάδα».

Δευτέρα 26 Μαΐου 2025

"Η Μάχη της Κρήτης"Η Γεωπολιτική της σημασία στο σήμερα & Άγνωστες πτυχές της με σπάνια ντοκουμέντα


Στις "Αντιθέσεις", μια εκπομπή με σπάνια και αποκαλυπτικά ντοκουμέντα, 84 χρόνια από την ηρωϊκή και παλλαϊκή αντίσταση της Κρήτης με τον παγκόσμιο αντίκτυπο και την γεωπολιτική προβολή στο σήμερα.
Το τίμημα της αντίστασης και οι  συνέπειες  στην μοναδική στο είδος της, αλλά και την παγκόσμια  απήχηση που είχε - την "Μάχη της Κρήτης" - από τις 20 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου
Τα συστηματικά αντίποινα του Γερμανικού στρατού Κατοχής, στο θέατρο των επιχειρήσεων  αλλά και  από την πρώτη κιόλας ημέρα μετά το τέλος  αυτών …
Η γεωπολιτική σημασία της Κρήτης στην Ανατολική Μεσόγειο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γεωστρατηγικές τοποθετήσεις και η προβολή στις σημερινές καταστάσεις
Στο στούντιο των "Αντιθέσεων" ο Ιστορικός Ερευνητής Κώστας Μαμαλάκης
Στην εκπομπή παρεμβαίνουν:

  • Η σκηνοθέτις- ερευνήτρια  Βίκη Αρβελάκη με το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ "Λουλούδια που μαράθηκαν νωρίς"
  • και ο Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας, Γιώργος Μαργαρίτης
Στην εκπομπή παρουσιάζεται σπάνιο φωτογραφικό υλικό της "Μάχης της Κρήτης"  και οι συγκλονιστικές συνεντεύξεις μαθητών-φοιτητών-εκπαιδευτικών και καθηγητών από την Γερμανία, μετά την προβολή ντοκιμαντέρ για τις Γερμανικές φρικαλεότητες στη Κρήτη
Ποιο και πως επικαιροποιείται στις ημέρες μας, ως  το πολλαπλό μήνυμα της "Μάχης της Κρήτης" στη σύγχρονη γεωπολιτική ανακατανομή ισχύος  και η μεταβλητή της ενεργούς συμμετοχής του λαϊκού παράγοντα στην παλλαϊκή άμυνα.
📺 "ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ" με τον Γιώργο Σαχίνη στην ΚΡΗΤΗ TV

ΣΤΑΘΗΣ: Λόγια άσφαιρα, πράξεις ανύπαρκτες…


ΣΤΑΘΗΣ

Η είσοδος της Τουρκίας στα ιερά άδυτα της εκκολαπτόμενης Ευρωπαϊκής Άμυνας (και επιθετικότητας) συνιστά για την κατοχική χώρα επιτυχία ιστορικών διαστάσεων.
Η είσοδος αυτή θεμελιώνει την τουρκική επιθετική (και συνεχώς διευρυνόμενη) ατζέντα εναντίον της χώρας μας και της δίνει εμπράγματη (αξίας δισεκατομμυρίων) υπόσταση.
Δεν είναι αποθαρρυντικό, είναι καταστροφικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη.
Δεν μπορούσε ή δεν ήθελε;
Μπορούσε! Μπορούσε να υπερκάμψει το τέχνασμα των Ευρωπαίων ότι πρόκειται για «βιομηχανικό» ζήτημα και να απειλήσει με βέτο παντού αλλού. Μπορούσε να υπερκάμψει το τέχνασμα της «απόφασης με πλειοψηφία», απειλώντας με βέτο όπου χρειάζεται απόφαση με ομοφωνία.
Μπορούσε ,αλλά δεν το έκανε, άρε δεν ήθελε.
Γιατί δεν ήθελε;
Διότι μια κυβέρνηση υποτελής στο δυτικό Διευθυντήριο, η οποία ταυροχρόνως ακολουθεί πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία, δεν θέλει να υπερασπισθεί τα εθνικά συμφέροντα επειδή έχει άλλες προτεραιότητες. Όπως η λεηλασία της χώρας -κάτι που βλέπουμε να γίνεται γύρω μας διαρκώς και παντού.
Βεβαίως η κυβέρνηση όλα αυτά τα προσπερνάει διά της λούφας και της παραλλαγής «ανεβάζει» θέματα και προκαλεί συζητήσεις για ζητήματα όπως η βία (!) στα Πανεπιστήμια ή η αξιολόγηση (κι εν τέλει η μονιμότητα) των δημοσίων υπαλλήλων.
Θέματα πιασάρικα, «συμπαθή» στο πιο αντιδραστικό τμήμα της εκλογικής βάσης της κυβέρνησης πλην όμως ήσσονος σημασίας.
Η αναλογία «Τουρκία» – «βία στα Πανεπιστήμια» στην (κατευθυνόμενη άλλωστε) δημόσια συζήτηση είναι 1 προς 100!
Μόνον οι ανήσυχοι εκ των πολιτών αντιλαμβάνονται τις τραγικές εξελίξεις για τη χώρα μας, αλλά αυτοί σχεδόν διώκονται και πάντως συκοφαντούνται από κι όχι μόνον από την κυβέρνηση, αλλά και όλα τα συνένοχα κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και τα συναφή…

Αξιολόγηση διεφθαρμένων


από τον Lemmy

Ο Κυριάκος έβγαλε στη φόρα την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, για να βελτιώσει τα ποσοστά του που κινούνται πέριξ του 20%.  Νομίζει πως το θέμα αυτό συγκινεί τους πάντες και όλοι θα τον αποθεώσουν. Κάνει όμως ένα λάθος. Δεν συνυπολογίζει το γεγονός πως αξιολόγηση και απόλυση ζητάνε μεν σχεδόν όλοι, αλλά για τον ίδιο.
Έβλεπα στην τηλεόραση τους νεοδημοκράτες με υπεροπτικό ύφος  να λένε πως παντού στην Ευρώπη υπάρχει αξιολόγηση και όχι μονιμότητα. Αυτό είναι ψέμα φυσικά. Τα σοβαρά κράτη, όπως Γερμανία και Γαλλία, αλλά και άλλα, έχουν όλα μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Μόνον κάποια ακραία νεοφιλελεύθερα την έχουν καταργήσει.
Φυσικά παντού υπάρχει αξιολόγηση. Αλλά τι είναι αξιολόγηση;  Είναι οι τακτικές επιθεωρήσεις ειδικών στελεχών, αρχών που έχουν με διαφάνεια τοποθετηθεί, να κρίνουν την απόδοση των δημοσίων υπηρεσιών και να αξιολογούν και τους υπαλλήλους. Όχι όμως με σκοπό να τους απολύσουν, αλλά με σκοπό να τους βοηθήσουν να αποδίδουν καλύτερα.
Στη δική μας χώρα όμως, όπου το δημόσιο έχει ήδη πουληθεί σε μεγάλο μέρος του σε ιδιωτικά κεφάλαια, όπου κυβερνάνε κομματικές συμμορίες, η αξιολόγηση που κραδαίνει ο Κυριάκος είναι απλώς προστάδιο απολύσεων. Δεν ενδιαφέρεται ο άνθρωπος για τη βελτίωση του δημοσίου. Τον απασχολεί η πλήρης αντικατάστασή του από ιδιωτικές εταιρείες και η απόλυση των υπολοίπων δημοσίων υπαλλήλων.
Ο Μητσοτάκης και η παρέα του συνεχίζουν έτσι το έργο των δανειστών, οι οποίοι υποχρέωσαν τις ελληνικές κυβερνήσεις να πουλήσουν όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, ακόμα και σε στρατηγικούς τομείς, όπως η ενέργεια, οι μεταφορές και οι επικοινωνίες. Αυτή τη στιγμή έχουν πουληθεί σχεδόν τα πάντα.  ΔΕΗ, ΟΤΕ, τράπεζες, λιμάνια, αεροδρόμια, τραίνα, λεωφορεία,  πλοία, χωράφια, κατασκευαστικές,  αιγιαλοί και έρχονται πανεπιστήμια και νοσοκομεία – παντού ο Έλληνας βλέπει τη χώρα του να αλλάζει χέρια, να γίνεται ιδιοκτησία του ξένου κεφαλαίου.
Και μετά από όλα αυτά ο Κυριάκος θέλει να τελειώσει και τους δημοσίους υπαλλήλους που έχουν απομείνει, με το πρόσχημα της δήθεν αξιολόγησης. Και ποιος είναι αυτός που σκοπεύει να μας αξιολογήσει; Ο ίδιος; Ο Φλωρίδης; Ο Γεραπετρίτης; Ποιος ακριβώς;
Όταν μιλάμε για αξιολόγηση και για δημοσίους υπαλλήλους, δεν πρέπει να μιλάμε με τρόπο θεωρητικό, σαν να έχουμε απέναντί μας ένα τυπικό δυτικό κράτος. Η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία. Είναι ένα κράτος πλήρως διεφθαρμένο.
Οπότε, σε ένα τέτοιο κράτος, δεν μπορεί να τεθεί ζήτημα αξιολόγησης του δημοσίου. Διότι δεν υπάρχει εκτελεστική και δικαστική εξουσία, η οποία να έχει το κύρος να απαιτεί αξιολογήσεις. Μια κυβέρνηση και μια δικαιοσύνη που έχουν στις πλάτες τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, δεν είναι σε θέση να ζητάνε αξιολόγηση. Αυτοί δεν βάλανε φανάρια να περνάνε τα τραίνα και σκότωσαν 57 παιδιά, θα έρθουν να με αξιολογήσουν; Με ποιο ηθικό ανάστημα; Με ποιο προσόν;
Ας το καταλάβουν. Τίθεται σοβαρό ζήτημα αξιολόγησης, αλλά δικό τους. Δεν θα απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί οι ίδιοι πρόκειται να απολυθούν. Και τις αξιολογήσεις και τις απολύσεις δεν τις αποφασίζει ο κάθε περαστικός πρωθυπουργός, αλλά τις αποφασίζει ο λαός. Όλες αυτές οι αποφάσεις είναι αποκλειστικά δικές του.
Και η πρώτη απόφαση που θα πάρει είναι να διώξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Πηγή : www.antinews.gr

Με σχεδιασμό Τράμπ και… αφωνία Μητσοτάκη η γενοκτονία στη Γάζα


Ο δυτικός ουμανισμός χρεοκόπησε προ πολλού: απόλυτα κυνικοί, δίχως ίχνος πολιτικής ενσυναίσθησης, οι ηγέτες του 21ου αιώνα

 
γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Την 19η Μαΐου 2025, ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, οι πολιτικοί μας ταγοί (Τασούλας, Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Κουτσούμπας, Φάμελλος, Βελοπούλος κ.α.) έγραψαν ωραίους δεκάρικους λόγους εις μνήμην των 350.000  σφαγιασθέντων Ελλήνων του Πόντου απ’ τους Νεότουρκους εθνικιστές του Κεμάλ Ατατούρκ, 106 χρόνια πριν, τους δημοσίευσαν στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ξεμπέρδεψαν…  
Την ίδια μέρα – όπως και τις προηγούμενες και τις επόμενες – εξελισσόταν η επιχείρηση ολοκλήρωσης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων στη Γάζα από τον Ισραηλινό σφαγέα αμάχων Μπενιαμίν Νετανιάχου και τους άνδρες του («14.000 βρέφη κινδυνεύουν να πεθάνουν μέσα στις επόμενες 48 ώρες», προειδοποιούσε ανώτερος αξιωματούχος του ΟΗΕ) κι ούτε κουβέντα από τους πολιτικούς μας ταγούς: ούτε καν ίχνη στοιχειώδους πολιτικής ενσυναίσθησης για μια  κάποια (ρητορική, έστω) σύνδεση της γενοκτονίας των Ποντίων της 19ης Μαΐου του 1919 με τη Γενοκτονία των Παλαιστινίων της 19ης Μαΐου 2025, μιας γενοκτονίας που εξελισσόταν δίπλα τους / δίπλα μας, στη γειτονιά τους / τη γειτονιά μας. «Γενοκτονία σε απευθείας μετάδοση» την αποκάλεσε η Διεθνής Αμνηστία και πολλοί αξιωματούχοι του ΟΗΕ, μα οι… πολιτικοί μας ταγοί, ούτε φωνή – ούτε ακρόαση…
Ποιος Μητσοτάκης και ποιος Τασούλας, ποιος Μακρόν και ποιος Τραμπ, ποιος Πούτιν και ποια Μελόνι; Γνωρίζουμε καλά πως ο δυτικός ουμανισμός χρεοκόπησε προ πολλού, μαζί του και οι πολιτικοί ηγέτες μας και η πολιτική τους: Ο απόλυτος κυνισμός και μία μεγάλη βιολογική ζωτικότητα είναι ό,τι απέμεινε από την φιλελεύθερη, ή σοσιαλιστική, ή επαναστατική τους πίστη και τους διατηρεί στην εξουσία, ενεργητικά, στον αγώνα για την εξουσία – την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας όσον αφορά τις απομείνασες «μεγάλες δυνάμεις» και τους «ηγέτες» τους, το Imperium Mundi σύμφωνα με τον προφητικό ορισμό του Σπένγκλερ: η μάχη της ηγεμονίας για την γεωπολιτική ηγεμονία –  η μάχη της πολιτικής εξουσίας για την οικονομική εξουσία εαυτών και αλλήλων!..
Ωστόσο, δυό μέρες μετά (σ. σ: την περασμένη Τετάρτη),  Γαλλία, Βρετανία, Καναδάς και κάποιες, ακόμα χώρες της Δύσης, «απαίτησαν από το Ισραήλ να σταματήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, το μπλοκάρισμα της ανθρωπιστικής βοήθειας και τις απειλές για εκτοπισμό των Παλαιστινίων απ’ τη Γάζα», σύμφωνα με το διεθνές ρεπορτάζ. Σε δικιά μας… ουμανιστική μετάφραση, «Γαλλία, Βρετανία και Καναδάς… απαίτησαν από τον εγκληματία πολέμου Νετανιάχου να βάλει στοπ στη γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας – να σταματήσει τις επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης της Γάζας, αν θέλετε»…  
«Χρειάστηκαν σχεδόν τρεις μήνες πλήρους αποκλεισμού της Γάζας από τον πρωθυπουργό Νετανιάχου για να εξαντληθεί το πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο του Ισραήλ σε τέτοιο βαθμό ώστε να στραφούν εναντίον του ακόμα και οι κυβερνήσεις χωρών που διατηρούν παραδοσιακά στενές σχέσεις με το εβραϊκό κράτος», (σ. σ: όπως η Γαλλία, η Βρετανία και ο Καναδάς) σχολίαζε καυστικά ο συνάδελφος Στρατής Αγγελής, σε σχετικό άρθρο του στο «Βήμα».
Πάλι καλά... Ο δικός μας (ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης), παλαντζάροντας στη γραμμή της πλήρους (αρχικά) και μερικής (αργότερα) δημόσιας διπλωματικής αφωνίας απέναντι στις ακρότητες του εβραϊκού κράτους, ταυτίστηκε επί της ουσίας με τον σφαγέα αμάχων Ισραηλινό ομόλογό του. Αρχικά ιδιαίτερα όταν, με μπροστινό τον Τραμπικό οσφυοκάμπτη υπουργό του, έχτιζε γέφυρες  με το εγκληματικό καθεστώς Νετανιάχου για το… καλό της Ευρώπης δήθεν: ισχυριζόμενος, διά στόματος Γ. Γεραπετρίτη, ότι «αυτή τη στιγμή η διάρρηξη των σχέσεων (σ. σ: των σχέσεων ΕΕ – Ισραήλ) δεν θα ωφελήσει το σχέδιο ειρήνευσης»…
Το «σχέδιο Ριβιέρα» του Ντόναλντ Τράμπ για τη Γάζα, δηλαδή. Που προέβλεπε «την κατοχή ολόκληρης της Λωρίδας της Γάζας, τον εκτοπισμό («την γενοκτονία», μεταφράζω εγώ) και τη συγκέντρωση του πληθυσμού στο νότο, τη διανομή βοήθειας σε λίγα σημεία, με παράκαμψη ακόμα και απομάκρυνση των υπηρεσιών αρωγής του ΟΗΕ»! Το οποίο…  σχέδιο έθεσε (εξέθεσε, μεταφράζω εγώ) ως προαπαιτούμενο (sic)  για τον τερματισμό του πολέμου στο προχθεσινό του διάγγελμα ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, διακηρύσσοντας ότι «Ο πόλεμος θα τελειώσει με την εφαρμογή του σχεδίου Τραμπ»!..
Εν κατακλείδι, ο ιστορικός του μέλλοντος οφείλει να γράψει ότι την «σφαγή» ετούτη – την εν εξελίξει γενοκτονία τούτη, αν θέλετε (όπως και την προπέρσινη  σφαγή πεντακοσίων και πλέον αμάχων γυναικόπαιδων στο  Νοσοκομείο της Γάζας, όπως κι εκείνη της 13ης Μαΐου 2018  με τους 58 νεκρούς και τους 2.700 τραυματίες Παλαιστίνιους διαδηλωτές κατά της εγκατάστασης της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ) επιμελήθηκε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο αποκαλούμενος και «γιος» του σφαγέα αμάχων στη Σάμπρα και Σατίλα, Αριέλ Σαρόν, με τη δεξιοτεχνική… σχεδιαστική σύμπραξη  του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ!..
Με ελάχιστη δόση υπερβολής και ιστορικής σχολαστικότητας, άλλωστε, θα μπορούσε να αναφερθεί και στη διακριτική στήριξη του… «σχεδίου Ριβιέρα» απ’ τον δικό μας (τον Έλληνα πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη) δια στόματος του μπροστινού του Τραμπικού οσφυοκάμπτη υπουργού, Γ. Γεραπετρίτη…     
ΥΓ: Μετά από 593 ημέρες πολέμου, που πυροδότησε η επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι μετρούν πάνω από 53.500 νεκρούς, ανάμεσά τους 15.000 παιδιά. H υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για την ισότητα των φύλων (UN Women) εκτιμά ότι μεταξύ των νεκρών στη Γάζα είναι περισσότερες από 28.000 γυναίκες και κορίτσια, ενώ άλλη υπηρεσία του διεθνούς οργανισμού (UNFPA) υπολογίζει ότι υποσιτίζονται πάνω από 11.000 Παλαιστίνιες σε κατάσταση εγκυμοσύνης.

Η μονιμότητα είναι κακή… εκτός αν λέγεσαι Μητσοτάκης...


Και πού ακούστηκε, παρακαλώ, πολιτικός της ΝΔ να ενοχλείται από τη μονιμότητα; Αυτό είναι σαν εστιάτορας να έχει αλλεργία στο λάδι

Ιωάννα Λιούτα 
(Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια)
 
Αν η Νέα Δημοκρατία ήταν σειρά στο Netflix, θα λεγόταν «πώς να απολύσεις τον Δημόσιο Υπάλληλο σε 10 βήματα». Και φυσικά, ο Κυριάκος θα είχε τον ρόλο του αυστηρού διευθυντή που μισεί τη μονιμότητα... εκτός αν πρόκειται για τη δική του οικογένεια...
Γιατί, ας είμαστε σοβαροί: όταν ο Μητσοτάκης μιλά για το «τέλος της μονιμότητας», δεν εννοεί τα συγγενικά ρετιρέ που έχουν χτιστεί πάνω στο Δημόσιο από την εποχή του Μινωικού Πολιτισμού μέχρι την ΕΡΤ των ημερών μας. Αυτοί είναι οι καλοί μονιμάδες, οι premium χρήστες του Δημοσίου. Εσύ είσαι απλώς το free trial.
Και ξαφνικά, μας λέει πως θέλει «θεσμική κατοχύρωση της αξιολόγησης». Γιατί όχι; Κάθε φορά που ο Κυριάκος ακούει τη λέξη «αξιολόγηση», ανάβει ένα κεράκι στον Σόιμπλε. Μιλά για αποδοτικότητα, αλλά δεν είδαμε να διώχνει κανέναν από τα γραφεία Τύπου που φτιάχνουν κυβερνητικά memes. Μήπως επειδή συγγενής τούς έβαλε;
Και πού ακούστηκε, παρακαλώ, πολιτικός της ΝΔ να ενοχλείται από τη μονιμότητα; Αυτό είναι σαν εστιάτορας να έχει αλλεργία στο λάδι. Το Δημόσιο είναι το μακρύ τραπέζι στο χωριό, και η οικογένεια Μητσοτάκη κάθεται στην κεφαλή, σερβίρει και τρώει πρώτη. Από τον θείο, στον παππού, στην κόρη, στον ξάδερφο, μέχρι και ο σκύλος – αν δεν έχει ΑΦΜ, είναι θέμα χρόνου.
Αλλά όχι. Τώρα αποφασίσαμε ότι το Δημόσιο πρέπει να γίνει «ευέλικτο». Δηλαδή, να πληρώνεσαι λίγο, να δουλεύεις πολύ και να μπορείς να απολυθείς σαν delivery που καθυστέρησε στη βροχή. Και όταν ρωτήσεις για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού; Σιγή ασυρμάτου. Το μόνο που θέλουν μόνιμο είναι το ξεπούλημα.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας, παρεμπιπτόντως, κάπου μεταξύ «θεσμικής ισορροπίας» και «Μαθηματικών του Συντάγματος», ζήτησε συναινετικό διάλογο. Δηλαδή να σε απολύουμε με το χαμόγελο. Να πηγαίνεις ΟΑΕΔ και να λες: «Μα ήταν πολύ ευγενικοί όταν με απέλυσαν, πραγματικά. Μου ευχήθηκαν και καλό δρόμο».
Και αν τελικά καταφέρουν να ξηλώσουν τη μονιμότητα, μην ανησυχείτε. Θα μείνει τουλάχιστον μία οικογένεια να φυλάει Θερμοπύλες στη Δημόσια Διοίκηση: οι Μητσοτάκηδες.
Μόνιμοι. Από το 1840. Με αγάπη και βύσμα.

Έκθεση-βόμβα του Κογκρέσου: Αξιωματούχοι του Biden απέκρυψαν τους θανατηφόρους κινδύνους για την υγεία από τα εμβόλια COVID


Η έκθεση επικρίνει επίσης την προηγούμενη κυβέρνηση για την προφανή προτεραιότητα που έδωσε στις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έναντι της δημόσιας υγείας, δείχνοντας ότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες ήταν σε επαφή με την Moderna και την Pfizer σχετικά με αναφορές για την μυοκαρδίτιδα. Η κυβέρνηση Biden καταγγέλλεται ότι σκόπιμα συγκάλυψε πιθανώς θανατηφόρες παρενέργειες των εμβολίων κατά της Covid-19.

από την Cassidy Morrison/Daily Mail


Έρευνα του Κογκρέσου διαπίστωσε ότι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου απέκρυψαν προειδοποιήσεις σχετικά με καρδιακή βλάβη από εμβόλια κατά της Covid σε νεότερους ανθρώπους, ακόμη και μετά την πρόωρη λήψη ειδοποιήσεων από άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ.
Εσωτερικά email και σημειώματα υποδηλώνουν ότι ένα ήδη προγραμματισμένο προς κοινοποίηση μήνυμα του Δικτύου Ειδοποιήσεων Υγείας (HAN) από το αμερικανικό CDC σχετικά με τη μυοκαρδίτιδα, τη φλεγμονή του καρδιακού μυός, δεν δημοσιοποιήθηκε.
Επίσης φαίνεται πως ο τελικός σχεδιασμός ήταν να υποβαθμιστούν οι κίνδυνοι, δίνοντας έμφαση στα οφέλη των εμβολίων έναντι των πιθανών ανεπιθύμητων ενεργειών, σύμφωνα με την έκθεση.
Συγκεκριμένα, emails δείχνουν ότι αξιωματούχοι του FDA, συμπεριλαμβανομένης της τότε Επιτρόπου Janet Woodcock, εξέφρασαν επιφυλάξεις σχετικά με τη διατύπωση στο μήνυμα του HAN, οδηγώντας στην υποβάθμιση του.
Η κυβέρνηση Biden, ισχυρίζεται η έκθεση, προσέφερε στον πρώην κορυφαίο ειδικό σε μολυσματικές ασθένειες, Dr. Anthony Fauci, τα πατήματα προκειμένου να υποβαθμίσει τον κίνδυνο της μυοκαρδίτιδας, δίνοντάς του οδηγίες να πει ότι τα αναφερόμενα συμπτώματα «ήταν ήπια και συχνά υποχωρούν χωρίς να απαιτείται θεραπεία».
Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει οριστικός αριθμός θανάτων στις ΗΠΑ που να αποδίδονται άμεσα στη μυοκαρδίτιδα που προκαλείται από εμβόλια κατά της Covid.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το κατακερματισμένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Αμερικής έχει ευνοήσει το να μην έχουν αναφερθεί επαρκώς οι σπάνιες επιπλοκές από τα εμβόλια κατά της Covid.
Η νέα έρευνα διεξήχθη από τον γερουσιαστή Ron Johnson, Ρεπουμπλικάνο από το Wisconsin, και πρόεδρο της Μόνιμης Υποεπιτροπής Ερευνών της Γερουσίας.
Ο Johnson, γνωστός για την κριτική του στάση έναντι στις πολιτικές εμβολιασμού για την Covid, δήλωσε: «Νομίζω ότι τελικά λάβαμε αρκετά έγγραφα για να αποδείξουμε σίγουρα σε αυτήν την περίπτωση… ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση γνώριζε καλά το ζήτημα της μυοκαρδίτιδας».
Εσωτερικά email που αποκαλύφθηκαν από την υποεπιτροπή δείχνουν ότι το CDC συνέταξε μια πανεθνική προειδοποίηση του Δικτύου Ειδοποιήσεων Υγείας (HAN) τον Μάιο του 2021, αλλά απορρίφθηκε όταν αντιμετώπισε αντιδράσεις από τον FDA, με την Janet Woodcock να στέλνει email στην τότε διευθύντρια του CDC, Rochelle Walensky, ότι ο οργανισμός «δεν συμφωνεί» με την απόφαση έκδοσης της προειδοποίησης.
«Την ίδια ημέρα, αποφάσισαν να την ακυρώσουν και αντ’ αυτού να δημοσιεύσουν λιγότερο επίσημες κλινικές απόψεις για τη μυοκαρδίτιδα στον ιστότοπο του CDC», δήλωσε ο γερουσιαστής Johnson.
Σύμφωνα με την έκθεση, το CDC αφαίρεσε την επικριτική γλώσσα από τις δημόσιες συμβουλές, συμπεριλαμβανομένης μιας σύστασης του ελληνικής καταγωγής Αμερικανού Dr. Demetre Daskalakis, τότε Διευθυντή του Τμήματος Πρόληψης του HIV/AIDS, για περιορισμό των αθλητικών δραστηριοτήτων των αθλητών με μυοκαρδίτιδα για τρεις μήνες. The Vigilant Fox στο X
Η έκθεση επικρίνει επίσης την προηγούμενη κυβέρνηση για την προφανή προτεραιότητα που έδωσε στις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες έναντι της δημόσιας υγείας, δείχνοντας ότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες ήταν σε επαφή με την Moderna και την Pfizer σχετικά με αναφορές για την καρδιακή πάθηση. The Vigilant Fox στο X
Στις 28 Μαΐου 2021, το CDC δημοσίευσε ενημερωμένες οδηγίες αναγνωρίζοντας την αύξηση των κρουσμάτων μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας μετά τον εμβολιασμό mRNA Covid (Pfizer και Moderna). Ωστόσο, ο οργανισμός διατήρησε τη σύστασή του για εμβολιασμό όλων των 12 ετών και άνω.
Οι δημόσιες οδηγίες παρέλειψαν μια βασική προφύλαξη ασφαλείας που είχε συζητηθεί εσωτερικά μόλις μία ημέρα νωρίτερα, συγκεκριμένα την αποφυγή έντονης δραστηριότητας για τους ασθενείς που αναρρώνουν, την οποία ο Daskalakis είχε επισημάνει ως σημαντική.
Εσωτερικά πρακτικά από μια συνεδρίαση του Ιουνίου της Ομάδας Εργασίας Τεχνικής Ασφάλειας Εμβολίων (VaST) δείχνουν ότι οι επιστήμονες αναβάθμισαν τη διατύπωση για τον κίνδυνο μυοκαρδίτιδας από «πιθανή» σε «πιθανή συσχέτιση» με τα εμβόλια mRNA για νέους, διατύπωση που χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην τελική παρουσίαση στην Συμβουλευτική Επιτροπή του CDC για τις Πρακτικές Ανοσοποίησης τον Ιούνιο.
Η συνδυασμένη προσπάθεια συγκάλυψης των ανησυχιών για την ασφάλεια σχετικά με τα νέα εμβόλια Covid, σύμφωνα με τους Ρεπουμπλικάνους, υπονόμευσε την υγεία και την ασφάλεια των Αμερικανών.
Η επιτροπή ισχυρίζεται ότι δύο μήνες μετά την έγκριση των εμβολίων Covid από τον FDA που κατασκευάστηκαν από την Pfizer και την Moderna, άρχισε να παρακολουθεί μια αύξηση σε κρούσματα μυοκαρδίτιδας σε νέους άνδρες ηλικίας 16 έως 30 ετών στο Ισραήλ και να επικοινωνεί με τους υγειονομικούς υπαλλήλους εκεί.
Οι αμερικανικές υπηρεσίες ειδοποιήθηκαν για «μεγάλες αναφορές μυοκαρδίτιδας, ιδιαίτερα σε νέους» στο Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου. Λίγες ημέρες αργότερα, εκπρόσωποι των ΗΠΑ απάντησαν, αναγνωρίζοντας περίπου 27 κρούσματα, αν και ανέφεραν ότι ο κίνδυνος εμφάνισης της πάθησης ήταν χαμηλός.
Λίγες εβδομάδες αφότου Ισραηλινοί αξιωματούχοι παρουσίασαν συγκλονιστικά δεδομένα στην Τεχνική Ομάδα Ασφάλειας Εμβολίων του CDC, ο οργανισμός προετοίμασε μια εθνική προειδοποίηση σχετικά με τον κίνδυνο καρδιακής φλεγμονής μέσω του Δικτύου Ειδοποιήσεων Υγείας (HAN).
Αυτό το σύστημα είναι ο τρόπος με τον οποίο το CDC μοιράζεται γρήγορα σημαντικές προειδοποιήσεις για την υγεία με γιατρούς, υπαλλήλους δημόσιας υγείας και ιατρικά εργαστήρια σε όλη τη χώρα.
Εν τω μεταξύ, η έκθεση αποκαλύπτει ότι αξιωματούχοι του CDC ενημέρωσαν ιδιωτικά την Pfizer και την Moderna σχετικά με την προειδοποίηση για μυοκαρδίτιδα, κρατώντας παράλληλα το αμερικανικό κοινό στο σκοτάδι.
Σε αυτό το διάστημα, οι κατασκευαστές εμβολίων έβγαζαν δισεκατομμύρια. Οι συνολικές πωλήσεις του εμβολίου Pfizer/BioNTech ξεπέρασαν τα 80 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτές για τη Moderna ξεπέρασαν τα 36 δισεκατομμύρια.
Παρά τη συναίνεση της ομάδας εργασίας VaST έως τις 17 Μαΐου 2021 ότι οι πάροχοι χρειάζονταν προειδοποιήσεις για τη μυοκαρδίτιδα, η ηγεσία τήρησε σιγή ιχθύος μέχρι τα τέλη Ιουνίου, ένα κρίσιμο κενό έξι εβδομάδων, όταν εκατομμύρια νέοι Αμερικανοί λάμβαναν δόσεις εμβολίων χωρίς αυτό το πλαίσιο ασφάλειας.
Σύμφωνα με την έκθεση: «Δεδομένου ότι οι αξιωματούχοι του CDC γνώριζαν τον αυξανόμενο κίνδυνο μυοκαρδίτιδας σε συνδυασμό με την έλλειψη εθνικής αναφοράς σχετικά με αυτήν, η έκδοση της προειδοποίησης από το HAN θα ήταν όχι μόνο χρήσιμη, αλλά και εξαιρετικά απαραίτητη».
«Ωστόσο, οι αξιωματούχοι του CDC τελικά αποφάσισαν να μην λάβουν υπόψη το επίσημο μήνυμα του HAN σχετικά με τη μυοκαρδίτιδα, αφήνοντας ενδεχομένως το κοινό και τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης λιγότερο ενημερωμένους σχετικά με τους καρδιακούς κινδύνους των εμβολίων κατά της COVID-19».
Η παρενέργεια είναι σπάνια, αλλά το πόσο σπάνια είναι εξακολουθεί να συζητείται. Μια σημαντική μελέτη του 2021 στο Ισραήλ έθεσε το ποσοστό σε μία περίπτωση στις 50.000. Άλλες μελέτες έχουν καταλήξει σε εντελώς διαφορετικές εκτιμήσεις.
Ενώ οι περισσότερες περιπτώσεις είναι ήπιες, σε σπάνιες περιπτώσεις, η μυοκαρδίτιδα μπορεί να βλάψει την καρδιά και να δυσκολέψει την άντληση αίματος, οδηγώντας τελικά σε καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η εθελοντική βάση δεδομένων αναφοράς παρενεργειών του CDC, το VAERS, έχει καταγράψει πάνω από 1.600 περιπτώσεις μυοκαρδίτιδας στις ΗΠΑ, κυρίως σε νέους άνδρες ηλικίας 12 έως 29 ετών, αφού έλαβαν ένα εμβόλιο της Pfizer ή της Moderna, τα οποία βασίζονται στην τεχνολογία mRNA η οποία διδάσκει στο ανοσοποιητικό σύστημα πώς να καταπολεμά την Covid.
Η έκθεση υποδηλώνει ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανώς υψηλότερος λόγω του ότι το σύστημα επιτήρησης του VAERS δεν περιλαμβάνει πολλές περιπτώσεις.
Προς το παρόν, δεν υπάρχουν οριστικά στοιχεία για θανάτους στις ΗΠΑ που προκαλούνται άμεσα από μυοκαρδίτιδα από εμβόλια Covid.

Sen Ron Johnson

Για παράδειγμα, μια μελέτη του Όρεγκον του 2023 που εξέτασε τα πιστοποιητικά θανάτου δεν διαπίστωσε θανάτους που να συνδέονται με μυοκαρδίτιδα που προκαλείται από εμβόλια σε άτομα ηλικίας 16-30 ετών. Ομοίως, τα δεδομένα επιτήρησης του CDC δεν έχουν εντοπίσει σημαντικό αριθμό θανάτων που να αποδίδονται σε αυτή τη σπάνια παρενέργεια.
Ωστόσο, ορισμένοι ερευνητές προειδοποιούν ότι η υποαναφορά είναι πιθανή λόγω κενών στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Αμερικής, όπου ήπιες ή άτυπες περιπτώσεις μπορεί να μην καταγράφονται.

Κυριακή 25 Μαΐου 2025

Τα γιασεμιά δεν πληγώνουν…

Χρύσα Μπαΐρα
Κατιούσα

Τόνοι μελάνης πάνω στον αμέτρητο καημό των γονιών, των οικογενειών που έχασαν τα παιδιά τους. 
“Μαϊμού πραγματογνώμονες”. “Θεωρίες συνωμοσίας”. “Χοντροκομμένα ψέματα”. “Μειωμένη αξιοπιστία”. “Πρόβλημα ψυχιατρικό”. “Ακραία σενάρια εν είδη ψυχοφαρμάκου” και μια καινούρια λέξη “εργαλειοποίηση”. Και τόσα άλλα… Πόσα άλλα..!!!
Τόνοι μελάνης πάνω στα 57 και 57 άυπνα ζευγάρια μάτια, για τα οποία κανείς βέβαια δεν γνωρίζει, τι “ψυχοφάρμακα” καταπίνουν, για ν’ αντέξουν  την άδεια καρέκλα, τ’ άδειο πιάτο στο τραπέζι της κάθε μέρας κι όλον αυτό τον γολγοθά που θ’ ανεβαίνουν όσο υπάρχουν. Τι ζήτησαν, τι ζητάν δυο χρόνια και τρεις μήνες τώρα..; Το αυτονόητο. ΔΙΚΑΙΩΣΗ. Και οι δηκτικές ρητορίες απέναντι σ’ αυτούς τους γονείς βεβαιωμένα και διόλου δεν την αποδίδουν.
Ας θυμηθούμε πάλι τις συγκεντρώσεις εκείνης της Παρασκευής 28/2/25. Ήταν μια καθολική, μια ιστορική κοσμοσυρροή, προσπερνώντας Τόπο, Χρώμα, Ηλικία, Επάγγελμα, Περγαμηνές..!!! Κι όχι μόνο στην Αθήνα, όχι μόνο σ’ ολάκερη την Ελλάδα, μα απ’ άκρη σ’ άκρη της γης, όπου υπάρχουν Έλληνες και όχι μόνο. 
Ήταν η ασύνορη αγανάκτηση, για τον τόσο άδικο χαμό 57, σαν ανθισμένα γιασεμιά, νέων συνανθρώπων μας. 
Στην άλλη όχθη τ’ “αγκάθια” καθημερινά. Ξεχνούν όμως αυτά τ’ αγκάθια, πως τα γιασεμιά ευωδιάζουν, δεν πληγώνουν, δεν ματώνουν.  Βαθιά πληγωμένες είναι οι οικογένειές τους. Βαθιά ματωμένες οι οικογένειες των 57. Ας αρκεστούμε ν’ ανασύρουμε τα όποια ψήγματα ενσυναίσθησης και ας τους αποδώσουμε τον σεβασμό που δικαιούνται, δίχως Ιερόσυλες παραφωνίες. Αυτές ας τις αφήσουμε στους κατ’ επάγγελμα και εν ενεργεία παράφωνους…
Άλλωστε σκοπός της πολιτικής θα έπρεπε να είναι η ορθή πράξη και η ατομική και κοινωνική ευδαιμονία.  
“Αρχή η περί τα ήθη πραγματεία της πολιτικής” θα έπρεπε να γνωρίζουμε.
Όσο για την ιστορική κοσμοσυρροή εκείνης της Παρασκευής, ξαναθυμίζουμε, αφήνεται στην Ιστορία να την κρίνει…

Πώς τα ΜΜΕ του Μητσοτάκη δολοφονούν την Εκπαίδευση – Αμόρφωτοι με μικρόφωνα: Οι εκτελεστές της δημόσιας Παιδείας


Μια συστηματική επιχείρηση απαξίωσης, με στόχο τη διάλυση του Δημόσιου Σχολείου, την εξόντωση των εκπαιδευτικών και τη νομιμοποίηση της άρσης της μονιμότητας – με εκτελεστές τα μικρόφωνα των καναλιών

Periodista

Η περίοδος διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη (2019-2025) συνοδεύτηκε από την επικοινωνιακή εκστρατεία υπέρ των κυβερνητικών επιλογών, στην οποία τα φιλοκυβερνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης διαδραμάτισαν κεντρικό ρόλο. Ένα βασικό πεδίο αυτής της εκστρατείας υπήρξε η στοχοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων – ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών – και του φοιτητικού κινήματος, με σκοπό την προώθηση του κυβερνητικού αφηγήματος υπέρ της άρσης της μονιμότητας στο Δημόσιο. Στο παρόν άρθρο, διερευνούμε πώς τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ υποστήριξαν το αφήγημα κατά των δημοσίων υπαλλήλων, μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα ρεπορτάζ και δηλώσεων, αναλύουμε τη ρητορική και τις τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν, σκιαγραφούμε το προφίλ ορισμένων από τους δημοσιογράφους που πρωτοστάτησαν σε αυτή την προπαγάνδα, και εξετάζουμε τη σύνδεση του μιντιακού λόγου με τις κυβερνητικές εξαγγελίες για την αναθεώρηση της μονιμότητας.

Στοχοποίηση δημοσίων υπαλλήλων από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ
Ήδη από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης ΝΔ το 2019, μέρος του φιλικού προς την κυβέρνηση Τύπου έθεσε το Δημόσιο στο στόχαστρο, παρουσιάζοντας τους δημοσίους υπαλλήλους συλλήβδην ως εμπόδιο στον “εκσυγχρονισμό” της χώρας. Η κριτική αυτή πήρε συχνά τη μορφή γενικευμένων απαξιωτικών χαρακτηρισμών και κοινωνικού αυτοματισμού – δηλαδή υποδαύλισης αντιπαλότητας ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες. Για παράδειγμα, προβεβλημένοι αρθρογράφοι και σχολιαστές υπενθύμιζαν διαρκώς ότι στον ιδιωτικό τομέα οι εργαζόμενοι απολύονται εύκολα, ενώ οι “βολεμένοι” δημόσιοι υπάλληλοι υποτίθεται πως απολαμβάνουν αδικαιολόγητη μονιμότητα. Συχνά οι δημόσιοι λειτουργοί παρουσιάζονταν συλλογικά ως “αντιπαραγωγικοί” ή “υπεράριθμοι”, καλλιεργώντας μια εικόνα ότι το Δημόσιο είναι εξ ορισμού αναποτελεσματικό και χρειάζεται “κάθαρση”. Χαρακτηριστικό είναι πως τέτοιοι ισχυρισμοί συνοδεύονταν σπάνια από συγκεκριμένα στοιχεία, αλλά λειτουργούσαν περισσότερο ως μοχλός πίεσης της κοινής γνώμης υπέρ σκληρών μεταρρυθμίσεων.
Παραδείγματα στοχοποίησης δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους: η ομοβροντία δημοσιευμάτων για “τεμπέληδες” και “ανίκανους” υπαλλήλους έγινε κοινός τόπος. Σε άρθρο γνώμης στο Βήμα ήδη από προηγούμενα χρόνια (επί κυβέρνησης Σαμαρά), ο δημοσιογράφος Γιάννης Πρετεντέρης είχε υιοθετήσει το αφήγημα ότι το ελληνικό σχολείο “ειδικεύεται στο να παράγει αγανακτισμένους και απογοητευμένους” νέους, ρίχνοντας ευθύνες στους εκπαιδευτικούς. Τα ίδια “ρεφρέν” επανεμφανίστηκαν και επί Μητσοτάκη, μερίδα του Τύπου να μιλά ξανά για «τεμπέληδες καθηγητές που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους» και «μαθητές που είναι όλο συνθήματα και καταλήψεις». Τέτοιου είδους γενικευτικές κατηγορίες – χωρίς αποδείξεις – δυσφημούν συλλήβδην ολόκληρες επαγγελματικές ομάδες, στρώνοντας το έδαφος για τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

Στοχοποίηση εκπαιδευτικών και φοιτητικού κινήματος
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στους εκπαιδευτικούς και στους φοιτητές, ομάδες που βρέθηκαν στο επίκεντρο των κυβερνητικών αλλαγών (αξιολόγηση σχολείων, πανεπιστημιακή αστυνομία, κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου κ.ά.). Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ συχνά υιοθέτησαν πολεμική ρητορική εναντίον τους, παρουσιάζοντάς τους περίπου ως “εχθρούς” της μεταρρύθμισης. Όταν το καλοκαίρι του 2019 η νέα κυβέρνηση κατάργησε άμεσα το πανεπιστημιακό άσυλο, τηλεοπτικά ρεπορτάζ και άρθρα ευθυγραμμισμένα με το δόγμα “νόμος και τάξη” έδειχναν τα πανεπιστήμια ως άντρα ανομίας. Με αφορμή μεμονωμένα περιστατικά βίας, επιστρατεύτηκε μια καταστροφολογική ρητορική: φοιτητές χαρακτηρίστηκαν υποτιμητικά ως «θρασίμια» και «ανάγωγοι ταραχοποιοί», ενώ γενικά το δημόσιο πανεπιστήμιο συκοφαντήθηκε ως χαώδης χώρος εγκληματικότητας. Αυτή η συκοφάντηση και δαιμονοποίηση κατασκεύασε μια εικόνα του ασύλου ως προβλήματος συνδεδεμένου με βαριά εγκληματικότητα, δικαιολογώντας έτσι την κατάργησή του. Όπως παρατηρούσαν αναλυτές, στα ΜΜΕ – ιδιαίτερα σε όσα είχαν αναλάβει εργολαβικά την προώθηση της “σκληρής γραμμής” – εμφανίστηκαν σωρεία ρεπορτάζ για “τα επικίνδυνα πανεπιστήμια”, εδραιώνοντας στο κοινό την πεποίθηση ότι η τάξη είχε διαρραγεί και μόνο δραστικά μέτρα (αστυνομία στα ΑΕΙ, πειθαρχικά, διαγραφές “αιώνιων” φοιτητών) θα έφερναν λύση.
Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έγιναν στόχος μιας συστηματικής υποβάθμισης. Οι συνδικαλιστικές αντιδράσεις των δασκάλων και καθηγητών σε μέτρα όπως η ατομική αξιολόγηση παρουσιάζονταν από φιλοκυβερνητικούς δημοσιογράφους περίπου ως σκοταδιστική άρνηση για κάθε αλλαγή. Ενδεικτικό είναι το πώς σχολιάστηκε από τον δημοσιογράφο Άρη Πορτοσάλτε (ΣΚΑΪ) η απεργιακή αποχή που κήρυξαν οι εκπαιδευτικοί στις δοκιμαστικές εξετάσεις τύπου PISA: την χαρακτήρισε ως «απόλυτο σκότος», υπονοώντας ότι οι δάσκαλοι ενδιαφέρονται μόνο να “μπλοκάρουν την αξιολόγηση” και να διαιωνίζουν τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος. Ο ίδιος σχολιαστής, μάλιστα, συνέδεσε τα χαμηλά επιτεύγματα των μαθητών στην κατανόηση κειμένου με την αντίσταση των εκπαιδευτικών, ισχυριζόμενος ότι έτσι “οποιοσδήποτε τσαρλατάνος πολιτικός μπορεί να τους σερβίρει παραμύθια και να μην καταλαβαίνουν” – μια ρητορική που ουσιαστικά ενοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς για κάθε μορφή πολιτικής ή κοινωνικής παθογένειας.

Ρητορικές τακτικές και προπαγάνδα στα ΜΜΕ
Τα μέσα που στήριξαν την κυβερνητική γραμμή αξιοποίησαν ένα ευρύ οπλοστάσιο προπαγανδιστικών τακτικών: από την κινδυνολογία και την ηθική απαξίωση, έως τις γενικεύσεις και τη στοχευμένη δυσφήμιση προσώπων (character assassination).
  • Κινδυνολογία και καταστροφολογία: Όπως φάνηκε στην περίπτωση του πανεπιστημιακού ασύλου, μεμονωμένα γεγονότα μεγαλοποιήθηκαν ώστε να παρουσιαστεί μια εικόνα επερχόμενου χάους. Η ρητορική “νόμος και τάξη” συνοδεύτηκε από συνεχή προβολή σκηνών έντασης, δημιουργώντας κλίμα φόβου. Παράλληλα, οποιαδήποτε αντίσταση εκπαιδευτικών σε νέες πολιτικές βαφτίστηκε συλλήβδην ως «συντεχνιακή» και επιζήμια για την κοινωνία, καλλιεργώντας την αντίληψη ότι αν δεν “σπάσει” η μονιμότητα, θα καταρρεύσει η Παιδεία και το κράτος.
  • Συλλήβδην δυσφήμιση και γενικεύσεις: Πολλοί φιλοκυβερνητικοί σχολιαστές δεν δίστασαν να βάλουν όλους τους δημόσιους λειτουργούς στο ίδιο τσουβάλι, αγνοώντας τις αποχρώσεις. Επαναλήφθηκε συχνά το στερεότυπο ότι «αν ένας μαθητής δεν μαθαίνει γράμματα ή αν χρειάζεται φροντιστήριο, φταίει ο δάσκαλος». Όπως περιγράφεται σε ένα καυστικό άρθρο εκπαιδευτικών, έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση ότι «για όλα φταίει ο εκπαιδευτικός, ο οποίος είναι “αναποτελεσματικός ή άπειρος ή τεμπέλης ή ανίκανος”, όσο ακριβώς κι ένας υδραυλικός που δεν μπορεί να φτιάξει μια βρύση ή ένας γιατρός που δεν μπορεί να θεραπεύσει μια γρίπη». Αυτή η γενίκευση ουσιαστικά μηδενίζει το έργο χιλιάδων ικανών λειτουργών, δημιουργώντας ένα βολικό εξιλαστήριο θύμα.
  • Στοχοποίηση προσώπων – δολοφονία χαρακτήρων: Όταν μεμονωμένοι πανεπιστημιακοί ή συνδικαλιστές ύψωσαν φωνή αντίστασης, βρέθηκαν αντιμέτωποι με προσωπικές επιθέσεις από μερίδα του Τύπου. Πανεπιστημιακοί πρυτάνεις που αντιτάχθηκαν στις κυβερνητικές αλλαγές δυσφημίστηκαν ως “υποκριτές” ή “οπισθοδρομικοί”. Ο πρώην πρύτανης Γιάννης Μυλόπουλος περιγράφει πως, την εποχή που η πανεπιστημιακή κοινότητα αντιδρούσε ομόφωνα στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, φιλοκυβερνητικά μέσα επιδόθηκαν στο “ευγενές άθλημα” της δολοφονίας χαρακτήρων εναντίον των πρυτάνεων που εκπροσωπούσαν τα πανεπιστήμια τους στην αντιπαράθεση. Σημειώνει μάλιστα ότι συγκεκριμένος δημοσιογράφος (Άρης Πορτοσάλτε) τον κατηγόρησε δημόσια και προσωπικά, χωρίς να του δοθεί βήμα για ανταπάντηση, αναπαράγοντας αστήρικτες και συκοφαντικές κατηγορίες που αργότερα διαψεύστηκαν. Πρόκειται για κλασική τακτική απαξίωσης του αγγελιοφόρου ώστε να αποδυναμωθεί το μήνυμα της αντίθεσης.
  • “Κοινωνικοί αυτοματισμοί”: Όπως αναφέρθηκε, μια μόνιμη στρατηγική είναι η προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στους δημοσίους υπαλλήλους για τα προβλήματα των πολιτών, ώστε οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες (ιδιωτικοί υπάλληλοι, γονείς μαθητών κ.λπ.) να στραφούν εναντίον τους. Στην εκπαίδευση, αυτό χρησιμοποιήθηκε μεθοδικά: όσοι προωθούσαν την αξιολόγηση (συχνά μέσω των ΜΜΕ) “το έκαναν για να νομιμοποιήσουν μετακινήσεις και απολύσεις εκπαιδευτικών, δημιουργώντας κοινωνικούς αυτοματισμούς στους γονείς”. Η κυβέρνηση Σαμαρά το 2013 είχε άλλωστε υιοθετήσει το σλόγκαν «αξιολόγηση για να φύγουν οι περιττοί, οι ανίκανοι και οι αργόμισθοι» – επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για απολύσεις (και το “μαύρο” στην ΕΡΤ). Αυτή η ρητορική αναβίωσε επί Μητσοτάκη, πάντα με την πρόθυμη συμβολή συγκεκριμένων ΜΜΕ που αναδείκνυαν το “δίκαιο” της σύγκρουσης: γιατί να απολαμβάνει μονιμότητα ένας “κακός” εκπαιδευτικός τη στιγμή που ένας γονιός πληρώνει ακριβά φροντιστήρια; Τέτοια ερωτήματα-παγίδες, που συχνά διατυπώθηκαν από τηλεοπτικούς παρουσιαστές ως “φωνή της λογικής”, στοχεύουν στον διχασμό της κοινωνίας και στην αποδοχή σκληρών μέτρων ως αναγκαίων.

Δημοσιογράφοι του προπαγανδιστικού αφηγήματος και τα προσόντα τους
Μια ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της ιστορίας είναι το προφίλ ορισμένων δημοσιογράφων που πρωτοστάτησαν στο αντι-δημοσιοϋπαλληλικό αφήγημα. Πρόκειται συχνά για πρόσωπα με μεγάλη απήχηση, τα οποία όμως δεν διαθέτουν πάντοτε το επιστημονικό υπόβαθρο για να υποστηρίξουν με τεκμήρια τις απόψεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Άρης Πορτοσάλτε, επί χρόνια κεντρικός σχολιαστής του ΣΚΑΪ, γνωστός για την αναμετάδοση της κυβερνητικής γραμμής. Ο Πορτοσάλτε έχει επανειλημμένα επιτεθεί φραστικά στους εκπαιδευτικούς και τους δημοσίους υπαλλήλους από ραδιοφώνου και τηλεοράσεως, παρά το γεγονός ότι – όπως ευρέως αναφέρεται – ο ίδιος δεν διαθέτει κανένα πανεπιστημιακό πτυχίο. Η ειρωνεία του να κόπτεται για την αξιολόγηση και την “αριστεία” ένας δημοσιογράφος χωρίς ακαδημαϊκή κατάρτιση δεν πέρασε απαρατήρητη από τους επικριτές του. Σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχολιάστηκε δηκτικά: «Ο “αξιολογημένος” δημοσιογράφος που δεν έχει πτυχίο – ούτε της δημοσιογραφίας, ούτε κανένα». Παρόμοια περίπτωση είναι και η παρουσιάστρια Μ. Κατσίμη, η οποία το 2016 (σε εκπομπή της ΕΡΤ) υιοθέτησε ξαφνικά ρητορική “αυστηρού γονέα”, ζητώντας από τον τότε υπουργό Παιδείας να απολύσει τους ανεπαρκείς εκπαιδευτικούς – «λες και ήταν ένας ακόμα Γιάννης Πρετεντέρης», όπως σχολίασε δηκτικά εκπαιδευτικό έντυπο. Το γεγονός ότι δημοσιογράφοι χωρίς ιδιαίτερη γνώση του αντικειμένου εμφανίζονται ως τιμητές των εκπαιδευτικών και των πανεπιστημιακών, ενισχύει την αίσθηση μιας κατευθυνόμενης προπαγάνδας: οι θέσεις τους δεν πηγάζουν από εμπεριστατωμένη ανάλυση, αλλά από κομματική γραμμή και προσωπικές ιδεοληψίες.
Φυσικά, η έλλειψη ακαδημαϊκής κατάρτισης δεν αναιρεί αυτομάτως την αξία ενός δημοσιογράφου. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρατηρείται ότι όσοι επιδίδονται με ιδιαίτερο ζήλο στην απαξίωση των πανεπιστημιακών και των δασκάλων, συχνά στερούνται οι ίδιοι πανεπιστημιακού μορφωτικού υπόβαθρου. Αυτό αναδεικνύει μια διάσταση υποκρισίας: προβάλλεται η “αριστεία” ως ύψιστη αξία, αλλά οι φορείς του μηνύματος δεν είναι απαραίτητα οι ίδιοι φορείς αυτής της αριστείας. Αντίθετα, η αξιοπιστία τους βασίζεται κυρίως στην προβολή που τους προσφέρουν ισχυρά μιντιακά δίκτυα. Επιπλέον, αρκετοί εξ αυτών των δημοσιογράφων έχουν ανοιχτές διασυνδέσεις με την πολιτική εξουσία ή ακόμη και κομματική στράτευση, γεγονός που εγείρει ζητήματα δεοντολογίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα “ενημέρωσης” και προπαγάνδας, όπου η δεύτερη κυριαρχεί της πρώτης.

Σύνδεση ρητορικής ΜΜΕ με την κυβερνητική πολιτική για τη μονιμότητα
Η μιντιακή εκστρατεία δυσφήμισης των δημοσίων υπαλλήλων δεν λειτούργησε στο κενό – ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις κυβερνητικές επιδιώξεις για το Δημόσιο. Ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης είχε θέσει εξαρχής ως στόχο την αλλαγή του συνταγματικά κατοχυρωμένου καθεστώτος μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Σε δημόσιες δηλώσεις του, τόνισε ότι η ΝΔ θα εισηγηθεί την αναθεώρηση του σχετικού άρθρου, ώστε “να κατοχυρωθεί θεσμικά η αξιολόγηση – αφενός για να επιβραβεύουμε τους συνεπείς, αφετέρου, αν υπάρχουν υπάλληλοι που συστηματικά δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές, να μπορούν να απομακρύνονται”. Η διατύπωση αυτή – αν και μετρημένη – ουσιαστικά περιγράφει την κατάργηση της μονιμότητας για όσους κριθούν ανεπαρκείς, κάτι που μέχρι τώρα το Σύνταγμα δεν επιτρέπει εύκολα.Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ ανέλαβαν να στρώσουν το έδαφος για αυτή την αλλαγή, πείθοντας την κοινή γνώμη ότι πράγματι “υπάρχουν πολλοί ανεπαρκείς υπάλληλοι” που “λιμνάζουν” στο Δημόσιο. Πριν ακόμη συγκεκριμενοποιηθεί η μεταρρύθμιση, τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες πρόβαλαν ρεπορτάζ για “φαντάσματα” υπαλλήλους που δεν εργάζονται, για υπηρεσίες με υπεράριθμο προσωπικό, ή για περιπτώσεις διαφθοράς – όλα με έμμεσο μήνυμα ότι η μονιμότητα έχει καταστήσει το Δημόσιο άντρο τεμπέληδων και διεφθαρμένων. Παρότι μεμονωμένα περιστατικά προβληματικών υπαλλήλων υπάρχουν σε κάθε οργανισμό, ο τρόπος παρουσίασης γενίκευσε την ευθύνη σε όλους. Έτσι, εξυπηρετήθηκε επικοινωνιακά η κυβερνητική ατζέντα: όταν ο κ. Μητσοτάκης επανήλθε δημόσια στο θέμα, μεγάλο μέρος του κοινού ήταν ήδη πεπεισμένο ότι “κάτι πρέπει να γίνει” με τους μόνιμους υπαλλήλους. Δεν είναι τυχαίο ότι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες αφιέρωσαν πρωτοσέλιδα στην είδηση, προβάλλοντας το θέμα θετικά: «Άρση μονιμότητας και μπόνους απόδοσης στο Δημόσιο μετά από αξιολόγηση» (Πρώτο Θέμα) κ.ο.κ.. Η διατύπωση αυτή υπογραμμίζει μόνο τη “θετική” πλευρά (επιβράβευση των καλών) ενώ υποβαθμίζει τη δυνητική ανασφάλεια εργασίας για όλους τους υπόλοιπους.
Στο ίδιο πνεύμα, οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών αναπαράχθηκαν αφιλτράριστα από τα φιλικά ΜΜΕ. Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε ότι “η άρση μονιμότητας θα σημάνει επιβράβευση των καλών και κυρώσεις για όσους δεν κάνουν τη δουλειά τους”, τα περισσότερα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια πρόβαλαν τη δήλωση χωρίς κριτική, ενισχύοντας την πεποίθηση ότι πρόκειται για μια λογική, αυτονόητη μεταρρύθμιση. Αντίστοιχα, οι αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης ή των συνδικάτων είτε απαξιώθηκαν είτε υποβαθμίστηκαν. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, δημοσιογράφοι έλαβαν ξεκάθαρα θέση υπέρ της κυβέρνησης: «Ήταν λάθος της κυβέρνησης που κάνει πίσω στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών» σχολίαζε ο Άρης Πορτοσάλτε, πιέζοντας ουσιαστικά για πιο σκληρή στάση. Αυτό δείχνει ότι τα σύνορα μεταξύ είδησης, σχολίου και πολιτικής γραμμής θόλωσαν: τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έγιναν ενεργοί πολλαπλασιαστές της κυβερνητικής προπαγάνδας, αντί για ανεξάρτητοι ελεγκτές της εξουσίας.

Ο λαγός της εξουσίας
Η εικόνα που αναδύεται από τα παραπάνω είναι εκείνη μιας συστηματικής, συντονισμένης προσπάθειας διαμόρφωσης της κοινής γνώμης υπέρ των κυβερνητικών αλλαγών στο Δημόσιο, με μέσα που θυμίζουν εγχειρίδιο προπαγάνδας. Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ της περιόδου Μητσοτάκη ανέλαβαν τον ρόλο του “λαγού” της εξουσίας: προετοίμαζαν το ακροατήριο με κατάλληλα μηνύματα, δαιμονοποιούσαν όποιους θα μπορούσαν να αντισταθούν (δασκάλους, πανεπιστημιακούς, συνδικαλιστές) και πρόβαλλαν τις κυβερνητικές εξαγγελίες ως τη μόνη λογική λύση. Στη διαδρομή αυτή, η δημοσιογραφική δεοντολογία συχνά παραμερίστηκε. Η στοχοποίηση επαγγελματικών ομάδων – με χαρακτηρισμούς όπως “τεμπέληδες”, “άχρηστοι”, “ταραχοποιοί” – έγινε περίπου κανονικότητα σε ορισμένες εκπομπές και στήλες. Ο κίνδυνος για τη δημοκρατική δημόσια σφαίρα είναι προφανής: όταν τα μέσα ενημέρωσης μετατρέπονται σε μονομερή φερέφωνα της εκτελεστικής εξουσίας, η κριτική συζήτηση ατροφεί και η κοινή γνώμη χειραγωγείται ευκολότερα.
Στην προκειμένη περίπτωση, η πολιτική στόχευση ήταν σαφής. Ο δημόσιος τομέας και ειδικά η Εκπαίδευση βρέθηκαν στο επίκεντρο ενός σχεδίου μεταρρυθμίσεων (ή, κατά τους επικριτές, απορρυθμίσεων). Για να περάσουν χωρίς μεγάλες αντιδράσεις αλλαγές όπως η άρση της μονιμότητας, χρειαζόταν να υπονομευθεί εκ των προτέρων η αξιοπιστία και το κύρος των λειτουργών του χώρου αυτού. Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ ανέλαβαν αυτή τη δουλειά, άλλοτε φανερά και άλλοτε πιο υπόγεια. Το ύφος τους συχνά προσπαθούσε να πείσει ότι πρόκειται για “αποκαλύψεις” ή “κοινή λογική”, ενώ στην πραγματικότητα αναπαρήγαγαν ένα καλά ενορχηστρωμένο αφήγημα.
Εν τέλει, η περίοδος 2019-2025 στην Ελλάδα κατέδειξε με εύγλωττο τρόπο πώς η πολιτική εξουσία και τα φιλικά προς αυτήν μέσα μπορούν να διαμορφώσουν κλίμα που ευνοεί συγκεκριμένες πολιτικές και φυσικά τα ιδιωτικά συμφέροντα. Η στοχοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων – και ιδιαίτερα του εκπαιδευτικού κόσμου – υπήρξε μια περίπτωση όπου η προπαγάνδα πέτυχε σε μεγάλο βαθμό να δημιουργήσει συναινέσεις ή ανοχές σε αλλαγές που υπό άλλες συνθήκες θα συναντούσαν σφοδρότερες αντιδράσεις.