Το ψήφισμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών αναδεικνύει αποικιοκρατικές ευθύνες, δυτικές υπεκφυγές και τη στάση της Ελλάδα απέναντι στην ιστορική αναγνώριση
Η πρόσφατη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών να χαρακτηρίσει τη διακίνηση Αφρικανών σκλάβων και τη φυλετικά θεμελιωμένη δουλεία ως ένα από τα βαρύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αποτελεί μια καθυστερημένη, αλλά αναγκαία, διεθνή ομολογία για ένα έγκλημα που διαμόρφωσε τον σύγχρονο κόσμο πάνω στη βία και την εκμετάλλευση και θεμελίωσε τον ρατσισμό.
Η πλειοψηφία των κρατών στάθηκε στο ύψος της ιστορίας. Χώρες του Νότου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής στήριξαν ξεκάθαρα το ψήφισμα, επισημαίνοντας ότι η μνήμη χωρίς αναγνώριση είναι κενή και ότι η αναγνώριση χωρίς συνέπειες παραμένει υποκριτική.
Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 123 ψήφους υπέρ, 3 κατά ( ΗΠΑ, Ισραήλ, Αργεντινή) και 52 αποχές.
Απέναντι σε αυτή τη θέση, ένα μπλοκ κρατών επέλεξε τον γνώριμο δρόμο της υπεκφυγής. Με πρόσχημα νομικές επιφυλάξεις, η πλειοψηφία των χωρών της Δύσης απέφυγε δια της αποχής να στηρίξει μια διατύπωση που απλώς κατονομάζει ένα ιστορικό γεγονός για αυτό που ήταν. Ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Η Ελλάδα επέλεξε και αυτή την αποχή, ξεχνώντας πως η χώρα μας με το πρώτο της κιόλας Σύνταγμα, το «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος», που ψηφίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1822 στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, τάχθηκε κατά της δουλείας, καθιστώντας την επαναστατημένη Ελλάδα μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη που απαγόρευσαν το θεσμό.
Το επιχείρημα περί πιθανών αποζημιώσεων από πλευράς των αφρικανικών κρατών, που υποβόσκει πίσω από πολλές από αυτές τις στάσεις, αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα. Δεν πρόκειται για διαφωνία ως προς τα γεγονότα, αλλά για φόβο απέναντι στις συνέπειες της αναγνώρισής τους.
Και εδώ η αντίφαση είναι εμφανής και κραυγαλαία. Κράτη που διακηρύσσουν την προσήλωσή τους στα ανθρώπινα δικαιώματα διστάζουν να στηρίξουν μια απόφαση που καταδικάζει ένα από τα πιο ακραία εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όχι επειδή διαφωνούν επί της ουσίας, αλλά επειδή η πλήρης αναγνώριση θα μπορούσε να ανοίξει λογαριασμούς που παραμένουν σκόπιμα κλειστοί.
Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης δεν αλλάζει από μόνο του τον κόσμο. Αποτυπώνει, όμως, με σαφήνεια ποιοι είναι διατεθειμένοι να κοιτάξουν την ιστορία κατάματα καταδικάζοντας το αποικιοκρατικό τους παρελθόν και ποιοι εξακολουθούν να την διαχειρίζονται με όρους πολιτικού κόστους. Η στάση αυτών των κρατών αποτυπώνει μια σύγχρονη μορφή αποικιοκρατικής λογικής: αποδοχή της ιστορίας ως αφήγημα, απόρριψη της ως ευθύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου