Ο Χατζηδάκης αποστομώνει όσους τον αποκαλούσαν «ανεπάγγελτο»!

ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ

Ένας από τους μόνιμους στόχους της τοξικής και λαϊκιστικής αντιπολίτευσης, είναι ο θρύλος της παράταξης, το έπος της πολιτικής, ο Κωστής Χατζηδάκης. 

Μόνιμη επωδός των επικριτών του, είναι το γεγονός ότι ο Χατζηδάκης δεν έχει κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή του. Πρακτικά, δεν έχει εργαστεί ούτε μια ώρα, σύμφωνα με τους παλιανθρώπους που αδυνατούν να αντιληφθούν το μεγαλείο του πολιτικού ανδρός.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να κλείσουν τα βέβηλα στόματα.

Εκεί που τα γαλάζια αχάριστα νομιστεράκια κρύβονται όπως η σαρανταποδαρούσα κάτω από την πέτρα στο χωράφι για να μην πάρουν θέση για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο ακάματος εργάτης της γαλάζιας στρατιάς, παίρνει την κατάσταση στα στιβαρά του χέρια. 

Ναι, είναι γεγονός, ο Κωστής Χατζηδάκης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στις Βρυξέλλες και στην συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, έχοντας μάλιστα κλείσει ραντεβού με τον Κρίστοφερ Χάνσεν, τον επίτροπο Γεωργίας της θεϊκής Ούρσουλας!

Με απλά λόγια, ο Κωστής Χατζηδάκης είναι ο μόνος που τόλμησε να πιάσει το φτυάρι για να μπαζώσει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Έμπρακτη απάντηση σε όσους τον λένε άεργο και ανεπάγγελτο…

www.newsbreak.gr

Η φτωχοποίηση των Ελλήνων συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό!

Αποκαλυπτικά στοιχεία της ετήσιας έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ

Τη ραγδαία φτωχοποίηση των εργαζομένων στην Ελλάδα, που συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό ακόμα και σήμερα, καταδεικνύει η ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, οι μισθοί στη χώρα μας εξακολουθούν να είναι καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν διασφαλίζουν ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης για μεγάλο τμήμα των απασχολουμένων, υπογραμμίζει το ΙΝΕ, προσθέτοντας ότι την περίοδο 2009-2024 ο μέσος ετήσιος πραγματικός μισθός στη χώρα μας μειώθηκε κατά 32,8%, ενώ την περίοδο 2019-2024 η μείωση διαμορφώθηκε στο 1,1%, παρά την αύξηση του μέσου ετήσιου πραγματικού μισθού κατά 2,9% τη διετία 2023-2024.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι την περίοδο 2019-2024 η πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας στο σύνολο της οικονομίας αυξήθηκε κατά 1,2%, αλλά το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο μειώθηκε κατά 4,7%. Μεταξύ των 11 βασικών κλάδων της οικονομίας, η πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε σε οκτώ, αλλά το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο αυξήθηκε μόλις σε δύο. Η βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας δεν μετουσιώνεται σε αυξημένα πραγματικά ωρομίσθια. Ως αποτέλεσμα, στην Ελλάδα το μερίδιο κερδών αυξήθηκε και το μερίδιο μισθών υποχώρησε. Συγκεκριμένα, το 2024 το μερίδιο κερδών στην Ελλάδα ήταν 50,2% του ΑΕΠ, όταν στην Ε.Ε. ήταν 41% του ΑΕΠ.
Επιπλέον, η μειωμένη αγοραστική δύναμη μεγάλου τμήματος των εργαζομένων συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τις συνθήκες διαβίωσής τους. Το 2024, το ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης των μισθωτών ανήλθε στη χώρα μας στο 8,8%, έναντι 8% το 2023 και 3,8% στο σύνολο της Ε.Ε. Αν και χαμηλότερο του αντίστοιχου το 2019, το ποσοστό αυτό είναι το δεύτερο υψηλότερο στην Ε.Ε., με την Ελλάδα να καταγράφει καλύτερη επίδοση μόνο σε σύγκριση με τη Βουλγαρία. Το 2024, το ποσοστό των μισθωτών που δήλωναν στην Ελλάδα ότι αδυνατούν να ξοδέψουν ένα μικρό ποσό χρημάτων για τον εαυτό τους αυξήθηκε από 27,9% το 2023 σε 29,3%. Το αντίστοιχο ποσοστό για όσους δήλωναν ότι δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής διαμορφώθηκε στο 23,5%.
Ενδεικτικό των υποβαθμισμένων συνθηκών διαβίωσης των μισθωτών είναι επίσης ότι το ποσοστό υποκειμενικής φτώχειας για τη συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα ανήλθε το 2024 στη χώρα μας στο 57,1%. Η τιμή αυτή είναι με διαφορά η μεγαλύτερη στην Ε.Ε. και υπερβαίνει κατά 28,6 ποσοστιαίες μονάδες τη δεύτερη υψηλότερη, που καταγράφεται στη Βουλγαρία. Επίσης, το 2023 και οι 13 Περιφερειακές Ενότητες της Ελλάδας συνέχισαν να εμφανίζουν κατά κεφαλήν ΑΕΠ, σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS), χαμηλότερο από αυτό του μέσου όρου της Ε.Ε. Οι πιο φτωχές Περιφέρειες της χώρας ήταν το Βόρειο Αιγαίο, η Ήπειρος και η Ανατολική Μακεδονία-Θράκη, στις οποίες το μέσο ΑΕΠ ανά κάτοικο κυμάνθηκε μεταξύ 16.100 και 17.100 PPS, επίπεδα που αντιστοιχούν μόλις στο 43,9% και το 46,6% εκείνου της Περιφέρειας Αττικής, η οποία κατέγραψε το 2023 το υψηλότερο περιφερειακό κατά κεφαλήν εισόδημα (36.700 PPS).
Αξίζει να τονιστεί ότι, εξαιρουμένης της Αττικής και του Νότιου Αιγαίου, στις υπόλοιπες Περιφέρειες της χώρας το ΑΕΠ ανά κάτοικο σε όρους PPS ήταν χαμηλότερο του μέσου όρου της οικονομίας. Συγκεκριμένα, στη Δυτική Ελλάδα κυμάνθηκε στο 71,6%, στη Θεσσαλία στο 74,6%, ενώ στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, που καταγράφει σε όρους PPS το τρίτο υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, στο 90,5%.

Μείωση αμοιβών σε όλες τις Περιφέρειες
Συγκριτικά με το 2009, όλες οι Περιφέρειες της χώρας κατέγραψαν το 2022 μείωση αμοιβών εξαρτημένης εργασίας ανά ώρα εργασίας που υπερέβαινε το 25%. Η μεγαλύτερη μείωση παρατηρείται στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (-40,3%) και ακολουθούν οι Περιφέρειες Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης (-35,6%), Βορείου Αιγαίου (-35%), Δυτικής Ελλάδας (-30,3%) και Ιονίων Νήσων (-30,1%).

Πηγή: www.dimokratia.gr

Τζάμπα λεφτά: το εθνικό μας PTSD!

Οδεύω στο ελληνικό PTSD που δεν είναι άλλο από την μετατραυματική διαταραχή των τζάμπα λεφτών.

Χρήστος Ξανθάκης

Αφού μιλάω για “τζάμπα λεφτά” στον σημερινό τίτλο, κάτσε να βγάλω γι εγώ κάνα φράγκο αβασάνιστα, αβάδιστα, αβαβά.

Δια της μεθόδου του κόπυ πάστε, βεβαίως, και της παντοτινά ευλογημένης Γουίκι, που επιτρέπει σ’ εμάς τους δημοσιογράφους να ξεκουράζουμε συχνά πυκνά τα πόδια μας.

Πάμε να δούμε τι γράφει για το PTSD:

“Η διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD) είναι διανοητική διαταραχή που μπορεί να αναπτυχθεί μετά την έκθεση ατόμου σε τραυματικό συμβάν, όπως σεξουαλική επίθεση, πολεμικά σύγκρουση, τροχαία ατυχήματα, παιδική κακοποίηση ή άλλες απειλές κατά της ζωής ατόμου. Τα συμπτώματα ενδεχομένως περιλαμβάνουν ενοχλητικές σκέψεις, συναισθήματα ή όνειρα που σχετίζονται με γεγονότα, διανοητική ή σωματική δυσφορία σε συναισθήματα που σχετίζονται με τραύματα, προσπάθειες αποφυγής συνθηκών τραύματος, αλλοιώσεις στον τρόπο σκέψης και συναισθήματος ενός ατόμου και αύξηση του συναισθήματος φυγής. Τα συμπτώματα διαρκούν περισσότερο από ένα μήνα μετά το συμβάν. Τα μικρά παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να παρουσιάσουν δυσφορία, αλλά αντ’ αυτού μπορούν να εκφράσουν τις αναμνήσεις τους μέσω του παιχνιδιού. Το άτομο με PTSD διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο αυτοκτονίας και εσκεμμένου αυτοτραυματισμού”.

Το διαβάσαμε;

Το καταγράψαμε;

Το εμπεδώσαμε;

Ακούω “ναι ρεπόρτερ” ένα σωρό (μ’ αγαπάω ο κόσμος!) και πάω παρακάτω.

Οδεύω στο ελληνικό PTSD που δεν είναι άλλο από την μετατραυματική διαταραχή των τζάμπα λεφτών.

Αυτών ακριβώς που σκόρπισε στο πόπολο η κοσμαγάπητη κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, με τρόπο πρόστυχο και ύπουλο.

Μέσα από κάθε είδους δάνεια, που έκαναν την εμφάνισή τους από το πουθενά, ιπτάμενα και φαντασμαγορικά.

Στεγαστικά, διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, μετοχοδάνεια, ό,τι μπορούσε να φανταστεί ο κάθε τραπεζίτης και να ονειρευτεί ο κάθε λιγούρης, έκανε ξαφνικά την εμφάνισή του πρώτη μούρη στο Καβούρι.

Τη βοηθεία, φυσικά, των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και των εξειδικευμένων δημοσιογράφων, που διαφήμισαν μέχρι τελικής πτώσεως αυτό το πρωτοφανές “πάρε κόσμε”.

Αυτή την “αλιμούρα”, που λέγαμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες στο Τρίκαλο, να πετάει, δηλαδή, ο “ματσωμένος” της παρέας δεκαρούλες στον αέρα και να τρέχουν οι υπόλοιποι να τις γραπώσουν.

Μόνο που εδώ το πανηγύρι έγινε με χιλιάρικα…

Με ποσά που εκείνη την εποχή δεν μοιάζανε και τόσο “σοβαρά”, αλλά όταν άρχισαν τα πανωτόκια να συσσωρεύονται και οι προσοδοφόρες μπίζνες να λιγοστεύουν, ξεκίνησε και η πορτοφόλα να βογκάει και να οδύρεται.

Δεν θα πιστέψετε την προσφορά για ξύλινα σπίτια με θερμομόνωση στην Ελλάδα

Ξύλινα σπίτια | Διαφημίσεις αναζήτησης

Οι Έλληνες επιλέγουν αυτά τα οδοντικά εμφυτεύματα το 2025

Dental Implant

Όφου πόνος, όφου καημός (πετάω και κάνα “κρητικό”, για να με καταλαβαίνουν και οι ευεργετηθέντες του ΟΠΕΚΕΠΕ!), όφου μαυρίλα και σκοτάδια.

Πάει το τριήμερο στο Παρισάκι, πάει η βδομαδούλα στη Μύκονο (συγγνώμη, στη Μύκονοοοοοο!), πάει το καινούριο σκούτερ του παιδιού, πάνε τα “λαναρόχαρτα”, στον τάκο και η μεζονετούλα στα εξωτικά ΒουΠού, που αντικατέστησε το τριάρι στην Πατησίων.

Τη ρουφήξαμε από την Αμερική, τη ρουφήξαμε από την πατρίδα μας την Ευρώπη, ως κι από την Ελβετία και το φράγκο της τη ρουφήξαμε, από τις Τόμπλερον ρε μπρο, με τις μυτερές τις άκρες…

Ε, είναι ύστερα να μην αναζητάς τον επόμενο που θα σου υποσχεθεί τζάμπα χρήμα;

Έστω που θα νομίζεις εσύ ότι σου υποσχέθηκε τζάμπα χρήμα, γιατί οι πολιτικοί φροντίζουν πάντοτε να καλύπτουν τα νώτα τους με “συμπληρωματικές” και “επεξηγηματικές δηλώσεις”;

Και είναι να μην νομίζεις ότι επιστρέφουμε στην “κανονικότητα” του “παίρνω δίχως να δίνω”, όταν σκάει μύτη η πανδημία και ανάβουν το πράσινο φως οι Ευρωπαίοι και πάρε “αλιμούρα” 50 δισμύρια;

Κάπως έτσι βρέθηκε και ο τελευταίος μπαγλαμάς με πεντοχίλιαρο στον τραπεζικό λογαριασμό, από εκεί που δεν είχε ούτε πενηντάρικο.

Κάπως έτσι πήγε βόλτα το PTSD, κάπως έτσι φούντωσε ένας έρωτας μεγάλος με το γαλάζιο το χρώμα, κάπως έτσι προέκυψε ένα σαρανταένα τακατό, καραμπίνα σουπερποζέ.

Ώσπου ήρθε βαρβάτος ο Κωστής για να στα πάρει διπλά και τρίδιπλα, αλλά είπαμε:

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου…

newpost.gr

ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι 3 τρόποι που μπορούν «να την γλιτώσουν» Βορίδης και Αυγενάκης

Γεράσιμος Λιβιτσάνος από Ημεροδρόμο

Η υπόθεση που αποκλήθηκε «Σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ» έχει μπει πλέον σε νέα διάσταση από τη στιγμή που διαβιβάστηκε στη Βουλή δικογραφία από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ιδίως όταν σε αυτή περιλαμβάνονται δύο ονόματα κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, ο Μάκης Βορίδης και ο Λευτέρης Αυγενάκης.

Τα στελέχη
Αμφότεροι «εμφανίστηκαν» στην εισαγγελική έρευνα λόγω της ιδιότητάς τους ως υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης. Ο πρώτος από τις 9 Ιουλίου 2019 μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 2021 και ο δεύτερος από τις 27 Ιουνίου 2023 έως και τις 14 Ιουνίου 2024. Δεν είναι όμως αυτό το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους.
Πρόκειται για δύο στελέχη που σε διαφορετικές περιόδους βρέθηκαν στο στενό κύκλο του Μεγάρου Μαξίμου και του πρωθυπουργού: Ο Λευτέρης Αυγενάκης σχεδόν από την αρχή της προεδρίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Νέα Δημοκρατία και ο Μάκης Βορίδης το τελευταίο διάστημα όταν θήτευσε από τις 27 Ιουνίου 2023 μέχρι τις 15 Μαρτίου 2025 στη θέση του υπουργού Επικρατείας με πραγματική αρμοδιότητα την «εκπροσώπηση» του πρωθυπουργού στο κοινοβούλιο.

Η προανακριτική
Από τη στιγμή που στο πολιτικό προσκήνιο εμφανίστηκε μία συγκεκριμένη δικογραφία, είναι σχεδόν …αντανακλαστικό πως αυτό συνεπάγεται την δυνατότητα της ενεργοποίησης του περίφημου νόμου «Περί Ευθύνης Υπουργών». Πράγμα που σημαίνει την παραπομπή της υπόθεσης σε δικαστήριο με διαμεσολαβητή το κοινοβούλιο, μιας και αυτό είναι το πνεύμα του υφιστάμενου συντάγματος και της νομοθεσίας που απορρέει από αυτό.
Εφόσον υφίσταται δικογραφία, είναι πρόδηλο πως η σύσταση μια επιτροπής που θα διεξάγει προανακριτική έρευνα, δηλαδή μια «προανακριτική επιτροπή» όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, είναι το αυτονόητο επόμενο βήμα. Η αναγκαιότητα αυτής της κίνησης έχει υπονοηθεί ή έχει εκφραστεί ευθέως από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που μιλούν για την ανάγκη διερεύνησης των ευθυνών των δύο υπουργών. Με το ΚΚΕ να θέτει και μία ακόμη πλευρά αυτή του «σκανδάλου της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» από την οποία προκύπτει και το καθεστώς των επιδοτήσεων.
Να σημειωθεί πως αυτόνομη κοινοβουλευτική δυνατότητα για την κατάθεση έγκυρης πρότασης για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, από την αντιπολίτευση, έχει μόνον το ΠΑΣΟΚ, μιας και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση είναι αυτό που διαθέτει τις 30 υπογραφές που απαιτεί ο κανονισμός της Βουλής προκειμένου μια τέτοια πρόταση να τεθεί σε συζήτηση. Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη απαιτεί κάποιο είδος συνεργασίας ή σύμπραξης ανάμεσα σε πολιτικούς σχηματισμούς.

Η στάση της κυβέρνησης
Μπορεί, όπως προαναφέραμε, η σύσταση μιας προανακριτικής επιτροπής να είναι το «αυτονόητο» βήμα για την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η κυβέρνηση προτίθεται να πράξει το …αυτονόητο. Έως στιγμής άλλωστε για ανάλογης σημασίας σκάνδαλα, όπως αυτό των υποκλοπών, δεν έδειξε καμία προθυμία να ελέγξει τους υπουργούς και τα στελέχη της. Επίσης, για πολύ σοβαρότερες υποθέσεις, όπως το Έγκλημα των Τεμπών, διαπιστώθηκε έμπρακτα πού μπορεί να φθάσει προκειμένου να συγκαλύψει ευθύνες.
Εύλογα, λοιπόν, η απορία που θα μπορούσε να έχει κάποιος που παρατηρεί τις πολιτικές εξελίξεις είναι πώς το Μέγαρο Μαξίμου θα προσπαθήσει να «γλιτώσουν» οι δύο υπουργοί της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Όπως φαίνεται, μάλιστα, υπάρχουν 3 τρόποι που αυτό μπορεί να γίνει.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Είναι απλός. Η κυβέρνηση να καταψηφίσει οποιαδήποτε πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής κατατεθεί στην Βουλή. Σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος και το νόμο περί ευθύνης υπουργών καμία παραπομπή υπουργού δεν μπορεί να γίνει εφόσον δεν συναινέσει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή διαθέτει 154 βουλευτές και ένα ακόμη που πρόσφατα διαγράφηκε, τον Δημήτρη Κυριαζίδη, οπότε, κοινοβουλευτικά, τίποτε δεν μπορεί να την υποχρεώσει να οδηγήσει σε προανακριτική έρευνα τους δύο υπουργούς. Φυσικά, κάτι τέτοιο θα είχε σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις. Αρχικά γιατί υπάρχει δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας που δημιουργεί ζητήματα «έκθεσης» της κυβέρνησης και εκτός συνόρων. Επίσης γιατί είναι πολύ πρόσφατες οι δηλώσεις Μητσοτάκη για την υπόθεση των Τεμπών όταν ανέφερε πως η κυβέρνηση «δεν μπαίνει εμπόδιο στην δικαιοσύνη», οπότε μια τέτοια συνθήκη θα ήταν σχετικά δύσκολο να την διαχειριστεί. Από την άλλη οφείλουμε να επισημάνουμε πως από επίσημα κυβερνητικά χείλη δεν έχει ακουστεί τίποτε για «διερεύνηση της υπόθεσης».

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Οι ευθύνες των υπουργών να παραγραφούν. Η κυβέρνηση επαίρεται εδώ και μήνες ότι με την τελευταία συνταγματική αναθεώρηση έχουν απαλειφθεί οι αποσβεστικές προθεσμίες για τις ποινικές ευθύνες υπουργών που ορίζονταν μέχρι το 2019 και αφορούσαν την παρέλευση δύο κοινοβουλευτικών συνόδων. Θέση όμως με την οποία δεν φαίνεται να συμφωνεί μεγάλη μερίδα των συνταγματολόγων, ανάμεσά τους και ο Ευάγγελος Βενιζέλος του οποίου η εκτίμηση έχει ιδιαίτερη σημασία. Όχι για πολιτικούς λόγους αλλά κυρίως γιατί είναι ο «κατασκευαστής» των συνταγματικών διατάξεων και της νομοθεσίας «περί ευθύνης υπουργών» το 2001. Οπότε… κάτι παραπάνω θα ξέρει. Ο συγκεκριμένος θεωρεί πως υπάρχουν ακόμη σημαντικά «παράθυρα» ώστε ένα δικαστικό συμβούλιο (εκεί καταλήγουν οι προανακριτικές επιτροπές) να μπορεί να θεωρήσει τυχόν αδικήματα παραγραμμένα. Για να συμβεί αυτό η μόνη προϋπόθεση είναι η κυβέρνηση αυτό το καλοκαίρι να λήξει την τρέχουσα κοινοβουλευτική σύνοδο και να προχωρήσει – μετά από πολλά χρόνια- στην θέσπιση «Τμημάτων Διακοπών» τα λεγόμενα «Θερινά Τμήματα».

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΤΡΟΠΟΣ: Είναι η απαλλαγή των δύο υπουργών μέσω της πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση προανακριτικής επιτροπής. Ως γνωστόν, η σύσταση των προανακριτικών επιτροπών γίνεται κατ’ αναλογία των συσχετισμών του κοινοβουλίου. Ακόμη και αν η κυβέρνηση αποδεχθεί την σύσταση προανακριτικής επιτροπής μπορεί να ελέγξει την περαιτέρω πορεία της και τον τρόπο που θα διερευνήσει. Φυσικά και μόνον η ύπαρξη μιας τέτοιας επιτροπής μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά, αν συνυπολογιστεί ο «θόρυβος» που αναμένεται να γίνει από την αντιπολίτευση. Στη βάση αυτή είναι πιθανή η συνέχιση και σε αυτό το ζήτημα του «μοντέλου Τριαντόπουλου», δηλαδή η αποστολή της υπόθεσης να διερευνηθεί από 5μελές δικαστικό συμβούλιο. Μια εξέλιξη που θα κρατήσει την υπόθεση μακριά από τη δημοσιότητα.

imerodromos.gr

Σταύρος Λυγερός "Οι εκατέρωθεν απώλειες Ιράν-Ισραήλ βάση για εκεχειρία"

Μανόλης Αναγνωστάκης: Η αγάπη είναι ο φόβος…

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τί να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τʼ όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιός θά ʼρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιός θα μετρήσει μια μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

ΥΓ: Ο Μανόλης Αναγνωστάκης ένας από τους κορυφαίους ποιητές έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005, καταβεβλημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα.

sioualtec.blogspot.com

Συνεχίζει να προκαλεί με τη Hellenic Train

Άρης Χατζηγεωργίου

Η κυβέρνηση νομιμοποιεί εκ των προτέρων δαπάνες που θα γίνουν φέτος και το 2026 παρακάμπτοντας τη διαδικασία ελέγχου των πληρωμών.
Tο τερμάτισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη σύμβαση που υπέγραψε και νομοθέτησε το 2022 προκειμένου να επιδοτεί τη Hellenic Train με 50 εκατομμύρια ετησίως ως αντάλλαγμα για τα σιδηροδρομικά δρομολόγια που θα έκανε αλλά και τις επενδύσεις που υποτίθεται θα υλοποιούσε. Με διάταξη στο σιδηροδρομικό νομοσχέδιο, που βρίσκεται τώρα υπό δημόσια διαβούλευση, νομιμοποιεί εκ των προτέρων δαπάνες που θα γίνουν φέτος και το 2026 και ουσιαστικά παρακάμπτει κάθε διαδικασία ελέγχου των πληρωμών που θα γίνουν.
Η σύμβαση Υποχρέωσης Δημόσιας Υπηρεσίας (ΥΔΥ), όπως επίσημα ονομάζεται, ήταν μία από τις τελευταίες δημόσιες πράξεις του δράματος που παίχτηκαν πριν προκύψει το έγκλημα των Τεμπών, στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Ο τότε αρμόδιος υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κ. Αχ. Καραμανλής όχι μόνο την υπέγραψε τον Απρίλιο του 2022 μειώνοντας δραματικά τις επενδύσεις που θα έπρεπε να κάνουν τόσο οι Ιταλοί της Hellenic Train όσο και το Δημόσιο, αλλά την έφερε στη Βουλή προς ψήφιση, για να γίνει ο νόμος 4953/2022.
Αντικείμενο των προβλέψεων της συγκεκριμένης σύμβασης ήταν και η διαβόητη συζήτηση που έγινε στη Βουλή, σε ερώτηση του Αλ. Μεϊκόπουλου, λίγο πριν από τα Τέμπη, όταν ο μοιραίος υπουργός σήκωνε το δάκτυλο («Είναι ντροπή και ντρέπομαι!!!») και φώναζε ότι με τη σύμβαση αυτή «διασφαλίζουμε την ασφάλεια».
Λίγους μήνες νωρίτερα, όταν η σύμβαση ΥΔΥ ψηφιζόταν από τη Βουλή, ο υπουργός Καραμανλής δεσμευόταν: «Θα γίνονται δρομολόγια σε όλη τη χώρα, στο σύνολο του δικτύου μας, ακόμα και στους θεωρούμενους ως μη εμπορικούς προορισμούς. Κι αυτό πλέον θα διασφαλίζεται πραγματικά, αφού για πρώτη φορά μπαίνουν ρήτρες και κυρώσεις».
Υποτίθεται, δηλαδή, ότι θα υπήρχε μηχανισμός ο οποίος θα ήλεγχε ποια δρομολόγια έχουν πραγματικά υλοποιηθεί ώστε η ετήσια επιδότηση των 50 εκατομμυρίων αναλόγως να μειώνεται ή να επιβάλλονται και ρήτρες. Υπήρχε, μάλιστα, και ειδικό άρθρο (13.4.2) που όριζε ότι το Δημόσιο όχι μόνον έπρεπε να ελέγχει την ορθότητα των στοιχείων που υποβάλλει η Hellenic Train εντός 60 ημερών αλλά και εκείνη θα έπρεπε να εξοφλεί εντός 30 ημερών τα τέλη χρήσης της σιδηροδρομικής υποδομής στον ΟΣΕ και τα ποσά των μισθωμάτων του τροχαίου υλικού προς τη ΓΑΙΑΟΣΕ. Προέβλεπε, επίσης, η ίδια διάταξη ότι εάν η Hellenic Train καθυστερούσε την εξόφληση των τελών (υπέρ ΟΣΕ και ΓΑΙΑΟΣΕ), το Δημόσιο θα παρακρατούσε ποσά από τις επόμενες πληρωμές.
Στην πραγματικότητα, τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη. Μετά τα Τέμπη, η κυβέρνηση επανεξελέγη με 41% αλλά στον σιδηρόδρομο επικράτησε το χάος και η υποβάθμιση. Οι Ιταλοί, βεβαίως, δεν έπαψαν να πιέζουν για να πάρουν την προβλεπόμενη (από νόμο) επιδότηση. Και η κυβέρνηση, πέρυσι το καλοκαίρι, έφερε και πάλι τροπολογία για να νομιμοποιήσει την επιδότηση του 2022 που εκκρεμούσε. Μετά όμως από αυτή την «εκ των υστέρων» νομιμοποίηση, ήρθε η ώρα και για μια «εκ των προτέρων».
Ετσι, στο άρθρο 44 του νομοσχεδίου που κατέθεσε προς διαβούλευση ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, προβλέπεται ότι οι «δαπάνες για τα έτη 2024 και 2025 που απορρέουν από τη σύμβαση Υποχρέωσης Δημόσιας Υπηρεσίας μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της εταιρείας Hellenic Train, είναι νόμιμες και κανονικές και εκκαθαρίζονται σε βάρος των πιστώσεων του τακτικού προϋπολογισμού των οικονομικών ετών 2025 και 2026 του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, κατά παρέκκλιση των άρθρων 66, περί ανάληψης υποχρεώσεων, και 67, περί πολυετών υποχρεώσεων του ν. 4270/2014 (Α’ 143), καθώς και των άρθρων 2, περί ανάληψης υποχρέωσης και 6, περί τμηματικών πληρωμών και πολυετών υποχρεώσεων του Π.Δ. 80/2016 (Α’ 145)». Η... άριστη νομοθέτηση της κυβέρνησης αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο στην Ανάλυση Συνεπειών Ρύθμισης του νομοσχεδίου, η οποία προστέθηκε με καθυστέρηση στη δημόσια διαβούλευση. Εκεί αναφέρεται ότι:

● Με τη διάταξη «αντιμετωπίζεται το ζήτημα της εκκρεμούς πληρωμής του Ελληνικού Δημοσίου», βάζοντας στις εκκρεμότητες και το έτος 2026!
● Οπως ο κ. Καραμανλής «διασφάλιζε την ασφάλεια», ο κ. Κυρανάκης λέει τώρα ότι διασφαλίζει «τη νομιμότητα και κανονικότητα των δαπανών και ταυτόχρονα την εκπλήρωση των οικονομικών υποχρεώσεων του Ελληνικού Δημοσίου».
● «Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνονται η ορθή τήρηση των όρων της σύμβασης Υποχρέωσης Δημόσιας Υπηρεσίας (ΥΔΥ) που έχει κυρωθεί με τον ν. 4953/2022 (Α΄ 135) και η απρόσκοπτη συνέχισή της, διασφαλίζοντας έτσι το απαιτούμενο πλαίσιο λειτουργίας των επιβατικών σιδηροδρομικών μεταφορών», προστίθεται παρακάτω.

Σημειώνεται ότι όλη η παραπάνω μανούβρα της εκ των προτέρων νομιμοποίησης δαπανών γίνεται την ώρα που η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι θα υπογραφεί νέα σύμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, μετά το Μνημόνιο που υπεγράφη πριν από έναν μήνα, όταν ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης συνάντησε την Ιταλίδα ομόλογό του Τζόρτζια Μελόνι. Φαίνεται όμως ότι η νέα σύμβαση καθυστερεί υπέρμετρα όπως και επενδύσεις σε νέα τρένα που εξαγγέλθηκαν έως το 2027.
Φόβος υπηρεσιακών
Κάπως έτσι, το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι όχι μόνο να συνεχιστεί η όπως-όπως εφαρμογή της σύμβασης Καραμανλή αλλά και να διασφαλιστούν τα υπηρεσιακά στελέχη που θα έπρεπε να ελέγξουν τα στοιχεία για να πληρωθούν οι επιδοτήσεις. Με βάση τον νόμο, τα στοιχεία ελέγχονται από Επιτροπή στην οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, συμμετέχουν και στελέχη του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών εις βάρος των οποίων έχουν ασκηθεί διώξεις για τα Τέμπη και, προφανώς, αρνούνται πλέον να βάζουν υπογραφές. Κατά τα άλλα, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που πιστεύουν ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα πάρει αποφάσεις για την ανάκαμψη του ελληνικού σιδηροδρόμου...

www.efsyn.gr

Η Ελλάδα στη νέο-οθωμανική σφαίρα επιρροής (και) μέσω Ιράν

Η πολιτική Μητσοτάκη στον πόλεμο Ισραήλ-Ιράν αποτελεί την «ιδεώδη» μέθοδο μετατροπής του Ελληνισμού ακόμα σαφέστερα σε υποτακτικό της νέο-οθωμανικής Τουρκίας διά μέσου των ΗΠΑ.

Θέμης Τζήμας

Στην Τουρκία, η συζήτηση εν μέσω πολέμου Ισραήλ και Ιράν είναι εκτεταμένη και αφορά το κατά πόσο η πρώτη μπορεί να αποτελέσει μελλοντικό στόχο της ισραηλινής επιθετικότητας. Ο πρόεδρος της Ρωσίας όταν ρωτήθηκε έσπευσε να πει το αυτονόητο (τουλάχιστον με βάση την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών): η Τουρκία αποτελεί κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και ένας πόλεμος με το Ισραήλ είναι εκτός ατζέντας.

Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος του Ισραήλ (με τις πλάτες της άλλης πλευράς του Ατλαντικού) εναντίον του Ιράν, ευνοεί με πολύ καθαρό τρόπο την Τουρκία και τις νέο-οθωμανικές βλέψεις της, εφόσον φυσικά το Ιράν ηττηθεί ή τουλάχιστον αποδυναμωθεί.
Η Τουρκία και το Ιράν βρίσκονται σε σαφή ανταγωνισμό ως περιφερειακές δυνάμεις εδώ και χρόνια σχεδόν σε όλα τα μέτωπα. Δεν είναι μόνο ότι ανήκουν σε δύο διαφορετικά μπλοκ και σχεδόν μπλοκ αντιστοίχως: ΝΑΤΟϊκό/«Δυτικό» και μη- Δυτικό,/«Ανατολής» (με ό,τι και αν η δεύτερη κατηγορία σημαίνει δεδομένης της χαλαρότητας των εσωτερικών δεσμών της).
Ο Καύκασος αποτελεί σαφές σημείο τριβής, με την Τουρκία να αποτελεί τον κομβικό σύμμαχο του Αζερμπαϊτζάν ενώ το Ιράν της Αρμενίας. Μάλιστα, η πολυπληθής αζερική μειονότητα μέσα στο Ιράν, η οποία δεν έχει δώσει δείγματα γραφής αρνητικά ως προς την συνοχή της πατρίδας τους, του Ιράν, είναι σαφές ότι για πολλούς αποτελεί εν δυνάμει δεύτερη αιχμή του δόρατος της αποσταθεροποίησης του Ιράν, μετά τους Κούρδους.
Έπειτα, τίθενται επικεφαλής (ή σχεδόν) δύο διαφορετικών ιδεολογικών και στρατιωτικών αξόνων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία εκείνου των αδερφών Μουσουλμάνων και μέσα από τη συμμαχία της με τζιχαντιστές (με τους οποίους ωραιότατα συνεργάζεται και το Ισραήλ), ενώ το Ιράν του «άξονα της αντίστασης», ο οποίος έχει λάβει σαφή αντί-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για διαφορετικά σχέδια για την περιοχή, με το τουρκικό να συγχρονίζεται με τις επιδιώξεις του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, ενώ το δεύτερο βρίσκεται στον αντίποδα.
Επιπροσθέτως, και οι δύο χώρες επιδιώκουν να αποκτήσουν τα στρατιωτικά «πρωτεία» στην περιοχή και να διατηρήσουν άξονες προβολής και άσκησης επιρροής τους ευρύτερα, πέραν των συνόρων τους. Το Ιράν όμως χωρίς να αποτελεί κατοχική δύναμη, ενώ η Τουρκία και δια της κατοχής εδαφών ξένων κρατών, είτε επισήμως, είτε ανεπισήμως. Πρόκειται για άλλη στάση ως προς τις διεθνείς σχέσεις και την περιφερειακή ασφάλεια, μείζονος σημασίας.
Σε ό,τι αφορά τη Συρία και το Ιράκ, οι προβολές των δύο κρατών είναι ευθέως ανταγωνιστικές επίσης και δεν είναι καθόλου μυστικό. Η Τουρκία είναι η «άλλη χώρα» κατά την ηγεσία του Ιράν, η οποία επέβαλε την αλλαγή καθεστώτος από κοινού με τις ΗΠΑ και με τους συμμάχους τους, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Στο Ιράκ επίσης ανταγωνίζονται ενώ κάποτε η Τουρκία επιχείρησε να διαδραματίσει ρόλο και στην παλαιστινιακή αντίσταση δια της Χαμάς αλλά όπως φαίνεται, η απόπειρά της δεν τελεσφόρησε σημαντικά, δεδομένου ότι στο πεδίο δεν έπραξε τίποτα υπέρ των Παλαιστινίων όπως αντιθέτως έχει πράξει ο άξονας της αντίστασης.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για τα περιφερειακά ζητήματα αλλά και για τον παγκόσμιο συσχετισμό. Και οι δύο χώρες διατηρούν μείζονα σημασία για την Κίνα σε σχέση με τον νέο «δρόμο του μεταξιού». Ο ρόλος της Τουρκίας είναι σημαντικός φυσικά αλλά και με σαφή όρια ως μέλος του ΝΑΤΟ. Το Ιράν αντιθέτως αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο της Κίνας σε όλα τα επίπεδα, με την τελευταία να καλείται να το επιβεβαιώσει και εν καιρώ πολέμου.
Εξίσου για τη Ρωσία και τα δύο κράτη αποτελούν εξόχως σημαντικούς παράγοντες, αν και η Τουρκία ταυτοχρόνως και μεγάλο κίνδυνο. Ευρισκόμενη στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, με το παντουρανικό της δόγμα ενεργό και με την ιδιότητα του κράτους- μέλους του ΝΑΤΟ, συνιστά διαρκές αγκάθι για τη ρωσική πολιτική παρά τις προσεκτικές συχνά σχέσεις, ενώ το Ιράν παραμένει ο μόνος πια στρατηγικός σύμμαχος της Ρωσίας, παρά τις όποιες διαφωνίες τους, οι οποίες διεφάνησαν και στην περίπτωση της Συρίας.
Φυσικά και για τις ΗΠΑ τα δύο κράτη είναι απολύτως κομβικά. Η Τουρκία για όλους τους παραπάνω λόγους και ως ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ, ενώ το Ιράν ως ο βασικός πολέμιος του Ισραήλ και το τελευταίο κράτος της Δυτικής Ασίας το οποίο δυσκολεύει τόσο πολύ τους αμερικανικούς σχεδιασμούς.
Με άλλα λόγια, οι δύο χώρες αποτελούν στρατηγικούς ανταγωνιστές.
Και εδώ έρχεται η κυβέρνηση της Ελλάδας, τόσο η νυν όσο και οι προηγούμενες να δώσουν εξετάσεις αμερικανολατρείας και υποταγής ως εκ τούτου στον νέο- οθωμανισμό. Η πολιτική Μητσοτάκη σε ό,τι αφορά τον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ενός πολέμου παρανόμου και εγκληματικού από κάθε άποψη ο οποίος έρχεται σε συνέχεια της γενοκτονίας στη Γάζα αποτελεί την «ιδεώδη» μέθοδο μετατροπής του Ελληνισμού ακόμα σαφέστερα σε υποτακτικό της νέο-οθωμανικής Τουρκίας διά μέσου των ΗΠΑ.
Είναι σαφές εδώ και καιρό ότι ο μύθος του αντιτουρκικού μετώπου Ελλάδας-Ισραήλ (στο οποίο κάποιοι προσέθεταν και τους Κούρδους) έχει καταρρεύσει. Πέραν όλων των προαναφερθέντων αναλυτικών ζητημάτων, Η Συρία και η εκεί μοιρασιά μεταξύ και Ισραήλ, Τουρκίας και Κούρδων, παρά τις όποιες εντάσεις θα έπρεπε να έχει ανοίξει τα μάτια ακόμα και στους πλέον αφελείς για τη στρατηγική σύμπτωση των συμφερόντων Ισραήλ και Τουρκίας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Ο Ελληνισμός έχει υπαρξιακό ζήτημα περιορισμού της τουρκικής επιρροής και επέκτασης. Αλλά εδώ είναι που έρχονται οι ΗΠΑ και οι υποτακτικές ελληνικές κυβερνήσεις. Σε όλα τα μείζονα ζητήματα και κρίσεις της Δυτικής Ασίας, οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν ταχθεί με την ίδια πλευρά η οποία ταυτίζεται στρατηγικώς με την Τουρκία και τα συμφέροντά της. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Η Ελλάδα μέσω του Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί προς την κατεύθυνση του περιορισμού του ιρανικού ρόλου και ως εκ τούτου αντικειμενικώς προς όφελος της επέκτασης και της τουρκικής ισχύος.
Πρόκειται περί λανθασμένου σχεδιασμού; Όχι φυσικά. Αντιθέτως, πρόκειται για συνειδητή επιλογή, στρατηγικού επιπέδου η οποία έχει να κάνει με την υπαγωγή του Ελληνισμού στη νέο-οθωμανική Τουρκία, με τη σύμφωνη γνώμη του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού συστήματος εξουσίας. Μια μεγάλη μερίδα της αστικής τάξης ζει από τα τουρκικά και ισραηλινά κεφάλαια, ενώ όλο το σύστημα εξουσίας διατάσσεται από τις ΗΠΑ. Δεν υπάρχουν περιθώρια για πολλά όχι. Η Ελλάδα μέσα από την υποταγή της στις ΗΠΑ περνά στη σφαίρα του νέο-οθωμανισμού.

kosmodromio.gr

Ξένοι σε ξένο πόλεμο: Η ελληνική εκστρατεία στην Ουκρανία (1919)

Μια θυσία χωρίς λόγο, σε ξένο πόλεμο, για ξένα συμφέροντα.

Eλένη Νικολαΐδου

 

Οι Έλληνες* της Κριμαίας, από τους αρχαιότερους κατοίκους της περιοχής, υπέστησαν συνεχείς διώξεις και αλλοιώσεις μέσα στους αιώνες. Τμήμα τους αφανίστηκε από βαρβαρικές επιδρομές ήδη από επιδρομές Γότθων (3ο αι.) οι οποίες κορυφώθηκαν με τις μογγολικές και ταταρικές επιδρομές (13ο- 15ο αι.), άλλο μετοίκισε το 1778 στη Μαριούπολη δημιουργώντας ισχυρή παροικία, ενώ κυρίως οι αστοί αφομοιώθηκαν κατά τον 19ο αιώνα. Η άφιξη προσφύγων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μεταξύ 1917-1921 αναζωογόνησε το ελληνικό στοιχείο στην Κριμαία, μέρος του οποίου, όμως, εκτοπίστηκε σε Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν το 1944.

Το ελληνικό κράτος με Πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο, αποφάσισε τον Ιανουάριο του 1919, την πρώτη υπερπόντια αποστολή στρατού στην ιστορία του. Για πρώτη φορά στην ιστορία ο ελληνικός στρατός μεταφέρθηκε εκτός των συνόρων της χώρας μέσω θαλάσσης. Αποβιβάστηκε στην Οδησσό συμμετέχοντας στη στρατιωτική εκστρατεία των Συμμάχων της Αντάντ**, και όχι μόνο, εναντίον των Μπολσεβίκων. Η εκστρατεία αυτή είναι γνωστή ως Ελληνική Εκστρατεία στην Ουκρανία.

Η επίσημη αιτιολογία των συμμάχων ήταν η ανασύσταση του ανατολικού μετώπου, έπειτα από την ήττα της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, όμως, επρόκειτο για απεγνωσμένες προσπάθειες της Αντάντ να ανακόψει την προέλαση του Κόκκινου Στρατού. Ένα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι η υπογραφή της συνθήκης ειρήνης Μπρεστ – Λιτόφσκ, στις 3/3/1918, συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας. Και πως η συνθήκη ειρήνης άφηνε απροστάτευτα τα μεταξύ τους εδάφη, άρα έπρεπε να επέμβουν. Και πως, φυσικά, ο ρωσικός λαός δεν διέθετε τις δυνάμεις να αντιπαρατεθεί στους Γερμανούς. Στην εξήγηση των γεγονότων πρέπει να προστεθεί (κυρίως) και ο οικονομικός παράγοντας, διότι οι μπολσεβίκοι με το που πήραν την εξουσία έπαψαν να αναγνωρίζουν τα χρέη της Ρωσίας.

Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα απεστάλη μετά τη λήξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να σταλούν 35 χιλιάδες άντρες, όμως στάλθηκαν 23.351 στρατιώτες και αξιωματικοί. Όπως σημειώνει ο Αυγητίδης Κώστας «χρησιμοποιήθηκε, λοιπόν, ο ελληνικός στρατός για τους επεκτατικούς αποικιοκρατικούς σκοπούς των αγγλογαλλικών μονοπωλίων». Ο Βενιζέλος όρισε ως διοικητή τον έμπιστό του υποστράτηγο Κωνσταντίνο Νίδερ και ο στρατός έφυγε από τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης, των Ελευθερών και του Σταυρού (εκβολές Στρυμώνα).

Οι πρώτοι Έλληνες στρατιώτες, με γαλλικά πλοία από τον Σταυρό, μεταφέρθηκαν και αποβιβάστηκαν στην Οδησσό, εντός πέντε ημερών, την πόλη της Φιλικής Εταιρείας. Η πρώτη μεταφορά τους ξεκίνησε στις 15 Ιανουαρίου 1919 και ολοκληρώθηκε έως τις αρχές του Απριλίου προς Οδησσό και Σεβαστούπολη με πλοία διαφόρων χωρών. Από το τέλος του Μαρτίου έως και τις 14 Ιουνίου ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε και στα ρουμανικά λιμάνια Κωνστάντζα και Γαλάτσι. Η μεταφορά έγινε από 20 ναυλωμένα πλοία ελληνικά, γαλλικά και ρωσικά.

Στάλθηκε ελληνικός στρατός σε ένα κράτος, έναν λαό που παραδοσιακά ήταν φίλος των Ελλήνων, με ελληνικές παροικίες, με ρίζες της Φιλικής Εταιρείας, σε έναν ομόθρησκο λαό, όσο αυτό σημαίνει κάτι για κάποιους. Ο ελληνικός στρατός ορίστηκε πως συμμετείχε στην Εκστρατεία της Ουκρανίας ενώ αποτελούσε μέρος 14 χωρών που εκστράτευσαν κατά του νεογέννητου σοβιετικού / ρωσικού κράτους και όχι μόνο στην περιοχή της Ουκρανίας αλλά και σε άλλα εδάφη της Ρωσίας. Οι Έλληνες στρατιώτες μεταφέρθηκαν και πολέμησαν σε περιοχές που ήταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους. Η Αθήνα απέχει από την Χερσώνα, οδικώς, περισσότερα από 2.200 χιλιόμετρα. Η Θεσσαλονίκη απέχει από την Χερσώνα μία απόσταση 755 ναυτικών μιλίων, δηλαδή περίπου 1.300 χιλιόμετρα. Ποιος ήταν ο λόγος παρουσίας του ελληνικού στρατού τόσο μακριά από τα εθνικά του σύνορα;

Οι δυνάμεις της Αντάντ –αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ελληνικά πλοία– αποβιβάστηκαν στη Σεβαστούπολη με στόχο να αποτρέψουν μία μπολσεβίκικη εξέγερση, συμμετέχοντας σε καταστολές και συλλήψεις. Ωστόσο, στα τέλη Μαρτίου 1919, ο Κόκκινος Στρατός ξεκίνησε προέλαση στην Κριμαία, καταλαμβάνοντας διαδοχικά το Περεκόπ, τη Συμφερόπολη και άλλες πόλεις. Μπροστά στην προέλαση αυτή και στη ραγδαία πτώση του ηθικού των στρατευμάτων –που σε αρκετές περιπτώσεις αρνούνταν να πολεμήσουν ή αυτομολούσαν–, οι δυνάμεις της Αντάντ αποχώρησαν. Από τον Απρίλιο ως τον Ιούνιο 1919, η Κριμαία ενσωματώθηκε στη Σοβιετική Ρωσία.

Η άφιξη των ελληνικών στρατευμάτων στη Σεβαστούπολη, μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 1919, αποδείχθηκε επιζήμια κυρίως για τους φτωχούς Έλληνες εργάτες της περιοχής. Αν και η αστική τάξη υποδέχθηκε θετικά τους Συμμάχους, οι εργαζόμενες μάζες αντέδρασαν έντονα. Τον Φεβρουάριο κήρυξαν απεργία, αρνούμενες να συνεργαστούν με τις δυνάμεις της Αντάντ – γεγονός που προκάλεσε κύμα συλλήψεων και καταστολής, με τη συμμετοχή και ελληνικών μονάδων. Η ένταση εξαγρίωσε όχι μόνο επαναστάτες αλλά και μετριοπαθείς σοσιαλιστές, ενώ καταγράφηκαν περιστατικά εχθρικής στάσης του τοπικού πληθυσμού απέναντι στους Έλληνες.

Οι Έλληνες πήραν μέρος σε μάχες στην Οδησσό, την Χερσώνα, την Νικολάγιεφ, την Μπερεζόφκα. Στις μάχες ΒΔ της Οδησσού πολέμησαν Έλληνες μαζί με γαλλικά, πολωνικά και ρουμανικά στρατεύματα καθώς και με Ρώσους αντεπαναστάτες. Οι νεκροί Έλληνες ανέρχονται από 225 έως 330. Ακριβής αριθμός νεκρών δεν υπάρχει. Το σύνολο νεκρών, τραυματιών και αγνοουμένων είναι 1.055 στρατιώτες και αξιωματικοί που αντιστοιχεί στο 4,5% του συνολικού εκστρατευτικού σώματος που ήταν 23.351 άντρες. Το ποσοστό απωλειών, που ξεπέρασε το 4,5%, αποτυπώνει το κόστος μιας εκστρατείας χωρίς στρατηγικό έρεισμα για την Ελλάδα.

Υπήρξαν αξιωματικοί του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος οι οποίοι κατά την περίοδο της Κατοχής υπηρέτησαν τον ΕΛΑΣ ως αξιωματικοί.

Αυτοί ήταν:

Στέφανος Σαράφης, Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, Δημήτρης Φλούλης, Κωνσταντίνος Τσαμάκος, Ευάγγελος Καλαμπαλίκης, Δημήτρης Ματσούκας, Νικόλαος Παπασταματιάδης.

Κλείνοντας να σημειώσουμε πως στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη είναι χαραγμένα και τα ονόματα πόλεων από την Εκστρατεία της Ουκρανίας του 1919, όπου συμμετείχε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα –στην σχεδόν ξεχασμένη σήμερα επιχείρηση- στο πλευρό των Γάλλων, κατά των Μπολσεβίκων.

Αναγράφονται οι πόλεις:

• Οδησσός (Odessa)
• Νικολάεφ (Nikolaev)
• Χερσώνα (Kherson)
• Κιέβο (Kiev)

Η επιστροφή των στρατιωτών στην πατρίδα δεν χαιρετίστηκε ως ηρωισμός, αλλά ως άχρηστη θυσία σε ξένο έδαφος, που άνοιξε τον δρόμο για την επόμενη, καταστροφική περιπέτεια στη Μικρά Ασία.

*Σύμφωνα με την απογραφή του 1926 της Σοβιετικής Ένωσης το σύνολο των Ελλήνων ανέρχονταν στους 213.765 σε όλη τη χώρα. Στην Ουκρανία, πάντα σύμφωνα με την συγκεκριμένη απογραφή, υπήρχαν 104.666 Έλληνες.

**Εναντίον της μπολσεβίκικης Ρωσίας εκστράτευσαν συνολικά δεκατρείς κυρίαρχες χώρες: το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία, η Ιταλία, η Ελλάδα, η Ρουμανία, το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, η Πολωνία, η Εσθονία, η Τσεχοσλοβακία (μέσω των Λεγεώνων της), καθώς και προσωρινές ή μη αναγνωρισμένες πολιτικές οντότητες, όπως η Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία και οι αντιμπολσεβίκικες μονάδες της Λευκορωσίας.

Επιπλέον, συμμετείχαν με ξεχωριστές δυνάμεις και τα αυτοδιοικούμενα Δομινία (Dominion) της Βρετανικής Αυτοκρατορίας – ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Ινδία και ενδεχομένως η Νότια Αφρική – ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των συμμετεχουσών «σημαιών» σε δεκατέσσερις ή και δεκαπέντε.

Πηγές:

∎ Αυγητίδης Κώστας, Η στρατιωτική επέμβαση των καπιταλιστικών χωρών ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία και η Ελλάδα (1918-1920), Σύγχρονη Εποχή

∎ Γενεμετζής, Η εκστρατεία στη μεσημβρινή Ρωσία 1919

∎ Καταϊφτσής Δημήτρης, Έλληνες στην Κριμαία του ρωσικού εμφυλίου πολέμου (1918-1921), περιοδικό Ιστορικά Θέματα, τ.105, 8/2011

news247.gr

Ο Προσωπικός Αριθμός και το θέατρο της ψηφιακής ταυτότητας

by NEWSROOM

Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού περί της καθιέρωσης του Προσωπικού Αριθμού (ΠΑ) ως επιτεύγματος έπειτα από τέσσερα χρόνια προσπαθειών, καθώς και την κοινωνική αναστάτωση που έχει προκληθεί από την υποχρεωτική εφαρμογή του, αναδύεται από τη μνήμη ένα παλαιότερο θεατρικό έργο, με ξεχωριστή σημειολογία για το σήμερα: οι ''Οι αριθμημένοι'' του Ελίας Κανέτι.

Το έργο γράφτηκε το 1956 και παρουσιάζει μια δυστοπική κοινωνία στην οποία, κατά τη στιγμή της γέννησης, το κάθε άτομο δεν αποκτά όνομα αλλά έναν μοναδικό αριθμό. Ο αριθμός αυτός αντιπροσωπεύει τα χρόνια ζωής του και παραμένει μυστικός – τον γνωρίζει μόνο το ίδιο το πρόσωπο και το κράτος. Ο αριθμός φυλάσσεται μέσα σε ένα μενταγιόν, το οποίο δεν ανοίγει ποτέ όσο το άτομο βρίσκεται εν ζωή. Η επίσημη δικαιολογία του συστήματος είναι ότι, γνωρίζοντας πόσο χρόνο έχει μπροστά του, ο άνθρωπος μπορεί να οργανώσει τη ζωή του χωρίς το άγχος του απροσδιόριστου και του αγνώστου.
Ο ήρωας του έργου είναι ο Αριθμημένος με τον αριθμό 50. Εκείνος, διαφορετικά από τους υπόλοιπους, αρχίζει να αμφισβητεί το σύστημα, υποπτευόμενος ότι τα μενταγιόν ίσως είναι κενά, και ότι το κράτος χρησιμοποιεί αυτό το πλαίσιο όχι για να καθοδηγεί τη ζωή των πολιτών αλλά για να διατηρεί απόλυτο έλεγχο επάνω της. Η αμφιβολία του γίνεται η αφορμή για να αποκαλυφθούν οι δομές ελέγχου και η φύση ενός καθεστώτος που περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία στο όνομα της τάξης και της προβλεψιμότητας.
Ο Κανέττι, με βαθιά υπαρξιακή ματιά, θίγει θεμελιώδη ζητήματα: τη σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο, τον θάνατο, την αγωνία μπροστά στο άγνωστο, την ανάγκη για ασφάλεια, και κυρίως, την απώλεια της προσωπικής ταυτότητας μέσα σε μια μηχανοποιημένη κοινωνία. Το έργο του συνδιαλέγεται με τον 1984 του Όργουελ, επεκτείνοντας τη θεματολογία του ψηφιακού ελέγχου και της ιδιωτικότητας.
Μέσα από αυτό το θεατρικό πρίσμα, γίνεται πιο ευδιάκριτη η ανησυχία που προκύπτει από τη σημερινή εφαρμογή του Προσωπικού Αριθμού στην Ελλάδα. Πολλοί πολίτες δηλώνουν επιφυλακτικοί απέναντι στην προοπτική να τους επιβληθεί ένας μοναδικός αριθμός, ο οποίος θα τους ακολουθεί για όλη τους τη ζωή, διασυνδέοντας κάθε πτυχή της ταυτότητάς τους – από το ΑΦΜ και τον ΑΜΚΑ, έως τις ψηφιακές τους συναλλαγές με το Δημόσιο.
Η νομοθεσία που θεσπίζει τον ΠΑ, και συγκεκριμένα το Προεδρικό Διάταγμα 40 (ΦΕΚ 67/5.5.2025), εντάσσεται στη συνολικότερη στρατηγική ψηφιακού μετασχηματισμού του κράτους. Όμως, η πρόβλεψη για την υποχρεωτική και άπαξ απονομή ενός μοναδικού, αμετάβλητου αριθμού σε κάθε φυσικό πρόσωπο δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψη τη ρητή αναφορά στον ευρωπαϊκό κανονισμό 2024/1183 (ο οποίος τροποποιεί τον Κανονισμό 910/2014) ότι η χρήση του ευρωπαϊκού ψηφιακού πορτοφολιού ταυτότητας πρέπει να είναι απολύτως εθελοντική. Μάλιστα, στο ίδιο κείμενο διευκρινίζεται πως η πρόσβαση σε δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες παραμένει δυνατή και με άλλα μέσα ταυτοποίησης.
Η διάσταση αυτή εντείνει τις υποψίες ότι η εφαρμογή του ΠΑ κινείται πέραν των ευρωπαϊκών κατευθύνσεων, και εγείρει ανησυχίες για τον τρόπο με τον οποίο το κράτος επιλέγει να νομοθετεί. Στον δημόσιο λόγο έχουν εκφραστεί σοβαρές επιφυλάξεις σχετικά με την προστασία των προσωπικών δεδομένων και την ασφάλεια των συστημάτων. Παραδείγματα όπως η υπόθεση των παρακολουθήσεων μέσω του λογισμικού Predator ή η χρήση εκλογικών καταλόγων από υποψήφια πολιτικό της Ν.Δ. δημιουργούν ένα τοπίο ανασφάλειας για τον πολίτη, ιδίως όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η ικανότητα ή η βούληση του κράτους να προστατεύσει τις πληροφορίες που συλλέγει.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο πολίτης καλείται να εμπιστευτεί ένα σύστημα το οποίο δεν του παρέχει αποδείξεις ότι μπορεί να λειτουργήσει με διαφάνεια και ασφάλεια. Παράλληλα, εγείρονται ερωτήματα για τη δυνατότητα τρίτων –είτε πρόκειται για χάκερ, είτε για εμπορικά συμφέροντα, είτε για ξένες υπηρεσίες– να αποκτήσουν πρόσβαση στα δεδομένα μέσω των ευάλωτων ή παρακαμπτόμενων ψηφιακών συστημάτων.
Δεν λείπουν οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα, λόγω του μεγέθους της, ενδέχεται να λειτουργήσει ως «πειραματικό πεδίο» για την πιλοτική εφαρμογή ψηφιακών τεχνολογιών ταυτοποίησης. Αυτή η προοπτική δημιουργεί εύλογη ανησυχία για την ιδιωτικότητα και για το κατά πόσο ο ΠΑ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μέσο επιτήρησης ή αποκλεισμού.
Πέραν του ζητήματος ασφάλειας, αναδεικνύεται και η ερώτηση περί συγκατάθεσης. Πώς νομιμοποιείται η αυτόματη απονομή Προσωπικού Αριθμού σε πρόσωπα που έχουν εγγραφεί στο φορολογικό σύστημα χωρίς να έχουν ενημερωθεί ή ρητά συναινέσει για κάτι τέτοιο; Εάν κάποιος δεν αποδέχεται τη φιλοσοφία ή τη λειτουργία του συστήματος, έχει δικαίωμα άρνησης; Και τι συνέπειες θα είχε αυτή η άρνηση;
Η προστασία απέναντι στην παραχάραξη ταυτότητας τίθεται επίσης στο τραπέζι. Ενώ προηγουμένως οι πολίτες μπορούσαν να αποδείξουν τη νομιμότητα των στοιχείων τους μέσω συνδυασμού ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και αριθμού δελτίου ταυτότητας, η ενοποίηση αυτών σε έναν ενιαίο αριθμό ενδέχεται να μειώσει τις άμυνες έναντι απάτης. Το ίδιο ισχύει και για την περίπτωση που ο Προσωπικός Αριθμός παγιδευτεί ή απενεργοποιηθεί λόγω της συμπεριφοράς ή των απόψεων του πολίτη, όπως, για παράδειγμα, σε περιπτώσεις δημόσιας διαφωνίας με την κρατική πολιτική.
Από το κείμενο του ΠΔ 40/2025 δεν προκύπτει σαφώς αν ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να ελέγχει ποιος έχει πρόσβαση στον φάκελό του, πότε και για ποιον λόγο. Αντιθέτως, προβλέπεται γενικά η τήρηση αρχείου χρήσης, χωρίς εγγυήσεις διαφάνειας ή δυνατότητα αντίδρασης. Επιπλέον, πολλοί βλέπουν στον ΠΑ έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των τεχνολογιών επιτήρησης – μαζί με τις κάμερες ασφαλείας, τα βιομετρικά δεδομένα και τις πλατφόρμες ψηφιακής παρακολούθησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ανησυχία δεν περιορίζεται μόνο σε ζητήματα τεχνικής φύσεως, αλλά αφορά κυρίως στη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους και πολίτη. Οι αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί έγκαιρα και αποτελεσματικά σε κρίσεις, η έλλειψη διαφάνειας και η συγκάλυψη ευθυνών, δημιουργούν ένα έλλειμμα αξιοπιστίας. Αυτό το έλλειμμα μετατρέπεται σε πρόσκομμα για οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, ακόμη και αν αυτή έχει θετικά στοιχεία.
Όπως έχει παρατηρήσει η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, το κόστος των επιλογών που μετατρέπουν το εθνικό σε πολιτικό, το πολιτικό σε κομματικό και το κομματικό σε προσωπικό, υπονομεύει τον δημόσιο διάλογο και αποδυναμώνει τις δημοκρατικές αντιστάσεις. Η αποδοχή του Προσωπικού Αριθμού –ή κάθε αντίστοιχης καινοτομίας– προϋποθέτει σεβασμό, ειλικρίνεια και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Όταν αυτά απουσιάζουν, η τεχνολογία δεν γίνεται εργαλείο προόδου αλλά φόβος.
Τέλος, σε περίπτωση που τα δεδομένα του Προσωπικού Αριθμού επεκταθούν μελλοντικά ώστε να περιλαμβάνουν πληροφορίες υγείας, οικονομικά στοιχεία ή άλλες ευαίσθητες πληροφορίες, διαμορφώνεται ένα ολιστικό προφίλ για κάθε πολίτη. Ένα προφίλ το οποίο, χωρίς σαφείς εγγυήσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τρόπους που δεν προσιδιάζουν σε δημοκρατικό κράτος δικαίου.

primenews.press

Η «Ομάδα Αλήθειας» και οι διαδρομές μιας κομματικής ΣΔΙΤ

Η «Ομάδα Αλήθειας» αποκαλύπτει τελικά το πώς η σημερινή Νέα Δημοκρατία αντιλαμβάνεται την άσκηση της εξουσίας

του Παναγιώτη Σωτήρη

Οι αποκαλύψεις που έχουν γίνει για τη μισθοδοσία των στελεχών που συμμετείχαν στην «Ομάδα Αλήθειας» και άλλων κομματικών στελεχών της ΝΔ από μια ιδιωτική εταιρεία στο χώρο της επικοινωνίας, σε συνέχεια της απασχόλησης τους στον κομματικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, έχουν εγείρει πολύ σοβαρά ερωτήματα. Δεν είναι μόνον ότι καταδεικνύουν ότι δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με κάποιους «αγωνιστές της παράταξης» που στο υστέρημα του χρόνου τους κάνουν παρεμβάσεις στο επικοινωνιακό επίπεδο, αλλά για ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αποτέλεσαν και αποτελούν επικοινωνιακούς βραχίονες του κυβερνώντος κόμματος. Κάτι που κατ’ επέκταση σημαίνει ότι και το κόμμα «πιστώνεται» το ύφος και ήθος των επικοινωνιακών αυτών παρεμβάσεων. Αλλά και γιατί διαπιστώνονται πρακτικές που παραπέμπουν σε ένα είδος κομματικού «μαύρου ταμείου».

Και αυτό γιατί τα στοιχεία που έχουν έρθει στο φως καταγράφουν ανθρώπους που είχαν την τυπική διαδρομή και απασχόληση του κομματικού στελέχους, δηλαδή τη μισθοδοσία από το ίδιο το κόμμα, ή από τη Βουλή (ως συνεργατών βουλευτών), ή από κάποιο φορέα του δημοσίου, από αυτούς στους οποίους κυβερνητικές παρατάξεις μπορούν να τοποθετούν ανθρώπους που παράλληλα κάνουν κομματική δουλειά, και στη συνέχεια εμφανίζονται ως υπάλληλοι μιας ιδιωτικής εταιρείας, χωρίς ούτε αυτή η εταιρεία να έχει ένα εμφανές επικοινωνιακό έργο, ούτε οι ίδιες και οι ίδιοι να διακόπτουν την αμιγώς πολιτική και κομματική ενασχόλησή τους (πλήρη απασχόληση με όρους «επαγγελματικής πολιτικής και όχι απλώς πολιτική ένταξη), ούτε να θεωρούν σκόπιμο να αναφέρουν αυτή την απασχόληση στο βιογραφικό τους, παρότι το κόμμα τους υποτίθεται ότι αποτιμά ιδιαίτερα θετικά την εργασία στον ιδιωτικό τομέα.

Υποθέτω ότι σίγουρα κάποιος νεοφιλελεύθερος θα μπορούσε να χαιρετίσει αυτό το outsourcing της κομματικής μισθοδοσίας σε μια ιδιωτική επιχείρηση, ή να μιλήσει για ένα πετυχημένο παράδειγμα ΣΔΙΤ στον χώρο της επαγγελματικής πολιτικής. Όμως, καλό είναι θυμόμαστε ότι μέχρι τώρα θεωρούσαμε αυτού του είδους τη σύμπραξη κομματικού και ιδιωτικού τομέα ως αθέμιτη μορφή διαπλοκής, εξ ου και το γεγονός ότι η ελληνική τουλάχιστον νομοθεσία δεν επιτρέπει τη χορηγία από εταιρείες προς κόμματα. Γιατί πολύ απλά όταν μια ιδιωτική εταιρεία – ιδίως όταν αυτή λειτουργεί ως ενδιάμεσος σταθμός χορηγιών από άλλες εταιρείες, που έχουν οικονομικές συναλλαγές με το δημόσιο – εμπλέκεται στη μισθοδοσία των στελεχών ενός κόμματος εξουσίας, τότε εύλογα υποθέτουμε ότι οι αποφάσεις αυτού του κόμματος λαμβάνονται εντός αυτής της συναλλαγής.

Το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει μέχρι τώρα απαντήσει για το εάν υπήρξε μια παραβίαση της νομοθεσίας για τη χρηματοδότηση των κομμάτων, αλλά σπεύδει να αγκαλιάσει την «Ομάδα Αλήθειας», θεωρώντας την υπόδειγμα πολιτικής επικοινωνίας και στηρίζοντας την εκδήλωσή της με την παρουσία δύο προβεβλημένων υπουργών, συμπεριλαμβανομένου του αρμοδίου για τα περί του Τύπου ζητήματα, απλώς υπογραμμίζει αυτό που έχει πολλάκις διαπιστωθεί, ήτοι την αντίληψη της κυβερνητικής εξουσίας με όρους «καθεστώτος» που δεν υποχρεώνεται σε λογοδοσία.

Πηγή: in.gr

Μένει από πολιτικά καύσιμα η κυβέρνηση

του Απόστολου Αποστόλου

Καθηγητή Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

Μένει από πολιτικά  καύσιμα η κυβέρνηση. Παραπατάει από τα προβλήματα και την ασυνέπεια της. Όσο και αν η  «Αυτού Μεγαλειότης»  δηλαδή, ο κ. Μητσοτάκης, υποτιμά τις κριτικές που δέχεται και προσπαθεί να αποσυνδεθεί από όλες τις αποτυχημένες πολιτικές του. Όμως η αιχμηρή δύναμη της φθοράς και της κατάρρευσης   τον έχουν  πάρει μαζί τους.   Όλα  είναι απέναντί του και μάλιστα μ’ ένα τρόπο συντριπτικό. Προσπαθεί να διατηρήσει την εικόνα του, που κτίστηκε με επιμέλεια από τους μιντιάρχες, αλλά μάταια, καταρρέει στο βάθος της πολιτικής σκηνής εκείνος και η κληρονομική μοναρχία του.
Η κυβερνητική πολιτική του, πάσχει σε όλα τα πεδία. Μικραίνει ο χρόνος του στην πολιτική. Βρίσκεται μάλλον σε πανικό. Βλέπει παντού τοξικές συμμαχίες που επιθυμούν να τον κατεδαφίσουν, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι η δική του πολιτική  σε όλα τα επίπεδα  είναι τοξική και παρακμιακή.
Στην εσωτερική  του πολιτική η φτώχεια που έσπειρε τον δοκιμάζει σκληρά. Τα επιδόματα και οι τα ψίχουλα εξατμίζονται από την καθημερινή ακρίβεια. Η τραγωδία των Τεμπών και τα αναπάντητα ερωτήματα καθιστούν τα επιχειρήματα του κ. Μητσοτάκη  ανεμώλια αθύρματα. Κανέναν δεν πείθουν. Ακόμη και οι  μετρήσεις από  τις δημοσκοπικές εταιρείες που γίνονται από μέσα ενημέρωσης που δεν μπορείς να τα πεις επιθετικά προς την κυβέρνηση,  καταγράφουν  ότι το 68,1% θέλει άλλη κυβέρνηση. Ο ναυαγισμός της κυβέρνησης είναι δεδομένος.
Στην εξωτερική πολιτική όλα πάνε από το κακό στο  χειρότερο. Οι τουρκικές απαιτήσεις, η έλλειψη ισχυρών συμμαχιών, η ατολμία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, απαξιώνουν  μέρα με τη μέρα τη χώρα  και την κάνουν παρακολούθημα εξελίξεων, όχι πάντα φιλικών με τα δικά της συμφέροντα. Στο τέλος η Ελλάδα θα γίνει μια χώρα μοντέλο που παραδίδει γη και ύδωρ χωρίς να φθάνει – όχι βέβαια σε σύγκρουση – ούτε σε διπλωματικές αντιστάσεις. Πάντα ήμασταν καλοί στις τελετές παράδοσης. Εξάλλου οι υπουργοί της κυβέρνησης είναι φιλέλληνες και όχι Έλληνες, όπως  είπε και  υπουργός της. Αναρωτιέται κανείς τι ήθελε να πει ο υπουργός Εξωτερικών με το: «Ακούω ταυτόχρονα ότι είμαι φιλοπαλαιστίνιος και ότι είμαι φιλοϊσραηλινός. Η απάντηση είναι σαφής. Είμαι φιλέλληνας. Και η στάση μου αυτή δεν θα πάψει να υπάρχει».  Όλα αυτά  οδηγούν τη χώρα  μεταξύ αβύσσου και μηδενός. Δικαιολογείται έτσι γιατί οι  δημοσκοπικές μετρήσεις δείχνουν ότι ένα 65%  των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση.
Όσα άκλητα και ακατάγραφτα και αν ειπωθούν από τον κ. Μητσοτάκη η πραγματικότητα δείχνει ότι εκείνος  οδηγείται στην έξοδο από την πολιτική. Και αυτό γιατί η πολιτική του ήταν άνυδρη, άψυχη, τιμωρητική ως προς το λαό.
Η «Αυτού Μεγαλειότης» δεν έχει πια διείσδυση στη βάση ούτε με τον επιδοματικό ομαδισμό των pass  που εξαγγέλλει διαρκώς, γιατί   ό,τι και να υποσχεθεί σκοντάφτει και διαλύεται  στο βράχο της  πραγματικότητας. Η κυβέρνηση της ΝΔ και προσωπικά η «Αυτού Μεγαλειότης» ο κ. Μητσοτάκης,  έχουν  βρει ένα  νέο τρόπο να κυβερνούν τη χώρα. Αυτός ο τρόπος είναι να πολλαπλασιάζουν τα ψέματα  με  απερισταλτότητα  ξέροντας ότι ο πολλαπλασιασμός τους  γίνεται σωσίβιο  σε κάθε δύσκολη κυβερνητική στιγμή.
Και η δεύτερη στρατηγική της κυβέρνησης, αλλά και του ίδιου του κ. Μητσοτάκη, είναι εκείνο  το παράδοξο που περιέγραφε ο Ντιντερό μιλώντας για την κωμωδία και  λέγοντας ότι «για να είσαι αποτελεσματικός απαιτείται να μεταφέρεις όλες τις ευθύνες σου σε άλλους και εσύ να μετατρέπεσαι σε απουσία, έξω και πέρα από δικαιοδοσίες, προσφέροντας φιλοξενία στην άσπιλη αθωότητα». Αυτό βέβαια – συνέχιζε ο Ντιντερό – «κάποτε αποκαλύπτεται και εδώ ξεκινά η κωμωδία, γιατί στο τέλος ο χαρακτήρας του ρόλου εμφανίζεται και αποκαλύπτεται η αλήθεια».
Ο κ. Μητσοτάκης βολεύεται μέσα στο διαπολιτικό της εποχής που ζούμε, δηλαδή «στο βαθμό μηδέν του πολιτικού, όπου  όλα χάνονται   στην απροσδιόριστη αναπαραγωγή της προσομοίωσης τους, και δεν αναδύεται ποτέ  καμία αλήθεια». (Ζαν Μπωντριγιάρ). Πιστεύει ότι όλο αυτό το πνεύμα  της διαπολιτικής  θα  τον σώσει.  Τελικά όμως  δεν  εξαφανίζονται όλα  και παραμένουν πάντα  ίχνη  που προδίδουν την πολιτική ασχήμια.  Όμως ο κ. Μητσοτάκης με ένα αδιάλυτο πείσμα αλυτρωτισμού επιμένει σε πολιτικές ζόμπι. Το γεγονός όμως ότι αποθρασύνεται ως κήνσορας της παρακμής με τους πολιτικούς αντιπάλους του, (όπως τον είδαμε στη συζήτηση της Προανακριτικής στη Βουλή),  δείχνει ότι  στο βάθος   διακατέχεται από κάποιες αμφιβολίες και  μάλλον αισθάνεται ότι περνά στις απορρώγες  ακρώρειες  του πολιτικού του τέλους.

Πηγή: www.documentonews.gr

Ρωσικές Αποζημιώσεις, γερμανική αλαζονεία και ελληνική υποκρισία

των Λεωνίδα Βατικιώτη και Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη συντριβή του ναζισμού – φασισμού στην οποία η Ελλάδα είχε σπουδαία συμβολή: το ΟΧΙ του ’40, που αποτέλεσε την πρώτη νίκη της  Αντιφασιστικής Συμμαχίας, πριν ακόμη αυτή συγκροτηθεί, ο πάνδημος συναγερμός και η παλλαϊκή Αντίσταση της Μάχης της Κρήτης και στη συνέχεια το έπος της Εθνικής μας Αντίστασης, θέτουν αυτοδικαίως την Ελλάδα στην πρωτοπορία της  Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, την συμβολή άλλων χωρών, με πρώτη την τότε Σοβιετική Ένωση, που επέφερε τα ισχυρότερα και πιο καθοριστικά πλήγματα στον Άξονα.
Για την ανυπότακτη στάση του ο ελληνικός λαός πλήρωσε βαρύτατο τίμημα: ο μεθοδικά σχεδιασμένος από το Γ’ Ράιχ λιμός της κατοχής και οι ασθένειες θέρισαν τον πληθυσμό. Τα ολοκαυτώματα και οι μαζικές σφαγές αμάχων, η εξολόθρευση της Εβραϊκής κοινότητας, η συστηματική λεηλασία του εθνικού πλούτου, η καταστροφή των υποδομών της χώρας, η κλοπή των πολιτιστικών μας θησαυρών ολοκλήρωσαν την τραγωδία της πατρίδας μας. Μετά το τέλος της Κατοχής, η Ελλάδα ήταν, κυριολεκτικά, κρανίου τύπος, χώρα μαυροφορεμένων γυναικών και λιπόσαρκων παιδιών. Δυστυχώς όμως για τα ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε, καθώς, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας με την ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων, επί δεκαετίες καταφεύγει σε νομικά και πολιτικά τερτίπια και σκοτεινές μεθοδεύσεις για να αποφύγει την εκπλήρωση των  απαράγραπτων υποχρεώσεών της. 
Επιπλέον, ζούμε, ήδη, το εξής παράδοξο: η Ρωσία, χωρίς να έχει χάσει τον πόλεμο, υποχρεώνεται να καταβάλει αποζημιώσεις και επανορθώσεις στην Ουκρανία, ενώ η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, καθολικός διάδοχος του Γ’ Ράιχ, που ηττήθηκε ταπεινωτικά από τους Συμμάχους, συνθηκολόγησε άνευ όρων και, επιπλέον, υπέγραψε την Συνθήκη του Λονδίνου (1953) αναλαμβάνοντας την ευθύνη να αποδώσει αποζημιώσεις και επανορθώσεις μετά την επανένωσή της, αρνείται αλαζονικά να αναλάβει τις ευθύνες της και μένει στο απυρόβλητο!
Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφασίζοντας να διανείμει τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας που κατάσχεσε τον Φεβρουάριο του 2022, μετά την έναρξη του πολέμου. Η απόφαση της ΕΕ ρίχνει κι άλλο λάδι στη φωτιά της σύγκρουσης και απομακρύνει την προοπτική της ειρήνης καθώς δημιουργεί νέες εστίες έντασης με τη Ρωσία. Άμεσα, αμφισβητεί αν δεν ναρκοθετεί το καθεστώς ακατάσχετου, που βάσει του διεθνούς δικαίου χαίρουν τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία και κάθε είδους δημόσια περιουσία.
Επί χρόνια κυριαρχούσαν οι πιο μετριοπαθείς φωνές και τα περίπου 300 δισ. δολάρια παρέμεναν ανέγγιχτα ως ένα μέσο πίεσης προς στη Ρωσία ή ένα ακόμη χαρτί στο τραπέζι των μελλοντικών διαπραγματεύσεων. Εξ αυτών 210 δισ. ευρώ, υπό την μορφή κρατικών ομολόγων που κατείχε η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, παραμένουν εντός των 27 κρατών μελών της ΕΕ. Γι’ αυτό το λόγο, στελέχη ακόμη και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τόνιζαν ότι η αξιοποίηση των κατασχεμένων ρωσικών τραπεζικών καταθέσεων θα υποσκάψει την αξιοπιστία του ευρώ στις διεθνείς αγορές και ειδικά οι αναπτυσσόμενες χώρες θα πάψουν να αντιμετωπίζουν το ευρώ ως ασφαλές νόμισμα. Στο πλαίσιο της συντηρητικής προσέγγισης, τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας χρησιμοποιήθηκαν ως εγγύηση από το G7 για να συνάψει δάνειο ύψους 50 δισ. ευρώ με το οποίο χρηματοδότησε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Εντός του ίδιου πλαισίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέτρεψε την αξιοποίηση των κερδών από την εκμετάλλευση τους για τη χρηματοδότηση του πολέμου. Κι έτσι η Φινλανδία ανακοίνωσε στις 19 Μαΐου ότι θα προσφέρει οπλισμό και πυρομαχικά στην Ουκρανία αξίας 90 εκατ. ευρώ από έσοδα που συγκέντρωσε αξιοποιώντας τις κατασχέσεις ρωσικών πόρων.
Από το 2024 ωστόσο η κατάσταση άρχισε να αλλάζει. Εναρκτήριο λάκτισμα μπορεί να χαρακτηριστεί ο

15ος κύκλος κυρώσεων της ΕΕ προς τη Ρωσία, της 16ηςΔεκεμβρίου 2024. Μεταξύ άλλων μέτρων  προέβλεπε την αποζημίωση Δυτικών εταιρειών από τα κατασχεμένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας.

Σημείο τομής θεωρήθηκε η απόδοση, με την έγκριση της κυβέρνησης του Βελγίου, 3 δισ. ευρώ «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων ως αποζημίωση σε δυτικές εταιρείες υπό την δικαιολογία της κατάσχεσης της περιουσία τους από τη Μόσχα. Ωστόσο, όπως περιέγραφε στις 2 Μαΐου του πρακτορείου Reuters στις 2 Μαΐου, αυτό το ποσό προέρχεται από κατασχεμένα κεφάλαια φυσικών και νομικών προσώπων από τη Ρωσία που επλήγησαν από τις κυρώσεις (συνολικού ύψους 10 δισ. ευρώ) και όχι από κεφάλαια της ρωσικής κεντρικής τράπεζας. Έγινε όμως η αρχή του διαμοιρασμού και της απόδοσης των κατασχεμένων ρωσικών κεφαλαίων με πρόσχημα τις αποζημιώσεις! Στο εξής η συγκέντρωση ανάλογων αξιώσεων θα δημιουργεί όλο και μεγαλύτερη πίεση για να διανεμηθεί ακόμη και η κρατική ρωσική περιουσία!

Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη αυτή αποτελεί μία μοναδική ευκαιρία για την ελληνική κυβέρνηση, με την υποστήριξη των δημοκρατικών κομμάτων, να θέσει εκ νέου το θέμα των απαράγραπτων και στέρεα τεκμηριωμένων γερμανικών οφειλών. Αρκεί, βεβαίως, να υπάρχει πολιτική βούληση. Είναι χαρακτηριστικό της επικαιρότητας του θέματος, ότι την 1η Ιουλίου, με πρωτοβουλία του Ευρωβουλευτή και τέως Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών της Πολωνίας και αρμόδιου για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις Αρκάντιους Μούλαρτσικ, θα πραγματοποιηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ελληνο-πολωνο-ιταλικό Συνέδριο για τις Γερμανικές Επανορθώσεις. Το γεγονός αυτό αποκτά πρόσθετη σημασία μετά την εκλογή νέου Προέδρου στην Πολωνία του Κάρολ Ναβρότσκι, υπέρμαχου της διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών και αντίθετου με την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Εν κατακλείδι, σε μία εποχή που οι αιματηρές πολεμικές συρράξεις γενικεύονται, ενώ παράλληλα μαίνεται η σφαγή και λιμοκτονία αμάχων στη Γάζα, αναδεικνύεται περίτρανα το εξής: όσο δεν αποδίδεται δικαιοσύνη για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όσο δεν τιμωρούνται οι θύτες και δεν αποζημιώνονται τα θύματα, η ανθρωπότητα διατρέχει τον κίνδυνο επανάληψης των εγκλημάτων αυτών. Εκτός, βέβαια, αν επικροτούμε την κυνική ομολογία του νέου Καγκελαρίου της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς ότι «το Ισραήλ κάνει τη βρώμικη δουλειά» της Δύσης. Μία αντίληψη που παραβιάζει ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και αν, τυχόν, επικρατήσει, η ανθρωπότητα οδηγείται σε αχαρτογράφητα ύδατα.

Πηγή: www.militaire.gr

Γιατί ο κόσμος απεχθάνεται την Ντορα

γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Δεν ξέρω τι λένε τα πληρωμένα πιστόλια των δημοσκοπήσεων, αλλά εγώ σας λέω υπευθύνως ότι η πολιτικός με τους περισσότερους haters στην Ελλάδα είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Μια ματιά μόνο στους λογαριασμούς που διατηρεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρκεί για να το καταλάβετε. Κάτω από τις αναρτήσεις της, ειδικά στο «Χ», υπάρχουν ποταμοί αρνητικών σχολίων, αυστηρά επικριτικών, χλευαστικών και αμιγώς υβριστικών. Λες και ο κόσμος τη περιμένει να ξεμυτίσει για την περιποιηθεί.
Η κυρία Μπακογιάννη όμως δεν πτοείται και συχνά-πυκνά ξεμυτίζει. Για να αναπτύξει τις πιο αντιδημοφιλείς και αντεθνικές θέσεις, όπως προ ημερών, όταν διαφήμιζε, με μάτι που γυάλιζε από προσμονή, τις οικονομικές…ωφέλειες της λαθρομετανάστευσης. Η «ιδέα» που αποτελεί πλέον επίσημη κυβερνητική πολιτική είναι απλή όσο και φρικώδης: Να «μπολιάσουμε» τις μικρές κοινότητες της ελληνικής επαρχίας, τις ίδιες για τις οποίες η κυβέρνηση απαγόρευσε την δόμηση στους «αυτόχθονες», με Αφροασιάτες μουσουλμάνους εποίκους ώστε να λύσουμε το δημογραφικό και να βγάζουν οι κάτοικοι χαρτζιλίκι από τα «ενοίκια» που πληρώνει η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ.
Χαρτζιλίκι και μάλιστα διόλου ευκαταφρόνητο θα βγάλουν ενδεχομένως κάποιοι συγγενείς της Ντόρας που είναι χωμένοι βαθιά στις μπίζνες της «υποδοχής μεταναστών», αλλά είναι απορίας άξιον πως μία Ελληνίδα πολιτικός, πρώην υπουργός εξωτερικών, μπορεί να εκφέρει δημόσια τέτοιες αθλιότητες που στρέφονται ευθέως κατά της κοινωνικής συνοχής της χώρας.
Ξανακοίταζα τα σχόλια κάτω και από αυτή την δήλωση της πρώην υπουργού και πραγματικά αναρωτιόμουν αν κοιμάται τα βράδια ήσυχη με τα όσα της σέρνουν. Αλλά επειδή το φαινόμενο είναι επαναλαμβανόμενο και η κυρία Μπακογιάννη σπάνια «μπλοκάρει» τους υβριστές της, αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για ενός είδους μαζοχιστικό βίτσιο. Πιθανώς οικογενειακό αν αναλογιστούμε ότι το ίδιο συμβαίνει στους λογαριασμούς του πρώην δημάρχου και γιού της, Κωστάκη Μπακογιάννη, όπως άλλωστε εν πολλοίς και στου πρωθυπουργού-με τη διαφορά ότι εκεί εκτός από τους haters υπάρχουν και τα εκατοντάδες μισθοδοτούμενα τρολ που τον υμνούν καθημερινά με τα γνωστά, Μωυσής, Τσιτάχ, Σιμουλτανέ, θεογκόμενος, σύζυγος της υπέρκομψης και άλλα…σοροπιαστά.
Η κυρία Μπακογιάννη δεν έχει τέτοιους διαδικτυακούς υποστηρικτές, ίσως επειδή δεν έχει ανάγκη την εξισορρόπηση στα υβριστικά σχόλια με…χορηγούμενες παρεμβάσεις γιατί δεν δυσκολεύεται καθόλου να κοιμηθεί τα βράδια ακόμη και μετά το διαδικτυακό λούσιμο που υφίσταται. Εχει όμως κάποιους πραγματικούς υποστηρικτές, αυτούς που την εκλέγουν, είτε στην Κρήτη, είτε στην Αθήνα. Είναι ο γνωστός στρατός των ευεργετηθέντων, ο πελατειακός κορμός της οικογένειας που αυξάνεται όταν τα κορυφαία μέλη της βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας.
Η κυρία Μπακογιάννη που ποτέ δεν κατάφερε να γίνει συμπαθής στην πλειοψηφία γι αυτό και δεν έφτασε ποτέ σε κάποιο από τα ανώτατα αξιώματα που εποφθαλμιούσε, αναμφίβολα έχει ορκισμένους ψηφοφόρους. Το πρόβλημα είναι ότι αυξάνονται διαρκώς οι αρνητικές γνώμες στο πρόσωπο της. Και το φαινόμενο είναι σωρευτικό γιατί επιμένει να επωμίζεται τον ρόλο του αντιπαθητικού κομιστή αντεθνικών θέσεων. Ισως αυτό να εντάσσεται και σε ένα μοίρασμα ρόλων μεταξύ της φαμίλιας.
Εξετάζοντας την περίπτωση με αφορμή την τελευταία ανήκουστη δήλωση σκόνταψα σε μία συνέντευξη της προ διετίας στον εξαιρετικό συνάδελφο του «Κρήτη TV», Γιώργο Σαχίνη. Συνήθως οι συνεντεύξεις στο Σαχίνη συγκεντρώνουν δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες θεάσεις(views) μέσα σε λίγες μέρες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο ανυπότακτος Μάριος Σαλμάς που βγήκε πριν δύο εβδομάδες στην ίδια εκπομπή κοντεύει να ξεπεράσει τις 60 χιλιάδες θεάσεις και η Ζωή Κωνσταντοπούλου που εμφανίστηκε πριν περίπου ένα μήνα κινείται στα ίδια νούμερα.
Η συνέντευξη της κυρίας Μπακογιάννη χρειάστηκε…δύο χρόνια για να φτάσει ανάλογους αριθμούς. Οπερ σημαίνει ότι ούτε αυτοί που την ψηφίζουν στην Κρήτη μπήκαν στη βάσανο να την…απολαύσουν live.
Σε αντίθεση με τους άλλους δύο πολιτικούς από εντελώς διαφορετικούς ιδεολογικούς χώρους που συγκέντρωσαν χιλιάδες like μέσα σε λίγες μέρες, η ίδια περιορίζεται σε μερικές εκατοντάδες. Τους συναγωνίζεται όμως σε σχόλια, αλλά δυστυχώς, στην δική της περίπτωση, τα περισσότερα δεν είναι καθόλου κολακευτικά. Ισως γι αυτό στην σχετική σελίδα του you tube, αντί για το σήμα της εκπομπής υπάρχει η ένδειξη: «Συνδεθείτε για να επιβεβαιώσετε την ηλικία σας-Αυτό το βίντεο ενδέχεται να είναι ακατάλληλο για ορισμένους χρήστες»…
Υπό αυτή την έννοια δεν προκαλεί απορία ότι στη προσωπική σελίδα της κυρίας Μπακογιάννη, όπου οι θεάσεις δεν ξεπερνούν τις 10 χιλιάδες και τα like μετά βίας τα 100, τα σχόλια είναι απλώς…απενεργοποιημένα.
Στην περιβόητη εκείνη συνέντευξη, όπου η Ντόρα δήλωνε πώς η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο δεν αποτελεί για την ίδια ταμπού, ακούγονται απίθανα πράγματα. Ότι η Τουρκία είναι σχεδόν διαλυμένη λόγω των μεγάλων σεισμών, ότι προσέρχεται πλέον ανίσχυρη, έτοιμη να προσκυνήσει, στον διάλογο με την Δύση, ότι ακυρώθηκαν τα σχέδια της στη Συρία(!)και τη Λιβύη, ότι αμφισβητείται ο ρόλος της στο ΝΑΤΟ και ότι σε τελική ανάλυση, είναι υποχρεωμένη να συμμορφωθεί γιατί οι Αμερικανοί της…έκοψαν και τα F-16 επειδή εντυπωσιάστηκαν από την ομιλία του Κυριάκου στο Κογκρέσο!
Διερωτάται επομένως κανείς αν αυτές οι κραυγαλέες…αστοχίες οφείλονται σε πλήρη έλλειψη διορατικότητας, ανεπίτρεπτη για πρώην υπουργό εξωτερικών, ή σε συνειδητή προσπάθεια εξωραϊσμού της πραγματικότητας που οδηγεί σε επικίνδυνη παραπλάνηση της ελληνικής κοινής γνώμης.
Όπως και να έχει το πράγμα η κυρία Μπακογιάννη είναι μακράν η πιο αντιδημοφιλής πολιτικός της σημερινής κυβερνητικής παράταξης που συναγωνίζεται σε haters μόνο τον Αδωνι. Και οι δυό τους βέβαια θα επανεκλεγούν με άνεση γεγονός που πρέπει κάποια στιγμή να μας απασχολήσει ως προς την λειτουργία του ελληνικού μοντέλου κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που αποδίδει-υποτίθεται-προτεραιότητα στη βούληση της πλειοψηφίας.

www.newsbreak.gr

Ο Τραμπ έπαιξε τη ζαριά του: Και Φόρντο και φούντο...

Μανώλης Κυπραίος

Η Μέση Ανατολή δεν φλέγεται πια απλώς. Επανακαθορίζεται...
Ηνύχτα της 21ης Ιουνίου του 2025 καταγράφηκε ήδη στην ιστορία της Μέσης Ανατολής ως το σημείο καμπής που μπορεί να φέρει ταραχή σε ολόκληρη την παγκόσμια τάξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με εντολή του Ντόναλντ Τραμπ, εξαπέλυσαν μαζικά αεροπορικά πλήγματα εναντίον των ιρανικών υπόγειων πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Φόρντο, τη Νατάνζ και την Ισφαχάν, χρησιμοποιώντας στρατηγικά βομβαρδιστικά B‑2 και βόμβες διατρήσεως τύπου MOP, σε μια επιχείρηση που ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε «πολιτισμένη και επιτυχημένη». Το Ιράν, λίγες ώρες μετά, απάντησε εκτοξεύοντας δεκάδες πυραύλους κατά ισραηλινών πόλεων, ενώ ο ανώτατος ηγέτης Χαμενεΐ δήλωσε ότι η χώρα του «εισέρχεται σε κατάσταση άμυνας της επανάστασης». Το σενάριο ευρείας κλιμάκωσης δεν είναι πλέον φόβος – είναι η πραγματικότητα που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα.

Η στρατηγική «λογική» της επίθεσης
Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ δεν ελήφθη με αφέλεια. Έξι μήνες μετά την επανεκλογή του, και με τη φλόγα του πολέμου να σιγοκαίει σε Γάζα, Λίβανο και Ερυθρά Θάλασσα, ο Λευκός Οίκος επέλεξε να επιδείξει αποφασιστικότητα στο μόνο πεδίο που ο ίδιος ο Τραμπ θεωρεί κομβικό για την εικόνα ισχύος των ΗΠΑ: την αποτροπή της ιρανικής πυρηνικής ενδυνάμωσης. Η Τεχεράνη, σύμφωνα με ισραηλινές και αμερικανικές αναφορές, είχε αυξήσει ραγδαία τον εμπλουτισμό ουρανίου, φτάνοντας σε επίπεδα που θα επέτρεπαν την κατασκευή πυρηνικού όπλου εντός τριών μηνών. Αυτό, σε συνδυασμό με τη δημόσια απόρριψη κάθε διεθνούς επιτήρησης από την ΙΑΕΑ, ώθησε τον Τραμπ να επιλέξει το προληπτικό πλήγμα, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για ένα μονόδρομο χωρίς επιστροφή.
Πρόκειται όμως για μια ενέργεια στρατηγικής ρήξης, όχι μόνον προς την Τεχεράνη, αλλά και προς την ίδια τη λογική της πολυμέρειας. Ο ΟΗΕ παρακάμφθηκε πλήρως. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αιφνιδιάστηκε. Οι χώρες του Κόλπου παρέμειναν σιωπηλές, εγκλωβισμένες ανάμεσα στη χαρά για την αποδυνάμωση του Ιράν και στον φόβο των αντιποίνων.

Η απάντηση του Ιράν και το Ορμούζ
Η Τεχεράνη δεν έχει ακόμη εξαντλήσει το οπλοστάσιό της. Η εκτόξευση πυραύλων κατά του Ισραήλ αποτέλεσε την πρώτη, συμβολική απάντηση. Όμως το ιρανικό δόγμα της «στρατηγικής υπομονής» αναμένει την κατάλληλη στιγμή και τα κατάλληλα πεδία για να πλήξει με τρόπους που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν. Ήδη οι δυνάμεις της Χεζμπολάχ ενισχύονται στον νότιο Λίβανο, με κινήσεις που παραπέμπουν σε ετοιμότητα για μεγάλης κλίμακας σύγκρουση.
Οι Χούθι στην Υεμένη έχουν αυξήσει τις επιθέσεις κατά ναυτιλιακών στόχων. Οι φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ και στη Συρία επαναδραστηριοποιούνται κοντά σε αμερικανικές και κουρδικές βάσεις.
Το πιο επικίνδυνο μέτωπο όμως αφορά τα Στενά του Ορμούζ. Το Ιράν έχει την τεχνική δυνατότητα να κλείσει αυτό το κρίσιμο πέρασμα, έστω και προσωρινά, μέσω ναρκοθέτησης, ταχυκίνητων σκαφών τύπου fast attack crafts, ιπτάμενων drone, ή ακόμη και χτυπημάτων από πυραυλικά συστήματα στην παράκτια επαρχία Χουρμοζγκάν. Αν αυτό συμβεί, ακόμη και για 48 ώρες, η παγκόσμια οικονομία θα μπει σε τροχιά απόλυτης αναταραχής: οι τιμές του πετρελαίου θα ξεπεράσουν τα $160 το βαρέλι, οι ασφάλειες θα αρνηθούν κάλυψη εμπορικών φορτίων και ο εφοδιασμός της Ασίας με καύσιμα θα υποστεί ιστορική διακοπή. Πρόκειται για το «δεύτερο Σοκ του Ορμούζ» — με πρώτο εκείνο του 1984, κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν–Ιράκ.

Το Ισραήλ, οι Άραβες και η Δύση: τριγωνικά διλήμματα
Το Ισραήλ, ενώ επίσημα δεν συμμετείχε στην επιχείρηση, φέρεται να είχε πλήρη επιχειρησιακή γνώση και πιθανότατα παρασκηνιακή συμμετοχή. Προς το παρόν εστιάζει στη θωράκιση του εσωτερικού μετώπου από ιρανικά αντίποινα. Ο στρατός του έχει τεθεί σε συναγερμό και έχουν ενεργοποιηθεί οι αντιπυραυλικές ασπίδες Iron Dome, Arrow και David's Sling. Όμως η μεγάλη αγωνία των Ισραηλινών ηγετών είναι τι θα συμβεί εάν η Χεζμπολάχ ανοίξει πλήρες μέτωπο από τον Βορρά — με 150.000 ρουκέτες έτοιμες και υποδομή αναβαθμισμένη μετά τον πόλεμο στη Συρία.
Οι χώρες του Κόλπου —ειδικά η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ - τηρούν στάση αναμονής. Από τη μία, βλέπουν την αποδυνάμωση του Ιράν ως θετική εξέλιξη. Από την άλλη, φοβούνται ότι θα γίνουν στόχος αντιποίνων. Η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στις βάσεις τους έχει ήδη ενισχυθεί, αλλά οι ηγεσίες των κρατών αυτών ανησυχούν για την εσωτερική τους σταθερότητα, σε περίπτωση που χτυπηθούν στρατηγικές εγκαταστάσεις - όπως τα διυλιστήρια της Aramco.
Στην Ουάσιγκτον, το κλίμα είναι ενθουσιώδες μεταξύ των Ρεπουμπλικανών, αλλά η δημοκρατική αντιπολίτευση καταγγέλλει μονομερή κήρυξη πολέμου χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου. Στην Ευρώπη, οι αντιδράσεις είναι μάλλον υποτονικές. Η Γαλλία και η Γερμανία καλούν σε αποκλιμάκωση, αλλά δεν διαθέτουν μέσα πίεσης ούτε προς την Τεχεράνη, ούτε —πολύ περισσότερο— προς τον Τραμπ.

Τι να περιμένουμε τις επόμενες ημέρες
Μέσα στις επόμενες 72 ώρες, αναμένονται τρία βασικά ενδεχόμενα:
Ιρανικά αντίποινα μέσω τρίτων: πιθανό χτύπημα από Χεζμπολάχ σε βόρειο Ισραήλ ή από Χούθι κατά αμερικανικών πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα.
Απειλή ή μερικό μπλοκάρισμα του Ορμούζ: εάν το Ιράν διαπιστώσει ότι η παθητική στάση του Δυτικού κόσμου συνεχίζεται, ίσως επιχειρήσει να κλείσει τα Στενά έστω για συμβολικό χρονικό διάστημα.
Νέα επιχείρηση των ΗΠΑ για αποτροπή δεύτερου ιρανικού πλήγματος: αν εντοπιστεί κινητικότητα κοντά σε παράκτιες βάσεις ή πυρηνικό υλικό να απομακρύνεται, οι ΗΠΑ ίσως ξαναχτυπήσουν.
Παράλληλα, η Ρωσία και η Κίνα θα επιχειρήσουν να αξιοποιήσουν την κρίση. Η Μόσχα, με πολιτικές δηλώσεις στήριξης προς την Τεχεράνη, και το Πεκίνο, με οικονομικές συμφωνίες και προειδοποιήσεις κατά της στρατιωτικοποίησης του Περσικού Κόλπου. Οι αγορές θα παραμείνουν ασταθείς, και ο ΟΗΕ ουσιαστικά ακυρωμένος.
Η Μέση Ανατολή δεν φλέγεται πια απλώς. Επανακαθορίζεται. Η απόφαση του Τραμπ να πλήξει τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν αποτελεί απλώς μια πράξη στρατιωτικής ισχύος.  Είναι το σύμπτωμα ενός κόσμου που εγκαταλείπει οριστικά τη διεθνή νομιμότητα, προκειμένου να επιστρέψει στη γυμνή λογική της αποτροπής μέσω βίας.
Ο άξονας ΗΠΑ–Ισραήλ έχει κάνει την πρώτη κίνηση σε μια νέα παρτίδα παγκόσμιας ισορροπίας. Το Ιράν έχει τώρα την πρωτοβουλία της αντίδρασης - και την πολυτέλεια της επιλογής.
Αν επιλέξει τον πόλεμο δια αντιπροσώπων, η σύγκρουση θα διαχυθεί από τον Λίβανο ως την Υεμένη. Αν επιλέξει το Ορμούζ, θα στραγγαλίσει τον πλανήτη. Και αν επιλέξει και τα δύο, η ερώτηση δεν θα είναι πια αν πάμε σε περιφερειακή σύρραξη, αλλά αν μπορούμε να την κρατήσουμε εκτός παγκόσμιας πυρκαγιάς. Το 2025 ίσως αποδειχθεί όχι το έτος της ειρήνης μέσω ισχύος, αλλά το έτος που επιβεβαίωσε ξανά, πικρά και οριστικά, ότι η ισχύς χωρίς αυτοσυγκράτηση γεννά μονάχα την επόμενη καταστροφή.
Το βέβαιο είναι ένα: «Η Σαϊκς-Πικό» είναι νεκρή...

efsyn.gr