Σιωπηλά ταξίδευα
μέρα και νύχτα στον καιρό
τίποτα…
Δεν ήξερα αν μέρα είν’ ή νύχτα
και ασεβής, το νερό που τόσες φορές
με βοήθησε, ψηλά στον ουρανό κοιτούσα.
Αγάπησα εσένανε, αετέ
που ζύγωνες τον ήλιο πιο πολύ.
Και μην ακούς τον άνθρωπο
που γέρνει άηχος
από τη μοναξιά
εσύ κι εγώ γνωρίζουμε
πώς είναι η Ελευθερία.
Τους γλάρους έπαψα καιρό
ν’ αγαπώ
γιατί τη λεία τους
με δόλο έτρωγαν:
εκείνοι με φτερά
τα ψάρια χωρίς απάνω κοίταγμα
κάτω και μέσα στο νερό
αθώα προχωρούσαν.
Αετέ, πόνεσα όταν έμαθα
πως κι εσύ κάνεις το ίδιο
όμως εγώ σε έχω δει
να συνομιλείς μ’ ένα παιδί
κι έτρωγες απ’ τη χούφτα του φαΐ
κι ύστερα ξανά ψηλά πετούσες.
Τα αρπαχτικά τα κάνανε αδηφάγοι θεοί
κι οι άνθρωποι ύστερα
αρπαχτικά εγίνανε
και υποταχτικά ακολουθούσαν
κι οι ίδιοι, όπως τους λεν, θεοί
ήρωες τους ονόμασαν, παράγωγο της ηρωίνης.
Μη!
Ένα σπουργίτι. Τώρα! Τώρα!
Μου κάνει κωλοτούμπες και κούνια στο κλαδί
κάνει πως μου χτυπάει τυχαία τη μύτη στο τζάμι.
«Πρόσω!» μου παραγγέλνει. Ολοταχώς!
Οι Ιθάκες μας υπάρχουν.
Το ποίημα «Όμως εγώ σε είχα δει!» εμπεριέχεται στη συλλογή «Με λένε Οδύσσεια», που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της. Απόσπασμα από την ανάρτηση "Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα" στον ιστότοπο Κατιούσα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου