«Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: Εγκλημα κατά της Ανθρωπότητας»
Πριν από ένα μήνα (Ιανουάριος 2026) και αφού ο Ντόναλντ Τραμπ είχε δώσει εντολή για παράνομη εισβολή στη Βενεζουέλα και απήγαγε τον πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο, και τη σύζυγό του, δεν σταμάτησε εκεί. Παραβιάζοντας κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και δίχως να υπάρχει κανείς (ούτε στην Ευρώπη) να τον αντικρούσει, ο Τραμπ δήλωσε εθνική κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την Κούβα, χαρακτηρίζοντας την κυβέρνηση της Κούβας «πραγματική απειλή» για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα έχει επιβάλει δασμούς σε χώρες που πουλάνε πετρέλαιο στην Κούβα, ενώ έδωσε εντολή για ενίσχυση οικονομικών μέτρων πέρα από το ήδη μακροχρόνιο εμπάργκο των ΗΠΑ κατά της Κούβας, που υπάρχει από τη δεκαετία του 1960.
Αυτές οι ενέργειες επιδεινώνουν την ενεργειακή και οικονομική κρίση στην Κούβα και έχουν προκαλέσει σοβαρές ελλείψεις σε καύσιμα, ηλεκτρικό ρεύμα και βασικά αγαθά. Βασικά, το νησί της Επανάστασης βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης. «Δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν τίποτα αυτή τη στιγμή. Ισως καταφέρουμε μια φιλική κατάληψη της Κούβας!» δήλωσε ο Τραμπ στους δημοσιογράφους μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. «Η Κούβα είναι η επόμενη... Θα πέσουν. Αυτή η κομμουνιστική δικτατορία στην Κούβα... Οι μέρες της είναι μετρημένες» είπε προχθές, μετά τη δολοφονία του αρχηγού του κράτους του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της Νότιας Καρολίνας και σύμμαχος του Ντόναλτ Τραμπ, Λίντσεϊ Γκράχαμ.
Play Video
Σε αυτό το πλαίσιο, στο «People’s World» των ΗΠΑ αλλά και σε συνεδρίαση της Βουλής των Κοινοτήτων, συζητήθηκε έντονα μία επιστολή. Μία επιστολή-καταγγελία που διαδόθηκε ευρέως αρχικά από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα (σ.σ. εμείς τη λάβαμε από τμήμα Ιατρικής ελληνικού πανεπιστήμιου και μάλιστα εξαιρετικά σημαντικού) και αμέσως μετά από τα κοινωνικά δίκτυα. Ως συγγραφέας της επιστολής εμφανίζεται μία γυναίκα: η Ikay Romay (Ικάι Ρομάι). Η ίδια λέει πως είναι «μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα. Μια κόρη, μια αδελφή, μια πατριώτισσα». Κάνοντας μία σχολαστική έρευνα, βρήκαμε πως υπάρχει πράγματι μία Κουβανή ηθοποιός, κυρίως των δεκαετιών ’80, ’90 με το ίδιο όνομα, ωστόσο δεν υπάρχουν επαληθεύσιμοι βιογραφικοί σύνδεσμοι για την ίδια - κάτι που βέβαια είναι κάπως φυσικό, αν λάβουμε υπόψη το γενικότερο εμπάργκο (και πολιτιστικό) στην Κούβα, εδώ και περισσότερα από εξήντα χρόνια.
Η επιστολή της Ρομάι, με τίτλο «Yo acusο»/«Κατηγορώ» - Μία ανοιχτή επιστολή μιας Κουβανής προς όλο τον κόσμο, απευθύνεται, σύμφωνα με την αποστολέα «προς όλη την ανθρωπότητα, στις μητέρες όλου του κόσμου, στους γιατρούς χωρίς σύνορα, στους άξιους δημοσιογράφους, στις κυβερνήσεις που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη». Παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα τμήματα αυτής:
«Γράφω αυτά τα λόγια με σπασμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια, επειδή αυτό που βιώνει ο λαός μου σήμερα δεν είναι κρίση. Είναι μια αργή, μελετημένη δολοφονία, που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την Ουάσινγκτον. Και ο κόσμος κοιτάζει από την άλλη πλευρά... Καταγγέλλω στο όνομα των παππούδων μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, ηλικιωμένοι πεθαίνουν πρόωρα επειδή ο αποκλεισμός εμποδίζει την άφιξη φαρμάκων για καρδιακές παθήσεις, υψηλή αρτηριακή πίεση και διαβήτη. Δεν πρόκειται για έλλειψη πόρων. Είναι μια σκόπιμη απαγόρευση. Οι εταιρείες που θέλουν να πουλήσουν στην Κούβα δέχονται κυρώσεις, διώκονται και απειλούνται. Οι κυβερνήσεις τους παραμένουν σιωπηλές. Και όλο αυτό το διάστημα, ένας Κουβανός παππούς σφίγγει το στήθος του και περιμένει. Ο θάνατος δεν δίνει καμία προειδοποίηση. Ο αποκλεισμός, ναι.
»Καταγγέλλω στο όνομα των παιδιών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι στην Κούβα, οι θερμοκοιτίδες χρειάστηκε να κλείσουν λόγω έλλειψης καυσίμων. Οτι τα νεογέννητα αγωνίζονται να επιβιώσουν ενώ η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αποφασίζει ποιες χώρες μπορούν να μας πουλήσουν πετρέλαιο και ποιες όχι. Οτι οι Κουβανές μητέρες έχουν δει τη ζωή των παιδιών τους να απειλείται επειδή μια εντολή που υπογράφηκε σε ένα γραφείο στην Ουάσινγκτον αξίζει περισσότερο από το κλάμα ενός μωρού 90 μίλια μακριά από τις ακτές τους. Πού είναι η διεθνής κοινότητα; Πού είναι οι οργανισμοί που υπερασπίζονται τόσο σθεναρά τα παιδιά; Ή μήπως τα κουβανέζικα παιδιά δεν αξίζουν να ζήσουν;
»Καταγγέλλω μία επιβληθείσα πείνα: Καταγγέλλω τον αποκλεισμό ως σκόπιμη προσπάθεια δημιουργίας πείνας. Δεν είναι ότι υπάρχει έλλειψη τροφίμων χωρίς λόγο. Είναι ότι μας εμποδίζουν να το αγοράσουμε. Είναι ότι τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα παρενοχλούνται. Είναι ότι οι τραπεζικές συναλλαγές μπλοκάρονται. Είναι ότι οι εταιρείες που μας πωλούν δημητριακά, κοτόπουλο και γάλα υφίστανται κυρώσεις. Η πείνα στην Κούβα δεν είναι ατύχημα. Είναι μια κρατική πολιτική της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία βελτιώθηκε εδώ και 60 χρόνια, συνεχίστηκε και εντάθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ. Το αποκαλούν “οικονομική πίεση”. Εγώ το αποκαλώ τρομοκρατία μέσω λιμοκτονίας.
»Καταγγέλλω εκ μέρους των γιατρών μου: Καταγγέλλω το γεγονός ότι οι γιατροί μας, οι ίδιοι που έσωσαν ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας ενώ ολόκληρος ο κόσμος κατέρρεε, τώρα στερούνται σύριγγες, δυνατότητα αναισθησίας και εξοπλισμό ακτίνων Χ. Οχι επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα παράγουμε. Οχι γιατί μας λείπει το ταλέντο. Αλλά επειδή ο αποκλεισμός μάς εμποδίζει να έχουμε πρόσβαση σε προμήθειες, ανταλλακτικά και τεχνολογία. Οι επιστήμονές μας δημιούργησαν πέντε εμβόλια κατά της COVID-19. Πέντε. Χωρίς τη βοήθεια κανενός. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Ενάντια στον αποκλεισμό και τα ψέματα. Και παρόλα αυτά, η αυτοκρατορία μάς τιμωρεί που τα καταφέραμε.
»Στον κόσμο λέω: Η Κούβα δεν σας ζητάει ελεημοσύνη. Η Κούβα δεν σας ζητάει στρατιώτες. Η Κούβα δεν σας ζητάει να μας αγαπάτε. Η Κούβα σάς ζητάει δικαιοσύνη. Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Σας ζητώ να πείτε τον αποκλεισμό με το όνομά του: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Σας ζητώ να μην ξεγελιέστε από τη ρητορική του “διαλόγου” και της “δημοκρατίας” ενώ μας στραγγαλίζουν τον λαιμό. Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θέλουμε να μας αφήσουν να ζήσουμε.
»Προς τις συνένοχες κυβερνήσεις που σιωπούν: Η ιστορία θα σας θεωρήσει υπόλογους. Προς τα μέσα ενημέρωσης που λένε ψέματα: Η αλήθεια πάντα βρίσκει ρωγμές. Προς τους δήμιους που υπογράφουν κυρώσεις: Ο κουβανικός λαός δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί. Προς όσους εξακολουθούν να έχουν την ανθρωπιά στην καρδιά τους: Κοιτάξτε την Κούβα. Και αναρωτηθείτε: σε ποια πλευρά της ιστορίας θέλω να βρίσκομαι;
»Από αυτό το μικρό νησί, με τον τεράστιο πληθυσμό του,
Μια συνηθισμένη Κουβανή γυναίκα που αρνείται να παραδοθεί».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου